موسیقی ترجیحات تحت تأثیر عوامل جامعه‌شناختی مختلفی قرار دارد. این مطالعه برای بررسی ترجیحات موسیقی در پنج طبقه مختلف اقتصادی-اجتماعی در مناطق شهری و حومه‌ای منتخب سریلانکا انجام شد. ده قطعه موسیقی که نماینده ژانرهای موسیقی مربوطه بودند، انتخاب شدند. محبوب‌ترین قطعه موسیقی و میانگین امتیاز هدونیک وزنی برای ژانرها در هر طبقه به دست آمد: طبقه بالا: جاز، طبقه متوسط بالا: موسیقی طبیعت، طبقه متوسط: موسیقی بی‌کلام محبوب، طبقه کارگر: موسیقی بی‌کلام محبوب و طبقه پایین: راک. تعامل بین طبقات اقتصادی-اجتماعی و ژانرها معنی‌دار بود (p<0.05). ارتباطات قوی برای ژانرهای فولک، جاز و موسیقی بی‌کلام محبوب با طبقه متوسط بالا یافت شد در حالی که طبقه بالا ارتباط معنی‌داری با موسیقی بی‌کلام محبوب نشان داد. با وجود وضعیت اقتصادی-اجتماعی، بالاترین ترجیح و بالاترین امتیاز هدونیک وزنی با موسیقی بی‌کلام محبوب ثبت شد. بنابراین، درک رفتار ترجیح موسیقی برای آموزش و تحقیقات موسیقی حیاتی است.

تصاویر - بارگذاری شده توسط لایان مِندیس
محتوای نویسنده
تمام محتوای تصویر در این منطقه توسط لایان مِندیس بارگذاری شده است.
ممکن است محتوا مشمول حق چاپ باشد.
دنیای تحقیقات را کشف کنید

بیش از 25 میلیون عضو
بیش از 160 میلیون صفحه انتشار
بیش از 2.3 میلیارد استناد

به صورت رایگان عضو شوید

مجله تحقیقات پیشرفته در علوم اجتماعی
ISSN 2538-919X
______________________________
*نویسنده مسئول آدرس ایمیل: rangeethdias@gmail.com
این مقاله را به این صورت نقل قول کنید:
Mendis, B. I. L. M., Palihaderu, P. A. D. S., Satharasinghe, D. A., Premarathne, J. M. K. J. K., Dissanayake, A. S., Rajapakse H., Karunanayake, P., Senarath, U., ... Dias, W. K. R. R. (2021). Exploration of Music Preferences among the Socioeconomic Stereotypes: A Cross-Sectional Study. Journal of Advanced Research in Social Sciences, 4(4), 1-18. https://doi.org/10.33422/jarss.v4i4.540
© نویسندگان. 2022 دسترسی باز. این مقاله تحت شرایط مجوز Creative Commons Attribution 4.0 International منتشر شده است، که استفاده، توزیع و بازتولید نامحدود در هر رسانه‌ای را مجاز می‌داند، به شرطی که نویسنده(گان) اصلی و منبع ذکر شوند.
بررسی ترجیحات موسیقی در میان کلیشه‌های اقتصادی-اجتماعی: یک مطالعه مقطعی
B. I. L. M. Mendis1, P. A. D. S. Palihaderu1, Dilan A. Satharasinghe 1, J. M. K. J. K. Premarathne2, Arosha S. Dissanayake3, Harshini Rajapakse4, Panduka Karunanayake5, Upul Senarath6, Wasana Wijesuriya7, Swee Y. Keong8, Ho W. Yong9 Wasantha Subasinghe10 and W. K. R. R. Dias11*
1 بخش علوم پایه دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی و علوم دامی، دانشگاه پرادنیا، پرادنیا، سریلانکا
2 بخش علوم دام و طیور، دانشکده دامپروری، شیلات و تغذیه، دانشگاه وایامبا، ماکاندورا، سریلانکا
3 بخش پزشکی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه روهونا، گاله، سریلانکا
4 بخش روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه روهونا، گاله، سریلانکا
5 بخش پزشکی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه کلمبو، کلمبو، سریلانکا
6 بخش بهداشت جامعه، دانشکده پزشکی، دانشگاه کلمبو، کلمبو، سریلانکا
7 بخش بیومتری، موسسه تحقیقات لاستیک سریلانکا، دارتونفیلد، آگالاواتا، سریلانکا
8 کالج چین-آسه آن علوم دریایی، پردیس دانشگاه زیمن، سپانگ، مالزی
9 بخش علوم زیستی پزشکی، دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی، پردیس دانشگاه ناتینگهام (مالزی)، سمنیه، مالزی
10 بخش جامعه‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه کلیانیا، سریلانکا
11 بخش موسیقی هندی شمالی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنرهای تجسمی و نمایشی، کلمبو، سریلانکا
کلیدواژه‌ها:
طبقات اقتصادی
علاقه به موسیقی
مصرف موسیقی
ژانرهای موسیقی
ترجیحات موسیقی
موسیقی ترجیحات تحت تأثیر عوامل جامعه‌شناختی مختلفی قرار دارد.
این مطالعه برای بررسی ترجیحات موسیقی در پنج طبقه مختلف اقتصادی-اجتماعی در مناطق شهری و حومه‌ای منتخب سریلانکا انجام شد. ده قطعه موسیقی که نماینده ژانرهای موسیقی مربوطه بودند، انتخاب شدند. محبوب‌ترین قطعه موسیقی و میانگین امتیاز هدونیک وزنی برای ژانرها در هر طبقه به دست آمد: طبقه بالا: جاز، طبقه متوسط بالا: موسیقی طبیعت، طبقه متوسط: موسیقی بی‌کلام محبوب، طبقه کارگر: موسیقی بی‌کلام محبوب و طبقه پایین: راک. تعامل بین طبقات اقتصادی-اجتماعی و ژانرها معنی‌دار بود (p<0.05). ارتباطات قوی برای ژانرهای فولک، جاز و موسیقی بی‌کلام محبوب با طبقه متوسط بالا یافت شد در حالی که طبقه بالا ارتباط معنی‌داری با موسیقی بی‌کلام محبوب نشان داد. با وجود وضعیت اقتصادی-اجتماعی، بالاترین ترجیح و بالاترین امتیاز هدونیک وزنی با موسیقی بی‌کلام محبوب ثبت شد. بنابراین، درک رفتار ترجیح موسیقی برای آموزش و تحقیقات موسیقی حیاتی است.

مقدمه

موسیقی بیش از 35000 سال با انسان‌ها همراه بوده است (d’Errico و همکاران، 2003). موسیقی یک واسطه و همچنین روشی برای تقویت احساسات، حالات روحی، خلق و خو و آرامش است. ترجیح موسیقی را می‌توان به عنوان "علاقه یا عدم علاقه، دائمی یا متناوب به انواع و سبک‌های مختلف موسیقی" تعریف کرد (Hargreaves و همکاران، 2015). نوع و سبک ترجیحی موسیقی می‌تواند یک ژانر یا یک بعد ترجیحی مانند ملایم، تأملی، شهری، پیچیده، شدید و روستایی باشد (Rentfrow و همکاران، 2011). برخی از نمونه‌های رایج ژانرهای موسیقی شامل پاپ، راک، موسیقی کولی، جاز، کلاسیک و نیو ایج هستند. مطالعات متعددی در سراسر جهان یافته‌های مفیدی در مورد ترجیحات و انتخاب‌های موسیقی مرتبط با متغیرهای جمعیتی مختلف منتشر کرده‌اند (Reeves و همکاران، 2015). ابعاد ترجیح موسیقی بر اساس ویژگی‌ها و مشخصات موسیقی (به عنوان مثال، محتوای اشعار، سطح انرژی، محتوای صوتی و سطح برانگیختگی عاطفی) شناسایی می‌شوند. ترجیح و انتخاب موسیقی شامل طیف گسترده‌ای از عوامل است. این را می‌توان به طور کلی به سه ویژگی اصلی تقسیم کرد: عوامل مرتبط با شنونده، عوامل مرتبط با محرک موسیقی و عوامل مرتبط با محیط اجتماعی (Bonneville-Roussy و همکاران، 2013).
عوامل مرتبط با شنونده شامل تفاوت‌های فردی، آشنایی، شناخت، عملکرد عاطفی، برانگیختگی روانی و فیزیولوژیکی است. به عنوان مثال، همبستگی بین آرامش، آشنایی و ترجیح شنونده برای موسیقی مورد مطالعه قرار گرفته است و نتایج نشان داده است که همبستگی مثبتی بین آرامش و ترجیح و همچنین همبستگی ضعیفی بین آشنایی و آرامش وجود دارد (Tan و همکاران، 2012). عملکردهای موسیقی نیز به عنوان عناصر مهمی از ترجیح موسیقی شناسایی شده‌اند. این عملکردها را می‌توان به سادگی به عنوان زمینه‌هایی که افراد موسیقی را در زندگی شخصی، موقعیت‌ها، اهداف و مقاصد خود مصرف می‌کنند، تعریف کرد. علاوه بر این، بیان عاطفی، لذت زیبایی‌شناختی، سرگرمی، ارتباطات، رویدادهای اجتماعی و مراسم مذهبی را می‌توان به عنوان کاربردهای رایج موسیقی ترجیحی در نظر گرفت (Sloboda و همکاران، 2001). علاوه بر این، خلق و خو نیز به عنوان عاملی که بر ترجیح و انتخاب موسیقی تأثیر می‌گذارد، شناسایی شده است. مطالعات نشان داده‌اند که افراد موسیقی را به عنوان روشی برای بهبود خلق و خو انتخاب می‌کنند (Koduri & Indurkhya, 2010; Marik & Stegemann, 2016; Xue et al., 2018). علاوه بر این، برخی از مطالعات نشان داده‌اند که افرادی که در مشاغل ذهنی خسته‌کننده مشغول به کار هستند، از موسیقی به عنوان تکنیکی برای آرامش و بهبود خلق و خو و احساسات خود استفاده می‌کنند (Dias, 2014; Krout, 2007).
عوامل مرتبط با محرک موسیقی شامل جنبه‌های موسیقی‌شناختی مانند ویژگی‌ها و مشخصات ژانرهای موسیقی، سبک‌های سنتی مشترک و قراردادها است. به عنوان مثال، موسیقی راک به طور سنتی از ریتم‌های ساده و غیرهمزمان در متر 4/4 همراه با ضرب تکراری سنج پشتیبان تشکیل شده است. پیشرفت‌های هارمونیک نامتعادل از سه گانه رایج تا چهارم و پنجم موازی کامل متغیر است. ملودی‌ها شامل حالت‌های موسیقی قدیمی (به عنوان مثال، Mixolydian و Dorian) همراه با حالت‌های ماژور و مینور هستند، اما ویژگی‌های موسیقی‌شناختی به دلیل ابهام سنت‌ها و قراردادها نمی‌تواند به طور دقیق شرح داده شود (Ammer, 2004).
وضعیت اقتصادی-اجتماعی یک جامعه را می‌توان به عنوان "موقعیت نسبی افراد، خانواده‌ها یا گروه‌ها در سیستم‌های اجتماعی طبقه‌بندی شده که در آن برخی از ارزش‌های اجتماعی (به عنوان مثال، حرفه، توانایی مالی، سطح تحصیلات، سواد) به طور یکنواخت توزیع نمی‌شوند" تعریف کرد (Bornstein & Bradley, 2003). با توجه به سیستم‌های اجتماعی و جمعیت‌شناسی کشور جزیره‌ای سریلانکا، یک کشور با درآمد متوسط پایین است که در آن جوامع متنوع فرهنگی، مذهبی و قومیتی جای گرفته‌اند. جمعیت سریلانکا حدود 21.9 میلیون نفر است که 53.1 درصد آن زن و 46.8 درصد آن مرد است. از 5.4 میلیون خانوار در سریلانکا، 74.1 درصد خانوارها توسط مردان اداره می‌شوند و به طور متوسط 3-4 عضو در هر واحد وجود دارد. میانگین درآمد خانوار یک سریلانکایی متوسط 323.54 دلار آمریکا (62,237 LKR) است که جمعیت شهری و مزارع دارای درآمد بالاتر هستند (Department of Census and Statistics of Sri Lanka, 2018).
تاریخ سریلانکا همیشه با تمدن‌های کشاورزی و آبیاری همراه بوده است. شرایط محیطی به طور مستقیم بر گسترش یکپارچه تمدن‌های کشاورزی-آبیاری تأثیر گذاشته است. این تمدن با شرایط آب و هوایی و جغرافیایی مانند الگوهای بارش و آب و هوای گرمسیری احاطه شده توسط دریا مشخص می‌شود. کشت برنج، کشت چنا، کشت مزارع، ماهیگیری، کشت یالا-ماها، مخازن آب و دامداری برخی از عواملی بودند که بر تعیین پایه اقتصادی-اجتماعی سنتی تأثیر گذاشتند. مالکیت زمین، نسب خانوادگی یا نفوذ خانوادگی، پایه کشاورزی طبقاتی، ازدواج و خویشاوندی عواملی بودند که روابط اجتماعی و مالکیت نیروی تولیدی را تعیین می‌کردند. در نتیجه، جامعه به یک سلسله مراتب اجتماعی بر اساس ثروت، قدرت و اعتبار تبدیل شد. پس از سال‌های 1948، 1956 و 1977، جامعه سریلانکا تجربیات مختلف و پیچیده‌ای را تجربه کرد. بر اساس عواملی مانند تجارت جهانی، تبادل فناوری و هژمونی سیاسی بین‌المللی، زندگی سریلانکایی‌ها دستخوش تغییرات و چالش‌های زیادی شده است (Gunasinghe, 1990; Jayawardena, 2009; Silva, 1997).
تأثیر و نفوذ متغیرهای جامعه‌شناختی بر ترجیح موسیقی معاصر در سریلانکا به ندرت مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، مطالعات در مورد موسیقی سنتی نشان داده‌اند که شرایط اقتصادی-اجتماعی در حال تغییر، طبقه، رویدادهای مذهبی و سیاسی منجر به از هم پاشیدگی اشکال موسیقی سنتی شده است (Laade, 1993). به عنوان مثال، موسیقی سنتی با سه نهاد اصلی مرتبط بود: 1) دهقانان - موسیقی فولکلور (به عنوان مثال، Pal kavi؛ اشعار کلبه نگهبان، Nelunkavi؛ اشعار وجین، لالایی و Viridu) 2) معبد - بودیسم و موسیقی (به عنوان مثال، چنت‌های Pirith و مراسم Paththini) 3) و موسیقی و رقص در دربار پادشاه (به عنوان مثال، Kavikara maduwa، vannam و Prasashthi) (Ranathunga, 2018). سازهای برجسته رشته‌ای، بادی و کوبه‌ای به طور گسترده استفاده می‌شدند (Ranathunga, 2018). با این حال، با تأثیر تدریجی فرهنگ‌های غربی و شبه قاره هند و متعاقباً انقلاب صنعتی و جهانی شدن، مصرف و ترجیح موسیقی در بین سریلانکایی‌ها به طور چشمگیری تغییر کرده است (Laade, 1993; Ranathunga, 2018). امروزه ژانرهای موسیقی مختلف مانند پاپ، راک، هیپ هاپ، کلاسیک، نیو ایج، فولکلور و جاز توسط شنوندگان مصرف می‌شوند و توسط هنرمندان موسیقی در سریلانکا آهنگسازی می‌شوند.
با توجه به ارزش‌های اجتماعی، دستیابی به تحصیلات خوب به طور کلی منجر به یک شغل خوب با ثبات مالی قابل توجه می‌شود (Dotson et al., 2009; Wolla & Sullivan, 2017). با این حال، همه افراد با ثبات مالی نه تحصیل کرده هستند و نه در مشاغل خوبی مشغول به کار هستند (Cagney & Lauderdale, 2002; Glewwe & Jacoby, 2004; Hartog & Oosterbeek, 1998). مطالعاتی انجام شده است تا تأثیر سواد و تحصیلات بر توانایی‌های شناختی به عنوان تابعی از وضعیت اقتصادی-اجتماعی را بررسی کند و ارتباطات مثبتی را نشان دهد (Biesta, 2017). مهم است که توانایی‌های شناختی و درگیری عاطفی به عنوان عوامل تعیین‌کننده اصلی ترجیح موسیقی در نظر گرفته می‌شوند (Schäfer & Sedlmeier, 2010). علاوه بر این، تحصیلات، سبک زندگی، توانایی مالی و اشتغال ارتباطات مثبتی با ترجیحات موسیقی در انگلستان داشته‌اند. بر این اساس، مطالعات تحقیقاتی متعددی در کشورهای مختلف و فرهنگ‌ها برای شناسایی روابط بین عوامل جامعه‌شناختی و ترجیحات موسیقی انجام شده است. حتی با وجود تمام داده‌های منتشر شده، مطالعه‌ای که شامل تمام عوامل تأثیرگذار بر ترجیح موسیقی باشد، امکان‌پذیر نیست. با این حال، تحقیقات در مورد متغیرهای انتخابی در مطالعات فرهنگی و اجتماعی می‌تواند برای رسیدگی به ابعاد ترجیح ترکیبی مفید باشد. می‌توان استدلال کرد که لذت مرتبط با موسیقی ذهنی است، درجه ترجیح و آرامش درک شده ذاتی در بین جمعیت مختلف، فرهنگی-اجتماعی و ویژگی‌های فیزیکی-روانی موسیقی است (Hemming, 2013; Moreno, 1988; Schäfer & Sedlmeier, 2010). بنابراین، بررسی ترجیحات موسیقی ناشی از عملکردهای شناختی مختلف توزیع شده در متغیرهای اقتصادی-اجتماعی برای آموزش و تحقیقات موسیقی حیاتی است. علاوه بر این، محققان را به کاوش در فضاهای خالی ابعاد ترجیح موسیقی در آسیای جنوبی ترغیب می‌کند. با استفاده از یافته‌های منحصر به فرد و کاربرد در هویت‌های فرهنگی و اجتماعی، موسیقی می‌تواند به عنوان روشی خاص برای برقراری ارتباط موثر در بین جمعیت‌های متنوع استفاده شود. مصرف موسیقی معاصر که در این متغیرهای جامعه‌شناختی توزیع می‌شود، در زمینه حفظ، طراحی و کاوش در علایق موسیقی موجود در سریلانکا مفید است. با این حال، اجماع قطعی در مورد موسیقی ترجیحی به دست آمده از عوامل آرامش وجود ندارد (Burns et al., 2002; Iwanaga & Moroki, 1999). اما به طور کلی، موسیقی آشنا و ترجیحی می‌تواند برای ایجاد موسیقی موفق و خلاقانه جنبه مهمی باشد (Moreno, 1988; Lingham and Theorell, 2009; Stige, 2016). به عنوان مثال، موسیقی آهنگسازی شده در کشورهای آسیای جنوبی بر اساس "راگا" است که ذاتی در فرهنگ موسیقی هند است (Shetty & Achary, 2009). بنابراین، شناسایی ترجیحات موسیقی معاصر با استفاده از ژانرهای موسیقی مربوط به مشاغل و وضعیت اقتصادی که نشان‌دهنده طیف سنی هستند، برای مطالعات علوم انسانی و اجتماعی مهم است زیرا هویت‌های فرهنگی و اجتماعی ملیت‌های مختلف را آشکار می‌کند. این تحقیق با هدف بررسی انتخاب‌های موسیقی ترجیحی در بین دسته‌های اقتصادی مختلف در ساکنان شهری و حومه‌ای است.
1.1. اهداف
بنابراین، این مطالعه برای ارزیابی انتخاب‌های موسیقی ترجیحی در بین سریلانکایی‌های منتخب که نماینده طبقات اقتصادی مختلف در مناطق شهری و حومه‌ای هستند، انجام شد. علاوه بر این، ما ارتباطات انتخاب موسیقی ترجیحی با ژانرهای موسیقی انتخابی در پنج طبقه اقتصادی را تجزیه و تحلیل کردیم.

روش‌شناسی

این مطالعه دارای دو فاز است. این مطالعه اولین و اساسی‌ترین تحقیق بود که برای آشکار کردن آمار اساسی در مورد وضعیت اقتصادی انتخاب موسیقی انجام شد. هستی‌شناسی عین‌گرایی و معرفت‌شناسی اثبات‌گرایی بود. این تحقیق بر اساس داده‌های کمی بود.
2.1. نمونه‌گیری و طراحی مطالعه
این مطالعه در سه منطقه منتخب در سریلانکا، به نام‌های کلمبو، کالوتارا و کورونگالا که شامل مناطق شهری و حومه‌ای هستند، انجام شد. از تکنیک نمونه‌گیری هدفمند برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد. در مجموع 75 موضوع که معیارهای ورود را برآورده می‌کردند، برای مطالعه انتخاب شدند و به طور مساوی در پنج طبقه اقتصادی تقسیم شدند (به جدول 1 مراجعه کنید). درآمد متوسط خانوار ماهانه به روپیه سریلانکا (LKR) به عنوان ابزاری برای طبقه‌بندی موضوعات به طبقات اقتصادی استفاده شد. درآمدهای متوسط خانوار کمتر از 23,518 LKR به عنوان طبقه پایین، 23,519-36,445 LKR (طبقه کارگر)، 36,446-51,862 LKR (طبقه متوسط)، 51,863 -81,371LKR (طبقه متوسط بالا) و 81,372 LKR یا بالاتر به عنوان طبقه بالا تعیین شد (Department of Census and Statistics of Sri Lanka, 2018). علاوه بر این، شغل/شغل و سطح تحصیلات به عنوان یک واقعیت پشتیبان برای وضعیت اقتصادی در نظر گرفته شد. در هر طبقه اقتصادی، شرکت‌کنندگان اختصاص داده شده به سه گروه سنی تقسیم شدند: هزاره‌ها یا نسل Y (سن 23-38)، نسل X (سن 39-54) و بومرها (سن 55-73) (Michael, 2019). سه گروه سنی توزیع گسترده‌ای از طیف سنی را در بین طبقات اجتماعی نماینده تضمین کردند.
جدول 1.
طراحی مطالعه
سن 23-38
(هزاره‌ها یا نسل Y)
2.2. معیارهای انتخاب
شرکت‌کنندگان در مورد مطالعه اطلاع داده شدند و برگه اطلاعات و فرم رضایت‌نامه در اختیار آنها قرار گرفت. شرکت‌کنندگانی که دارای اختلال شنوایی بودند از مطالعه حذف شدند. شرکت‌کنندگانی که رضایت خود را داده بودند در مطالعه گنجانده شدند. (به شکل 1 مراجعه کنید).
شکل 1. معیارهای ورود و حذف مطالعه
2.3. مواد مطالعه
2.3.1. قطعات موسیقی
انتخاب‌های موسیقی ترجیحی بر اساس ده ژانر موسیقی انتخابی شناسایی شد: موسیقی نیو ایج، موسیقی بی‌کلام محبوب (پاپ)، موسیقی کولی، جاز، موسیقی فولکلور، موسیقی طبیعت، موسیقی کلاسیک هندی، موسیقی کلاسیک غربی، راک و موسیقی هیپ هاپ. قطعات موسیقی نماینده هر ژانر برای ارزیابی انتخاب‌های موسیقی ترجیحی استفاده شد. مدت زمان هر قطعه یک دقیقه بود.
2.3.2. پرسشنامه
داده‌های جمعیت‌شناختی با استفاده از یک پرسشنامه ارزیابی شده قضاوتی (ضمیمه 1) جمع‌آوری شد. از یک مقیاس هدونیک بصری نه نقطه‌ای برای ارزیابی ترجیح موسیقی استفاده شد. میانگین امتیازات به دست آمده از مقیاس برای تعیین میانگین هدونیک وزنی برای هر قطعه با ژانرهای موسیقی نماینده استفاده شد. امتیازات رتبه‌بندی مقیاس "1-بسیار ناخوشایند"، "2-بسیار ناخوشایند"، "3-به طور متوسط ناخوشایند"، "4-کمی ناخوشایند"، "5-نه دوست دارم و نه خوش ندارم"، "6-کمی دوست دارم"، "7-به طور متوسط دوست دارم"، "8-خیلی دوست دارم" و "9-بسیار دوست دارم" وزن‌های ترجیحی مربوطه را نشان می‌دادند. علاوه بر این، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا محبوب‌ترین قطعه موسیقی را انتخاب کنند تا محبوب‌ترین ژانر موسیقی را از بین ده ژانر انتخابی ارزیابی کنند.
2.4. تأییدیه اخلاقی
تأییدیه اخلاقی برای انجام مطالعه از کمیته بازبینی اخلاقی دانشکده پزشکی، دانشگاه کلمبو، سریلانکا، با شماره پروتکل ارجاع EC-19-106 به دست آمد. رضایت و اطلاعات کافی به شرکت‌کنندگان ارائه شد. مطالعه از ژوئیه 2019 تا سپتامبر 2019 انجام شد.
2.5. تجزیه و تحلیل داده‌ها
از نرم‌افزار Microsoft Excel 2013 برای انجام تجزیه و تحلیل آماری توصیفی استفاده شد. داده‌های تجزیه و تحلیل شده به صورت درصد (%)، میانگین نمونه و انحراف معیار مربوطه میانگین نمونه ارائه می‌شوند. تجزیه و تحلیل آماری استنباطی با استفاده از نرم‌افزار SAS انجام شد. اهمیت آماری ارتباطات با استفاده از آزمون ANOVA رتبه‌بندی شده اصلاح شده (ART-ANOVA) در سطح معنی‌داری p ≤ 0.05 آزمایش شد. ART-ANOVA یک آزمون ناپارامتری است که می‌تواند برای متغیرهای مستقل متعدد، تعاملات و اندازه‌گیری‌های تکراری استفاده شود. آزمون مقایسه زوجی Tukey برای شناسایی ارتباطات معنی‌دار طبقه اقتصادی و ژانرهای موسیقی (p<0.05) انجام شد.

نتایج

3.1. انتخاب‌های موسیقی ترجیحی کلی
نتایج بر اساس میانگین وزنی امتیاز هدونیک و درصد فراوانی قطعه انتخابی‌شده ارائه می‌شوند. در میان موضوعات واجد شرایط، 56 درصد مرد و 44 درصد زن در جمعیت نمونه بودند. میانگین وزنی کل امتیاز برای نمونه مربوط به ده ژانر موسیقی در جدول 2 نشان داده شده است، صرف نظر از طبقات اقتصادی (n=75). بالاترین میانگین وزنی برای ژانر موسیقی بی‌کلام محبوب با میانگین امتیاز 7.06±1.28 ثبت شد در حالی که کمترین امتیاز برای موسیقی کولی 4.48±2.33 ثبت شد (جدول 2). قطعه موسیقی انتخابی‌شده به طور کلی موسیقی بی‌کلام محبوب با درصد فراوانی 23 درصد بود (شکل 2). هم امتیازات میانگین وزنی مقیاس هدونیک و هم قطعه موسیقی انتخابی‌شده به طور کلی با موسیقی بی‌کلام محبوب مطابقت داشتند. به طور مشابه، دومین امتیاز میانگین بالاتر و درصد فراوانی انتخابی‌شده برای موسیقی جاز (6.77±1.84; 17%) و سپس موسیقی فولکلور (6.17 ±2.22; 15%) و موسیقی طبیعت (6.16 ±2.03; 11%) گزارش شد (جدول 2 و شکل 2).
جدول 2.
امتیازات وزنی میانگین قطعات موسیقی به دست آمده از مقیاس هدونیک نه نقطه‌ای
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 2. درصد فراوانی کلی ژانرهای موسیقی انتخابی‌شده
9%
23%
0%
17%
15%
11%
7%
3%
12%
4%
0% 5% 10% 15% 20% 25%
موسیقی نیو ایج
موسیقی بی‌کلام محبوب
موسیقی کولی
جاز
فولکلور
موسیقی طبیعت
موسیقی کلاسیک هندی
موسیقی کلاسیک غربی
راک
هیپ هاپ
درصد فراوانی
ژانرهای موسیقی
ترجیح کلی برای قطعات موسیقی صرف نظر از ژانرها در جدول 3 ارائه شده است. بالاترین ترجیح برای قطعات موسیقی انتخابی‌شده در طبقه متوسط بالا و کمترین در طبقه کارگر ثبت شد.
جدول 3.
ترجیحات موسیقی در بین طبقات اقتصادی صرف نظر از ژانرهای موسیقی
امتیاز هدونیک وزنی
3.2. ترجیحات موسیقی در طبقات اقتصادی
3.2.1. طبقه پایین
میانگین وزنی کلی برای قطعات موسیقی مربوط به ده ژانر موسیقی در طبقه پایین 5.61±0.83 ثبت شد. در میان ده ژانر موسیقی، بالاترین امتیاز هدونیک وزنی برای ژانر موسیقی بی‌کلام محبوب با 6.93±1.49 ثبت شد. اما بالاترین درصد فراوانی انتخابی‌شده 40 درصد برای ژانر موسیقی راک با امتیاز هدونیک 6.53± 2.34 به دست آمد. ژانرهای موسیقی کولی و فولکلور هر دو دارای درصد فراوانی 13 درصد بودند. کمترین امتیازها برای موسیقی کولی (4.73±2.52) و موسیقی کلاسیک هندی (4.73±1.94) به دست آمد. امتیازات هدونیک کلی برای ده ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه پایین و درصد فراوانی قطعه موسیقی انتخابی‌شده در شکل 3 نشان داده شده است.
جدول 4.
امتیازات وزنی به دست آمده برای قطعات موسیقی در طبقه پایین
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 3. درصد فراوانی ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه پایین
3.2.2. طبقه کارگر
میانگین وزنی کلی برای ده ژانر در طبقه کارگر 5.18±1.18 ثبت شد. در میان ده ژانر موسیقی، بالاترین امتیاز وزنی برای ژانر موسیقی بی‌کلام محبوب (پاپ) با 6.80±1.42 به دست آمد همراه با بالاترین درصد انتخابی‌شده 33 درصد. کمترین امتیازات وزنی برای موسیقی کولی (3.60±2.16) گزارش شد. موسیقی طبیعت، موسیقی کلاسیک هندی، موسیقی کلاسیک غربی و ژانرهای موسیقی راک به طور مساوی توسط 7 درصد از طبقه کارگر انتخاب شدند. تمام امتیازات وزنی کلی در جدول 5 و درصد فراوانی قطعه موسیقی انتخابی‌شده در شکل 4 ارائه شده است.
جدول 5.
امتیازات وزنی به دست آمده برای قطعات موسیقی در طبقه کارگر
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 4. درصد فراوانی ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه کارگر
0%
20%
0%
7%
13%
7%
0%
0%
40%
13%
0% 5% 10% 15% 20% 25% 30% 35% 40% 45%
موسیقی نیو ایج
موسیقی بی‌کلام محبوب
موسیقی کولی
جاز
فولکلور
موسیقی طبیعت
موسیقی کلاسیک هندی
موسیقی کلاسیک غربی
راک
هیپ هاپ
درصد فراوانی
ژانرهای موسیقی
13%
33%
0%
7%
20%
7%
7%
7%
7%
0%
0% 5% 10% 15% 20% 25% 30% 35%
موسیقی نیو ایج
موسیقی بی‌کلام محبوب
موسیقی کولی
جاز
فولکلور
موسیقی طبیعت
موسیقی کلاسیک هندی
موسیقی کلاسیک غربی
راک
هیپ هاپ
درصد فراوانی
ژانرهای موسیقی
3.2.3. طبقه متوسط
میانگین وزنی کلی برای ده ژانر در طبقه متوسط 5.7±1.01 ثبت شد. بالاترین امتیاز وزنی 6.87 (±1.64) برای ژانر موسیقی بی‌کلام محبوب (پاپ) به دست آمد در حالی که کمترین امتیازات وزنی برای موسیقی کولی (4.13±2.39) گزارش شد. بالاترین درصد انتخابی‌شده برای ژانرهای موسیقی بی‌کلام محبوب (پاپ) و جاز هر دو 27 درصد بود. امتیازات وزنی کلی در جدول 6 و درصد فراوانی قطعه موسیقی انتخابی‌شده در شکل 5 نشان داده شده است.
جدول 6.
امتیازات وزنی به دست آمده برای قطعات موسیقی در طبقه متوسط
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 5. درصد فراوانی ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه متوسط
3.2.4. طبقه متوسط بالا
میانگین وزنی کلی برای ده ژانر موسیقی در طبقه متوسط بالا 6.33±1.24 گزارش شد. بالاترین امتیاز برای ژانر موسیقی فولکلور با امتیاز میانگین 7.53±1.30 گزارش شد در حالی که کمترین امتیازها برای موسیقی راک (4.07±2.15) و موسیقی کولی (5.07±2.19) گزارش شد. امتیازات وزنی برای ده قطعه موسیقی در طبقه متوسط بالا در جدول 7 نشان داده شده است. شکل 6 درصد فراوانی ژانرهای موسیقی انتخابی‌شده در طبقه متوسط بالا را نشان می‌دهد.
جدول 7.
امتیازات وزنی به دست آمده برای قطعات موسیقی در طبقه متوسط بالا
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 6. درصد فراوانی ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه متوسط بالا
3.2.5. طبقه بالا
میانگین وزنی کلی برای ده ژانر موسیقی در طبقه بالا 5.73±0.9 ثبت شد. کمترین امتیاز برای ژانر موسیقی راک با میانگین امتیاز 4.47±2.29 گزارش شد. جدول 8 امتیازات وزنی کلی برای هر ژانر موسیقی را نشان می‌دهد. شکل 7 درصد فراوانی ژانرهای موسیقی انتخابی‌شده را نشان می‌دهد.
جدول 8.
امتیازات وزنی به دست آمده برای قطعات موسیقی در طبقه بالا
موسیقی بی‌کلام محبوب
شکل 7. درصد فراوانی ژانر موسیقی انتخابی‌شده در طبقه بالا
3.3. ارتباط ترجیحات ژانر موسیقی با طبقات اقتصادی
نتایج آزمون ART-ANOVA نشان می‌دهد که یک تعامل معنی‌دار بین طبقات اقتصادی و قطعات موسیقی انتخابی‌شده که نماینده ژانرهای موسیقی مربوطه هستند با مقدار P(>F) 0.0036 (p<0.05) وجود دارد. یک آزمون مقایسه زوجی Tukey برای شناسایی ارتباطات معنی‌دار طبقه اقتصادی و ژانرهای موسیقی (p<0.05) انجام شد. نتایج نشان داد که ارتباط معنی‌داری برای موسیقی بی‌کلام محبوب با طبقات بالا و متوسط بالا وجود دارد در حالی که ژانرهای فولکلور و جاز ارتباط معنی‌داری با طبقه متوسط بالا نشان دادند (به جدول 9 مراجعه کنید).
جدول 9.
مقایسه زوجی Tukey برای طبقات اقتصادی و قطعات موسیقی
*توجه: میانگین‌هایی که یک حرف مشترک ندارند به طور معنی‌داری متفاوت هستند.

بحث

انتخاب و ترجیحات موسیقی افراد تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد که با شنونده، محرک موسیقی و محیط مرتبط است (Bonneville-Roussy et al., 2013). عوامل مرتبط با شنونده شامل عوامل روانشناختی (به عنوان مثال، حالت عاطفی، خلق و خو و شناخت)، عوامل بیولوژیکی (به عنوان مثال، استرس، اضطراب، سطح هورمون) و عوامل جمعیتی (به عنوان مثال، سن، جنسیت، درآمد سالانه و سطح تحصیلات) (Bonneville-Roussy et al., 2013; Jiang et al., 2013; Schäfer & Sedlmeier, 2010). عوامل مرتبط با محرک موسیقی شامل سبک‌های موسیقی، ژانرها (پاپ، راک، فولکلور و نیو ایج) و عناصر موسیقی (به عنوان مثال، ملودی، تمپو، ریتم، هارمونی) است. عوامل مرتبط با محیط شامل عوامل اجتماعی و فرهنگی و عوامل جغرافیایی (به عنوان مثال، آفریقایی، آسیایی، غربی و هندی) است. تأثیر این متغیرها بر انتخاب و ترجیح موسیقی هنگام طراحی، آهنگسازی و اجرای موسیقی بسیار مفید است (Labbé et al., 2007; Moreno, 1988; Tan et al., 2012). علاوه بر این، تعاملات و ارتباطات این عوامل نیز هنگام انجام مداخلات و درمان‌های موسیقی خاص فرهنگ و موسیقی مهم است. بر اساس این جنبه‌های مهم، هدف ما از این مطالعه بررسی انتخاب‌های موسیقی ترجیحی در بین طبقات اقتصادی در مناطق شهری و حومه‌ای سریلانکا بود. علاوه بر این، تعامل ژانرهای موسیقی با پنج طبقه اقتصادی نیز ارزیابی شد. این اولین مطالعه مقطعی است که برای ارزیابی ترجیحات و انتخاب‌های موسیقی در مناطق شهری و حومه‌ای سریلانکا انجام شده است.
یافته‌های ادبیات نشان داده است که موسیقی می‌تواند برای ایجاد احساسات، حالات روحی و برانگیختگی عاطفی استفاده شود (Chlan et al., 2013; Jiang et al., 2013). بنابراین، هدف ما از این مطالعه کشف انتخاب‌ها و ترجیحات موسیقی در بین طبقات اقتصادی در سریلانکا و انتشار یافته‌ها در بین محققان، آهنگسازان و متخصصان موسیقی بود. یافته‌های مطالعه ما نشان داد که امتیازات وزنی هدونیک کلی در تمام ژانرها از 4.48 تا 7.08 متغیر است که نشان‌دهنده دسته‌های "کمی ناخوشایند" تا "به طور متوسط دوست دارم" در جمعیت نمونه است. با وجود این، یک تمایل جزئی به تمام قطعات موسیقی انتخابی‌شده در جمعیت نمونه وجود دارد. صرف نظر از ژانرهای موسیقی، بالاترین امتیاز وزنی هدونیک برای ترجیح موسیقی در طبقه متوسط بالا و سپس طبقه متوسط و طبقه پایین ثبت شد. بیشتر افراد در طبقات متوسط بالا، متوسط و پایین با مسئولیت‌ها و تعهدات اقتصادی متعددی روبرو هستند (Siyambalapitiya & Sachitra, 2019). همراه با تعادل کار و زندگی و استرس، افراد تمایل دارند به دنبال روش‌هایی برای آرامش و تفریح مانند گوش دادن به موسیقی باشند. می‌توان استدلال کرد که این امتیازات موسیقی بالاتر به دلیل سبک زندگی، استرس کاری، پول و سایر عوامل جامعه‌شناختی (به عنوان مثال، وضعیت اجتماعی و نادانی) به وجود آمده است. در حمایت از ادعاهای ما، مطالعات قبلی نشان داده‌اند که ترجیحات موسیقی با سبک زندگی، تحصیلات و وضعیت اقتصادی مرتبط است (North & Hargreaves, 2007). علاوه بر این، مطالعات نشان داده‌اند که شخصیت به عنوان یک عامل تعیین‌کننده مهم در ترجیح موسیقی است (Delsing et al., 2008; Dollinger, 1993; Tiihonen et al., 2017). بنابراین، پیشنهاد می‌کنیم که موسیقی می‌تواند به عنوان ابزاری برای کاهش استرس کاری و ایجاد آرامش از طریق موسیقی، به ویژه در طبقه متوسط بالا که بیشتر از سایر طبقات به موسیقی علاقه دارند، استفاده شود.
ترجیحات موسیقی در بین طبقات اقتصادی مربوط به ژانرهای انتخابی نشان داد که روند مشابهی وجود دارد. با وجود طبقه متوسط بالا، تمام طبقات اقتصادی دیگر بالاترین امتیاز وزنی را برای ژانر موسیقی بی‌کلام محبوب به دست آوردند. این ترجیح بالا می‌تواند به دلیل آشنایی با موسیقی پاپ و ویژگی‌های موسیقی‌شناختی موسیقی رمانتیک (به عنوان مثال، نوکتورن، ساختار هارمونیک، تأکید بر ملودی، دامنه پویایی گسترده و دامنه تونال) باشد. به طور مشابه، مطالعات نشان داده‌اند که موسیقی پاپ می‌تواند خلق و خو و عملکرد را القا کند (Khan & Ajmal, 2017). علاوه بر این، سمفونی‌های رمانتیک نیز در ایجاد و برانگیختن احساسات نقش دارند (Robinson & Hatten, 2012). در مقابل، موسیقی کولی کمترین امتیاز وزنی را در بین تمام طبقات اقتصادی به دست آورد. این می‌تواند به دلیل ناآشنایی موسیقی کولی در جامعه سریلانکا باشد. در حمایت از این ادعا، مطالعات در مورد مداخلات موسیقی نشان داده‌اند که موسیقی آشنا و ترجیحی می‌تواند استرس، اضطراب و ناراحتی را کاهش دهد (Lingham & Theorell, 2009). بنابراین، می‌توان پیشنهاد کرد که افراد به موسیقی‌ای که به فرهنگ، زبان و عوامل جامعه‌شناختی مرتبط خود نزدیک‌تر است، علاقه و جذب می‌شوند (Colley, 2008; Elias et al., 2011; Hemming, 2013). در طبقه پایین، ژانر موسیقی انتخابی‌شده راک با 40 درصد و در طبقه بالا جاز با 40 درصد بود. هر دو ژانر موسیقی دارای ویژگی‌های متضادی مانند بلندی صدا، ریتم، تمپو و ملودی هستند. این مطالعه نشان می‌دهد که بیشتر افراد طبقه پایین تمایل به موسیقی جذاب‌تر، بلندتر، سریع‌تر، ضرب‌های قوی و ریتم‌های تکان‌دهنده دارند. در مقابل، افراد طبقه بالا تمایل به موسیقی با تمپوهای متوسط تا آهسته، الگوهای ریتمیک متنوع و تمرینات هارمونیک با بداهه‌نوازی موسیقی دارند. در حمایت از این ادعا، مطالعه مشابهی در انگلستان نشان داده است که اهمیت سلسله مراتب اجتماعی و تأثیر فرهنگی بر قدردانی و ترجیح موسیقی (Reeves et al., 2015). در طبقات متوسط و کارگر، ترجیحات موسیقی نشان داد که شباهت‌هایی با ترجیحات بالا برای موسیقی بی‌کلام محبوب (پاپ)، جاز، موسیقی طبیعت و موسیقی فولکلور وجود دارد که می‌تواند به پیشینه‌های اجتماعی مشابه بین دو طبقه نسبت داده شود. نتایج این مطالعه نشان داد که یک تعامل معنی‌داری بین ده ژانر موسیقی و طبقات اقتصادی وجود دارد (p<0.05). ارتباطات برای طبقه بالا و طبقه متوسط بالا با موسیقی بی‌کلام محبوب معنی‌دار بود در حالی که ژانرهای فولکلور و جاز ارتباط معنی‌داری با طبقه متوسط بالا نشان دادند (به جدول 9 مراجعه کنید).
نتیجه‌گیری

موسیقی بی‌کلام محبوب، جاز، موسیقی فولکلور و موسیقی طبیعت بالاترین ترجیحات کلی را در بین جمعیت نمونه نشان دادند. بالاترین امتیاز وزنی و ژانر انتخابی‌شده در بین طبقات مختلف به شرح زیر بود: طبقه پایین: موسیقی بی‌کلام محبوب و راک، طبقه کارگر: موسیقی بی‌کلام محبوب، طبقه متوسط: موسیقی بی‌کلام محبوب و جاز، طبقه متوسط بالا: موسیقی فولکلور و طبیعت، طبقه بالا: موسیقی بی‌کلام محبوب و جاز. یک تعامل قوی بین طبقات اقتصادی و ژانرهای موسیقی وجود داشت (p<0.05). ارتباطات برای موسیقی بی‌کلام محبوب با طبقات بالا و متوسط بالا معنی‌دار بود در حالی که ژانرهای فولکلور و جاز ارتباط معنی‌داری با طبقه متوسط بالا نشان دادند.
تشکر و قدردانی
این تحقیق با بودجه بانک جهانی تحت عملیات AHEAD کمک هزینه تحقیقات شماره AHEAD/DOR/STEM+HEMS No.78 تأمین مالی شد.
منابع

Albert, D. J. (2006). Socioeconomic Status and Instrumental Music : What Does the Research Say about the Relationship and Its Implications ? Update: Applications of Research in Music Education, 25(1), 39–45. https://doi.org/10.1177/87551233060250010105
Ammer, C. (2004). The Facts on File Dictionary of Music (4th ed.). Infobase Publishing.
Biesta, G. (2017). Education, Measurement and the Professions: Reclaiming a space for democratic professionality in education. Educational Philosophy and Theory, 49(4), 312–314. https://doi.org/10.1080/00131857.2015.1084128
Bonneville-Roussy, A., Rentfrow, P. J., Xu, M. K., & Potter, J. (2013). Music Through the Ages: Trends in Musical Engagement and Preferences From Adolescence Through Middle Adulthood. In Journal of Personality and Social Psychology (Vol. 105, Issue 4).
Bornstein, M. . ., & Bradley, R. . . (2003). Socioeconomic status, parenting, and child development. In Socioeconomic status, parenting, and child development (1st ed.). Taylor & Francis. https://doi.org/10.4324/9781410607027
Burns, J. L., Labbé, E., Arke, B., Capeless, K., Cooksey, B., Steadman, A., & Gonzales, C. (2002). The effects of different types of music on perceived and physiological measures of stress. Journal of Music Therapy, 39(2), 101–116. https://doi.org/10.1093/jmt/39.2.101
Cagney, K. A., & Lauderdale, D. S. (2002). Education, wealth, and cognitive function in later life. Journals of Gerontology - Series B Psychological Sciences and Social Sciences, 57(2), 163–172. https://doi.org/10.1093/geronb/57.2.P163
Chlan, L. L., Weinert, C. R., Heiderscheit, A., Tracy, M. F., Skaar, D. J., Guttormson, J. L., & Savik, K. (2013). Effects of patient-directed music intervention on anxiety and sedative exposure in critically Ill patients receiving mechanical ventilatory support: A randomized clinical trial. JAMA - Journal of the American Medical Association, 309(22), 2335–2344. https://doi.org/10.1001/jama.2013.5670
Colley, A. (2008). Young people’s musical taste: Relationship with gender and gender-related traits. Journal of Applied Social Psychology, 38(8), 2039–2055. https://doi.org/10.1111/j.1559-1816.2008.00379.x
d’Errico, Francesco, Henshilwood, Christopher, Lawson, G., Vanhaeren, M., Tillier, A.-M., Soressi, M., Bresson, F., Maureille, B., Nowell, A., Lakarra, Joseba, Lakarra, J., Backwell, L., & Julien, M. ele. (2003). Archaeological Evidence for the Emergence of Language, Symbolism, and Music—An Alternative Multidisciplinary Perspective. Journal of World Prehistory, 17(1), 84. http://books.google.com/books?id=jqeceksZPXcC&printsec=frontcover&dq=structured+clinical+interview+dsm&hl=&cd=3&source=gbs_api%0Ahttp://books.google.com/books?id=jqeceksZPXcC&printsec=frontcover&dq=structu
red+clinical+interview+dsm&hl=&cd=
Department of Census and Statistics of Sri Lanka. (2018). Household Income and Expenditure Survey 2016 Final Report. http://www.statistics.gov.lk/HIES/HIES2016/HIES2016_FinalReport.pdf
Dias, R. R. (2014). Music Relaxation for Music Teachers. In UPM Book Series on Music Research - Music and Mind. Edited by Gisa Jähnichen, Made Mantle Hood and Chinthaka Meddegoda, vol. 6: 215–228
Dollinger, S. J. (1993). Research Note: Personality and Music Preference: Extraversion and Excitement Seeking or Openness to Experience? Psychology of Music, 21(1), 73–77. https://doi.org/10.1177/030573569302100105
Dotson, V. M., Kitner-Triolo, M. H., Evans, M. K., & Zonderman, A. B. (2009). Effects of race and socioeconomic status on the relative influence of education and literacy on cognitive functioning. Journal of the International Neuropsychological Society, 15(4), 580–589. https://doi.org/10.1017/S1355617709090821
Eijck, K. Van. (2016). Social Differentiation in Musical Taste Patterns. Social Forces, 79(3), 1163–1184. https://doi.org/10.1353/sof.2016.0082
Elias, N., Lemish, D., & Khvorostianov, N. (2011). Britney spears remained in Russia: Dynamics of musical preferences in the integration of immigrant adolescents. Journal of Ethnic and Migration Studies, 37(1), 61–77. https://doi.org/10.1080/1369183X.2011.521360
Glewwe, P., & Jacoby, H. G. (2004). Economic growth and the demand for education: Is there a wealth effect? Journal of Development Economics, 74(1), 33–51. https://doi.org/10.1016/j.jdeveco.2003.12.003
Gunasinghe, N. (1990). Changing socio-economic relations in the Kandyan countryside. Social Scientists’ Association.
Hargreaves, D., North, A., & Tarrant, M. (2015). How and why do musical preferences change in childhood and adolescence? In G. McPherson (Ed.), The child as musician: a handbook of musical development. (pp. 303–322). Oxford University Press.
Hartog, J., & Oosterbeek, H. (1998). Health, wealth and happiness: Why pursue a higher education? Economics of Education Review, 17(3), 245–256. https://doi.org/10.1016/s0272-7757(97)00064-2
Hemming, J. (2013). Is there a peak in popular music preference at a certain song-specific age? A replication of Holbrook & Schindler’s 1989 study. Musicae Scientiae, 17(3), 293–304. https://doi.org/10.1177/1029864913493800
Iwanaga, M., & Moroki, Y. (1999). Subjective and physiological responses to music stimuli controlled over activity and preference. Journal of Music Therapy, 36(1), 26–38. https://doi.org/10.1093/jmt/36.1.26
Jiang, J., Zhou, L., Rickson, D., & Jiang, C. (2013). The effects of sedative and stimulative music on stress reduction when participants are exposed to a stressor. Arts in Psychotherapy, 40(2), 201–205. https://doi.org/10.1016/j.aip.2013.02.002
Khan, M., & Ajmal, A. (2017). Effect of Classical and Pop Music on Mood and Performance. International Journal of Scientific and Research Publications, 7(12), 905–911.
Koduri, G. K., & Indurkhya, B. (2010). A behavioral study of emotions in South Indian classical music and its implications in music recommendation systems. SAPMIA’10 - Proceedings of the 2010 ACM Workshop on Social, Adaptive and Personalized Multimedia Interaction and Access, Co-Located with ACM Multimedia 2010, February, 55–60. https://doi.org/10.1145/1878061.1878079
Krout, R. E. (2007). Music listening to facilitate relaxation and promote wellness: Integrated aspects of our neurophysiological responses to music. Arts in Psychotherapy, 34(2), 134–141. https://doi.org/10.1016/j.aip.2006.11.001
Laade, W. (1993). The Influence of Buddhism on the Singhalese Music of Sri Lanka. Asian Music, 25(1–2), 51–68.
Labbé, E., Schmidt, N., Babin, J., & Pharr, M. (2007). Coping with stress: The effectiveness of different types of music. Applied Psychophysiology Biofeedback, 32(3–4), 163–168. https://doi.org/10.1007/s10484-007-9043-9
Lingham, J., & Theorell, T. (2009). Self-selected “favourite” stimulative and sedative music listening – how does familiar and preferred music listening affect the body? Nordic Journal of Music Therapy, 18(2), 150–166. https://doi.org/10.1080/08098130903062363
Marik, M., & Stegemann, T. (2016). Introducing a new model of emotion dysregulation with implications for everyday use of music and music therapy. Musicae Scientiae, 20(1), 53–67. https://doi.org/10.1177/1029864915622055
Michael, D. (2019). Where Millennials end and Generation Z begins | Pew Research Center. Pew Research Center, 1–7. https://www.pewresearch.org/fact-tank/2019/01/17/where-millennials-end-and-generation-z-begins/
Moreno, J. (1988). Multicultural music therapy: The world music connection. Journal of Music Therapy, 25(1), 17–27. https://doi.org/10.1093/jmt/25.1.17
North, A. C., & Hargreaves, D. J. (2007). Lifestyle correlates of musical preference: 3. Travel, money, education, employment and health. Psychology of Music, 35(3), 473–497. https://doi.org/10.1177/0305735607072656
Ranathunga, G. M. (2018). Art And Tradition Of Sri Lanka- Volume 1 (Vol. 01). S. Godage & Brothers (Pvt) Ltd.
Reeves, A., Gilbert, E., & Holman, D. (2015). Class dis-identification, cultural stereotypes, and music preferences: Experimental evidence from the UK. Poetics, 50, 44–61. https://doi.org/10.1016/j.poetic.2015.01.002
Rentfrow, P. J., Goldberg, L. R., & Levitin, D. J. (2011). The structure of musical preferences: A five-factor model. Journal of Personality and Social Psychology, 100(6), 1139–1157. https://doi.org/10.1037/a0022406
Robinson, J., & Hatten, R. S. (2012). Emotions in music. Music Theory Spectrum, 34(2), 71–106. https://doi.org/10.1525/mts.2012.34.2.71
Schäfer, T., & Sedlmeier, P. (2010). What Makes Us Like Music? Determinants of Music Preference. Psychology of Aesthetics, Creativity, and the Arts, 4(4), 223–234. https://doi.org/10.1037/a0018374
Shetty, S., & Achary, K. K. (2009). Raga Mining of Indian Music by Extracting Arohana-Avarohana Pattern. International Journal of Recent Trends in Engineering, 1(1). http://ijrte.academypublisher.com/vol01/no01/ijrte0101362366.pdf
Siyambalapitiya, P., & Sachitra, V. (2019). Role of Occupational Stress and Organizational Stress towards Job Satisfaction: A Study Based on Banking Sector Employees in Sri Lanka. Asian Journal of Education and Social Studies, 3(3), 1–12. https://doi.org/10.9734/ajess/2019/v3i330100
Sloboda, J. A., O’neill, S. A., & Ivaldi, A. (2001). Functions of music in everyday life: An exploratory study using the experience sampling method. Musicae Scientiae, 5(1), 9–32. https://doi.org/10.1177/102986490100500102
Stige, B. (2016). Culture-Centered Music Therapy. In J. Edwards (Ed.), Oxford Handbook of Music Therapy (1st ed., Issue April 2018, pp. 1–25). Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/oxfordhb/9780199639755.013.1
Tan, X., Yowler, C. J., Super, D. M., & Fratianne, R. B. (2012). The Interplay of Preference, Familiarity and Psychophysical Properties in Defining Relaxation Music The Music Settlement. Journal of Music Therapy, 49(2), 150–179. http://jmt.oxfordjournals.org/
Tiihonen, M., Brattico, E., Maksimainen, J., Wikgren, J., & Saarikallio, S. (2017). Constituents of music and visual-art related pleasure - A critical integrative literature review. Frontiers in Psychology, 8(JUL), 1–12. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2017.01218
Wakim, J. H., Smith, S., Guinn, C., Thoma, M. V., La Marca, R., Brönnimann, R., Finkel, L., Ehlert, U., Nater, U. M., McEwen, B. S., Fink, G., Labbé, E., Schmidt, N., Babin, J., Pharr, M., Davis, W. B., Thaut, M. H., W.E., K., N.S., R. P., … Knight, W. E. J. (2015). Emotional responses to music: The need to consider underlying mechanisms. Journal of Music Therapy, 8(3), 1–12. https://doi.org/10.1017/S0140525X08005293
Wolla, S. A., & Sullivan, J. (2017). Education, Income, and Wealth. Choice Reviews Online, 51(02), 51-1007-51–1007.
Xue, C., Li, T., Yin, S., Zhu, X., & Tan, Y. (2018). The influence of induced mood on music preference. Cognitive Processing, 19(4), 517–525. https://doi.org/10.1007/s10339-018-0872-7


اکثر دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی باید پیش از رسیدن به سطح رقابتی بین‌المللی، ۸ تا ۱۰ سال دوره تمرینی را تحمل کنند.
یک بررسی اخیر به بررسی متون و گزارش‌های تمرینی در دسترس عموم برخی از موفق‌ترین دونده‌های ماراتن در تاریخ پرداخته است. در میان آن‌ها می‌توان به نام‌هایی مانند الیود کیپچوگه، کننیسا بکل، استفانو بالدینی، گلیندو بوردین یا رابرت د کاستلا در بین مردان و جوآن بنویت، اینگرید کریستیانسن، کنستانتینا دیتا، تگلا لوروپه یا بریگید کوسگئی در بین زنان اشاره کرد.
در این پست اول، نحوه سازماندهی فصل‌های تمرینی و روش‌های تمرینی مورد استفاده را نشان خواهیم داد.
دوره‌بندی تمرینات
آرتور لیدیارد سیستم دوره‌بندی تمرینات را در اواخر دهه ۱۹۵۰ معرفی کرد. او سال تمرینی (ماکروچرخه) را به فازهای مرتب کوچکتر (مزوچرخه یا میکروچرخه) تقسیم کرد تا با هدف صریح رسیدن به اوج عملکرد در مسابقات مهم.
دونده‌های نخبه ماراتن معمولاً سالانه در ۲ تا ۳ ماراتن (با حداقل ۳ ماه فاصله)، ۱ نیمه ماراتن و حدود ۳ مسابقه کوتاه‌تر شرکت می‌کنند.
آن‌ها معمولاً از دوره‌بندی دوگانه با چرخه‌های ۵ تا ۶ ماهه، بر اساس ماراتن‌های بهاری و پاییزی استفاده می‌کنند و پس از مسابقات ماراتن، دوره‌های استراحت ۷ تا ۱۴ روزه دارند.
روش‌های تمرینی
دویدن مداوم

گرم کردن/سرد کردن، دویدن آسان. دویدن با شدت کم (معمولاً ۳ تا ۵ کیلومتر در ساعت کندتر از سرعت ماراتن).
دویدن طولانی. دویدن با شدت کم و در حالت پایدار (۱ تا ۲ کیلومتر در ساعت کندتر از سرعت ماراتن). مدت زمان معمول ۷۵ تا ۱۶۵ دقیقه برای دونده‌های ماراتن، با سرعتی که در طول فصل تغییر می‌کند.
دویدن در سربالایی. دویدن با شدت کم و در حالت پایدار در سربالایی (۳ تا ۶ درصد). مدت زمان معمول ۲۰ تا ۴۵ دقیقه.
دویدن آستانه (یا دویدن تمپو). دویدن مداوم با شدت متوسط. مدت زمان معمول ۲۰ تا ۵۰ دقیقه. این جلسه نباید بیش از حد خسته‌کننده باشد.
دویدن بدون ساختار بر روی زمین‌های ناهموار به مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه، که در آن دوره‌های دویدن سریع با دوره‌های دویدن آهسته ترکیب می‌شوند. بر اساس ریتم ورزشکار و زمین.
دویدن‌های طولانی پیشرونده. تمرین رایج مورد استفاده دونده‌های آفریقایی. قسمت اول جلسه شبیه به دویدن آسان است، با سرعتی که به تدریج افزایش می‌یابد. مدت زمان معمول ۴۵ تا ۹۰ دقیقه است.

تمرینات تناوبی

تناوب‌های آستانه (یا تناوب‌های تمپو). تناوب‌هایی به مدت ۳ تا ۱۵ دقیقه با سرعت نیمه ماراتن. جلسات معمول ۱۰ تا ۱۲×۱۰۰۰، ۶ تا ۸×۱۵۰۰-۲۰۰۰ یا ۴×۵۰۰۰ با ۱ تا ۲ دقیقه ریکاوری یا دویدن آسان بین آن‌ها. زمان کل توصیه شده برای دونده‌های نخبه ۳۰ تا ۷۵ دقیقه است.
تناوب‌های VO2max. تناوب‌هایی به مدت ۲ تا ۴ دقیقه با سرعت ۱۰ کیلومتر، و دوره‌های ریکاوری ۲ تا ۳ دقیقه‌ای بین تناوب‌ها. زمان کل توصیه شده برای دونده‌های نخبه ۱۵ تا ۲۰ دقیقه است، اگرچه این روش بیشتر برای دونده‌های پیست مناسب است.
تمرین تحمل لاکتات. معمولاً ۱ تا ۲ جلسه تمرینی هفتگی برای دونده‌های ۵۰۰۰ متر در دوره‌های پیش از مسابقه و مسابقه. تناوب‌هایی به مدت ۱۵۰ تا ۶۰۰ متر با سرعت مسابقه ۸۰۰ تا ۱۵۰۰ متر با ریکاوری ۱ تا ۳ دقیقه.
تکرار دویدن در سربالایی. شیب معمول ۵ تا ۱۰ درصد، با تکرارهایی از ۳۰ ثانیه تا ۴ دقیقه بسته به هدف و زمان فصل.

تمرینات سرعتی

دویدن‌های ۵ تا ۱۵ ثانیه‌ای با تلاش نزدیک به حداکثر یا حداکثر و ریکاوری کامل. هدف اصلی توسعه یا حفظ حداکثر سرعت دویدن بدون تولید سطح بالایی از لاکتات است.

بیل باورمن، یکی از بنیانگذاران نایک و مربی آمریکا در بازی‌های المپیک مونیخ ۱۹۷۲ که فرانک شورتر در ماراتن برنده شد، فلسفه تمرینی خود را اینگونه خلاصه کرد:
۲ تا ۳ جلسه تناوبی هفتگی، یک دویدن طولانی هفتگی و تا حد امکان جلسات تمرینی با شدت کم (LIT).
این توصیف تمرینی اساساً سازماندهی تمرینات اکثر دونده‌های موفق مسافت‌های طولانی در طول ۵ دهه گذشته بوده است.
در پست بعدی بر حجم تمرینات، مناطق شدت و فاز مهم کاهش تمرینات (tapering) تمرکز خواهیم کرد.


در پست وبلاگ قبلی، خطرات تلاش برای کپی‌برداری از برنامه‌های تمرینی دونده‌های نخبه را برجسته کردیم و توضیح دادیم که چرا این روشی موثر برای به حداکثر رساندن عملکرد دویدن خودتان نیست. با این حال، پیام اصلی آن مقاله صرفاً «کاری را که دونده‌های نخبه انجام می‌دهند، انجام ندهید» نبود، بلکه فکر کردن به کارهایی است که دونده‌های نخبه در طول مسیر خود به سمت قله انجام داده‌اند و ارزیابی اینکه چه چیزی در مرحله فعلی پیشرفت شما مناسب و چه چیزی مناسب نیست. ایده رایج این است که کارهایی را که آن‌ها در اوج دوران حرفه‌ای خود انجام می‌دهند، کپی کنیم، اما کارهایی که در مراحل اولیه رشد خود انجام می‌دادند، ممکن است برای شما مناسب‌تر باشد.
می‌توانید مقاله کامل را اینجا بخوانید.
در این پست وبلاگ، می‌خواهم به برخی از چیزهایی که می‌توانیم از تمرینات دونده‌های نخبه بیاموزیم، بپردازم. در حالی که ضروری است نوع تمرینی که یک ورزشکار انجام می‌دهد، خاص نیازهای فرد باشد، اصول و فلسفه‌های کلیدی وجود دارد که به‌طور یک‌صدا توسط ورزشکاران در سطح جهانی پذیرفته شده‌اند و به ایجاد پایه‌های اساسی کمک می‌کنند که برنامه‌های تمرینی آن‌ها بر اساس آن طراحی می‌شوند.

گروه تمرینی نخبه در پیست تامباخ نزدیک ایتن

ثبات
اگر با هر ورزشکاری در اوج بازی خود صحبت کنید، چیزی که به سرعت آشکار می‌شود، تمرکز آن‌ها بر توسعه بلندمدت، به جای نتایج فوری است. یک جلسه عالی در مقایسه با یک سال تمرین خوب و مداوم، وزن کمی دارد. این موضوع بدیهی به نظر می‌رسد و در واقع اکثر دونده‌ها و مربیان، در هر سطحی، ادعا می‌کنند که اهمیت ثبات را درک می‌کنند، اما به ندرت در طول تمرین به آن عمل می‌شود و هنگام طراحی یک برنامه، به طور عمیق در نظر گرفته نمی‌شود. در حالی که اهمیت ثبات در تمرینات شناخته شده و بیان می‌شود، درک اینکه چگونه می‌توان به آن دست یافت، کم است و بیشتر به شانس و امید به بهترین‌ها واگذار شده است.
در دوران جوانی و بی‌تجربه‌ام، آماده آسیب رساندن به خودم به تمرین می‌رفتم. جلسات را تا حد ممکن به اوج می‌رساندم، عملاً با شرکای تمرینی‌ام در تکرار آخر مسابقه می‌دادم، مرتباً با فروافتادن روی زمین و به سختی توانایی ایستادن پس از جلسه به پایان می‌رسیدم. این کار را چندین بار در هفته انجام می‌دادم. این اغراق نیست، من به سادگی فکر می‌کردم که این روش تمرین برای رسیدن به قله است. من در این زمینه منحصر به فرد نیستم؛ بسیاری از دونده‌های آماتور که به دنبال پیشرفت هستند، به طور مرتب به شدت، تقریباً تا حد خود، در چندین جلسه تمرینی در هفته فشار می‌آورند. البته، این موضوع طبیعی به نظر می‌رسد که برای پیشرفت باید بسیار سخت کار کرد و این فلسفه توسط نحوه رمانتیزه کردن «سختی» در جامعه (به ویژه در دنیای ورزش) پشتیبانی می‌شود. ضرب‌المثل «بدون درد، پیشرفتی نیست» نمونه‌ای کامل از این موضوع است. ما کسانی را که سخت‌تر کار می‌کنند، مورد ستایش قرار می‌دهیم، حتی اگر این لزوماً بهترین یا کارآمدترین راه برای رسیدن به نتیجه نباشد. ما به کارمندی که تا ساعت 1 بامداد پشت میزش می‌ماند، پاداش می‌دهیم، با وجود اینکه تحقیقات به وضوح نشان می‌دهد کمبود خواب و کار بیش از حد منجر به کاهش تمرکز، اشتباهات مکرر و کیفیت پایین‌تر کار می‌شود. به همین ترتیب، ورزشکاری را که در پایان تمرین در یک توده روی زمین دراز کشیده است، صرفاً به این دلیل که آن را تا حد خود فشار داده است، تحسین می‌کنیم، نه به این دلیل که به طور مداوم تمرینات درست را انجام می‌دهد.

یکی از تفاوت‌های اصلی که هنگام تمرین با دونده‌های نخبه متوجه می‌شوم این است که جلسات آن‌ها به ندرت، اگر اصلاً، «تمام قد» است. در واقع، برعکس. آن‌ها توجه زیادی به اطمینان از کنترل تلاش خود در طول جلسات تمرینی با کیفیت می‌پردازند. آن‌ها در طول این جلسات سخت کار می‌کنند، اما تفاوت کلیدی این است که آن‌ها فقط به اندازه کافی سخت کار می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که یک محرک تمرینی خوب دریافت می‌کنند، بدون اینکه آنقدر به خود آسیب برسانند که کیفیت جلسات تمرینی بعدی تحت تأثیر قرار گیرد. آن‌ها به اهمیت پیشرفت مداوم و بلندمدت آنقدر ارزش قائل هستند که غرور خود را کنار می‌گذارند و در محدودیت‌های خود باقی می‌مانند و اطمینان حاصل می‌کنند که می‌توانند ماه‌ها و سال‌ها تمرین خوب را به پایان برسانند.

برای ارائه یک مثال واقعی که این موضوع را به خوبی برجسته می‌کند، اخیراً تمرین با یک گروه بسیار با استعداد از دونده‌های نروژی در تونسبرگ، نروژ را آغاز کردم. به زبان ساده، آن‌ها دونده‌های بهتری نسبت به من هستند. وقتی در زمستان با آن‌ها تمرین را شروع کردم، مشتاق بودم که خودم را به عنوان عضوی شایسته از گروه تمرینی معرفی کنم و بنابراین، در تمرینات کلیدی هر هفته، چند تکرار آخر را کمی سخت‌تر فشار می‌دادم و اطمینان حاصل می‌کردم که فاصله مناسبی بین خودم و بقیه ایجاد می‌کنم. به خانه رفتم و تمرینات عالی خود را به مربی‌ام گزارش دادم، حتی بر این واقعیت تأکید کردم که «از آن افراد دیگر که با آن‌ها تمرین می‌کردم، پیشی گرفتم».

اردوهای تمرینی در ایتن، کنیا

تعطیلات دویدن یک عمر
درباره کنیا اکسپرینس بیشتر بدانید**

البته، پس از 3 هفته تمرین به این شکل، احساس خستگی بیش از حد، فرسودگی و خستگی کردم. از جلو گروه به عقب افتادم و در دو مورد نتوانستم کل جلسه را به پایان برسانم. حتی در یک جلسه، لاکتات خود را اندازه‌گیری کردم و متوجه شدم که سطح لاکتات من 4 برابر بیشتر از افرادی است که با آن‌ها تمرین می‌کردم. قبل از بازگشت به تمرین با گروه، مجبور شدم یک هفته آسان‌تر را سپری کنم و درس خود را آموختم.
نکته اینجا واضح است. من سه هفته تمرین عالی داشتم که به دنبال آن دو هفته به سختی توانستم جلسات را به پایان برسانم، در حالی که بقیه گروه (منضبط‌تر) پنج هفته تمرین با کیفیت بالا را به پایان رساندند. وقتی به آن 5 هفته تمرین نگاه می‌کنیم، بقیه گروه جلسات با کیفیت بیشتری نسبت به من انجام دادند و مسافت بیشتری را طی کردند، نه به این دلیل که ورزشکاران بهتری بودند، بلکه به این دلیل که منضبط‌تر بودند.

این بدان معنا نیست که آن‌ها هرگز خود را تا حد خود فشار نمی‌آورند، اما وقتی این کار را می‌کنند، به خوبی برنامه‌ریزی شده است تا اطمینان حاصل شود که دوره‌های ریکاوری کافی پس از سخت‌ترین تمرینات یا مسابقات وجود دارد.

انضباط شدت
این موضوع به خوبی به مفهوم انضباط شدت می‌رسد. همه دونده‌های نخبه (یا حداقل مربیان آن‌ها) درک عالی از تعادل ظریف بین تمرین سخت و ریکاوری دارند. یکی از دلایل اصلی که ورزشکاران مسافت پیمایشی زیادی را به آسانی طی می‌کنند، این است که به بدن زمان کافی برای ریکاوری داده شود و در عین حال از مزایای حجم کلی بالای تمرین بهره‌مند شود. تحقیقات نشان می‌دهد که بسیاری از سازگاری‌های مفید در نتیجه افزایش مسافت پیموده شده کلی، صرف نظر از شدت، رخ می‌دهد. بهترین راه برای افزایش مسافت پیموده شده در حالی که به بدن فرصت کافی برای ریکاوری می‌دهید، این است که شدت بیشتر آن مسافت پیموده شده را آسان نگه دارید.

یکی از تفاوت‌های قابل توجهی که بین دونده‌های نخبه و دونده‌های زیر نخبه می‌بینیم، سطح انضباط شدت است، نه تنها در انتهای سخت تمرین، بلکه در انتهای آسان نیز. ورزشکاران نخبه می‌دانند که حفظ دویدن آسان چقدر مهم است. البته، وسوسه وجود دارد که اگر احساس خوبی دارید، کمی سخت‌تر فشار بیاورید، یا کمی عمیق‌تر در یکی از تپه‌های مورد علاقه خود پیش بروید، یا کمی سریع‌تر بدوید تا رکورد استراوا دوست خود را شکست دهید. فشار آوردن در طول جلسات آسان، فرصت بدن شما برای ریکاوری را از بین می‌برد. در واقع، اخیراً متوجه شدم که یاکوب اینگبریگتسن، قهرمان دوگانه اروپا و رکورددار اروپا برای 1500 متر، اغلب در طول دویدن‌های آسان خود از تپه‌های شیب‌دار بالا می‌رود. البته، او به راحتی می‌تواند از آن‌ها بالا برود اگر بخواهد، اما او پیاده‌روی می‌کند زیرا حتی افزایش شدت ناشی از یک تپه شیب‌دار در وسط دویدنی که قرار است آسان باشد، به این معنی است که او به بدن خود فرصت کامل برای ریکاوری نمی‌دهد. این شاید برای اکثر دونده‌ها کمی افراطی باشد، زیرا فرصت‌های زیادی برای ریکاوری در طول بقیه روز وجود دارد، اما برای دونده‌های در سطح جهانی که صبح می‌دوند، بعدازظهر وزنه می‌زنند و دوباره عصر می‌دوند، همه در یک «روز آسان»، واقعاً باید مراقب باشند تا اطمینان حاصل کنند که دویدن واقعاً آسان است.

دونده‌های نخبه در حال دویدن آسان در ایتن

این بدان معنا نیست، با این حال، که همه دویدن‌های آن‌ها یا خیلی آسان است یا خیلی سخت. دونده‌های نخبه همچنین اطمینان حاصل می‌کنند که در طول تمرینات خود، جلسات متنوعی را پوشش می‌دهند و به هر منطقه شدت توجه می‌کنند. آن‌ها بیشتر مسافت پیموده شده خود (حدود 70 تا 90 درصد در واقع) را با شدت آسان (منطقه 1) طی می‌کنند، اما بقیه مسافت پیموده شده به طور کلی به طور مساوی بین مناطق 2، 3، 4 و 5 تقسیم می‌شود. تمرکز ممکن است در طول سال تغییر کند، به عنوان مثال، یک دونده 5 کیلومتری ممکن است با نزدیک شدن به روز مسابقه، توجه بیشتری به منطقه 5 داشته باشد و دور از روز مسابقه، توجه بیشتری به مناطق 2، 3 و 4 داشته باشد. اما به طور کلی، دونده‌های نخبه در طول بیشتر سال، تمام شدت‌های تمرینی را پوشش می‌دهند. انضباط شدت در تمام جنبه‌های تمرین یک دونده نخبه اعمال می‌شود. اگر مربی به آن‌ها گفته باشد که یک دویدن تمپو متوسط (منطقه 3) را انجام دهند، یک مایل آخر را تا حد ممکن سخت نمی‌دوند، بلکه آن را در منطقه 3 نگه می‌دارند. اگر به آن‌ها گفته شود که یک دویدن آسان انجام دهند، آسان باقی می‌ماند، اگر به آن‌ها گفته شود که یک جلسه تمرینی سخت انجام دهند و خود را تا حد خود فشار دهند، البته، تا حد خود فشار می‌آورند.

این مفهوم انضباط شدت همچنین به اهمیت ثبات باز می‌گردد. بخشی از دلیل اینکه شدت تمرینات به دقت کنترل می‌شود، این است که اطمینان حاصل شود که آن‌ها می‌توانند هر روز به خوبی تمرین کنند بدون نیاز به دوره‌های طولانی ریکاوری و کاهش خطر آسیب‌دیدگی، تمرین بیش از حد یا بیماری.

این‌ها دو درس کلیدی هستند که فکر می‌کنم می‌توانند در تمرین تمام دونده‌های مسافت پیمایشی، صرف نظر از سطح یا تجربه آن‌ها، به کار روند. ممکن است کمی خسته‌کننده به نظر برسد، اما بهترین راه برای اطمینان از پیشرفت بلندمدت، تمرین مداوم و انضباط در تمرینات است.

ممنون از خواندن!
کالوم

درباره نویسنده

کالوم جونز از زمان پیوستن به کنیا اکسپرینس در سال 2017، بخشی از تیم سفرهای دویدن بوده و اکنون رئیس سرویس مربیگری آنلاین ما است. کالوم علاوه بر مربی، خود یک ورزشکار رقابتی است که اخیراً زمان‌هایی به میزان 14.20 و 3.48 برای 5 کیلومتر و 1500 متر به دست آورده است. او در حال حاضر در حال نوشتن مشترک کتابی در کنار مربی هوگو ون دن برویک در مورد تفسیر و اجرای ادبیات علمی در تمرینات دویدن مسافت پیمایشی است.

«سفر من به عنوان یک دونده تا جایی که اکنون هستم، یک منحنی یادگیری مداوم بوده و من هنوز در حال کسب تجربیات جدید و یادگیری از کسانی هستم که در اطرافم هستند، حتی پس از نزدیک به دو دهه تعهد به این ورزش. عضویت در تیم سفرهای دویدن و کنیا اکسپرینس به من این فرصت را داده است تا تمام چیزهایی را که در طول مسیر آموخته‌ام با دونده‌های همفکر از سراسر جهان به اشتراک بگذارم. چه در خود اردوها و چه به عنوان یک مربی دویدن آنلاین، من اینجا هستم تا به دونده‌های در تمام سطوح کمک کنم تا پیشرفت کنند و از سفر خود به عنوان یک ورزشکار به اندازه من لذت ببرند.»

سفرهای دویدن - اردوهای تمرینی برای دونده‌ها

سفرهای دویدن اردوهای تمرینی را برای دونده‌های در تمام سطوح در کنیا و بریتانیا ارائه می‌دهند.
کنیا اکسپرینس
یک اردو تمرینی جدی را با غوطه‌وری فرهنگی در دنیای دویدن کنیا ترکیب کنید.
از بهترین تعطیلات دویدن با کنیا اکسپرینس لذت ببرید.
اردوهای تمرینی متمرکز
اردوهای تمرینی آخر هفته در بریتانیا. کارشناسان در سطح جهانی، گروه‌های کوچک، مکان‌های با کارایی بالا.
عملکرد دویدن خود را با اردوهای تمرینی متمرکز بهبود بخشید.


بررسی مقاله
دسترسی باز
منتشر شده: 01 آوریل 2022
Øyvind Sandbakk2,3،
Stephen Seiler4 &
…
Espen Tønnessen1

مجله پزشکی ورزشی - حجم 8، شماره مقاله: 46 (2022) به این مقاله استناد کنید

104 هزار بازدید
33 استناد
209 Altmetric
جزئیات معیارها

چکیده
در این بررسی، ما ادبیات علمی و شیوه‌های اثبات‌شده را ادغام کرده و چارچوبی نوین برای درک آموزش و توسعه عملکرد برتر در مسافت‌های طولانی ارائه می‌دهیم. در اینجا، نحوه کاربرد ویژگی‌های اساسی آموزش و اصول شناخته‌شده آموزش را شرح می‌دهیم. دونده‌های برتر پیست (یعنی 5000 و 10000 متر) و متخصصان ماراتن به ترتیب در 9 ± 3 و 6 ± 2 (میانگین ± انحراف معیار) مسابقه سالانه شرکت می‌کنند. مسافت دویدن هفتگی در دوره آمادگی میانی در محدوده 160–220 کیلومتر برای ماراتن‌دوها و 130–190 کیلومتر برای دونده‌های پیست است. این تفاوت‌ها عمدتاً با کیلومترهای بیشتر دویدن در هر جلسه برای ماراتن‌دوها توضیح داده می‌شود. هر دو گروه 11–14 جلسه در هفته انجام می‌دهند و ≥ 80٪ از حجم کلی دویدن در طول سال با شدت کم انجام می‌شود. توزیع شدت آموزش در طول دوره‌های مزوسیکل متفاوت است و بین ماراتن‌دوها و دونده‌های پیست تفاوت دارد، اما نکته مشترک بین هر دو گروه افزایش حجم دویدن با سرعت مسابقه با نزدیک شدن به مسابقه اصلی است. فرآیند کاهش حجم تمرین 7–10 روز قبل از مسابقه اصلی آغاز می‌شود. در حالی که دونده‌های آفریقایی بیشتر سال را در ارتفاع زیاد (2000–2500 متر بالاتر از سطح دریا) زندگی و تمرین می‌کنند، اکثر ورزشکاران پست‌کوه‌ها در طول دوره آمادگی کمپ‌های نسبتاً طولانی در ارتفاع را انجام می‌دهند. به طور کلی، این بررسی بینش‌های منحصر به فردی را در مورد ویژگی‌های آموزشی دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی با ادغام ادبیات علمی و شیوه‌های اثبات‌شده ارائه می‌دهد و نقطه شروعی برای مطالعات آینده مرتبط با آموزش و توسعه در رویدادهای مسافت‌های طولانی المپیک فراهم می‌کند.
نکات کلیدی

این بررسی شکاف بین علم و شیوه‌های اثبات‌شده را در مورد نحوه کاربرد اصول و روش‌های آموزشی برای رویدادهای مسافت‌های طولانی المپیک پر می‌کند و تمایزات روشنی را در سازماندهی آموزش بین دونده‌های پیست و متخصصان ماراتن شناسایی می‌کند.
مسافت دویدن هفتگی در محدوده 160–220 کیلومتر برای ماراتن‌دوها و 130–190 کیلومتر برای دونده‌های پیست است، با هر دو گروه که 11–14 جلسه در هفته انجام می‌دهند و ≥ 80٪ از حجم کلی دویدن با شدت کم انجام می‌شود.
توزیع شدت آموزش در طول دوره‌های مزوسیکل متفاوت است و بین ماراتن‌دوها و دونده‌های پیست تفاوت دارد، اما نکته مشترک بین هر دو گروه افزایش حجم دویدن با سرعت مسابقه با نزدیک شدن به مسابقه اصلی است.

زمینه
آموزش برای دویدن مسافت‌های طولانی (LDR) با هدف بهبود سه متغیر اصلی تعیین‌کننده عملکرد است: حداکثر مصرف اکسیژن (VO2max؛ بالاترین میزان جذب و استفاده بدن از اکسیژن در طول ورزش شدید)، استفاده کسری (توانایی حفظ درصد بالایی از VO2max هنگام دویدن) و اقتصاد دویدن (VO2 در یک سرعت دویدن زیر حداکثری مشخص). این متغیرها در کنار هم، توانایی پایدار تولید آدنوزین تری‌فسفات (ATP) به صورت هوازی و تبدیل کار عضلانی به توان/سرعت را یکپارچه می‌کنند [1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11]. دونده‌های بین‌المللی ترکیبات مختلفی از این عوامل تعیین‌کننده را نشان می‌دهند، زیرا یک مقدار "قابل قبول" در یک متغیر می‌تواند با مقادیر بسیار بالای دیگر متغیرها جبران شود. علاوه بر این، یک متغیر "چهارم"، قدرت عصبی-عضلانی/ظرفیت بی‌هوازی، نقش مهمی در فاز پایانی تاکتیکی مسابقات پیست دارد [12]. علاوه بر این، آزمایش‌های آزمایشگاهی کلاسیک ممکن است نتوانند یک متغیر "پنجم"، مقاومت در برابر خستگی مرتبط با سازگاری‌های خاصی که تاخیر در تخریب و خستگی عضلانی را به تاخیر می‌اندازند و حفظ سرعت مسابقه را در طول 7–10 کیلومتر آخر یک ماراتن نخبه امکان‌پذیر می‌سازند، را ثبت کنند [13، 14]. زمان‌بندی‌های مختلف در توسعه این عوامل تعیین‌کننده عملکرد بسیار محتمل است. این موضوع در یک مطالعه موردی از رکورددار سابق ماراتن جهان، پائولا رادکلیف، که اقتصاد دویدن خود را بین سال‌های 1991 و 2003 حدود 15٪ بهبود بخشید، در حالی که \dot{\text{V}}O2max اساساً در حدود 70 میلی‌لیتر کیلوگرم−1 دقیقه−1 ثابت ماند [5]، نشان داده شده است.
اکثر دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی به مدت 8–10 سال قبل از رسیدن به یک استاندارد بین‌المللی بالا، به طور سیستماتیک تمرین می‌کنند [15]. مسیرهای مختلفی برای تعالی توصیف شده است، زیرا تخصص زودهنگام و دیرهنگام و همچنین پیشینه‌های مختلف از ورزش‌های دیگر می‌توانند بستری برای عملکرد نخبه LDR بعدی فراهم کنند [15,16,17,18]. چندین نشریه علمی در دو دهه گذشته ویژگی‌های آموزشی دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی را توصیف کرده‌اند [17,18,19,20,21,22,23,24,25,26,27,28,29,30,31]. با این حال، درک ما از بهترین شیوه‌های LDR همچنان در حال تکامل است و منصفانه است که بگوییم پیشرفت‌های مثبت در روش‌های آموزشی مدرن مسافت‌های طولانی اغلب توسط مربیان و ورزشکاران باتجربه و نه دانشمندان ورزشی هدایت شده است [32]. دانشمندان ورزشی به طور تاریخی در حال آزمایش فرضیه‌ها در مورد اینکه چرا ورزشکاران نخبه به این شکل تمرین می‌کنند، به جای هدایت نوآوری در نحوه فرآیند آموزش بوده‌اند. مطالعات کنترل‌شده و با قدرت کافی در آزمایشگاه که مقیاس‌های زمانی ماه‌ها تا سال‌ها مربوط به بهینه‌سازی همه متغیرهای فیزیولوژیکی ذکر شده که بر عملکرد LDR تأثیر می‌گذارند، اساساً غیرممکن بوده است.
فلسفه‌های مربیگری و گزارش‌های تمرینی در دسترس عموم از شرکت‌کنندگان در مسابقات قهرمانی بین‌المللی و ماراتن‌های بزرگ جهان، مجموعه‌ای از اطلاعات توصیفی آموزشی برای جامعه بین‌المللی مسافت‌های طولانی را تشکیل می‌دهد. وسوسه‌انگیز است که این مجموعه اطلاعات در دسترس قرار گرفته توسط قهرمانان بین‌المللی را توصیفی از "بهترین شیوه‌های" آموزشی بنامیم، اما برخی از همکاران ما در جامعه علوم ورزشی به طور معقول استدلال می‌کنند که ما فقط می‌توانیم بدانیم که این یک روش اثبات‌شده است، نه اینکه بهترین روش باشد. ترکیب و بررسی متقابل منابع داده از شواهد تحقیقاتی در دسترس و شیوه‌های اثبات‌شده، نقطه شروع معتبری برای ترسیم توصیه‌های آموزشی فعلی و ایجاد فرضیه‌های جدید برای آزمایش در تحقیقات آینده [33,34,35,36] فراهم می‌کند. این رویکرد یکپارچه همچنین بینش‌های منحصر به فردی را در مورد ویژگی‌های آموزشی که قبلاً به ندرت مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تسهیل می‌کند و در کل تصویری جامع‌تر از آموزش "پیشرفته" LDR ارائه می‌دهد.
هدف از این بررسی، بنابراین، ادغام ادبیات علمی و شیوه‌های اثبات‌شده در مورد آموزش و توسعه عملکرد نخبه LDR است. در این زمینه، ما به ویژه به حوزه‌هایی می‌پردازیم که ادبیات علمی اطلاعات محدودی در مقایسه با اطلاعات آموزشی اثبات‌شده ارائه می‌دهد. علاوه بر این، تمایزات بین ویژگی‌های آموزشی موفق‌ترین دونده‌های ماراتن و دونده‌های پیست (یعنی متخصصان 5000 و 10000 متر) برجسته خواهد شد، زیرا آنها سال آموزشی خود را به طور متفاوتی سازماندهی می‌کنند. اگرچه این بررسی در فاصله‌های استاندارد دویدن المپیک لنگر انداخته است، اما برای سایر ورزش‌های استقامتی نیز مرتبط است.
ملاحظات روش‌شناختی
ادبیات علمی پشتیبان این بررسی روایتی از PubMed با استفاده از ترکیبات مختلف اصطلاحات جستجو "استقامت"، "مسافت طولانی"، "ماراتن"، "آموزش"، "شرطی‌سازی"، "دویدن"، "نخبه"، "با عملکرد بالا"، "جهانی"، "دونده‌ها" و "ورزشکاران" به دست آمد. علاوه بر این، ما به دنبال اطلاعات آموزشی غیرعلمی، در دسترس عموم و به زبان انگلیسی مربوط به شرکت‌کنندگان در مسابقات قهرمانی بین‌المللی (یعنی بازی‌های المپیک [OG]، مسابقات قهرمانی جهان [WC] و مسابقات قهرمانی قاره‌ای) و ماراتن‌های بزرگ جهان بودیم. بیشتر داده‌های آموزشی از وب‌سایت‌هایی (Runner Universe، Sweat Elite، Running Science، LetsRun و RunnersTribe) که به ارائه یک کتابخانه گسترده از اطلاعات نوشته شده توسط ورزشکاران و مربیان برتر به جامعه دویدن اختصاص داده شده‌اند، به دست آمد. در این وب‌سایت‌ها، تمام گزارش‌های تمرینی و فلسفه‌های مربیگری مربوطه خریداری یا دانلود و بررسی شدند. اطلاعات آموزشی از ورزشکاران یا مربیان محروم از دوپینگ حذف شد. علاوه بر این، یک جستجوی گوگل برای شرکت‌کنندگان در مسابقات (با استفاده از نام ورزشکار و اصطلاح "آموزش") و کتاب‌های LDR انجام شد. اگرچه نمی‌توانیم تضمین کنیم که داده‌های مربوطه نادیده گرفته نشده‌اند، اما جستجو اطلاعات آموزشی/گزارش‌های تمرینی از 59 ورزشکار برتر و 16 مربی شرکت‌کننده در مسابقات را نشان داد [15, 37,38,39,40,41,42,43,44,45,46,47,48,49,50,51,52,53,54,55,56,57,58,59,60,61,62,63,64,65,66,67,68,69,70,71,72,73,74,75,76,77,78,79,80,81,82,83,84,85,86,87,88,89,90,91,92,93,94,95,96,97,98,99,100,101,102,103,104,105,106,107,108,109,110,111,112] (جدول 1). این اطلاعات از "هفته تمرینی معمولی" از مزوسیکل‌های مختلف تا گزارش‌های تمرینی سالانه کامل متغیر بود. تفسیر گزارش‌های تمرینی طولی بیشتر از اطلاعات "کوتاه مدت" وزن‌دار بود. به طور مشابه، اطلاعات آموزشی از دهه 50، 60 و 70 عمدتاً برای ارائه زمینه تاریخی استفاده شد.

جدول 1 منابع شیوه‌های اثبات‌شده
اندازه کامل جدول

چندین محدودیت در رویکرد ما باید مورد توجه قرار گیرد. اولاً، گنجاندن اطلاعات آموزشی اثبات‌شده می‌تواند مورد بحث قرار گیرد زیرا بر اساس تحقیقات بررسی شده نیست. با این حال، ورزشکاران نخبه به طور سیستماتیک داده‌های "آموزشی" خود را جمع‌آوری می‌کنند و گزارش‌های تمرینی خود را به طور دقیق ارائه می‌دهند [23, 113]، که توجیه استفاده گسترده از گزارش‌های تمرینی به عنوان منابع اطلاعاتی اولیه یا ثانویه در مطالعات ویژگی‌های آموزشی LDR را توجیه می‌کند [به عنوان مثال، 17–28]. ثانیاً، یک بررسی اولیه از ادبیات علمی و شیوه‌های اثبات‌شده نشان می‌دهد چندین سوگیری وجود دارد، از جمله تسلط مردانه قابل توجه و تمرکز بر روی چند گروه آموزشی موفق. علاوه بر این، فقدان یک چارچوب مشترک (به عنوان مثال، مناطق شدت) و اصطلاحات می‌تواند منجر به سوءتفاهم شود. علاوه بر این، نمی‌توان برنامه‌های آموزشی را کنترل کرد تا تفاوت‌های تجویز-اجرا یا تغییرات در برنامه‌های آموزشی در طول سال‌ها را از بین برد. ما همچنین آگاه هستیم که بسیاری از ورزشکاران ناموفق از همان "دستور غذا" مانند دونده‌های موفق استفاده کرده‌اند. بنابراین، ما به طور خاص بر ویژگی‌های کلیدی مشترک در گروه‌های مختلف ورزشکاران تمرکز می‌کنیم. در نهایت، شیوع گسترده دوپینگ در ورزش بین‌المللی نیز باید مورد توجه قرار گیرد [114, 115]. نتایج این بررسی باید با این احتیاطات تفسیر شود. با توجه به این محدودیت‌ها، ما همچنان استدلال می‌کنیم که ادغام شواهد علمی و شیوه‌های اثبات‌شده نقطه شروع قوی برای ترسیم توصیه‌های آموزشی پیشرفته و ایجاد فرضیه‌های جدید برای آزمایش در تحقیقات آینده است.
سازماندهی دوره بندی و برنامه ریزی مسابقات
اطلاعات مربوط به الگوی دوره بندی آموزش LDR در طول سال در ادبیات علمی کمیاب است. از زمان معرفی سیستم دوره بندی آرتور لیدیارد در اواخر دهه 1950 [46,47,48]، متخصصان پیشرو معمولاً سال آموزشی (ماکروچرخه) را به فازهای متمایز و مرتب (مزوسیکل‌ها یا میکروچرخه‌ها) با هدف اوج گرفتن برای مسابقات اصلی تقسیم می‌کنند [15, 21, 26,27,28, 39,40,41,42,43,44,45,46,47,48,49,50,51,52,53,54,55,56,57, 63, 67, 73, 76, 92, 94, 99, 100]. از آنجایی که دونده‌های پیست و ماراتن سال آموزشی و برنامه مسابقات خود را به طور متفاوتی سازماندهی می‌کنند، در بخش باقی‌مانده به این گروه‌ها به طور جداگانه می‌پردازیم.

حداقل سه فاز معمولاً در یک ماکروچرخه برای دونده‌های پیست سازماندهی می‌شوند: یک دوره آمادگی، یک دوره مسابقه و یک دوره انتقال. دوره انتقال بلافاصله پس از پایان فصل مسابقات فضای باز آغاز می‌شود، معمولاً شامل 1–2 هفته استراحت یا آموزش تفریحی/دویدن با شدت کم [15, 39,40,41,42,43,44, 49, 53,54,55, 63, 75, 87, 94]، اگرچه برخی از ورزشکاران ممکن است حدود 4 هفته کاملاً استراحت کنند [73]. دوره آمادگی معمولاً به آمادگی عمومی و خاص تقسیم می‌شود. در دوره آمادگی عمومی، تمرکز بر حجم بالا برای ایجاد یک پایه هوازی است. از دوره آمادگی خاص به بعد، تمرکز به تدریج به حجم بالاتر تمرین با سرعت مسابقه تغییر می‌کند [40,41,42,43,44, 49,50,51,52,53,54,55,56, 72, 73, 76, 92,93,94, 112]. سازماندهی این آموزش در مطالعات تحقیقاتی اخیر نیز به عنوان بسیار موثر تأیید شده است [116] و شباهت‌هایی با مدل دوره بندی سنتی ماتویف بر اساس آموزش ورزشکاران شوروی موفق در دهه 1950 و 1960 [117] دارد. در حالی که مدل ماتویف پیشنهاد یک تغییر چشمگیر از تمرکز بر حجم به تمرکز بر شدت با نزدیک شدن به دوره مسابقه را می‌دهد، اکثر دونده‌های پیست حجم بالایی از آموزش استقامت زیر آستانه را در طول دوره آمادگی و مسابقه حفظ می‌کنند و مراقب هستند که تمرین با سرعت مسابقه را بیش از حد استفاده نکنند یا خیلی زود در چرخه سالانه خود معرفی نکنند. این تا حدودی در تضاد با ادبیات علمی است، که عملکرد ضعیف ناشی از تمرین بیش از حد/بهبودی ناکافی اغلب با حجم زیاد و/یا تراکم آموزش مرتبط است تا کاهش حجم و افزایش شدت [118].

برخی از دونده‌های پیست از دوره بندی مضاعف (یعنی دو فاز اوج) استفاده می‌کنند که شامل یک دوره آمادگی، یک فصل مسابقات سرپوشیده یا کراس‌کانتری، یک دوره آمادگی جدید و در نهایت یک فصل مسابقات پیست فضای باز (که معمولاً از ماه مه شروع می‌شود و در سپتامبر به پایان می‌رسد) است [56, 57, 68]. با این حال، اکثر دونده‌های برتر پیست از دوره بندی تکی استفاده می‌کنند. آنها ممکن است در طول دوره آمادگی خود در مسابقات کراس‌کانتری یا سرپوشیده شرکت کنند، اما از این مسابقات به عنوان بخشی از آموزش خود استفاده می‌کنند. بررسی برنامه مسابقات ورزشکاران ذکر شده در جدول 1 (بر اساس موفق‌ترین سال آنها در یک مسابقه بین‌المللی) نشان داد که دونده‌های پیست در 9 ± 3 (میانگین ± انحراف معیار) مسابقه سالانه شرکت می‌کنند، که 6 ± 3 مسابقه در فضای باز قبل از OG یا WC است [119]. حدود نیمی از مسابقات فضای باز "مسافت‌های زیر" (1500–3000 متر) بودند، در حالی که نیمی دیگر از مسابقات 5 یا 10000 متر بودند. هیچ یک از دونده‌های پیست مورد تجزیه و تحلیل در 3–4 ماه قبل از OG/WC در "مسافت‌های بیش از" (به عنوان مثال، نیمه ماراتن) شرکت نکردند. آخرین مسابقه قبل از OG/WC 4 ± 2 هفته قبل و 3 ± 2 مسابقه اضافی در 2–4 هفته پس از موفق‌ترین مسابقه قهرمانی آنها انجام شد [119].

دونده‌های ماراتن سال آموزشی خود را به طور متفاوتی دوره بندی می‌کنند. دونده‌های ماراتن ذکر شده در جدول 1 در موفق‌ترین سال خود در 6 ± 2 مسابقه سالانه شرکت کردند، یا حدود 50٪ کمتر از دونده‌های پیست. این مسابقات در 2 ± 1 ماراتن (با حداقل 3 ماه فاصله) و 3 ± 1 نیمه ماراتن و 3 ± 3 مسابقه در 5–15 کیلومتر توزیع شده‌اند [119]. آخرین مسابقه آنها قبل از OG/WC یا ماراتن‌های بزرگ جهان 10 ± 5 هفته قبل انجام شد. دونده‌های ماراتن معمولاً از دوره بندی مضاعف حول ماراتن‌های بهار و پاییز استفاده می‌کنند، با 7–14 روز کاملاً بدون آموزش یا بسیار آسان پس از مسابقات ماراتن [15, 112]. 5–6 ماه قبل از ماراتن معمولاً به آمادگی عمومی و خاص تقسیم می‌شود [40, 41, 52,53,54]. برای دونده‌های پیست، تمرکز به تدریج از دستیابی به حجم کلی بالای دویدن به دستیابی به حجم بیشتری از دویدن با سرعت مسابقه تغییر می‌کند. پیشرفت یا از طریق افزایش مدت زمان جلسه انباشته شده با سرعت هدف [40, 41] یا از طریق ایجاد حجم بالا از تمرین با شدت بالا به تدریج افزایش سرعت انجام می‌شود [92]. برخی از دونده‌های ماراتن حتی از یک مدل دوره بندی خطی معکوس استفاده می‌کنند، با بالاترین حجم دویدن در هفته‌های قبل از دوره کاهش حجم تمرین با نزدیک شدن به مسابقه [112, 120].

مکانیسم‌های اساسی برتری مدل‌های دوره بندی خاص در LDR هنوز مشخص نیست و شواهد مستقیمی برای مقایسه نتایج در روش‌های مختلف دوره بندی وجود ندارد [121]. اگرچه مقایسه علمی رویکردهای آموزشی مختلف در سطح ماکرو چالش برانگیز است، مطالعات آینده باید هدف خود را تأیید و آزمایش مفاهیم توسعه یافته توسط بهترین متخصصان در دهه‌های گذشته قرار دهند.
روش‌های آموزشی
روش‌های آموزشی خاص برای LDR شامل اشکال مختلف دویدن مداوم طولانی و تمرینات تناوبی (جدول 2) است. این روش‌های آموزشی بسته به هدف/قصد، برچسب‌های مختلفی دارند. به عنوان مثال، "دویدن‌های آسان" گاهی اوقات به اشتباه به عنوان "دویدن‌های ریکاوری" یا "بازسازی" توسط برخی از مربیان نامیده می‌شوند [40, 41]، و فرض می‌کنند که ارزش آنها صرفاً "تسریع ریکاوری" قبل از جلسه سخت بعدی است. هیچ مطالعه علمی تا به امروز از این فرض پشتیبانی نمی‌کند، اما احساس بهبودی ممکن است ناشی از بار کم این دویدن‌های آسان باشد که تداخل کمی با فرآیند بهبودی در حال انجام ایجاد می‌کند. با این حال، انباشت حجم بالایی از آموزش با شدت کم (LIT) به عنوان یک محرک مهم برای القای سازگاری‌های محیطی (به عنوان مثال، افزایش میتوکندری و تراکم مویرگی عضلات اسکلتی) در نظر گرفته می‌شود [122]. حجم انباشته شده از LIT به نظر می‌رسد یک ویژگی از کسانی است که اقتصاد دویدن بهتری دارند [123, 124] و دویدن مداوم احتمالاً بهترین است برای تحریک این سازگاری‌ها [125]. حجم بالای LIT احتمالاً "درگیری عصبی" بهتری را تقویت می‌کند، تغییرپذیری حرکت را کاهش می‌دهد و هزینه انرژی حرکت را کاهش می‌دهد [126].

جدول 2 روش‌های آموزشی خاص برای دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی
اندازه کامل جدول

دیدگاه تاریخی این است که در مقایسه با دفعات بالای جلسات LIT، آموزش با شدت بالا (HIT) سازگاری‌های مرکزی را بیشتر تحریک می‌کند (به عنوان مثال، افزایش حجم ضربه‌ای قلب) [127,128,129]. با این حال، در ورزشکاران به خوبی آموزش‌دیده که حجم بالایی از آموزش را انجام می‌دهند، افزایش بیشتر VO2max به طور مداوم پس از دوره‌های افزایش HIT مشاهده نمی‌شود [130,131,132]. با این حال، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که HIT سازگاری‌های محیطی را در واحدهای حرکتی سریع‌تر از طریق یک مسیر سیگنالینگ حساس به AMP تحریک می‌کند [133, 134]. در مجموع، HIT و LIT به نظر می‌رسد مجموعه‌ای پیچیده از سازگاری‌های همپوشان و مکمل را تحریک می‌کنند [127, 135,136,137]، که توجیه استفاده محتاطانه از شدت‌های آموزشی مختلف برای توسعه عملکرد در LDR است. علاوه بر این، ساده‌سازی فرآیند آموزش LDR به فازها یا جلسات آموزشی "حجم بالا" و "شدت بالا" بیش از حد ساده است. چه در مورد LIT و چه HIT صحبت کنیم، سیگنالینگ و پاسخ‌های استرسی ناشی از آن را فقط می‌توان در نظر گرفت زمانی که مدت زمان انباشته شده در نظر گرفته شود. بیل باورمن، یکی از بنیانگذاران نایک و مربی تیم ایالات متحده در بازی‌های المپیک مونیخ 1972، جایی که فرانک شورت برنده ماراتن شد، فلسفه آموزشی خود را به این صورت خلاصه کرد: 2–3 جلسه تناوبی در هفته، یک دویدن طولانی هفتگی و پر کردن بقیه با تا آنجا که می‌توانید LIT [15, 38]. این توصیف ساده از آموزش همچنان برای سازماندهی آموزش اکثر دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی در دهه‌های گذشته معتبر است (به بخش "توزیع شدت" مراجعه کنید). با این حال، در حالی که جلسات تناوبی به عنوان جلسات "کلیدی" برای دونده‌های پیست در نظر گرفته می‌شوند، سازماندهی آموزش برای دونده‌های ماراتن اغلب حول دویدن‌های طولانی هفتگی آنها متمرکز است [40, 41].

تعدادی از دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی تمرینات جایگزین حرکتی، به اصطلاح تمرینات متقابل، از جمله شنا، دوچرخه‌سواری، اسکی کراس‌کانتری و تمرینات روی دستگاه‌های بیضوی را تکمیل کرده‌اند [15, 39, 57, 94]. استدلال‌های پشتیبان گنجاندن تمرینات متقابل شامل پیشگیری از آسیب و اجتناب از یکنواختی آموزش [138, 139] است. از آنجایی که دویدن با بار مکانیکی کمتر و مدت زمان کل کمتر در مقایسه با سایر روش‌های حرکتی مرتبط است [140]، می‌توان حدس زد که آیا تمرینات متقابل باید به میزان بیشتری در بین دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی برای ارائه تحریک مشابه هوازی با بار مکانیکی عضلانی کمتر اعمال شود. مطالعات طولانی‌مدت آینده باید هدف خود را بررسی اثرات هوازی احتمالی انواع مختلف تمرینات متقابل قرار دهند.

کمک‌های آموزشی خاص مانند تمرینات قدرتی، قدرتی و پلایومتریک در دوزهای کوچک (نسبت به دوز آموزش دویدن) معمولاً توسط دونده‌های برتر مسافت‌های طولانی اعمال می‌شوند [15, 44, 56,57,58, 60, 65, 70, 93, 94, 97, 104, 111]. حتی اگر این اشکال آموزشی حرکت دویدن را تکرار نمی‌کنند، احتمالاً ویژگی‌های عصبی-عضلانی خاصی را هدف قرار می‌دهند که زیربنای اقتصاد دویدن هستند. بررسی شیوه‌های اثبات‌شده نشان می‌دهد که این آموزش مکمل معمولاً به عنوان ترکیبی از (1) تمرینات مقاومتی با استفاده از وزنه‌های آزاد یا دستگاه‌ها (اسکات، تمیز کردن، لانژ، گام‌های بالا، پرس پا و غیره) بدون ایجاد هایپرتروفی قابل توجه، (2) تمرینات مداری با مقاومت جرم بدن، (3) قدرت/پایداری هسته (به عنوان مثال، نشست و برخاست و تمرینات پشت) و (4) پلایومتریک به شکل پرش‌های عمودی و/یا افقی روی چمن، شیب‌ها، پله‌ها، تپه‌ها (به عنوان مثال، پرش، پرش، پرش اسکات) یا پرش از موانع [15, 44, 56,57,58, 60, 65, 70, 93, 94, 97, 104, 111]. به طور کلی، این آموزش مکمل به خوبی از نظر بار مقاومت، مجموعه‌ها و تکرارها توصیف نشده است و باید با احتیاط هنگام نتیجه‌گیری رفتار کرد. با این حال، به نظر می‌رسد که تمرینات قدرتی، قدرتی و پلایومتریک بیشتری در دوره آمادگی اولیه تا میانی اعمال می‌شوند (حدود دو بار در هفته) در مقایسه با دوره مسابقه (معمولاً صفر یا یک جلسه در هفته) [15, 44, 56,57,58, 60, 65, 70, 93, 94, 97, 104, 111]. چندین مطالعه نشان داده‌اند که تمرینات قدرتی، قدرتی و پلایومتریک 2–3 بار در هفته می‌تواند اقتصاد دویدن را در دونده‌های مسافت‌های طولانی بهبود بخشد [11, 29, 141,142,143]. پائولا رادکلیف عملکرد پرش عمودی خود را از 29 به 38 سانتی‌متر بین سال‌های 1996 و 2003 بهبود بخشید، دوره‌ای که در آن اقتصاد دویدن و عملکرد ماراتن خود را به طور قابل توجهی بهبود بخشید [5].

حجم آموزش
اکثر دونده‌های برتر ماراتن 500–700 ساعت در سال تمرین می‌کنند، در حالی که اکثر دونده‌های پیست مربوطه در محدوده 450–600 ساعت در سال هستند [15, 40,41,42,43, 54, 73, 76, 79, 87, 94]. محدوده‌های گسترده در حجم آموزش نیز در سایر ورزش‌های استقامتی وجود دارد [132, 144,145,146,147,148,149,150,151,152,153] و احتمالاً به دلیل تفاوت‌های فردی در تحمل بار مکانیکی، توزیع شدت، تمایل به ریسک، سن آموزش/مرحله شغلی، استفاده از تمرینات متقابل، ژنتیک و احتمالاً عوامل روانی است. مشاهدات حجم آموزش فعلی با مطالعات دیگر ورزشکاران برتر مسافت‌های طولانی و میانی مطابقت دارد [19,20,21, 27, 28, 34]، اما سهم بالاتری از آموزش قدرت، قدرتی و پلایومتریک (به ویژه در دونده‌های 800 متر) وجود دارد [34]. می‌توان استدلال کرد که تفاوت‌های جنسیتی در سرعت دویدن (~ 10٪ کندتر در زنان) باید با کاهش مسافت برای اطمینان از مدت زمان دویدن یکسان بین جنسیت‌ها جبران شود. یک استدلال متقابل این است که مردان و زنان باید مسافت‌های برابر را در طول تمرین انجام دهند زیرا در رشته‌های یکسان رقابت می‌کنند [40, 41]. ما هیچ تفاوت جنسیتی در مسافت طی شده در بین دونده‌های پیست در این مطالعه مشاهده نکردیم. دونده‌های زن ماراتن حدود 5٪ (~ 10 کیلومتر) کمتر و 30–40 دقیقه در هفته بیشتر از مردان تمرین می‌کردند [85,86,87,88,89,90,91,92,93,94,95,96,97, 100]. ما فقط می‌توانیم حدس بزنیم که مدت زمان طولانی‌تر برای جبران مسافت کمتر است.

به طور کلی، حجم آموزش در LDR از دهه 1950 و 1960 نسبتاً ثابت مانده است [15, 46,47,48, 78, 80,81,82]. برخی از ورزشکاران حجم بالاتری (≥ 300 کیلومتر در هفته) را اعمال کرده‌اند، به نظر می‌رسد که با چالش‌های بیشتری در ارتباط با مدیریت آسیب و خستگی مواجه می‌شوند [15]. با توجه به عوامل بیومکانیکی و فیزیولوژیکی، حدس زدن اینکه ورزشکاران سبک‌تر می‌توانند حجم بالاتری از آموزش را در طول زمان تحمل کنند، منطقی است. با فرض اینکه ورزشکاران نیمی از زمان چرخه گام را روی زمین می‌گذرانند، نیروهای عمودی وارد شده به زمین باید دو برابر وزن بدن ورزشکار باشد. بنابراین، هرچه وزن بدن بیشتر باشد، نیروهای مکانیکی در طول فاز فرود بیشتر است. علاوه بر این، ورزشکاران لاغر شرایط ترمودینامیکی بهتری دارند، زیرا نسبت سطح عرق به حجم تولید گرما با کاهش اندازه بدن افزایش می‌یابد [162].
یک بحث در مورد حجم آموزش و محدودیت‌های ایجاد شده توسط تعاملات مکانیکی بین دونده و سطح دویدن بدون اشاره به کفش‌های دویدن کامل نخواهد بود. تحولات اخیر در جبهه کفش‌ها توجه زیادی را در جامعه LDR به خود جلب کرده است. "کفش ابرقهرمان" در سال 2016 به دویدن جاده و در سال 2019 به دویدن پیست معرفی شد، که به طور همزمان با موجی از رکوردهای LDR همزمان بود. این کفش‌ها اکنون مشمول دستورالعمل‌ها و آزمایش‌های سختگیرانه هستند [154]. ویژگی‌های کفش پشت این بهبودهای عملکرد شامل وزن کفش، ترکیب مواد، ضخامت پاشنه و سفتی خمشی است که در مجموع اقتصاد دویدن را بهبود می‌بخشد (و در نتیجه عملکرد) [155,156,157,158]. مهم‌تر این است که شواهد حکایتی (یعنی بحث‌های ما با دونده‌های سطح ملی) نشان می‌دهد که با فناوری کفش‌های اخیر، درد عضلانی کمتری و تحمل آموزش بیشتری وجود دارد که در مجموع امکان افزایش اندکی در حجم دویدن را فراهم می‌کند. مطالعات آینده باید بررسی کنند که چگونه توسعه سریع فعلی در فناوری کفش بر ویژگی‌های آموزشی LDR تأثیر می‌گذارد.

در حالی که بیشتر مطالعات علمی فقط حجم آموزش را در طول ماکرو و مزوسیکل‌ها گزارش می‌کنند [به عنوان مثال، 17, 21, 27, 28]، شیوه‌های اثبات‌شده جزئیات بیشتری در مورد نوسانات در طول سال آموزشی نشان می‌دهند. از آنجایی که بیشتر آسیب‌ها به افزایش سریع و بیش از حد بار آموزشی نسبت داده می‌شوند [159, 160]، ورزشکاران نخبه به تدریج حجم کلی دویدن را در طول 8–12 هفته اول ماکروچرخه افزایش می‌دهند. هفته تمرینی اولیه با حدود 40–60٪ از حداکثر حجم هفتگی دویدن انجام می‌شود و هر هفته حدود 5–15 کیلومتر افزایش می‌یابد تا به حداکثر حجم برسد [62, 63, 90, 94, 95, 100, 103]. این پیشرفت حجم عمدتاً با افزایش فرکانس آموزش در فاز اولیه و سپس افزایش بیشتر با افزایش طول جلسات فردی حاصل می‌شود. تغییرات در پیشرفت حجم به نظر می‌رسد به تجربه آموزشی و گرایش‌های فردی بستگی دارد. هرچه سن آموزش جوان‌تر باشد و دوره انتقال طولانی‌تر باشد، پیشرفت محتاطانه‌تر از اوایل تا اواسط دوره آمادگی در ماکروچرخه بیشتر است.

جدول 3 نمونه‌هایی از هفته‌های تمرینی معمولی برای یک دونده ماراتن و یک دونده پیست را در طول چرخه سال نشان می‌دهد.
جدول 4 نمونه‌هایی از هفته‌های تمرینی معمولی برای یک دونده ماراتن و یک دونده پیست
اندازه کامل جدول

چندین محدودیت در رویکرد ما باید مورد توجه قرار گیرد. اولاً، گنجاندن اطلاعات آموزشی اثبات‌شده می‌تواند مورد بحث قرار گیرد زیرا بر اساس تحقیقات بررسی شده نیست. با این حال، ورزشکاران نخبه به طور سیستماتیک داده‌های "آموزشی" خود را جمع‌آوری می‌کنند و گزارش‌های تمرینی خود را به طور دقیق ارائه می‌دهند [23, 113]، که توجیه استفاده گسترده از گزارش‌های تمرینی به عنوان منابع اطلاعاتی اولیه یا ثانویه در مطالعات ویژگی‌های آموزشی LDR را توجیه می‌کند [به عنوان مثال، 17–28]. ثانیاً، یک بررسی اولیه از ادبیات علمی و شیوه‌های اثبات‌شده نشان می‌دهد چندین سوگیری وجود دارد، از جمله تسلط مردانه قابل توجه و تمرکز بر روی چند گروه آموزشی موفق. علاوه بر این، فقدان یک چارچوب مشترک (به عنوان مثال، مناطق شدت) و اصطلاحات می‌تواند منجر به سوءتفاهم شود. علاوه بر این، نمی‌توان برنامه‌های آموزشی را کنترل کرد تا تفاوت‌های تجویز-اجرا یا تغییرات در برنامه‌های آموزشی در طول سال‌ها را از بین برد. ما همچنین آگاه هستیم که بسیاری از ورزشکاران ناموفق از همان "دستور غذا" مانند دونده‌های موفق استفاده کرده‌اند. بنابراین، ما به طور خاص بر ویژگی‌های کلیدی مشترک در گروه‌های مختلف ورزشکاران تمرکز می‌کنیم. در نهایت، شیوع گسترده دوپینگ در ورزش بین‌المللی نیز باید مورد توجه قرار گیرد [114, 115]. نتایج این بررسی باید با این احتیاطات تفسیر شود. با توجه به این محدودیت‌ها، ما همچنان استدلال می‌کنیم که ادغام شواهد علمی و شیوه‌های اثبات‌شده نقطه شروع قوی برای ترسیم توصیه‌های آموزشی پیشرفته و ایجاد فرضیه‌های جدید برای آزمایش در تحقیقات آینده است.
در دسترس بودن داده‌ها و مواد
همه داده‌ها و مواد از ادعاهای منتشر شده پشتیبانی می‌کنند و با استانداردهای میدانی مطابقت دارند.
در دسترس بودن کد
قابل اجرا نیست.
اطلاعات نویسنده
وابستگی‌های نویسندگان

دانشکده علوم بهداشتی، کالج دانشگاه کریستیانیا، PB 1190، Sentrum، 0107، اسلو، نروژ
توماس هاوگن و اسپن توننسن
دپارتمان نورومدیسین و علوم حرکتی، مرکز تحقیقات ورزشی نخبه، دانشگاه علم و فناوری نروژ، 7491، تروندیم، نروژ
Øyvind Sandbakk
مدرسه علوم ورزشی، دانشگاه آرکتیک نروژ UiT، ترومسو، نروژ
Øyvind Sandbakk
دانشکده علوم بهداشت و ورزشی، دانشگاه آگدر، PB 422، 4604، کریستیانساند، نروژ
استیون سیلر

نویسندگان

توماس هاوگن
شما همچنین می‌توانید این نویسنده را در PubMed و Google Scholar جستجو کنید
Øyvind Sandbakk
شما همچنین می‌توانید این نویسنده را در PubMed و Google Scholar جستجو کنید
استیون سیلر
شما همچنین می‌توانید این نویسنده را در PubMed و Google Scholar جستجو کنید
اسپن توننسن
شما همچنین می‌توانید این نویسنده را در PubMed و Google Scholar جستجو کنید

مشارکت‌ها
TH، ØS و ET بررسی را برنامه‌ریزی کردند. TH و ET ادبیات مربوطه را بازیابی کردند. همه نویسندگان (TH، SS، ØS، EE و ET) در پیش‌نویس و بازبینی دست‌نوشته مشارکت داشتند. همه نویسندگان خوانده و نسخه نهایی دست‌نوشته را تأیید کردند.
نویسنده مسئول
مکاتبات با توماس هاوگن.
بیانیه اخلاقی
تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌کنند که هیچ تضاد منافعی ندارند.
اطلاعات اضافی
یادداشت ناشر
اسپرینگر نچر به ادعاهای قضایی در نقشه‌ها و وابستگی‌های نهادی منتشر شده بی‌طرف است.
حقوق و مجوزها
دسترسی باز این مقاله تحت مجوز Creative Commons Attribution 4.0 International License منتشر شده است، که استفاده، اشتراک‌گذاری، اقتباس، توزیع و تکثیر در هر رسانه یا فرمت را مجاز می‌کند، تا زمانی که اعتبار مناسب به نویسنده(های) اصلی و منبع داده شود، پیوندی به مجوز Creative Commons ارائه شود و اگر تغییراتی ایجاد شده باشد، ذکر شود. تصاویر یا مواد شخص ثالث دیگر در این مقاله شامل مجوز Creative Commons نیستند و مگر اینکه در یک خط اعتبار به مواد اشاره شود، باید اجازه جداگانه‌ای از دارندگان حق چاپ گرفته شود. برای مشاهده یک نسخه از این مجوز، لطفاً از http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/ بازدید کنید.
چاپ مجدد و مجوزها
درباره این مقاله
[](https://crossmark.crossref.org/dialog/?doi=10.1186/s40798-022-00438-7)
به این مقاله استناد کنید
Haugen, T., Sandbakk, Ø., Seiler, S. et al. The Training Characteristics of World-Class Distance Runners: An Integration of Scientific Literature and Results-Proven Practice. Sports Med - Open 8, 46 (2022). https://doi.org/10.1186/s40798-022-00438-7
دانلود استناد

دریافت شده: 18 دسامبر 2021
پذیرفته شده: 22 مارس 2022
منتشر شده: 01 آوریل 2022
DOI: https://doi.org/10.1186/s40798-022-00438-7

کلیدواژه‌ها


آماده‌سازی برای ماراتن کاملاً با هر نوع تمرین دیگری که بیشتر دونده‌ها تجربه کرده‌اند، متفاوت است. ماراتن نیازمند تعهد به صرف زمان زیاد با پاهایی در حال حرکت و همچنین استقامت ذهنی هنگام طی مسافت‌های طولانی است. در زیر مهم‌ترین اجزای یک برنامه تمرینی ماراتن آورده شده است.

دویدن طولانی
دویدن طولانی مهم‌ترین جنبه تمرین ماراتن است. در طول یک برنامه ۱۶+ هفته‌ای، یک دونده باید تا دویدن ۲۰ تا ۲۴ مایلی پیشرفت کند. دویدن طولانی نه تنها بدن را برای راحتی در هنگام صرف زمان طولانی با پاهایی در حال حرکت آموزش می‌دهد، بلکه به ایجاد استقامت و تولید مویرگ‌ها و میتوکندری‌های لازم در سراسر بدن نیز کمک می‌کند.

دویدن با سرعت ماراتن
برای کسانی که برای شرکت در مسابقه ماراتن آموزش می‌بینند، نه صرفاً به پایان رساندن آن، دویدن با سرعت ماراتن ضروری است. تمرینات معمول شامل ۸ تا ۱۰ مایل با سرعت ماراتن است که معمولاً ۵۰ تا ۶۰ ثانیه در هر مایل کندتر از سرعت ۵ کیلومتر است. این دویدن‌های با سرعت ماراتن به ورزشکار کمک می‌کند تا با تلاش ماراتن راحت شود و در عین حال استقامت، کارایی هوازی و اقتصاد دویدن را بهبود بخشد.

مسافت پایه هوازی
علاوه بر دویدن طولانی و دویدن با سرعت ماراتن، بیشتر تمرینات یک دونده ماراتن بر اساس مسافت پایه هوازی ساخته شده است. به طور کلی، دونده‌های ماراتن باید تا جایی که می‌توانند به طور راحت در برنامه خود بگنجانند، مسافت بالایی را بدوند، از ۴۰ تا ۱۲۰ مایل در هفته. مسافت پایه برای ایجاد ظرفیت هوازی بالا، بهبود تناسب اندام، بهبود کارایی دویدن و کمک به بدن برای عادت کردن به دویدن با پاهای خسته مهم است. در طول یک هفته معمولی ۶۰ مایلی، یک دونده اغلب یک دویدن طولانی ۱۵ تا ۲۰ مایلی، یک تمرین ۸ تا ۱۰ مایلی با سرعت ثابت و چندین دویدن آسان ۶ تا ۸ مایلی را تکمیل می‌کند.

تمرینات قدرتی
در طول تمرین ماراتن، از بدن خواسته می‌شود تا با انجام دویدن‌های طولانی هفته به هفته، سخت‌تر از همیشه کار کند. کمی تمرینات قدرتی می‌تواند راه زیادی برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی و کمک به دونده‌ها برای ارائه بهترین عملکرد داشته باشد. توجه ویژه‌ای باید در سالن وزن به عضلات همسترینگ، باسن، گلوتئال، قسمت پایین کمر و شانه‌ها معطوف شود.

بهبودی
هنگام تمرین برای ماراتن، بهبودی به اندازه خود تمرین مهم است. دونده‌هایی که می‌خواهند ماراتن‌های خود را جدی بگیرند، باید روال‌های بهبودی هدفمندی را در برنامه‌های خود بگنجانند، مانند استفاده از فوم رولر، پوشیدن جوراب‌های فشاری، کشش، یوگا و استراحت. هیچ چیز بدتر از این نیست که تلاش کنید و سپس در خط شروع مصدوم شوید!


آمادگی
آمادگی برای ماراتن شامل سازگار کردن بدن با سختی و تقاضای دویدن 42.2 کیلومتر است. برای رسیدن به نتیجه مطلوب، باید تناسب اندام قلبی عروقی و استقامت خود را افزایش دهید، و همچنین توانایی حفظ و مدیریت انرژی خود را در طول مسابقه. همه اینها باید در حالی انجام شود که به ریکاوری خود احترام بگذارید تا دچار فرسودگی نشوید.
بهترین برنامه تمرینی چیست؟
ماراتن مسافت طولانی است و تمرینات شما باید این را منعکس کند. تنوع در تمرینات مهم است، و همچنین اطمینان از اینکه یک برنامه تمرینی دارید که به طور خاص شما را برای ماراتن آماده می‌کند. اما برای اکثر دونده‌ها، بیرون رفتن و دویدن با تلاش آسان و پیوسته، با فراوانی و ثبات خوب، چیزی است که شما را آماده می‌کند. موثرترین برنامه تمرینی برنامه‌ای است که بتوانید به آن پایبند باشید و از آن لذت ببرید. بسیار بهتر است که چهار تا پنج بار در هفته بدوید تا اینکه یک هفته شش بار بدوید و هفته بعد هیچ.

مسافت طولانی بدوید، اما نه خیلی طولانی

در حالی که داشتن زمان خوبی را روی پاها مهم است، اگر در دویدن‌های طولانی خود بیش از حد پیش بروید، در ریکاوری مشکل خواهید داشت و سپس ماراتن را از قبل خسته شروع خواهید کرد. سه ساعت تا 3:15 حداکثر مدت زمانی است که دویدن طولانی شما باید باشد و برای بسیاری، 2:30-2:45 سه تا چهار هفته قبل از روز مسابقه کافی است. بیشتر از این، خطر ریکاوری به موقع را به خطر می‌اندازید. برای نکات بیشتر در مورد دویدن طولانی، اینجا را کلیک کنید.
بار را پخش کنید
اما اگر طول یا مدت دویدن طولانی خود را محدود می‌کنید، چگونه می‌توانید از پس مسافت برآیید؟ دویدن طولانی حیاتی است، اما حجم کلی تمرینات شما حتی مهم‌تر است. چهار تا پنج بار دویدن در هفته یک هدف خوب است، در حالی که هر گونه تمرین متقابل اضافی، تناسب اندام شما را افزایش می‌دهد. یک دویدن میان هفته را در نظر بگیرید که حجم را نیز افزایش می‌دهد، تا 75-90 دقیقه، برای تکمیل دویدن طولانی آخر هفته خود.

نزدیک به سرعت مسابقه تمرین کنید
دویدن آسان در حین افزایش حجم تمرینات مهم است. اما با نزدیک شدن به ماراتن، انجام برخی از دویدن‌های طولانی خود نزدیک‌تر به سرعت مسابقه، به جای 60-75 ثانیه کندتر در هر مایل، مفید است. در هشت تا 10 هفته پایانی برنامه خود، سعی کنید دویدن‌های طولانی را با سرعت ثابت‌تری انجام دهید، به طور متوسط 15-30 ثانیه کندتر در هر مایل از سرعت هدف مسابقه خود.

سرعت خود را تنظیم کنید
وقتی تفنگ شلیک می‌شود، باید بدانید با چه سرعتی می‌دوید. افزودن بخش‌هایی با سرعت ماراتن به انتهای برخی از دویدن‌های طولانی، یک محرک ذهنی و جسمی عالی است. یک دویدن طولانی اوج ممکن است 2:45-3:00 باشد، شامل چهار ست 20 دقیقه با سرعت هدف ماراتن، با 5 دقیقه ریکاوری.
چند راه برای تخمین زمان ماراتن خود بر اساس عملکرد خود در مسافت‌های دیگر وجود دارد. ضرب کردن رکورد شخصی 10 کیلومتری خود در پنج، سپس کم کردن 10 دقیقه، یک گزینه است. دو برابر کردن زمان نیمه ماراتن خود و افزودن 10-20 دقیقه، یا محاسبه 105-108 درصد زمان نیمه ماراتن خود نیز کار می‌کند. یا عملکرد اخیر خود را در مسافت دیگری به یک پیش‌بینی‌کننده زمان مسابقه مانند این اضافه کنید.

سیستم خود را تحت فشار قرار دهید
ماراتن یک بازی حفظ انرژی است. بخش زیادی از چیزی که با تمرین به دنبال دستیابی به آن هستید، آموزش دادن به بدن برای استفاده خوب از سوخت است. یک راه برای انجام این کار، انجام تمریناتی است که تلاش‌ها را بین استفاده عمدتاً از چربی‌های ذخیره شده یا کربوهیدرات‌ها تغییر می‌دهند. این را امتحان کنید: در یک دویدن 75-90 دقیقه‌ای، بین سه تا پنج دقیقه با سرعت حدود 10 کیلومتر و سه تا پنج دقیقه با سرعت ماراتن یا کندتر، بدون استراحت، متناوب شوید. با 30 دقیقه شروع کنید و هدف این است که در طول هفته‌ها به حدود 60 دقیقه برسید.

تمرین متقابل انجام دهید
دویدن ضربه بالایی دارد. در سال‌های اخیر، نمونه‌های عالی از ورزشکاران نخبه را دیده‌ایم که در بالاترین سطح عملکرد خوبی دارند در حالی که تمرینات غیردویدن زیادی را در خود جای می‌دهند. گذراندن وقت روی دوچرخه یا دستگاه الپتیکال، یا حتی آب‌دویدن، می‌تواند به طور موثری تناسب اندام شما را توسعه دهد. جلسات دویدن خود را به زمان و تلاش درک شده تبدیل کنید و می‌توانند به عنوان تمرین متقابل انجام شوند، که حجم تمرینات شما را افزایش می‌دهد و در عین حال خطر آسیب را به حداقل می‌رساند.

به سراغ تپه‌ها بروید
تمرین تپه می‌تواند راهی عالی برای انجام "تمرین سرعت به صورت پنهانی" باشد، زیرا به سرعت ضربان قلب خود را افزایش می‌دهید و در عین حال قدرت بیشتری در عضلات سرینی، همسترینگ و چهارسر ران خود ایجاد می‌کنید. با رفتن به یک مسیر تپه‌ای در یکی از دویدن‌های میان هفته خود و کار کردن بر روی قطعات سربالایی با تلاش قوی و پایدار، که در آن صاف و سبک روی پاهای خود بمانید و بازوهای خود را به شدت به جلو برانید، به خودتان چالش بزنید.

روده خود را آموزش دهید
تغذیه در حین دویدن راهی خوب برای اطمینان از این است که به 10 کیلومتر آخر ماراتن با احساس قوی و آماده برای حفظ سرعت خود برسید. اما باید استراتژی تغذیه روز مسابقه خود را تمرین کنید. ژل‌ها به دریافت سریع انرژی به بدن شما در حین دویدن کمک می‌کنند. ژل خود را به تدریج در طول سه تا چهار دقیقه بنوشید و هدف قرار دادن یک ژل در هر 30 دقیقه یا بیشتر در طول مسابقه است. اگر با ژل‌ها مشکل دارید، مطمئن شوید که قبل از کاهش تمرینات، طیف وسیعی از گزینه‌های دیگر را امتحان کنید.

روی قدرت خود کار کنید
دونده‌هایی که می‌توانند وضعیت و تکنیک خود را حفظ کنند، حفظ سرعت خود را در مراحل پایانی ماراتن آسان‌تر می‌یابند. تمرینات قدرتی اغلب توسط دونده‌ها نادیده گرفته می‌شود، حتی اگر می‌تواند عملکرد را افزایش دهد. از یک یا دو جلسه در هفته برای تمرکز بر قدرت استفاده کنید، با تمریناتی مانند اسکات‌های شکاف‌دار (که در زیر نشان داده شده است)، اسکات‌های تک پا و پل‌ها، و همچنین کار هسته مانند پلانک و پلانک‌های جانبی.

به خوبی کاهش دهید
دویدن طولانی خود را سه تا چهار هفته قبل از مسابقه انجام دهید. دو هفته قبل، ممکن است به 1:45 کاهش یابد، با 30 دقیقه نهایی با سرعت هدف مسابقه خود. سپس، یک هفته قبل، بیشتر به 75 دقیقه یا بیشتر کاهش دهید، بسیار آسان و آرام. با حرکت در طول دو هفته پایانی تمرینات، سعی کنید فرکانس دویدن‌ها را یکسان نگه دارید. اگر در هفته‌های اوج خود پنج بار در هفته می‌دوید، پنج بار در هفته در طول کاهش تمرینات بدوید. سعی کنید حجم هر دویدن را حدود یک سوم دو هفته قبل و حدود نصف در هفته مسابقه کاهش دهید. البته، اگر احساس نیاز به استراحت بیشتر دارید، استراحت کنید.

سبک زندگی
بدن شما از طریق استرس و ریکاوری قوی‌تر می‌شود. شما باید بدن خود را سخت به کار بگیرید و فراتر از مناطق آسایش فعلی خود بروید تا تناسب اندام ایجاد کنید، اما تا زمانی که ریکاوری نکنید، تمام سازگاری‌های مفید رخ نمی‌دهد. بنابراین، مدیریت سبک زندگی شما کلید یک کمپین ماراتن موفق است. پائولا رادکلیف نکات عالی در مورد نحوه ایجاد تغییرات کوچک دارد.

سلامت و انرژی خود را کنترل کنید
تمرینات ماراتن شما به تنهایی نیست. کار، خانواده و زندگی اجتماعی شما بر توانایی شما در تمرین و ریکاوری خوب تأثیر می‌گذارد. مراقب علائم هشداردهنده "ریکاوری ناکافی" باشید. می‌توانید آمادگی روزانه خود را با یک برنامه HRV [تغییرپذیری ضربان قلب] نظارت کنید و به دنبال خواب نامنظم، سرماخوردگی‌های کوچک یا ناراحتی‌های مکرر، یا از دست دادن انگیزه باشید. آماده باشید تا برنامه خود را در دوره‌های شلوغ و استرس‌های کاری یا خانوادگی تغییر دهید.

خودتان را قوی‌تر بخوابانید
یک عنصر حیاتی سازگاری، دریافت خواب و ریکاوری کافی است. همه ما در مورد "هشت ساعت جادویی" شنیده‌ایم، اما در واقع، کیفیت و پیوستگی خواب شما به همان اندازه مهم است. یک محیط خنک، آرام و تاریک برای خوابیدن ایجاد کنید، سعی کنید از استفاده از تلفن خود در 60 دقیقه قبل از خواب خودداری کنید و سعی کنید زمان خواب و بیداری ثابتی داشته باشید.

تازگی پیدا کنید
فشار مداوم کمی سخت‌تر در هر هفته اغلب منجر به اوج گرفتن خیلی زود یا دچار شدن به تمرین بیش از حد یا آسیب‌دیدگی می‌شود. تمرینات خود را به قطعات کوچکتر تقسیم کنید - این می‌تواند به شما کمک کند تا تعادل بین کار و ریکاوری را مدیریت کنید. هر سه تا چهار هفته، یک هفته تمرینی سبک‌تر (که به عنوان هفته ریکاوری یا "کاهش" نیز شناخته می‌شود) را بگنجانید و حجم خود را حدود یک سوم کاهش دهید تا به بدن خود زمان سازگاری بیشتری بدهید. به روزهای استراحت و هفته‌های ریکاوری خود احترام بگذارید - بدن شما به شما پاداش می‌دهد.

برای انرژی غذا بخورید
تغذیه خوب باعث می‌شود که با انگیزه و پرانرژی به دویدن‌های خود بروید، اما همچنین به شما کمک می‌کند تا به طور موثرتری با تمرینات سازگار شوید. یک رژیم غذایی متعادل، با میوه‌ها و سبزیجات تازه فراوان و شامل گروه‌های غذایی کامل، باید نقطه شروعی برای سوخت‌رسانی به تمرینات و ریکاوری شما باشد. هدف قرار دادن 4 گرم کربوهیدرات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روزهای قبل از جلسات سخت یا دویدن‌های طولانی کلیدی است. پس از جلسات خود، غذا یا شیک با نسبت 3:1 کربوهیدرات به پروتئین را در عرض 20-40 دقیقه پس از اتمام مصرف کنید.

از آن لذت ببرید!
دویدن چیزی است که ما انتخاب می‌کنیم انجام دهیم - هیچ کس ما را مجبور به شرکت در ماراتن نمی‌کند. شما در طول تمرینات ماراتن چیزهای زیادی در مورد خود یاد می‌گیرید، پس از این فرآیند لذت ببرید. اجتماعی بمانید - لذت دویدن با دیگران در سال گذشته محدود شده است. به اشتراک گذاشتن برخی از دویدن‌های طولانی با سایر دونده‌ها می‌تواند تفاوت زیادی ایجاد کند.

ذهنیت
ماراتن شامل یک جهش ایمان است. این واقعیت که تعداد کمی از دونده‌ها مسافت را قبل از روز مسابقه در تمرینات طی می‌کنند، به این معنی است که جنبه ذهنی تمرین حتی مهم‌تر می‌شود. روش‌های مختلفی وجود دارد که می‌توانید برای مقابله با خواسته‌های ذهنی ماراتن به کار ببرید.

احترام بگذارید، نترسید
از ماراتن نترسید. این می‌تواند منجر به تصمیم‌گیری‌های ضعیف و تلاش برای پیشرفت بیش از حد، خیلی سریع و خیلی زود شود. هدف شما این است که سالم و پرانرژی به روز مسابقه برسید، بنابراین به مسافت احترام بگذارید، اما به یاد داشته باشید که قابل دستیابی است. تمرینات خود را به تدریج افزایش دهید و اهداف آموزشی کوچک، اهداف سبک زندگی و اهداف قدرتی را برای هر سه هفته تعیین کنید. هرچه اهداف بیشتری را به دست آورید، ماراتن امکان‌پذیرتر به نظر می‌رسد.

بر روی نکات مثبت تمرکز کنید
آمادگی ماراتن یک سفر است و پیشرفت همیشه هموار و خطی نیست. تمریناتی وجود خواهد داشت که طبق برنامه پیش نمی‌روند، مسابقاتی که در آن احساس خوبی ندارید و دویدن‌هایی که باید به تعویق بیندازید یا دوباره برنامه‌ریزی کنید. با گذشت هفته‌ها، مطمئن شوید که بر نتایج مثبت تمرکز می‌کنید - این در مورد کاری است که انجام می‌دهید، نه کاری که انجام نمی‌دهید. یک دفترچه تمرینی نگه دارید و هر هفته دو یا سه نکته مثبت را یادداشت کنید، دویدن‌هایی که خوب پیش رفته‌اند، تمریناتی که انجام داده‌اید یا بهبود در تغذیه خود. اگر چیزی کار نکرد، یادگیری خود را از آن تجربه یادداشت کنید و تغییراتی ایجاد کنید.

روز مسابقه را تمرین کنید
آمادگی روانی و آمادگی کلیدی در زرادخانه شماست. روز مسابقه باید آشنا باشد. این به شما امکان می‌دهد آرام و متمرکز بمانید. سعی کنید برنامه روز مسابقه خود را در چند دویدن طولانی کلیدی تقلید کنید - در ساعتی که مسابقه شروع می‌شود بدوید، لباس روز مسابقه خود را بپوشید و صبحانه روز مسابقه خود را بخورید. اگر می‌توانید، سعی کنید در طول تمرینات خود یک مسابقه (نیمه ماراتن ایده‌آل است) را کامل کنید، زیرا این به شما کمک می‌کند تا به دویدن در اطراف دیگران و سرعت سنجیدن عادت کنید.

مهارت‌های ذهنی خود را بهبود بخشید
ماراتن یک مسابقه طولانی است - ذهن شما ممکن است سرگردان شود و شک‌ها با گذشت مایل‌ها به شما هجوم آورند. از تمرینات خود برای ایجاد جعبه ابزار مهارت‌های ذهنی خود برای استفاده در روز مسابقه استفاده کنید. استراتژی‌های مثبت خودگویی مختلف را در تمرینات تمرین کنید - اینها می‌توانند بر روی آرامش تمرکز کنند ("نفس بکشید و شانه‌های خود را رها کنید")، تکنیک ("سرعت پا خود را سریع نگه دارید") یا تمرکز ("جلیقه جلوی خود را بکشید").

مسابقه
صرف نظر از اینکه چقدر تناسب اندام دارید و چقدر خوب آماده شده‌اید، نمی‌توانید با تصمیمات ضعیف در روز مسابقه کنار بیایید. از تغذیه تا سرعت، آنچه را که در تمرینات آماده کرده‌اید تمرین کنید و با احساس قوی به خط پایان خواهید رسید.

روال‌های آشنا را دنبال کنید
در هفته مسابقه و به ویژه در روز مسابقه، تا حد امکان روال‌های آشنا را تمرین کنید و به آنچه می‌دانید پایبند باشید. صبحانه معمول قبل از دویدن طولانی خود را در روز مسابقه بخورید - ممکن است لازم باشد آن را بسته بندی کنید و از قبل برنامه ریزی کنید اگر در هتل اقامت دارید. به تدریج در طول 20 دقیقه یا بیشتر غذا بخورید - با اعصاب مضطرب، آسان است که عجله کنید.

آرام باشید
اعصاب در روز مسابقه طبیعی است، اما حفظ آرامش با سازماندهی از هدر رفتن انرژی جلوگیری می‌کند. حداقل 75 دقیقه قبل از شلیک تفنگ به خط شروع برسید، ترجیحاً کمی بیشتر، و برنامه تدارکاتی روز مسابقه خود را از قبل برنامه ریزی کنید. نباید در هیچ نقطه‌ای عجله کنید. برنامه تدارکاتی خود را به وضوح در ذهن داشته باشید.

انرژی خود را حفظ کنید
هدف این است که سطح انرژی خود را بالا نگه دارید. اگر صبحانه خود را چند ساعت قبل از شروع خوردید، در نظر بگیرید که نیم ساعت قبل از شروع یک نوشیدنی انرژی‌زا یا یک میله انرژی‌زا مصرف کنید. زمان کافی برای رسیدن به خط شروع داشته باشید و لباس گرم بپوشید. نگران گرم کردن نباشید. شما 42.2 کیلومتر برای دویدن دارید و اگر وقت خود را صرف گرم کردن در منطقه انتظار کنید، فقط باید دوباره بایستید وقتی به قلم خود می‌رسید - آن ذخایر گلیکوژن را ذخیره کنید!

صبور باشید
به یاد داشته باشید، این یک مسابقه شما در برابر مسافت است. شروع منطقی رایج‌ترین توصیه روز مسابقه است که می‌شنوید، اما همچنین توصیه‌ای است که دونده‌ها بیشتر از هر چیز دیگری نادیده می‌گیرند. هدف این است که 5-10 کیلومتر اول را با سرعت هدف مسابقه خود یا چند ثانیه کندتر بدوید. اگر نگران زمان نیستید، با سرعتی بدوید که بتوانید صحبت کنید. بیشتر افرادی که در ماراتن به دیوار می‌خورند، 15-20 کیلومتر/9-12 مایل اول را خیلی سخت دویده‌اند. آماده باشید تا در 30 کیلومتر/18 مایل احساس قوی کنید.

به خودتان فشار بیاورید
در طول 10 کیلومتر/شیش مایل آخر، بر روی مایلی که در آن هستید تمرکز کنید. آسان است که با کاری که هنوز باید انجام شود، غرق شوید. بر روی جلیقه‌ای در جلو تمرکز کنید و سعی کنید از دونده‌های جلوتر سبقت بگیرید. وضعیت خود را صاف و آرام نگه دارید. هر مایل از چند مایل آخر را به شخص مهمی در زندگی خود اختصاص دهید - وقتی واقعاً مهم است، آنها را ناامید نخواهید کرد.

تام کرگس مدیر دویدن جاده‌ای برای انگلستان اطلسیک است.


نقش سیستم‌های توصیه‌گر در شکل‌دهی به تجربه کاربری در پلتفرم‌های پخش
خدمات پخش به‌طور کامل نحوه دسترسی شما به سرگرمی را در عصر دیجیتال تغییر داده‌اند و مجموعه‌ای نامحدود از فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی، آهنگ‌ها و سایر رسانه‌ها را ارائه می‌دهند. در حال حاضر، بیش از 200 سرویس پخش آنلاین در دسترس است و هر کدام به سلیقه‌های مختلف پاسخ می‌دهند.
سیستم‌های توصیه‌گر یک مکانیسم پیچیده در هسته این تغییر هستند. این سیستم‌ها نه تنها ویژگی‌های اضافی، بلکه برای بهبود تعامل شما با محتوا ضروری هستند.
بیایید پنج روش مهم را بررسی کنیم که موتورهای توصیه‌گر به‌طور قابل‌توجهی بر تجربه پخش شما تأثیر می‌گذارند.
شخصی‌سازی فضای آنلاین شما
در خط مقدم قابلیت‌های سیستم‌های توصیه‌گر، شخصی‌سازی قرار دارد. از طریق تجزیه و تحلیل تعاملات قبلی شما، از جمله ویدیوهایی که تماشا کرده‌اید و امتیازاتی که داده‌اید، این سیستم‌ها قادر به شخصی‌سازی تجربه تماشای شما هستند.
با این میزان شخصی‌سازی، می‌توانید مطمئن باشید که هر بار که وارد سیستم می‌شوید، مجموعه‌ای انتخابی که به علایق شما پاسخ می‌دهد، در دسترس خواهد بود. این امر تجربه تماشای شما را بهبود می‌بخشد و استفاده مکرر و طولانی‌تر از پلتفرم را ترویج می‌کند.
یافتن محتوا با تطبیق هوشمندانه
سیستم‌های توصیه‌گر با استفاده از یک شبکه پیچیده از الگوریتم‌های تطبیق و تجزیه و تحلیل داده‌ها امکان‌پذیر می‌شوند. این الگوریتم‌ها در یافتن محتوایی که برای شما جذاب است، در میان کتابخانه‌های بزرگ مهارت دارند.
سیستم‌های توصیه‌گر می‌توانند با بررسی الگوها و اعمال الگوریتم‌های تطبیق پیشرفته مانند جستجوی برداری برای ویژگی‌های محتوا و ترجیحات کاربر، شما را به سرعت با نمایش یا آهنگ مورد علاقه بعدی خود مطابقت دهند.
این روش با تبدیل ویژگی‌های محتوا (مانند ژانر، مضامین یا سبک‌های هنرمند) و ترجیحات کاربر به بردارها در یک فضای چند بعدی کار می‌کند. در این فضا، هر بعد نشان‌دهنده یک ویژگی یا مشخصه خاص از محتوا یا ترجیح کاربر است. سپس سیستم فاصله یا شباهت بین بردار ترجیح کاربر و بردارهای ویژگی محتوا را محاسبه می‌کند.
به این ترتیب، پلتفرم‌ها می‌توانند با استفاده از این فرآیند پیچیده، توصیه‌های بسیار مرتبطی را به شما ارائه دهند که باعث بهبود کشف بدون جلب توجه به فناوری زیربنایی می‌شود.
بهینه‌سازی ترجیحات فردی
مزایای حلقه‌های بازخورد فراتر از توصیه‌های بهبود یافته است. این یک گام فراتر می‌رود و با سفارشی‌سازی تجربه شما بر اساس علایق و عادات فردی شما، این کار را انجام می‌دهد. از آنجایی که هیچ دو کاربری در دنیای دیجیتال یکسان نیستند، شخصی‌سازی ضروری است.
این فناوری نه تنها از تعاملات شما می‌آموزد که چه نوع اطلاعاتی را دوست دارید مصرف کنید، مانند خواندن مقالات، تماشای ویدیوها یا گوش دادن به پادکست‌ها، بلکه نحوه تعامل ترجیحی شما با آن را نیز یاد می‌گیرد. این درک پیشرفته تضمین می‌کند که پلتفرم با شما سازگار می‌شود و نه برعکس، و یک تجربه دیجیتالی سفارشی بر اساس انتخاب‌های شما ارائه می‌دهد.
به همین دلیل، انتخاب خدمات پخش به جای تلویزیون سنتی در دنیای امروز قابل درک‌تر است. کاربرانی که به‌طور فعال در پخش تعامل دارند، تمایل بیشتری به مشارکت دارند و به‌طور کلی اوقات خوش‌تری دارند.
توسعه حس اکتشاف
هیجان یافتن چیزی جدید و جالب در میان حجم عظیمی از محتوا بی‌نظیر است. هدف سیستم‌های توصیه‌گر تشویق این حس اکتشاف با ارائه محتوایی است که به شما علاقه دارد اما ممکن است خودتان آن را کشف نکرده باشید.
این کاوش انتخابی تجربه شما را با فرصتی برای یافتن گنجینه‌های پنهان در هر بار استفاده از پلتفرم بهبود می‌بخشد. این مکانیسم‌ها تضمین می‌کنند که همیشه چیزی جدید و جذاب وجود دارد که توجه شما را جلب کند، صرف نظر از ژانر یا موضوعی که در آن عمیق نشده‌اید.
ایجاد جامعه با تشویق علایق مشابه
علاوه بر شخصی‌سازی، توصیه‌ها برای گرد هم آوردن افراد با علایق مشترک و ایجاد حس اجتماع ضروری هستند.
از طریق فرآیند تجزیه و تحلیل ترجیحات جمعی، پلتفرم قادر به شناسایی محتوایی است که در بین کاربرانی که پروفایل‌های مشابهی دارند محبوب است و تعاملات و گفتگوها را در مورد علایق مشترک ترویج می‌کند. این امر تجربه کاربر را بهبود می‌بخشد و در عین حال جامعه مجازی را تقویت می‌کند و پلتفرم را به یک مرکز پر رونق برای تعامل و ارتباط تبدیل می‌کند.
نتیجه‌گیری
الگوریتم‌های توصیه‌گر نقش مهم و متنوعی در خدمات پخش دارند. این سیستم‌ها از طریق حلقه‌های بازخورد، روند‌های اجتماعی، شخصی‌سازی، تطبیق هوشمندانه محتوا و ناوبری مؤثر تصمیم‌گیری، تجربه سرگرمی شما را به‌طور قابل‌توجهی بهبود می‌بخشند.
با پیشرفت فناوری، این سیستم‌ها به‌طور فزاینده‌ای پیچیده می‌شوند و تعاملات سفارشی‌تر و جذاب‌تری را با خدمات پخش مورد علاقه شما امکان‌پذیر می‌کنند. سیستم‌های توصیه‌گر نقش راهنماهای ارزشمندی را در دنیای گسترده سرگرمی دیجیتال ایفا می‌کنند و تضمین می‌کنند که تجربه شما به اندازه خود محتوا رضایت‌بخش باشد.