وزنه برداری و پاورلیفتینگ دو رشته‌ی برجسته در حوزه‌ی ورزش‌های قدرتی هستند که هر کدام طرفداران خاص خود و مجموعه‌ای متمایز از مهارت‌ها را به همراه دارند. در نگاه اول، به نظر می‌رسد هر دو بر یک مفهوم ساده متمرکز هستند: بلند کردن بیشترین وزن ممکن. با این حال، این شباهت سطحی تفاوت‌های عمیقی را در تکنیک، تمرین و اهداف رقابتی پنهان می‌کند که آن‌ها را از هم متمایز می‌سازد.

وزنه برداری، که اغلب به عنوان وزنه برداری المپیک شناخته می‌شود، ورزشی پویا است که دقت، چابکی و قدرت را محک می‌زند. این رشته شامل دو حرکت است: چنگک و دو حرکت. هر دو حرکت نیازمند بلند کردن هالتر از زمین به بالای سر با حرکات سریع و روان هستند. این ورزش بر سرعت، انعطاف‌پذیری و هماهنگی تأکید دارد و کسانی را که می‌توانند با مهارت فنی و قدرت انفجاری وزنه‌های سنگین را مدیریت کنند، پاداش می‌دهد.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: زمینه تاریخی و تکامل

تاریخچه‌ی مختصر پاورلیفتینگ
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: گسترش و تکامل جهانی

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: تفاوت‌های اساسی
انواع حرکات در هر ورزش
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: تکنیک‌ها و تمرینات

مروری بر روال‌های تمرینی معمول برای پاورلیفتینگ
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: مهارت‌های فنی مورد نیاز برای هر ورزش
اهمیت فرم و ایمنی در هر دو ورزش

ساختار رقابت در پاورلیفتینگ
قوانین و مقررات کلیدی
تجهیزات مورد استفاده در هر دو ورزش

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های فیزیکی و ذهنی

آسیب‌های شایع در وزنه برداری:
آسیب‌های شایع در پاورلیفتینگ:
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های ذهنی در وزنه برداری
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های ذهنی در پاورلیفتینگ
تغذیه و دسته‌بندی وزن

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: جامعه و فرهنگ

جامعه و فرهنگ در پاورلیفتینگ
درگیر شدن در وزنه برداری
درگیر شدن در پاورلیفتینگ
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: انتخاب بین دو رشته

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: نتیجه‌گیری

پاورلیفتینگ، در مقابل، بر قدرت خام متمرکز است که در سه حرکت اندازه‌گیری می‌شود: اسکات، پرس سینه و ددلیفت. بر خلاف وزنه برداری، حرکات پاورلیفتینگ به طور کلی کندتر و کنترل‌شده‌تر هستند و بر نیروی محض به جای سرعت یا مانورپذیری اولویت دارند. ورزشکاران برای رسیدن به بالاترین وزن ممکن در سه حرکت رقابت می‌کنند، با تأکید بر استقامت، سرسختی ذهنی و پیشرفت‌های تدریجی.

![تصویر 2: وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ](https://i.ytimg.com/vi/TCW7V_mBY5E/hqdefault.jpg)

افزایش محبوبیت هر دو ورزش را می‌توان به پوشش رسانه‌ای بیشتر، گسترش فرهنگ تناسب اندام و دسترسی بیشتر از طریق باشگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی نسبت داد. حضور آن‌ها در مسابقات بین‌المللی مختلف نیز این ورزش‌ها را برجسته کرده و هر ساله علاقه‌مندان جدیدی را جذب می‌کند. با وجود افزایش دیده‌شدن، بسیاری هنوز وزنه برداری و پاورلیفتینگ را با هم اشتباه می‌گیرند و اغلب از این اصطلاحات به جای یکدیگر استفاده می‌کنند، به دلیل تمرکز مشترک آن‌ها بر بلند کردن وزنه‌ها.

با این حال، این ورزش‌ها نه تنها با اهداف متفاوت، بلکه با تکنیک‌ها و رویدادهای رقابتی خاص خود متمایز می‌شوند. در حالی که هر دو قدرت را پرورش می‌دهند، این کار را به روش‌های منحصربه‌فرد و چالش‌برانگیز انجام می‌دهند و برای ورزشکاران و علاقه‌مندان تناسب اندام مختلف در سراسر جهان جذاب هستند. درک این تفاوت‌ها برای هر کسی که به دنبال قدردانی یا شرکت کامل در این رشته‌ها است، بسیار مهم است.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: زمینه تاریخی و تکامل

وزنه برداری به عنوان یک ورزش رقابتی ریشه در دوران باستان دارد، با سوابق تلاش‌های بلند کردن در تاریخ چندین فرهنگ، از جمله یونانیان، مصری‌ها و چینی‌ها.

این ورزش بخشی از بازی‌های المپیک مدرن در سال 1896 بود و از آن زمان به بعد، به جز یک وقفه کوتاه در اوایل قرن بیستم، همواره یک عنصر اصلی بوده است. در ابتدا شامل انواع حرکات بود، اما در نهایت بر دو حرکتی که امروزه وجود دارد استاندارد شد: چنگک و دو حرکت. این تمرکز امکان رقابت ساختاریافته‌تر و استانداردهای روشن‌تر در تکنیک و قضاوت را فراهم کرد.

تاریخچه‌ی مختصر پاورلیفتینگ

پاورلیفتینگ بعدها در اواسط قرن بیستم به عنوان یک ورزش متمایز ظهور کرد. این ورزش از سنت‌های وزنه برداری و بدنسازی تکامل یافت، جایی که ورزشکاران به دنبال یک محل جدید برای آزمایش قدرت خود به طور مستقیم بودند. به طور رسمی، پاورلیفتینگ در دهه‌های 1950 و 1960 به بلوغ رسید، زمانی که سه حرکتی که این ورزش را تعریف می‌کنند استاندارد شدند: اسکات، پرس سینه و ددلیفت.

بر خلاف وزنه برداری، پاورلیفتینگ در المپیک گنجانده نشده است، اما یک مدار رقابتی قوی از نوع خود با قهرمانی‌های ملی و بین‌المللی متعدد ایجاد کرده است.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: گسترش و تکامل جهانی

هر دو ورزش از زمان پیدایش خود شاهد تکامل قابل توجهی بوده‌اند، نه تنها از نظر تکنیک و روش‌های تمرینی، بلکه از نظر دامنه جهانی و گنجاندن آن‌ها.

وزنه برداری پیشگام در ورزش‌های جهانی بوده است و حضور در برنامه المپیک به تسهیل پذیرش آن در سراسر جهان کمک کرده است. کشورهایی از قاره‌های مختلف برنامه‌های قوی ایجاد کرده‌اند و قهرمانان المپیک تولید کرده‌اند که به محبوبیت این ورزش در فرهنگ‌های متنوع کمک کرده است.

![تصویر 3](https://image.boxrox.com/2024/01/Bracing-for-Squat.jpg)

پیشرفت‌های فناوری در علوم ورزشی و روش‌شناسی تمرینی به طور مداوم نحوه آماده‌سازی و رقابت ورزشکاران را بهبود بخشیده و مرزهای آنچه در این ورزش امکان‌پذیر است را گسترش می‌دهد.

پاورلیفتینگ، اگرچه یک ورزش المپیکی نیست، از طریق سازمان‌های مبتنی بر جامعه و پایگاه پرشوری از شرکت‌کنندگان رشد کرده است. این ورزش شاهد افزایش چشمگیری در محبوبیت، به ویژه با ظهور فرهنگ تناسب اندام در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم بوده است. این امر با اینترنت و رسانه‌های اجتماعی تسهیل شده است که امکان به اشتراک‌گذاری تکنیک‌های تمرینی، فیلم‌های رقابتی و داستان‌های انگیزشی را فراهم می‌کند. این ورزش با دسته‌بندی‌هایی برای نوجوانان، قهرمانان و ورزشکاران معلول متنوع شده است که نشان‌دهنده ماهیت فراگیر و جذابیت گسترده آن است.

هر دو ورزش با تغییرات فرهنگی سازگار شده‌اند، فناوری بیشتری را در تمرینات گنجانده‌اند و مخاطبان گسترده‌تری را در بر گرفته‌اند، از جمله مشارکت بیشتر زنان. با ادامه تکامل، وزنه برداری و پاورلیفتینگ نه تنها گواهی بر قدرت و مهارت انسان هستند، بلکه گواهی بر جذابیت پایدار فشار دادن به محدودیت‌های پتانسیل فیزیکی نیز هستند.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: تفاوت‌های اساسی

هدف اصلی در وزنه برداری، به حداکثر رساندن قدرت انفجاری و تکنیک برای بلند کردن حداکثر وزن در دو حرکت پیچیده است: چنگک و دو حرکت. این ورزش نه تنها به قدرت فیزیکی، بلکه به درجه بالایی از انعطاف‌پذیری، سرعت و هماهنگی نیاز دارد.

اجرای موفقیت‌آمیز این حرکات نیازمند تکنیک دقیق است، زیرا ورزشکار باید وزن را از زمین به موقعیت بالای سر در یک حرکت روان برای چنگک و دو حرکت برای دو حرکت مانور دهد. این ورزش بر سرعت، انعطاف‌پذیری و هماهنگی تأکید دارد و کسانی را که می‌توانند با مهارت فنی و قدرت انفجاری وزنه‌های سنگین را مدیریت کنند، پاداش می‌دهد.

در مقابل، هدف پاورلیفتینگ، آزمایش حداکثر قدرت کلی از طریق سه حرکت مختلف است: اسکات، پرس سینه و ددلیفت. هر حرکت بر گروه‌های عضلانی و انواع مختلف قدرت تمرکز دارد، با تأکید کمتر بر سرعت و بیشتر بر نیروی خام و افزایش تدریجی نیرو.

این ورزش پیشرفت‌های تدریجی و توانایی خالص بلند کردن وزنه‌های سنگین‌تر در این سه رشته را جشن می‌گیرد.

انواع حرکات در هر ورزش

دقیقاً هر ورزش شامل چه مواردی است؟

حرکات وزنه برداری:

چنگک – این حرکت نیازمند بلند کردن هالتر از زمین به بالای سر در یک حرکت پیوسته است. به دلیل نیاز به زمان‌بندی بی‌نقص، تعادل و قدرت انفجاری شناخته شده است.

دو حرکت – یک حرکت دو بخشی که در آن وزن ابتدا به سینه بلند می‌شود (پاک) و سپس با یک حرکت رانشی به سمت بالا هدایت می‌شود (جِرک). این حرکت نه تنها قدرت را آزمایش می‌کند، بلکه توانایی ورزشکار در بازیابی و بازگرداندن کنترل هالتر را نیز آزمایش می‌کند.

حرکات پاورلیفتینگ:

اسکات – شامل بلند کردن وزن قرار گرفته روی شانه‌ها یا قسمت بالای پشت، سپس انجام اسکات تا موقعیت ران موازی قبل از ایستادن مجدد است. این حرکت قدرت قسمت پایین بدن و [عضلات مرکزی](https://www.physio-pedia.com/Core_Muscles) را آزمایش می‌کند.

![تصویر 4: وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ](https://image.boxrox.com/2024/01/Squatting-with-Barbell.jpg)

پرس سینه – در این حرکت، ورزشکار وزنی را از حالت دراز کشیده روی نیمکت به سمت بالا فشار می‌دهد و قدرت فشاری قسمت بالایی بدن را به چالش می‌کشد.

ددلیفت – نیازمند بلند کردن هالتر از زمین به حالت ایستاده، درگیر کردن پشت، باسن و پاها است. اغلب به عنوان آزمون نهایی قدرت کلی بدن در نظر گرفته می‌شود.

**همچنین بخوانید: [10 بدترین قاتل تستوسترون که باید از آن‌ها اجتناب کنید](https://www.boxrox.com/10-worst-testosterone-killers-you-should-avoid/)**

این تفاوت‌های اساسی در اهداف و تکنیک‌های وزنه برداری و پاورلیفتینگ است که آن‌ها را به عنوان رشته‌های متمایز در دسته گسترده‌تر ورزش‌های قدرتی متمایز می‌کند. هر ورزش چالش‌ها و پاداش‌های منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهد و بر ویژگی‌های فیزیکی و مهارت‌های متفاوتی تأکید می‌کند.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: تکنیک‌ها و تمرینات

تمرین برای وزنه برداری به شدت بر توسعه قدرت انفجاری، دقت فنی و چابکی متمرکز است. یک روال معمولی شامل انواع تمریناتی است که برای تقویت این ویژگی‌ها طراحی شده‌اند:

![تصویر 5: تکنیک پاک کراس‌فیت](https://image.boxrox.com/2021/03/clean-technique-crossfit.png)

**حرکات المپیکی و تغییرات:** ورزشکاران اغلب حرکات اصلی (چنگک، پاک و جِرک) را همراه با تغییرات آن‌ها مانند پاک‌های آویزان یا چنگک‌های قدرتی تمرین می‌کنند تا تکنیک را اصلاح کرده و قدرت را بهبود بخشند.

**تمرینات قدرتی:** این شامل اسکات، کشش و پرس برای ایجاد قدرت عضلانی لازم برای پشتیبانی از بلند کردن وزنه‌های سنگین است.

**کار تحرک و انعطاف‌پذیری:** از آنجایی که وزنه برداری نیازمند انعطاف‌پذیری عالی برای بلند کردن موثر است، ورزشکاران اغلب کشش، یوگا یا تمرینات تحرک خاص را در تمرینات خود گنجانده‌اند.

**تمرینات سرعت و هماهنگی:** این تمرینات به بهبود توانایی لیفتر در اجرای حرکات سریع و دقیق کمک می‌کنند.

مروری بر روال‌های تمرینی معمول برای پاورلیفتینگ

تمرین پاورلیفتینگ عمدتاً بر افزایش حداکثر قدرت در طول زمان متمرکز است، با تأکید قابل توجه بر سه حرکت اصلی:

تمرین حرکات اصلی: ورزشکاران چندین جلسه در هفته را صرف تمرین اسکات، پرس سینه و ددلیفت می‌کنند و اغلب از وزن‌ها و تکرارهای مختلف برای ایجاد قدرت به طور تدریجی استفاده می‌کنند.

تمرینات کمکی: برای جلوگیری از عدم تعادل و بهبود قدرت، پاورلیفترها تمریناتی مانند ردیف‌ها، پرس‌های سرشانه و تمرینات مرکزی را که حرکات اصلی را پشتیبانی می‌کنند، گنجانده‌اند.

چرخه‌های حجم و شدت: تمرینات اغلب شامل دوره‌بندی است، جایی که حجم (تعداد تکرارها و ست‌ها) و شدت (وزن) در چرخه‌های برنامه‌ریزی شده تا زمان رقابت تنظیم می‌شوند.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: مهارت‌های فنی مورد نیاز برای هر ورزش

وزنه برداری نیازمند تسلط بر تکنیک‌های پیچیده برای مدیریت وزنه‌های حداکثر به طور موثر است. مهارت‌هایی مانند زمان‌بندی کشش، انتقال زیر میله و تثبیت وزنه‌ها در بالای سر بسیار مهم هستند. تقاضای فنی بالا است زیرا حتی یک خطای جزئی در فرم می‌تواند منجر به عدم موفقیت در بلند کردن شود.

پاورلیفتینگ، در حالی که از نظر فنی پیچیده‌تر از وزنه برداری نیست، هنوز هم نیازمند تکنیک عالی برای بلند کردن ایمن وزنه‌های سنگین است. تراز و موقعیت مناسب برای اجرای موفقیت‌آمیز یک بلند کردن و جلوگیری از آسیب ضروری است. پاورلیفترها باید یاد بگیرند که حرکات خود را با دقت کنترل کنند و بر فرم تمرکز کنند تا وزن‌های عظیم را به طور مساوی در گروه‌های عضلانی مناسب توزیع کنند.

اهمیت فرم و ایمنی در هر دو ورزش

در هر دو ورزش وزنه برداری و پاورلیفتینگ، اهمیت فرم مناسب را نمی‌توان دست کم گرفت. تکنیک خوب بهترین دفاع در برابر آسیب‌های شایع مرتبط با بلند کردن وزنه‌های سنگین، مانند کشیدگی‌ها، رگ به رگ شدن و سایش مفاصل است. مربیان و مربیان بر ضرورت تسلط بر فرم قبل از افزایش وزن‌ها تأکید می‌کنند.

**تجهیزات ایمنی:** استفاده از کمربندها، آستین‌های زانو، پیچ‌های مچ و کفش‌های مناسب می‌تواند پشتیبانی و ایمنی اضافی را فراهم کند.

**نظارت و نقطه یابی:** به ویژه در پاورلیفتینگ، داشتن یک نقطه یاب در طول بلند کردن‌های سنگین مانند پرس سینه و اسکات برای جلوگیری از حوادث بسیار مهم است.

**بارگذاری پیشرونده:** هر دو ورزش بر اصل بارگذاری پیشرونده تکیه می‌کنند، جایی که ورزشکاران به تدریج وزن‌هایی را که بلند می‌کنند افزایش می‌دهند تا قدرت را بهبود بخشند بدون اینکه بدن خود را بیش از حد تحت فشار قرار دهند.

رعایت این پروتکل‌های ایمنی تضمین می‌کند که ورزشکاران می‌توانند به تمرین و رقابت موثر ادامه دهند، خطر آسیب را به حداقل برسانند و یک حرفه ورزشی طولانی و پربار را تضمین کنند. هر دو وزنه برداری و پاورلیفتینگ نیازمند یک رویکرد منظم به تمرین و تعهد تزلزل ناپذیر به ایمنی و فرم مناسب هستند.

رقابت و قوانین

مسابقات وزنه برداری معمولاً بر اساس وزن بدن در جلسات سازماندهی می‌شوند. هر ورزشکار در دو نوع بلند کردن رقابت می‌کند: چنگک و دو حرکت. رقابت از فرمتی پیروی می‌کند که در آن به هر ورزشکار سه تلاش برای هر بلند کردن داده می‌شود و در مجموع شش تلاش برای هر شرکت‌کننده وجود دارد.

بالاترین بلند کردن موفقیت‌آمیز در هر نوع ثبت می‌شود و مجموع این دو بلند کردن بالاترین امتیاز ورزشکار را تشکیل می‌دهد. ورزشکاری که بالاترین امتیاز را در وزن خود داشته باشد برنده می‌شود. در صورت تساوی، ورزشکاری که وزن بدن کمتری دارد برنده می‌شود.

ساختار رقابت در پاورلیفتینگ

مسابقات پاورلیفتینگ نیز ورزشکاران را بر اساس وزن بدن تقسیم می‌کنند. هر شرکت‌کننده سه حرکت اصلی را انجام می‌دهد: اسکات، پرس سینه و ددلیفت، به همان ترتیب. مشابه وزنه برداری، هر ورزشکار سه تلاش برای هر بلند کردن دارد و بهترین تلاش معتبر او برای هر بلند کردن به امتیاز کل او کمک می‌کند.

شرکت‌کننده‌ای که بالاترین مجموع برای سه بلند کردن در وزن خود داشته باشد، برنده اعلام می‌شود. در صورت تساوی، ورزشکاری که وزن بدن کمتری دارد برنده می‌شود.

قوانین و مقررات کلیدی

**قوانین وزنه برداری:**

ورزشکاران باید بلند کردن را مطابق با استانداردهای حرکتی دقیق انجام دهند و داوران هر بلند کردن موفقیت‌آمیز را با اکثریت آرا تأیید می‌کنند.

هرگونه حرکت در طول بلند کردن مانند فشار دادن میله (خم کردن و صاف کردن آرنج‌ها) یا رها کردن وزن قبل از سیگنال به عنوان خطا در نظر گرفته می‌شود.

میله باید در یک حرکت روان در چنگک و دو حرکت در دو حرکت بلند شود.

**قوانین پاورلیفتینگ:**

هر بلند کردن معیارهای عملکرد خاصی دارد، از جمله عمق مناسب در اسکات (کمر ران زیر بالای زانو)، امتداد کامل بازوها در پرس سینه و قفل کردن باسن و زانوها در ددلیفت.

عدم رعایت دستورات، موقعیت شروع یا پایان نامناسب یا رها کردن میله دلایل رد شدن بلند کردن هستند.

استفاده از هرگونه لباس حمایتی یا مواد افزایش دهنده عملکرد به شدت توسط فدراسیون‌ها تنظیم می‌شود، با بسیاری از فدراسیون‌ها که مسابقات بدون دارو را ترویج می‌کنند.

تجهیزات مورد استفاده در هر دو ورزش

هالترها: به طور خاص برای هر ورزش طراحی شده‌اند تا وزن‌های بالا را تحمل کنند و چسبندگی را فراهم کنند.
وزنه‌ها: استاندارد شده برای رقابت برای اطمینان از انصاف در افزایش وزن.
کمربندها: برای حمایت از پشت و افزایش فشار داخل شکمی برای بلند کردن‌های سنگین‌تر استفاده می‌شود.

**تجهیزات خاص وزنه برداری:**

لباس‌های یک تکه: یک لباس تنگ که باید در طول مسابقات پوشیده شود تا به داوران اجازه دهد بدن ورزشکار را در طول بلند کردن‌ها به وضوح ببینند.

**تجهیزات خاص پاورلیفتینگ:**

پیراهن‌های نیمکت و لباس‌های اسکات: لباس‌های تخصصی که می‌توانند به حمایت از عضلات ورزشکار در طول بلند کردن‌ها کمک کنند، اگرچه استفاده از آن‌ها بسته به قوانین رقابت متفاوت است.

پیچ‌های مچ و آستین‌های زانو: حمایت از مفصل در طول بلند کردن‌های سنگین، به ویژه در اسکات و پرس سینه فراهم می‌کنند.

![تصویر 6: پاک WODs Fraser](https://image.boxrox.com/2021/07/Clean-WODs-Fraser-1024x576.jpg)

هر دو ورزش نیازمند این است که ورزشکاران به شدت از قوانین رقابت پیروی کنند و از تجهیزات خاصی استفاده کنند که برای افزایش عملکرد در عین حفظ استانداردهای انصاف و ایمنی طراحی شده‌اند.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های فیزیکی و ذهنی

وزنه برداری نیازمند ترکیبی از قدرت انفجاری، انعطاف‌پذیری و سرعت است. ورزشکاران باید حرکات پیچیده‌ای را انجام دهند که نیازمند هماهنگی و کنترل بالایی است. شتاب سریع مورد نیاز برای بلند کردن وزنه‌ها به سمت بالا می‌تواند فشار قابل توجهی را بر سیستم اسکلتی عضلانی وارد کند.

آسیب‌های شایع در وزنه برداری:

آسیب‌های شانه و آرنج: به دلیل حرکات بلند کردن بالای سر که می‌تواند مفاصل شانه و آرنج را تحت فشار قرار دهد.
کشیدگی‌های زانو و مچ پا: ناشی از نیروی زیاد وارد شده در طول فازهای گرفتن و اسکات بلند کردن‌ها.
آسیب‌های کمر: ناشی از فازهای کشش یا جبران در طول فاز ریکاوری.

در پاورلیفتینگ، تمرکز بر حداکثر قدرت در سه بلند کردن است که هر کدام گروه‌های عضلانی و انواع مختلف قدرت را هدف قرار می‌دهند. بلند کردن‌های آهسته و کنترل‌شده اما بسیار سنگین نیازمند قدرت و استقامت عضلانی عظیمی است.

آسیب‌های شایع در پاورلیفتینگ:

پارگی و کشیدگی عضلات: به ویژه در قسمت پایین کمر، شانه‌ها و سینه.
استرس مفصلی: به ویژه در زانوها، باسن و شانه‌ها از بارگذاری تکراری سنگین.
تاندونیت: اغلب در آرنج‌ها و زانوها به دلیل ماهیت تکراری تمرینات.
چالش‌های ذهنی و جنبه‌های روانشناختی رقابت

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های ذهنی در وزنه برداری

تصمیم‌گیری سریع و دقیق مورد نیاز در وزنه برداری، همراه با نیاز به حفظ آرامش تحت فشار، خواسته‌های روانشناختی قابل توجهی را بر ورزشکاران تحمیل می‌کند. توانایی تمرکز شدید در لحظه و اجرای حرکات پیچیده به طور بی‌نقص بسیار مهم است.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: خواسته‌های ذهنی در پاورلیفتینگ

پاورلیفتینگ نیازمند صبر و استقامت است، زیرا پیشرفت می‌تواند کند و تدریجی باشد. سرسختی ذهنی برای مقابله با فشار فیزیکی شدید و فشار روانی رقابت با وزنه‌های بسیار سنگین مورد نیاز است. تمرکز و آمادگی ذهنی برای عملکرد تحت نظارت داوران و تماشاگران بسیار مهم است.

تغذیه و دسته‌بندی وزن

هر دو ورزش به دسته‌های وزنی تقسیم می‌شوند و تغذیه را به یک جنبه حیاتی از تمرین و رقابت تبدیل می‌کنند. ورزشکاران باید رژیم غذایی خود را به دقت مدیریت کنند تا عملکرد را به حداکثر برسانند و در عین حال وزن بدن خود را در دسته رقابتی خود حفظ کنند.

**استراتژی‌های تغذیه‌ای:**

تعادل درشت مغذی: اطمینان از تعادل بهینه پروتئین‌ها، چربی‌ها و کربوهیدرات‌ها برای حمایت از ریکاوری عضلات، نیازهای انرژی و سلامت کلی.
مصرف کالری: تنظیم مصرف کالری بر اساس تقاضای تمرین و اهداف وزن.
زمان‌بندی وعده‌های غذایی: هماهنگ کردن مصرف وعده‌های غذایی با جلسات تمرینی برای افزایش در دسترس بودن انرژی و ریکاوری.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: جامعه و فرهنگ

فرهنگ وزنه برداری ریشه در سنت‌های نظم، احترام و رفاقت دارد. در سراسر جهان، جوامع وزنه برداری اغلب نزدیک به هم هستند و تأکید زیادی بر مربیگری و راهنمایی دارند. این ورزش به خاطر فضای فراگیر خود شناخته شده است، جایی که کهنه‌کاران اغلب بینش و تشویق را با تازه‌واردان به اشتراک می‌گذارند.

باشگاه‌های وزنه برداری معمولاً یک محیط حمایتی ایجاد می‌کنند که در آن ورزشکاران در تمام سطوح با هم کار می‌کنند تا پیشرفت کنند. مسابقات بین‌المللی مانند المپیک و مسابقات محلی نه تنها پیروزی‌های فردی را جشن می‌گیرند، بلکه دستاوردهای جمعی جامعه را نیز گرامی می‌دارند.

علیرغم ماهیت فردی رقابت‌ها، حس وحدت قوی بین رقبا وجود دارد که پیوند مشترک تلاش برای تعالی در یک ورزش چالش‌برانگیز را به اشتراک می‌گذارند.

جامعه و فرهنگ در پاورلیفتینگ

جوامع پاورلیفتینگ با یک اخلاق قدرت، پشتکار و حمایت متقابل مشخص می‌شوند. فرهنگ در پاورلیفتینگ یکی از توانمندسازی است، جایی که رکوردهای شخصی و پیشرفت فردی به اندازه پیروزی‌های رقابتی جشن گرفته می‌شوند. پاورلیفتینگ افراد متنوعی را جذب می‌کند که به قدرت نه تنها از نظر جسمی، بلکه از نظر ذهنی نیز ارزش قائل هستند.

باشگاه‌ها و باشگاه‌های محلی قلب جامعه پاورلیفتینگ هستند و فضایی را فراهم می‌کنند که در آن لیفترها می‌توانند با هم تمرین کنند و از یکدیگر بیاموزند. مسابقات به عنوان گردهمایی‌هایی عمل می‌کنند که در آن جنبه‌های اجتماعی ورزش می‌درخشد - ورزشکاران اغلب صرف نظر از تیم یا کشور، یکدیگر را تشویق می‌کنند و فضای مسابقات معمولاً پر از تشویق و احترام متقابل است.

فراگیر بودن این ورزش در دسته‌های تطبیقی و بخش‌های قهرمانان آن مشهود است و نشان‌دهنده ماهیت فراگیر و جذابیت گسترده آن است.

درگیر شدن در وزنه برداری

باشگاه محلی را پیدا کنید: بسیاری از باشگاه‌ها در وزنه برداری المپیک تخصص دارند و کلاس‌ها یا جلساتی را به ویژه برای مبتدیان ارائه می‌دهند.
در کارگاه‌ها و کلینیک‌ها شرکت کنید: این فرصت‌های عالی برای یادگیری اصول اولیه تحت راهنمایی مربیان با تجربه هستند.
مسابقات را تماشا کنید: شرکت در مسابقات محلی و بزرگتر می‌تواند بینش‌هایی در مورد پویایی این ورزش ارائه دهد و شما را با جامعه مرتبط کند.

درگیر شدن در پاورلیفتینگ

به یک باشگاه پاورلیفتینگ بپیوندید: باشگاه‌های تخصصی دارای تجهیزات و مربیگری مورد نیاز برای شروع پاورلیفتینگ هستند. این امکانات اغلب مسابقات غیررسمی یا جلسات تمرینی را برگزار می‌کنند.
در مسابقات محلی شرکت کنید: حتی مبتدیان نیز می‌توانند وارد شوند، زیرا بسیاری از مسابقات محلی دسته‌های مبتدی را ارائه می‌دهند.
به صورت آنلاین درگیر شوید: انجمن‌های آنلاین و گروه‌های رسانه‌های اجتماعی منابع ارزشمندی هستند که در آن مبتدیان می‌توانند سؤال بپرسند، نکات آموزشی را پیدا کنند و با سایر لیفترها ارتباط برقرار کنند.

هر دو ورزش جوامع قوی را ارائه می‌دهند که از تازه‌واردان با اشتیاق و حمایت استقبال می‌کنند. چه به ماهیت پویا و از نظر فنی چالش‌برانگیز وزنه برداری جذب شده باشید یا به قدرت خام و عزم و اراده جشن گرفته شده در پاورلیفتینگ، جایی برای شما در این ورزش‌های قدرتی متحول‌کننده وجود دارد.

وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: انتخاب بین دو رشته

انتخاب بین وزنه برداری و پاورلیفتینگ اغلب به علایق شخصی، ویژگی‌های فیزیکی و اهداف کلی تناسب اندام شما بستگی دارد. در اینجا چند فاکتور کلیدی برای در نظر گرفتن وجود دارد:

ویژگی‌های فیزیکی و توانایی‌ها: وزنه برداری به طور کلی به تحرک و انعطاف‌پذیری بیشتری نیاز دارد، به ویژه در مچ دست‌ها، شانه‌ها، باسن‌ها و مچ پاها. پاورلیفتینگ نیازمند قدرت و استقامت کلی بیشتری است.
علاقه به سرعت در مقابل قدرت: وزنه برداری پویا تر است و شامل حرکات سریع و انفجاری است، در حالی که پاورلیفتینگ بر قدرت خام و کنترل تمرکز دارد.
ترجیحات تمرینی: در نظر بگیرید که از چه نوع تمرینی بیشتر لذت می‌برید. روال‌های وزنه برداری اغلب شامل انواع متنوع‌تری از تمرینات از جمله بلند کردن‌های فنی و کار سرعت است، در حالی که پاورلیفتینگ شامل تمرینات مستقیم‌تر، اگرچه بسیار منظم، است.

اهداف رقابتی: فکر کنید که آیا به رقابت در ورزشی که به طور بین‌المللی شناخته شده و در المپیک گنجانده شده است، یا ورزشی با یک سازمان مبتنی بر جامعه و مسابقات محلی قوی‌تر علاقه دارید.
دسترسی به مربیگری و امکانات: دسترسی به مربیگری تخصصی و امکانات مناسب نیز می‌تواند بر انتخاب شما تأثیر بگذارد، زیرا هر ورزش به تجهیزات و راهنمایی تخصصی خاصی نیاز دارد.
وزنه برداری در مقابل پاورلیفتینگ: نتیجه‌گیری

در طول این بررسی وزنه برداری و پاورلیفتینگ، تفاوت‌های اساسی که هر ورزش را تعریف می‌کنند، آشکار شد. وزنه برداری با تمرکز بر قدرت انفجاری و تکنیک دقیق مشخص می‌شود و نیازمند ورزشکارانی است که بر چنگک و دو حرکت مسلط شوند - بلند کردن‌هایی که نیازمند چابکی، انعطاف‌پذیری و سرعت هستند.

پاورلیفتینگ در مقابل، بر حداکثر قدرت کلی تأکید دارد و ورزشکاران برای رسیدن به اوج در اسکات، پرس سینه و ددلیفت تلاش می‌کنند و بر نیروی خام و استقامت تمرکز دارند.

جذابیت وزنه برداری در ماهیت پویا و از نظر فنی چالش‌برانگیز آن نهفته است و آن را به آزمونی از قدرت فیزیکی و هماهنگی و تمرکز ذهنی تبدیل می‌کند.

پاورلیفتینگ کسانی را جذب می‌کند که از عزم و اراده مورد نیاز برای فشار دادن به محدودیت‌های قدرت خود قدردانی می‌کنند و یک چالش مستقیم اما عمیق استراتژیک را ارائه می‌دهند زیرا ورزشکاران به دنبال افزایش تدریجی ظرفیت بلند کردن خود هستند.

هر دو ورزش جوامع قوی را پرورش می‌دهند که از مبتدیان و ورزشکاران با تجربه حمایت می‌کنند و محیط‌هایی را فراهم می‌کنند که در آن دستاوردهای فردی جشن گرفته می‌شود و دانش جمعی عملکرد فردی را افزایش می‌دهد.

چه به دنبال هیجان بلند کردن وزنه‌ها به صورت روان باشید یا از چالش بلند کردن حداکثر وزن‌ها به صورت کنترل‌شده لذت ببرید، وزنه برداری و پاورلیفتینگ فرصت‌های منحصربه‌فردی را برای رشد شخصی و رضایت رقابتی ارائه می‌دهند.

اگر در مورد ادامه کدام مسیر فکر می‌کنید، سعی کنید هر دو ورزش را امتحان کنید تا تجربه دست اولی از سبک‌های تمرینی و فضاهای متمایز آن‌ها داشته باشید. درگیر شدن با هر دو جامعه و آزمایش توانایی‌های بدن خود در هر رشته می‌تواند بینش‌های ارزشمندی را در مورد آنچه که با اهداف تناسب اندام و ترجیحات شخصی شما مطابقت دارد، ارائه دهد.

ما از همه خوانندگان تشویق می‌کنیم تا این رشته‌های پاداش‌بخش را بررسی کنند. چه به دنبال هیجان بلند کردن وزنه‌ها به صورت روان باشید یا از چالش بلند کردن حداکثر وزن‌ها به صورت کنترل‌شده لذت ببرید، وزنه برداری و پاورلیفتینگ راه‌های عمیقی برای ایجاد قدرت، اعتماد به نفس و انعطاف‌پذیری ارائه می‌دهند.

با کنجکاوی و عزم و اراده در هر یک از این ورزش‌ها غوطه‌ور شوید و سفری رضایت‌بخش را به سوی دستیابی به اهداف تناسب اندام خود کشف کنید.


قانون‌گذاران و حامیان خواسته‌های خود برای بخشش بدهی دانشجویی را پیش از پایان تعلیق بازپرداخت در اول ماه مه تشدید کرده‌اند. با توجه به وضعیت کنونی اقتصاد، ما تخمین می‌زنیم که بخشش کل ۱.۶ تریلیون دلار بدهی دانشجویی، نرخ تورم را در ۱۲ ماه پس از زمان‌بندی از سرگیری بازپرداخت، بین ۱۰ تا ۵۰ صدم درصد (۰.۱ تا ۰.۵ درصد) افزایش دهد. این افزایش، معادل ۴ تا ۲۰ درصد نسبت به میانگین پیش‌بینی نرخ تورم فدرال رزرو خواهد بود.
بخشش کامل بدهی، حدود ۱.۶ تریلیون دلار برای دولت فدرال هزینه خواهد داشت، در حالی که تراز حساب‌های خانوار را به میزان مشابه بهبود می‌بخشد. مطابق با تحلیل‌های قبلی ما، تخمین می‌زنیم که این امر منجر به کاهش ۸۰ میلیارد دلاری در بازپرداخت‌ها در سال اول می‌شود که به نوبه خود، مصرف خانوار را به میزان ۷۰ تا ۹۵ میلیارد دلار افزایش می‌دهد، پس از در نظر گرفتن اثر افزایش ثروت.
اغلب، افزایش مصرف منجر به افزایش تولید اقتصادی می‌شود.۱ با این حال، اقتصاد در حال حاضر قادر به پاسخگویی به تقاضای موجود با توجه به درآمد قابل تصرف بالا، تراز حساب‌های قوی، محدودیت‌های عرضه مداوم و سایر عوامل نیست. این ناهماهنگی به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا نرخ تورم در سال گذشته به بالاترین سطح ۴۰ سال گذشته رسید و چرا افزایش بیشتر تقاضا می‌تواند منجر به افزایش قیمت‌ها به جای افزایش تولید شود.
با فرض اینکه اقتصاد همچنان داغ باشد و ۹۰ درصد از مصرف جدید منجر به افزایش قیمت‌ها به جای افزایش تولید شود، ما تخمین می‌زنیم که بخشش کل بدهی دانشجویی معوق، هزینه‌های مصرف شخصی (PCE) را در سال پس از از سرگیری بازپرداخت بدهی، بین ۳۷ تا ۵۰ صدم درصد (۰.۳۷ تا ۰.۵ درصد) افزایش دهد. حتی اگر تنها یک‌سوم از مصرف جدید به قیمت‌ها منتقل شود و فدرال رزرو با تشدید بیشتر پاسخ دهد، تخمین می‌زنیم که بخشش بدهی دانشجویی تورم را بین ۱۰ تا ۱۴ صدم درصد افزایش دهد.۲
نکته مهم این است که هیچ‌کدام از این تخمین‌ها اثر احتمالی بخشش گسترده بدهی دانشجویی بر قیمت‌های شهریه را در نظر نمی‌گیرند. دانشجویان آینده ممکن است انتظار دورهای آتی بخشش بدهی را داشته باشند، که می‌تواند تمایل آن‌ها به پذیرش بدهی بیشتر را افزایش دهد و در نتیجه حساسیت آن‌ها به قیمت‌هایی که مدارس دریافت می‌کنند را کاهش دهد و در نهایت، افزایش قیمت‌ها توسط مدارس را حتی سریع‌تر از قبل آسان‌تر کند.

اثر تورمی بخشش ۱.۶ تریلیون دلار بدهی دانشجویی در مقایسه با مبلغ هنگفتی که درگیر آن است، اندک خواهد بود، زیرا بازپرداخت‌ها در طول زمان پخش می‌شوند و مزایای بخشش بدهی عمدتاً به افراد پردرآمد می‌رسد که تمایل به پس‌انداز بیشتر پول خود دارند.۳ با این حال، این افزایش در مقایسه با نرخ تورم اساسی قابل توجه است. این افزایش معادل ۴ تا ۲۰ درصد نسبت به آخرین پیش‌بینی تورم فدرال رزرو و ۵ تا ۲۵ درصد بالاتر از هدف آن خواهد بود.

علاوه بر این، حتی یک افزایش جزئی در فشارهای تورمی می‌تواند به پویایی تورم فعلی دامن بزند، خطر مارپیچ دستمزد-قیمت را افزایش دهد و بازگرداندن انتظارات تورمی به هدف فعلی را برای فدرال رزرو دشوارتر کند. بخش زیادی از این افزایش در صورت تمدید تعلیق پرداخت وام دانشجویی توسط دولت بایدن برای یک سال دیگر نیز رخ خواهد داد، زیرا منجر به افزایش مشابه در جریان نقدی به افراد می‌شود.

علاوه بر افزودن ۱.۶ تریلیون دلار به بدهی ملی و بهره‌مندی ناعادلانه افراد پردرآمد، ما دریافتیم که بخشش بدهی دانشجویی باعث افزایش سریع‌تر قیمت‌ها نسبت به آنچه که در حال حاضر وجود دارد می‌شود و فشارهای تورمی را تشدید می‌کند.

۱ در نوامبر ۲۰۲۰، ما تخمین زدیم که بخشش کامل بدهی دانشجویی، تولید را به میزان تقریباً ۰.۳ درصد در سال‌هایی که تولید به طور قابل توجهی زیر پتانسیل باقی می‌ماند، افزایش می‌دهد. با توجه به پویایی‌های اقتصادی فعلی، اکنون تخمین می‌زنیم که بخشش کامل بدهی دانشجویی، تولید را در یک دوره زمانی معادل به میزان ۰ تا ۰.۳ درصد افزایش دهد. در ژوئن ۲۰۲۱، ما تخمین زدیم که بخشش ۱۰ هزار دلار بدهی دانشجویی به ازای هر نفر، تولید را در طول سه سال به میزان ۰.۰۴ درصد و بخشش ۵۰ هزار دلار بدهی دانشجویی به ازای هر نفر، تولید را به میزان ۰.۱۳ درصد افزایش می‌دهد. این تخمین‌ها فرض می‌کردند که تورم بالاتر (و نرخ‌های بهره) سود اقتصادی بالقوه ناشی از چنین بخشش بدهی را محدود می‌کند، اما تا اوایل سال ۲۰۲۴ به طور کامل محدود نخواهد شد. با توجه به پویایی‌های اقتصادی فعلی، اکنون انتظار داریم که سود تولید کمتری به دست آید، به ویژه در سال ۲۰۲۲، اما تحلیل خود را به‌روزرسانی نکرده‌ایم.
۲ در حالی که ما هنوز تأثیر تورمی بخشش جزئی بدهی را تخمین نزده‌ایم، انتظار داریم که آن متناسب با مبلغ بخشیده شده باشد.
۳ به عنوان مقایسه، ۱.۶ تریلیون دلار "بازپرداخت‌های بازیابی" اضافی با استفاده از روش‌شناسی مشابه، تورم را بین ۱۱۵ تا ۵۱۰ صدم درصد افزایش می‌دهد.
برچسب‌ها
ترندینگ


تحلیل کسری بودجه CRFB یک مقایسه دقیق نیست.

CRFB هزینه تخمینی ۲۳۰ میلیارد دلاری برای لغو ۱۰ هزار دلار بدهی دانشجویی را طوری در نظر می‌گیرد که انگار در طول ۱۰ سال آینده ایجاد می‌شود تا آن را با کاهش کسری بودجه قانون کاهش تورم (IRA) در همان دوره زمانی مقایسه کند. آن‌ها هر دو را بر اساس استانداردهای حسابداری نقدی یکسان در نظر می‌گیرند، اما اینطور نیست؛ طبق قوانین بودجه‌ریزی مرتبط با برنامه‌های اعتباری، لغو وام دانشجویی طوری در نظر گرفته می‌شود که انگار اصل و بهره وام در طول عمر آن به طور کامل و فوری لغو شده‌اند.

بنابراین، در حالی که کاهش واقعی درآمدهای دولت ناشی از لغو بدهی در هر سال کم و در طول دهه‌ها پخش شده است، چیزی شبیه ۱۳ میلیارد دلار در سال، در بودجه‌بندی طوری لحاظ می‌شود که انگار همه این سال‌ها به طور همزمان اتفاق می‌افتند. این بدان معناست که پرداخت‌های وام دانشجویی که پس از دهه اول جمع‌آوری می‌شدند، به جای آن، در سال اول به عنوان درآمد از دست رفته در نظر گرفته می‌شوند.

برای مقایسه دقیق‌تر، باید کاهش کسری بودجه IRA را حداقل در طول دو دهه بررسی کرد. CRFB یافته است که IRA کسری بودجه را در طول دو دهه به میزان ۱.۹ تریلیون دلار کاهش می‌دهد (۱.۱ تریلیون دلار با تمدید یارانه‌های قانون مراقبت مقرون به صرفه)، که عمدتاً ناشی از صرفه‌جویی در هزینه‌های دارو در سال‌های آینده است. این رقم بسیار بیشتر از هزینه هرگونه لغو وام دانشجویی است.

تحلیل خود CRFB نشان می‌دهد که تورم ناشی از لغو بدهی ناچیز است و با از سرگیری پرداخت‌ها جبران می‌شود.

دلیل برای تردید در مورد تخمین ۱۵ صدم درصدی CRFB برای لغو ۱۰ هزار دلار بدهی دانشجویی وجود دارد. آن‌ها جزئیاتی در مورد نحوه تخمین این رقم ارائه نمی‌دهند و این رقم بسیار بالاتر از تخمین‌های قبلی آن‌ها است. در فوریه ۲۰۲۲، CRFB استدلال کرد که "لغو تمام بدهی‌های دانشجویی شاغل، تورم را بین ۳۷ تا ۵۰ صدم درصد افزایش می‌دهد." با توجه به اینکه لغو تمام بدهی‌های دانشجویی بیش از شش برابر هزینه لغو ۱۰ هزار دلار است، درک اینکه این دو عدد چگونه با هم مطابقت دارند، دشوار است. علاوه بر این، آن‌ها این کار را با فرض اینکه "۹۰ درصد از مصرف جدید منجر به افزایش قیمت‌ها به جای افزایش تولید می‌شود" انجام می‌دهند، که به این معنی است که ما در یک منحنی فیلیپس تقریباً عمودی قرار داریم، که توصیف بعیدی از وضعیت اقتصاد کلان ما است. به طور کلی، لغو بدهی دانشجویی محرک اقتصادی کمی ارائه می‌دهد، نکته‌ای که CRFB بارها در طول سال‌ها به آن اشاره کرده است.

با این حال، حتی اعداد خود آن‌ها نشان می‌دهد که لغو بخشی از بدهی دانشجویی و از سرگیری پرداخت‌ها در آینده نزدیک، تورم را در مقایسه با از سرگیری پرداخت‌ها کاهش می‌دهد. آن‌ها استدلال می‌کنند که از سرگیری پرداخت‌ها تورم را هر سال ۲۰ صدم درصد کاهش می‌دهد، در حالی که لغو ۱۰ هزار دلار بدهی دانشجویی تورم را ۱۵ صدم درصد افزایش می‌دهد. بنابراین، توافقی که بدهی دانشجویی را لغو کند و پرداخت‌ها را از سر بگیرد، تورم را در مقایسه با وضعیت موجود کاهش می‌دهد.

قبل از از سرگیری هرگونه پرداخت، به‌روزرسانی برنامه‌های بازپرداخت برای رسیدگی به شکست‌های طولانی‌مدت در تأمین مالی آموزش عالی ضروری است. تعلیق پرداخت وام دانشجویی یک سیاست هوشمندانه و مهم بود که به وام‌گیرندگان اجازه داد تا درآمد فعلی خود را حفظ کنند و بهتر با اختلالات ناشی از همه‌گیری که استرس مالی ناشی از پرداخت بدهی را تشدید کرد، مقابله کنند. همانطور که بانک فدرال رزرو نیویورک یافته است، "وام‌گیرندگان با درآمد پایین‌تر، تحصیلات کمتر، غیرسفیدپوست، زن و میانسال در انجام حداقل پرداخت‌ها و به‌روز ماندن با مشکل بیشتری مواجه خواهند شد" زمانی که تعلیق به پایان برسد. این گروه‌ها هستند که بیشترین سود را از لغو بدهی خواهند برد.

افزایش ثروت به احتمال زیاد منجر به افزایش هزینه‌ها نمی‌شود، زیرا این دوره بازیابی بیشتر مربوط به هزینه‌های مردم از درآمد خود و افزایش پس‌انداز است.

لغو بدهی دانشجویی ثروت مردم را افزایش می‌دهد. با این حال، شواهد بسیار کمی وجود دارد که افزایش ثروت تا کنون در این دوره بازیابی منجر به افزایش هزینه‌ها شده است. این دوره‌ای است که مردم در حال ایجاد ذخایر اقتصادی قوی هستند. طبق حساب‌های مالی توزیعی فدرال رزرو، خانوارها به افزایش ثروت خود ادامه داده‌اند، به ویژه در پایین‌ترین سطح توزیع درآمد. علاوه بر این، همانطور که در نظرسنجی سالانه تصمیم‌گیری اقتصادی خانوار فدرال رزرو نشان داده شده است، در سال ۲۰۲۱ افزایش خانوارهایی که دارای صندوق اضطراری سه ماهه در سراسر توزیع درآمد بودند، مشاهده شد. اینها تحولات مثبتی هستند که تأثیر هرگونه افزایش هزینه‌های ناشی از لغو بدهی را کاهش می‌دهند.

بحث قابل توجهی در مورد موضوع "پس‌اندازهای اضافی" و هزینه‌ها وجود داشته است. همانطور که تحلیلگر مالی، متیو کلاین نشان داده است، با حذف درآمدهای سرمایه و مالیات، نرخ هزینه کردن دقیقاً با درآمد مطابقت دارد. و همانطور که اقتصاددان دین بیکر خاطرنشان می‌کند، کاهش اخیر در نرخ پس‌انداز ناشی از افزایش مالیات بر عایدی سرمایه است که به دلیل اینکه عایدی سرمایه از درآمد حذف شده است، به طور مکانیکی باعث کاهش پس‌انداز می‌شود.

تحقیقات در مورد همه‌گیری نشان می‌دهد که کاهش بدهی در میان خانوارهای کم‌درآمد از پس‌انداز حمایت می‌کند و هزینه‌های فعلی را افزایش نمی‌دهد، زیرا کاهش بدهی به وام‌گیرندگان اجازه می‌دهد تا سایر بدهی‌های خود را پرداخت کنند.

مهم است که وام‌گیرندگان سیاه‌پوست به طور نامتناسبی از افزایش ثروت ناشی از لغو بدهی دانشجویی بهره‌مند می‌شوند، زیرا دانشجویان سیاه‌پوست احتمال بیشتری دارد که برای تحصیل در دانشگاه بدهی بگیرند و در مقایسه با دانشجویان سفیدپوست، برای پوشش هزینه‌های دانشگاه بیشتر وام بگیرند. خطر تعمیق بیشتر نابرابری‌های ثروت نژادی بین نسلی که دانشجویان سیاه‌پوست هنگام ورود به دانشگاه با آن روبرو هستند، مستلزم لغو بدهی دانشجویی است.

ضروری است که سیاست‌گذاران برای کاهش تورم تلاش کنند و ما یک رویکرد فراگیر دولتی برای انجام این کار پیشنهاد کرده‌ایم. اما مبارزه با تورم نباید مانع از رسیدگی دولت بایدن به فشارهای اقتصادی و نابرابری‌هایی شود که آمریکایی‌ها با آن روبرو هستند.

کار ما نشان داده است که لغو بدهی دانشجویی ثروت میلیون‌ها آمریکایی را که بیشتر به آن نیاز دارند، افزایش می‌دهد و عدالت نژادی را ترویج می‌کند - همه بدون افزایش تورم. IRA - مانند طرح نجات آمریکایی و قانون زیرساخت‌های دوجانبه - نشان می‌دهد که ما می‌توانیم بزرگترین مشکلات خود را حل کنیم و در این فرآیند آینده‌ای عادلانه‌تر و مرفه تر ایجاد کنیم.


خلاصه گزارش. لغو بدهی وام دانشجویی ممکن است به طور متوسط سالانه ۱۰۹ میلیارد دلار به تولید ناخالص داخلی در ۶ سال آینده اضافه کند.

لغو بدهی وام دانشجویی می‌تواند تا ۱.۵ میلیون شغل جدید ایجاد کند.
لغو بدهی وام دانشجویی می‌تواند تا ۵.۲ میلیون خانوار آمریکایی را از فقر خارج کند.
لغو بدهی می‌تواند به طور بالقوه هزینه‌های مصرف‌کننده را تا ۳.۳ درصد افزایش دهد.
طرح‌های فعلی لغو بدهی، بار بدهی را برای ۳۸.۳ میلیون آمریکایی که دارای موجودی وام دانشجویی تحت پوشش دولت فدرال هستند، کاهش می‌دهد.

گزارش‌های مرتبط شامل آمار بخشش وام دانشجویی | آمار بدهی وام دانشجویی | هزینه متوسط تحصیل در کالج | میانگین بدهی وام دانشجویی | بازسازی وام دانشجویی | اثرات اقتصادی بدهی وام دانشجویی

چه اتفاقی ممکن است در صورت لغو بدهی وام دانشجویی رخ دهد
نسبت درآمد به بدهی، معیاری است که بیشتر قانون‌گذاران برای سنجش گستردگی کمک به بدهی دانشجویی پیشنهاد می‌کنند. این قانون‌گذاران هدفشان این است که وام‌گیرندگان با درآمد پایین‌تر بیشترین سود را از لغو بدهی ببرند. حامیان سیاسی پیشنهاد لغو بین ۱۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ دلار بدهی دانشجویی به ازای هر وام‌گیرنده را مطرح می‌کنند.

لغو بدهی وام دانشجویی می‌تواند تا ۱.۵ میلیون شغل جدید ایجاد کند.
هر بار که نسبت بدهی دانشجویی به درآمد یک مصرف‌کننده ۱ درصد افزایش یابد، مصرف او تا ۳.۷ درصد کاهش می‌یابد.
بخشش بدهی می‌تواند به طور بالقوه هزینه‌های مصرف‌کننده را تا ۳.۳ درصد افزایش دهد.
اقتصاد ممکن است از افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده در صورت لغو بدهی وام دانشجویی سود ببرد - این امر می‌تواند وام‌گیرندگان سابق را تشویق کند تا خانواده تشکیل دهند، خانه‌های جدید بخرند، کسب و کارهای کوچک ایجاد یا در آن‌ها سرمایه‌گذاری کنند، یا مدرک تحصیلی پیشرفته بگیرند.
۷۵ درصد از دانشجویان اظهار داشته‌اند که بدهی دانشجویی آن‌ها بر توانایی یا تصمیم آن‌ها برای خرید خانه تأثیر گذاشته است.
کارآفرینان بالقوه ۱۱ درصد کمتر احتمال دارد که کسب و کار جدیدی را شروع کنند اگر بیش از ۳۰,۰۰۰ دلار بدهی وام دانشجویی داشته باشند.
هنگامی که بدهی دانشجویی ۳.۳ درصد رشد می‌کند، تعداد کسب و کارهای نوپای جدید در کشور ۱۴.۴ درصد کاهش می‌یابد.
لغو تا ۱۰,۰۰۰ دلار برای هر وام‌گیرنده - از جمله وام‌های پرکینز و FFEL که به صورت تجاری نگهداری می‌شوند - می‌تواند تا ۵۲۲ میلیارد دلار یا ۳۱.۹ درصد از کل بدهی وام دانشجویی فدرال را حذف کند.
لغو تا ۱۰,۰۰۰ دلار به ازای هر وام‌گیرنده می‌تواند تا ۲۹.۷ درصد از کل بدهی وام دانشجویی از جمله بدهی‌های خصوصی را حذف کند.
۳۴.۲ میلیون نفر یا ۷۴.۵ درصد از وام‌گیرندگان ۴۰,۰۰۰ دلار یا کمتر بدهی دارند - حذف تمام بدهی آن‌ها ۴۹۰.۶ میلیارد دلار از بدهی وام دانشجویی را پاک می‌کند.
۴.۸ میلیون وام‌گیرنده ۸۰,۰۰۰ دلار یا بیشتر بدهی دارند. اغلب، این افراد دارای مدرک تحصیلات تکمیلی و حرفه‌ای هستند که بیشتر آن‌ها دارای درآمد بالا هستند و از اقداماتی برای لغو بدهی سود نمی‌برند.
خانوارهایی که بار بدهی دانشجویی را ندارند، آسیب‌پذیری کمتری در برابر شوک‌های اقتصادی خواهند داشت.

ذی‌نفعان لغو بدهی وام دانشجویی
تحقیقات و آمار نشان می‌دهد که لغو بدهی وام دانشجویی می‌تواند مزایای اجتماعی داشته باشد، به ویژه در رابطه با نابرابری اقتصادی و بار بدهی در میان گروه‌های اقلیت. اگرچه هم وام‌گیرندگان سفیدپوست و هم سیاهپوست از لغو بدهی وام دانشجویی سود می‌برند، اما هر مبلغی که در نظر گرفته شود، از نظر مالی به وام‌گیرندگان سفیدپوست بیشتر از وام‌گیرندگان سیاهپوست سود می‌رساند. سایر گروه‌هایی که از لغو بدهی وام دانشجویی سود می‌برند، زنان، جامعه اسپانیایی‌تبار و جامعه LGBTQ هستند.

فارغ‌التحصیلان کالج سیاه و آفریقایی‌تبار به طور متوسط ۲۵,۰۰۰ دلار بیشتر از فارغ‌التحصیلان کالج سفیدپوست بدهی وام دانشجویی دارند.
۵۸ درصد از بدهی وام دانشجویی متعلق به زنان است.
زنان رنگین‌پوستی که برای پرداخت هزینه تحصیل در کالج پول قرض می‌گیرند، ۱۲ درصد بیشتر از زنان سفیدپوست احتمال دارد که بدهی وام دانشجویی داشته باشند.
زنان بیشتر از مردان از طرح بخشش وام بایدن سود می‌برند.
زنان سیاهپوست و اسپانیایی‌تبار بیشترین سود را می‌برند، زیرا به ترتیب ۵.۴ و ۴.۷ درصد از این جمعیت از بدهی دانشجویی آزاد می‌شوند.
وام‌گیرندگان دانشجویی که خود را به عنوان LGBTQ معرفی می‌کنند، به طور متوسط ۱۶,۰۰۰ دلار بیشتر از کسانی که LGBTQ نیستند، بدهی وام دانشجویی دارند.
نرخ بیکاری در میان مردم اسپانیایی‌تبار در آوریل ۲۰۲۰ به ۱۸.۹ درصد رسید.
در همان ماه، بیکاری اسپانیایی‌تبار ۳۳.۱ درصد بیشتر از بیکاری سفیدپوست (۱۴.۲ درصد) بود.
طرح بخشش بایدن بیشترین سود را به افراد سیاهپوست دارای مدرک کاردانی می‌رساند، زیرا درصد افرادی که بدهی دارند از ۱۹.۹ درصد به ۱۲.۶ درصد کاهش می‌یابد.
افراد اسپانیایی‌تبار دارای مدرک کاردانی و افراد سیاهپوست دارای مدرک کارشناسی دومین و سومین گروهی هستند که از این طرح سود می‌برند.
۲۲.۳ میلیون نفر یا ۴۸.۴ درصد از وام‌گیرندگان زیر ۳۵ سال هستند - بدهی آن‌ها ۶۰۲.۱ میلیارد دلار یا ۳۶.۷ درصد از کل بدهی وام دانشجویی است.
۹.۱ میلیون نفر یا ۱۹.۷ درصد از وام‌گیرندگان ۵۰ سال یا بیشتر دارند - بدهی آن‌ها ۴۰۰.۷ میلیارد دلار یا ۱۹.۷ درصد از کل بدهی وام دانشجویی است.
در شکل زیر، مدل اقتصادی Moody در دسترس نبود.

پیامدهای منفی احتمالی لغو بدهی دانشجویی
پیامدهای اقتصادی لغو کامل بدهی وام دانشجویی می‌تواند گسترده باشد. منتقدان لغو بدهی وام دانشجویی را "تحریک اقتصادی ضعیف" می‌نامند.

یک مدل، ضریب اقتصادی ۰.۰۳ تا ۰.۲۷ را تخمین می‌زند که نشان می‌دهد هزینه‌های فدرال ممکن است در نهایت از مزایای اقتصادی بیشتر شود.
هزینه‌های تحصیل در سال‌های پس از راه‌اندازی برنامه وام دانشجویی فدرال به شدت افزایش یافته است. اقتصاددانان معتقدند که بخشش گسترده وام، موج دیگری از افزایش هزینه‌ها را برای نسل بعدی دانشجویان ایجاد خواهد کرد.
لغو کامل وام دانشجویی ممکن است به طور نامتناسبی به دارندگان مدارک پیشرفته کمک کند تا به گروه‌های آسیب‌پذیر مورد نظر.
دارندگان مدارک پیشرفته همچنین بیشتر احتمال دارد که پول خود را پس‌انداز کنند تا اینکه آن را خرج کنند و رشد اقتصادی مورد نظر را تحریک کنند.
لغو بدهی وام دانشجویی ممکن است منجر به افزایش نرخ تورم شود.
لغو بدهی وام دانشجویی ممکن است منجر به افزایش نرخ بهره نیز شود.

احتمال لغو بدهی وام دانشجویی
حامیان لغو گسترده بدهی استدلال می‌کنند که لغو بین ۱۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ دلار برای هر وام‌گیرنده صورت گیرد. با این حال، تصمیم نهایی در مورد لغو بدهی دانشجویی هنوز در حال بحث در داخل دولت بایدن و کنگره است.

دولت بایدن در حال حاضر در تلاش است تا پرداخت وام دانشجویی فدرال را که از زمان شروع همه‌گیری به مدت تقریباً ۲ سال به حالت تعلیق درآمده است، از سر بگیرد.
در عین حال، دولت در تلاش است تا بدهی وام‌گیرندگان دانشجویی را که قبل از همه‌گیری با پرداخت‌ها مشکل داشتند، پاک کند.
طرح نجات آمریکایی که در مارس ۲۰۲۱ تصویب شد، شامل بندی است که بخشش وام دانشجویی صادر شده بین ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰ و ۱ ژانویه ۲۰۲۶ مشمول مالیات برای گیرنده نخواهد بود.
وزارت امور خارجه ایالات متحده محدودیت‌های مربوط به درخواست‌های وام‌گیرندگان دانشجویی را که برای بخشش بدهی از طریق برنامه معلولیت دائمی و کامل درخواست می‌دهند، کاهش داده است.
کمیته سنا در امور بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی اخیراً قطعنامه‌ای را تصویب کرد که از رئیس‌جمهور خواست "اقدام اجرایی برای لغو گسترده بدهی وام دانشجویی فدرال" انجام دهد.
ائتلافی متشکل از ۲۳ دادستان کل ایالتی خواستار "اصلاحاتی برای تسهیل فرآیند بازپرداخت وام دانشجویی و محافظت از وام‌گیرندگان دانشجویی در برابر بازپرداخت بدهی به کالج‌های سودجو و منحل شده" شده است.
گروه‌های مدافع از سال ۲۰۱۶ خواستار لغو گسترده بدهی وام دانشجویی شده‌اند.

منابع

دفتر کمک‌های مالی دانشجویی فدرال، وزارت آموزش ایالات متحده، پورتفولیوی وام دانشجویی فدرال
دفتر انتشارات دولت، قطعنامه سنا ۴۶: فراخوان از رئیس جمهور ایالات متحده برای انجام اقدام اجرایی برای لغو گسترده بدهی وام دانشجویی فدرال
صد و هفدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا، عنوان IX، زیرعنوان G، قسمت ۸، بخش ۹۶۷۵: اصلاح نحوه برخورد با بخشش وام دانشجویی
موسسه روزولت، Charron-Chénier و همکاران، گزینه‌های بخشش بدهی دانشجویی: پیامدهای سیاست و برابری نژادی
دفتر دادستان کل ایالت ایلینوی، دادستان کل راول از وزیر آموزش ایالات متحده می‌خواهد که برای حل بحران وام دانشجویی بیشتر اقدام کند
اداره آمار کار ایالات متحده، روزنامه اقتصادی: بیکاری در آوریل ۲۰۲۰ به رکورد بی‌سابقه ۱۴.۷ درصد رسید
TalkPoverty.org مرکز پیشرفت آمریکا، چرا بدهی وام دانشجویی به دانشجویان کم‌درآمد آسیب بیشتری می‌رساند
مرکز قانون و سیاست اجتماعی، ده دلیل برای لغو بدهی وام دانشجویی
اعتماد Pew، میلیون‌ها وام‌گیرنده وام دانشجویی فدرال به کمک فوری برای بازپرداخت دسترسی ندارند
BernieSanders.com، مسائل: تحصیلات برای همه و لغو تمام بدهی وام دانشجویی
CNBC، بایدن از وزیر آموزش می‌خواهد تا بررسی کند که آیا می‌تواند به طور قانونی بدهی وام دانشجویی را لغو کند یا خیر
Inside Higher Ed، مقام ترامپ برای لغو بدهی وام دانشجویی در کمپین انتخاباتی فعالیت می‌کند
Medium، تیم وارن: من در حال فراخوانی چیزی واقعاً تحول‌آفرین هستم: کالج عمومی رایگان و جهانی و لغو بدهی وام دانشجویی
کمیته بودجه فدرال مسئول، لغو جزئی بدهی دانشجویی محرک اقتصادی ضعیفی است
iPropertyManagement، نرخ مالکیت خانه بر اساس سن
شبکه تحقیقات علوم اجتماعی، تأثیر بدهی وام دانشجویی بر تشکیل کسب و کارهای کوچک
کمیته بودجه سنای ایالات متحده، شهادت ریچارد کی. ودر: آیا می‌توان کالج را مقرون به صرفه‌تر کرد؟ این فقط در مورد وام‌های دانشجویی نیست
دفتر حمایت از کسب و کارهای کوچک ایالات متحده، پروفایل کسب و کارهای کوچک ۲۰۱۹
شرکت بیمه سپرده فدرال ایالات متحده (FDIC)، تأثیر بدهی دانشجویی بر مصرف: تجزیه و تحلیل سطح ایالت
New America، به نفع تعداد کمی: مزایای نامتناسب بازسازی وام دانشجویی فدرال
Scholarship America، تأثیر گسترده بحران بدهی دانشجویی
دانشگاه Canisius، زندگی به تعویق افتاده است: تأثیر بدهی دانشجویی بر زندگی روزمره جوانان آمریکایی
اداره سرشماری ایالات متحده، نظرسنجی جمعیت مصرف‌کننده: سطح تحصیلات
دپارتمان تحقیقات اقتصادی بانک فدرال رزرو سنت لوئیس، هزینه‌های مصرف شخصی: کل برای ایالات متحده
موسسه بروکینگز: بخشش بدهی دانشجویی بر تقریباً هر جنبه‌ای از زندگی مردم تأثیر می‌گذارد
موسسه اقتصاد Levy از کالج بارد: اثرات کلان اقتصادی لغو بدهی دانشجویی
CNBC: شروع یک کسب و کار سخت است. با بدهی دانشجویی، ممکن است غیرممکن باشد
وزارت آموزش و پرورش مقررات نهایی را برای گسترش و بهبود برنامه‌های کمک بدهی هدفمند منتشر می‌کند
دولت بایدن-هریس به مبارزه برای بخشش بدهی دانشجویی برای میلیون‌ها وام‌گیرنده ادامه می‌دهد، توقف بازپرداخت وام دانشجویی را تمدید می‌کند | وزارت آموزش ایالات متحده
برگه اطلاعات: فارغ‌التحصیلان کالج سیاه و شکاف بدهی دانشجویی
زنان و بدهی دانشجویی - AAUW
بار بدهی وام دانشجویی LGBTQ
تأثیر لغو بدهی دانشجویی بر تورم | فدرال رزرو ریچموند
چه کسانی از بخشش وام دانشجویی تأثیر می‌پذیرند و چگونه؟


ممکن است راه حلی برای وام‌گیرندگان وام دانشجویی در راه باشد، اما بخشش میلیاردها دلار وام دانشجویی چگونه می‌تواند بر تورم تأثیر بگذارد؟
در تاریخ ۲۴ اوت، دولت بایدن با اعلام طرح سه مرحله‌ای برای کاهش بدهی دانشجویی، گامی برای تحقق یک وعده انتخاباتی بزرگ برداشت. از سه جزء این طرح، بخشش یکباره بدهی دانشجویی بیشترین توجه را به خود جلب کرد. طبق پیشنهاد دولت، وام‌گیرندگانی که درآمد سالانه آن‌ها تا ۱۲۵۰۰۰ دلار یا خانوارهایی با درآمد تا ۲۵۰۰۰۰ دلار است، می‌توانند برای بخشش ۱۰۰۰۰ دلار از بدهی وام دانشجویی خود درخواست دهند. کسانی که کمک‌هزینه Pell دریافت کرده‌اند، واجد شرایط بخشش ۲۰۰۰۰ دلار هستند. بدهی فرد نمی‌تواند بیشتر از مبلغ بدهی معوق فعلی او بخشیده شود. طبق دفتر بودجه کنگره، تا ۴۳ میلیون وام‌گیرنده واجد شرایط بخشش حداقل جزئی خواهند بود.
لغو بدهی، مبلغ بدهی دانشجویی معوق را از بین نمی‌برد، بلکه مسئولیت را از ترازنامه فرد به ترازنامه دولت فدرال (یعنی مالیات‌دهندگان) منتقل می‌کند. تخمین‌های متعددی از بار مورد انتظار بر دولت فدرال وجود دارد، که از ۳۳۰ میلیارد دلار (تخمین پایین‌تر کمیته بودجه فدرال مسئول) تا ۵۱۹ میلیارد دلار (از مدل بودجه Penn Wharton) متغیر است.

جدول ۱: تخمین هزینه لغو بدهی برای دولت فدرال
مؤسسه | تخمین (میلیارد دلار آمریکا) | تخمین نویسندگان از تأثیر تورمی (رشد ماه به ماه)
--- | --- | ---
مؤسسه کاتو | ۴۲۷ | ۱.۴٪
کمیته بودجه فدرال مسئول | ۳۳۰ - ۳۹۰ (میانگین ۳۶۰) | ۱.۲٪
دفتر بودجه کنگره | ۴۰۰ | ۱.۳٪
بنیاد اتحادیه مالیات‌دهندگان ملی | ۳۹۵ | ۱.۳٪
مدل بودجه Penn Wharton | ۴۶۷ - ۵۱۹ | ۱.۷٪

یکی از نگرانی‌های اصلی در مورد برنامه بخشش بدهی، تأثیر تورمی آن در شرایطی است که تورم بیش از یک سال به‌طور مداوم بالا بوده است. در این مطلب، ما یک محاسبه تقریبی از تأثیر تورمی این برنامه ارائه می‌دهیم. این محاسبه بر اساس یک دیدگاه خاص (که به عنوان نظریه مالی قیمت شناخته می‌شود) از بودجه فدرال و نحوه تعامل آن با سیاست‌های پولی و مالی است.

ایده اصلی این است که سرمایه‌گذاران در اوراق بهادار خزانه داری آمریکا - مانند اسناد خزانه، اوراق قرضه و облигации - تنها در صورتی مایل به خرید و نگهداری آن‌ها هستند که انتظار بازپرداخت در آینده را داشته باشند. این تفکر به چیزی که اقتصاددانان آن را محدودیت بودجه دولت بین‌زمانی می‌نامند، اشاره دارد. این محدودیت بیان می‌کند که ارزش واقعی بدهی معوق دولت باید با مازادهای آتی درآمد بر هزینه‌ها، با در نظر گرفتن نرخ تنزیل مناسب، مطابقت داشته باشد. در این حالت، دولت در نهایت منابع خالص کافی برای بازپرداخت بدهی‌داران خود از نظر اصل و بهره تولید می‌کند.

بینش اصلی این است که ارزش واقعی بدهی است که توسط منابع واقعی آینده پشتیبانی می‌شود. از آنجایی که تقریباً تمام بدهی فدرال اسمی است، این نظریه بیان می‌کند که سطح قیمت فعلی متغیری است که مغایرت‌ها بین این معیارها را با توجه به سطوح مورد انتظار آینده آن‌ها برابر می‌کند.

این بینش به ما امکان می‌دهد تا اعدادی را برای تأثیر لغو بدهی تعیین کنیم. اثر فوری این است که پرداخت‌های آتی بهره و اصل را کاهش می‌دهد که درآمدی برای بودجه فدرال است. بنابراین، لغو بدهی منجر به کاهش ناگهانی در درآمدهای خالص مورد انتظار می‌شود، و با فرض ثابت بودن سایر شرایط، این درآمد برای پشتیبانی از سطح بدهی معوق کافی نیست. در نتیجه، سطح قیمت باید افزایش یابد تا ارزش واقعی بدهی با کاهش درآمدهای واقعی آینده کاهش یابد. بنابراین، نظریه مالی پیش‌بینی می‌کند که به عنوان یک مکانیسم تعدیل، جهش در سطح قیمت رخ خواهد داد.

نکته مهم این استدلال این است که در مقطعی از آینده، ممکن است ترکیبی از درآمدهای مالیاتی جدید و کاهش هزینه‌ها وجود داشته باشد که اثر لغو بدهی را خنثی کند. از آنجایی که هیچ‌کدام از این موارد در حال حاضر در حال بحث نیستند، پیشنهاد لغو بدهی یک آزمایش فکری تمیز را ارائه می‌دهد.

در پایان ماه ژوئن، کل بدهی معوق فدرال به ۳۰.۶ تریلیون دلار رسید. تخمین‌های مختلف نشان می‌دهد که لغو بدهی حدود ۱ درصد به بدهی اسمی معوق اضافه می‌کند، که تقریباً برابر با کسری اولیه یک سال کامل است. همانطور که نظریه مالی پیشنهاد می‌کند، این باید توسط درآمدهای آینده پوشش داده شود. از آنجایی که برنامه لغو وام دانشجویی بدون بودجه است، با فرض ثابت بودن سایر شرایط، هیچ درآمد اضافی در آینده برای جبران این افزایش وجود نخواهد داشت. بنابراین، بار واقعی باید کاهش یابد. این امر با افزایش سطح قیمت حاصل می‌شود. با استفاده از رابطه در شکل ۱، ما این را به عنوان افزایش سطح قیمت PCE از ۲۹۵.۷ به میانگین تخمین‌ها از ۳۰۰.۲، به علاوه یا منهای ۰.۹ محاسبه می‌کنیم. همانطور که در جدول ۱ نشان داده شده است، افزایش سطح قیمت نشان دهنده نرخ تورم ماهانه تا ۱.۷ درصد است.

این عدد قطعاً یک حد بالاست زیرا عوامل کاهش‌دهنده متعددی وجود دارد:

* ممکن است سطح قیمت به طور آنی افزایش نیابد، زیرا برخی از قیمت‌های قراردادی در اقتصاد ثابت هستند.
* ممکن است برخی از جنبه‌های بخشش وام اصلاح یا به تدریج در مراحل بعدی اجرا شوند تا ارزش فعلی تنزیل شده مورد انتظار کاهش یابد.
* ممکن است عوامل جبرانی وجود داشته باشد، زیرا کنگره ممکن است برای مقابله با لغو بدهی بدون بودجه، به افزایش مالیات روی آورد.

علاوه بر این، در زمان نگارش این مطلب، چالش‌های قانونی در حال انجام است که ممکن است از اجرای لغو بدهی جلوگیری کند. همچنین ممکن است تأثیر محرک‌کننده‌ای وجود داشته باشد، زیرا لغو بدهی می‌تواند جریان نقدی وام‌گیرندگان را آزاد کند و هزینه‌های اضافی ممکن است درآمد مالیاتی بیشتری ایجاد کند.

با این حال، در عین حال، این امر نیز احتمالاً تورم‌زا خواهد بود. انتظار برنامه‌های بیشتر برای لغو بدهی، انگیزه خطر اخلاقی را برای دانشجویان دانشگاهی ایجاد می‌کند تا وام‌های بیشتری بگیرند و برای دانشگاه‌ها افزایش نرخ شهریه. تا زمانی که تورم ذاتاً پایدار باشد، هرگونه افزایش اولیه سطح قیمت نیز منجر به تورم پایدار در آینده نزدیک خواهد شد. کمیته بودجه فدرال مسئول تخمین می‌زند که فدرال رزرو برای مقابله با پیشنهاد لغو بدهی بایدن، نیاز به افزایش نرخ‌ها به میزان ۵۰ تا ۷۵ صدم درصد دارد.

دیدگاه‌های بیان شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً منعکس کننده دیدگاه‌های بانک فدرال رزرو ریچموند یا سیستم فدرال رزرو نیست.


اقدامات لغو و تخفیف بدهی دانشجویی که اوایل این هفته توسط دولت بایدن اعلام شد، حدود 500 میلیارد دلار در طول یک دهه هزینه خواهد داشت و به طور قابل توجهی تورم را افزایش خواهد داد. با فرض ادامه شرایط اقتصادی فعلی و جریان یافتن بیشتر هزینه‌های اضافی به قیمت‌ها، ما تخمین می‌زنیم که این تغییرات تورم را در سال آینده بین 15 تا 27 صدم درصد افزایش دهد.

بسته تغییرات بدهی دانشجویی احتمالاً حتی بیشتر از تمدید یک ساله توقف بازپرداخت بدهی دانشجویی، که تخمین می‌زنیم تورم را بین 15 تا 20 صدم درصد افزایش دهد، تورم‌زا خواهد بود. اثر تورمی این تغییرات، دستاوردهای قانون کاهش تورم را بیش از حد تضعیف خواهد کرد. این امر همچنین کار را برای فدرال رزرو برای مبارزه با تورم دشوارتر می‌کند و میزان افزایش نرخ بهره و احتمال بروز رکود اقتصادی را افزایش می‌دهد.

تغییرات اعلام شده شامل لغو 10000 دلار از بدهی دانشجویی برای اکثر وام‌گیرندگان و 10000 دلار دیگر برای کسانی است که کمک‌های Pell Grant دریافت کرده‌اند، تمدید چهار ماهه توقف اضطراری بازپرداخت دوران همه‌گیری و گسترش برنامه‌های بازپرداخت مبتنی بر درآمد (IDR) است. ما تخمین زده‌ایم که این سیاست‌ها به طور اسمی بین 440 تا 600 میلیارد دلار برای دولت فدرال هزینه خواهد داشت، اگرچه کاهش جریان نقدی در سال‌های آینده بسیار کمتر خواهد بود.

افزایش جریان نقدی و افزایش ثروت خالص در نتیجه این تغییرات، خانوارها را به افزایش مصرف ترغیب می‌کند. در یک اقتصاد نسبتاً سالم که نزدیک به پتانسیل بلندمدت خود عمل می‌کند، این افزایش مصرف، تولید را بیشتر از قیمت‌ها افزایش می‌دهد و ممکن است قیمت‌های هزینه‌های مصرف شخصی (PCE) را با فرض انتقال 33 درصدی قیمت‌ها، بین 6 تا 10 صدم درصد افزایش دهد. با این حال، اگر تقاضا همچنان به طور قابل توجهی بیشتر از عرضه باقی بماند، همانطور که در 18 ماه گذشته بوده است، بیشتر این افزایش مصرف به قیمت‌های بالاتر منجر خواهد شد.

با فرض اینکه 90 درصد از افزایش مصرف به قیمت‌ها منتقل شود، ما تخمین می‌زنیم که تغییرات اعلام شده در بدهی دانشجویی - که حدود یک سوم کل بدهی دانشجویی را لغو می‌کند - تورم PCE را بین 15 تا 27 صدم درصد افزایش دهد. این امر با تحلیل‌های قبلی ما از اثرات اقتصادی و تورمی لغو کامل یا جزئی بدهی دانشجویی سازگار است، اگرچه (برخلاف سال‌های 2020 و 2021) فرض می‌کند که اقتصاد بالاتر از پتانسیل کوتاه‌مدت خود عمل می‌کند و شامل یک محدوده کمی گسترده‌تر در تخمین اثر ثروت است.

چگونه تغییرات بدهی دانشجویی تورم را افزایش می‌دهد؟

تغییرات بدهی دانشجویی تورم را به سه طریق افزایش می‌دهد - با کاهش میزان درآمدی که خانوارها برای بازپرداخت بدهی در سال آینده استفاده می‌کنند، با افزایش ثروت خانوار و با ایجاد فشار صعودی بر هزینه‌های تحصیل.

این تغییرات پرداخت‌ها را برای چهار ماه برای همه وام‌گیرندگان و به طور دائم برای تقریباً نیمی از آنها متوقف می‌کند و در نتیجه جریان نقدی خانوارها را افزایش می‌دهد. بیشتر وام‌گیرندگان باقی‌مانده نیز به دلیل کاهش بار بدهی و در نهایت تغییرات در برنامه IDR، پرداخت‌های کمتری را تجربه خواهند کرد. به طور کلی، ما تخمین می‌زنیم که پرداخت‌های بدهی دانشجویی در 12 ماه آینده به دلیل تغییرات اعلام شده حدود 50 میلیارد دلار کاهش یابد. ما فرض می‌کنیم که لغو بدهی از نظر توزیعی مشابه چک‌های برگشتی کووید-19 باشد و بنابراین ضریب مصرف مشابهی از 0.5 تا 0.6 داشته باشد. ضریب مصرف برای توقف کلی توقف بسیار کمتر خواهد بود.

این تغییرات همچنین ثروت خالص خانوار را در بسیاری از موارد به میزان 10000 یا 20000 دلار به ازای هر وام‌گیرنده افزایش می‌دهد. مطالعات اقتصادی نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان بخش‌هایی از این ثروت بیشتر - حدود 3 تا 6 درصد - را صرف خریدهای جدید یا تسریع شده می‌کنند. تحلیل ما فرض می‌کند که 2 تا 5 درصد در سال اول هزینه می‌شود. سازگار با تخمین‌های ما از اثر تولید لغو بدهی، ما فرض می‌کنیم که خانوارها طوری رفتار می‌کنند که گویی ثروت آنها به میزان کل بدهی لغو شده افزایش یافته است. با این حال، ما هیچ اثر ثروتی از افزایش وعده آتی بخشش در برنامه IDR فرض نمی‌کنیم.

در نهایت، لغو بدهی ممکن است با ایجاد انتظارات (و در مورد IDR، وعده) لغو بدهی در آینده، قیمت‌های شهریه را افزایش دهد و در نتیجه تمایل به وام گرفتن در بین دانشجویان آینده را افزایش دهد. مطالعات نشان داده‌اند که این اثرات می‌تواند باعث شود که دانش‌آموزان و والدین به هزینه شهریه حساسیت کمتری داشته باشند، که می‌تواند دانشگاه‌ها و کالج‌ها را تشویق کند تا شهریه و هزینه‌ها را بیشتر افزایش دهند. مهم است که تحلیل ما این اثرات را در نظر نمی‌گیرد.

آیا پایان دادن به توقف بازپرداخت ضدتورمی نیست؟

بسیاری ادعا کرده‌اند که تغییرات اعلام شده به تورم اضافه نمی‌کند زیرا تورم کمتری نسبت به تمدید ساده توقف بازپرداخت فعلی برای یک سال دیگر دارد. با این حال، تحلیل ما نشان می‌دهد که برعکس این امر درست است و تغییرات احتمالاً بیشتر از ادامه توقف بازپرداخت تورم‌زا خواهند بود. ما تخمین می‌زنیم که سیاست‌های ارائه شده - که خود شامل تمدید چهار ماهه توقف است - با فرض انتقال 90 درصدی قیمت‌ها، 15 تا 27 صدم درصد به نرخ تورم اضافه می‌کند. تمدید یک ساله توقف، 15 تا 20 صدم درصد به نرخ تورم اضافه می‌کند.

به طور اساسی، ادعای اینکه تغییرات ضدتورمی خواهد بود، بر یک ترفند پایه و یک مقایسه نامعتبر تکیه دارد. توقف بازپرداخت بدهی دانشجویی یک سیاست موقت، اضطراری و دوران همه‌گیری بود که برای حمایت از خانوارها در بدترین بخش‌های رکود اقتصادی ناشی از کووید-19 طراحی شده بود. قرار بود در 31 اوت به پایان برسد (پس از تمدید غیرضروری) و روش مناسب برای اندازه‌گیری پیشنهاد رئیس‌جمهور نسبت به این انقضا برنامه‌ریزی شده است. هر مقایسه دیگری با قانون، با طراحی وام‌های دانشجویی به عنوان وام و نه کمک بلاعوض و با ادعاهایی که در حمایت از اعلامیه سیاست جدید مطرح شده است، ناسازگار است. اگر بخواهیم ادعا کنیم که سیاست جدید لغو بدهی تورم را کاهش می‌دهد (یا فقط به میزان کمی افزایش می‌دهد)، باید استدلال کنیم که این پیشنهادات به طور چشمگیری جمع‌آوری وام را افزایش می‌دهد و بنابراین در نهایت یک هزینه، نه یک مزیت، برای وام‌گیرندگان خواهد بود.

پاسخ‌های فدرال رزرو می‌تواند تورم را کاهش دهد در حالی که باعث رکود می‌شود

فدرال رزرو می‌تواند با افزایش نرخ بهره یا به طور کلی تشدید سیاست‌های پولی، اثر تورمی تغییرات بدهی دانشجویی را در طول زمان جبران کند. بسته به زمان انجام این اقدامات، ممکن است اثر تورمی را در سال اول حدود یک چهارم کاهش دهد و در طول زمان آن را از بین ببرد. با این حال، نرخ‌های بهره بالاتر پیامدهای اقتصادی قابل توجهی دارد.

جیسون فورمن، رئیس سابق شورای مشاوران اقتصادی، تخمین زده است که فدرال رزرو برای مقابله با اثر تورمی بسته، باید نرخ بهره را 0.5 تا 0.75 درصد بیشتر از برنامه‌ریزی شده افزایش دهد. این نرخ‌های بالاتر به وام‌های مسکن، خودرو و حتی وام‌های دانشجویی آینده منتقل می‌شود - نه اینکه هزینه‌های بهره فدرال را نادیده بگیریم. نرخ‌های بالاتر با تضعیف مصرف و سرمایه‌گذاری و کاهش مسکن و سایر ثروت‌ها، تولید اقتصادی را نیز کاهش می‌دهد و می‌تواند منجر به افزایش بیکاری شود.

با توجه به اینکه تورم در بالاترین سطح 40 سال گذشته قرار دارد، فدرال رزرو در حال حاضر کار سختی برای هدایت یک "فرود نرم" که از رکود اقتصادی جلوگیری کند، دارد. اگر سیاست مالی بر خلاف فدرال رزرو عمل کند، احتمال بروز رکود افزایش می‌یابد.

* * * * *

تحلیل ما نشان می‌دهد که آخرین سیاست‌های بدهی دانشجویی رئیس‌جمهور احتمالاً نرخ تورم را در سال آینده بین 15 تا 27 صدم درصد - بین یک ششم تا یک چهارم درصد افزایش - افزایش می‌دهد، در حالی که تورم در حال حاضر در بالاترین سطح 40 سال گذشته در حال افزایش است.

تحلیلگران مختلف ممکن است در مورد میزان اثر تورمی پیشنهاد لغو بدهی رئیس‌جمهور اختلاف نظر داشته باشند. اما جهت آن غیرقابل انکار است - این طرح به فشارهای تورمی کلی اضافه می‌کند و در نتیجه کار فدرال رزرو را برای مهار تورم بدون ایجاد رکود دشوارتر می‌کند.


اکثر آمریکایی‌ها سهام شرکت‌های سهامی عام را در اختیار دارند.[1] به طور کلی، کارگران آمریکایی برای دوران بازنشستگی خود به سهام، از طریق حساب‌های IRA و 401(k) وابسته هستند. هر اسقف‌نشین و کالج کاتولیک در آمریکا، وجوهی را در بازار سهام سرمایه‌گذاری می‌کند. خرد رایج به ما می‌گوید پول خود را در بازار سرمایه‌گذاری کنیم و می‌گوید: «اگر سرمایه‌گذاری نمی‌کنید، در حال ضرر کردن هستید.» اگر سرمایه‌گذاری نکنیم، نه تنها از سود بالقوه محروم می‌شویم، بلکه ارزش پول خود را نیز از طریق تورم فزاینده از دست می‌دهیم، که ارزش هر دلاری را که «فقط در بانک نشسته است» کاهش می‌دهد. معامله سهام فعالیت رایج ثروتمندان آمریکایی و یک ضرورت فزاینده برای طبقه متوسط است اگر بخواهند جایگاه خود را در جامعه حفظ کنند. اما این چیست؟
پاسخ دادن به این سوال دشوار است - و نه فقط به این دلیل که باید از اصطلاحات اقتصادی برای این کار استفاده کرد. معامله سهام طوری تنظیم شده است که به نظر یک فعالیت ساده و طبیعی برسد. از این نظر، شبیه تایپ کردن روی کامپیوتر است: می‌دانیم که کار می‌کند، اما چه کسی واقعاً می‌تواند بگوید چگونه کار می‌کند؟ فرد نوعی عمل را انجام می‌دهد (همان نوع عمل، مهم نیست که سهام مورد نظر چه باشد) و پول به دست می‌آید. سال‌ها سرمایه‌گذاری به سادگی به پرداخت بازنشستگی تبدیل می‌شود، یا ما روی یک برنامه روی «فروش» کلیک می‌کنیم و در ازای آن پول نقد دریافت می‌کنیم. اما برای اطمینان از اینکه دقیقاً چه چیزی باعث می‌شود پول به دست آوریم، لازم است نحوه عملکرد درونی این فرآیند به ظاهر طبیعی را درک کنیم. چرا باید اهمیت دهیم؟ اولاً، به عنوان یک مسئله اجتماعی: فقط با دانستن ماهیت یک فعالیت می‌توانیم بدانیم که آن فعالیت چه تاثیری بر جهان دارد. ثانیاً، به عنوان یک مسئله اخلاقی: ما موظف هستیم بدانیم که آیا آنچه در جهان انجام می‌شود و منجر به پول می‌شود، شامل تحویل شیرینی به گرسنگان می‌شود - یا ایجاد کارگاه‌های عرق‌سوز در اقیانوس آرام جنوبی. و در نهایت، به عنوان یک مسئله الهیاتی: ما معامله سهام را به خاطر اینکه به ما پول می‌دهد، می‌ستاییم، اما این تا حد زیادی این سوال را نادیده می‌گیرد که آیا ما را به قدیسان تبدیل می‌کند یا خیر. ما می‌دانیم که جهان چه فکری در مورد معامله سهام دارد: اینکه عاقلانه، زیرکانه و به طور فزاینده‌ای ضروری است. اما خدا در مورد آن چه فکری می‌کند؟
از مشارکت‌ها تا سهامداران
برای درک یک چیز، دانستن اینکه از کجا آمده است مفید است. مانند بسیاری از نهادهای محترم جامعه ما، سرمایه‌گذاری مدرن ریشه در قرون وسطی دارد که شاهد افزایش سفرهای تجاری، تأمین مالی آنها و توسعه یک طبقه تجاری متمایز بود. سنت توماس آکوئیناس نگاهی به این جهان و نحوه درک خود از آن می‌اندازد. او می‌گوید که سرمایه‌گذاری که هزینه‌های سفر یک تاجر را با امید به سهیم شدن در سود او پرداخت می‌کند، نوعی societas یا «فعالیت مشترک» با او ایجاد می‌کند. در لاتین قرون وسطی، societas در ابتدا به یک رابطه شخصی اشاره داشت، حتی برای اشاره به ازدواج استفاده می‌شد، اما این اصطلاح به معنای فنی نیز پیدا کرد: یک توافق تک‌سفره بین یک شریک سرمایه‌گذار (به نام stans، «کسی که می‌ماند») که در خانه می‌ماند و یک شریک مسافر (به نام tractor، «کسی که می‌کشد») که چالش شخصی این سرمایه‌گذاری را می‌پذیرد.[2] اولی «دو سوم پول را می‌گذاشت و مسافر یک سوم، با سود (یا ضرر) تقسیم شده به میزان پنجاه-پنجاه».[3] هر دو طرف در صورت ناموفق بودن سرمایه‌گذاری، در معرض مسئولیت شخصی نامحدود بودند. به عنوان مثال، شریک مسافر ممکن است از پول برای سفر به پرتغال، تهیه شراب و بازگرداندن آن برای فروش در بازار محلی استفاده کند. پس از پرداخت هزینه‌های سفر، هر آنچه باقی می‌ماند به طور مساوی با شریک سرمایه‌گذار تقسیم می‌شد. اگر کشتی تاجر غرق می‌شد و همه چیز را از دست می‌داد، هر دوی آنها سرمایه‌گذاری خود را از دست می‌دادند. ریموند دو روور می‌نویسد که «اشتباه است که استانس را شریکی در خواب تصور کرد که فقط به بازگشت سرمایه‌گذاری خود علاقه دارد».[4] سرمایه‌گذار اغلب یک تاجر باتجربه بود که در تجارت مهارت داشت و به تاجر جوان در مورد اینکه کجا برود و چه بخرد، مشاوره می‌کرد و در فروش کالاها پس از بازگشت به او کمک می‌کرد. سود حاصل از سود بین تاجر و سرمایه‌گذار تقسیم می‌شد و societas پس از توزیع وجوه به پایان می‌رسید.
طبق ادوین هانت، پس از مرگ سنت توماس، یک توافق تجاری جدید محبوب شد که حول مشارکت‌های متعددی می‌چرخید که برای مدت معینی ادامه داشتند، نه اینکه به یک سرمایه‌گذاری واحد محدود شوند. این توافقات بر اساس ترجیح شرکا، معمولاً بین دو تا دوازده سال، ادامه داشتند. نمونه‌ای معمولی از این نوع شرکت، شرکت Peruzzi در قرن چهاردهم است.[5] این شرکت از بیست و یک شریک تشکیل شده بود. هر شریک پولی را به سرمایه‌گذاری‌ها اختصاص می‌داد که آنها را واجد دریافت درصد متناسبی از سود کل شرکت می‌کرد. با این حال، سرمایه‌گذاری به شکل یک societas بود: یک سرمایه‌گذاری از کارگران و سرمایه‌گذاران، که با ریسک ضرر، امیدوار به ارائه کالا به جوامع خود و دریافت غرامت از طریق سهمی در سود بودند. در مورد شرکت Peruzzi، «اکثر، اگر نه همه سهامداران، همراه با چندین پسر سهامداران، به طور فعال برای شرکت کار می‌کردند، [و] هیچ‌کدام غرامتی جز سهم متناسب خود از سود دریافت نمی‌کردند».[6] سرمایه‌گذار به صراحت به عضو فعال فعالیت مشترک تبدیل شد. ما استدلال خواهیم کرد که این امر societas قرون وسطی را، حتی در این شکل بعدی، از شرکت مدرن متمایز می‌کند. در قرون بعدی، یک ویژگی مهم پدید آمد که راه را برای بازار سهام مدرن ما هموار کرد: مفهوم حقوقی «شرکت». همانطور که تا اینجا مشخص است، societas افراد را توصیف می‌کرد. «شرکت»، همانطور که امروزه از آن استفاده می‌کنیم، یک نهاد حقوقی، یک «آن» را توصیف می‌کند. افراد می‌توانند بخشی از «آن» را در اختیار داشته باشند (و بخشی از «آن» را برای مدت نامحدودی در اختیار داشته باشند)، در حالی که زمانی رابطه با یک «ما» داشتند.
تبدیل societas به شرکت، «ما» به «آن»، یک تاریخچه پیچیده دارد و قطعاً نتیجه یک علت تاریخی واحد نیست. کافی است اشاره کنیم که برای امکان‌پذیر شدن این تغییر، لازم بود که یک سرمایه‌گذار شروع به ارتباط با سرمایه‌گذاری به عنوان چیزی کند که از زندگی و اهداف هر یک از افرادی که آن را تشکیل می‌دهند فراتر رود. این نمی‌توانست بدون تمرین سرمایه‌گذاری‌های نامحدود زمانی رخ دهد. اگر سرمایه‌گذاری نه برای یک سرمایه‌گذاری معین باشد که با آن به پایان می‌رسد و نه برای مدت معینی، پس کار حاصل از سرمایه‌گذاری باید بی‌انتها باشد. در حالی که یک societas با یک ترمینوس مشخص می‌شود، یک شرکت با یک زندگی شبه جاودانه مشخص می‌شود؛ و در حالی که یک societas با یک کار معین مشخص می‌شود، یک شرکت با «هر» کاری مشخص می‌شود. با این حال که این تحول چگونه به طور تاریخی رخ داد، این امر به سرمایه‌گذار اجازه داد تا مالکیت یک شرکت را به همان روشی که ممکن است هر «آن» دیگری مانند میز، ماشین یا خانه را در اختیار داشته باشد، ادعا کند - بدون ترمینوس و بدون نیاز به کار برای این شرکت، تأمین مالی مداوم آن یا دریافت سهم متناسبی از سود یا زیان آن. «شریک» به «سهامدار» تبدیل شد.[7]
اولین نمونه از یک شرکت سهامی عام، با سهامی که بین «شرکای خواب‌آلود» (یعنی سفته‌بازان) معامله می‌شد، شرکت هند شرقی هلند (DEIC) است که در مارس 1602 تأسیس شد.[8] در حالی که، همانطور که در societas وجود داشت، به سرمایه‌گذاران وعده سهمی از سود داده می‌شد، سود DEIC در پایان این یا آن سرمایه‌گذاری به اشتراک گذاشته نمی‌شد. در عوض، آنها در شرکت برای رشد بیشتر سرمایه‌گذاری می‌شدند - و این بدان معنا بود که، بر خلاف societas، سرمایه‌گذاران نمی‌دانستند چه اقدامات مشخصی را تأمین مالی می‌کنند. خود شرکت، نه این یا آن شخص که یک سفر واحد انجام می‌دهد، به موضوع سرمایه‌گذاری آنها تبدیل شد.
در ابتدا، از سفته‌بازان خواسته می‌شد تا سرمایه‌گذاری‌های خود را به مدت ده سال نگه دارند تا شرکت موفقیت مالی خود را فاش کند و در صورت تمایل، پول خود را به همراه سود آن پس بگیرد. با این حال، مدیران شرکت قبل از فروش عمومی سهام خود متوجه شدند که این مدت خیلی طولانی است - که مردم خرید نخواهند کرد. با این حال، به جای کوتاه کردن آن دوره، به سرمایه‌گذاران اجازه دادند سهام خود را به شخص دیگری بفروشند. در صفحه اول توافق‌نامه ثبت سهام، آنها اضافه کردند: «انتقال یا انتقال [سهام] می‌تواند از طریق حسابدار این اتاق انجام شود» - یعنی سرمایه‌گذاران دیگر مجبور نبودند تا سال 1612 منتظر بمانند تا از سرمایه‌گذاری خود پول به دست آورند. آنها می‌توانستند با فروش سهام خود به سرمایه‌گذار دیگری در هر زمان این کار را انجام دهند. این به سرمایه‌گذاران اجازه داد تا آنها را نه به خاطر سود نهایی، بلکه به خاطر فروش آنها به سرمایه‌گذار دیگر با قیمتی بالاتر از آنچه برای آنها پرداخت کرده بودند، خریداری کنند. مانند همه کالاها، ارزش این سهام از طریق عرضه و تقاضا نوسان می‌کند - می‌توان یک سهم را با قیمت بالاتری به کسی فروخت که مایل به پرداخت بیشتر برای آن باشد. از آگوست 1602 تا آوریل 1603، قیمت سهام 6.5 درصد افزایش یافت.[9]
این بازار جدید، که به طور کلی به عنوان بازار سهام شناخته می‌شود، «بازار ثانویه» نیز نامیده می‌شود، اصطلاحی که فعالیت جستجوی سود از فروش سهام در یک شرکت (ثانویه) را توصیف می‌کند تا از شرکت و فعالیت‌های آن (اولیه). از نظر عملکردی، ما در بازار ثانویه با فروش سهام به سفته‌بازان دیگر فعالیت می‌کنیم. پولی که برای خرید سهام در شرکت خرج می‌شود، به ندرت به خود شرکت می‌رسد. در عوض، این پول به مالک قبلی سهام می‌رود: ما جای او را در شرکت می‌گیریم. وقتی می‌فروشیم، جایگاه خود را به شخص دیگری واگذار می‌کنیم. جیم ممکن است جایگاه خود را به جو بفروشد و جو ممکن است آن را به جاستین بفروشد، اما در هیچ مرحله‌ای تاجر - جایی (شاید) در آب‌های اطراف پرتغال - از معاملات آنها سود نمی‌برد. پول به کار واقعی تهیه (مثلاً) ادویه‌جات و شکر نرسیده است.
از سهام به سود سهام ... و فراتر از آن
مانند سرمایه‌گذاران societas، صاحبان سهام مدرن به صاحبان قانونی شرکت می‌شوند که سهام آن را خریداری می‌کنند. با این حال، از زمان نوآوری‌های DEIC، این «مالکیت» دیگر شامل سهمی در سود شرکت نیست. DEIC به سرمایه‌گذاران خود سود سهام ارائه می‌داد که درصدی از سود (یا زیان) شرکت در پایان یک سرمایه‌گذاری نبود - زیرا این سود، طبق شرایط قرارداد، به طور خودکار در سرمایه‌گذاری بعدی سرمایه‌گذاری می‌شد - بلکه مبلغی از پول بود که به طور خودسرانه توسط مدیران شرکت پرداخت می‌شد که می‌توانست در طول زمان افزایش یا کاهش یابد. این تفاوت ممکن است جزئی به نظر برسد - و در واقع، در این انتقال اولیه از درصدها به سود سهام، مبلغ پرداخت شده در سود سهام در مقایسه با استانداردهای امروزی بسیار زیاد بود. اما این یک شکست اساسی با گذشته و هر رابطه مستقیمی بین موفقیت یک سرمایه‌گذار و موفقیت سرمایه‌گذاری او بود. شرکت‌ها دیگر نیازی به پرداخت سود سهامی متناسب با سود نداشتند، مگر به عنوان یک قرارداد یا به عنوان راهی برای تشویق سهامداران. در واقع، همانطور که در مورد بسیاری از شرکت‌های مدرن است، آنها دیگر نیازی به پرداخت سود سهام ندارند.[10] این فداکاری قانونی از سهم خود در سود، بارزترین تفاوت بین شرکت و societas است که از آن پیشی گرفته است، و این فداکاری بازار ثانویه معامله سهام را از فعالیت واقعی شرکت‌ها جدا می‌کند: اگر سهم کمی یا بدون سهمی در سود داشته باشید، تنها منفعتی که از این مالکیت به دست می‌آورید، توانایی فروش آن به شخص دیگری است.
معامله سهام موفق به فعالیت سودآوری شرکت بستگی دارد. اما فداکاری قانونی در به اشتراک گذاشتن این سود، این رابطه را مشروط و نه ضروری می‌کند. صاحبان شرکت‌هایی که در سود آنها سهیم هستند، بسته به موفقیت یا شکست فوری فعالیت‌های تولیدی شرکت، پول بیشتری یا کمتری به دست می‌آورند. سهامدارانی که سهم خود را در سود فدا می‌کنند، پول بیشتری یا کمتری به میزان توانایی خود در فروش سهام خود به دیگران به دست می‌آورند، و این توانایی فروش ممکن است تحت تأثیر موفقیت یا شکست شرکت قرار گیرد - یا ممکن است نباشد.
وارد شدن به بورس
برای درک یک چیز، دانستن اینکه از کجا آمده است مفید است. مانند بسیاری از نهادهای محترم جامعه ما، سرمایه‌گذاری مدرن ریشه در قرون وسطی دارد که شاهد افزایش سفرهای تجاری، تأمین مالی آنها و توسعه یک طبقه تجاری متمایز بود. سنت توماس آکوئیناس نگاهی به این جهان و نحوه درک خود از آن می‌اندازد. او می‌گوید که سرمایه‌گذاری که هزینه‌های سفر یک تاجر را با امید به سهیم شدن در سود او پرداخت می‌کند، نوعی societas یا «فعالیت مشترک» با او ایجاد می‌کند. در لاتین قرون وسطی، societas در ابتدا به یک رابطه شخصی اشاره داشت، حتی برای اشاره به ازدواج استفاده می‌شد، اما این اصطلاح به معنای فنی نیز پیدا کرد: یک توافق تک‌سفره بین یک شریک سرمایه‌گذار (به نام stans، «کسی که می‌ماند») که در خانه می‌ماند و یک شریک مسافر (به نام tractor، «کسی که می‌کشد») که چالش شخصی این سرمایه‌گذاری را می‌پذیرد.[2] اولی «دو سوم پول را می‌گذاشت و مسافر یک سوم، با سود (یا ضرر) تقسیم شده به میزان پنجاه-پنجاه».[3] هر دو طرف در صورت ناموفق بودن سرمایه‌گذاری، در معرض مسئولیت شخصی نامحدود بودند. به عنوان مثال، شریک مسافر ممکن است از پول برای سفر به پرتغال، تهیه شراب و بازگرداندن آن برای فروش در بازار محلی استفاده کند. پس از پرداخت هزینه‌های سفر، هر آنچه باقی می‌ماند به طور مساوی با شریک سرمایه‌گذار تقسیم می‌شد. اگر کشتی تاجر غرق می‌شد و همه چیز را از دست می‌داد، هر دوی آنها سرمایه‌گذاری خود را از دست می‌دادند. ریموند دو روور می‌نویسد که «اشتباه است که استانس را شریکی در خواب تصور کرد که فقط به بازگشت سرمایه‌گذاری خود علاقه دارد».[4] سرمایه‌گذار اغلب یک تاجر باتجربه بود که در تجارت مهارت داشت و به تاجر جوان در مورد اینکه کجا برود و چه بخرد، مشاوره می‌کرد و در فروش کالاها پس از بازگشت به او کمک می‌کرد. سود حاصل از سود بین تاجر و سرمایه‌گذار تقسیم می‌شد و societas پس از توزیع وجوه به پایان می‌رسید.
طبق ادوین هانت، پس از مرگ سنت توماس، یک توافق تجاری جدید محبوب شد که حول مشارکت‌های متعددی می‌چرخید که برای مدت معینی ادامه داشتند، نه اینکه به یک سرمایه‌گذاری واحد محدود شوند. این توافقات بر اساس ترجیح شرکا، معمولاً بین دو تا دوازده سال، ادامه داشتند. نمونه‌ای معمولی از این نوع شرکت، شرکت Peruzzi در قرن چهاردهم است.[5] این شرکت از بیست و یک شریک تشکیل شده بود. هر شریک پولی را به سرمایه‌گذاری‌ها اختصاص می‌داد که آنها را واجد دریافت درصد متناسبی از سود کل شرکت می‌کرد. با این حال، سرمایه‌گذاری به شکل یک societas بود: یک سرمایه‌گذاری از کارگران و سرمایه‌گذاران، که با ریسک ضرر، امیدوار به ارائه کالا به جوامع خود و دریافت غرامت از طریق سهمی در سود بودند. در مورد شرکت Peruzzi، «اکثر، اگر نه همه سهامداران، همراه با چندین پسر سهامداران، به طور فعال برای شرکت کار می‌کردند، [و] هیچ‌کدام غرامتی جز سهم متناسب خود از سود دریافت نمی‌کردند».[6] سرمایه‌گذار به صراحت به عضو فعال فعالیت مشترک تبدیل شد. ما استدلال خواهیم کرد که این امر societas قرون وسطی را، حتی در این شکل بعدی، از شرکت مدرن متمایز می‌کند. در قرون بعدی، یک ویژگی مهم پدید آمد که راه را برای بازار سهام مدرن ما هموار کرد: مفهوم حقوقی «شرکت». همانطور که تا اینجا مشخص است، societas افراد را توصیف می‌کرد. «شرکت»، همانطور که امروزه از آن استفاده می‌کنیم، یک نهاد حقوقی، یک «آن» را توصیف می‌کند. افراد می‌توانند بخشی از «آن» را در اختیار داشته باشند (و بخشی از «آن» را برای مدت نامحدودی در اختیار داشته باشند)، در حالی که زمانی رابطه با یک «ما» داشتند.
تبدیل societas به شرکت، «ما» به «آن»، یک تاریخچه پیچیده دارد و قطعاً نتیجه یک علت تاریخی واحد نیست. کافی است اشاره کنیم که برای امکان‌پذیر شدن این تغییر، لازم بود که یک سرمایه‌گذار شروع به ارتباط با سرمایه‌گذاری به عنوان چیزی کند که از زندگی و اهداف هر یک از افرادی که آن را تشکیل می‌دهند فراتر رود. این نمی‌توانست بدون تمرین سرمایه‌گذاری‌های نامحدود زمانی رخ دهد. اگر سرمایه‌گذاری نه برای یک سرمایه‌گذاری معین باشد که با آن به پایان می‌رسد و نه برای مدت معینی، پس کار حاصل از سرمایه‌گذاری باید بی‌انتها باشد. در حالی که یک societas با یک ترمینوس مشخص می‌شود، یک شرکت با یک زندگی شبه جاودانه مشخص می‌شود؛ و در حالی که یک societas با یک کار معین مشخص می‌شود، یک شرکت با «هر» کاری مشخص می‌شود. با این حال که این تحول چگونه به طور تاریخی رخ داد، این امر به سرمایه‌گذار اجازه داد تا مالکیت یک شرکت را به همان روشی که ممکن است هر «آن» دیگری مانند میز، ماشین یا خانه را در اختیار داشته باشد، ادعا کند - بدون ترمینوس و بدون نیاز به کار برای این شرکت، تأمین مالی مداوم آن یا دریافت سهم متناسبی از سود یا زیان آن. «شریک» به «سهامدار» تبدیل شد.[7]
اولین نمونه از یک شرکت سهامی عام، با سهامی که بین «شرکای خواب‌آلود» (یعنی سفته‌بازان) معامله می‌شد، شرکت هند شرقی هلند (DEIC) است که در مارس 1602 تأسیس شد.[8] در حالی که، همانطور که در societas وجود داشت، به سرمایه‌گذاران وعده سهمی از سود داده می‌شد، سود DEIC در پایان این یا آن سرمایه‌گذاری به اشتراک گذاشته نمی‌شد. در عوض، آنها در شرکت برای رشد بیشتر سرمایه‌گذاری می‌شدند - و این بدان معنا بود که، بر خلاف societas، سرمایه‌گذاران نمی‌دانستند چه اقدامات مشخصی را تأمین مالی می‌کنند. خود شرکت، نه این یا آن شخص که یک سفر واحد انجام می‌دهد، به موضوع سرمایه‌گذاری آنها تبدیل شد.
در ابتدا، از سفته‌بازان خواسته می‌شد تا سرمایه‌گذاری‌های خود را به مدت ده سال نگه دارند تا شرکت موفقیت مالی خود را فاش کند و در صورت تمایل، پول خود را به همراه سود آن پس بگیرد. با این حال، مدیران شرکت قبل از فروش عمومی سهام خود متوجه شدند که این مدت خیلی طولانی است - که مردم خرید نخواهند کرد. با این حال، به جای کوتاه کردن آن دوره، به سرمایه‌گذاران اجازه دادند سهام خود را به شخص دیگری بفروشند. در صفحه اول توافق‌نامه ثبت سهام، آنها اضافه کردند: «انتقال یا انتقال [سهام] می‌تواند از طریق حسابدار این اتاق انجام شود» - یعنی سرمایه‌گذاران دیگر مجبور نبودند تا سال 1612 منتظر بمانند تا از سرمایه‌گذاری خود پول به دست آورند. آنها می‌توانستند با فروش سهام خود به سرمایه‌گذار دیگری در هر زمان این کار را انجام دهند. این به سرمایه‌گذاران اجازه داد تا آنها را نه به خاطر سود نهایی، بلکه به خاطر فروش آنها به سرمایه‌گذار دیگر با قیمتی بالاتر از آنچه برای آنها پرداخت کرده بودند، خریداری کنند. مانند همه کالاها، ارزش این سهام از طریق عرضه و تقاضا نوسان می‌کند - می‌توان یک سهم را با قیمت بالاتری به کسی فروخت که مایل به پرداخت بیشتر برای آن باشد. از آگوست 1602 تا آوریل 1603، قیمت سهام 6.5 درصد افزایش یافت.[9]
این بازار جدید، که به طور کلی به عنوان بازار سهام شناخته می‌شود، «بازار ثانویه» نیز نامیده می‌شود، اصطلاحی که فعالیت جستجوی سود از فروش سهام در یک شرکت (ثانویه) را توصیف می‌کند تا از شرکت و فعالیت‌های آن (اولیه). از نظر عملکردی، ما در بازار ثانویه با فروش سهام به سفته‌بازان دیگر فعالیت می‌کنیم. پولی که برای خرید سهام در شرکت خرج می‌شود، به ندرت به خود شرکت می‌رسد. در عوض، این پول به مالک قبلی سهام می‌رود: ما جای او را در شرکت می‌گیریم. وقتی می‌فروشیم، جایگاه خود را به شخص دیگری واگذار می‌کنیم. جیم ممکن است جایگاه خود را به جو بفروشد و جو ممکن است آن را به جاستین بفروشد، اما در هیچ مرحله‌ای تاجر - جایی (شاید) در آب‌های اطراف پرتغال - از معاملات آنها سود نمی‌برد. پول به کار واقعی تهیه (مثلاً) ادویه‌جات و شکر نمی‌رسد.
از سهام به سود سهام ... و فراتر از آن
مانند سرمایه‌گذاران societas، صاحبان سهام مدرن به صاحبان قانونی شرکت می‌شوند که سهام آن را خریداری می‌کنند. با این حال، از زمان نوآوری‌های DEIC، این «مالکیت» دیگر شامل سهمی در سود شرکت نیست. DEIC به سرمایه‌گذاران خود سود سهام ارائه می‌داد که درصدی از سود (یا زیان) شرکت در پایان یک سرمایه‌گذاری نبود - زیرا این سود، طبق شرایط قرارداد، به طور خودکار در سرمایه‌گذاری بعدی سرمایه‌گذاری می‌شد - بلکه مبلغی از پول بود که به طور خودسرانه توسط مدیران شرکت پرداخت می‌شد که می‌توانست در طول زمان افزایش یا کاهش یابد. این تفاوت ممکن است جزئی به نظر برسد - و در واقع، در این انتقال اولیه از درصدها به سود سهام، مبلغ پرداخت شده در سود سهام در مقایسه با استانداردهای امروزی بسیار زیاد بود. اما این یک شکست اساسی با گذشته و هر رابطه مستقیمی بین موفقیت یک سرمایه‌گذار و موفقیت سرمایه‌گذاری او بود. شرکت‌ها دیگر نیازی به پرداخت سود سهامی متناسب با سود نداشتند، مگر به عنوان یک قرارداد یا به عنوان راهی برای تشویق سهامداران. در واقع، همانطور که در مورد بسیاری از شرکت‌های مدرن است، آنها دیگر نیازی به پرداخت سود سهام ندارند.[10] این فداکاری قانونی از سهم خود در سود، بارزترین تفاوت بین شرکت و societas است که از آن پیشی گرفته است، و این فداکاری بازار ثانویه معامله سهام را از فعالیت واقعی شرکت‌ها جدا می‌کند: اگر سهم کمی یا بدون سهمی در سود داشته باشید، تنها منفعتی که از این مالکیت به دست می‌آورید، توانایی فروش آن به شخص دیگری است.
معامله سهام موفق به فعالیت سودآوری شرکت بستگی دارد. اما فداکاری قانونی در به اشتراک گذاشتن این سود، این رابطه را مشروط و نه ضروری می‌کند. صاحبان شرکت‌هایی که در سود آنها سهیم هستند، بسته به موفقیت یا شکست فوری فعالیت‌های تولیدی شرکت، پول بیشتری یا کمتری به دست می‌آورند. سهامدارانی که سهم خود را در سود فدا می‌کنند، پول بیشتری یا کمتری به میزان توانایی خود در فروش سهام خود به دیگران به دست می‌آورند، و این توانایی فروش ممکن است تحت تأثیر موفقیت یا شکست شرکت قرار گیرد - یا ممکن است نباشد.
وارد شدن به بورس
صاحبان یک شرکت کنترل اجرایی بر عملیات آن دارند و حق قانونی دریافت سود آن را دارند. هنگامی که یک شرکت «وارد بورس می‌شود»، صاحبان اصلی خود این هر دو را واگذار می‌کنند، در یک اقدام قانونی (به طور مناسب) به عنوان «عرضه عمومی». آنها دیگر حق دریافت سود را ندارند. در عوض، مقدار معینی سهام به آنها داده می‌شود. آنها دیگر کنترل اجرایی بر شرکت ندارند. آنها معمولاً در هیئت مدیره شرکت شرکت می‌کنند. این هیئت مدیره چیزی جز گروهی از افرادی نیست که سهام بیشتری در شرکت دارند، اگرچه اغلب مقدار بیشتری نسبت به عموم مردم دارند. هیئت مدیره مسئولیت دارد که از همه سهامداران شرکت نمایندگی کند تا اطمینان حاصل شود که قیمت سهام افزایش می‌یابد.
این تحول ظریف، اما عمیق است: هدف فوری یک شرکت دیگر در کالاها و سود حاصل از آن تحقق نمی‌یابد، مگر اینکه این کالاها و سود ظرفیت سهامداران را برای فروش سهام خود به شخص دیگری با قیمت بالاتر افزایش دهد. اگر، به عنوان مثال، هیئت مدیره تعیین کند که توانایی به حداکثر رساندن فروش سرمایه‌گذاری‌های آینده بهتر با توقف پخت یک نانوایی و شروع تولید، مثلاً پلاستیک بسته بندی انجام می‌شود - می‌تواند و خواهد شد. فیس‌بوک می‌تواند به متا تبدیل شود. «وارد شدن به بورس» یک شرکت را از هر هدف خاصی خارج از تولید قیمت سهام بالاتر جدا می‌کند.[11]
این مسئله سود توضیح‌دهنده پدیده‌ای است که در شرکت‌هایی مانند آمازون دیده می‌شود: بنیانگذار و مدیرعامل سابق این شرکت، جف بزوس، در سال‌های اخیر تنها 81840 دلار به عنوان حقوق پایه خود دریافت کرده است - بدون هیچ پاداشی. ایلان ماسک حتی از تسلا حقوق پایه دریافت نمی‌کند. تنها درآمد این مدیران عامل افزایش قیمت سهام آنهاست.[12] فردی که سهام کمی از آمازون و تسلا دارد، در موقعیت مشابه بزوس و ماسک قرار دارد - فقط در مقیاسی کمتر.
در اصطلاحات اقتصادی، تفاوت بین «ارزش دفتری» یک شرکت (ارزش آن بر اساس ترازنامه) و «ارزش بازار» آن (مقدار پولی که شرکت می‌تواند در بازار آزاد فروخته شود) را می‌توان بیان کرد.[13] ارزش دفتری با کسر کل بدهی‌ها (فداکاری‌های اقتصادی آینده) از کل دارایی‌ها (منابعی که شرکت در اختیار دارد یا کنترل می‌کند) محاسبه می‌شود. به عبارت دیگر، اگر یک شرکت ورشکست شود، این ارزش آن خواهد بود. ارزش بازار به این بستگی دارد که سهام شرکت چقدر می‌تواند توسط یک سهامدار به سهامدار دیگر فروخته شود. به طور دقیق، اینطور نیست که معامله‌گران سهام بر اساس ارزش دفتری آینده یک شرکت سفته‌بازی کنند - اما تنها در صورتی که یک نقطه داده مفید برای پیش‌بینی ارزش بازار آینده آن باشد. عوامل اساسی که معامله‌گران در نظر می‌گیرند، گسترش بازار احتمالی آینده یا محصولات جدید احتمالی و غیره است. اما دوباره، این بر اساس حدس و گمان است و اغلب هیچ ارتباطی با سودآوری فعلی یا حتی سودآوری آینده ندارد، زیرا نگرانی اصلی سفته‌بازان ارزش بازار آینده شرکت است. در نتیجه این امر و افزایش تعداد افرادی که وارد بازار می‌شوند و قیمت سهام را بالا می‌برند، ارزش بازار یک شرکت می‌تواند بسیار بیشتر از ارزش دفتری آن باشد. در حال حاضر، ارزش بازار تسلا تقریباً 40 برابر بیشتر از ارزش دفتری واقعی آن است. در سال 2021، گروهی از افراد در Reddit توافق کردند سهام GameStop - یک شرکت بازی ویدیویی تقریباً شکست‌خورده که قیمت سهام آن در حدود چند دلار بود - را از سهامداران خریداری کنند. به دلیل این «تقاضا» برای سهام GameStop، قیمت سهام به نزدیک 500 دلار رسید - پس از اینکه شرکت در سال 2020 زیان 200 میلیون دلاری را اعلام کرد. اکنون، در سال 2022، قیمت سهام به حدود 100 دلار رسیده است: پنج برابر ارزش دفتری آن به ازای هر سهم.[14] در اظهارنامه IPO اخیر شرکت کفش All Birds، آنها فاش کردند که «ارزش دارایی‌های یک شرکت را می‌توان به روش‌های مختلف اندازه‌گیری کرد و لزوماً با ارزش دفتری آن برابر نیست».[15] ارتباط بین سودآوری یک شرکت و درک عمومی از شرکت، بین واقعی و ظاهری، می‌تواند مایل‌ها دور باشد.
اگر منبع اصلی سود فردی ناشی از یک شرکت در ارزش بازار آن باشد و نه ارزش دفتری آن (یعنی اگر شرکت تصمیماتی بگیرد که بر اساس توانایی خود در فروش سهام خود به دیگران باشد)، شرکت تصمیماتی خواهد گرفت که بر اساس چگونگی افزایش ارزش درک شده خود باشد. بودن یک شرکت خوب که محصولات خوبی تولید می‌کند و سودآور است هنوز مهم است، اما فقط تا جایی که به این درک کمک کند - فقط تا جایی که باعث شود کسی بخواهد سهام را از سهامداران شرکت بخرد. همانطور که در مورد GameStop و Tesla مشخص است، بودن یک شرکت سودآور لزوماً در تولید این ارزش درک شده نقشی ندارد. خرید سهام می‌تواند این ارزش درک شده را «به تنهایی» ایجاد کند. از طریق بازار ثانویه، هدف اصلی یک شرکت تولید این ارزش درک شده می‌شود - یعنی هدف، چیزی است که ممکن است بازاریابی نامیده شود. برای شرکت عمومی، تولید صرفاً شکل دیگری از این بازاریابی است. یک شرکت ممکن است با ساخت ساعت ارزش سهام خود را افزایش دهد یا با تبلیغات، اعلام کند که در حال ساخت ساعت است.[16]
رشد نامحدود و مالکیت شخصی
نظرات دیگران وجود قیمت سهام را ایجاد می‌کند. اگر نظرات در مورد شرکت بهبود نیابد و در نتیجه مردم سهام را خریداری نکنند، قیمت سهام ثابت می‌ماند. و اگر قیمت سهام افزایش نیابد، مردم پول خود را جای دیگری می‌گذارند. از آدم اسمیت، پدر سرمایه‌داری، بپرسید:
تاجر سفته‌باز هیچ شاخه منظم، تثبیت‌شده یا شناخته‌شده‌ای از تجارت را انجام نمی‌دهد. او در یک سال تاجر غلات است و در سال بعد تاجر شراب و در سال بعد تاجر شکر، تنباکو یا چای. او به هر تجارتی وارد می‌شود وقتی که پیش‌بینی می‌کند سودآورتر است و از آن خارج می‌شود وقتی که پیش‌بینی می‌کند سود آن به سطح سایر تجارت‌ها بازگردد. سود و زیان او نمی‌تواند نسبت منظمی با سود و زیان هر شاخه تثبیت‌شده و شناخته‌شده از تجارت داشته باشد.[17]
نتیجه این «قانون اقتصادی» این است که یک شرکت همیشه سعی خواهد کرد عملیات خود را برای افزایش قیمت سهام گسترش دهد، مگر اینکه سرمایه‌گذاران را از دست بدهد.[18] ثابت ماندن، وقتی به سود مربوط می‌شود، نشان‌دهنده رسیدن به تعادل است و حتی ممکن است نشان‌دهنده این باشد که یک نیاز واقعی که مردم مایل به پرداخت آن هستند، به طور کافی برآورده شده است. ثابت ماندن، وقتی به ارزش بازار مربوط می‌شود، نشان‌دهنده شکست است، زیرا کسانی که سهام را خریداری کرده‌اند نمی‌توانند آن را با قیمت بالاتری بفروشند. نیروی محرکه واقعی شرکت نه یک برنامه خاص، بلکه «نیاز» به رشد نامحدود ارزش بازار است.[19] به همین دلیل است که بنیانگذارانی مانند استیو جابز می‌توانند از مشاغل خود اخراج شوند، حتی اگر ممکن است تنها کسانی باشند که چشم‌انداز اصلی را دارند.[20]
در حالی که بازار ثانویه در زمان چارلز دیکنز شکوفا بود، یک سرمایه‌دار هنوز عمدتاً کسی بود که کارخانه‌های صنعتی و قطعات وسیعی از زمین کشاورزی را در اختیار داشت - به طور خلاصه، کسی که مالک دارایی‌های تولیدی بود. در پایان هر فصل، سرمایه‌دار قرن نوزدهم تمام سود کارخانه خود را به خانه می‌برد. کارخانه درخت پول شخصی او بود.
امروزه، جوی معمولی «مالک» است زیرا چند سهام در یک شرکتی دارد که برای آن کار نمی‌کند - و در نتیجه کار خود را از سرمایه خود جدا می‌کند - و با این حال، او به عنوان یکی از سرمایه‌داران تاریخی محسوب نمی‌شود. حداقل، دیکنز، چسترتون و مارکس هرگز او را به عنوان یکی از آنها در نظر نمی‌گیرند. جو به ندرت از میوه‌های درخت خود بهره‌مند می‌شود، اگر اصلاً. ماهیت مالکیت او چیست؟ اگر کلیسای کاتولیک ترویج این ایده را داشته است که هر فرد باید مالک دارایی‌های تولیدی باشد، آیا یک سبد متنوع حساب می‌شود؟ اسقف محترم شین یک بار به این سوال پاسخ داد:
برخی از نمایندگان سرمایه‌داری انحصاری، با احساس [...] شر در سیستم خود، سعی کرده‌اند با اشاره به مالکیت پراکنده در شرکت‌های بزرگ، انتقاد را خاموش کنند. آنها تبلیغ می‌کنند: «هیچ کس بیش از 4 درصد از سهام این شرکت بزرگ را در اختیار ندارد». یا فهرستی از سهامداران را چاپ می‌کنند که نشان می‌دهد شامل کشاورزان، معلمان، بازیکنان بیسبال، رانندگان تاکسی و حتی نوزادان می‌شود. اما یک نکته وجود دارد که باید به آن توجه کرد: اگرچه درست است که افراد با وسایل کم سهام در شرکت را در اختیار دارند، اما درست نیست که آنها در سیاست‌های آن نقشی داشته باشند. مسئولیت آنها در قبال سیاست‌ها هیچ است. مالکیت به درستی دو روی دارد، دو جنبه: ما همه حق داریم مالکیت خصوصی داشته باشیم، اما این با مسئولیت ما برای استفاده درست از آن همراه است.... همه اذعان دارند که کشاورزی که اسبی دارد موظف است آن را تغذیه و مراقبت کند، اما در مورد سهام و اوراق قرضه، اغلب فراموش می‌کنیم که همان اصل باید حاکم باشد.[21]
اسقف محترم استدلال می‌کند که مالکیت واقعی مستلزم مسئولیت است. به همین دلیل، او پیشنهاد می‌کند که با پیروی از سنت کاتولیک بزرگتر، کار و سرمایه باید با هم ازدواج کنند.[22] به همین ترتیب، ما باید بپرسیم: آیا اصطلاح «مالک» برای سهامدار مدرن معنایی دارد؟
آیا سهامدار مدرن مالک ابزارهای تولید است؟ سهامدار عادی چه ادعایی بر شرکت دارد؟ از نظر مدیریت آنها ناتوان هستند. آنها ممکن است سهام خود را بفروشند تا پیشنهاد کوچکی به شرکت ارائه دهند که باید راه‌های خود را تغییر دهد - اما با فروش، جای خود را به شخص دیگری می‌دهند و ادعای خود را از بین می‌برند.
در مورد ادعای آنها در مورد سود، میوه دارایی‌های تولیدی؟ برخی ممکن است استدلال کنند که «سود سهام» همان سود است. و در واقع، سود سهام پولی است که به طور منظم به سهامداران (معمولاً) از سود شرکت پرداخت می‌شود.[23] اما سود سهام با موفقیت یا شکست یک شرکت افزایش یا کاهش نمی‌یابد - متناسب با سود نیست. از این نظر، آنها برای تشویق به نگهداری سهام استفاده می‌شوند تا توزیع مالکیت. به همین دلیل حدود 87 درصد از سهام شرکت‌های بزرگ (سهامی در شرکت‌هایی با ارزش بازار بیش از 10 میلیارد دلار) سود سهام ارائه می‌دهند، در حالی که تنها حدود 53 درصد از سهام شرکت‌های کوچک (سهامی در شرکت‌هایی با ارزش بازار کمتر از 2 میلیارد دلار) این کار را انجام می‌دهند: یک سرمایه‌گذار به احتمال زیاد سهام یک شرکت کوچکتر با پتانسیل رشد را خریداری می‌کند تا یک شرکت بزرگتر که احتمالاً ثابت می‌ماند و برای «خرید کم و فروش گران» مناسب نیست. سود سهام این ضرر درک شده را جبران می‌کند. اما دوباره، تعداد قابل توجهی از شرکت‌ها اصلاً سود سهام پرداخت نمی‌کنند.[24] به عنوان مثال، توافقنامه قانونی آمازون از سال 1997: «شرکت هرگز سود نقدی در سهام سرمایه خود اعلام یا پرداخت نکرده است. شرکت در حال حاضر قصد دارد هر گونه سود آینده کسب و کار خود را حفظ کند و بنابراین انتظار ندارد در آینده قابل پیش‌بینی سود نقدی پرداخت کند.»[25] یا، به عنوان مثال دیگر، شرکت کفش All Birds که اخیراً وارد بورس شده است: «ما در حال حاضر قصد داریم تمام وجوه موجود و سودهای آینده، در صورت وجود، را برای تأمین مالی توسعه و گسترش کسب و کار خود حفظ کنیم و انتظار نداریم در آینده قابل پیش‌بینی سود نقدی پرداخت کنیم. علاوه بر این، توافق‌نامه اعتباری ما با JP Morgan Chase Bank، N.A. شامل تعهداتی است که توانایی ما برای پرداخت سود سهام را محدود می‌کند.»[26] نه تنها آنها تصمیم به پرداخت سود سهام ندارند، بلکه توسط شخص ثالث نیز از انجام این کار منع شده‌اند. بنابراین در این موارد، سرمایه‌گذاران شرکت موافقت کرده‌اند که شرکت به آنها سودی پرداخت نکند: صاحبان آنها. و سرمایه‌گذاران هیچ توانایی برای مدیریت یا مسئولیت‌پذیری در قبال شرکت و دارایی‌های آن ندارند. نگهداری سهام برای آنها نه دو رویی دارد که مالکیت واقعی را تشکیل می‌دهد. آیا هر سهامداری به دارایی‌های شرکت دسترسی دارد؟ اگر یک شرکت ورشکست شود، چه اتفاقی برای ساختمان‌ها، رایانه‌ها، حق اختراع و دستگاه‌های فروش آن می‌افتد؟ طبق کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده، در صورت ورشکستگی یک شرکت عمومی، «سهامداران مجبور نیستند از پرونده ورشکستگی فصل 7 مطلع شوند زیرا به طور کلی هیچ چیز در ازای سرمایه‌گذاری خود دریافت نمی‌کنند».[27] «مالکیت» سهامدار آنقدر بی‌معناست که حتی دولت ایالات متحده فکر می‌کند نیازی به اطلاع دادن چیزی به او نیست. سهامدار عادی حتی حق بازدید از دارایی‌های شرکت را ندارد. اگر کسی که سهامی در فورد دارد تصمیم بگیرد که می‌خواهد خطوط مونتاژ معروف را ببیند و وارد کارخانه شود، به عنوان عضوی از شرکت مورد استقبال قرار نخواهد گرفت - بلکه توسط تیم امنیتی بیرون انداخته خواهد شد. هیچ دسته‌بندی مناسبی برای سهامداری وجود ندارد که برای شرکت کار نکند یا در هیئت مدیره نباشد. ادعای او اثیری است و مالکیت او شامل تسلط، کنترل یا استفاده از آنچه در اختیار دارد نمی‌شود. هیچ واقعیتی متافیزیکی در پشت «مالکیت» او وجود ندارد.[28]
یک مدافع سهام ممکن است استدلال کند که این یک تفاوت کمی است، نه کیفی: یعنی اگر کسی سهام کافی بخرد، می‌تواند به طور بالقوه در هیئت مدیره شرکت بنشیند و در تصمیمات اجرایی شرکت کند. اما این نوع مسئولیت باید از مسئولیت ذاتی ناشی از کار متمایز شود، که در آن، همانطور که سنت توماس آموخت، هرچه فرد بیشتر روی یک پروژه یا محصول کار کند، مسئولیت بیشتری دارد، زیرا شباهت خود را به آن می‌بخشد. در عوض، این یک نوع مسئولیت بیرونی و صرفاً قانونی است: تعداد سهامی که برای دعوت به هیئت مدیره لازم است به طور خودسرانه هنگام ورود یک شرکت به بورس تعیین می‌شود و حتی اگر سهامدار مقدار لازم را در اختیار داشته باشد، ممکن است تصمیم به پذیرش این مسئولیت نگیرد. این همان مسئولیتی نیست که از آفرینش و کار ناشی می‌شود، که مسئولیت را به طور پیش‌فرض ایجاد می‌کند. ثانیاً، هیئت مدیره نهادی با قدرت نظارت بر فعالیت‌های واقعی شرکت برای هماهنگ کردن آنها با تولید ارزش بازار است. مدیران «هدایت» به سمت قیمت سهام بالاتر می‌کنند. توانایی بیرونی، اختیاری و خریداری‌شده برای نظارت و نظارت بر یک شرکت در محدوده منافع خود، همان سهمی در سود نیست.
به طور معمول، ده تا پانزده نفر در هیئت مدیره شرکت حضور دارند. صدها هزار سرمایه‌گذار عادی این کار را نمی‌کنند. این شاهدی بر کاربرد ضرب‌المثل «به هر کس که داده شده، انتظار بیشتری می‌رود» نیست، بلکه یک ترتیب قانونی است که در آن ثروت، نه کار، با مسئولیت پاداش داده می‌شود. مسئولیتی که از کار ناشی می‌شود، درجه‌بندی می‌شود (هرچه کار بیشتر باشد، مسئولیت بیشتر است، از پست‌ترین کارگران تا بالاترین مدیران) و متنوع است (انواع مختلف کار و فضایل و مهارت‌های مورد نیاز آنها منجر به انواع مختلف مسئولیت می‌شود، یعنی اجرایی، مدیریتی، برای برتری در هنر و تولید و غیره). مسئولیتی که از سهامداری ناشی می‌شود، درجه‌بندی نمی‌شود (باید 5 درصد سهام را در اختیار داشته باشید تا شانس نشستن در هیئت مدیره را داشته باشید و هیچ درجه‌بندی موازی در بین کسانی که کمتر از آن در اختیار دارند وجود ندارد) و یکنواخت است (ثروت با فرصتی برای نظارت و نظارت بر یک شرکت به منظور افزایش ارزش بازار پاداش داده می‌شود و هیچ چیز دیگری).
برخلاف سرمایه‌دار قرن نوزدهم که می‌توانست به کارخانه خود اشاره کند و ادعای مالکیت آن (و سود حاصل از آن) را داشته باشد، سرمایه‌دار قرن بیستم نمی‌تواند به چیزی اشاره کند. بر خلاف سنگ‌ها، درختان، طلا یا حیوانات، سهام در خارج از ذهن و توافقات گروهی از مردم وجود ندارد. این یک واقعیت قانونی، یک ورودی حسابداری است.
ارزش یک سهام معمولاً بر اساس حدس و گمان در مورد ارزش آینده یک شرکت تعیین می‌شود. اما از آنجا که آینده برای ما ناشناخته است، اغلب ایده‌های وحشیانه و خیالی در مورد آنچه در انتظار ماست داریم - و دیگران توانایی دستکاری آنچه ما در مورد آن فکر می‌کنیم را دارند.[30] به عنوان مثال، به ریدرهای شرکتی وال استریت در دهه 1970-90 نگاه کنید. سرمایه‌گذاران سهام می‌خریدند که به طور خودکار این تصور را ایجاد می‌کرد که ارزش شرکت در حال افزایش است و باعث می‌شد دیگران بخواهند سهام را خریداری کنند - تا بتوانند آن را با قیمت‌های بالا به آنها بفروشند و پول را صرف کالاهای مادی کنند. با گسترش ارزش کالاها مصنوعی، آنها توانستند آنها را در ازای کالاها و منابع طبیعی بیشتری مبادله کنند.[31] این یک تکنیک استاندارد در این صنعت را معرفی کرد.[32] برای وجود ارزش بازار، لازم - و کافی - است که مردم به ارزش آینده اعتقاد داشته باشند و بر اساس این اعتقاد عمل کنند. تا زمانی که مردم به اثربخشی توافق خود مبنی بر اینکه سهام ارزشی دارد، اعتقاد داشته باشند و بر اساس آن عمل کنند، ارزش سهام قوی باقی می‌ماند.
البته، از نظر انباشت ثروت، سرمایه‌گذاران در بازار ثانویه سرمایه‌داران قرن نوزدهم را به شرم می‌اندازند. اما تنها راهی که می‌توانند سرمایه‌گذاری‌های خود را نقد کنند - و در نتیجه آنها را به ثروت واقعی تبدیل کنند - این است که سهم خود را در شرکت رها کنند. برای بنیانگذاران یک شرکت، ورود به بورس در بسیاری از جهات تصمیمی است که در نهایت خود را شکست می‌دهد. این مالکیت آنها را به سهام تبدیل می‌کند که آنها را در مسیر انباشت ثروت عظیم قرار می‌دهد، اما این مسیر از مالکیت دور می‌شود. در سال 1997، بزوس 42 درصد از آمازون را در اختیار داشت. امروز او 10 درصد در اختیار دارد. به همین ترتیب، بیل گیتس سهم خود را در مایکروسافت از زمانی که شرکت در سال 1986 وارد بورس شد، که او 45 درصد از شرکت را در اختیار داشت، به 1 درصد در سال 2020 کاهش داده است. اگرچه این بنیانگذاران نقد می‌کنند، اما اجتناب‌ناپذیر است که ادعاهای قانونی خود را در مورد شرکت‌های خود از دست بدهند.
سیاست‌گذاران تلاش زیادی کرده‌اند تا طبقه متوسط بیشتری را وارد بازار ثانویه کنند. به عنوان مثال، سیاست‌های تسهیل پولی فدرال که جابجایی پول از حساب‌های پس‌انداز (که نرخ بهره اکنون 0.1 درصد است) به دارایی‌های پرخطر مانند سهام (که می‌توان بازده بلندمدت نسبتاً مطمئنی داشت) را تشویق می‌کنند. یا پیش‌نویس‌های اولیه قانون Build Back Better در سال 2021 که کارفرمایانی را که طرح بازنشستگی کارفرما ندارند ملزم می‌کرد تا به طور خودکار کارمندان خود را در IRA یا طرح‌های 401(k) ثبت‌نام کنند و مالیات بر عوارض را بر کارفرمایانی که در حفظ یا تسهیل طرح مشارکت خودکار شکست می‌خورند، اعمال کنند.[33] بسیاری این ایده را ترویج کردند و ادعا کردند که همه باید از تکنیک‌های مالی مدرن بهره‌مند شوند. در حالی که نیات خوب می‌تواند تا حد زیادی پیش برود، این احساسات از محافظت از کارمند عادی در برابر وابستگی به قیمت‌های بازار برای معاش خود در دوران پیری جلوگیری نمی‌کند. یک پویایی عجیب و غریب در اینجا وجود دارد: به جای خرید دارایی‌های تولیدی مانند زمین کشاورزی، کارمند مسئول مالی هر ماه 10 درصد را در IRA خود می‌گذارد تا بعداً از آن زندگی کند. در همین حال، کسانی که میلیاردر هستند، سهام خود را می‌فروشند، که «ثروت مصنوعی» است، و آنها را در ازای کالاها و منابع طبیعی واقعی مبادله می‌کنند. بیل گیتس بزرگترین مالک خصوصی زمین در آمریکاست که سبزیجاتی مانند هویج، سویا و سیب‌زمینی (بخشی از آن در سیب‌زمینی سرخ‌کرده مک‌دونالدز) را برای کارمند مسئول مالی آمریکایی پرورش می‌دهد. جف بزوس، برای سهم خود، 420000 هکتار زمین در اختیار دارد. دقیقاً به دلیل این پدیده، هزینه دارایی‌های ملموس مانند زمین، خانه‌ها و هنر از دهه 1990 به شدت افزایش یافته است. آنچه به نظر می‌رسد یک شکست طرح مالی‌گر است - اینکه او باید کنترل شرکت خود را رها کند تا بتواند نقد کند - در واقع ترفند تعویض اوست. طبق دفتر تحقیقات اقتصادی ملی،
از سال 1989 تا 2017، 34 تریلیون دلار ثروت سهامی واقعی (دلار 2017:Q4) توسط بخش شرکتی ایالات متحده ایجاد شد. ما تخمین می‌زنیم که 44 درصد از این افزایش ناشی از تخصیص مجدد پاداش به سهامداران در یک اقتصاد رو به کاهش، عمدتاً به ضرر جبران کار است. رشد اقتصادی 25 درصد، به دنبال نرخ ریسک پایین‌تر (18 درصد) و نرخ بهره پایین‌تر (14 درصد) را به خود اختصاص کرد. دوره 1952 تا 1988 کمتر از یک سوم رشد در ارزش بازار را تجربه کرد، اما رشد اقتصادی بیش از 100 درصد آن را تشکیل داد.
سهامداران اصلی توانسته‌اند ارزش شرکت‌های خود را بدون افزایش خروجی اقتصادی، محصولات جدید یا مشاغل افزایش دهند. بدون ارزش افزوده واقعی، بدون اینکه، یعنی، کار کنند یا به خیر عمومی کمک کنند. در واقع، همانطور که گزارش فوق نشان می‌دهد، آنها عمدتاً ثروت خود را به ضرر کارگران افزایش می‌دهند. البته، همه نخبگان در این ترفند تعویض شرکت نمی‌کنند: برخی از ثروتمندان ما آنقدر به تماشای تیکرهای سهام عادت کرده‌اند که هیچ «خیر واقعی» در انتظار آنها نیست. ایلان ماسک نمونه بارز این است. او حتی حقوق پایه از تسلا دریافت نمی‌کند. او در حال زندگی رویای مجمع جهانی اقتصاد است: «شما هیچ چیزی در اختیار نخواهید داشت و خوشحال خواهید بود.»
برای اینکه مردم پول خود را که می‌توانند برای خرید کالاهای ملموس استفاده کنند، به شرکتی واگذار کنند که سهم متناسبی از سود را به آنها پرداخت نمی‌کند، دیوانه‌وار خواهد بود - مگر اینکه کار کند. البته، این فقط در صورتی کار می‌کند که همه به درک ارزش بر واقعیت، آینده بر حال و ثروت ناشی از سفته‌بازی بر ثروت ناشی از کار ارزش قائل شوند.
اما آیا مالکیت سهام از نظر اخلاقی درست است؟
مالکیت سهام در یک شرکت ما را به بخشی از یک مجموعه بزرگتر تبدیل می‌کند که مسئول ارزش درک شده شرکت است و در نتیجه به وجود و فعالیت آن در جامعه کمک می‌کند. این به هیئت مدیره خودخواه که قیمت سهام را تماشا می‌کند، می‌گوید: «من بر اساس کاری که شما انجام می‌دهید خرید می‌کنم، پس به انجام آن ادامه دهید.»[34] به همین دلیل، سهامدار از نظر اخلاقی مسئول سهام خود است: خرید آنها ترویج فعالیت‌هایی است که نوعی جهان را ایجاد می‌کند، هرچند که خرید آنها به طور اسمی این واقعیت را ایجاد می‌کند. (به همین دلیل است که صندوق‌های اخلاقی مانند Ave Maria و Knights of Columbus وجود دارند.[35])
از این منظر، مسیحی مسئول سرمایه‌گذاری‌های خود است، اما به دلیل ماهیت بازار ثانویه، مسئولیتی را خریداری می‌کند که با قدرت معناداری همراه نیست - هیچ مالکیت واقعی یا توانایی برای اداره، مدیریت یا تصمیم‌گیری در مورد شرکت وجود ندارد. تنها انتقاد اخلاقی که می‌توان از یک شرکت ابراز کرد، واگذاری است، یعنی فروش سهام، اما دور شدن از آن به معنای جایگزینی سهامدار جدید است - یک قطعه جدید از تولید جمعی نظر خوب در مورد شرکت. ما فقط با فروش به دیگری از آن خارج می‌شویم.
و شاید، در این تنگنای اخلاقی عجیب و غریب، هدف بازار سهام را درک کنیم: بازار سهام مردم را درگیر می‌کند تا قدرت و حضور یک شرکت را فراتر از عمر مفید آن گسترش دهند. جهانی که چنین سیستمی ایجاد می‌کند، جهانی از بازاریابی مداوم است که از هرگونه بهبود قطعی محصولات جدا شده است. جهانی با تأکید بر آینده‌ای نامحدود که ارزش شرط‌بندی دارد، به جای تأکید بر حال خوشی که زندگی در آن ارزشمند است. جهانی که تبلیغات را بر هر مهارت دیگری ارزش می‌گذارد. جهانی که به تدریج تولید و تجارت مفید را از دست می‌دهد. و جهانی با حضور فراوان چیزهای پوچ و بی‌معنی که وجود آنها توسط هیچ خیر آشکار یا سودمندی برای شکوفایی انسان حفظ نمی‌شود، بلکه صرفاً توسط بازاریابی حفظ می‌شود.
توماس آکوئیناس در Summa خود استدلال می‌کند که تمایل مشترک به فروش گران و خرید ارزان طبیعی نیست، بلکه یک رذیلت است و بنابراین مشترک بین بسیاری از کسانی است که در راه رذیلت‌های خود گام برمی‌دارند.[36] مسیحیان نباید سهام را بخرند، مگر اینکه به دنبال افزایش بودجه برای خانه، بازنشستگی یا حتی، مثلاً ایجاد موقوفه برای یک کلیسا باشند. اما هدف وسیله را توجیه نمی‌کند. نیات خوب نمی‌تواند اعمال بد را توجیه کند.[37]
تا اینجا، به نظر نمی‌رسد که سهامداری را بتوان به عنوان نوعی مالکیت یا وسیله‌ای برای سرمایه‌گذاری توجیه کرد. به همین ترتیب، به نظر نمی‌رسد که به عنوان راهی برای ارتباط بین خریدار و فروشنده - موضعی که یک فرد در قبال دیگری اتخاذ می‌کند - توجیه شود. خرید یا فروش سهام در یک تبادل سودمند دشوار است - تنها راهی که یک فرد می‌تواند به طور قانونی پول به دست آورد. سهامدار سهام خود را می‌فروشد زیرا معتقد است که دارایی بدی است. او ممکن است اشتباه کند - اما ریسک نمی‌کند. او آنچه را که فکر می‌کند تخم مرغ فاسد است، تخلیه می‌کند. خریدار، از سوی دیگر، می‌خرد زیرا فکر می‌کند فروشنده در ارزیابی خود اشتباه می‌کند. از نظر ساختاری، هر دو فرض می‌کنند که از دیگری پیشی می‌گیرند، فروشنده فکر می‌کند خریدار یک ساده‌لوح است و خریدار فکر می‌کند فروشنده احمق است و بنابراین تجارت خود را در یک عمل بی‌اعتمادی متقابل به پایان می‌رسانند، هرچند که پلتفرم‌های معاملاتی آنها آن را بی‌نام و نشان می‌کنند. بدیهی است که می‌توان یک مورد ایده‌آل را تصور کرد که در آن یک فرد سهام را به عنوان یک دارایی به دیگری منتقل می‌کند، اما در واقعیت، این کار فقط در صورتی انجام می‌شود که گیرنده بتواند آن را در زمان مناسب بفروشد، که مستلزم یافتن یک احمق است که حاضر به پرداخت پول برای آن باشد، حتی اگر شرایط اجازه دهد که فروشنده اصلی یک تبادل سودمند داشته باشد. اگر همه قصد داشتند سهام خود را «هنگام بازنشستگی» یا «در صورت نیاز» بفروشند، نه اینکه به دنبال خرید کم و فروش گران باشند، معامله سهام به عنوان منبعی برای سود وجود نداشت. برنامه‌های معاملاتی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و طرح‌های 401(k) این فرآیند را خودکار و بی‌نام می‌کنند، اما ساختار اساسی آن را تغییر نمی‌دهند: خرید کم و فروش گران.
یک مسیحی نباید سهام داشته باشد، درست همانطور که نباید به دنبال ثروت فردی بدون کار در هر زمینه دیگری از زندگی خود باشد. در 2 تسالونیان، پولس رسول یادآوری می‌کند:
وقتی با شما بودیم، این قانون را به شما دادیم: «اگر مردی کار نکند، نباید بخورد.» می‌شنویم که برخی از شما بیکار هستند. آنها مشغول نیستند. آنها کنجکاو هستند، کار نمی‌کنند. اکنون ما این افراد را امر و تشویق می‌کنیم که در خداوند مسیح به طور آرام کار کنند و از کار خود امرار معاش کنند.... به کسانی که از آنچه ما در این نامه می‌گوییم اطاعت نمی‌کنند توجه کنید. با آنها معاشرت نکنید تا شرمنده شوند. (2 تسالونیان 3:10-14)
کلمه یونانی که پولس از آن استفاده می‌کند، «مشغله‌های بی‌جا» است، که ترجمه دقیقی نیست. فرهنگ لغت‌های یونانی باستان می‌گویند که این کلمه به معنای واقعی کلمه «به دیگران می‌گوید چگونه خرید و فروش کنند» است.[38] یا «چانه زدن، معامله کردن، «περὶ τῆς τιμῆς»» در مورد کالاهای قابل فروش.[39] اگر این فرهنگ لغت‌ها درست باشند، رسول در اینجا جهت‌گیری مسیحی نسبت به ثروت را به وضوح بیان می‌کند: یک فرد باید در کار مولد درگیر شود تا شایسته جایگاه خود در جامعه باشد.
نتیجه‌گیری
در سال‌های 1991-92، تایکیرو موری ثروتمندترین مرد جهان بود که 18.5 میلیارد دلار ثروت داشت. سی سال بعد، ایلان ماسک با 245 میلیارد دلار این جایگاه را به دست آورده است. این تمرکز سرسام‌آور ثروت بسیار سریع است و همانطور که استدلال کردیم، گناه آلود است. سهامداری به تعداد نسبتاً کمی اجازه داده است تا ثروت عظیمی را به دست آورند، اغلب بدون هیچ سهمی در خیر عمومی: تعداد میلیاردرهای مالی در سال گذشته 50 درصد افزایش یافته است، بدون هیچ بهبود آشکار در نظم اجتماعی که در آن تعبیه شده‌اند.
البته، این ارقام نگرانی پاپ سنت جان پل دوم را در مورد مشکلات سفته‌بازی منعکس می‌کند. اگر ثروت سهامداران بدون ارزش افزوده واقعی افزایش یابد، گناه آلود است - در واقع، «سوء استفاده در برابر خدا و انسان» است. سفته‌بازی با سنت مسیحی در تضاد است.
اما سفته‌بازی همان سرمایه‌گذاری نیست. سرمایه‌گذاری جایگاه مهمی در سنت دارد و در کنار صدقه قرار می‌گیرد. سنت از ابتدا، اما به ویژه پاپ‌های قرن‌های اخیر، به شدت بر این نکته تأکید کرده است که وجوه اضافی ما باید به فقرا داده شود. به عنوان مثال، لئو سیزدهم می‌گوید: «وقتی آنچه که ضرورت ایجاب می‌کند تأمین شود و وضعیت فرد به طور معقول در نظر گرفته شود، وظیفه دادن به نیازمندان از آنچه باقی می‌ماند است. «از آنچه باقی می‌ماند، صدقه بده.»[40] و سنت جان پل دوم می‌گوید که فرد وظیفه دارد از «فراوانی» خود بدهد و گاهی اوقات حتی از نیازهای خود برای تأمین آنچه برای زندگی یک فرد فقیر ضروری است، بدهد.[41] همانطور که سرمایه‌هایی که برای سرمایه‌گذاری در نظر گرفته شده‌اند از فراوانی ما هستند، پاپ بعدی سرمایه‌گذاری را در کنار صدقه در نظر می‌گیرد و می‌گوید:
حتی تصمیم به سرمایه‌گذاری در یک مکان به جای مکان دیگر، در یک بخش تولیدی به جای بخش دیگر، همیشه یک انتخاب اخلاقی و فرهنگی است. با توجه به ضرورت مطلق شرایط اقتصادی و ثبات سیاسی، تصمیم به سرمایه‌گذاری، یعنی ارائه فرصتی به مردم برای استفاده خوب از کار خود، همچنین با نگرشی از همدردی انسانی و اعتماد به تدبیر همراه است که کیفیت انسانی تصمیم‌گیرنده را آشکار می‌کند.[42]
سرمایه‌گذاری به طور ذاتی برای شرافتمند کردن کار همسایگان ما است. سرمایه‌گذاری‌های ما باید به سمت خیر عمومی هدایت شود، از طریق خودمان (تا جایی که از بازده سرمایه‌گذاری خود برای خدمت بهتر به خیر عمومی استفاده می‌کنیم) و از طریق دیگران (زیرا سرمایه‌گذاری ما باید فرصت‌های جدیدی برای کسب و کار و کار ایجاد کند).[43] همانطور که سرمایه‌گذاری‌های مسیحیت در بهترین حالت، جوامع کوچک را ایجاد می‌کردند، سرمایه‌گذاری‌های ما نیز باید از فرمان مسیح برای «استفاده از ثروت خود برای به دست آوردن دوستان، که وقتی آن را ترک می‌کنید، آنها را به اقامت‌های ابدی خوشامد می‌گویند» (لوقا 16:9، ناکس) اطاعت کنند.
همانطور که سنت آگوستین آموخت، آنچه ما دوست داریم شکل نهادهایی را که می‌سازیم تعیین می‌کند.[44] غرب به طور کلی بیش از حد درگیر مامون شده است. فساد در بازار تقصیر نخبگان یا مدیران شرکت‌ها نیست: ما به عنوان یک مردم سیستمی ایجاد کرده‌ایم تا تلاش کنیم امنیت خود را در آینده تضمین کنیم.