۲۹ اکتبر ۲۰۲۱، ۱۷ دقیقه مطالعه
مهم‌ترین منبع کمیاب، توانایی‌های انسانی است.
خلاصه
جامعه‌ی فراوانی را می‌توان به عنوان جامعه‌ای تعریف کرد که در آن تمام نیازهای اساسی جمعیت برآورده شده و به صورت رایگان ارائه می‌شود. یک باور رایج این است که حرکت به سمت چنین وضعیت مطلوب، در صورت امکان، به فناوری‌های پیشرفته‌ای نیاز دارد تا کمبود منابع مادی را از بین ببرد. در این نوشته، بر این نکته تأکید می‌کنم که آنچه واقعاً مانع از رسیدن ما به جامعه‌ی فراوانی می‌شود، کمبود منابع نیست، بلکه وابستگی اجباری به نیروی کار انسانی است. با توجه به این مقدمات، یک نقشه راه عملی برای رسیدن به جامعه‌ی فراوانی ارائه می‌دهم و نقش اتوماسیون و درآمد پایه همگانی را در این فرآیند برجسته می‌کنم. این تحلیل نشان می‌دهد که با پیشرفت مداوم در زمینه هوش مصنوعی، جامعه‌ی فراوانی در داخل همین قرن و با فناوری‌های فعلی قابل دستیابی است.

سلب مسئولیت
برخی ممکن است این نوشته را بسیار بحث‌برانگیز بدانند، زیرا به مفاهیم عمیقاً ریشه‌دار می‌پردازد. دولت‌هایی وجود دارند که قانون اساسی و سیاست‌های اقتصادی خود را بر اساس کار بنا نهاده‌اند. برای مثال، ماده ۱ قانون اساسی ایتالیا می‌گوید: «ایتالیا یک جمهوری دموکراتیک است که بر اساس کار بنا شده است». از شما می‌خواهم برای چند دقیقه قضاوت خود را به تعلیق درآورید و سپس نتیجه‌گیری خود را بگیرید.
برخی از نویسندگان از اصطلاح جامعه‌ی فراوانی برای اشاره به جامعه‌ای استفاده می‌کنند که دسترسی به کالاهای لوکس امروزی نیز بدون قید و شرط (و گاهی اوقات نامحدود) باشد، بنابراین موضوع این نوشته شاید باید «فراوانی پایه‌ای» نامیده شود، اما برای سادگی و همچنین به این دلیل که شخصاً آن را نقطه عطف معنادارتری می‌دانم، به اصطلاح فراوانی پایبند می‌مانم.
تعریف جامعه‌ی فراوانی
بیایید با تعریف هدف نهایی خود شروع کنیم: جامعه‌ی فراوانی را می‌توان به عنوان جامعه‌ای تعریف کرد که در آن تمام نیازهای اساسی جمعیت برآورده شده و به صورت رایگان ارائه می‌شود. از اساسی منظورم چیزهایی مانند غذا، امکانات رفاهی، پوشاک، مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و دسترسی به دانش، حمل و نقل پایه، اینترنت و مسکن است. دسترسی به این منابع باید بدون قید و شرط باشد، یعنی هیچ چیز خاصی نباید از شهروندان خواسته شود. برای مثال، یک شهروند معمولی ممکن است تصمیم بگیرد تمام وقت خود را صرف فعالیت‌های تفریحی کند. شهروندان

"... باید به طور ملموس آزاد باشند: آزاد از نیازهای مادی، از رنج، از بار صرف بخش اعظم وقت خود - در واقع بخش اعظم زندگی خود - برای مبارزه با ضرورت."

(م. بوکین، آنارشیسم فراوانی)
به طور خلاصه، تمام نیازهای اساسی آنها برآورده می‌شود، اما کالاهای لوکس همچنان کمیاب باقی می‌مانند.
من وقت زیادی را صرف بحث در مورد اینکه چرا کمبود نامطلوب است، نمی‌کنم. کافی است بگوییم که کمبود، قبیله‌گرایی را از سطح فردی تا سطح ملی تشویق می‌کند، زیرا قرار است کسی بدتر از بقیه باشد، پس بهتر است ما نباشیم. کمبود نیروی محرکه پشت جنگ‌ها، جرم و جنایت، بوروکراسی و مبارزه مداوم ذهنی و جسمی برای دستیابی و سپس حفظ ثبات مالی است.
در مورد آنچه واقعاً کمیاب است
یک باور رایج این است که کمبود منابع مانع از رسیدن به جامعه‌ی فراوانی می‌شود. همیشه برای همه کافی نیست، بنابراین باید منابع خود را جیره‌بندی کنیم و به کار ادامه دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که اقتصاد ما در حال رشد است. در واقع، «نظریه اقتصادی فعلی تا حد زیادی از مفهوم کمبود نسبی مشتق شده است که بیان می‌کند کالاها به دلیل عدم وجود منابع کافی برای تولید تمام کالاهایی که مردم می‌خواهند مصرف کنند، کمیاب هستند». در این چارچوب است که راه حل‌های آینده‌نگر برای فراتر رفتن از کمبود منابع، از جمله پیشرفت در فناوری نانو، ماشین‌های خودتکثیر، چاپ سه بعدی و استخراج سیارک‌ها، متصور شده‌اند.
اکنون می‌خواهم چیزی را بیان کنم که ممکن است برای شما به عنوان یک بینش عمیق یا یک بدیهیات به نظر برسد. منابع اساسی به خودی خود کمیاب نیستند، آنچه محدود است، توانایی تبدیل آنها و قابل استفاده کردن آنهاست. این واقعیت که ما به یک انسان نیاز داریم تا این کار را انجام دهد، کمبود ایجاد می‌کند. این ارزش تکرار دارد و اگر بتوانید یک برداشت از این نوشته داشته باشید، بگذارید این باشد:
ما از کمبود منابع عبور کرده‌ایم، اما برای ادامه همه چیز به افراد نیاز داریم. بنابراین منبع کمیاب واقعی انسان‌ها هستند. مهارت انسانی، عقلانیت انسانی، خلاقیت انسانی، حساسیت انسانی. بر خلاف انرژی، غذا و مواد، حتی اگر بخواهیم، راهی برای به دست آوردن بیشتر از این توانایی‌ها وجود ندارد، به جز فرآیند کند افزایش جمعیت کلی. اگر بتوانیم مشاغلی را که در تأمین نیازهای اساسی جامعه دخیل هستند، خودکار کنیم، بزرگترین مانع برای تبدیل شدن به یک جامعه‌ی فراوانی را از بین می‌بریم. به عنوان مثال، می‌توانیم انرژی پاک را از توربین‌های بادی تولید کنیم که توسط ربات‌ها نصب شده‌اند، که با طرح‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی و با شروع از مواد خام استخراج شده توسط ربات‌ها ساخته و حمل می‌شوند. هیچ انسانی در این حلقه دخالت نخواهد داشت، به جز تعمیر و نگهداری ربات‌ها، که این امر یک سود خالص برای بشریت خواهد بود.
نقشه راهی به سوی جامعه‌ی فراوانی
همانطور که اشاره کردم، اتوماسیون نیروی محرکه اصلی پشت یک جامعه‌ی فراوانی خواهد بود. قسمت دشوار این است که چگونه به آن برسیم بدون اینکه هیچ‌کدام از طرف‌ها به طور قابل توجهی بدتر شوند و اطمینان حاصل کنیم که مزایای اتوماسیون به طور عادلانه در سراسر جامعه توزیع می‌شود. در اینجا یک نقشه راه سطح بالا برای رسیدن به جامعه‌ی فراوانی ارائه می‌دهم که سعی می‌کند اثرات منفی کوتاه‌مدت اتوماسیون گسترده و سیستماتیک را به حداقل برساند. هدف کامل بودن نیست، بلکه شروع بحث و برنامه‌ریزی در مورد این مسائل است. نقشه راه به صورت الگوریتمی ساخته شده است تا توسط دولت‌ها دنبال شود.

مرحله ۰: بر سر مجموعه‌ای از نیازهای اساسی توافق کنید. به عنوان مثال، غذا، امکانات رفاهی، پوشاک، مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و دسترسی به دانش، حمل و نقل پایه، اینترنت و مسکن. هدف ارائه این خدمات به صورت رایگان و بدون قید و شرط به هر شهروند است.
مرحله ۱: یک صنعت اساسی را خودکار کنید، یعنی صنعتی که در نیازهای اساسی دخیل است. به عنوان مثال، چیدن گوجه فرنگی یا مونتاژ غذا. کارگران را به مشاغلی منتقل کنید که در آن انسان‌ها مزیت رقابتی دارند (به عنوان مثال، شامل روابط انسانی) و ایجاد مشاغل جدیدی را که قبلاً از نظر مالی امکان‌پذیر نبودند، تشویق کنید، به عنوان مثال، پاکسازی عمیق محیط زیست و خدمات اجتماعی.
مرحله ۲: بخشی از کارایی به دست آمده را به عنوان درآمد پایه همگانی (UBI) توزیع کنید، علاوه بر کاهش هزینه نیازهای اساسی خودکار شده.
مرحله ۳: مراحل ۱-۲ را تکرار کنید تا همه موارد اساسی خودکار شوند.
مرحله ۴: مراحل ۰-۳ را با نیازهای غیر اساسی تکرار کنید (به عنوان مثال، یک نیاز جدید می‌تواند مالکیت یک کامپیوتر همراه یا وسیله نقلیه شخصی باشد)، اما در مرحله ۲، به جای توزیع UBI بیشتر، یک نیاز اساسی را انتخاب کنید و بخشی از هزینه آن را یارانه دهید. این کار را تا زمانی انجام دهید که تمام نیازهای اساسی به صورت رایگان ارائه شوند و به جامعه‌ی فراوانی برسیم. توجه داشته باشید که چگونه اتوماسیون برخی از نیازهای غیر اساسی، رایگان بودن نیازهای اساسی را تأمین می‌کند.
مرحله ۵: (اختیاری، احتمالاً به فناوری‌های پیشرفته نیاز دارد) مرحله ۴ را چندین بار با نیازهای غیر اساسی جدید تکرار کنید.

هسته اصلی این استراتژی، انتقال تدریجی از سیستم اقتصادی فعلی به یک سیستم تقویت شده با UBI و سپس به یک سیستم فراوانی است.
اگرچه ما قبلاً صنایع کاملی را خودکار کرده‌ایم، اما هرگز استراتژی برای انجام این کار وجود نداشته است و جابجایی کارگران به حال خود رها شده است. این بار متفاوت است، زیرا جابجایی ممکن است گسترده باشد. مرحله ۱ این نقشه راه توسط نسل فعلی کارآفرینان و مهندسان راه‌اندازی می‌شود، قبل از اینکه مرحله ۰ انجام شود. از آنجایی که این بازیگران بر اساس قوانین اقتصادهای فعلی عمل می‌کنند، باید اتوماسیون را با سودآوری کوتاه‌مدت و کاهش هزینه‌ها توجیه کنند. میوه‌های آویزان، خودکار کردن مهارت انسانی است، یعنی کارهای دستی.
در نهایت، اتوماسیون آنقدر گسترده خواهد شد که قابل نادیده گرفتن نباشد و کشورها مجبور به بررسی مرحله ۲ و تنظیم مرحله ۱ (به عنوان مثال، اندرو یانگ قبلاً به برخی از این موضوعات در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده پرداخت) خواهند شد. این یک نقطه عطف مهم خواهد بود که در آن کشورها تصمیم می‌گیرند که آیا بیکاری بالا یک ویژگی است یا یک اشکال.
مطالعه عمیق UBI مستحق یک مقاله جداگانه است، زیرا هیچ اجماعی در مورد اینکه کدام شکل از UBI منطقی‌تر است، وجود ندارد. در اینجا به یک معرفی سریع محدود می‌کنم و مشکلات باز مانند مهاجرت بین کشورهایی با مدل‌های UBI متفاوت یا سطوح مختلف اجرای UBI را نادیده می‌گیرم. UBI در ساده‌ترین شکل خود، توزیع یک مبلغ ثابت ارز به هر شهروند در فواصل زمانی منظم (به عنوان مثال، ماهانه) بدون هیچ گونه تمایز یا کاغذبازی است. این به معنای پول رایگان بدون هیچ گونه قید و شرطی است که از پارادوکس تله فقر جلوگیری می‌کند. با اجرای مرحله ۲، UBI ماهانه در ابتدا فقط یک مقدار ناچیز خواهد بود که فقط بر فقیرترین افراد تأثیر می‌گذارد، اما به سرعت برای بسیاری از خانواده‌ها افزایش می‌یابد.
با تکمیل مرحله ۳، تمام نیازهای اساسی نسبتاً ارزان خواهند بود و UBI باید برای زوج‌های جوان تأثیرگذار باشد. بیایید یک محاسبه تقریبی انجام دهیم، با نگاهی به ایالات متحده، در صورتی که تمام مشاغل دستی سنگین خودکار شده باشند.
تعداد مشاغل سنگین حدود ۱۵ میلیون نفر از جمعیت ۳۳۰ میلیون نفری ایالات متحده است، با میانگین دستمزد سالانه ۴۰ هزار دلار. اگر فرض کنیم که کارایی خالص حاصل از خودکارسازی این مشاغل ۵۰٪ است، این معادل ۰.۵ * ۴۰.۰۰۰ * ۱۵ میلیون / ۳۳۰ میلیون است که حدود ۷۵ دلار در ماه به ازای هر شهروند است که می‌تواند توسط دولت به عنوان UBI توزیع شود. اگر نیازهای اساسی و دستی دیگر را نیز در نظر بگیریم، رقم واقعی حدود ۵ برابر این مقدار است، بنابراین ۷۵۰ دلار در ماه برای یک زوج. این مبالغ صرفاً از افزایش کارایی ناشی از اتوماسیون است، اما یک کشور ممکن است تصمیم بگیرد با درآمد اضافی، به سرعت به خطوط پایه کیفیت زندگی مرتبط برسد. واضح است که من معتقدم هیچ‌کدام از پول UBI نباید از مالیات مستقیم بر ربات‌ها یا موجودیت‌های خودکار حاصل شود، زیرا این امر باعث کند شدن شتاب اتوماسیون می‌شود.
تا این مرحله، سیستم اقتصادی هنوز نسبتاً شبیه به سیستم فعلی است، اما با UBI در بالا. اکثریت افراد هنوز باید به طور فعال به دنبال شغل باشند، زیرا UBI و کاهش فناوری به تنهایی برای زندگی بدون کار کافی نخواهد بود.
با پیشرفت مرحله ۴، عصر فراوانی آغاز می‌شود. همانطور که جنگل‌های استوایی با آفتاب فراوان و باران شکوفا می‌شوند، شاهد انفجار پیچیدگی در جامعه خود خواهیم بود، از ورزش و هنر گرفته تا اکتشاف و علم پایه.
آیا جامعه‌ی فراوانی به پایان لیبرالیسم یا سرمایه‌داری منجر می‌شود؟ من معتقدم پاسخ به هر دو نه است، با برخی هشدارها برای سرمایه‌داری. در واقع، آنچه در بالا وجود دارد صرفاً یک دستورالعمل برای دولت‌ها است تا سیاست‌های اجتماعی مبتنی بر اتوماسیون را در چارچوب یک اقتصاد لیبرال اجرا کنند. برخی محدودیت‌های موردی باید برای شرکت‌های انحصاری و کارتل‌هایی که حفظ وضعیت فراوانی را دشوار می‌کنند، با افزایش هزینه اتوماسیون، معرفی شود. تغییر اصلی این است که بخشی از جمعیت ممکن است به سادگی تصمیم بگیرد از پویایی‌های سرمایه‌داری خارج شود و از یک استاندارد زندگی اساسی راضی باشد، در حالی که بقیه جمعیت به تولید و مصرف ادامه می‌دهند و لوکس و موقعیت را به عنوان آرزوهای اصلی خود دارند. به نوعی، سرمایه‌داری لوکس چیزی است که باقی می‌ماند. چه درصدی از جمعیت تصمیم می‌گیرند به طور کامل کناره‌گیری کنند، یک سوال جالب است. من معتقدم که در واقع تعداد کمی، عمدتاً روشنفکران و هنرمندانی که به هیچ‌گونه جبران یا لوکسی علاقه‌مند نیستند، خواهند بود. با گذاشتن کلاه آینده‌نگر و نگاه کردن به دورتر، می‌توان تصور کرد که جوامع مرحله ۵ ممکن است با سرمایه‌داری مبتنی بر وضعیت باقی بمانند، در حالی که یک جامعه مبتنی بر واقعیت مجازی می‌تواند مفهوم کمبود و در نتیجه اقتصاد را در هر سطحی از بین ببرد.
چه چیزی به طور مشخص ما را از تکمیل مرحله ۴ باز می‌دارد؟ به نظر من، ما به خودکارسازی کامل مهارت انسانی، خودکارسازی بخش بزرگی از عقلانیت انسانی، بخش کوچکی از خلاقیت انسانی و، مهم‌تر از همه، تمایل به خودکارسازی نیاز داریم.
خودکارسازی مهارت انسانی مورد نیاز برای نیازهای اساسی ما عمدتاً یک چالش سخت‌افزاری و کنترلی است. امروزه ربات‌ها در دستکاری، حرکت و حرکات سریع و ماهر مشکل دارند. با نگاهی به پیشرفت ۵۰ سال گذشته در سخت‌افزار رباتیک و کاهش هزینه محاسبات، صادقانه نمی‌توانم هیچ کار ماهرانه‌ای را تصور کنم که نتوان در عرض نیم قرن خودکار کرد. علاوه بر این، هنگامی که اتوماسیون کامل به عنوان یک استراتژی اقتصادی پذیرفته شود، منطقی خواهد بود که شروع به ساختن محیط‌هایی کاملاً در اطراف ربات‌ها کنیم، که فقط به حداقل مهارت نیاز دارد. این امر در حال حاضر در حال وقوع است زمانی که اقتصاد آن مطلوب باشد: به جای اینکه ربات‌ها در انتخاب اشیاء در یک انبار معمولی کمک کنند، فقط یک انبار برای ربات‌ها بسازید:
عقلانیت اساسی انسان دهه‌هاست که خودکار شده است، اما اخیراً دامنه کاربردها به لطف تکنیک‌های یادگیری عمیق، به ویژه در مورد وظایف بینایی کامپیوتر، منفجر شده است. باز هم، اگر فقط در مورد خودکارسازی نیازهای اساسی و محیط‌هایی که می‌توانند برای کمک به ربات‌ها شکل بگیرند، صحبت کنیم، یافتن وظایفی که نتوان آنها را به مراحل ساده تقسیم کرد و توسط شبکه‌های عصبی عمیق آموزش‌دیده در مجموعه داده‌های بزرگ حل کرد، دشوار است. و هزینه آموزش شبکه‌های عصبی به سرعت در حال کاهش است. امروزه سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند تقریباً همه چیز را انجام دهند، اما در غلبه بر موارد حاشیه‌ای مشکل دارند، یعنی سناریوهای به طور فردی بعید که با این حال از نظر وقوع کلی رایج هستند. با فرض اینکه در چند دهه آینده یک «هوش مصنوعی باریک» ارزان برای اساساً همه چیز و حسگرهای ارزان در همه جا داشته باشیم، بررسی‌های متعدد و افزونه می‌توانند از موارد حاشیه‌ای مراقبت کنند، بدون نیاز به هوش مصنوعی عمومی. به عنوان مثال، رانندگی خودکار به راحتی حل می‌شود اگر حسگرها در همه جا در جاده وجود داشته باشند. البته در اینجا کارهای زیادی وجود دارد، با مقادیر زیادی داده برای جمع‌آوری، پاکسازی و تنظیم دقیق در ربات‌ها و محل کار. آنچه که در اینجا نیز زیاد است، انگیزه است، یعنی بازده برای شرکت‌هایی که این خدمات اتوماسیون را ارائه می‌دهند.
آخرین ماده فنی، خودکارسازی خلاقیت انسانی در توسعه نرم‌افزار و گردش کار یادگیری ماشین، از جمله جمع‌آوری مجموعه داده‌ها، آموزش و تنظیم دقیق شبکه‌های عصبی عمیق است. این مرحله به طور دقیق لازم نیست، اما گلوگاه توسعه‌دهندگان را از بین می‌برد. اخیراً پیشرفت‌های زیادی در این زمینه وجود داشته است، با پروژه‌هایی مانند openAI codex و رویکردهایی مانند autoML. از آنجایی که نرم‌افزار به سرعت تکرار می‌شود، احتمالاً در چند دهه تکرار، نوشتن نرم‌افزار یک فعالیت بسیار خودکار خواهد بود.
در یک افق بلندمدت، با فرض پیشرفت مداوم (اما نه منفرد یا شتاب‌دهنده) در هوش مصنوعی، مانع اصلی ظاهراً ایدئولوژیک است، نه فناوری. در واقع، من معتقدم که ما از نظر صرفاً فناوری فقط ۲۰-۳۰ سال با جامعه‌ی فراوانی فاصله داریم. اما چقدر از نظر کلی با جامعه‌ی فراوانی فاصله داریم؟ من معتقدم حدود ۶۰-۷۰ سال، عمدتاً به دلیل تغییر نسل و نیاز به تغییرات زیرساختی: اتوماسیون و UBI هنوز ایده‌های رایج نیستند، اما زمانی که نوزادان سال ۲۰۲۱ به جوانی برسند، خواهند بود. همانطور که این نسل نفوذ پیدا می‌کند، شروع به تغییر صنایع و جامعه می‌کند و فرزندان آنها اولین کسانی خواهند بود که در یک اقتصاد فراوانی زندگی می‌کنند.
ما به عنوان افراد چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا گذار به جامعه‌ی فراوانی را تسریع کنیم؟ به عنوان شهروندان عادی، باید توجه بیشتری به این موضوعات از سوی نمایندگان خود بخواهیم و از اتوماسیون بیشتر، همراه با توزیع مزایای آن، برای مثال با UBI، حمایت کنیم. سیستم‌های سیاسی فعلی اغلب توسط معادله مشاغل = آرا هدایت می‌شوند، بنابراین سیاستمداران تشویق می‌شوند تا مشاغل بیشتری ایجاد کنند تا انتخاب شوند، صرف نظر از اینکه این مشاغل مورد نیاز و پایدار برای جامعه به عنوان یک کل هستند یا خیر. UBI که به درستی اجرا شود، می‌تواند اثر جانبی همسویی بهتر منافع بلندمدت جامعه و سیاستمداران را داشته باشد.
اگر مهارت‌های لازم را دارید، کارهای زیادی برای بهبود اتوماسیون و درک بهترین راه برای توزیع مزایای اتوماسیون وجود دارد: در پروژه‌های منبع باز مشارکت کنید، یک شرکت در این فضا بسازید یا به آن بپیوندید، مطالعات آزمایشی UBI انجام دهید و موارد دیگر. اگر تازه شروع به کار در فناوری کرده‌اید، مشاغلی مانند مهندس رباتیک، مهندس اتوماسیون، مهندس هوش مصنوعی و یادگیری ماشین، مهندس بینایی کامپیوتر را در نظر بگیرید. همه این نقش‌ها در آینده نزدیک به طور فزاینده‌ای مورد نیاز خواهند بود.
ایده‌های انقلابی غیرقابل توقف هستند و یک جامعه‌ی فراوانی قطعاً یک ایده انقلابی است. من از این فکر لذت می‌برم که هر بار که این ایده‌ها به اشتراک گذاشته می‌شوند و درک می‌شوند، یک قدم به تحقق آنها نزدیک‌تر می‌شویم.
قدردانی و به سوی جلو
بسیار سپاسگزارم از آنتونیو کاچسه، کریستین دوگه و سوشیت شارما برای نظراتشان در مورد یک نسخه اولیه از این نوشته.
در آینده، قصد دارم به طور مفصل‌تر به مزایا و معایب مدل‌های مختلف UBI بپردازم. در یک پست وبلاگ جداگانه، همچنین می‌خواهم در مورد هدف زندگی، سبک زندگی و پول در یک جامعه‌ی فراوانی بحث کنم.


مزیت نسبی در یک مدل اقتصادی، برتری نسبت به دیگران در تولید یک کالای خاص است. یک کالا می‌تواند با هزینه فرصت نسبی یا قیمت خودکفایی پایین‌تری تولید شود، یعنی با هزینه نهایی نسبی پایین‌تری قبل از تجارت.[1] مزیت نسبی، واقعیت اقتصادی سودهای ناشی از تجارت را برای افراد، شرکت‌ها یا کشورها توصیف می‌کند که از تفاوت در دارایی‌های عاملی یا پیشرفت‌های تکنولوژیکی آن‌ها ناشی می‌شود.[2]
دیوید ریکاردو در سال 1817 نظریه کلاسیک مزیت نسبی را توسعه داد تا توضیح دهد چرا کشورها حتی زمانی که کارگران یک کشور در تولید هر کالایی کارآمدتر از کارگران کشورهای دیگر هستند، در تجارت بین‌المللی مشارکت می‌کنند. او نشان داد که اگر دو کشوری که قادر به تولید دو کالا هستند در بازار آزاد مشارکت کنند (البته با فرض اینکه سرمایه و نیروی کار به صورت بین‌المللی جابجا نمی‌شوند[3])، هر کشور با صادرات کالایی که در آن مزیت نسبی دارد و وارد کردن کالای دیگر، مصرف کلی خود را افزایش می‌دهد، به شرطی که تفاوت در بهره‌وری نیروی کار بین هر دو کشور وجود داشته باشد.[4][5] نظریه ریکاردو که به طور گسترده به عنوان یکی از قدرتمندترین[6] اما در عین حال غیرشهودی‌ترین[7] بینش‌ها در اقتصاد در نظر گرفته می‌شود، نشان می‌دهد که مزیت نسبی، نه مزیت مطلق، مسئول بخش عمده‌ای از تجارت بین‌المللی است.
نظریه کلاسیک و فرمول‌بندی دیوید ریکاردو[ویرایش]
آدام اسمیت برای اولین بار در سال 1776 در کتاب ثروت ملل به مفهوم مزیت مطلق به عنوان مبنای تجارت بین‌المللی اشاره کرد:

اگر یک کشور خارجی بتواند کالایی را ارزان‌تر از آنچه ما می‌توانیم تولید کنیم، در اختیار ما قرار دهد، بهتر است آن را از آن‌ها با بخشی از تولیدات صنعت خود که در آن مزیت داریم، خریداری کنیم. صنعت کلی کشور، که همیشه متناسب با سرمایه‌ای است که آن را به کار می‌گیرد، کاهش نمی‌یابد [...] بلکه فقط به دنبال راهی برای استفاده از آن به بهترین نحو خواهد بود.[8]

رابرت تورنس، چندین دهه پس از اسمیت در سال 1808، تعریف مقدماتی از مزیت نسبی را به عنوان زیان ناشی از بسته شدن تجارت بیان کرد:

[من] اگر بخواهم بدانم میزان سودی که به انگلستان از دادن صد پوند پارچه به فرانسه در ازای صد پوند تور می‌رسد چقدر است، مقدار توری را که از این معامله به دست آورده است، با مقداری که می‌توانست با صرف همان مقدار کار و سرمایه آن را در خانه تولید کند، مقایسه می‌کنم. توری که فراتر از آن چیزی است که کار و سرمایه صرف شده برای پارچه می‌توانست در خانه تولید کند، میزان سودی است که انگلستان از این تبادل به دست می‌آورد.[9]

در سال 1814، بروشور منتشر شده به صورت ناشناس با عنوان ملاحظاتی در مورد واردات غلات خارجی، اولین فرمول‌بندی ثبت شده از مفهوم مزیت نسبی را ارائه داد.[10][11] تورنس بعداً در سال 1815 کار خود با عنوان تجارت خارجی غلات را منتشر کرد و به اولویت این نویسنده بروشور اعتراف کرد.[10]

دیوید ریکاردو
در سال 1817، دیوید ریکاردو آنچه که اکنون به عنوان نظریه مزیت نسبی شناخته می‌شود را در کتاب خود با عنوان اصول اقتصاد سیاسی و مالیات منتشر کرد.
مثال ریکاردو[ویرایش]

نموداری که مثال ریکاردو را نشان می‌دهد:
در حالت I (الماس‌ها)، هر کشور 3600 ساعت صرف تولید ترکیبی از پارچه و شراب می‌کند.
در حالت II (مربع‌ها)، هر کشور در مزیت نسبی خود تخصص دارد و در نتیجه تولید کلی بیشتری حاصل می‌شود.
در یک مثال معروف، ریکاردو جهانی را در نظر می‌گیرد که از دو کشور، پرتغال و انگلستان، تشکیل شده است که هر دو کالای با کیفیت یکسان تولید می‌کنند. در پرتغال، کشوری که به طور ذاتی کارآمدتر است، می‌توان شراب و پارچه را با نیروی کار کمتری نسبت به آنچه برای تولید همان مقدار در انگلستان لازم است، تولید کرد. با این حال، هزینه‌های نسبی یا رتبه‌بندی هزینه تولید این دو کالا بین کشورها متفاوت است.
ساعت کار لازم برای تولید یک واحدکالا کشور پارچه شراب انگلستان 100 120 پرتغال 90 80
در این مثال، انگلستان می‌تواند 100 ساعت کار را صرف تولید یک واحد پارچه کند یا 5/6 واحد شراب تولید کند. در حالی که در مقایسه، پرتغال می‌تواند 100 ساعت کار را صرف تولید 10/9 واحد پارچه یا 10/8 واحد شراب کند. پرتغال به دلیل تولید بیشتر در هر ساعت (از آنجایی که 10/9 > 1) در تولید هر دو پارچه و شراب دارای مزیت مطلق است. اگر سرمایه و نیروی کار قابل جابجایی بودند، هر دو شراب و پارچه باید در پرتغال تولید می‌شدند، با انتقال سرمایه و نیروی کار انگلستان به آنجا.[12] اگر قابل جابجایی نبودند، همانطور که ریکاردو معتقد بود، مزیت نسبی انگلستان (به دلیل هزینه فرصت پایین‌تر) در تولید پارچه به این معنی است که انگیزه دارد تا بیشتر از آن کالایی را که تولید آن برای آن‌ها ارزان‌تر است، تولید کند - به شرطی که فرصت سودمندی برای تجارت در بازار برای کالای دشوارتر برای تولید وجود داشته باشد.
در غیاب تجارت، انگلستان برای تولید و مصرف یک واحد از هر کدام پارچه و شراب به 220 ساعت کار نیاز دارد در حالی که پرتغال برای تولید و مصرف همان مقدار به 170 ساعت کار نیاز دارد. انگلستان در تولید پارچه نسبت به شراب کارآمدتر است و پرتغال در تولید شراب نسبت به پارچه کارآمدتر است. بنابراین، اگر هر کشور در کالایی که در آن مزیت نسبی دارد تخصص یابد، تولید جهانی هر دو کالا افزایش می‌یابد، زیرا انگلستان می‌تواند 220 ساعت کار را صرف تولید 2.2 واحد پارچه کند در حالی که پرتغال می‌تواند 170 ساعت را صرف تولید 2.125 واحد شراب کند. علاوه بر این، اگر هر دو کشور به روش فوق تخصص یابند و انگلستان یک واحد پارچه خود را در ازای 5/6 تا 9/8 واحد شراب پرتغال معامله کند، هر دو کشور می‌توانند حداقل یک واحد از هر کدام پارچه و شراب را مصرف کنند، با 0 تا 0.2 واحد پارچه و 0 تا 0.125 واحد شراب باقی‌مانده در هر کشور برای مصرف یا صادرات. در نتیجه، هر دو انگلستان و پرتغال می‌توانند در تجارت آزاد، شراب و پارچه بیشتری نسبت به خودکفایی مصرف کنند.
مدل ریکاردو[ویرایش]
مدل ریکاردو یک مدل ریاضی تعادل عمومی از تجارت بین‌المللی است. اگرچه ایده مدل ریکاردو برای اولین بار در مقاله در مورد سود (نسخه تک کالایی) و سپس در اصول (نسخه چند کالایی) توسط دیوید ریکاردو ارائه شد، اولین مدل ریاضی ریکاردو توسط ویلیام ویول در سال 1833 منتشر شد.[13] اولین آزمایش مدل ریکاردو توسط جی.دی.ای. مک‌دوگال انجام شد که در مجله اقتصادی در سال‌های 1951 و 1952 منتشر شد.[14] در مدل ریکاردو، الگوهای تجاری به تفاوت‌های بهره‌وری بستگی دارد.
در ادامه یک تفسیر مدرن معمول از مدل کلاسیک ریکاردو آمده است.[15] به منظور سادگی، از نمادگذاری و تعاریفی استفاده می‌کند که برای ریکاردو در دسترس نبود، مانند هزینه فرصت.
اقتصاد جهانی از دو کشور، خانه و خارجی، تشکیل شده است که شراب و پارچه تولید می‌کنند. نیروی کار، تنها عامل تولید، در داخل کشور قابل جابجایی است اما به صورت بین‌المللی نیست. ممکن است مهاجرت بین بخش‌ها وجود داشته باشد اما بین کشورها وجود ندارد. نیروی کار در خانه را با L، مقدار نیروی کار مورد نیاز برای تولید یک واحد شراب در خانه را با a و مقدار نیروی کار مورد نیاز برای تولید یک واحد پارچه در خانه را با b نشان می‌دهیم. کل مقدار شراب و پارچه تولید شده در خانه W و C به ترتیب است. متغیرهای مشابه را برای خارجی با افزودن علامت اول نشان می‌دهیم. به عنوان مثال، a' مقدار نیروی کار مورد نیاز برای تولید یک واحد شراب در خارجی است.
ما نمی‌دانیم آیا خانه می‌تواند پارچه را با ساعات کاری کمتری نسبت به خارجی تولید کند یا خیر. یعنی، ما نمی‌دانیم آیا b < b' است یا خیر. به طور مشابه، ما نمی‌دانیم آیا خانه می‌تواند شراب را با ساعات کاری کمتری تولید کند یا خیر. با این حال، فرض می‌کنیم که خانه نسبت به خارجی در تولید پارچه در مقابل شراب بهره‌ورتر است:

به طور معادل، می‌توان فرض کرد که خانه در پارچه مزیت نسبی دارد به این معنی که هزینه فرصت پارچه از نظر شراب نسبت به خارجی کمتر است:

در غیاب تجارت، قیمت نسبی پارچه و شراب در هر کشور به طور کامل توسط هزینه نسبی نیروی کار کالاها تعیین می‌شود. بنابراین قیمت خودکفایی نسبی پارچه b/a در خانه و b'/a' در خارجی است. با تجارت آزاد، قیمت پارچه یا شراب در هر کشور، قیمت جهانی P یا 1/P است.
به جای در نظر گرفتن تقاضای جهانی (یا عرضه) برای پارچه و شراب، ما به تقاضای نسبی جهانی (یا عرضه نسبی) برای پارچه و شراب علاقه‌مندیم که نسبت تقاضای جهانی (یا عرضه) برای پارچه به تقاضای جهانی (یا عرضه) برای شراب را تعریف می‌کنیم. در تعادل عمومی، قیمت نسبی جهانی P به طور منحصر به فرد توسط تقاطع منحنی‌های تقاضای نسبی جهانی و عرضه نسبی جهانی تعیین می‌شود.

منحنی تقاضای نسبی با افزایش قیمت نسبی پارچه نسبت به شراب کاهش می‌یابد. رفتار منحنی عرضه نسبی، اما، نیازمند بررسی دقیق‌تری است. با یادآوری فرض اولیه ما مبنی بر اینکه خانه در پارچه مزیت نسبی دارد، پنج احتمال را برای مقدار نسبی پارچه عرضه شده در یک قیمت معین در نظر می‌گیریم.

اگر b/a < b'/a'، پس خارجی در شراب تخصص دارد، زیرا دستمزد a' در بخش شراب بیشتر از دستمزد b' در بخش پارچه است. با این حال، کارگران خانه بین کار در هر بخش بی‌تفاوت هستند. در نتیجه، مقدار پارچه عرضه شده می‌تواند هر مقداری باشد.
اگر b/a = b'/a'، پس هر دو خانه در شراب تخصص دارند، به دلایل مشابه بالا، و بنابراین مقدار پارچه عرضه شده صفر است.
اگر b/a > b'/a'، پس خانه در پارچه تخصص دارد در حالی که خارجی در شراب تخصص دارد. مقدار پارچه عرضه شده با نسبت W/V داده می‌شود، نسبت تولید جهانی پارچه به تولید جهانی شراب.
اگر b/a >> b'/a'، پس هر دو خانه در پارچه تخصص دارند. مقدار پارچه عرضه شده به بی‌نهایت میل می‌کند زیرا مقدار شراب عرضه شده به صفر نزدیک می‌شود.
اگر b/a < b'/a'، خانه در پارچه تخصص دارد در حالی که کارگران خارجی بین بخش‌ها بی‌تفاوت هستند. دوباره، مقدار نسبی پارچه عرضه شده می‌تواند هر مقداری باشد.

مثلث آبی نشان‌دهنده امکانات تولید (و مصرف) اولیه خانه است. با تجارت، خانه همچنین می‌تواند خوشه‌هایی را در مثلث صورتی مصرف کند، حتی با وجود اینکه با همان مرز امکانات تولید مواجه است.
تا زمانی که تقاضای نسبی محدود باشد، قیمت نسبی همیشه توسط نابرابری محدود می‌شود

در خودکفایی، خانه با محدودیت تولید به شکل مواجه است

که از آن نتیجه می‌گیریم مصرف پارچه خانه در مرز امکانات تولید است
C = L/b.
با تجارت آزاد، خانه منحصراً پارچه تولید می‌کند، به مقداری که آن را صادر می‌کند در ازای شراب با نرخ رایج. بنابراین مصرف کلی خانه اکنون مشمول محدودیت است

در حالی که مصرف پارچه آن در مرز امکانات مصرف داده می‌شود
C = L/b + (P * (W' - W))
استدلال مشابهی برای خارجی برقرار است. بنابراین، با تجارت و تخصص در کالایی که در آن مزیت نسبی دارد، هر کشور می‌تواند امکانات مصرف خود را گسترش دهد. مصرف‌کنندگان می‌توانند از خوشه‌هایی از شراب و پارچه انتخاب کنند که نمی‌توانستند در اقتصادهای بسته تولید کنند.
راه دیگری برای اثبات نظریه مزیت نسبی وجود دارد که به فرضیات کمتری نسبت به اثبات مفصل فوق نیاز دارد و به طور خاص نیازی به برابری دستمزد ساعتی در هر دو صنعت یا تعادل بین عرضه و تقاضا در بازار ندارد.[16] چنین اثباتی را می‌توان به موقعیت‌هایی با کالاها و کشورهای متعدد، بازده‌های غیرثابت و عوامل تولید بیشتر گسترش داد.
شرایط مبادله[ویرایش]
شرایط مبادله نرخی است که یک کالا را می‌توان با کالای دیگر مبادله کرد. اگر هر دو کشور در کالایی که در آن مزیت نسبی دارند تخصص یابند و تجارت کنند، شرایط مبادله برای یک کالا (که به نفع هر دو طرف است) بین هزینه‌های فرصت هر موجودیت قرار می‌گیرد. در مثال فوق، یک واحد پارچه بین b/a واحد شراب و b'/a' واحد شراب معامله می‌شود.[17]
فرمول‌بندی هزینه‌های فرصت هابرلر[ویرایش]
در سال 1930، اقتصاددان اتریشی-آمریکایی گوتفرید هابرلر، دکترین مزیت نسبی را از نظریه ارزش مبتنی بر کار ریکاردو جدا کرد و فرمول‌بندی مدرنی از هزینه فرصت ارائه داد. بازنویسی هابرلر از مزیت نسبی، نظریه تجارت بین‌المللی را متحول کرد و مبنای مفهومی نظریه‌های تجاری مدرن را فراهم کرد.
نوآوری هابرلر این بود که نظریه مزیت نسبی را به گونه‌ای بازنویسی کند که ارزش یک کالای X بر حسب واحدهای تولیدی کالای Y که از دست رفته اندازه‌گیری شود، نه بر حسب واحدهای کار مورد نیاز برای تولید کالای X، همانطور که در فرمول‌بندی ریکاردو بود. هابرلر این فرمول‌بندی هزینه فرصت از مزیت نسبی را با معرفی منحنی امکانات تولید به نظریه تجارت بین‌المللی پیاده‌سازی کرد.[18]
نظریه‌های مدرن[ویرایش]
از سال 1817، اقتصاددانان تلاش کرده‌اند تا مدل ریکاردو را تعمیم دهند و اصل مزیت نسبی را در محیط‌های گسترده‌تر، به ویژه در مدل‌های نئوکلاسیک عوامل خاص ریکاردو-وینر (که اجازه می‌دهد مدل شامل عوامل بیشتری نسبت به نیروی کار باشد)[19] و مدل‌های نسبت‌های عوامل هکشر-اوهلین استخراج کنند. تحولات بعدی در نظریه تجارت جدید، که تا حدی ناشی از نقص‌های تجربی مدل H–O و ناتوانی آن در توضیح تجارت درون‌صنعتی است، توضیحی برای جنبه‌هایی از تجارت ارائه می‌دهد که توسط مزیت نسبی توضیح داده نمی‌شود.[20] با این حال، اقتصاددانانی مانند آلن دیردورف[21]، آویناش دیکسیت، گوتفرید هابرلر و ویکتور دی. نورمن[22] با تعمیم‌های ضعیف‌تری از اصل مزیت نسبی پاسخ داده‌اند که در آن کشورها تمایل دارند کالاهایی را صادر کنند که در آن‌ها مزیت نسبی دارند.
فرمول‌بندی کالاهای پیوسته دورنبوش و همکاران[ویرایش]
در مدل‌های ریکاردو و H–O، نظریه مزیت نسبی برای 2 کشور/2 کالا فرموله شده است. می‌توان آن را به 2 کشور/کالاهای متعدد یا به کشورهای متعدد/2 کالا گسترش داد. افزودن کالاها به منظور داشتن یک زنجیره پیوسته از کالاها، بینش اصلی مقاله دورنبوش، فیشر و ساموئلسون است. در واقع، وارد کردن تعداد فزاینده‌ای از کالاها در زنجیره مزیت نسبی، شکاف بین نسبت‌های الزامات کار را ناچیز می‌کند، که در آن سه نوع تعادل در اطراف هر کالا در مدل اصلی به یک نتیجه واحد فرو می‌پاشد. این امکان گنجاندن هزینه‌های حمل و نقل را فراهم می‌کند، اگرچه چارچوب هنوز به دو کشور محدود است.[23][24] اما در مورد کشورهای متعدد (بیش از 3 کشور) و کالاهای متعدد (بیش از 3 کالا)، مفهوم مزیت نسبی به فرمول‌بندی پیچیده‌تری نیاز دارد.[25]
قانون کلی مزیت نسبی دیردورف[ویرایش]
منتقدان مزیت نسبی بر این نکته تأکید کرده‌اند که پیامدهای نظری آن به سختی در هنگام اعمال به کالاها یا جفت کالاهای فردی در دنیای کالاهای متعدد قابل درک است. دیردورف استدلال می‌کند که بینش‌های مزیت نسبی معتبر باقی می‌مانند اگر نظریه بر حسب میانگین در تمام کالاها بیان شود. مدل‌های او بینش‌های متعددی در مورد همبستگی بین بردار تجارت و بردارهایی با معیارهای قیمت خودکفایی نسبی ارائه می‌دهد. "قانون کلی مزیت نسبی دیردورف" مدلی است که شامل کالاهای متعدد است و تعرفه‌ها، هزینه‌های حمل و نقل و سایر موانع تجاری را در نظر می‌گیرد.
رویکردهای جایگزین[ویرایش]
به تازگی، Y. Shiozawa موفق به ساختن نظریه‌ای از ارزش بین‌المللی در سنت نظریه ارزش مبتنی بر هزینه تولید ریکاردو شده است.[26][27] این بر اساس مجموعه‌ای از فرضیات گسترده بود: کشورهای متعدد؛ کالاهای متعدد؛ چندین تکنیک تولید برای یک محصول در یک کشور؛ تجارت ورودی (کالاهای واسطه‌ای آزادانه معامله می‌شوند)؛ کالاهای سرموله‌ای بادوام با کارایی ثابت در طول عمر از پیش تعیین شده؛ عدم وجود هزینه حمل و نقل (قابل گسترش به موارد با هزینه مثبت).
در یک اظهار نظر معروف، مک‌کنزی اشاره کرد که "یک لحظه تفکر به کسی نشان می‌دهد که لنکاشیر به احتمال زیاد پارچه پنبه‌ای تولید نمی‌کند اگر پنبه مجبور باشد در انگلستان رشد کند."[28] با این حال، مک‌کنزی و محققان بعدی نتوانستند یک نظریه کلی ارائه دهند که شامل کالاهای ورودی معامله شده باشد، زیرا مشکل ریاضی وجود داشت.[29] همانطور که جان چیپمن اشاره می‌کند، مک‌کنزی دریافت که "وارد کردن تجارت محصول واسطه‌ای مستلزم تغییر اساسی در تحلیل کلاسیک است."[30] کالاهای سرموله‌ای بادوام مانند ماشین‌آلات و تأسیسات، ورودی‌هایی برای تولیدات به همان اندازه قطعات و مواد اولیه هستند.
در دیدگاه نظریه جدید، هیچ معیار فیزیکی وجود ندارد. دیردورف 10 نسخه از تعاریف را بررسی می‌کند[29] اما نمی‌تواند یک فرمول کلی برای مورد کالاهای واسطه‌ای ارائه دهد. الگوهای رقابتی توسط تلاش‌های معامله‌گران برای یافتن ارزان‌ترین محصولات در یک جهان تعیین می‌شود. جستجوی ارزان‌ترین محصول با تدارکات جهانی بهینه حاصل می‌شود. بنابراین، نظریه جدید توضیح می‌دهد که چگونه زنجیره‌های تأمین جهانی شکل می‌گیرند.[31][32]
رویکرد تجربی به مزیت نسبی[ویرایش]
مزیت نسبی یک نظریه در مورد مزایایی است که تخصص و تجارت به همراه دارد، نه یک پیش‌بینی دقیق در مورد رفتار واقعی. (در عمل، دولت‌ها به دلایل مختلف تجارت بین‌المللی را محدود می‌کنند. به عنوان مثال، در زمان یولیسس اس. گرانت، ایالات متحده باز کردن خود به تجارت آزاد را تا زمانی که صنایع خود به قدرت برسند به تعویق انداخت، با پیروی از مثالی که بریتانیا قبلاً ارائه داده بود.[33]) با این وجود، کارهای تجربی زیادی برای آزمایش پیش‌بینی‌های مزیت نسبی وجود دارد. کارهای تجربی معمولاً شامل آزمایش پیش‌بینی‌های یک مدل خاص است. به عنوان مثال، مدل ریکاردو پیش‌بینی می‌کند که تفاوت‌های تکنولوژیکی در کشورها منجر به تفاوت در بهره‌وری نیروی کار می‌شود. تفاوت در بهره‌وری نیروی کار به نوبه خود، مزیت‌های نسبی در کشورهای مختلف را تعیین می‌کند. آزمایش مدل ریکاردو به عنوان مثال شامل بررسی رابطه بین بهره‌وری نسبی و الگوهای تجاری بین‌المللی است. کشوری که در تولید کفش کارآمدتر است، تمایل دارد کفش صادر کند.
آزمایش مستقیم: آزمایش طبیعی ژاپن[ویرایش]
ارزیابی اعتبار مزیت نسبی در مقیاس جهانی با مثال اقتصادهای معاصر از نظر تحلیلی چالش‌برانگیز است، زیرا عوامل متعددی در جهانی شدن نقش دارند: در واقع، سرمایه‌گذاری، مهاجرت و تغییرات تکنولوژیکی نقش دارند علاوه بر تجارت. حتی اگر بتوانیم عملکرد تجارت آزاد را از سایر فرآیندها جدا کنیم، ایجاد تأثیر علّی آن نیز پیچیده باقی می‌ماند: این به مقایسه با دنیایی فرضی بدون تجارت آزاد نیاز دارد. با توجه به دوام جنبه‌های مختلف جهانی‌سازی، ارزیابی تأثیر انحصاری تجارت آزاد بر یک اقتصاد خاص دشوار است.[نیاز به منبع]
دانیل برنهوفن و جان براون سعی کرده‌اند این مشکل را با استفاده از یک آزمایش طبیعی انتقال ناگهانی به تجارت آزاد در یک اقتصاد بازار حل کنند. آن‌ها بر مورد ژاپن تمرکز می‌کنند.[34][35] اقتصاد ژاپن در واقع قرن‌ها در خودکفایی و انزوای تقریباً کامل از تجارت بین‌المللی توسعه یافت، اما تا اواسط قرن نوزدهم یک اقتصاد بازار پیچیده با جمعیتی 30 میلیون نفری بود. تحت فشار نظامی غرب، ژاپن اقتصاد خود را از طریق مجموعه‌ای از پیمان‌های نابرابر به تجارت خارجی باز کرد.[نیاز به منبع]

در سال 1859، این پیمان‌ها تعرفه‌ها را به 5 درصد محدود کرد و تجارت را به روی غربی‌ها باز کرد. با توجه به اینکه انتقال از خودکفایی یا خوداتکایی به تجارت آزاد خشن بود، تغییرات کمی در اصول اساسی اقتصاد در 20 سال اول تجارت رخ داد. قانون کلی مزیت نسبی نظریه می‌کند که یک اقتصاد باید به طور متوسط کالاهایی را صادر کند که قیمت خودکفایی پایینی دارند و کالاهایی را وارد کند که قیمت خودکفایی بالایی دارند. برنهوفن و براون دریافتند که تا سال 1869، قیمت اصلی صادرات ژاپن، یعنی ابریشم و مشتقات آن، 100 درصد به صورت واقعی افزایش یافت، در حالی که قیمت کالاهای وارداتی متعدد 30 تا 75 درصد کاهش یافت. در دهه بعد، نسبت واردات به تولید ناخالص داخلی به 4 درصد رسید.[36]
تخمین ساختاری[ویرایش]
راه مهم دیگر برای نشان دادن اعتبار مزیت نسبی، رویکردهای "تخمین ساختاری" بوده است. این رویکردها بر اساس فرمول‌بندی ریکاردو از دو کالا برای دو کشور و مدل‌های بعدی با کالاهای متعدد یا کشورهای متعدد ساخته شده‌اند. هدف دستیابی به فرمول‌بندی است که شرایط واقعی را دقیق‌تر منعکس کند. جاناتان ایتون و ساموئل کورتوم بر این نکته تأکید کردند که یک مدل قانع‌کننده باید مفهوم "زنجیره پیوسته کالاها" را که توسط دورنبوش و همکاران توسعه یافته است، در نظر بگیرد. آن‌ها توانستند این کار را با اجازه دادن به یک عدد دلخواه (صحیح) i از کشورها و برخورد منحصراً با الزامات کار واحد برای هر کالا (یکی برای هر نقطه در فاصله واحد) در هر کشور انجام دهند.[37]
کارهای تجربی اولیه[ویرایش]
دو مورد از اولین آزمایش‌های مزیت نسبی توسط مک‌دوگال (1951، 1952) انجام شد.[38][39] یک پیش‌بینی از مدل ریکاردو دو کشوری این است که کشورها کالاهایی را صادر می‌کنند که در آن تولید به ازای هر کارگر (یعنی بهره‌وری) بالاتر است. یعنی، ما انتظار داریم یک رابطه مثبت بین تولید به ازای هر کارگر و تعداد صادرات وجود داشته باشد. مک‌دوگال این رابطه را با داده‌های ایالات متحده و بریتانیا آزمایش کرد و در واقع یک رابطه مثبت یافت. آزمایش آماری این رابطه مثبت توسط استرن (1962) و بالاسا (1963) با داده‌های جدید تکرار شد.[40][41]
دوسی و همکاران (1988)[42] یک بررسی تجربی طولانی انجام دادند که نشان می‌دهد تجارت بین‌المللی کالاهای تولیدی تا حد زیادی توسط تفاوت در شایستگی‌های فناوری ملی هدایت می‌شود.
یک انتقاد از مدل درسی مزیت نسبی این است که فقط دو کالا وجود دارد. نتایج مدل در برابر این فرض قوی است. دورنبوش و همکاران (1977)[43] نظریه را به گونه‌ای تعمیم دادند که اجازه دهد تعداد زیادی کالا وجود داشته باشد تا یک زنجیره پیوسته از کالاها تشکیل شود. بر اساس این تعمیم‌های مدل، دیویس (1995)[44] دیدگاه جدیدتری از رویکرد ریکاردو برای توضیح تجارت بین کشورهایی با منابع مشابه ارائه می‌دهد.
رویکردهای جایگزین[ویرایش]
به تازگی، Y. Shiozawa موفق به ساختن نظریه‌ای از ارزش بین‌المللی در سنت نظریه ارزش مبتنی بر هزینه تولید ریکاردو شده است.[26][27] این بر اساس مجموعه‌ای از فرضیات گسترده بود: کشورهای متعدد؛ کالاهای متعدد؛ چندین تکنیک تولید برای یک محصول در یک کشور؛ تجارت ورودی (کالاهای واسطه‌ای آزادانه معامله می‌شوند)؛ کالاهای سرموله‌ای بادوام با کارایی ثابت در طول عمر از پیش تعیین شده؛ عدم وجود هزینه حمل و نقل (قابل گسترش به موارد با هزینه مثبت).
در یک اظهار نظر معروف، مک‌کنزی اشاره کرد که "یک لحظه تفکر به کسی نشان می‌دهد که لنکاشیر به احتمال زیاد پارچه پنبه‌ای تولید نمی‌کند اگر پنبه مجبور باشد در انگلستان رشد کند."[28] با این حال، مک‌کنزی و محققان بعدی نتوانستند یک نظریه کلی ارائه دهند که شامل کالاهای ورودی معامله شده باشد، زیرا مشکل ریاضی وجود داشت.[29] همانطور که جان چیپمن اشاره می‌کند، مک‌کنزی دریافت که "وارد کردن تجارت محصول واسطه‌ای مستلزم تغییر اساسی در تحلیل کلاسیک است."[30] کالاهای سرموله‌ای بادوام مانند ماشین‌آلات و تأسیسات، ورودی‌هایی برای تولیدات به همان اندازه قطعات و مواد اولیه هستند.
در دیدگاه نظریه جدید، هیچ معیار فیزیکی وجود ندارد. دیردورف 10 نسخه از تعاریف را بررسی می‌کند[29] اما نمی‌تواند یک فرمول کلی برای مورد کالاهای واسطه‌ای ارائه دهد. الگوهای رقابتی توسط تلاش‌های معامله‌گران برای یافتن ارزان‌ترین محصولات در یک جهان تعیین می‌شود. جستجوی ارزان‌ترین محصول با تدارکات جهانی بهینه حاصل می‌شود. بنابراین، نظریه جدید توضیح می‌دهد که چگونه زنجیره‌های تأمین جهانی شکل می‌گیرند.[31][32]
انتقاد[ویرایش]
استدلال‌های متعددی علیه استفاده از مزیت نسبی به عنوان توجیهی برای حمایت از تجارت آزاد مطرح شده است و در میان اقتصاددانان مخاطب پیدا کرده است. جیمز برندر و باربارا اسپنسر نشان دادند که در یک محیط استراتژیک که در آن چند شرکت برای بازار جهانی رقابت می‌کنند، یارانه‌های صادراتی و محدودیت‌های واردات می‌توانند از رقابت شرکت‌های خارجی با شرکت‌های ملی جلوگیری کنند و رفاه را در کشوری که این سیاست‌های تجاری استراتژیک را اجرا می‌کند، افزایش دهند.[49]
برخی از اقتصاددانان ادعا می‌کنند که ادعاهای مزیت نسبی را به چالش می‌کشند. جیمز ک. گالبرایت اظهار داشته است که "تجارت آزاد به مقام خدایی رسیده است" و "هیچ یک از موفق‌ترین مناطق تجاری جهان، از جمله ژاپن، کره، تایوان و اکنون سرزمین اصلی چین، به وضعیت فعلی خود با اتخاذ قوانین تجاری نئولیبرال دست نیافته‌اند." او استدلال می‌کند که مزیت نسبی بر فرض بازده ثابت تکیه دارد، که او ادعا می‌کند به طور کلی درست نیست.[50] به گفته گالبرایت، کشورهایی که در کشاورزی تخصص دارند محکوم به فقر دائمی هستند، زیرا کشاورزی به زمین، یک منبع طبیعی محدود و غیرقابل افزایش وابسته است.[51]

همچنین ببینید[ویرایش]

آمار نیروی کار
مسابقه زیبایی کینزی
نفرین منابع
مزیت نسبی آشکار شده

منابع[ویرایش]

^ "اطلاعات BLS". واژه‌نامه. بخش خدمات اطلاعاتی دفتر آمار نیروی کار ایالات متحده. 28 فوریه 2008. بازیابی شده در 2009-05-05.
^ Maneschi, Andrea (1998). Comparative Advantage in International Trade: A Historical Perspective. Elgar. p. 1.
^ Schumacher, Reinhard (2012). Free Trade and Absolute and Comparative Advantage: A Critical Comparison of Two Major Theories of International Trade. Universitätsverlag Potsdam. pp. 51–52. ISBN 9783869561950. نظریه‌های نئوکلاسیک و مدرن تفاوت بین تجارت داخلی و بین‌المللی را حفظ می‌کنند. آن‌ها فرض می‌کنند که هم کار و هم سرمایه به صورت بین‌المللی جابجا نمی‌شوند.
^ Baumol, William J. and Alan S. Binder, 'Economics: Principles and Policy', p. 50
^ O'Sullivan, Arthur; Sheffrin, Steven M. (2003) [January 2002]. Economics: Principles in Action. The Wall Street Journal: Classroom Edition (2nd ed.). Upper Saddle River, New Jersey: Pearson Prentice Hall: Addison Wesley Longman. p. 444. ISBN 9780130630858.
^ Steven M Suranovic (2010). "International Trade Theory and Policy".
^ Krugman, Paul (1996). "Ricardo's Difficult Idea". Retrieved 2014-08-09.
^ Smith, Adam (1776). An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations.
^ Torrens, Robert (1808). The Economists Refuted and Other Early Economic Writings (1984 ed.). New York: Kelley. p. 37.
^ a b Noel W. Thompson; Nigel F. B. Allington, eds. (13 December 2010). English, Irish and Subversives Among the Dismal Scientists. Emerald Group Publishing. p. 101. ISBN 978-0-85724-062-0.
^ Maneschi, Andrea (18 May 2017). "Chapter 3: David Ricardo's Trade Theory Anticipations and later developments". In Shigeyoshi Senga; Masatomi Fujimoto; Taichi Tabuchi (eds.). Ricardo and International Trade. Taylor & Francis. p. 33. ISBN 978-1-351-68616-7.
^ Ricardo, David (1817). On the Principles of Political Economy and Taxation. J. Murray. pp. 160–162. بدون شک برای سرمایه‌داران انگلستان و مصرف‌کنندگان در هر دو کشور مطلوب خواهد بود که شراب و پارچه هر دو در پرتغال تولید شوند و بنابراین سرمایه و نیروی کار انگلستان که در ساخت پارچه صرف می‌شود، برای این منظور به پرتغال منتقل شود.
^ Wood, John Cunningham (1991). David Ricardo: Critical Assessments. Taylor & Francis. p. 312. ISBN 9780415063807.
^ Ingham, Barbara (2004). International Economics: A European Focus. Pearson Education. p. 22. ISBN 9780273655077.
^ Krugman, Paul; Obstfeld, Maurice (1988). International Economics: Theory and Policy (2008 ed.). New York: Prentice Hall. pp. 27–36.
^ L., G. (2021). Mathematical methods for Economic analysis.
^ "AP Economics Review: Comparative Advantage, Absolute Advantage, and Terms of Trade". www.reviewecon.com/comparative-advantage.html. 2016-09-28.
^ Bernhofen, Daniel (2005). "Gottfried Haberler's 1930 reformulation of comparative advantage in retrospect". Review of International Economics. 13 (5): 997–1000. doi:10.1111/j.1467-9396.2005.00550.x. S2CID 9787214.
^ Krugman, P.R.; Obstfeld, M.; Melitz, M.J. (2015). "International Trade. Theory and Policy", 10th Edition. Pearson
^ Maneschi, Andrea (1998). Comparative Advantage in International Trade: A Historical Perspective. Cheltenham: Elgar. pp. 6–13.
^ Deardorff, Alan (Oct 1980). "The General Validity of the Law of Comparative Advantage". Journal of Political Economy. 88 (5): 941–57. doi:10.1086/260915. S2CID 58917101.
^ Dixit, Avinash; Norman, Victor (1980). Theory of International Trade: A Dual, General Equilibrium Approach. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 93–126.
^ Dornbusch, R.; Fischer, S.; Samuelson, P. A. (1977). "Comparative Advantage, Trade, and Payments in a Ricardian Model with a Continuum of Goods". American Economic Review. 67 (5): 823–39. JSTOR 1828066.
^ Dornbusch, R.; Fischer, S. & P. Samuelson (1980). "Heckscher-Ohlin Trade Theory with a Continuum of Goods". The Quarterly Journal of Economics. 95 (2): 203–224. doi:10.1016/0022-1996(80)90056-6. JSTOR 1885496.
^ Deardorff, A. V. (2005). "How Robust is Comparative Advantage?" (PDF). Review of International Economics. 13 (5): 1004–16. doi:10.1111/j.1467-9396.2005.00552.x. hdl:2027.42/73670. S2CID 29501533.
^ Y. Shiozawa, A new construction of Ricardian trade theory / A many-country, many commodity case with intermediates goods and choice of production techniques, Evolutionary and Institutional Economics Review 3(2): 141–87, 2007.
^ Y. Shiozawa, A Final Solution of the Ricardo Problem on International Values, Iwanami Shoten, 2014.
^ L. W. McKenzie Specialization and Efficiency in World Production, Review of Economic Studies 21(3): 165–80. نقل قول از صفحه 179.
^ a b Appendix A: Previous Literature in A. Deardorff, Ricardian Comparative Advantage with Intermediate Inputs, The North American Journal of Economics and Finance 16(1): 11–34, March 2005. http://fordschool.umich.edu/rsie/workingpapers/Papers501-525/r501.pdf
^ Chipman, John S. (1965). "A Survey of the Theory of International Trade: Part 1, The Classical Theory". Econometrica 33 (3): 477–519. بخش 1.8، ص 509.
^ Y. Shiozawa (2016) The revival of classical theory of values, in Nobuharu Yokokawa et als. (Eds.) The Rejuvenation of Political Economy, May 2016, Oxon and New York: Routledge. Chapter 8, pp. 151–72.
^ Y. Shiozawa, The New Interpretation of Ricardo's Four Magic Numbers and the New Theory of International Values, A paper read on a conference on March 23, 2016.
^ Chang, Ha-Joon (December 2003). "Kicking Away the Ladder: The "Real" History of Free Trade". FPIF Special Report.
^ Bernhofen, Daniel; Brown, John (2004). "A Direct Test of the Theory of Comparative Advantage: The Case of Japan". Journal of Political Economy. 112 (1): 48–67. CiteSeerX 10.1.1.194.9649. doi:10.1086/379944. S2CID 17377670.
^ Bernhofen, Daniel; Brown, John (2005). "An Empirical Assessment of the Comparative Advantage Gains from Trade: Evidence from Japan". American Economic Review. 95 (1): 208–25. doi:10.1257/0002828053828491.
^ Bernhofen, Daniel; Brown, John (2016). "Testing the General Validity of the Heckscher-Ohlin Theorem". American Economic Journal: Microeconomics. 8 (4): 54–90. doi:10.1257/mic.20130126.
^ Eaton, Jonathan; Kortum, Samuel (Spring 2012). "Putting Ricardo to Work†" (PDF). Journal of Economic Perspectives. 26 (2): 65–90. doi:10.1257/jep.26.2.65.
^ MacDougall, G. D. A. (1951). "British and American exports: A study suggested by the theory of comparative costs. Part I.". The Economic Journal. Vol. 61, no. 244. pp. 697–724.
^ MacDougall, G. D. A. (1952). "British and American exports: A study suggested by the theory of comparative costs. Part II". The Economic Journal. Vol. 62, no. 247. pp. 487–521.
^ Stern, Robert M. (1962). "British and American productivity and comparative costs in international trade". Oxford Economic Papers. pp. 275–96.
^ Balassa, Bela. (1963). "An empirical demonstration of classical comparative cost theory". The Review of Economics and Statistics. pp. 231–238.
^ Dosi, G., Pavitt, K, & L. Soete (1988). The Economics of Technical Change and International Trade. Brighton: Wheatsheaf.
^ Dornbusch, R.; Fischer, S. & P. Samuelson (1977). "Comparative Advantage, Trade and Payments in a Ricardian Model with a Continuum of Goods". American Economic Review. Vol. 67. pp. 823–39.
^ Davis, D. (1995). "Intraindustry Trade: A Heckscher-Ohlin-Ricardo Approach". Journal of International Economics. 39 (3–4): 201–26. CiteSeerX 10.1.1.557.8401. doi:10.1016/0022-1996(95)01383-3.
^ Golub, S.; C-T Hsieh (2000). "Classical Ricardian Theory of Comparative Advantage Revisited". Review of International Economics. Vol. 8, no. 2. pp. 221–34.
^ Nunn, N (2007). "Relationship-Specificity, Incomplete Contracts, and the Pattern of Trade". Quarterly Journal of Economics. Vol. 122, no. 2. pp. 569–600.
^ Zimring, A. & Etkes, H. (2014) "When Trade Stops: Lessons from the 2007–2010 Gaza Blockade". Journal of International Economics, forthcoming.
^ Markusen, J.R., Melvin J.R., Kaempfer & W.M., K. Maskus (1994). International Trade: Theory and Evidence (PDF). McGraw-Hill. p. 218. ISBN 978-0070404472.
^ Krugman, Paul R. (1987). "Is Free Trade Passe?". Journal of Economic Perspectives. Vol. 1, no. 2. pp. 131–44.
^ James K. Galbraith, The Predator State, Free Press, 2008, pp. 68–69
^ K., Galbraith, James (2008). The Predator State: How conservatives abandoned the free market and why liberals should too (First Free Press hardcover ed.). New York. pp. 70. ISBN 9781416566830. OCLC 192109752.

Bibliography[edit]

Bernhofen, Daniel M (2005). "Gottfried haberler's 1930 reformulation of comparative advantage in retrospect". Review of International Economics. 13 (5): 997–1000. doi:10.1111/j.1467-9396.2005.00550.x. S2CID 9787214.
Bernhofen, Daniel M.; Brown, John C. (2004). "A Direct Test of the Theory of Comparative Advantage: The Case of Japan". Journal of Political Economy. 112 (1): 48–67. CiteSeerX 10.1.1.194.9649. doi:10.1086/379944. S2CID 17377670.
Bernhofen, Daniel M.; Brown, John C. (2005). "An Empirical Assessment of the Comparative Advantage Gains from Trade: Evidence from Japan". American Economic Review. 95 (1): 208–25. doi:10.1257/0002828053828491.
Bernhofen, Daniel M.; Brown, John C. (2016). "Testing the General Validity of the Heckscher-Ohlin Theorem". American Economic Journal: Microeconomics. 8 (4): 54–90. doi:10.1257/mic.20130126.
Findlay, Ronald (1987). "Comparative Advantage". The New Palgrave: A Dictionary of Economics. 1: 514–17.
Markusen, Melvin, Kaempfer and Maskus, "International Trade: Theory and Evidence"
Hardwick, Khan and Langmead (1990). An Introduction to Modern Economics 3rd ed.
A. O'Sullivan & S.M. Sheffrin (2003). Economics. Principles & Tools.

External links[edit]

"Cloth for Wine? The Relevance of Ricardo's Comparative Advantage in the 21st Century" VoxEU Ebook. Archived 2022-07-02 at the Wayback Machine
David Ricardo's The Principles of Trade and Taxation (original source text)
Ricardo's Difficult Idea, Paul Krugman's 1996 exploration of why non-economists don't understand the idea of comparative advantage
The Ricardian Model of Comparative Advantage
What is comparative advantage? | Investopedia
Comparative Advantage Definition | Investopedia
Comparative Advantage Calculator
What Is Comparative Advantage? | The Street


سوال گمراه‌کننده: جامعه‌ای با فراوانی پس از کمبود وجود ندارد!

شما پیشنهاد می‌کنید در یک جامعه با فراوانی پس از کمبود، بتوانیم تمام ثروت مادی مورد نظر خود را داشته باشیم. شاید حتی پیشنهاد می‌کنید که منابع ذهنی نامحدودی مانند آموزش داشته باشیم.
هنوز یک منبع محدود وجود دارد... می‌دانید چیست؟
...
زمان و به تبع آن 'توجه'

افرادی که در مورد 'اقتصاد توجه' فکر می‌کنند، از بقیه جلوتر هستند. بهتر است مراقب آن‌ها باشید (حتی خارج از این آرمان‌شهر).
واقعیت این است که مهم نیست چه منابعی داشته باشیم، باز هم برای جلب توجه یکدیگر رقابت خواهیم کرد، درست همانطور که اکنون انجام می‌دهیم.
سایت‌های رسانه‌های اجتماعی مانند یوتیوب، کل صنعت سرگرمی و همه چیز دیگر تشنه توجه و وفاداری ما هستند.
با منابع نامحدود، دستیابی به این امر بسیار دشوارتر خواهد بود. اگر همه بتوانند به راحتی نمایش‌های آتش‌بازی عظیمی را به راه بیندازند، نظم اجتماعی می‌تواند به سرعت فرو بپاشد.
دست‌های بیکار...
بزرگترین مشکل در یک جامعه با فراوانی پس از کمبود، فقدان درگیری خواهد بود. این مشکل در 'ماتریکس' مورد بررسی قرار گرفته و دلیلی بود که فیلم را بسیار قدرتمند یافتم.
بدون درگیری، انسان‌ها آن را ایجاد می‌کنند. به همین دلیل محافظه‌کاران از لیبرال‌ها به خاطر تبلیغاتی که به زعم آن‌ها سوءتفاهم شده، تمسخر می‌کنند. یا چرا لیبرال‌ها از محافظه‌کاران به خاطر شرکتی که چند نفر را استخدام می‌کند، مسخره می‌کنند...


همانطور که شاهد هستیم، هوش مصنوعی به طور مداوم پیشرفت می‌کند و راه را برای از دست رفتن اجتناب‌ناپذیر مشاغل هموار می‌کند. از یک سو، اثربخشی جدیدترین مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) در پیش‌بینی متن با دقتی نسبی، صرفاً برای حل بسیاری از نیازهای شرکتی در کسب‌وکارهای مختلف ضروری است. پس بیایید بررسی کنیم که آینده‌ای بالقوه از این دست چگونه ممکن است باشد، اما نمی‌خواهم مانند کسی باشم که درباره از دست رفتن مشاغل صحبت می‌کند یا یک خوش‌بین ساده‌لوح که ادعا می‌کند همه چیز عالی و رنگین‌کمانی خواهد بود (منظورم مارک آندرسن است). بیایید بررسی کنیم که چگونه پذیرش این تغییر می‌تواند ما را به سمت یک سیستم اقتصادی فراوفور سوق دهد و ببینیم سایر اقتصاددانان در این مورد چه می‌گویند و چه "راه‌حل‌هایی" برای مشکل افزایش اتوماسیون و بیکاری سیستماتیک برای درصد فزاینده‌ای از بشریت وجود دارد.

**پذیرش اتوماسیون مشاغل:**

شگفت‌انگیز نخواهد بود اگر ببینیم شرکت‌های بیشتری از هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای افزایش بهره‌وری کارکنان خود استفاده می‌کنند. اگر بتوانید با پاسخ دادن به شکایات مشتریان، سرعت پاسخگویی خود را افزایش دهید یا زمان را با استفاده از عملکرد تکمیل خودکار جدید هوش مصنوعی در فتوشاپ کاهش دهید، اکنون کارکنانی دارید که می‌توانند در زمان کمتری کار بیشتری انجام دهند که به این معنی است که یک شرکت بهره‌وری خود را افزایش می‌دهد و هزینه‌های منابع انسانی را ثابت نگه می‌دارد، که این بدان معناست که می‌تواند افراد بیشتری را استخدام کند و بهره‌وری خود را در یک بازار رقابتی فزاینده افزایش دهد.

اما اجتناب‌ناپذیر است که بسیاری از شرکت‌ها با "بهره‌وری" اضافی مواجه شوند که ممکن است به دلیل ماهیت بسیار آشفته و غیرقابل پیش‌بینی آن، توسط تقاضای کافی بازار برآورده نشود. بنابراین، شرکت‌ها به طور منطقی تصمیمی می‌گیرند که برای زنده ماندن خود مناسب‌تر است و افراد را اخراج می‌کنند. زیرا یک شرکت، درست مانند هر سازمان سودآور یا کارآمد دیگری، فقط تا زمانی که آن شخص ارزشی برابر یا بیشتر از هزینه‌ای که برای حفظ آن شخص در کادر نیاز است، ایجاد کند، او را استخدام و به کار می‌گیرد. این درک اساسی از نحوه عملکرد شرکت‌ها و تلاش آنها برای زنده ماندن از طریق سودآوری است.

بنابراین، مسلماً شاهد خواهیم بود که چگونه هوش مصنوعی به عنوان یک تقویت‌کننده برای توانایی‌های انسانی تبدیل می‌شود، اما در بسیاری از موارد (به ویژه در مدیریت میانی و برای کارگران متوسط)، هوش مصنوعی می‌تواند به طور مستقیم نیاز به انسان را در برخی مشاغل از بین ببرد. مشکل این است که چه مقدار جایگزین خواهد شد یا چه تعداد انسان می‌توانند توسط هوش مصنوعی جایگزین شوند. من فکر می‌کنم این یک سوال بی‌مورد است، زیرا با گذشت زمان، فکر می‌کنم بیشتر یا همه مشاغل می‌توانند و خواهند شد خودکار شوند و ما بارها و بارها دیده‌ایم که این اتفاق می‌افتد. ممکن است سریع‌تر یا کندتر از آنچه برخی پیش‌بینی می‌کنند اتفاق بیفتد، اما پیشرفت اجتناب‌ناپذیر و مداوم فناوری که به بشریت کمک می‌کند، آن را تقویت می‌کند و در نهایت از آن پیشی می‌گیرد.

کمیک از سال 2005 و مرتبط‌تر از همیشه است.

**رهایی بشریت از متوسط‌بودن به سوی رشد:**

حالا، سوءتفاهم نکنید، من کاملاً طرفدار تیم انسانی هستم، اما اگر از دست دادن مشاغل به دلیل اتوماسیون پایان دنیا نباشد، بلکه پایان سیستمی باشد که ما در آن زندگی کرده‌ایم و به زندگی انسان به دلیل توانایی آن در تولید تحت معیارهای خاص، ارزش داده است، چه؟ زیرا اگر به درستی انجام شود، این از دست دادن گسترده مشاغل می‌تواند به معنای رهایی میلیون‌ها نفر در سراسر جهان باشد که در حال حاضر "در چرخ دنده" روزانه زندگی می‌کنند، تقریباً مانند کشاورزان معیشتی از قرن‌ها پیش، اما با چک به چک زندگی می‌کنند بدون لحظه‌ای آرامش، اما یک مبارزه بی‌امان و بی‌پایان برای به گردش درآوردن چرخ‌ها در یک شغل بی‌ارزش که تقریباً هیچ ارزشی برای بشریت به عنوان یک کل اضافه نمی‌کند. پس چرا باید از از دست رفتن این مشاغل متوسط گریه کنیم؟

ما نباید. هیچ شغلی ارزش ذاتی ندارد، بلکه نتیجه آن شغل است، اینکه چگونه می‌تواند به ایجاد محصولات جدید و توسعه اکتشافات علمی جدید کمک کند. خود مشاغل صرفاً راه‌هایی هستند که انسان‌ها می‌توانند برای اهداف مشترک همکاری کنند و از آن امر معیشت کنند.

حتی به تکراری بودن بسیاری از مشاغلی که انسان‌ها در سازمان‌ها و موسسات خود ایجاد کرده‌اند هم اشاره نمی‌شود که با از بین بردن آنها، افراد از یک راه طولانی به فرسودگی رهایی می‌یابند. همچنین نباید از این واقعیت غافل شد که فعالیت‌های انسانی ارزشمند واقعی مانند تلاش‌های هنری، اکتشافات علمی و موارد مشابه که به مجموعه تجربه و دانش بشری می‌افزایند، با استفاده از هوش مصنوعی به عنوان ابزارهای کمکی و تقویت‌کننده به طور قابل توجهی بهبود می‌یابند. (برخلاف بیشتر مشاغل شرکتی که صرفاً روغن روان‌کننده برای افزایش کارایی سازمان‌های تولیدی و مدیریتی هستند که ما ساخته‌ایم، اما اگر صادق باشیم، ارزش زیادی برای گونه ما اضافه نمی‌کنند.)

همچنین، استفاده و کارایی و توانایی‌های تولیدی افزایش یافته‌ای که بشریت در دهه‌های آینده آزاد می‌کند، می‌تواند به زودی امکان برآورده شدن کارآمد و موثر بسیاری از نیازهای اساسی انسان را فراهم کند، از دیجیتالی کردن بسیاری از خدمات فیزیکی فعلی تا سرعت توسعه راه حل‌هایی برای مشکلاتی که بشریت در حال حاضر با آن روبرو است. ما ممکن است شاهد ظهور یک سیستم اقتصادی فراوفور در برخی مکان‌ها باشیم. این با ادعای برخی از اقتصاددانان مبنی بر اینکه هوش مصنوعی می‌تواند از طریق تسریع توسعه علمی و نوآورانه به رشد اقتصادی کمک کند، همسو است. و در نهایت، با این پیشرفت تصاعدی فناوری، به نقطه‌ای خواهیم رسید که راه‌حل‌های کارآمد و خلاقانه برای بسیاری از مشکلاتی که بشریت با آن روبرو است، به وجود می‌آید و گونه ما را از وضعیت فعلی ارتقا می‌دهد.

همچنین، نه تنها از منظر اقتصادی، بلکه با کمک به افرادی که به دلیل مشکلات سلامتی و سایر بیماری‌ها توانایی‌های خود را محدود کرده‌اند، یک چرخه فضیلت برای بهبود کیفیت زندگی و خودمان به عنوان یک گونه است.

**کاوش در راه‌حل‌ها و مدل‌های اقتصادی:**

در حال حاضر، تعداد راه‌حل‌های موجود برای مسئله بیکاری ناشی از هوش مصنوعی را کم می‌دانم. از سال 2010 که کتاب عالی "چراغ‌ها در تونل: اتوماسیون، فناوری شتاب‌دهنده و اقتصاد آینده" نوشته مارتین فورد را خواندم، در این مورد مطالعه می‌کنم و او سناریوی جالبی دارد:

با افزایش اتوماسیون، افراد بیشتری توانایی خرید کالاها و خدمات در بازار را از دست می‌دهند. این کاهش فروش شرکت‌ها را به سمت توسعه محصولات برای طبقات بالای هرم اقتصادی سوق می‌دهد، اما در نهایت، این برای حفظ کل اقتصاد کافی نخواهد بود و با ادامه حذف مشاغل بیشتر توسط هوش مصنوعی، درصد بسیار کمی از مردم سود این بهره‌وری و ثروت افزایش یافته ناشی از هوش مصنوعی را بدون نیاز به سایر انسان‌ها متمرکز می‌کنند.

این می‌تواند منجر به یک انقلاب تمام عیار یا فروپاشی کل سیستم اقتصادی ما شود. در هر سناریو، به معنای مرگ افراد بسیار زیادی است، چه از طریق افزایش تدریجی فقر شدید و چه زیر چکمه‌های جمعیت انقلابی. اما چگونه می‌توان از این امر جلوگیری کرد؟

از یک طرف، ادعاهایی مبنی بر ایجاد یک سیستم اقتصادی جدید مانند "کمونیسم لوکس کاملاً خودکار" وجود دارد که در آن بیشتر کارهای خسته‌کننده توسط ربات‌ها و هوش مصنوعی انجام می‌شود و بشریت می‌تواند از سود این اتوماسیون‌های مولد در زندگی‌های بسیار لوکس استفاده کند. جالب به نظر می‌رسد و اگر کسی استارترک را دیده باشد، تا حدودی شبیه به نحوه زندگی بشریت در آن آینده است. اما با توجه به سابقه کمونیسم به عنوان یک ایده و فلسفه، بعید است که این امر پذیرفته شود، مگر اینکه یک کمپین روابط عمومی بسیار قوی انجام دهند یا به سادگی آن را به طور کامل بازسازی کنند.

توصیه شده توسط لینکدین

مارکس رباتیک!

راه‌حل دیگر ایجاد درآمد پایه همگانی است، چیزی شبیه به مالیات بر شرکت‌های هوش مصنوعی و افراد ثروتمند برای سود و از دست دادن شغل‌هایی که به اقتصاد وارد کرده‌اند. سپس توزیع مجدد آن به طوری که هر شهروند حداقل نیازهای خود را برای پوشش نیازهای اساسی خود داشته باشد و شاید کمی بیشتر که بتواند برای مصرف کالاهای دیگر یا به دنبال تلاش‌های خلاقانه برای برآوردن نیاز خود به انجام کاری یا یادگیری چیزی جدید استفاده کند. این به نظر محافظه‌کارانه‌ترین گزینه می‌رسد، زیرا بیشتر نهادهای اقتصادی را که امروزه می‌شناسیم حفظ می‌کند، در حالی که منبع درآمد مردم را تغییر می‌دهد.

در حال حاضر، درآمد پایه همگانی به روش‌ها و کشورهای مختلف به عنوان آزمایش مورد استفاده قرار گرفته است که نتایج نسبتاً مختلطی داشته است. اما سوال من این است که چگونه می‌توان این راه‌حل را اجرا کرد؟ اتوماسیون یک مسئله پیچیده است، درست مانند یک سناریوی ساده: یک شرکت از سیلیکون ولی در ایالات متحده هوش مصنوعی ایجاد می‌کند که به پشتیبانی مشتری کمک می‌کند و شرکت‌هایی در بنگلادش، هند و کاستاریکا از این خدمات استفاده می‌کنند و همه کارمندان خود را اخراج می‌کنند، آیا مالیات برای تأمین درآمد پایه همگانی از شرکت آمریکایی می‌آید؟ یا از شرکت‌هایی که از این خدمات استفاده می‌کنند؟ و چگونه این پول از یک کشور به کشور دیگر منتقل می‌شود؟ و در مورد نرخ ارز و هزینه زندگی چه؟ درآمد پایه همگانی برای یک شهروند در آلمان ممکن است اجاره یک آپارتمان، حمل و نقل، غذا و هزینه اضافی برای مصرف را فراهم کند، اما همان درآمد پایه همگانی ممکن است به همان شخص اجازه دهد یک قطعه زمین در گواتمالا بخرد و املاک خود را داشته باشد. (البته اگر کلاه پانامایی سفید نداشته باشید، نمی‌توانید یک صاحب‌زمین باشید.)

اما امیدوارم در سال‌های آینده تحقیقات و پیشنهادات بیشتری توسط اقتصاددانان بیشتری که وارد زمینه موضوعات مرتبط با هوش مصنوعی می‌شوند، توسعه یابد. اخلاق هوش مصنوعی (در چند ماه آینده نسخه‌ای از پایان‌نامه یا بخشی از آن را در اینجا به اشتراک خواهم گذاشت)، مدل‌سازی کلان اقتصادی با در نظر گرفتن از دست دادن شغل ناشی از هوش مصنوعی. و رشد اقتصادی ساده با هوش مصنوعی به عنوان یک عامل. چگونه می‌توانیم مدل‌های اقتصادی جدید و بهتری برای سال‌های آینده توسعه دهیم و ایجاد کنیم، این باید یکی از حوزه‌های کلیدی تحقیق در تمام اقتصاد باشد اگر بخواهیم آسیب‌هایی را که در سال‌های آینده رخ می‌دهد و با گذارهایی که خواهیم دید، کاهش دهیم.

**حفاظت از دموکراسی و رفاه انسانی در عصر هوش مصنوعی:**

اکنون، بسیاری از این مفاهیم که در مورد آنها صحبت کردیم ممکن است هنوز هم خیالات دور از دستی باشند، اما بشریت باید امروز این مسائل را مورد بحث و بررسی قرار دهد در حالی که هنوز در سپیده‌دم عصر هوش مصنوعی هستیم و نه زمانی که تغییرات سریع‌تر و سریع‌تر رخ می‌دهند و ما نمی‌توانیم نهادها، سیستم‌ها و خودمان را به طور مناسب تطبیق دهیم و به جای اینکه جزر و مدی باشد که همه کشتی‌ها را به جلو می‌برد، یک سونامی خشن باشد که همه چیز را در مسیر خود نابود می‌کند و مردم توسط آن با خود می‌روند.

همانطور که قبلاً ذکر شد، خطراتی وجود دارد که ثروت بیش از حد در سال‌های آینده توسط شرکت‌های خاص و سهامداران ارزشمند آنها متمرکز شود. همچنین تمرکز در کشورهای خاصی که فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی در آن فراوان است و توانسته‌اند سرمایه انسانی ارزشمندی را که برای ساخت این سیستم‌ها مورد نیاز است، جذب و حفظ کنند.

آشفتگی اجتماعی می‌تواند گسترده و جهانی باشد، مانند آنچه که قبلاً ندیده‌ایم و همانطور که از گذشته خود دیده‌ایم، هیچ انقلابی بدون هزاران نفر که زیر پا له می‌شوند، وجود ندارد. همچنین، این انقلاب‌ها مکان مناسبی برای رهبران اقتدارگرا برای هدایت سرخوردگی جمعیت و هدایت آن به سمت نهادهای قدیمی و قرار دادن خود به عنوان ناجی فقرا و رنجدیدگان است. بنابراین، اگر بخواهیم به دموکراسی در کشورهای خود کمک کنیم تا زنده بماند، باید مراقب باشیم و به طور فعالانه از پیامدهای منفی بیکاری ناشی از هوش مصنوعی جلوگیری و کاهش دهیم، اما در عین حال ارزش آن را به دست آوریم و تلاش کنیم تا بشریت را تا حد امکان ارتقا دهیم.

من معتقدم که این یکی از بزرگترین چالش‌های اقتصاد، سیاست و بشریت در سال‌های آینده است. زیرا همانطور که امروز به نظر می‌رسد، ما باید راه‌حل‌های بهتری برای این موضوع ایجاد کنیم. آموزش مجدد راه‌حل مناسبی برای اکثر مردم نیست، گران است و کند است و ممکن است بتوانیم درصد کمی از مردم را از یک شغل به مشاغل جدیدی که البته در سال‌های آینده ایجاد می‌شوند، آموزش دهیم، اما احتمالاً کافی نخواهد بود و صدها هزار نفر در ابتدا و سپس میلیون‌ها نفر رها خواهند شد.

بنابراین آیا درآمد پایه همگانی بهترین راه‌حل است؟ نه، فکر نمی‌کنم راه‌حل‌های خوبی را حداقل در جریان اصلی دیده باشم. اگر چیزی جالب دیده‌اید، لطفاً در نظرات به من اطلاع دهید.

**مدل‌سازی جوامع جدید.**

حالا فکر نمی‌کنم افزایش اتوماسیون بیشتر مشاغل چیز بدی باشد، ما به عنوان یک گونه می‌دانیم که قادر به تولید به گونه‌ای هستیم که بتوانیم بیشتر بشریت را با کیفیت زندگی نسبتاً خوبی تأمین کنیم، مشکل اصلی لجستیک، زنجیره تأمین و انگیزه‌های اقتصادی برای یافتن و حل بیشتر این مسائل است. این نیز به دلیل پیچیدگی دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم است، فقط به این دلیل که می‌توانیم تولید کنیم به این معنی نیست که می‌توانیم یا می‌دانیم چگونه آن را تحویل دهیم، توزیع کنیم و آن زنجیره تأمین را در حال حرکت نگه داریم. انجام این کار آسان نیست.

امیدوارم با خوش‌بینی همیشگی خود، ظهور هوش مصنوعی به معنای افزایش توانایی‌های ما برای حل این معماها نیز باشد. اگر بتوانیم محققان با کمک هوش مصنوعی را در آزمایشگاه‌ها داشته باشیم که سرعت کشف دارو را افزایش می‌دهند، می‌توانیم اقتصاددانان و دانشمندان اجتماعی با کمک هوش مصنوعی داشته باشیم که پیچیدگی مشکلات آزاردهنده بشریت در اینجا و اکنون را باز می‌کنند. ما شاهد افزایش چشمگیر رشد اقتصادی با اجرای و توسعه سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی بیشتر در صنایع مختلف خواهیم بود که به نوبه خود سرعت اکتشافات علمی را تسریع می‌کند که به نوبه خود رشد اقتصادی و توسعه راه‌حل‌های نوآورانه را تسریع می‌کند. اما چگونه می‌توان این رشد اقتصادی به نفع همه بشریت باشد وقتی که مردم درآمدی ندارند و نمی‌توانند کالاها و خدمات فوق‌العاده‌ای را که ایجاد می‌شوند، تحمل کنند؟

امیدوارم بتوانیم راه‌حل‌های هوشمندانه و خلاقانه‌ای برای این سوالات ارائه دهیم که فراتر از ایده‌های مردان آلمانی قدیمی از دو قرن پیش باشد. اما با ایستادن بر شانه‌های غول‌ها، ایده‌های جدیدی در مورد چگونگی ساختار جوامع و اقتصادهای خود برای نفع و ارتقای بشریت و افزایش سرعت رشد فناوری خود ایجاد می‌کنیم. این البته به نقطه‌ای خواهد رسید که فناوری و خودمان به آرامی یکسان می‌شویم و امیدواریم پس از آن بتوانیم فراتر از سیاره خود گسترش یابیم و رشد انفجاری خود را به سوی کیهان گسترش دهیم و دامنه بشریت را فراتر از محدودیت‌های امروزی خود گسترش دهیم.

آیا ما در مسیر نابودی هستیم؟

در پایان، فکر نمی‌کنم حذف یک شغل توسط هوش مصنوعی چیز بدی باشد، فکر نمی‌کنم یک شغل چیز ارزشمندی باشد، فکر می‌کنم فرد پشت آن شغل ارزشمند است و ما باید در مورد آن نگران باشیم. مشاغل صرفاً وسیله‌ای برای رسیدن به یک هدف برای کسب درآمد هستند تا مردم بتوانند در سیستم اقتصادی فعلی ما شکوفا شوند. بنابراین، اگر فراتر از آن نگاه کنیم، باید ببینیم چگونه می‌توانیم از فناوری‌ها، سیستم‌ها و نهادهایی که داریم استفاده کنیم و خودمان را به عنوان یک گونه ارتقا دهیم. چگونه می‌توانیم رشد خود را به حداکثر برسانیم و در عین حال بیشتر بشریت را شکوفا و زنده نگه داریم؟

امیدوارم در سال‌های آینده و قبل از هر خطر فاجعه‌بار جهانی که بخش بزرگی از بشریت را از بین می‌برد، بتوانیم شروع به بحث و توسعه ایده‌هایی کنیم که انواع بهتری از نهادها و مدل‌های اجتماعی را به وجود می‌آورد که با دنیایی که در حال ایجاد آن هستیم سازگارتر است. این به ما امکان می‌دهد به جای اینکه یک سونامی خشن باشد که همه چیز را در مسیر خود نابود می‌کند و مردم توسط آن با خود می‌روند، جزر و مدی باشیم که همه کشتی‌ها را به جلو می‌برد.


تاریخچه توسعه نرم‌افزار به قرن‌ها، نه دهه‌ها، بازمی‌گردد. از ساخت اولین ماشین حساب صدها سال پیش، تمدن ما فناوری را به روش‌هایی که قبلاً غیرممکن به نظر می‌رسیدند، بهبود بخشیده است. همراه با این ارتقاهای سخت‌افزاری، بهبودهای نرم‌افزاری نیز وجود داشته‌اند که زندگی ما را آسان‌تر کرده‌اند، از ماشین‌حساب‌ها و تقویم‌ها گرفته تا نرم‌افزارهای خرده‌فروشی که به مشتریان اجازه می‌دهد با استفاده از کارت‌های بانکی خود، یک ژاکت بخرند. تکامل نرم‌افزار از اولین کامپیوتر تا به امروز، نگاهی جذاب به نحوه دستکاری ما در دنیای اطرافمان، از جمله دنیای دیجیتالی است که ما ایجاد کرده‌ایم.

کامپیوترهای اولیه
در حالی که برخی ممکن است فکر کنند کامپیوترها به هیچ وجه تا قرن بیستم وجود نداشتند، اولین کامپیوتر واقعی در اوایل قرن نوزدهم اختراع شد. این دستگاه توسط چارلز ببیج اختراع شد و موتور اختلاف نام داشت و هدف آن یک ماشین حساب ساده بود. این دستگاه به سرعت به موتور تحلیلی تبدیل شد که بسیار به کامپیوتری که امروزه می‌شناسیم نزدیک‌تر بود. با استفاده از کارت‌های پانچ، یک انسان می‌توانست موتور را برنامه‌ریزی کند تا چندین محاسبه مختلف را به طور همزمان پردازش کند و خروجی آن را می‌توانست چاپ یا نمودار کرد. این اولین توسعه نرم‌افزار سفارشی بود و زمینه را برای قرن بیستم فراهم کرد.

حدود سال 1940، جهان شروع به دیدن کامپیوترهایی کرد که امروزه می‌شناسیم، تقریباً. یکی از اولین مدل‌ها، کامپیوتر آتاناسف-بری بود. این دستگاه آنقدر بزرگ بود که از در عبور نمی‌کرد، اما می‌توانست برای حل معادلات خطی استفاده شود. اولین قطعه نرم‌افزار رسمی که نوشته شد، با استفاده از کارت‌های پانچ ایجاد شد و بزرگترین مقسوم‌علیه 2 به توان 18 را محاسبه می‌کرد. تکمیل این محاسبه 52 دقیقه طول کشید! این دستاورد منجر به رونقی در توسعه نرم‌افزار، از جمله ایجاد اولین زبان برنامه‌نویسی، FORTRAN شد. این زبانی مانند آنچه امروزه ممکن است ببینیم بود، با کلمات انگلیسی که توابع سطح پایین‌تر را نشان می‌دادند تا خواندن و برنامه‌نویسی را آسان‌تر کنند. این زبان در سال 1957 منتشر شد و سپس در سال 1958 برای شامل شدن در استفاده مجدد از کد به‌روزرسانی شد. دلیل اهمیت ویژه این زبان، کاربرد گسترده آن بود. تا آن زمان، هر برنامه اساساً روی یک ماشین به زبان خود نوشته می‌شد. FORTRAN روی ماشین‌های مختلفی توسط افراد مختلف پیاده‌سازی شد و به افراد اجازه داد برنامه‌ها را از یک ماشین به ماشین دیگر منتقل کنند. این امر با FORTRAN 66، اولین استاندارد برای یک زبان برنامه‌نویسی، بیشتر استاندارد شد.

موتور اختلاف و موتور تحلیلی
تاریخچه FORTRAN
تاریخچه زبان‌های برنامه‌نویسی کامپیوتر

کامپیوترهای شخصی
توسعه کامپیوتر شخصی، نرم‌افزار را به طور چشمگیری تغییر داد. اکنون، هر فردی می‌توانست یک کامپیوتر در اتاق نشیمن خود داشته باشد. دیگر نیازی به اتاق سرور فقط برای یک ترمینال کامپیوتر نبود. Apple II محاسبات را متحول کرد و به سرعت با فروش خرده‌فروشی نرم‌افزار همراه شد. برنامه‌ها می‌توانستند روی فلاپی دیسک‌ها بارگذاری شوند و به کاربران داده شوند تا روی کامپیوترهای خود اجرا کنند. این کامپیوترها در ابتدا هارد دیسک‌های بزرگ نداشتند. تمام نرم‌افزار باید روی یک فلاپی دیسک جا می‌گرفت، بنابراین برنامه‌ها باید ساده نگه داشته می‌شدند.

در این زمان، زبان‌های برنامه‌نویسی بیشتر و بیشتر به توسعه‌دهندگان مدرن آشنا می‌شدند. این دوره زمانی است که C، و همچنین Pascal و SQL توسعه یافتند. زبان‌های دیگری نیز وجود داشتند که از گذر زمان جان سالم به در نبردند، مانند Simula و Prolog. این زبان‌ها شروع به ایجاد پایه و اساس زبان‌های امروزی با تأکید بر برنامه‌نویسی شی‌گرا و منطق کردند.

در دهه 1980، در حالی که برنامه‌های کامپیوتر شخصی وجود داشت، برنامه‌نویسی تجاری بود که واقعاً صنعت را به جلو سوق داد. سیستم‌های بزرگ مقیاس ایجاد شدند و سخت‌افزارهای پیشرفته به سرعت در دسترس قرار گرفتند تا سیستم‌های بزرگتر و پیچیده‌تری را اجرا کنند. محصولاتی که امروزه به عنوان اصلی شناخته می‌شوند، مانند Microsoft Office در این زمان منتشر شدند، و همچنین اولین مرورگرهای وب. ظهور اینترنت یافتن برنامه‌ها را آسان‌تر کرد. این امر همچنین آغاز اولین توسعه برنامه‌های وب سفارشی بود. اگرچه ایجاد وب‌سایت‌ها همیشه به عنوان "برنامه‌نویسی" در نظر گرفته نمی‌شود، اما در اواسط دهه 1990، زمانی که اینترنت هنوز در دوران کودکی خود بود، بسیار فنی بود.

تاریخچه بسیار مختصری از برنامه‌نویسی شی‌گرا
یادگیری BASIC مانند سال 1983
در دهه 1980، همه چیز درباره نرم‌افزار بود

دستگاه‌های محاسباتی موبایل
اولین پیشرو در دسترس عموم از تلفن هوشمند مدرن در سال 1994 آمد: Simon از IBM. این دستگاه دارای صفحه لمسی، تقویم و کلاینت ایمیل بود. این دستگاه به شما امکان نمی‌داد در اینترنت گشت و گذار کنید، زیرا مرورگرهای وب به تازگی اختراع شده بودند. اما به سرعت، رونقی در توسعه و فروش این PDAها یا دستیارهای دیجیتال شخصی وجود داشت.

برای تلفن‌های همراه، سیستم عامل باید کاملاً متفاوت از سیستم عامل یک کامپیوتر استاندارد باشد و زبان‌های برنامه‌نویسی نیز اغلب متفاوت بودند. برای اولین تلفن‌های هوشمند، غیرممکن بود برنامه‌های جدیدی به آنها اضافه کرد. تلفن با آنچه همراه بود می‌آمد و جایی برای برنامه‌های جدید نداشت، حتی اگر بتوان آنها را روی آن بارگذاری کرد.

با این حال، به زودی زبان‌های برنامه‌نویسی برای تلفن‌های همراه منتشر می‌شدند که به اندازه کافی ساده بودند تا هر کسی بتواند از آنها استفاده کند. تا سال 2000، برنامه‌نویسان برنامه‌هایی را برای تلفن‌های هوشمند ایجاد می‌کردند و این برنامه‌ها و دستگاه‌ها از آن زمان تا به امروز روز به روز پیچیده‌تر می‌شدند.

تاریخچه مختصری از تلفن هوشمند
در مورد منشأ تلفن هوشمند

توسعه امروز
توسعه نرم‌افزار امروزی بر دوش آنچه در گذشته آمده است بنا شده است. C هنوز یک زبان برنامه‌نویسی محبوب است، اگرچه توسط برادر کوچکتر خود، C++ به حاشیه رانده شده است. سیستم‌عامل‌های موبایل زنده و سالم هستند، و همچنین زبان‌های برنامه‌نویسی مورد استفاده برای کدنویسی آنها. و ما همچنان فضای دیجیتالی بیشتری را در یک فضای فیزیکی یکسان داریم و محدودیت‌های فناوری را دورتر و دورتر می‌بریم.

یکی از بزرگترین تحولات در توسعه نرم‌افزار مدرن، گنجاندن تراشه‌ها در دستگاه‌های قبلاً "احمقانه"، مانند یک پلوپز است. در گذشته، یک پلوپز دارای یک صفحه گردان با سه گزینه بود: خاموش، کم و زیاد. با این حال، یک پلوپز مدرن ممکن است حاوی یک تراشه با برنامه‌نویسی منحصر به فرد باشد که به شما امکان می‌دهد مدت زمان پخت و دما را تنظیم کنید. سپس، به طور خودکار به حالت گرم نگه داشتن تغییر می‌کند تا از پخت بیش از حد غذا جلوگیری شود. این فقط یک مثال از نحوه تغییر توسعه نرم‌افزار سفارشی در نحوه تعامل ما با فناوری است.

علاوه بر این، توسعه برنامه‌های وب سفارشی با اینترنت منفجر شده است و بسیاری از نرم‌افزارهای حاصل به اتاق سرور بازگشته‌اند، اکنون که نیازی به اتصال به سرورهایی که در همان اتاق ما قرار دارند نداریم. امروزه، داشتن یک برنامه کامل که روی یک سرور در جای دیگر اجرا می‌شود و از طریق آنلاین به شما ارائه می‌شود، چه روی یک کامپیوتر رومیزی و چه روی یک دستگاه بی‌سیم، بسیار راحت‌تر است.

راهنمای زبان‌های برنامه‌نویسی مدرن
درون اینترنت اشیا: کاربردها، مهارت‌ها و توسعه


کامپیوترهای اولیه، مانند آن‌هایی که در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توسعه یافتند، با محدودیت‌های متعددی همراه بودند. یکی از معایب مهم آن‌ها، اندازه و فضای فیزیکی بزرگشان بود، زیرا کامپیوترهای اولیه اتاق‌های کاملی را اشغال می‌کردند و به سیستم‌های خنک‌کننده گسترده‌ای نیاز داشتند. علاوه بر این، این ماشین‌ها از نظر قدرت پردازش، ظرفیت حافظه و سرعت محدود بودند. آن‌ها قادر به انجام محاسبات پیچیده یا انجام وظایفی که کامپیوترهای مدرن به آسانی انجام می‌دهند، نبودند. همچنین، کامپیوترهای اولیه رابط کاربری کاربرپسندی نداشتند و برای کار با آن‌ها به دانش تخصصی نیاز بود، که این امر دسترسی به آن‌ها را برای افراد عادی دشوار می‌کرد. این سیستم‌های اولیه همچنین با خرابی‌ها و اشکالات سخت‌افزاری مکرر مواجه می‌شدند که به شدت بر قابلیت اطمینان آن‌ها تأثیر می‌گذاشت و باعث توقف‌های طولانی می‌شد. به طور کلی، محدودیت‌های کامپیوترهای اولیه، پیشرفت‌های چشمگیر حاصل شده در زمینه فناوری کامپیوتر در چند دهه گذشته را برجسته می‌کند.

محدودیت‌ها کامپیوترهای اولیه فناوری کامپیوتر قدرت محاسباتی ظرفیت ذخیره‌سازی

این نقشه ذهنی در ۵ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شده و ۵۶ بار مشاهده شده است.
شما همچنین ممکن است این موارد را دوست داشته باشید


18 جلوه بصری (CGI) پیشگامانه

تصویرسازی کامپیوتری (CGI) یکی از ابزارهای بسیاری است که هنرمندان و فیلمسازان با استعداد از آن برای روایت بهتر داستان‌های خود استفاده می‌کنند. CGI با فشردن یک دکمه جادویی ایجاد نمی‌شود. بلکه نتیجه تفکر دقیق، طراحی، آزمایش و خلاقیت محض هنرمندان است. غیرممکن به واقعیت تبدیل می‌شود و وقتی به خوبی انجام شود، شگفتی و حیرت را برمی‌انگیزد و مخاطب را عمیق‌تر به درون داستان می‌برد...

بیایید به سرعت تفاوت بین CGI و انیمیشن کامپیوتری را روشن کنیم. CGI هم شامل صحنه‌های ایستا و هم تصاویر پویا می‌شود، در حالی که انیمیشن کامپیوتری فقط به تصاویر متحرک اشاره دارد.

تاریخچه CGI به دهه 1950 باز می‌گردد، زمانی که کامپیوترهای مکانیکی برای ایجاد الگوها روی سلول‌های انیمیشن مورد استفاده قرار می‌گرفتند که سپس در یک فیلم بلند گنجانده می‌شدند. اولین فیلمی که از CGI استفاده کرد، فیلم VERTIGO (1958) آلفرد هیچکاک بود.

به لطف وب‌سایت شگفت‌انگیز و جامع COMPUTER ANIMATION HISTORY-CGI، بیش از 250 نمونه از اولین موارد هر روش CGI همراه با نمونه‌های ویدیویی که 60 سال گذشته را پوشش می‌دهند، ثبت شده است. هر فیلمساز و هنرمندی باید از این وب‌سایت و کانال یوتیوب آن بازدید کند تا در این مسیر غرق شود...

18 لحظه مورد علاقه من از CGI در تاریخ سینما:

اولین انیمیشن کامپیوتری - VERTIGO (1958)
جان ویتنی از یک کامپیوتر هدف‌گیری ضدهوایی جنگ جهانی دوم روی یک سکوی چرخان با آونگی که از آن آویزان بود، برای ایجاد عناصر مارپیچی در توالی آغازین استفاده کرد. ویتنی با طراح گرافیک، سول باس، اولین انیمیشن کامپیوتری را در یک فیلم بلند ایجاد کرد.

اولین فیلم انیمیشنی کامپیوتری تجربی - CATALOG (1961)
جان ویتنی این فیلم را برای ساختن ریل نمایشی خود ایجاد کرد. این فیلم داگلاس ترامبول و کار VFX او در 2001: A Space Odyssey را الهام بخشید.

اولین مورفینگ دیجیتال - HUMMINGBIRD (1967)
برای نشان دادن مورفینگ پرندگان آویشن، بیش از 30000 تصویر ایجاد و برای فیلم نهایی انیمیت شد.

اولین انیمیشن دیجیتال در یک فیلم بلند - WESTWORLD (1973)
جان ویتنی جونیور و گری دیموس عکاسی از فیلم را به صورت دیجیتالی پردازش کردند و نمای POV پیکسل‌دار ربات تفنگدار یول برینر را ایجاد کردند.

اولین سیستم ذرات انیمیشن کامپیوتری - COSMOS (1979)
جیم بلین با کارل ساگان همکاری کرد تا این انیمیشن‌ها از جمله کهکشان‌های چرخشی و تعاملی ساخته شده از ذرات CGI را ایجاد کند.

اولین سفینه‌های فضایی CGI - MAGI Synthavision Demo (1980)
MAGI در سال 1966 برای ارزیابی قرار گرفتن در معرض تشعشعات هسته‌ای تشکیل شد. این فناوری اساس اولین سفینه‌های فضایی CGI بود.

اولین انیمیشن CGI با ضبط حرکت - THE JUGGLER (1981)
این دمو در SIGGraph 1981 ارائه شد و مستقیماً منجر به مشارکت ریچارد اف. تیلور در TRON دیزنی یک سال بعد در سال 1982 شد.

اولین CGI واقع‌گرایانه از کل بدن انسان - LOOKER (1981)
صحنه اسکن کامپیوتری آینده‌نگرانه سیندی (سوزان دی) اولین تصویر CGI از کل بدن انسان بود.

اولین ترکیب CGI و اکشن زنده - TRON (1982)
اولین شخصیت CGI سخنگو و متحرک (Bit). اولین ترکیب شخصیت CGI و شخصیت اکشن زنده. اولین انیمیشن چندضلعی کامپیوتری گسترده (15 دقیقه) در یک فیلم (توالی Light Cycle). اولین پس‌زمینه کاملاً CGI.

اولین جلوه محو حرکت - ADVENTURES OF ANDRE AND WALLY B (1984)
محو حرکت - یک جلوه پس از پردازش که اشیاء متحرک را در یک عکس یا دنباله فریم تار و کشیده می‌کند. این اثر بر روی ابررایانه Cray X-MP/48 و ده ابررایانه VAX-11/750 از پروژه آتنا، که توسط Cray Research ارائه شده بود، سریع‌ترین کامپیوتر جهان در آن زمان، رندر شد.

اولین انیمیشن کامپیوتری فلز مایع - CRANSTON/CSURI CLOCK DEMO (1985)
دانشمند کامپیوتر چاک کسوری و سرمایه‌گذار رابرت کرانستون کانوت شرکت انیمیشن کامپیوتری آمریکایی CCP را تشکیل دادند. از جلوه فلز مایع بعداً توسط جیمز کامرون در Terminator 2 (1991) استفاده شد.

اولین مورفینگ مایع واقع‌گرایانه - THE ABYSS (1989)
Industrial Light and Magic (ILM) 6 ماه صرف کرد تا 75 ثانیه گرافیک کامپیوتری مورد نیاز برای زنده کردن این موجود را ایجاد کند.

اولین انیمیشن CGI پوست انسان - DEATH BECOMES HER (1992)
Industrial Light and Magic (ILM) از اولین نرم‌افزار CG پوست انسان برای بازسازی پوست و اتصال آن به بدن و سر با گردن دیجیتالی استفاده کرد.

اولین جایگزینی صورت دیجیتال - JURASSIC PARK (1993)
Industrial Light and Magic (ILM) نه تنها اولین دایناسورهای CGI واقع‌گرایانه را ایجاد کرد، بلکه در علامت 0:42 ثانیه، می‌توانید جایگزینی صورت دیجیتالی برای آریانا ریچاردز، بدل او را در حالی که از سقف آویزان است، ببینید.

اولین زمان گلوله سه بعدی - SMIRNOFF COMMERCIAL (1996)
ایجاد شده توسط BUF Compagnie برای این تبلیغ Smirnoff که در بریتانیا پخش شد. سه سال بعد، THE MATRIX (1999) این تکنیک استفاده از دوربین‌های ثابت برای گرفتن تصاویر جداگانه و سپس پخش آنها به صورت متوالی را محبوب کرد.

اولین استفاده از فوتوگرامتری در یک فیلم - GODZILLA (1998)
مدل‌های سه‌بعدی Wire-frame از عکس‌ها یا اشیاء واقعی و ثابت ایجاد شدند. سپس عکس‌ها به عنوان نقشه‌های بافت دوباره مورد استفاده قرار گرفتند و با نقاشی اضافی تکمیل شدند.

اولین جوان‌سازی CGI - X-MEN: THE LAST STAND (2006)
برای جلوه جوان‌سازی آغازین، سر پاتریک استوارت و سر ایان مک‌کلن عکس‌هایی از خود در دوران جوانی به متخصصان جلوه‌های ویژه دادند تا برنامه کامپیوتری "LOLA" بتواند آنها را جوان‌تر نشان دهد.

اولین جایگزینی بدن CGI - CAPTAIN AMERICA: THE FIRST AVENGER (2011)
از پل وارن در پیش‌تولید برای کمک به توسعه جلوه "استیو راجرز لاغر" توسط ناظر CGI، کریستوفر تاونسند، و همچنین یکی از بدل‌های "استیو لاغر" در صحنه استفاده شد.

تکامل و ادغام فیلم‌سازی آنالوگ به دیجیتال، راه‌حل‌های نوآورانه و جدید بسیاری را برای چالش‌های خلاقانه در بر گرفته است. CGI ابزاری رهایی‌بخش است که می‌تواند داستان را تقویت کند و دنیاهای جدیدی را به ما نشان دهد. با بازنگری به گذشته... می‌توانیم از غول‌ها بیاموزیم و در آینده زمینه‌های جدیدی را بشکنیم.

18 پیشرفت فیلم‌سازی CGI که در بالا به اشتراک گذاشتم، تنها نوک کوه یخ هستند. بیش از 200 داستان CGI دیگر در انتظار شما HERE هستند.

تا دفعه بعد...

واشی ندمانسکی
vashivisuals.com
@vashikoo


درباره کامپیوترهای اولیه
کامپیوترهای اولیه با دستگاه‌های شیک و پیچیده‌ای که امروزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم، بسیار متفاوت بودند. آن‌ها ماشین‌های عظیمی بودند که اغلب یک اتاق کامل را اشغال می‌کردند و ساخت و بهره‌برداری از آن‌ها بسیار پرهزینه بود. با این حال، با وجود محدودیت‌هایشان، این کامپیوترهای اولیه نقش مهمی در پایه‌گذاری فناوری‌ای که امروز از آن استفاده می‌کنیم، ایفا کردند.

یکی از اولین کامپیوترها، ماشین الکترونیکی عددی و محاسباتی (ENIAC) بود که در طول جنگ جهانی دوم برای کمک به محاسبه جداول شلیک توپخانه ساخته شد. ENIAC یک شاهکار مهندسی چشمگیر بود که بیش از ۱۷۰۰۰ لوله خلاء و وزنی بیش از ۳۰ تن داشت. این دستگاه قادر به انجام ۵۰۰۰ محاسبه در ثانیه بود و سریع‌ترین کامپیوتر زمان خود به شمار می‌رفت.

کامپیوتر اولیه دیگر، UNIVAC بود که در دهه ۱۹۵۰ توسعه یافت و یکی از اولین کامپیوترهایی بود که برای اهداف تجاری مورد استفاده قرار گرفت. از آن برای پردازش داده‌های سرشماری سال ۱۹۵۰ توسط اداره سرشماری ایالات متحده استفاده شد و بعداً توسط مشاغل و سازمان‌های دولتی برای کاربردهای مختلف به کار رفت.

با وجود قابلیت‌های چشمگیرشان، ساخت و بهره‌برداری از این کامپیوترهای اولیه بسیار پرهزینه بود. به عنوان مثال، ENIAC حدود ۵۰۰۰۰۰ دلار برای ساخت هزینه داشت (معادل بیش از ۷ میلیون دلار امروز) و برای نگهداری از آن به تیمی از تکنسین‌ها نیاز بود. آن‌ها همچنین به برق زیادی نیاز داشتند، به طوری که ENIAC حدود ۱۵۰۰۰۰ وات برق مصرف می‌کرد که معادل مصرف برق حدود ۱۵۰ خانه مدرن است.

کامپیوترهای کوچک
توسعه کامپیوترهای کوچک در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و هدف از آن ارائه جایگزینی مقرون به صرفه‌تر و در دسترس‌تر برای کامپیوترهای اولیه بود که گران‌قیمت بودند و فقط برای سازمان‌ها و مؤسسات بزرگ در دسترس بودند.

یکی از ویژگی‌های کلیدی کامپیوترهای کوچک، توانایی آن‌ها در پشتیبانی از چندین کاربر و چندین برنامه به طور همزمان بود. این امر آن‌ها را متنوع‌تر و کارآمدتر از میکروکامپیوترها می‌کرد که فقط می‌توانستند از یک کاربر و یک برنامه در یک زمان پشتیبانی کنند. کامپیوترهای کوچک همچنین دارای سیستم‌های حافظه بزرگتر و سریع‌تر و همچنین پردازنده‌های قدرتمندتری بودند که به آن‌ها امکان می‌داد وظایف پیچیده‌تر و سنگین‌تری را انجام دهند.

انقلاب میکروکامپیوتر
توسعه میکروکامپیوترهای کوچکتر و مقرون به صرفه‌تر، امکان دسترسی افراد و خانوارها به قدرت محاسباتی را برای اولین بار فراهم کرد.

اولین میکروکامپیوترها در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافتند و بر اساس میکروپروسسور، یک واحد پردازش مرکزی (CPU) کوچک و مقرون به صرفه بودند که می‌توانست به صورت انبوه تولید شود. این میکروکامپیوترهای اولیه، مانند Altair 8800 و Apple I، اغلب به صورت کیت‌هایی به فروش می‌رسیدند که کاربران باید خودشان کامپیوتر را مونتاژ و برنامه‌ریزی می‌کردند. با وجود محدودیت‌هایشان، این میکروکامپیوترهای اولیه در بین علاقه‌مندان و متخصصان فناوری بسیار محبوب بودند.

دهه ۱۹۸۰ شاهد ظهور میکروکامپیوترهای پیشرفته‌تر و کاربرپسندتر مانند IBM PC و Macintosh بود. این کامپیوترها دارای سخت‌افزار و نرم‌افزار بهبود یافته و همچنین رابط کاربری گرافیکی (GUI) بودند که دسترسی به آن‌ها را برای مخاطبان گسترده‌تری آسان می‌کرد. گسترش این کامپیوترهای شخصی منجر به رشد بازار کامپیوتر خانگی و همچنین توسعه صنایع و کاربردهای جدید برای فناوری محاسباتی شد.

نتیجه‌گیری
با وجود محدودیت‌هایشان، کامپیوترهای اولیه یک گام مهم رو به جلو در توسعه فناوری محاسبات مدرن بودند. آن‌ها راه را برای توسعه کامپیوترهای پیشرفته‌تر و قدرتمندتر هموار کردند و پایه و اساس فناوری‌ای را بنا نهادند که امروز از آن استفاده می‌کنیم. کامپیوترهای اولیه ممکن است در مقایسه با استانداردهای امروزی ابتدایی به نظر برسند، اما یک گام حیاتی در تکامل فناوری مدرن بودند.

بیشتر بخوانید مقالات وبلاگ پروژه‌های جاوا اسکریپت را مرور کنید
درباره CodeGuppy
CodeGuppy یک پلتفرم کدنویسی رایگان برای مدارس و یادگیرندگان مستقل است. اگر هنوز حسابی در codeguppy.com ندارید، می‌توانید با مراجعه به صفحه ثبت‌نام شروع به کار کرده و برای یک حساب کاربری رایگان ثبت‌نام کنید. کاربران ثبت‌نام شده می‌توانند به پروژه‌های سرگرم‌کننده زیادی دسترسی داشته باشند!

@codeguppy را در توییتر دنبال کنید تا از نکات کدنویسی و اخبار مربوط به پلتفرم CodeGuppy مطلع شوید. برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفاً با ما تماس بگیرید.


وقتی فیلم آواتار جیمز کامرون در سال 2009 به سینماها آمد، هم منتقدان و هم تماشاگران نمی‌توانستند از صحبت در مورد استفاده گسترده و چشمگیر از CGI (تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر) در سراسر فیلم دست بردارند. کامرون این فیلم را به صورت سه بعدی ارائه داد و جلوه‌های بصری او یک گام فراتر از باشکوه بود – چیزی فرازمینی در زیبایی خود.

CGI آواتار بخش بزرگی از دلیلی بود که این فیلم به یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ تبدیل شد. این تنها فیلم انیمیشنی کامپیوتری در آن زمان نبود و قطعاً آخرین هم نبود. CGI تاریخچه‌ای طولانی و به طرز شگفت‌آوری جالب دارد.

CGI چیست؟

CGI مخفف تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر است. مهم است که روشن شود CGI با تکنیک‌های انیمیشن سنتی متفاوت است – اگرچه این روزها اغلب این دو با هم اشتباه گرفته می‌شوند. به طور سنتی، انیمیشن به اشکال هنری ترسیمی و سبک‌دار اشاره داشت که برای ایجاد تصاویر پویا با هم ترکیب می‌شدند. البته، امروزه کل فرآیند انیمیشن می‌تواند با کامپیوتر انجام شود، به این معنی که تفاوت بصری بین یک تصویر تولید شده توسط کامپیوتر و انیمیشن دیجیتال ممکن است بسیار کم باشد.

با این حال، برای وضوح بیشتر، CGI معمولاً به تصاویری گفته می‌شود که توسط کامپیوتر تولید شده و در فیلم‌های اکشن زنده گنجانده می‌شوند. به مثال آواتار فکر کنید – بخش زیادی از فیلم اکشن زنده بود، با بازیگران زنده و صحنه‌های واقعی. اما در سراسر فیلم، جلوه‌ها و تصاویری تولید شده توسط کامپیوتر در هم تنیده شده بودند که مرز بین آنچه "زنده" بود و آنچه گرافیک سه بعدی کامپیوتری بود را محو می‌کرد.

شایان ذکر است که "انیمیشن" لزوماً به ضبط حرکت اشاره دارد؛ در حالی که "CGI" شامل تصاویر متحرک و ثابت مورد استفاده در ویدیو می‌شود. در این مقاله، ما عمدتاً در مورد CGI در فیلم‌ها و سینما صحبت خواهیم کرد و به برخی از برجسته‌ترین نقاط تقریباً هفت دهه‌ای که CGI مورد استفاده قرار گرفته است، خواهیم پرداخت.

یک جدول زمانی ساده

سال‌های اولیه

تاریخچه CGI هنوز نسبتاً کوتاه است؛ اولین فیلمی که از CGI استفاده کرد تا سال 1950 اتفاق نیفتاد. در فیلم سرگیجه (Vertigo) محصول سال 1958 به کارگردانی آلفرد هیچکاک، دستیاری به نام جان ویتنی از یک کامپیوتر هدف‌گیری هواپیمای جنگ جهانی دوم به وزن تقریباً نیم تن و چند ترفند مکانیکی ساده برای ایجاد یک مارپیچ بی‌پایان استفاده کرد. هیچکاک این مارپیچ CGI را در توالی آغازین فیلم گنجاند و فوراً پتانسیل CGI را در همه ژانرهای فیلم نشان داد.

بقیه دهه 1960 عمدتاً شاهد افزایش پیچیدگی فناوری CGI بود. از CGI برای مدل‌سازی چهره انسان، ایجاد یک مدل سه بعدی و در نهایت رندر کردن یک فیلم کوتاه استفاده شد. این دهه همچنین شاهد ورود CGI به حوزه‌های فنی شد؛ آزمایشگاه‌های بل از یک کامپیوتر برای نشان دادن نحوه چرخش یک ماهواره به دور زمین در یک جهت ثابت استفاده کرد.

در دهه 1970، CGI به جریان اصلی راه یافت. فیلم مهم وست‌ورلد (Westworld) از CGI سه بعدی برای نمایش دیدگاه مرد بد اندرویدی یول برینر استفاده کرد. گرافیک‌های کامپیوتری رستر از طریق ترکیبی از فناوری فیلم موجود و گرافیک کامپیوتری ایجاد شد که منجر به یک تصویر جذاب قرمز و زرد شد که عمداً پیکسل‌بندی شده بود تا اثر را افزایش دهد.

دستاوردهای قابل توجه در بقیه دهه شامل CGI معماری بود که هم برای مدل‌سازی یک ساختار موجود و هم برای مدل‌سازی ساختمان‌هایی که به طور کامل از ابتدا طراحی شده بودند، استفاده می‌شد. بیشتر تلاش‌های اولیه CGI از دانشگاه‌های پیشرو یا موسساتی با بخش‌های فناوری پیشرفته انجام شد؛ وزارت نیروی دریایی ایالات متحده در برخی از آنها دخیل بود.

دهه‌های 1980 و 1990: CGI به جریان اصلی می‌رود

پس از سال 1980، CGI به یک عنصر اصلی فیلم‌سازی تبدیل شد. اولین CGI ضبط حرکت در سال 1981 آمد، اگرچه اعتراف می‌کنیم که این فقط یک ریل آزمایشی بود. اما در سال 1982، فیلم ترون (Tron) به جهان نشان داد که CGI چه پتانسیلی برای ایجاد دنیاهای مجازی کاملاً جدید دارد. یک سال بعد، فیلم Star Trek II: The Wrath of Khan از CGI برای همان منظور، یعنی زنده کردن مناظر بیگانه استفاده کرد.

بقیه دهه شاهد لیستی از پیشرفت‌ها بود. CGI برای اولین بار با تکنیک‌های انیمیشن ترکیب شد؛ دیزنی با فیلم The Great Mouse Detective وارد عمل شد. جالب است که CGI به طور فزاینده‌ای برای ایجاد اقلام دشوار برای ترسیم، اغلب اشکال معماری استفاده می‌شد. در مورد دیزنی، چرخ‌دنده‌ها و کارکرد ساعت بیگ بن، که برای یک صحنه کلیدی در فیلم حیاتی بود، به طور دقیق روی کامپیوتر رندر شدند و سپس با انیمیشن سنتی ترکیب شدند.

با ورود به دهه 90، لیست فیلم‌های داستانی که از CGI استفاده می‌کنند، به سادگی لیستی از فیلم‌های قابل توجه تبدیل می‌شود؛ این تکنیک به یک استاندارد تبدیل شده بود. ترمیناتور 2، پارک ژوراسیک، حتی یک نسخه بازنشر شده از جنگ ستارگان همگی پیشرفت‌های قابل توجهی داشتند.

2000-2020: حال و آینده CGI

آواتار در پایان دهه دیگری که شاهد پیشرفت بود، آمد و شخصیت‌های CGI را معرفی کرد. حماسه‌های فانتزی و علمی تخیلی شروع به تکیه شدید بر این تکنیک کردند و از CGI برای پر کردن ارتش‌های اورک ارباب حلقه‌ها و ایجاد شخصیت‌هایی مانند موجودات جادویی هری پاتر و آواتار استفاده کردند.

CGI سه بعدی موجی از علاقه به فیلم‌های سه بعدی را به راه انداخت، اگرچه در اواخر دهه 2010، این علاقه تا حدودی کاهش یافت. استفاده از CGI به طور کلی به رشد خود ادامه داد و به طور کلی واقعی‌تر شد. حیوانات واقع‌گرایانه در فیلم The Revenant ظاهر شدند و فیلم‌های بلاک‌باستر اصلی مانند Captain America: Civil War و Guardians of the Galaxy Vol. 2 شروع به آزمایش با جوان‌سازی CGI کردند و بازیگران مسن‌تر را به روزهای جوانی خود بازگرداندند.

با ادامه پیشرفت CGI، مشکلات جدیدی شروع به ظهور می‌کنند. اصطلاح "دره وهم‌آور" در دهه 1970 ابداع شد و به طراحی ربات‌ها یا اندرویدهایی اشاره داشت که کمی بیش از حد شبیه انسان بودند. با CGI، این اصطلاح لایه جدیدی از معنا به خود گرفت و این رسانه هنوز نتوانسته است بر احساس ناراحتی مبهمی غلبه کند زمانی که برخی از تصاویر بیش از حد واقعی به نظر می‌رسند – اما به نحوی کاملاً قانع‌کننده نیستند.

CGI فراتر از فیلم

همه فیلم‌ها و فیلم‌های قابل توجهی که در بالا ذکر شد، این رسانه را بهبود بخشیدند، اما ابزارهای جدیدی را نیز برای حوزه‌هایی فراتر از سینما فراهم کردند. دو مورد به ویژه قابل ذکر است.

هنر CGI

تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر برای اهداف هنری، البته بزرگترین خروجی خود را در فیلم پیدا کرده است، اما این امر به نوبه خود یک دسته از هنرمندانی را به وجود آورده است که عمدتاً با تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر کار می‌کنند. دانش فنی و مهارت‌های هنری صرف شده برای کامل کردن امواج در یک استخر آب، در یک استودیوی تولید فیلم و بوم دیجیتال یک هنرمند به یک اندازه در خانه هستند.

معماری CGI

تاثیر CGI بر معماری حتی چشمگیرتر بوده است. نقشه‌ها از بین نرفته‌اند، اما با CGI، معماران و طراحان فرآیندی کاملاً جدید و پویا به دست آوردند. مدل‌های سه بعدی را می‌توان ایجاد کرد تا کل ساختمان را نمایش دهد و امکان گشت و گذار مجازی و تجسم عمیق را فراهم کند. علاوه بر این، مدل‌ها را می‌توان با تغییر طراحی تغییر داد و امکان آزمایش در انیمیشن کامپیوتری را فراهم کرد که با نقشه‌های سنتی امکان‌پذیر نیست.

از نظر دقت این مدل‌ها، هر پیشرفتی در فیلم ابزاری را به جعبه ابزار اضافه کرده است. با بسته‌های نرم‌افزاری پیشرفته، بسیاری از آنها مبتنی بر وب، معماران و طراحان می‌توانند آب واقع‌گرایانه (همراه با صداهای همراه)، بافت‌های بسیار دقیق برای سطوح سنگی و تنظیمات نور پیشرفته را وارد کنند.

برای هر کسی که به تجسم یک مفهوم یا طراحی خاص علاقه‌مند است، انیمیشن CGI طیف گسترده‌ای از ابزارها را برای زنده کردن ایده‌ها بدون محدودیت قید و بندهای فیزیکی ارائه می‌دهد. در عین حال، تجسم‌های CGI امروزی بسیار واقع‌گرایانه هستند؛ در دست متخصصان ماهر، می‌توانند این تصور را ایجاد کنند که یک صحنه واقعی بدون ورود به دره وهم‌آور است.


۷ سال پیش
دهه ۱۹۶۰ سرشار از بی‌عدالتی‌های اجتماعی، حقوق مدنی و جنگ ویتنام بود. جنبش حقوق مدنی و جنگ ویتنام در مرکز توجه قرار گرفتند. فعالان دموکراسی را در عمل به کار بستند و حقوق خود تحت متمم اول قانون اساسی را به نمایش گذاشتند. این اعتراضات زمینه‌هایی بودند که راه را برای آهنگ‌هایی از موسیقی‌دانان با وجدان اجتماعی هموار کردند. آهنگ‌های اعتراضی دهه ۶۰ در شکل‌گیری سیاست داخلی نقش بسزایی داشتند. "Times They are a Changin" اثر باب دیلن به سرود جنبش حقوق مدنی تبدیل شد. "Eve of Destruction" اثر بری مک‌گوایر با این خط، "به اندازه کافی پیر هستی که بکشی، اما برای رای دادن نه"، بر قانون‌گذاران تأثیر گذاشت تا سن رای دادن را به ۱۸ سال کاهش دهند. اجرای بی‌نظیر و مسحورکننده جیمی هندریکس از "The Star Spangled Banner" در ووداستوک به عنوان تأثیرگذارترین آهنگ اعتراضی دهه ۶۰ نمادین تلقی شد. چه آهنگ‌های دیگری با استفاده از ارزش‌های آمریکایی به ایجاد تغییر در آمریکا کمک کردند؟

من پیشنهاد می‌کنم برای کسب اطلاعات بیشتر در این مورد، پیتر، پل و مری، پیت سیگر و دیگرانی که با آن‌ها همکاری می‌کردند را بررسی کنید. – LisaM ۸ سال پیش
هیچ چیز دقیق‌تر و صریح‌تری از "Masters of War" یا "Only a Pawn in Their Game" اثر دیلن وجود ندارد. به هر حال، دیلن اخیراً یک جام دیگر - جایزه نوبل - به قفسه خود اضافه کرد. برای کسی که در دبیرستان نمی‌توانست یک گروه تشکیل دهد، بد نیست. – Tigey ۸ سال پیش
این موضوع می‌تواند یک ستون منظم عالی باشد. پوشش دادن آن بسیار گسترده است. در واقع، بی‌نهایت. – albee ۸ سال پیش
کاملاً درست! من هم همین احساس را داشتم، اما مجبور شدم کمی صبر کنم. – Lorraine ۸ سال پیش
برای نقل قول از مرغ‌های دریایی در "در جستجوی نمو"، "مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من. مال من." این باید سرگرم‌کننده باشد. – Tigey ۸ سال پیش
شنیدن اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع جالب خواهد بود. بسیاری از آمریکایی‌ها وقتی صحبت از موسیقی "دوران" ویتنام می‌شود، به Creedence فکر می‌کنند. دوست دارم در مورد قطعات دیگری که بر این جنبش تأثیر گذاشتند و بالعکس، بدانم. – dekichan ۷ سال پیش
این موضوع یک موضوع بسیار خوب است، حتی می‌تواند یک ستون عالی باشد. – jhennerss ۷ سال پیش
موضوع بسیار جالبی است. شاید لازم باشد موسیقی پاپ را کمی دقیق‌تر تعریف کنید. به تام لِهر، موسیقی‌دانی که به خاطر آهنگ‌های هجوآمیز خود در مورد جنگ سرد مشهور است، نگاهی بیندازید. مورد علاقه من آهنگی در مورد ورنر فون براون است. – Jennifer Waldkirch ۷ سال پیش
به نظر من این موضوع باید به طور انتقادی‌تر بررسی شود. برای مثال، خواندن در مورد عدالت اجتماعی به خودی خود دنیا را عادلانه‌تر نمی‌کند. پاسخگو نگه داشتن افراد و نهادها در چارچوب قانونی است که می‌تواند به پیشبرد هدف عدالت اجتماعی کمک کند. در واقع، نسل بومرها به دلیل اینکه دنیا را در بدترین وضعیت نابرابری از زمان انقلاب فرانسه رها کرده‌اند، مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. هر دو لینک زیر به موضوع نسل بومرها و عدالت اجتماعی می‌پردازند. https://www.theguardian.com/world/2016/mar/07/generation-y-pay-price-baby-boomer-pensions http://www.huffingtonpost.ca/john-izzo/baby-boomer-legacy_b_2665590.html در واقع، می‌توان استدلال کرد که برعکس این موضوع درست است، یعنی موسیقی هیچ کمکی به پیشبرد هدف عدالت اجتماعی نکرده است. عدالت اجتماعی بیشتر از خواندن "Do They Know It's Christmas?" است. با توجه به اینکه در برخی کشورها اکثریت مردم کریسمس را جشن نمی‌گیرند، حتی می‌توان موضوعی در مورد اینکه برخی از آهنگ‌های "عدالت اجتماعی" در واقع نگرش قوم‌محورانه غرب را نشان می‌دهند، نوشت. شاید بتوان موضوع را به این صورت توصیف کرد که موسیقی منعکس‌کننده زمانه بود، نه برعکس. جان لنون به دلیل بسیاری از اعمال و ایده‌هایی که امروزه به عنوان رفتار عادی پذیرفته می‌شوند، با انتقادهای زیادی مواجه شد. همچنین به خاطر داشته باشید که بسیاری از افرادی که برای عدالت اجتماعی مبارزه کردند، جان خود را از دست دادند و در زندان به سر بردند. کسانی که در آن زمان بودند، نه لزوماً موسیقی، تغییراتی را در جهان ایجاد کردند. آیا موسیقی‌دانان فقط از افرادی که برای دستیابی به آزادی‌هایی که همه ما امروز از آن لذت می‌بریم، فداکاری زیادی کردند، سرنخ می‌گرفتند؟ آیا زمانه بر موسیقی تأثیر گذاشت یا برعکس؟ من از شنیدن هرگونه پاسخی در این مورد استقبال می‌کنم. – Munjeera ۷ سال پیش
گزارش‌هایی در مورد گام‌های موفقیت‌آمیزی که برای تأثیرگذاری بر رهبران سیاسی برداشته شده است، هم جالب و هم مفید خواهد بود. – Delan ۷ سال پیش


سیاست خارجی ایالات متحده چگونه بر موسیقی پاپ دهه 1960 تأثیر گذاشت؟

دهه 1960 در ایالات متحده آمریکا با یک شورش موسیقی شدید که توسط هنرمندان و شهروندان سراسر کشور ایجاد و گسترش یافت، به حرکت درآمد. موسیقی به ابزاری قدرتمند برای اعتراض به تصمیمات و اقدامات بحث‌برانگیز رهبران آن زمان تبدیل شد. جنبش‌های اعتراضی دهه 1960، در میان سایر مسائل اجتماعی، عمدتاً اعتراضاتی علیه جنگ ویتنام بود که از سال 1945 تا 1975 به طول انجامید و بر دوره‌های ریاست جمهوری پنج رئیس جمهور آمریکا، آیزنهاور، کندی، جانسون، نیکسون و فورد تأثیر گذاشت.

این گروه‌های متنوع و چندفرهنگی یک عنصر مشترک داشتند. آن‌ها از موسیقی برای نشان دادن نارضایتی و ناراحتی خود از زندگی‌شان استفاده می‌کردند و از این طریق به دنبال ایجاد تغییر بودند... (ادامه متن)

با این حال، دهه 1960 همچنین با یک تغییر اساسی در سایر جنبه‌های جامعه آمریکا، مانند حقوق مدنی و حقوق زنان، مشخص شد. «آمریکایی‌ها برای پایان دادن به رفتار ناعادلانه با شهروندان سیاه پوست... و برای خواستار برابری کامل برای زنان اعتراض کردند» (9) نشان می‌دهد که علاوه بر جنبش‌های صلح و ضد جنگ، توجه زیادی به بهبود زندگی آفریقایی-آمریکایی‌ها و زنان معطوف شد. شهروندان آفریقایی-آمریکایی به طور فعال در برابر زندگی "جداگانه اما برابر" خود در آمریکا اعتراض می‌کردند. تمام زندگی آن‌ها از زندگی سفیدپوستان جدا بود. آن‌ها تحت قوانین جیم کرو، مدارس، حمل و نقل و توالت‌های جداگانه داشتند. این موضوع با این جمله توجیه می‌شود که «محبوبیت موسیقی اعتراضی در دهه 1960 همچنین توسط تغییرات اجتماعی عظیمی که از جنبش حقوق مدنی و ظهور فمینیسم نشأت گرفت، تقویت شد» (4) که نشان می‌دهد بسیاری از هنرمندان همچنین برای ایجاد تغییر ایدئولوژیکی در نحوه رفتار کشور با شهروندان آمریکایی، یعنی آفریقایی-آمریکایی‌ها و زنان، می‌جنگیدند، نه تنها علیه جنگی که معتقد بودند ناعادلانه است. هنرمندانی مانند جیمز براون (5) برای توانمندسازی سیاه‌پوستان در جامعه آمریکا مبارزه کردند. آهنگ براون، "Say it Loud: I'm Black and I'm Proud" (5) به دلیل ریتم مسری و پیام قوی خود در مورد غرور و توانمندسازی سیاه‌پوستان، به عنوان "یک سند مهم در توسعه جنبش حقوق مدنی" (5) توصیف شده است. مثال دیگر یک هنرمند سیاه‌پوست، آرتا فرانکلین است که آهنگ‌هایی در مورد قیام زنان و مطالبه "احترام" (5) در کشوری که در آن زندگی می‌کرد، هم به عنوان یک آفریقایی-آمریکایی و هم به عنوان یک زن نوشت، همانطور که از عنوان آهنگش مشخص است. این آهنگ به "یک کاتالیزور مهم برای توسعه جنبش اعتراضی فمینیستی" (5) تبدیل شد. این موضوع نشان می‌دهد که دهه 1960 دوره‌ای پر از تمایل به ایجاد تغییرات اجتماعی از طریق موسیقی بود. انقلاب موسیقی


موسیقی در بسیاری از رویدادهای تاریخی تأثیرگذار بوده است. راهپیمایی و اعتراض با صدا، از جمله راه‌هایی بود که آمریکایی‌ها در دهه 60 میلادی، نظرات و خشم خود را در مورد انتخاب‌های آمریکا ابراز می‌کردند. اما یکی از مؤثرترین و مسالمت‌آمیزترین راه‌هایی که آمریکایی‌ها نظرات خود را نشان می‌دادند، از طریق موسیقی اعتراضی بود. موسیقی اعتراضی راهی ساده برای انتقال پیام به جهان است. این موسیقی قطعاً بر رویدادهای دهه 60، از جنگ گرفته تا جنبش حقوق مدنی، تأثیر گذاشت. موسیقی اعتراضی هنوز هم ادامه دارد و حتی بر درگیری‌های بزرگ امروزی نیز تأثیر می‌گذارد.

هنرمندان موسیقی بسیاری به پیشبرد جنبش‌های دهه 60 کمک کردند. موسیقی اعتراضی به ایجاد جامعه ضد جنگ کمک کرد. باب دیلن یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان موسیقی در آن زمان بود... (ادامه متن)
مشهورترین آهنگ او، "Blowin' in the Wind" به عنوان سرود جنبش اعتراضی استفاده شد (تیلت، سلامیشاه). دیلن با اجرای برنامه در "تجمعات سیاسی" به جنبش‌ها کمک کرد. در فوریه سال 1962، او اولین آهنگ اعتراضی خود به نام "The Death of Emmitt Til" را ارائه کرد که در مورد پسری آفریقایی-آمریکایی چهارده ساله بود که به دلیل معاشقه با یک زن سفیدپوست کشته شد (کوربت، بن)، (کارکنان History.com). او سپس یک دوره بیست ماهه نوشتن را آغاز کرد و بهترین ترانه‌های اعتراضی خود را نوشت. آلبوم دوم دیلن، "Freewheelin' Bob Dylan"، او را وارد سیاست کرد و تعهد او به جنبش حقوق مدنی را آغاز کرد. او سپس در سال 1962 در کنار "کمیته هماهنگی دانشجویی غیرخشونت‌آمیز" یا SNCC در ایالت نیویورک در برنامه‌های خیریه شرکت کرد. بعداً در سال 1963، او در "جشنواره موسیقی فولک نیوپورت" با سایر هنرمندان موسیقی اعتراضی از جمله جوآن بائز، پیتر سیگر، پیتر، پل و مری و خوانندگان آزادی SNCC اجرا کرد. دیلن به اجرای برنامه در تظاهرات‌های بزرگتر مانند راهپیمایی آزادی در واشنگتن دی سی یا زمانی که در تجمع ثبت نام رای دهندگان گرین‌وود، می سی سی پی اجرا کرد، ادامه داد... (ادامه متن)

جنگ ویتنام رویدادی بود که از دهه 1950 تا اوایل دهه 1970، ویتنام شمالی و ویتنام جنوبی با کمک متحدانشان با یکدیگر جنگیدند. جنگ ویتنام در 1 نوامبر 1954 آغاز شد. این جنگ به عنوان نتیجه جنگ سرد آغاز شد، که در آن ایالات متحده می‌خواست از گسترش کمونیسم جلوگیری کند (رکسی). ایالات متحده تا اواخر دهه 60 وارد جنگ نشد، که منجر به جنبش ضد جنگ ویتنام شد. جنبش ضد جنگ ویتنام یکی از رویدادهای اصلی در طول جنگ ویتنام بود. بسیاری از افراد عضو این جنبش "دانشجویان، هنرمندان مشهور، روشنفکران و اعضای جنبش هیپی" بودند (کارکنان History.com). این جنبش به عنوان یک گروه کوچک از دانشجویان آغاز شد که با تصمیم آمریکا برای ورود به جنگ مخالف بودند (کارکنان history.com). دلیل اصلی آن، طرح انتخابی بود که باعث می‌شد بسیاری از سربازان آمریکایی که وارد جنگ می‌شدند، حدود 19 سال سن داشته باشند. فکر جنگیدن و احتمالاً مردن برای آنها ترسناک بود. دانشجویان متوجه شدند که قانون به آنها اجازه می‌دهد بجنگند و بمیرند، اما نتوانند نوشیدنی الکلی مصرف کنند یا رای دهند، این برای آنها ناعادلانه و اشتباه به نظر می‌رسید. آنها شروع به اعتراض در اطراف دانشگاه کردند و گاهی اوقات اوضاع به حدی بد می‌شد که کلاس‌ها لغو می‌شدند.