جستجو
انگلیسی
مقالهٔ دوره‌ای
شهادت مسیحی به جنبش‌های دینی نوین
مقالهٔ دوره‌ای لوزان ۱۱
گزارش مشاورهٔ جهانی برای بشارت
مشاورهٔ مینی‌مقیاس برای دسترسی به عارفان و فرقه‌گرایان
که در پاتایا، تایلند از ۱۶ تا ۲۷ ژوئن ۱۹۸۰ برگزار شد

یادداشت پیش‌درآمد
این گزارش، «شهادت مسیحی به جنبش‌های دینی نوین»، یکی از مجموعهٔ مقالات دوره‌ای لوزان (LOPs) است که از مشاورهٔ تاریخی جهانی برای بشارت (COWE) که در پاتایا، تایلند، در ژوئن ۱۹۸۰ برگزار شد، ناشی می‌شود. این گزارش توسط اعضای «مشاورهٔ مینی‌مقیاس برای دسترسی به عارفان و فرقه‌گرایان» تحت ریاست آقای پیتر ساوِج، که همچنین به عنوان هماهنگ‌کنندهٔ بین‌المللی گروه‌های پیشCOWE درباره عارفان و فرقه‌گرایان خدمت می‌کرد، تهیه شد.

بخش عمدهٔ این گزارش از یک پیش‌نویس و یک پیش‌نویس بازنگری عبور کرد که تمام اعضای مینی‌مشاوره را در بر می‌گرفت. همچنین به یک گروه «زیرمجلس» گسترده‌تر برای نظردهی ارائه شد، اما مسئولیت متن نهایی بر عهدهٔ مینی‌مشاوره و رئیس آن است.

این گزارش با دعا و امید منتشر می‌شود که کلیسا و اعضای فردی را در دسترسی به این بخش بزرگ جمعیت تحریک کند.

حق چاپ © ۱۹۸۰
کمیتهٔ لوزان برای بشارت جهانی

فهرست مطالب
مقدمه
۱. پرتره‌های جنبش‌های دینی نوین: «دانه» و «خاک»
۲. انگیزه‌های زیرین جنبش‌های دینی نوین
۳. اتهام‌نامه
۴. استراتژی نجات، پرورش و اصلاح
۵. نتیجه‌گیری
پیوست الف – چگونه از این گزارش استفاده کنیم
پیوست ب – پرسشنامه برای درک و کمک
پیوست ج – کتابشناسی
پیوست د – کتابشناسی درباره مشاوره
پیوست ه – تحقیقات مسیحی، نجات و خدمات اطلاعاتی (بسیار قدیمی برای گنجاندن)
پیوست و – گروه‌های والدین (بسیار قدیمی برای گنجاندن)
پیوست ز – حاضرین

مقدمه
جنبش‌های دینی نوین در پی تحرک دینی جهانی به‌سر می‌برند. در برخی موارد، شعله‌های در حال خاموش شدن ادیان قدیم ناگهان به شعله‌های جدید تبدیل می‌شوند. در دیگر موارد، «دانه»ی دینی که به‌صورت تصادفی یا عمدی از یک قاره به قاره‌ای دیگر منتقل شده، ریشه می‌دواند. در جاهای دیگر، ویژگی‌های چندین دین ترکیب، ادغام، پیوند و بازآرایی می‌شوند در هر ترکیب ممکن. حتی رشته‌های غیردینی مانند سیاست و روان‌درمانی نیز «نسل دینی» تولید می‌کنند. این همه چه معنایی دارد؟

بسیاری رشد جنبش‌های دینی نوین را نشانه‌ای امیدبخش از گرسنگی عمیق روحانی می‌دانند. کلیسای مسیحی، اگر توسط روح‌القدس و کلام هدایت شود، می‌تواند کارهای زیادی برای هدایت افراد درگیر، خانواده‌ها و دوستانشان به توبهٔ کامل و زندگی نو در مسیح انجام دهد. فرصتی وجود دارد که نباید از دست بدهد.

دیگران این ظهور ادیان ترکیبی را به موج جدید شیطانی نسبت می‌دهند که باید در پرتو هشدارهای عیسی مسیح که در پایان بسیاری از پیامبران دروغی برخواهد آمد، درک شود: «زیرا مسیحان دروغین و پیامبران دروغین برمی‌آیند و نشانه‌ها و معجزات بزرگ نشان می‌دهند تا حتی برگزیدگان را، اگر ممکن باشد، گمراه کنند» (متی ۲۴:۲۴، RSV).

هر دو دیدگاه می‌توانند مستدل شوند. هزاران گروه وجود دارند که بدون شک منشاء شیطانی دارند. اما، شکر خدا، هزاران جنبش کلیسای نو نیز وجود دارد که با وجود ترکیب‌گرایی، روح خدا در آن کار می‌کند. جایی که یکی پایان می‌یابد و دیگری آغاز می‌شود، نیاز به تمییز دارد که تنها خدا می‌تواند بدهد.

این مقاله بیانیهٔ مقدماتی است بر پایهٔ مشارکت‌ها و بینش‌های حدود ۱۵ شرکت‌کننده از نقاط مختلف جهان که برای ۱۶ ساعت و نیم جلسه (به‌همراه چند شب نوشتن و ویرایش) ملاقات کردند. ما آن را به شکل ناکافی فعلی‌اش منتشر می‌کنیم، زیرا این شرایط مأموریت ماست. ما سعی کردیم بفهمیم. ما در ذهن، کلام، دعا و روزه‌داری کشمکش کردیم. ما سعی کردیم نگاهی به آنچه دیدیم بیندازیم که در بهترین حالت فقط نوک یخ است. ما به‌وضوح از محدودیت تجربه‌مان آگاهیم. این مقاله قطعاً پاسخ نیست. در بهترین حالت، تنها یک آغاز است. درک کامل آنچه در حال رخ دادن است، سال‌ها مطالعهٔ دقیق توسط بسیاری از مردم خدا در نقاط مختلف جهان می‌طلبد. با این حال، دعا می‌کنیم که این تلاش لنگ می‌تواند کلیساهای مسیحی در سراسر جهان را به آگاهی از این جنبش‌های دینی نوین برساند، آن‌ها را به درک اهمیتشان تحریک کند و، با هدایت روح خدا، مسئولیت مسیحی نسبت به آن‌ها را به‌عمل آورد.

انواع گروه‌های بررسی‌شده.
– جنبش‌های دینی نوین در محیط‌های عمدتاً مسیحی.
– جنبش‌های دینی نوین وارد شده از شرق به محیط‌های مسیحی.
– جنبش‌های دینی نوین در محیط‌های دینی سنتی.
– جنبش‌های خودآگاهی روانی با رنگ‌های دینی.
– گروه‌های مسیحی انحرافی:
  – آنهایی که عناصر مسیحی به پایهٔ دینی غیرمسیحی افزوده‌اند
  – آنهایی که عناصر غیرمسیحی به پایهٔ مسیحی افزوده‌اند
  – آنهایی که تفسیر دکترین منحرف دارند که در زمینهٔ مسیحی ظاهر می‌شوند.

پرتره‌های جنبش‌های دینی نوین:

«دانه» و «خاک»
با بیش از ۱۰,۰۰۰ جنبش دینی نوین مختلف در آفریقا، ۵۰۰ در ایالات متحده، ۴۵۰ در آلمان، ۹۵ در بریتانیا و اعداد مشابه در سایر نقاط جهان، ما با تنوع تقریباً بی‌پایانی از جنبش‌ها مواجهیم. بهترین کاری که می‌توان در مطالعه‌ای از این نوع انجام داد، ارائهٔ مجموعه‌ای از «پرتره‌های» کوتاه است که بخشی از این تنوع را نشان می‌دهد.

دانه
الف. کیمبانگوئیسم
این دین در زائیر، آنگولا و مناطق مجاور در میان بای‑کنگو، یک گروه قومی که گسترهٔ وسیعی را پوشش می‌دهد، شکل گرفت. آن‌ها جامعهٔ مادری دارند و پیش از استعمار تمرکز قابل‌توجهی داشتند که در شخصیت «رئیس تاجدار» تجلی می‌یافت. جابجایی‌های استعماری امکان ایجاد جنبش‌های دینی حول سرپرست پیش‌بینی‌کننده را فراهم کرد. سیمون کیمبانگو در سال ۱۹۲۱ این نقش را پر کرد. او در سال ۱۸۸۹ متولد شد، در یک مأموریت باپتیست محلی تحصیل کرد و دانش خوبی از عهد عتیق به دست آورد. پس از شکست در یک آزمون، از کلیسا جدا شد و تا حدی با آن مخالف شد. در ۲۸ مارس ۱۹۲۱، او معتقد شد که «به لطف خدا لمس شده» و شغل خود را آشکار کرد و توانایی‌های غیرعادی دریافت کرد. معجزاتی که انجام داد بر معجزات مسیح مدل‌سازی شده بود؛ و روستای او، ن‌کامبا، به «اورشلیم نو» معروف شد. این جنبش به سرعت رشد کرد زیرا کشیشان کیمبانگو را «مسیحی» از قوم خود می‌دیدند. این اعتماد را تقویت کرد و پیوندهای مقدسی را که استعمار تخریب کرده بود، تجدید کرد. بلژیکی‌ها این جنبش را واکنش ملی‌گرایانه می‌دیدند و به‌سختی سرکوب کردند. کیمبانگو تبعید شد، زندانی شد و در سال ۱۹۵۰ درگذشت. با وجود سرکوب، جنبش رشد کرد و تنوع وسیعی از بیان‌ها ایجاد کرد. افراد از مأموریت‌های پروتستان و کاتولیک جذب شدند. سرانجام فرزندان کیمبانگو رهبری جنبش را به‌عهده گرفتند. دشمنی در اواخر ۱۹۵۰ها کاهش یافت. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۹، کیمبانگوئیسم به رسمیت مدنی رسید و به نام L’Eglise de Jesus Christ sur la terre par le prophete Simon Kimbangu (EJCSK) شناخته شد. (مطابق مقالهٔ جان هاول)

امروزه کیمبانگوئیسم احتمالاً بزرگ‌ترین کلیسای مستقل در آفریقا است که بیش از سه میلیون پیرو در چندین کشور مرکز آفریقای مرکزی دارد. این گروه امروز رهبری آموزش‌دیده‌ای در حال توسعه دارد که در حال تدوین الهیات خود است. به نظر می‌رسد عناصر بسیاری از اناباپتیستیک دارد. در حال حاضر عضو شورای انجیلیک زائیر است.

ب. دهیما
باغه هونوئو در ۱۰ اوت ۱۸۹۲ در جنوب‑مرکزی ساحل عاج کنونی به دنیا آمد. اطلاعات کمی از سال‌های اولیه او وجود دارد تا سال ۱۹۱۶ که به ازدواج با گبگا از داجرو رسید. این زوج اولین خانهٔ خود را در فاصلهٔ سه کیلومتری از داجرو ساختند؛ و به‌جز یک حادثه، مرگ تنها فرزندشان چند ساعت پس از تولد، زندگی زناشویی‌شان خوشبخت و عادی به‌نظر می‌رسید.

یک شب در سال ۱۹۲۲، گبگا در بیرون کلبه کنار آتش گرم می‌شد در حالی که باغه هونوئو به‌ساکت‌گی شام را آماده می‌کرد. ناگهان صدای غرش یک پلنگ را شنید و به بیرون دوید و دید که هم پلنگ و هم شوهرش به جنگل ناپدید شده‌اند. روز بعد جمجمهٔ گبگا توسط گروهی از جستجوگران نه چندان دور از خانهٔ زوج پیدا شد.

به مدت دوازده سال باغه هونوئو به‌عنوان بیوه در داجرو، روستای گبگا، باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۳۴ تصمیم گرفت به‌دنبال مشورت با گبالِت ببه در باتربری در جنوب‑غربی ساحل عاج برود. او مدتی طولانی در باتربری ماند و همان‌گونه که برای شوهرش در داجرو کار می‌کرد، کار می‌کرد. یک روز که در مزرعهٔ یام کار می‌کرد، کلنگش به زنگی برخورد کرد که بلافاصله به ببه ارائه داد؛ ببه که یک فتیشر پیشین با قدرت بزرگ و دانش بی‌رقیب در امور تفسیر بود، زنگ را بررسی کرد و قانع شد که این «هدیه‌ای از خدا» است و باغه هونوئو برای «کمک به تمام مردمان زمین» انتخاب شده است. از آن روز به‌بعد، باغه هونوئو مانند یک زن دیوانه رفتار می‌کرد، تمام لباس‌ها را جز پوست حیوانات رد می‌کرد و به زبان‌های متعدد سخن می‌گفت. ببه در نهایت مجبور شد به والدین گبگا دربارهٔ وضعیت باغه هونوئو اطلاع دهد و از آن‌ها بخواهد عروس‌دخترشان را بازگردانند.

بازگشت به داجرو به‌نظر می‌رسید رفتار غیرعادی او را تشدید می‌کند؛ زیرا وقتی رسید، شروع به شفا دادن بیماران روستا کرد و همهٔ کسانی که فتیشر داشتند را مجبور به سوزاندن آن‌ها کرد. همچنین در این زمان، افرادی که می‌خواستند به همسایگانشان آسیب برسانند، می‌مردند. این‌چنین ترسی در داجرو ایجاد شد که روستاییان از باغه هونوئو خواستند فوراً برود و به گاغوئ، روستای بومی‌اش، بازگردد.

اما در گاغوئ همان اتفاقات تکرار شد — شفاها، معجزات، محکومیت فتیشرها و رد. این باعث شد باغه هونوئو دوباره فرار کند، این‌بار به خانهٔ زاکپا گوئما در لوبوگرو، حدود ۱۰ کیلومتری جنوب گاغوئ. به مدت نزدیک به ده سال، از ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۱، باغه هونوئو در این مکان ماند و به نیازهای شاگردانش که به‌سرعت در تعداد رشد می‌کردند، خدمت می‌کرد و اصول این جنبش دینی نوین را شکل می‌داد.

در این مجموعهٔ تعلیمات، که به‌صورت رسمی «انجیل‌ها بر پایهٔ پیامبر بگو هونوئو» شناخته می‌شود، باورهای مرکزی عبارتند از: ۱) گناه اصلی یک جرم اولیه‌ای بود که بشریت علیه مادر زمین مرتکب شد. یکی از نمادهای اصلی دهیما «کو‑سو» یا «درخت مرگ» (یک درخت نخل برش‌خورده به شکل صلیب) است؛ ۲) جادوگری و اعمال فتیشر باید محکوم و ریشه‌کن شوند؛ ۳) بردگی آفریقاییان به مرد سفیدپوست موقت است — یک رهایی‌کننده می‌آید که نجات را برای مرد سیاه به ارمغان می‌آورد.

عضویت فعلی دهیما عمدتاً از کشاورزان بی‌سواد و ساکن جنگل تشکیل شده و حدود ۴۰۰,۰۰۰ نفر برآورد می‌شود. رهبری فعلی در سرپرست عالی، امیل لیکپه، است. او توسط یک کادر مذهبی بسیار سازمان‌یافته شامل حدود ۱۰۰ اسقف و بیش از هزار کشیش در سراسر جنوب‑مرکزی ساحل عاج پشتیبانی می‌شود. (مطابق جیمز ر. کرابیل)

خاک: زیر‑ساحل آفریقا
محیط آفریقا با سنت پیامبران و واسطه‌گرانی که در دریافت پاسخ‌های زندگی از جهان روحانی (نیاکان) تخصص داشتند، خاکی بسیار حاصلخیز برای رشد جنبش‌های دینی نوین است. پیامبر/بنیان‌گذار معمولاً در نقش رئیس/پادشاه سنتی دیده می‌شود که به‌عنوان واسطه بین زنده‌ها و مرده‌ها عمل می‌کند. مرده‌ها به‌عنوان نزدیک‌ترین پیوند انسان با عالم متعالی دیده می‌شوند که از آن قدرت برای سلامت گروه، باروری انسان و محصول می‌گیرد.

فشارهای استعماری و آرزوهای استقلال سیاسی به آتش افزود. از سوی دیگر، خود کتاب‌های مقدس، به‌ویژه عهد عتیق که فرهنگی و جهان‌بینی‌ای شبیه به سنت آفریقا دارد، توجیهی مناسب برای ترکیب‌گرایی (ختنه، چندهمساری، لیورات، پیشگوها، قربانی‌ها و غیره) فراهم کرد.

دانه
ج. سوکا‑گاکای
این شاخه‌ای از بودیسم نیشیرن در ژاپن است. حدود صد سال پیش، زمانی که ژاپن با انقلاب میجی مواجه شد، آغاز شد. پس از جنگ جهانی دوم، به‌نام «انقلاب دوم»، به‌سرعت گسترش یافت. این دین توحیدگر است، اما پرستش نیاکان را تأکید می‌کند. به پیروان خود نه تنها تولد بهتر در زندگی بعدی، بلکه زندگی خوشبخت، سالم و رفاه مادی در اینجا و اکنون را وعده می‌دهد.

به‌خوبی برای تبلیغ نظامی‌اش شناخته می‌شود که گاهی از زور استفاده می‌کند، اما همچنین بر بحث‌های گروهی کوچک تأکید دارد. رشد سریع آن همزمان با ظهور طبقهٔ متوسط بود. در حال حاضر حدود ده میلیون نفر را به‌عنوان پیروان می‌شمارد.

حدود سال ۱۹۶۵، سوکا‑گاکای یک حزب سیاسی میانه‌روی بین احزاب محافظه‌کار و لیبرال تشکیل داد. این حزب اکنون سومین حزب بزرگ ژاپن است و هدف اعلامی آن حکمرانی ژاپن بر پایهٔ «دین بودایی اصلاح‌شده» خود است.

خاک: ژاپن
خاک به‌طور اساسی انیمیستیک است و هم بودیسم و هم شینتو به‌طور همزمان اعمال می‌شوند. دو تم اصلی رویکرد فعلی به زندگی: «بازگشت به آغوش طبیعت» و یک «دنیای‌گرایی» عمل‌گرایانه. این دو، به‌همراه فروپاشی بسیاری از ارزش‌های سنتی پس از جنگ جهانی دوم، مردم ژاپن را خاک حاصلخیزی برای فرقه‌هایی می‌کند که خوشبختی را بر پایهٔ سبک زندگی مصرف‌گرایانهٔ مادی ترویج می‌دهند.

دانه
د. امباندا
این یکی از بسیاری از فرقه‌های آفرو‑برزیلی است. ترکیبی ترکیبی از دین آفریقایی (که توسط بردگان آورده شد) با کاتولیسیزم (که توسط مستعمرین پرتغالی آورده شد) و کاردک اسپیریتیسم است. می‌توان گفت امباندا «بازوی شهری» فرقه‌های آفرو‑برزیلی است. این فرقه مناطق شهری بزرگ، به‌ویژه «جنگل‌های صنعتی» را پوشش می‌دهد.

«به‌منظور اینکه اعمالشان ممنوع نشود و رنجشان افزایشی نشود، بردگان تصمیم گرفتند «قدیسان» کاتولیسیزم را «جذب» کنند و آن‌ها را در موقعیت‌های هم‌معنی با خدایان خود قرار دهند. بنابراین، تصویر فیزیکی (مجسمه) یک قدیس کاتولیک شروع به نمایاندن یک موجود معنوی از امباندای آفریقایی کرد. برای مثال، «اوکسالا» که یک خدای پنتیستیک آفریقایی («اوریخا») است، به خدای برتر مسیحیت، عیسی مسیح یا خدا تبدیل شد (مطابق ویلک، والتر، «تصاویر عیسی مسیح در فرقه‌های آفرو‑برزیلی»؛ کوئن ای. عیسی مسیح در برزیل، A.S.T.E. سائو پائولو ۱۹۷۴). صحبت از فرقه‌های آفرو‑برزیلی یعنی صحبت از روح واقعی برزیل — آنچه آن را منحصر به‌فرد می‌کند. این فرقه‌ها زیر فشار شلاق بردگی به‌وجود آمدند. در ابتدا، مکانیزمی برای حفظ هویت سیاه بودند. بعدها، از طریق فرایند ترکیب نژادی، حضورشان به‌ویژه در میان نژادهای مخلوط که فقیر بودند، احساس شد. این منجر به این ایده شد که «ماکومبا» برای فقراست.

امروزه این مرزهای اجتماعی نسبتاً سخت‌گیرانه عبور کرده‌اند. خودروهای گرانقیمت که در جلوی مراکز امباندا پارک می‌شوند و حضور بسیاری از «زنان» طبقهٔ بالا در خدماتشان گواهی بر جذابیت این فرقه برای طبقات مرفه است. حتی جنوب برزیل، با جمعیت بزرگ مهاجران اروپایی، از آن مستثنی نیست.

خاک: برزیل
در مورد نژاد می‌توان گفت برزیل یکی از بزرگ‌ترین ذوب‌خانه‌های جهان است. بومیان آمریکایی، اروپایی‌ها، آفریقایی‌ها و اورینتال‌ها آزادانه ترکیب می‌شوند. ترکیب نژادی با تحمل برای ترکیب فرهنگی و دینی همراه است. فقر شمال‑شرق و محرومیت محله‌های بزرگ‌شهرها، تشنگی مردم برای پاسخ به سؤالات وجودی‌شان را تشدید کرده است. از سوی دیگر، پتانسیل توسعه برزیل جستجوی شدید برای قدرت، هم زمینی و هم ماورایی، را تقویت کرده است.

در ناشناسی شهری، برزیلی می‌تواند در امباندا پیدا کند:
– یک خانواده: جامعه‌ای که او/او را می‌پذیرد. یک «پدر» و «مادر» مقدس که راهنمایی می‌کنند. همه این‌ها شبیه به جامعه‌ای است که او/او هنگام آمدن به شهر بزرگ برای ثروتمند شدن ترک کرده بود.
– یک پزشک: کمک برای بیماری‌های جسمی وقتی او/او نمی‌تواند هزینهٔ دکتر بپردازد یا نظام تأمین اجتماعی ملی نیازهایش را برآورده نمی‌کند.
– قدرت: اغلب به‌عنوان کارگر کم‌دست‌وپا در شهر بزرگ احساس حقارت می‌کند، اما با فرمان روح‌ها احساس ارزشمندی می‌کند. با این روح‌ها می‌تواند حتی در زندگی دیگران دخالت کند. این به او حس قدرت می‌دهد.
– پاسخ‌های منطقی: سؤال‌هایی مانند: من از کجا آمده‌ام؟ چرا اینجا هستم؟ من کیستم؟ به کجا می‌روم؟ پاسخ داده می‌شوند. او حتی «تماس با مردگان» دارد و می‌تواند پاسخ‌های دیگر سؤالات وجودی را از طریق این «تماس» بیابد.

دانه
ه. دورهٔ معجزات (Course in Miracles)
این یک نمونهٔ معمولی از گروهی از آموزش‌های دینی انحرافی است که اخیراً در ایالات متحده ظاهر شده‌اند. دوره یک فرقه، گروه یا جنبش به معنای معمول نیست. بلکه مجموعه‌ای از سه کتاب است (متن ۶۲۲ صفحه‌ای، دفتر کار ۴۷۸ صفحه‌ای برای دانش‌آموزان، و کتابچهٔ راهنمای ۸۸ صفحه‌ای برای معلمان). این سه کتاب به‌عنوان ابزار قدرتمندی برای معرفی محتوای متافیزیک خفیف در قالب مسیحیت کتابی عمل می‌کند و شیوهٔ تفکر شخص را تغییر می‌دهد.

گفته می‌شود دوره توسط دیکتهٔ روح دریافت شده است، بدون نویسندگی انسانی، بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵، پس از آنکه نویسنده صدای درونی شنید که می‌گوید: «این یک دورهٔ معجزات است؛ لطفاً یادداشت بردارید». نویسندهٔ ناشناس (میان‌دست) گفت: «نوشتن … می‌تواند در هر زمان متوقف شود و بعداً دوباره ادامه یابد. این برایم بسیار ناخوشایند بود، اما هرگز به ذهنم نرسید که متوقف شوم».

زبان دوره از اصطلاحات کتاب مقدس در تمام طول متن استفاده می‌کند، به خدا، مسیح، روح‌القدس و غیره اشاره می‌کند و «نویسنده»—صدا—ادعا می‌کند که عیسی است. هدف اصلی دوره این است که به دانش‌آموزان کمک کند راهنمایی درونی خود را کشف کنند، «صدای روحانی که در تمام وضعیت‌ها مشورت می‌کند».

محتوای دوره به‌عنوان یک خورندهٔ قوی برای هر کسی که به‌سادگی آن را به‌عنوان کمک مفید به زندگی مسیحی می‌پذیرد، عمل می‌کند. چند گزیده از آموزش‌های دوره دربارهٔ گناه، گناه‌پذیری و بخشش نشان می‌دهد که چقدر مسیحیت را تحریف می‌کند.

«بخشش می‌پذیرد آنچه که فکر می‌کردید برادر شما به شما انجام داده است، رخ نداده است. این گناهان را بخشیده نمی‌کند و واقعی نمی‌سازد. می‌بیند که گناهی وجود نداشته است. و در این دیدگاه تمام گناهان شما بخشیده می‌شود».

«نجات من از من می‌آید … وقتی می‌فهمید که تمام گناهی صرفاً اختراع ذهن شماست، همچنین می‌فهمید که گناه و نجات باید در همان مکان باشند. با درک این، نجات می‌یابید».

«من وسیله‌ای هستم که پسر خدا نجات می‌یابد، زیرا هدف نجات یافتن بی‌گناهی است که خدا در من قرار داده است … من خدای جهان هستم که جهان به‌دنبال او می‌گردد. من هم وسیله و هم هدف نجات هستم».

«یک‌پدایی خالق و خلقت تمامیت شماست، سلامت شما، توانایی بی‌نهایت شما … شما معجزه‌ها را ارائه می‌دهید زیرا با خدا یکی هستید. باز هم، نجات چقدر ساده است! این صرفاً بیانیه‌ای از هویت واقعی شماست. این همان چیزی است که امروز جشن می‌گیریم».

دورهٔ معجزات در سه سال گذشته موفقیتی شگفت‌انگیز در میان اعضای جامعهٔ دینی «عصر نو» داشته است. اخیراً، پذیرش آن در جماعت‌های برخی فرقه‌های اصلی به‌دست آمده و یک شخصیت مشهور تلویزیونی مسیحی از کالیفرنیا اجازه داد تا دوره را به مخاطبان گستردهٔ خود در روزهای یکشنبه معرفی کند. دورهٔ معجزات به‌طور قابل‌توجهی به‌سوی یک جهان‌بینی خفیف در میان هزاران نفر که نمی‌توانند به‌دست‌آمدن به‌هیچ گروهی شناسایی شوند، حرکت می‌کند. (دورهٔ معجزات توسط بنیاد صلح درونی، تیبرون، کالیفرنیا منتشر می‌شود).

خاک: ایالات متحده
جذب جنبش‌های دینی نوین از «خاک»ی زیرین ویژگی‌های زیر را دارد: اضطراب دربارهٔ تهدید اتمی برای بقا، عدم قطعیت‌های ناشی از پیچیدگی زندگی مدرن، احساس خیانت توسط رهبری، اشتیاق شدید برای تعالی، فروپاشی خانواده و گروه‌های محلی، نسبی‌گرایی اخلاقی همراه با حس گمشدگی، باز بودن ساده‌لوحانه به واردات دینی از شرق، ثروت و مصرف‌گرایی. همچنین شکست‌های کلیسا، ناشی از از دست رفتن اقتدار کتابی به‌دلیل آموزش کتاب مقدس ناکافی، انجیل فرعی موفقیت با تمایل به مادی‌گرایی، فردگرایی افراطی، عبادت بی‌روح و تأکید بیش از حد بر دکترین، و عدم وجود محیط مناسب برای تجربهٔ جامعهٔ مسیحی اصیل وجود دارد.

دانه
و. AA0
AAO مخفف «سازمان تحلیلی اقدام» است. کتاب آرتور جانوف، «فریاد اولیه» (Der Urschrei) محرک اصلی تأسیس AAO بود. اوتو مول مفهوم جانوف را از زمینهٔ روان‌درمانی بالینی خارج کرد و به‌عنوان پایه‌ای برای یک سبک زندگی جایگزین تبدیل کرد. اصل بنیادی AAO «نمایش خود» (Selbstdarstellung) است؛ یعنی اجرای تمام امیال. پیروان AAO دور یک عضو جمع می‌شوند و او را تشویق می‌کنند تا تمام خواسته‌های مخفی که جامعهٔ بورژوا با ساختار خانوادهٔ کوچک و اخلاق محدودکننده‌اش تا کنون از او منع کرده، اجرا کند. تشویق گروهی بلافاصله به او اطمینان می‌دهد که کاملاً پذیرفته شده است. در نهایت این شخص توسط تشویق به افشای درون‌ترین شخصیت خود و بازگشت به لحظهٔ تولد فشار می‌آورد. این نقطهٔ شروع جدید برای توسعهٔ شخصیت جدید و اجتماعی‌سازی است. گروه پذیرش این «نوزاد» را به‌صورت بی‌نهایت می‌دهد و او را به «آزادی بی‌نهایت» می‌رساند. هیچ‌کس نمی‌تواند درخواست دیگری، از جمله روابط جنسی، را رد کند. برای اطمینان از عدم وجود امتیاز، همه سرهایشان را کوتاه می‌کنند و یک‌نوع لباس کار می‌پوشند. کودکانی که در گروه به‌دنیا می‌آیند توسط یک زنجیرهٔ مداوم از افراد آموزش می‌بینند تا از ایجاد رابطهٔ «استبدادی» با یک فرد خاص جلوگیری شود. سقوط بشر، به گفتهٔ آن‌ها، ناشی از توسعهٔ روابط استبدادی است. این جنبش عمدتاً در شهرهای دانشگاهی آلمانی‌زبان یافت می‌شود. این یک پدیدهٔ جوانان است. سرگروه، اوتو مول، در وین مستقر است و از طریق روش‌های تقریباً فاشیستی (مثلاً رهبر گروه مونیخ مسئول اطاعت کامل گروه خود از مرکز وین) بقیهٔ جنبش را کنترل می‌کند. رهبر محلی تمام اعمال گروه خود را از طریق یک سیستم گستردهٔ نظارت شخصی و مخابراتی می‌نگرد. هیچ فرصتی برای حریم خصوصی شخصی یا تماس خصوصی بین افراد وجود ندارد. تکنیک تشویق پیشرفته ابزار رهبری را برای مهندسی تمام تصمیمات فراهم می‌کند، اما همچنان این تصور را می‌دهد که گروه به‌صورت دموکراتیک تصمیم‌گیری کرده است.

خاک: آلمان، اتریش، سوئیس
مشابه توصیف شده برای ایالات متحده است. می‌توانیم موارد زیر را اضافه کنیم: آگاهی از ارواح خوب و بد در دوران قرون وسطی توسط آموزش علمی و فناوری از بین رفته است. مردم به‌سادگی واقعیت‌های روحانی را نادیده می‌گیرند. از سوی دیگر، رستگاری اقتصادی (Wirtschaftswunder) پس از جنگ جهانی دوم سبک زندگی بسیار مادی‌گرایانه و مصرف‌گرایانه را تقویت کرده است. انضباط زمان‌های پیشین اکنون در جستجوی تصویر «صحیح» در عموم ظاهر می‌شود. عوامل TM از این حس درست‌بودن بهره می‌برند و پیرامون هپی‌های شناخته‌شده‌ای می‌چرخند که اکنون «صحیح» لباس می‌پوشند و رفتار می‌کنند. MIGRO (یک زنجیرهٔ بزرگ سوپرمارکت) مجموعه‌ای گسترده از هنر، صنایع دستی و دوره‌های خودبهبود، از جمله پاراپسیکولوژی با نیت خفیف، ارائه می‌دهد. دانشجویان ناآگاه، بدون تجربه در تشخیص روح، به‌سوی داروهای همیوپاتیک و رویکردهای مختلفی به دینامیک گروهی هدایت می‌شوند. این‌ها اغلب درهای واقعی به خفیف می‌شوند.

دانه
ز. کلیسای وحدت (Unification Church) (UK)
پادشاهی خودخواندهٔ سون میونگ مون ادعا می‌کند که در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۹۳۶ رؤیایی داشته که به او گفته شد مأموریت ناتمام عیسی را تکمیل کند. عیسی توسط یوحنا تعمیددهنده رها شد و توسط مردم رد شد، بنابراین راه صلیب را به‌عنوان دومین بهترین راه خدا انتخاب کرد و تنها نجات روحانی انسان را به‌دست آورد. مأموریت واقعی او ازدواج و برپایی پادشاهی آسمان بر روی زمین بود. برای انجام این کار و به‌دست آوردن نجات جسمانی، مسیحی جدیدی باید در کره متولد می‌شد. مون در سال ۱۹۵۴ انجمن روح‌القدس برای وحدت مسیحیت جهانی را در کره تأسیس کرد. اکنون در بیش از ۱۴۰ کشور حضور دارد. در بریتانیا در سال ۱۹۶۸ آغاز شد و نیروی تبلیغی آن در سال ۱۹۷۶ با ۱۵۰ عضو از خارج تقویت شد و در سال ۱۹۷۸ با ۹۵۰ عضو دیگر برای کمپین‌های تابستانی ادامه یافت. اکنون بیش از ۱,۰۰۰ عضو در ۱۰۰ مرکز در بریتانیا دارد.

اعضا، که «مونیز» نامیده می‌شوند، زمان زیادی را صرف فروش ادبیات و درخواست پول برای «دلایل مبلغی» در خیابان‌ها می‌کنند. آن‌ها ماهی، لوازم التحریر، چای جینسینگ، گیاهان، گل‌ها و شمع‌ها می‌فروشند. جمع‌آوری کمک‌ها به‌عنوان «خریدن جهان از شیطان برای خدا» درک می‌شود. شهادت و جمع‌آوری کمک دو فعالیت مهم آن‌هاست. اخیراً آن‌ها بر بازدیدهای در‑در خانه متمرکز شده‌اند و چندین پروژهٔ خدماتی جامعه‌ای را اجرا کرده‌اند. آن‌ها همچنان کنسرت‌ها، تجمع‌ها و شب‌های فرهنگی برگزار می‌کنند. این فعالیت‌ها تحت بیش از ۲۰ نام مختلف حمایت می‌شود. این منجر به اتهاماتی دربارهٔ فریب عمدی شده است.

اکثر مونیز توسط تعهد شخصی شدید به مون و حس عمیق شکرگزاری برای رنج او برای آن‌ها تحریک می‌شوند. برخی توسط تعلیم «اصل الهی» جذب می‌شوند. این یک تفسیر جدید از کتاب مقدس و تاریخ جاری است که می‌تواند برای سادگی‌طلبان بسیار تأثیرگذار باشد و منطقی به‌نظر برسد. آن‌ها چشم‌انداز بزرگی برای یکپارچه‌سازی تمام حقیقت، ادیان، علم و مردم دارند. با این حال، بسیاری توسط عشق/محبت عظیم و پذیرشی که هنگام ورود دریافت می‌کنند جذب می‌شوند. بسیاری می‌گویند که توسط آن غرق شدند. برنامهٔ تعلیم و توجه شخصی توسط اعضای مستقر به‌قدری شدید بود که نتوانستند برای خود فکر کنند. این یک خروجی برای ایده‌آلیسم آن‌هاست و بسیاری شهادت می‌دهند که انرژی نامحدودی از خدا برای زندگی سخت و سخت‌گیرانه دریافت می‌کنند. آن‌ها وظایف خود را به‌عنوان آزمون‌های ایمان می‌پذیرند. آن‌ها به‌طور کامل به مون اعتماد دارند، تا جایی که تصمیمات مهمی مانند انتخاب شریک زندگی را به او می‌سپارند. آن‌ها صادق به‌نظر می‌رسند و خوش‌رویی مسحورکننده‌ای دارند.

بسیاری که از کلیسای وحدت خارج شده‌اند، تنها با سختی زیاد این کار را انجام دادند. آن‌ها از عشق مصنوعی، تحریف‌شده و مصنوعی شکایت کردند. احساس می‌کردند تحت فشارهای گروهی و رهبری به‌جای خدا حرکت می‌کنند. احساس می‌کردند باید «غرامت» برای گناهان خود و خانواده‌شان بپردازند. وفاداری ناسالم آن‌ها به رهبران از ترس و گناه ناشی می‌شد.

این مشابه توصیف شده برای ایالات متحده است. می‌توانیم اضافه کنیم: بریتانیا مجموعه‌ای از مراکز شهری بزرگ و غیرشخصی است که با بوروکراسی‌ها و از دست رفتن جامعه مشخص می‌شود. نتیجهٔ آن بی‌شخصی‌سازی و از دست رفتن حس تعلق است. آموزش به‌صورت دانش و مهارت است، بدون تعادل حکمت برای زندگی و کشف ارزش‌ها. به‌طور کلی، عقل بر احساسات، روان‌شناسی و توسعهٔ جنسی ارجحیت دارد. جامعه توسط نسبی‌گرایی و آزادی‌خواهی و یک «قانون‌گذاری» دگماتیک تقسیم شده است، بدون ارائهٔ دلیل. واکنش‌های فزاینده‌ای علیه وضعیت موجود وجود دارد. بسیاری، به‌عنوان مثال، مخالفت خود را با پرورش صنعتی از طریق گیاه‌خواری نشان می‌دهند. در جوانان، سبک‌های زندگی جایگزین تمایل به انحراف بیشتری دارند.

دانه
ح. فرقه‌های کارگو (Cargo Cults)
یک تم غالب و مکرراً تکرار شونده در ادیان نوین و جنبش‌های سیاسی در پاپوا نیو گینه است.* در جنبش‌های دینی، به‌ویژه، اغلب بار معنوی هزاره‌ای دارد. تقریباً هر تجدید حیات یا تغییر رهبری با وعده‌ها یا انتظارات کارگو همراه است. (*به‌عنوان کارگو شناخته می‌شود.)

*کارگو می‌تواند به‌عنوان انتظاری توصیف شود که نیاکان (فرشتگان) با وسایل مدرن (کشتی‌ها یا هواپیماها) به پاپوا نیو گینه بازگردند و به مؤمنان هر نوع کالای مادی که اکنون در دست سفیدپوستان است، بدهند، به‌طوری که برای مؤمنان هزاره‌ای به‌وجود آید.

خاک: پاپوا نیو گینه
«خاک»ی که این جنبش‌های «کارگو» بارها و بارها در آن رشد می‌کنند، بر پایهٔ این دیدگاه استوار است که ۱) این جهان توسط جهان دیگری مشابه، پر از نیاکان که به تمام کالاها و تمام وسایل تولید دسترسی دارند، موازی است؛ و ۲) هیچ جدایی اساسی بین مادی و روحانی وجود ندارد.

سفیدپوستان به‌اندازهٔ کافی قدرت (دینی و غیره) جمع‌آوری کرده‌اند تا نیاکان خود را وادار به آوردن «دنیای دیگر» به‌سوی خود کنند. اگر مردم پاپوا نیو گینه بتوانند رابطهٔ خود با جهان روحانی (نیاکان، ارواح، خدا) را منظم کنند و بتوانند به اندازهٔ کافی قدرت جمع‌آوری کنند تا «قهرمانان و قدرت‌های هوا» را غلبه کنند، نیاکان تمام این کالاها را به‌آن‌ها می‌آورند و به‌این ترتیب عصر طلایی که اسطورهٔ مسیحی آن را «هزاره» می‌نامد، آغاز می‌شود.

انگیزه‌های زیرین جنبش‌های دینی نوین

الف. انگیزهٔ دینی
به‌درستی گفته شده است که همهٔ مردم در همهٔ جا به دنبال پاسخ‌های دینی می‌گردند. اگر این واقعیت جهانی باشد، باید سعی کنیم کشف کنیم چه چیزی در تجربهٔ انسان باعث می‌شود به دنبال پاسخ‌های «دینی» بگردد. در حال حاضر، ما آمادهٔ تمییز بین دین حقیقی و دروغین نیستیم، زیرا هر دو سعی می‌کنند نیازهای اساسی انسانی را برآورده کنند.

کدام نیازها را دین برآورده می‌کند یا سعی می‌کند برآورده کند؟ ویلیام جیمز («انواع تجربهٔ دینی») ادعا کرد که تمام ادیان دو چیز را به‌اشتراک می‌گذارند: ۱) آگاهی از اینکه در طبیعت انسانی چیزی «نادرست» است، و ۲) این «نادرستی» می‌تواند با برقراری ارتباط درست با موجود یا قدرتی «بالاتر» اصلاح یا تصحیح شود.

درک جیمز از طبیعت انسانی با توصیف وضعیت انسانی که خدا در کلام خود آشکار کرده است، هم‌خوانی دارد. کتاب‌های مقدس بارها واضح می‌گویند که انسان به‌عنوان «بیگانگی» زندگی می‌کند، دور از خدا، و این جدایی یا ناهماهنگی همچنین در رابطهٔ انسان با هم‌نوعان و طبیعت خود صادق است.

مرگ یک واقعیت عینی و اجتناب‌ناپذیر زندگی است. هیچ‌کس نمی‌تواند از آن فرار کند و هیچ‌کس عاقل سعی نمی‌کند. مرگ پایان قطعی برای هر انسان زنده است. همان‌طور که موعظ کتاب مقدس می‌گوید: «آنچه همهٔ انسان‌ها را به‌هم پیوند می‌دهد این است که همه در قبر پایان می‌یابند».

چون مرگ قطع کامل تمام روابط انسانی است، آگاهی از نزدیک آمدن مرگ مانع ما از یافتن رضایت و تکمیل در این لحظه می‌شود. هر‌چه این آگاهی از مرگ حتمی عمیق‌تر شود، احساس قناعت ما از شکسته بودن فعلی‌مان تشدید می‌شود. این باعث می‌شود نگران، اضطراب‌زا و تنها باشیم. تمام دین در نهایت سعی دارد با این شکسته بودن سازگار شود، که دائماً به ما یادآوری می‌کند: «تو می‌میری!» بنابراین طبیعی است که انسان به‌دنبال راهی باشد که این زندگی را معنا بدهد، علیرغم یقین به مرگ. مردم در ناامیدی به آنچه «بالاتر» از خود است می‌رسند، به‌دنبال صلح و اطمینان می‌گردند که زندگی‌اش معنایی داشته باشد. این تلاشی است برای ارائهٔ پاسخ دینی به نیاز او.

واقعیت گناه نیز به همان اندازه واقعی، جهانی و عینی است. پولس نه تنها تأیید می‌کند که همه گناه کرده‌ایم و از جلال خدا کوتاه آمده‌ایم (روم. ۳:۲۳)، بلکه واضح می‌کند که ارتباط مستقیم بین گناه و مرگ وجود دارد. او می‌گوید گناه «نیش» مرگ است. گناه مخفی‌تر از مرگ است. بنابراین مردم احساس می‌کنند گناه به همان اندازه واقعی نیست.

در جوامع غربی، گناه در زندگی فردی معمولاً به‌صورت احساس گناه تجربه می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، احساس مرتبط با آن شرم است. اما هر چه احساسات باشد، واقعیت این است که گناه ما را از خدا و هم‌نوعان‌مان جدا می‌کند. این همان هزینهٔ گناه است — مرگ — که جدایی را دائمی می‌کند.

به‌عنوان مسیحیان، ما معتقدیم که تنها یک راه برای حل سؤال گناه و احساس «نادرستی» که همه تجربه می‌کنند، وجود دارد. مرگ فداکارانهٔ مسیح برای ما وسیله‌ای است که خدا برای نجات بشر انتخاب کرده است. اما همه حاضر نیستند راه‌حل خدا را بپذیرند. برخی واقعاً آن را رد می‌کنند. عیسی دربارهٔ دو راه، یکی وسیع و دیگری باریک، سخن گفت؛ اما او تأیید کرد که تنها راه باریک به نجات می‌رسد. کسانی که پاسخ خدا را رد می‌کنند، بنابراین یک پاسخ دروغین خود می‌سازند یا به پاسخ دروغین دیگری که دیگران ساخته‌اند، پیروی می‌کنند.

در بسیاری از جنبش‌های دینی نوین در کشورهای «مسیحی»، می‌بینیم که راه‌حل خدا — مرگ فداکارانهٔ مسیح بر صلیب برای بشر — کنار گذاشته می‌شود و روش‌های نجات مبتنی بر اعمال جایگزین می‌شوند. انگیزه‌های ترس و گناه که ممکن بود شخص را به مسیح برساند، اکنون برای فشار دادن شخص به کار سخت‌تر برای کسب نجات به کار می‌روند.

در ادیانی که بر فلسفه‌های شرقی مبتنی هستند، گناه معمولاً توضیح داده می‌شود — گفته می‌شود که واقعی نیست. مرگ به تولد دوباره یا تناسخ بازتفسیر می‌شود. شاید راه‌حل‌هایشان را دوست نداشته باشیم، اما حتی ادیان دروغین باید به نحوی با مسألهٔ گناه و مرگ سروکار داشته باشند.

علاوه بر ارائهٔ راه‌حل برای مشکلات درونی انسان از گناه و گناه‌پذیری، فرقه‌ها به بسیاری از مردم راه‌حل‌های جذابی برای جستجوهای اساسی کسانی که احساس تکه‌تکه بودن می‌کنند، ارائه می‌دهند.

ب. جستجوی جامعه
وقت آن رسیده که فقط — تجزیه، طبقه‌بندی، درام‌سازی، بشارت، خیال‌پردازی، تعمیم، هماهنگ‌سازی، بت‌پرستی، اصطلاح‌سازی، قانونی‌سازی، حفظ، کمینه‌سازی، مدرن‌سازی، خنثی‌سازی، سازماندهی، فلج‌سازی، عقلانی‌سازی، بررسی، احساسی‌سازی، روحانی‌سازی، الهیات‌سازی، نظریه‌پردازی، trivialسازی، کلامی‌سازی انجیل عشق…
… و وقت آن است که آن را زندگی کنیم!

هر مجلهٔ مد روز یا زنانهٔ بریتانیایی را باز کنید و مقالات و داستان‌هایی را ببینید که بزرگ‌ترین بیماری اجتماعی ما را نشان می‌دهند: تنهایی. بسیاری مشاوره می‌دهند. ستون‌های «عزیز عمه»، مشاوران مخصوص مجله‌ها به صدها نامه‌ای که از مردم دریافت می‌کنند، پاسخ می‌دهند. این‌ها شامل انواع بی‌پایان مشکلات روانی یا عاطفی، معضلات زناشویی و کشمکش‌های مربوط به درست یا غلط بودن مسائل اخلاقی در جامعهٔ به‌سرعت در حال تغییر ما هستند. روزگاری که این نویسندگان می‌توانستند این نگرانی‌ها را در کنار حصار باغ با همسایهٔ آشنا، با شیرین‌کار روزانه، پستچی مهربان، خواربار فروش محله، مادربزرگ، پدربزرگ یا هر عضو دیگری از خانواده، گپ بزنند، دیگر نیست. به‌نام پیشرفت و خودکارسازی، این مشاوران سنتی و جامعهٔ حمایتی که نمایانگرشان بود، از دست رفتند.

بافت جامعهٔ ما تخریب شده است. خانه‌ها به‌صورت همه‌گیر در حال فروپاشی‌اند. در واقع، بسیاری از والدین دیگر به توانایی خود برای حفظ یک خانهٔ کافی اعتماد ندارند. در نتیجه، بسیاری مسئولیت والدینی خود را به مؤسسات مانند مدارس شبانه‌روزی، سازمان‌های کلیسایی و اردوهای تابستانی می‌سپارند. ما مردمی موقت‌کار هستیم که در دنیایی با سبک‌های زندگی به‌سرعت در حال تغییر زندگی می‌کنیم که منجر به اختلالات اقتصادی و شخصی می‌شود. احساس می‌کنیم ریشه‌کنی شده‌ایم، بدون حس واقعی تعلق. به‌ویژه نارضایتی عاطفی آن‌ها را امروز به‌سختی آسیب‌پذیر می‌کند. شاید این دلیل اصلی باشد که بسیاری به جامعه و خویشاوندی که جنبش‌های دینی نوین ارائه می‌دهند، روی می‌آورند. مردم به‌راستی جذب (و سپس نگه‌داشته) می‌شوند توسط گرما و پذیرشی که گروه به آن‌ها می‌دهد. زندگی مشترک و باور مشترک وعده می‌دهد معنا به وجودشان بدهد.

یک نمایندهٔ واحد جوانان شورای کلیساهای بریتانیا اخیراً اعتراف کرد که در میان جوانان مسیحی امروز در کلیساهای ما بیگانگی زیادی می‌بیند. او رشد ناگهانی گروه‌های خانه‌ای محلی را به‌عنوان تلاشی برای رفع این نیاز می‌بیند. او گفت: «آن‌ها رفاقت، همراهی و مراقبت واقعی در سطوح مختلف می‌دهند. مردم احساس می‌کنند که کنفرانس‌های آخر هفته که در آن‌ها با هم می‌خورند، ارتباط برقرار می‌کنند، احساسات را به‌اشتراک می‌گذارند و دعا می‌کنند، نیازهای اساسی انسانی‌شان را برآورده می‌کند.» این مشاهدات تأیید می‌کند که انسان به‌طبیعت اجتماعی است و برای تنهایی ساخته نشده است.

دانش‌آموختگان به‌ویژه در معرض جذب فرقه‌ها هستند به‌دلیل دیگری. بسیاری از دانش‌آموختگان بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی شغل نمی‌خواهند. آن‌ها به‌دنبال ماجراجویی در سفر، خودبهبود یا نوعی خدمت داوطلبانه پیش از «استقرار» می‌گردند.

سازمان‌های خدمات داوطلبانه، جامعه‌های مأموریتی و نهادهای کلیسایی صدها نامهٔ ماهانه از جوانانی دریافت می‌کنند که برای مأموریت‌های خارجی به‌مدت دو تا سه سال درخواست می‌دهند. جایی که این جوامع قبلاً فارغ‌التحصیلان را به‌خارج می‌فرستادند، اکنون به‌دنبال کارکنان متخصص با چندین سال تجربه می‌گردند. اما جنبش‌های دینی نوین به‌دنبال مدارک، تجربه یا تخصص نیستند — فقط پول، که بیشتر این دانشجویان طبقهٔ متوسط می‌توانند فراهم کنند و خوشحال باشند.

وقتی افراد سرگردان برای اولین بار با این جنبش‌های دینی نوین و زندگی اجتماعی که ارائه می‌دهند مواجه می‌شوند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند. هنگام ملاقات با یک عضو از این گروه‌ها، قربانی نا‌آگاه گرمای عظیمی می‌بیند. از طریق ترغیب دوستانه، او تشویق می‌شود تا دیگر اعضایی را ملاقات کند که همان‌گونه گرما، لبخند، اعتماد به‌نفس و قطعیت دربارهٔ باور و هدف مشترکشان می‌پراکند. اعضای پیشین شهادت می‌دهند که این کشش چقدر قوی بوده است. آن‌ها احساس می‌کردند «به‌صورت عاطفی به» جامعه کشیده شده‌اند. آن‌ها می‌گویند که به‌طور کامل پذیرفته و در تمام وجودشان در آغوش گرفته شدند، علیرغم عدم اطمینان به خود در آن لحظه.

یک عضو پیشین از شرم طولانی‌مدت خود به‌دلیل عدم توانایی در خواندن نغمه‌ها گفت: «مونیز من را تشویق کردند تا در جمع عمومی بخوانم و با وجود اجرا ضعیف‌ام، با تمجید فراوانی مواجه شدم.» دیگری از اضطراب خود به‌دلیل عدم توانایی در سخنرانی عمومی به‌دلیل لکنت کودکی گفت: «هم‌فرقه‌دارانش پس از یک سخنرانی متوسط در صحنه، او را با تشویق بلند تشویق کردند.» هر یک از آن‌ها ابهام زیادی دربارهٔ بازگشت به جامعهٔ فرقه‌ای که ترک کرده‌اند، داشتند؛ از ترس از تسلیم شدن دوباره به آن کشش عاطفی قوی. آن‌ها همه دربارهٔ گناهی که نسبت به «خانوادهٔ جدید» خود احساس می‌کردند و وفاداری عمیقی که نسبت به گروه داشتند، صحبت کردند. برای جوانان سرگردان و بیگانگ‌زده، چنین جامعه‌ای هدف، حس تعلق و ارزش، ساختار حمایتی و بالاتر از همه پاسخ‌های ساده می‌دهد.

ج. جستجوی اقتدار
همهٔ جنبش‌های دینی به همان سطح تعهد نیاز ندارند: برخی شبیه سوپرمارکت خودسرویس هستند. افراد می‌توانند:
(i) باورها و اعمال را انتخاب کنند؛ کمی از این و کمی از آن؛ شاید فقط «آخر هفته‌گردی». به‌راحتی از یک فعالیت به فعالیت دیگر سرگردان شوند. شاید حتی گروهی وجود نداشته باشد، اما نمونه‌برداری می‌تواند به درگیر شدن عمیق‌تر منجر شود.
(ii) حضور در دوره یا عضویت کوتاه‌مدت در یک گروه ممکن است انتظار داشته باشد و شامل پرداخت هزینه باشد.
(iii) عضویت متعهدتر.
(iv) تعهد کامل به جامعه‌ای ایزوله و انحصاری با رهبری استبدادی افراطی. میزان انطباقی که انتظار می‌رود و بر تمام نگرش‌ها و زندگی شخص اعمال می‌شود، نشان‌دهندهٔ درجه و گستردگی کنترل گروه/رهبر است.

تعهد به گروه تقاضاهای خاصی از اعضا می‌کند:
a) باور — جنبش‌های دینی نوین دیدگاهی جامع از واقعیت و «حقیقت» ارائه می‌دهند. آن‌ها ادعا می‌کنند پاسخی به هر سؤال دارند، امیدی برای آینده می‌دهند و راه‌های مثبت برای رسیدن به ایده‌آل‌هایشان. برخی گروه‌ها باورهایشان را در محیطی ایزوله و کنترل‌شده القا می‌کنند. نوعی «اصلاح فکری» وجود دارد. در TM باورهای آشکار مبتدی و معلم مهم نیست. اما در «مأموریت نور الهی»، که تأکید بر تجربه است، «ماهمات‌ها» مراقب هستند که فقط کسانی را که آماده می‌دانند، آغاز کنند. نظام جدید باور ممکن است مجموعه‌ای از واژگان و مفاهیم جدید را طلب کند. معانی جدیدی به واژگان آشنا داده می‌شود که باید با سرعت بسیار بالا جذب شوند، فرصتی برای ارزیابی واقعی کم می‌دهد. اعضا ممکن است از سؤال کردن هر چیزی منع شوند. شک‌ها گفته می‌شود «از شیطان».
(b) تغییر — اعضا تجربه‌ای دارند که به تعلیمی که دریافت کرده‌اند مرتبط است و سپس حقیقت آن را برای خود تأیید می‌کند. به اشتراک‌گذاری تجربه و شهادت ممکن است بسیار مهم باشد. ممکن است فشار بر اعضا برای گفتن به زبان‌های دیگر وجود داشته باشد، همان‌طور که در «راه» وجود دارد. در برخی گروه‌ها، اعضا باید نام، پوشش، سبک زندگی خود را تغییر دهند تا عدم پیوستگی را نشان دهند. تغییرات صوتی و دیگر تغییرات شدید شخصیتی نیز ممکن است رخ دهد.
(c) رفتار — اعضا ممکن است مجبور شوند به روتین روزانهٔ سخت‌گیرانه‌ای از کارهای خانگی، جمع‌آوری کمک‌های مالی، شهادت، عبادت پایبند باشند. پوشش، طول مو و غیره نیز ممکن است تحت معیارهای گروه یا فرمان رهبران باشد. برخی گروه‌ها بسیار آزادی‌خواه هستند. دیگران کد اخلاقی سختی دارند (مثلاً ممنوعیت رابطه جنسی، الکل، مواد مخدر). بسیاری از گروه‌ها بر پایهٔ اخلاقی‌گرایی ابزارهای مفید عمل می‌کنند: کاری که برای کریشنا انجام می‌شود خوب است، کاری که برای او انجام نمی‌شود بد است. رهبر ممکن است تقاضاهای خاصی از اعضا داشته باشد تا وفاداری آن‌ها را آزمایش و تشدید کند (مثلاً فرمان چارلز ددریچ در سینانون که تمام اعضای مرد باید واسکتومی داشته باشند). به‌طور کلی، رشد روحی بر پایهٔ انطباق با گروه سنجیده می‌شود.
(d) وفاداری — برخی گروه‌ها ممکن است وعدهٔ وفاداری، به‌ویژه هرگز فاش نکردن رازهای جنبش، طلب کنند. اعضا اغلب از پیامدهای جدی که پس از ترک گروه می‌آید، هشدار می‌شوند: شیطان دوباره به آن‌ها بازمی‌گردد، ممکن است تصادف کنند یا هرگز خوشبخت نخواهند شد. این هشدارها ممکن است آشکار داده شوند یا به‌صورت نکته‌ای اشاره شوند. اعضایی که می‌روند توسط دیگران که مشتاق بازگرداندن آن‌ها هستند، تعقیب می‌شوند. در برخی موارد، کسانی که می‌روند و کسانی که سعی می‌کنند به آن‌ها کمک کنند، تحت سوءاستفاده، تهدید و آزار قرار می‌گیرند. تهدید به مرگ شده و در برخی موارد اجرا شده است. به اعضا نیز گفته می‌شود که بهتر است خودکشی کنند تا اینکه علت یا رهبر را انکار کنند.

د. جستجوی متعالی
جستجوی تجربهٔ متعالی محدود به زمینه‌های دینی نیست.
(i) تجارب متعالی (شیمی‌درمانی، روان‌شناختی و هستی‌شناسی) — یک سفر دارویی توهم ایجاد می‌کند، حس زمان طولانی و خوشحالی، با شدت‌های متفاوت اما حس لذت، آرامش و رضایت شخصی می‌دهد. یک رقص شدید یا تجربهٔ جنسی بسیار شهوانی می‌تواند به پرش به وجد سُرور، لذت شدید یا تکمیل کامل منجر شود. تجربهٔ زیبایی سپیده‌دم، ارتقای روح در اوج سمفونی یا عظمت کلیسای بلند می‌تواند لذتی منحصر به‌فرد از پیوند با طبیعت بدهد… تحت تأثیر شگفتی که خود را بخشی از کل می‌بیند.

در یک تجربهٔ متعالی (تمرکز بر یک خدای یا واقعیتی بالاتر از خود) حس سرور سُرور… گرفتار شدن… پر شدن توسط خدایان… گم شدن در اقیانوس وجود… حس ناپدید شدن… سکوت… اغلب همراه با لذت شدید و در برخی موارد همزمان با درد است.

ما می‌توانیم سعی کنیم پارامترهای متعالی را با خلاصه کردن تجارب پیشین تعریف کنیم. این‌ها فقط بیشتر از همان نیستند. آن‌ها تمایل دارند تجارب اوج‌دار از مرتبهٔ بالاتر باشند. حتی نمی‌توانیم بگوییم بهتر از هر چیزی که قبلاً تجربه کرده‌ایم هستند. آن‌ها منحصر به‌فردند… چیزی که نمی‌توان تکرار یا بازتولید کرد. چنین تجاربی تأثیر شدیدی بر شخص دارند — روشن‌کننده، بینش‌بخش و حتی تغییر شخصیت. می‌توان گفت این تجارب حس تماس با ابدی برای تولید «لحظهٔ اکنون» ابدیت (اکهارت) دارند. در بسیاری از تجارب متعالی، لحظهٔ واقعی به لحظه‌ای تبدیل می‌شود که گذشته و آینده ناپدید می‌شوند.

«تجربهٔ ابدی، اکنون»، توصیف مناسبی برای چنین تجارب متعالی است. خارج از لحظهٔ شدید، تعهدی به واقعیتی که تجربه شده نیست و رشدی در خود شخص وجود ندارد. برای کسانی که این تجارب درونی‑متعالی را دارند، ابدیت زندگی از لحظه به لحظه است، جایی که پشیمانی دیگر ما را به گذشته نمی‌کشاند و نگرانی ما را به آینده نمی‌برد. این رهایی است برای زندگی در حال بدون تعهد به گذشته، حال یا آینده.

باید تأکید کرد که بسیاری از تجارب شیدایی متعالی نه به‌عنوان هدفی در خود جستجو می‌شوند، بلکه به‌عنوان وسیله‌ای برای تماس با خدایان یا نیاکان هستند. نیازی است که «به‌دست‌آید» به دنیای «نیاکان» یا «ارواح» تا بتوانند کلام توضیحی خود را دربارهٔ فاجعهٔ اخیر، هویت گناهکار یا راه‌حل مشکل دشوار بشنوند. در زمینه‌های دیگر، این تجارب شیدایی متعالی برای «شارژ» منبع قدرت مورد نیاز است تا شفا امکان‌پذیر شود.

(ii) تجارب مسیحی از متعالی
همان‌طور که جهان مسیحی را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم که تجارب غنی و غنی‌کننده‌ای وجود دارد که خداوند برای نفع هر دو مسیحی و جامعه داده است. در واقع، خدا خود ما را به شناخت دعوت می‌کند — لذت واقعی و غنی (فیلیپیا ۴:۴). سؤال بحرانی این است: آیا می‌توانیم بین آنچه واقعاً از روح خداست و آنچه شیطانیست تمییز قائل شویم؟

ما می‌توانیم بگوییم تجربهٔ مسیحی واقعی همیشه در چارچوب دو قطب رخ می‌دهد: روح خدا و کلام. روح فقط آن تجربه‌هایی را می‌دهد که او، الهام‌بخش کلام، توصیف کرده است. هر تجربهٔ دیگری از شیطان می‌آید.

متن کتاب مقدس بارها واضح می‌گوید که این جهان در کشمکش زندگی و مرگ برای روح انسان قفل شده است. شر و فریب واقعی است و رنج جهانی است. عیسی هنگام مواجهه با دروغ‌های روحانی کلامی کوتاه نیاورد؛ او شیطان را «پدر تمام دروغ‌ها» اعلام کرد (یوحنا ۸:۴۴). عیسی و حواریونش سخت‌ترین کلمات خود را برای پیامبران دروغین محفوظ کردند.

مؤمنان «نمک زمین» خوانده می‌شوند و باید استانداردهای خدا را با عمل به عدالت، تشویق آشتی و گفتن علیه شر و دروغ حفظ کنند. در نامهٔ پولس به کلیسای افسسیان می‌گوید که باید «در کارهای بی‌ثمر تاریکی مشارکت نکنیم، بلکه آن‌ها را افشا کنیم» (افسسیان ۵:۱۱). پولس این را به‌عنوان دستور خاصی برای متخصصان درون جماعت افسسیان نشان نداد؛ تمام کلیسا به‌عنوان وظیفهٔ درک و پاسخ به آن افراد و جنبش‌هایی که ادعا می‌کنند حقیقت نهایی را دارند، فراخوانده شده است. تجزیه و تحلیل انتقادی، شامل نفوذ به بسیاری از شکل‌های خطا، اغلب اولین گام در فرایند اعلام حقیقت (انجیل) و تعریف آن (دفاع) است.

در ارائهٔ انجیل به یک عضو از یک جنبش دینی نوین (یا در واقع به یک دین‌پذیر هر نوع)، مسیحی با دو مجموعهٔ تنش مواجه است که هر کدام باید در تعادل نگه داشته شوند. ابتدا، تنش بین چالش و رحمت وجود دارد. واضح است که عیسی به‌سادگی افشای خطا را هدف اول خود نداشت. هدف اصلی او در زندگی (و برای آن، رنج و مرگ او) اعلام «خبر خوش» از محبت، رحمت و بخشش خدا بود. اما، همان‌طور که سی. اس. لوئیس می‌گوید، خبر اینکه می‌توان بخشیده شد، تنها «خبر خوش» است اگر پیش از آن «خبر بد» که نیاز به بخشش است، جذب شده باشد. در مورد برخی جنبش‌های دینی، این تنش فراتر از مسألهٔ عمومی ارائهٔ گناه و قانون به‌عنوان زمینهٔ پیام رحمت می‌رود. فرقه‌گر ممکن است به‌طور کامل درآموزش داده شده باشد؛ در نتیجه، او (حداقل از نظر فکری) پاسخ‌های نظام‌مند به بحران‌های زندگی را دارد. در نقطه‌ای از انجیل، ایمان عضو باید به قابلیت کارایی پاسخ‌های نادرست خود شک کند و در نهایت آن‌ها را از بین ببرد.

دوم، تنش بین جنگ روحانی و رابطهٔ انسانی وجود دارد. پولس ما را به این درک دعوت می‌کند که «ما نه با گوشت و خون می‌جنگیم، بلکه با سلطنت‌ها، با قدرت‌ها، با حاکمان تاریکی این جهان، با شرارت‌های روحانی در مقامات بالا» (افسسیان ۶:۱۲). اما، در حالی که با گوشت و خون جنگ نمی‌کنیم، واضح است که در زمینهٔ مواجههٔ شخصی با افراد، ما نقد و انجیل می‌گوییم. رایج است که غیرمسیحیان چالش عیسی به دروغین بودن را با حس خصومت نسبت به کسانی که به دروغین اعتقاد دارند، ترکیب می‌کنند. ما باید پیشاپیش خود را برای مبارزه با استحکامات شیطان آماده کنیم و انتظار داشته باشیم که او به‌راحتی تسلیم نشود (۲ قرنتیان ۱۰:۱‑۵).

هر دو این تنش‌ها در توصیهٔ پولس به مسیحیان رومی خلاصه می‌شود: «به شر تسلیم نشوید، بلکه با نیکی بر شر غلبه کنید» (رومیان ۱۲:۲۱). با این توصیه به‌عنوان نقطهٔ شروع، می‌توانیم دو فاز کار انجیل را تحلیل کنیم:
– نگرشی که با دین‌پذیر یا جستجوگر روحانی برخورد می‌کنیم؛ محتوای اعلام ما نسبت به نظام باورهای ریشه‌دار او.
– ما آن‌ها را با تأمل بر «سخنرانی آرسین» پولس بررسی می‌کنیم. مفید است که متن کتاب مقدس اعمال ۱۷:۱۶‑۳۴ را پیش از خود باز کنید.

در ابتدا، می‌بینیم که پولس خود را تحت فشار تاریکی روحانی که او را احاطه کرده، احساس می‌کرد.

«روح او در او تحریک شد وقتی دید که شهر پر از بت‌هاست.» اکثر ما به‌طور مشابه واکنش نشان می‌دادیم. چنین واکنشی کاملاً مناسب است، زیرا خدا نسبت به تحریف شخصیت خود همان‌قدر بی‌تفاوت نیست که نسبت به بی‌اخلاقی یا نادرستی است. باور روحانی پولس او را به ارائهٔ چالش متقابل به آن افراد انسانی که به‌طور مؤثر نگهبانان اخلاقی و فکری آن تاریکی بودند — فیلسوفان حرفه‌ای آتن — سوق داد.

اما همچنین می‌بینیم که تغییر واضحی در نگرش حواری وجود دارد. وقتی او شروع به صحبت با فیلسوفان بر پایهٔ انسانیت مشترک می‌کند، پولس نشان می‌دهد که به‌طرز شگفت‌انگیزی به عناصر مشروع جستجوی روحانی آن‌ها برای شناخت خدا حساس است. پولس اجازه داد که تحریک او او را حرکت دهد اما نه کنترل کند.

ما نیازی نداریم که یک مؤمن در جنبش‌های دینی نوین را به‌عنوان کسی که تمام شر روحانی را تجسم می‌کند، ببینیم. برعکس، باید ابتدا او را به‌عنوان کسی که هم انگیزهٔ صادقانه‌ای به سوی خدا دارد و هم شورشی گناهکارانه علیه خدا دارد، در نظر بگیریم.

محتوای اعلام ما
در همان‌زمانی که پولس با اشتیاقشان برای حقیقت هم‌ذات می‌شود، او تأکید می‌کند که بت‌پرستی نمی‌تواند نیازهای روحانی شخص را برآورده کند. او بر محراب خدای ناشناخته به‌عنوان نقطهٔ ورود به نظام باورهایشان تکیه می‌کند.

فوراً، پولس پیام مثبت را معرفی می‌کند که نقطهٔ کانونی آشکارسازی الهی را خلاصه می‌کند. در واقع، پولس می‌گوید: «شما مردم بسیار صادق هستید و من آن را ارج می‌نهم. اما واقعیت این است که صادق بودن کافی نیست. نظام ساخته‌شده توسط انسان شما ناکافی است. خدایی که جهان را ساخته است نمی‌تواند با معابد شما ارجاع شود. شما هنوز او را «ناشناخته» می‌دانید اما او در حقیقت خود را در عیسی مسیح آشکار کرده است».

مثال عینی
یک راه برای یافتن نقطهٔ ضعف یک نظام، مستقیم با وجدان فرد برخورد کردن است. وجدان بخشی از ماست که خدا برای پاسخ به واقعیت‌های اخلاقی و اخلاقی جهان‌مان طراحی کرده است. برای مثال، در یک نقطهٔ مناسب از گفت‌وگو، مبلّغ می‌تواند بپرسد: «دین شما چگونه به مشکل شر در جهان می‌پردازد؟» ممکن است مفید باشد که سؤال را به‌صورت ملموس بیان کرد، مثلاً: «حداقل هشت میلیون نفر در جنوب‑شرق آسیا امسال اگر کاری انجام نشود، به‌مرگ می‌میرند. دین شما چگونه با این معضل برخورد می‌کند؟» واضح است که این سؤال در هر مورد مناسب نیست. اما گفت‌وگوی همدلانه مشابه می‌تواند مبلّغ را به نقاطی که وجدان فرد صحبت می‌کند، راهنمایی کند.

بسیاری از شاگردان گروه‌های دینی هندو‑محور، به‌ویژه آن‌هایی که برخی شکل از یوگا را در تمرین روحانی خود ترکیب می‌کنند، ممکن است به‌صورت زیر پاسخ دهند: «من درک گسترده‌ای از واقعیت به‌دست آورده‌ام که اکنون می‌فهمم چیزها همان‌طور که به‌نظر می‌رسند برای آگاهی محدود یک نفر مثل شما نیستند. من می‌توانم فراتر از ظاهر این جفت‌های متضاد توهمی مانند گرسنگی و پرخوری، زندگی و مرگ و غیره ببینم. در واقع، چون حقیقت را تجربه می‌کنم که همه چیز یکی است، می‌توانم ببینم این مردم بدهی کارمایی ضروری را می‌پردازند».

مبلّغ احتمالاً نباید این دیدگاه را به‌دلیل بی‌احساسی و بی‌توجهی به رنج به‌عنوان یک انتقاد حمله کند. اگر این کار را بکند، به‌سرزمین خود می‌رود و به‌سختی‌ترین شک‌های یوگیست دربارهٔ سطح پایین آگاهی مبلّغان مسیحی تأیید می‌کند. او همچنین به یوگیست فرصتی دیگر می‌دهد تا از برتری خود لذت ببرد. تحت این شرایط، خطوط قناعت سخت می‌شود و گفت‌وگوی ثمربخش دشوار یا غیرممکن می‌شود.

یک رویکرد مفیدتر ممکن است این باشد که به‌دقت به شک و تردید نهفتهٔ یوگیست بپردازیم و آن را به‌سطح یک چالش صریح ارتقاء دهیم. مردم اغلب ادعاهای فلسفی گسترده‌ای می‌کنند که با تجربه مطابقت ندارند. پایهٔ تجربهٔ روحانی که جهان‌بینی آن‌ها بر آن ساخته شده ممکن است کاملاً ناکافی باشد. به‌طرز مراقبتی و در عین حال چالش‌برانگیز، مبلّغ می‌تواند بپرسد: «آیا واقعاً این را تجربه می‌کنید؟ آیا واقعاً بخشی از روتین روزانه‌تان است (همان‌طور که گرسنگی برای کسانی که آن را تجربه می‌کنند است)؟ یا فقط چیزی است که به‌ش آموزش داده‌اید بگویید؟»

این رویکرد ممکن است بلافاصله به‌تبدیل به مسیحیت منجر نشود (اگرچه ممکن است و اتفاق افتاده است). اما مسیرهای بیشتری برای بحث باز می‌کند.

(ii) جنگ روحانی
در توسعهٔ دفاعیهٔ ما دربارهٔ اعمال جنبش‌های دینی نوین، باید به یاد داشته باشیم که نظریه، منطق و استدلال به‌تنهایی کافی نیستند.

سطوح مختلفی از فعالیت شیطانی وجود دارد. یک کار evangelizing یک «متفکر آزاد» چیز دیگری است نسبت به evangelizing یک «امباندیست» که روح شیطانی دریافت کرده است.

در مورد evangelizing دومی، نه تنها با یک استدلال نادرست بلکه با شیطان مبارزه می‌کنید. در لحظهٔ مواجهه، شخص احتمالاً توسط روح شیطانی تسخیر شده و هویت شخصی خود را از دست می‌دهد. در این موارد، اقدام لازم اخراج است.

پنج ضرورت اساسی وجود دارد:
1. توانایی ارائهٔ استدلال کتاب مقدس محکم، مقابله با باورهای نادرست مانند تناسخ و غیره. این نیاز به درک پایه‌ای از کتاب مقدس و تعالیم نادرست دارد.
2. پر شدن از روح و پوشیده شدن با تمام زرهٔ خدا.
3. داشتن تمییز روحانی.
4. اطمینان از اینکه توسط گروهی از مسیحیان دعا‌کننده پشتیبانی می‌شوید.
5. سازماندهی جوامع مراقبتی که حمایت کشیاری ارائه می‌دهند.

(iii) نیاز به تمییز
چگونه می‌توانیم تشخیص دهیم کدام جنبش‌های دینی نوین مسیحی هستند و کدام نیستند؟ خوشبختانه، خدا قاضی نهایی است! با این حال، به‌عنوان سفیران خداوند، مسیحیان باید تصمیم بگیرند که آیا افرادی که تعالیم این گروه‌ها را باور دارند و بر اساس آن‌ها زندگی می‌کنند، به‌عنوان بخشی از خانوادهٔ خدا پذیرفته شوند یا باید به‌عنوان مسیحی به آن‌ها بشارت داده شود.

ما با تنوعی از جنبش‌ها مواجهیم که از شیطانی آشکار تا گروه‌های بسیار مشکوک، تا آن‌هایی که اطاعت از روح خدا واضح است، متغیرند. چگونه می‌توانیم یکی را از دیگری تشخیص دهیم؟ منابع انسانی ما ناکافی است، اما خدایی می‌دانیم. او روح خود را به ما داده است تا ما را به تمام حقیقت هدایت کند (یوحنا ۱۶:۸‑۱۳). لطفاً توجه داشته باشید که اولین نگرانی روح، متهم کردن ما به گناه خودمان است (آیات ۸‑۱۱). تنها زمانی که کانال ما واضح باشد، او ما را به حقیقت هدایت می‌کند و تمییز می‌دهد.

کلام خدا می‌گوید: «از میوهٔ آن‌ها می‌دانید» (متی ۱۲:۳۳). در تثنیه ۱۳:۱‑۵ به ما یادآوری می‌شود که پیامبر از خدا نیست اگر تعالیم او مخالف کتاب مقدس باشد. همچنین به ما می‌گوید که به آن پیامبری که نشانه‌هایش به‌دست نمی‌آید، اعتماد نکنیم (تثنیه ۱۸:۱۸‑۲۲). خدا معیارهای متعددی برای تمییز ارواح برای «دیدن آیا از خدا هستند یا نه» (۱ یوحنا ۴:۱‑۶) داده است. نمونه‌ای از این‌ها عبارتند از:
– آیا تخریبی در آن‌ها وجود دارد یا به ساختن مردم خدا می‌پردازند (۱ پطرس ۵:۸‑۹)؟
– آیا حقیقت آن‌ها با حقیقت خدا که در کتاب مقدس آشکار شده، مطابقت دارد (یوحنا ۱۶:۱۳)؟
– آیا گفتار و تغییر سبک زندگی آن‌ها با الگوهای کتاب مقدس هم‌راستا است (اعمال ۲:۳۷‑۴۷)؟
– آیا از کلمات کتاب مقدس برای آموزش صحیح آنچه تأیید می‌کند، استفاده می‌کنند (۲ تیموتیوس ۳:۱۶‑۱۷)؟
– آیا روح به روح ما گواهی می‌دهد که آن‌ها فرزندان خدا هستند (رومیان ۸:۱۶)؟
– آیا زندگی آن‌ها بازتاب عشق خداست (۱ یوحنا ۴:۸‑۹)؟
– آیا آن‌ها سلطنت عیسی مسیح را در کلام یا عمل انکار می‌کنند (۱ قرنتیان ۱۲:۳ و ۱ یوحنا ۴:۱‑۶)؟
– آیا محبت آن‌ها به برادران واضح است (۱ یوحنا ۳:۱۴)؟
– آیا آن‌ها به‌جای حقیقت، خطا را دوست دارند (۲ تسالونیان ۲:۶‑۱۲)؟
– آیا از گناه قطع کامل کرده‌اند و تمایل به نابودی بت‌ها، تعویذها و فتیشرها نشان می‌دهند (۱ تسالونیان ۱:۶‑۱۰)؟

(iv) اقدام اجتماعی، سیاسی و قانونی
اخیراً تأکید زیادی بر نیاز مسیحیان به آگاهی بیشتر از مسائل جامعهٔ اطرافشان، به‌دست گرفتن آن‌ها و برخورد با آن‌ها از منظر مسیحی شده است. جنبش‌های دینی نوین موضوع علاقه عمومی عظیمی بوده‌اند. این باید فرصتی طلایی برای مشارکت مسیحی در رادیو، تلویزیون، روزنامه‌ها و مجلات باشد. در بسیاری از نقاط جهان، این جنبش‌های دینی نوین به‌عنوان انتقادی برای جامعهٔ مصرف‌گرایانه با ویژگی‌های مادی‌گرایانه، وضعیت‌طلبانه و بی‌انسانی عمل می‌کنند. بسیاری از خصومت شدید نسبت به آن‌ها از سوی کسانی می‌آید که منافع خود را در آنچه افشا می‌شود، دارند و نمی‌توانند به این انتقاد گوش دهند. مسیحیان باید این را تشخیص دهند و انتقادات را در جایی که موجه است، بپذیرند. در چارچوب یک بحث متعادل، باید پاسخ مسیحی واقعی به بسیاری از سؤالات اعتقادی و ارزشی ارائه دهند.

برخی مسیحیان توانسته‌اند جلسات عمومی برگزار کنند و این رویکرد را به‌خوبی به‌کار ببرند. این می‌تواند فرصتی واقعی برای evangelism کم‌صدا باشد، اما ضروری است که اعتقادات مسیحی خود را به‌صورت باز و حساس معرفی کنند. این از شکایت اینکه مردم تحت پیش‌دستی‌های نادرست دعوت شده‌اند، جلوگیری می‌کند. این در تضاد با معرفی فریبکارانهٔ باورهایشان توسط بسیاری از جنبش‌های دینی نوین است.

بسیاری از گروه‌های «عصر نو» در غرب دوره‌های خودبهبود، ارتقاء شخصی، بهبود روابط بین‌فردی و غیره ارائه می‌دهند. ما باید واقعیت را آشکار کنیم که در رشتهٔ بسیاری از این جنبش‌ها، خود از دست می‌رود. حالت بالاتر آگاهی که به‌عنوان هدف نهایی مطرح می‌شود، در واقع سعی در نابودی شخصیت انسانی است. شخص در واقع ایزوله می‌شود به‌جای کمک به توسعهٔ رابطهٔ عمیق‌تر عشق با دیگران.

اعضای برخی جنبش‌های دینی نوین، و حتی بسیاری از افراد غیردینی، آگاهی حاد از شر و ناعدالتی در جهان دارند. خیلی از مسیحیان درک سطحی از گناه دارند. آن‌ها گناه را فقط در سطح خصوصی و شخصی می‌بینند و از گناه در ساختارهای اجتماعی و سیاسی آگاهی ندارند. در کتاب مقدس بارها و بارها به‌وضوح بیان می‌شود که انسان به‌عنوان «بیگانگی» زندگی می‌کند، دور از خدا، و این جدایی یا ناهماهنگی همچنین در رابطهٔ انسان با هم‌نوعان و طبیعت خود صادق است.

در مسیحیت، گناه به همان اندازه واقعی، جهانی و عینی است. پولس نه تنها تأیید می‌کند که همه گناه کرده‌ایم و از جلال خدا کوتاه آمده‌ایم (روم. ۳:۲۳)، بلکه واضح می‌کند که ارتباط مستقیم بین گناه و مرگ وجود دارد. او می‌گوید گناه «نیش» مرگ است. گناه مخفی‌تر از مرگ است. بنابراین مردم احساس می‌کنند گناه به همان اندازه واقعی نیست.

در جوامع غربی، گناه در زندگی فردی معمولاً به‌صورت احساس گناه تجربه می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، احساس مرتبط با آن شرم است. اما هر چه احساسات باشد، واقعیت این است که گناه ما را از خدا و هم‌نوعان‌مان جدا می‌کند. این همان هزینهٔ گناه است — مرگ — که جدایی را دائمی می‌کند.

به‌عنوان مسیحیان، ما معتقدیم که تنها یک راه برای حل سؤال گناه و احساس «نادرستی» که همه تجربه می‌کنند، وجود دارد. مرگ فداکارانهٔ مسیح برای ما وسیله‌ای است که خدا برای نجات بشر انتخاب کرده است. اما همه حاضر نیستند راه‌حل خدا را بپذیرند. برخی واقعاً آن را رد می‌کنند. عیسی دربارهٔ دو راه، یکی وسیع و دیگری باریک، سخن گفت؛ اما او تأیید کرد که تنها راه باریک به نجات می‌رسد. کسانی که پاسخ خدا را رد می‌کنند، بنابراین یک پاسخ دروغین خود می‌سازند یا به پاسخ دروغین دیگری که دیگران ساخته‌اند، پیروی می‌کنند.

در بسیاری از جنبش‌های دینی نوین در کشورهای «مسیحی»، می‌بینیم که راه‌حل خدا — مرگ فداکارانهٔ مسیح بر صلیب برای بشر — کنار گذاشته می‌شود و روش‌های نجات مبتنی بر اعمال جایگزین می‌شوند. انگیزه‌های ترس و گناه که ممکن بود شخص را به مسیح برساند، اکنون برای فشار دادن شخص به کار سخت‌تر برای کسب نجات به کار می‌روند.

در ادیانی که بر فلسفه‌های شرقی مبتنی هستند، گناه معمولاً توضیح داده می‌شود — گفته می‌شود که واقعی نیست. مرگ به تولد دوباره یا تناسخ بازتفسیر می‌شود. شاید راه‌حل‌هایشان را دوست نداشته باشیم، اما حتی ادیان دروغین باید به نحوی با مسألهٔ گناه و مرگ سروکار داشته باشند.

علاوه بر ارائهٔ راه‌حل برای مشکلات درونی انسان از گناه و گناه‌پذیری، فرقه‌ها به بسیاری از مردم راه‌حل‌های جذابی برای جستجوهای اساسی کسانی که احساس تکه‌تکه بودن می‌کنند، ارائه می‌دهند.

ج. جستجوی تمام‌جانانهٔ دین
(i) جستجوی جامعیت در زمینه‌های غیرغربی
مردمی که تجربهٔ دینی سنتی آن‌ها در چارچوب دیدگاهی پویا از جهان رخ می‌داد، همان‌طور که در آفریقا (نگاهی به رسیدن به دین‌پذیران سنتی) است، معمولاً دیدگاهی جامع از واقعیت دارند. همان‌طور که مأموریت‌های مسیحی از غرب با انجیل آمدند، یک تضاد جدی اما ناشناخته از جهان‌بینی‌ها شکل گرفت. درک مبلّغ توسط یک جهان‌بینی مکانیکی شکل گرفت. او سیستم خانگی خود برای شفا و آموزش را که «علمی» و سکولاریزاسیون بود، به همراه داشت. خداوند مبلّغ برای تمام مقاصد عملی از کنترل آب و هوا، بیماری‌های جسمی و روانی، باروری محصولات و انسان، و از امور «عادی» سکولار مردم عقب‌نشینی کرد. در نتیجه، مسیحیان آفریقایی، بومیان آمریکایی و آسیایی دریافتند که پیام مسیحی، که عمدتاً به مقدس می‌پردازد، تنها بخشی از نگرانی‌هایشان را پوشش می‌دهد. خلأهای نگرانی مسیحی اغلب باعث می‌شود که مؤمن در زمان بحران‌ها به عقب‌نشینی برود. مبدل مجبور می‌شود برای پاسخ «دینی» به دین قدیم خود بازگردد.

یک مسیحی آفریقایی تحصیل‌کرده اخیر گفت: «از نظر جهان‌بینی کتاب مقدس، ما آفریقاییان احساس می‌کنیم که ما مؤمنانیم و غربی‌ها کافرانی هستند که باید به مسیحیت تبدیل شوند.» او گفت که مبلّغان یک مشکل واقعی هستند، زیرا آن‌ها نیز در اصل کافر هستند، اما از زبان مؤمنان استفاده می‌کنند.

همان‌طور که روح استقلال بر صحنهٔ جهان می‌تابید، بسیاری نه تنها زنجیرهای استعماری را رها کردند، بلکه شکل غربی مسیحیت را نیز رها کردند. آن‌ها احساس کردند زمان آن رسیده که از شبه‌غربی بودن دست بکشند و یک بیان مسیحیت که واقعاً متعلق به خودشان باشد، توسعه دهند؛ و یکی که نیازهای تمام شخص در هر جنبه‌ای از زندگی‌اش را برآورده کند. نتیجهٔ این بوده است که گروه‌های دینی جدید در همه‌جا ظاهر می‌شوند. چون آن‌ها در کتاب مقدس یک جهان‌بینی مشابه خود می‌دیدند، بسیاری از مدل‌های کتاب مقدس را برای توجیه جدایی از کلیساهای تأسیس‌شده توسط مأموریت استفاده کردند. برخی بیشتر از عبارات وارد شده مسیحیت را حفظ کردند و فقط مواردی که احساس می‌کردند کمبود دارند، از دین محلی اضافه کردند. دیگران — که به‌وضوح تعداد بیشتری هستند — به سادگی به روش‌های پیش‌مسیحی خود برای ارتباط با ماورایی بازگشتند. بر پایهٔ رؤیاها، بینش‌ها و پیام‌های نبوتی، بسیاری از مدل‌های پیش‌مسیحی را تأیید کردند. آن‌ها بسیاری از جنبش‌های کلیسایی جدید را راه‌اندازی کردند — بیش از ۱۰,۰۰۰ در آفریقا به‌تنهایی.

چه نیازهایی این مردم احساس می‌کنند که مسیحیت در بستهٔ غربی‌اش برآورده نمی‌کند؟ ما فقط چند مورد از بسیاری را فهرست می‌کنیم:
(a) پیام‌های خاص و شخصی‌تر از ماورایی.
(b) نگرانی و مداخلهٔ الهی در مسائل بیماری و سلامت، باروری انسان و محصول، آب و هوا؛ و به‌ویژه تصمیمات زندگی، مانند: با چه کسی ازدواج کنم؟ امروز به شهر بروم یا در مزارع کار کنم؟ یک VW یا یک تویوتا بخرم؟
(c) تجلیات قدرت روح خدا در رسیدگی به نگرانی‌های روحی محلی. این شامل جادوگران تصادفی و ارثی، تسخیر شیطانی، فعالیت‌های انتقام‌جویانه و ارواح بیگانه و غیره است.
(d) توسعهٔ سبک‌های عبادت که نیازهای محلی را برآورده می‌کند، از نمادهای محلی استفاده می‌کند و از منابع محلی بهره می‌برد: طبل‌ها، موسیقی، رقص و غیره.
(e) آزادی برای استفاده از بسیاری از مدل‌های کتاب مقدس، هم عهد عتیق و هم عهد جدید، که مسیحیت غربی قدردان آن نیست. از این میان: شهر پناهگاه، استفاده از روغن‌ها، بسیاری از لباس‌های خاص، پیامبران و پیشگوها، رؤیاها و بینش‌ها، تجربهٔ شیدایی روح‌القدس، چندهمساری، تابوهای غذایی و غیره.

(ii) جستجوی جامعیت در غرب
جستجوی دیدگاهی جامع‌تر از واقعیت، البته محدود به جوامعی نیست که بر دیدگاهی پویا از جهان عمل می‌کنند. به‌طرزهای مختلف، فرهنگ مواد مخدر در غرب یک شورش علیه محدودیت‌های رویکرد مادی‌گرایانه‑مکانیکی به واقعیت بود. نارضایتی مشابهی می‌توان در پذیرش ایده‌های دینی شرقی (معمولاً بر پایهٔ انیمیستیک) مشاهده کرد. جوانان به‌ویژه دیدگاه اسکیزوفرنی بسیاری از مسیحیان را که در طول هفته در مدل مکانیکی عمل می‌کنند، اما در روز یکشنبه دربارهٔ روح‌القدس صحبت می‌کنند، رد می‌کنند. انتقاد افریقایی از مبلّغان غربی به این نکته اشاره دارد.

نویسندهٔ «او من را یافت» نمونه‌ای از نسل جوان است که در تلاش برای توسعهٔ دیدگاهی جامع‌تر است. به‌همین ترتیب، برخی مبلّغان و دیگر کارگران بین‌فرهنگی به‌عمق محدودیت‌های دیدگاه مکانیکی که تفکرشان را شکل داده، آگاه هستند. آن‌ها سعی جدی در توسعهٔ دیدگاهی جامع‌تر دارند. با این حال، تعداد کمی از آن‌ها به «آزادی» یک جهان‌بینی جامع یکپارچه دست یافته‌اند. بیشتر آن‌ها هنوز تنش شدیدی بین دو دیدار دارند. پولس این اشتیاق را در کلمات خود بیان کرد وقتی گفت: «زیرا دانش ما ناقص است و نبوت ما ناقص است، اما وقتی کامل می‌شود، ناقص‌ها از بین می‌روند … اکنون ما در آینه به‌صورت مبهم می‌بینیم، اما سپس رو در رو. اکنون بخشی می‌دانم؛ سپس کاملاً می‌فهمم، همان‌طور که کاملاً درک شدم» (۱ قرنتیان ۱۳:۹ و ۱۲).

یک اتهام‌نامه

الف. به کلیسای مسیحی
«چرا این میلیون‌ها نفر ثبات عاطفی و اجتماعی خود را در این ادیان جدید می‌یابند؟ چرا به‌جای کلیساهای مستقر به‌سوی آن‌ها نمی‌روند؟ آیا ممکن است این جنبش‌های پیامبر، کلیساهای بومی، و فرقه‌های ترکیبی دقیقاً به‌دلیل این‌که کلیساها در زندگی، مأموریت و الهیات خود نتوانستند این پیوندهای اجتماعی را که در زمان تجزیه اجتماعی به‌شدت نیاز بود، ارائه دهند، بوجود آمده باشند؟» (مبلّغ به آفریقا).

جهان‌بینی کلیسای مسیحی با رشد جنبش‌های دینی نوین مواجه است. در برخی موارد، آن‌ها عناصر مسیحی به پایهٔ دینی غیرمسیحی افزوده‌اند. در موارد دیگر، عناصر غیرمسیحی به پایهٔ مسیحی افزوده‌اند. در ظاهر، چنین گروه‌های دینی جدید ممکن است به‌طرز چشمگیری متفاوت باشند. اما، آن‌ها جذابیتی دارند که به‌نظر می‌رسد از همان نیروی مرموزی می‌تابد. در بسیاری از آن‌ها، ما واضحاً با نیروهای شیطانی سر و کار داریم که حتی مؤمنان را نیز کور کرده‌اند. همچنین جنبش‌های تجدید و کلیساهای جدید در بسیاری از نقاط جهان وجود دارند که یا کاملاً یا جزئی نتیجهٔ کار روح‌القدس هستند. این جنبش‌های دینی جدید ایمان خود را به‌صورت فرم‌های مختلف (گاهی بسیار ترکیبی) بیان می‌کنند که اغلب تشخیص آن‌ها به‌عنوان مسیحی دشوار است. تمییز کتابی از اهمیت بالایی برخوردار است.

چرا جوانان پاسخ‌های بهتری به سؤالات وجودی خود پیدا نمی‌کنند جز آنچه توسط جنبش‌های ترکیبی یا شرقی ارائه می‌شود؟ یافتن پاسخ واضح دشوار است. وضعیت کلیساها در اروپای غربی، در آمریکای شمالی و جنوبی، در آفریقا، آسیا و اقیانوسیه یک‌پارچه نیست. حتی اگر کلیساها مدل رسولی عهد جدید را بازتاب می‌دادند، هنوز تضمینی وجود ندارد که جنبش‌های دینی نوین وجود نداشتند. باید به یاد داشته باشیم که جنبش گنوسی پیروان خود را از جماعت‌های تأسیس‌شده و تحت نظارت پولس و یوحنا گرفت. از همان ابتدا، کلیسا در یک نبرد روحانی مشارکت داشته است. از بیرون مورد حمله قرار گرفته و از درون توسط انشقاق‌ها، هره‌گری‌ها و پیامبران دروغی تهدید شده است. وظیفهٔ کلیسا این است که ارواح را آزمایش کند تا ببیند آیا از خدا هستند یا نه. همان‌طور که تاریخ به اوج خود می‌رسد، کاهش نخواهد شد بلکه افزایش تقلب‌های شبه‌مسیحی خواهد بود.

اما به‌عنوان مسیحیان، نمی‌توانیم اجازه دهیم وجدانمان آرام بگیرد. شیطان می‌تواند و می‌کند از عوامل انسانی در سطح روانی، اجتماعی و آموزشی برای گمراه‌سازی استفاده کند. علاوه بر این، به‌ندرت کلیساهای ما به‌دستورات واقعی خود در زندگی در روح و انجام خدمت بدن مسیح عمل می‌کنند. کلیسا نمی‌تواند ادعای بی‌گناهی کامل در رابطه با تراژدی‌های تجربه‌شده توسط بسیاری از کلیساها و خانواده‌های مسیحی که نتوانستند وفاداری اعضای خود را حفظ کنند، داشته باشد.

موفقیت در غرب فرقه‌های جوانان مدرن مانند کلیسای وحدت، فرزندان خدا یا جنبش هری کریشنا موضوع یک سمینار میسیونولوژیک در تویینگن بود. مطالعه نشان داد که بزرگ‌ترین خواسته‌های برآورده‌نشده عبارتند از:
– تمایل به رفاقت در یک جامعهٔ حمایتی
– جستجوی معنا در عصر مادی‌گرایی و فناوری
– نیاز به تجربهٔ متعالی

همچنین نشان داد که کلیسا به‌نظر می‌رسد:
– دسترس‌پذیر نیست، به‌دلیل سنت و «گتوئیسم» محدود شده است. ایمان به‌نظر می‌رسد به‌صورت اخلاق خشک کاهش یافته است.
– در آموزش دینی خود بی‌روح است. از شگفتی خدا (اشعیا ۶) جلوگیری می‌کند.
– اقتدار کتاب مقدس را از دست داده و بنابراین قدرت نجات خود را نیز از دست داده است.
– در اعمال اقتدار کتابی خود ناکام است و رهبری‌اش بین دگماتیک و «هر چه می‌خواهی» می‌چرخد. این فقدان جهت‌گیری جوانان را به آغوش «گوروها» رانده است.
– در برابر بی‌عدالتی، ستم و فقر بی‌تفاوت است.

کلیسا باید در ارائهٔ پاسخ‌های مشخص به این سؤالات وجودی مشارکت داشته باشد. غم‌انگیز است که ببینیم دقیقاً در کاری که خدا او را برای آن فراخوانده است، شکست خورده است.

آمادگی‌ای که افراد جستجوگر به‌سرعت به مفاهیم کاملاً متفاوت نجات می‌سپارند، در واقع فریادی برای معناست که نباید نادیده گرفته شود. این فریاد برای «نور واقعی جهان» است.

ما نمی‌توانیم این فریاد را نادیده بگیریم. جنبش‌های دینی نوین به آن گوش می‌دهند و پاسخ می‌دهند. مسیحیان دروغین و پیامبران در تعداد بیشتری ظاهر می‌شوند، همان‌طور که عیسی پیش‌بینی کرد. بسیاری احساس می‌کنند موج فعلی «گوروها» پیش‌دست ضد مسیح است.

ب. به میسیون مسیحی
بسیاری احساس می‌کنند مهم است که مأموریت‌های غربی بیشتر متوقف شوند و نگاهی جدی به خود و رویکردشان بیندازند (نگاهی به درخواست برای موقت‌سازی).

جنبش‌های کلیسای جدید که از کلیساهای میسیون جدا می‌شوند، اتهامات زیر را مطرح می‌کنند:
– کلیساهای غربی دین جزئی را در بستهٔ غربی سفتی‌دار به ما دادند که اجازه نداد مسیحیت کاملاً زمینه‌مند شود.
– سفیران میسیون «انجیل» دموکراسی غربی، مادی‌گرایی، سکولاریسم، بهبود «کیفیت زندگی» (پوشاک، توالت‌ها و غیره) را تبلیغ کردند، اغلب مدرن‌سازی را با رشد مسیحی اشتباه می‌گرفتند.

بسیاری از مأموریت‌های غربی از پول برای کنترل وضعیت‌های میسیون در خارج استفاده می‌کنند. در نتیجه، بسیاری از کلیساهای جدید به‌شدت تضعیف شده‌اند.

کلیساهای فرستندهٔ غربی اغلب به‌خاطر تکبر گناهکار بوده‌اند. آن‌ها احساس می‌کردند «کل حقیقت و جز حقیقت نیست» و بنابراین آمدند تا آموزش دهند، نه تا بیاموزند. یک آفریقایی اخیراً گفت: «نصیح باید دوطرفه باشد.» این تکبر روحانی به‌ویژه در رابطه با ترکیب‌گرایی مشهود است.

کلیساهای فرستندهٔ غربی اغلب نسبت به گفتن دربارهٔ گناهان نهفته در ساختارهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی که بسیاری را به فقر و شهروندی درجهٔ سوم محکوم می‌کند، حساس هستند. آیا ممکن است میسیون‌ها از انتقاد به حامیان مالی خود می‌ترسند؟

استراتژی برای نجات، پرورش و اصلاح

الف. یک دفاعیه برای جنبش‌های دینی نوین
(i) نقد و چالش الهیاتی
یکی از جامع‌ترین وظایف ما برای مسیحیان کتابی و اعضای کلیسای ادعاکننده این است که شخصیت خدا را به‌دقت در زمینهٔ دنیای سقوط‌کرده نشان دهیم و اعلام کنیم.

کتاب مقدس واضح می‌کند که این جهان در کشمکش زندگی و مرگ برای روح انسان قفل شده است. شر و فریب واقعی است و رنج جهانی است. عیسی کلام را وقتی با دروغ‌های روحانی مواجه شد، کوتاه‌نمی‌گفت؛ او شیطان را «پدر تمام دروغ‌ها» اعلام کرد (یوحنا ۸:۴۴). عیسی و حواریونش سخت‌ترین کلمات خود را برای پیامبران دروغین محفوظ کردند.

مؤمنان «نمک زمین» خوانده می‌شوند و باید استانداردهای خدا را با عمل به عدالت، تشویق آشتی و گفتن علیه شر و دروغ حفظ کنند. در نامهٔ پولس به کلیسای افسسیان می‌گوید که باید «در کارهای بی‌ثمر تاریکی مشارکت نکنیم، بلکه آن‌ها را افشا کنیم» (افسسیان ۵:۱۱). پولس این را به‌عنوان دستور خاصی برای متخصصان درون جماعت افسسیان نشان نداد؛ تمام کلیسا به‌عنوان وظیفهٔ درک و پاسخ به آن افراد و جنبش‌هایی که ادعا می‌کنند حقیقت نهایی را دارند، فراخوانده شده است. تجزیه و تحلیل انتقادی، شامل نفوذ به بسیاری از شکل‌های خطا، اغلب اولین گام در فرایند اعلام حقیقت (انجیل) و تعریف آن (دفاع) است.

در ارائهٔ انجیل به یک عضو از یک جنبش دینی نوین (یا در واقع به یک دین‌پذیر هر نوع)، مسیحی با دو مجموعهٔ تنش مواجه است که هر کدام باید در تعادل نگه داشته شوند. ابتدا، تنش بین چالش و رحمت وجود دارد. واضح است که عیسی به‌سادگی افشای خطا را هدف اول خود نداشت. هدف اصلی او در زندگی (و برای آن، رنج و مرگ او) اعلام «خبر خوش» از محبت، رحمت و بخشش خدا بود. اما، همان‌طور که سی. اس. لوئیس می‌گوید، خبر اینکه می‌توان بخشیده شد، تنها «خبر خوش» است اگر پیش از آن «خبر بد» که نیاز به بخشش است، جذب شده باشد. در مورد برخی جنبش‌های دینی، این تنش فراتر از مسألهٔ عمومی ارائهٔ گناه و قانون به‌عنوان زمینهٔ پیام رحمت می‌رود. فرقه‌گر ممکن است به‌طور کامل درآموزش داده شده باشد؛ در نتیجه، او (حداقل از نظر فکری) پاسخ‌های نظام‌مند به بحران‌های زندگی را دارد. در نقطه‌ای از انجیل، ایمان عضو باید به قابلیت کارایی پاسخ‌های نادرست خود شک کند و در نهایت آن‌ها را از بین ببرد.

دوم، تنش بین جنگ روحانی و رابطهٔ انسانی وجود دارد. پولس ما را به این درک دعوت می‌کند که «ما نه با گوشت و خون می‌جنگیم، بلکه با سلطنت‌ها، با قدرت‌ها، با حاکمان تاریکی این جهان، با شرارت‌های روحانی در مقامات بالا» (افسسیان ۶:۱۲). اما، در حالی که با گوشت و خون جنگ نمی‌کنیم، واضح است که در زمینهٔ مواجههٔ شخصی با افراد، ما نقد و انجیل می‌گوییم. رایج است که غیرمسیحیان چالش عیسی به دروغین بودن را با حس خصومت نسبت به کسانی که به دروغین اعتقاد دارند، ترکیب می‌کنند. ما باید پیشاپیش خود را برای مبارزه با استحکامات شیطان آماده کنیم و انتظار داشته باشیم که او به‌راحتی تسلیم نشود (۲ قرنتیان ۱۰:۱‑۵).

هر دو این تنش‌ها در توصیهٔ پولس به مسیحیان رومی خلاصه می‌شود: «به شر تسلیم نشوید، بلکه با نیکی بر شر غلبه کنید» (رومیان ۱۲:۲۱). با این توصیه به‌عنوان نقطهٔ شروع، می‌توانیم دو فاز کار انجیل را تحلیل کنیم:
– نگرشی که با دین‌پذیر یا جستجوگر روحانی برخورد می‌کنیم؛ محتوای اعلام ما نسبت به نظام باورهای ریشه‌دار او.
– ما آن‌ها را با تأمل بر «سخنرانی آرسین» پولس بررسی می‌کنیم. مفید است که متن کتاب مقدس اعمال ۱۷:۱۶‑۳۴ را پیش از خود باز کنید.

در ابتدا، می‌بینیم که پولس خود را تحت فشار تاریکی روحانی که او را احاطه کرده، احساس می‌کرد.

«روح او در او تحریک شد وقتی دید که شهر پر از بت‌هاست.» اکثر ما به‌طور مشابه واکنش نشان می‌دادیم. چنین واکنشی کاملاً مناسب است، زیرا خدا نسبت به تحریف شخصیت خود همان‌قدر بی‌تفاوت نیست که نسبت به بی‌اخلاقی یا نادرستی است. باور روحانی پولس او را به ارائهٔ چالش متقابل به آن افراد انسانی که به‌طور مؤثر نگهبانان اخلاقی و فکری آن تاریکی بودند — فیلسوفان حرفه‌ای آتن — سوق داد.

اما همچنین می‌بینیم که تغییر واضحی در نگرش حواری وجود دارد. وقتی او شروع به صحبت با فیلسوفان بر پایهٔ انسانیت مشترک می‌کند، پولس نشان می‌دهد که به‌طرز شگفت‌انگیزی به عناصر مشروع جستجوی روحانی آن‌ها برای شناخت خدا حساس است. پولس اجازه داد که تحریک او او را حرکت دهد اما نه کنترل کند.

ما نیازی نداریم که یک مؤمن در جنبش‌های دینی نوین را به‌عنوان کسی که تمام شر روحانی را تجسم می‌کند، ببینیم. برعکس، باید ابتدا او را به‌عنوان کسی که هم انگیزهٔ صادقانه‌ای به سوی خدا دارد و هم شورشی گناهکارانه علیه خدا دارد، در نظر بگیریم.

محتوای اعلام ما
در همان‌زمانی که پولس با اشتیاقشان برای حقیقت هم‌ذات می‌شود، او تأکید می‌کند که بت‌پرستی نمی‌تواند نیازهای روحانی شخص را برآورده کند. او بر محراب خدای ناشناخته به‌عنوان نقطهٔ ورود به نظام باورهایشان تکیه می‌کند.

فوراً، پولس پیام مثبت را معرفی می‌کند که نقطهٔ کانونی آشکارسازی الهی را خلاصه می‌کند. در واقع، پولس می‌گوید: «شما مردم بسیار صادق هستید و من آن را ارج می‌نهم. اما واقعیت این است که صادق بودن کافی نیست. نظام ساخته‌شده توسط انسان شما ناکافی است. خدایی که جهان را ساخته است نمی‌تواند با معابد شما ارجاع شود. شما هنوز او را «ناشناخته» می‌دانید اما او در حقیقت خود را در عیسی مسیح آشکار کرده است».

مثال عینی
یک راه برای یافتن نقطهٔ ضعف یک نظام، مستقیم با وجدان فرد برخورد کردن است. وجدان بخشی از ماست که خدا برای پاسخ به واقعیت‌های اخلاقی و اخلاقی جهان‌مان طراحی کرده است. برای مثال، در یک نقطهٔ مناسب از گفت‌وگو، مبلّغ می‌تواند بپرسد: «دین شما چگونه به مشکل شر در جهان می‌پردازد؟» ممکن است مفید باشد که سؤال را به‌صورت ملموس بیان کرد، مثلاً: «حداقل هشت میلیون نفر در جنوب‑شرق آسیا امسال اگر کاری انجام نشود، به‌مرگ می‌میرند. دین شما چگونه با این معضل برخورد می‌کند؟» واضح است که این سؤال در هر مورد مناسب نیست. اما گفت‌وگوی همدلانه مشابه می‌تواند مبلّغ را به نقاطی که وجدان فرد صحبت می‌کند، راهنمایی کند.

بسیاری از شاگردان گروه‌های دینی هندو‑محور، به‌ویژه آن‌هایی که برخی شکل از یوگا را در تمرین روحانی خود ترکیب می‌کنند، ممکن است به‌صورت زیر پاسخ دهند: «من درک گسترده‌ای از واقعیت به‌دست آورده‌ام که اکنون می‌فهمم چیزها همان‌طور که به‌نظر می‌رسند برای آگاهی محدود یک نفر مثل شما نیستند. من می‌توانم فراتر از ظاهر این جفت‌های متضاد توهمی مانند گرسنگی و پرخوری، زندگی و مرگ و غیره ببینم. در واقع، چون حقیقت را تجربه می‌کنم که همه چیز یکی است، می‌توانم ببینم این مردم بدهی کارمایی ضروری را می‌پردازند».

مبلّغ احتمالاً نباید این دیدگاه را به‌دلیل بی‌احساسی و بی‌توجهی به رنج به‌عنوان یک انتقاد حمله کند. اگر این کار را بکند، به‌سرزمین خود می‌رود و به‌سختی‌ترین شک‌های یوگیست دربارهٔ سطح پایین آگاهی مبلّغان مسیحی تأیید می‌کند. او همچنین به یوگیست فرصتی دیگر می‌دهد تا از برتری خود لذت ببرد. تحت این شرایط، خطوط قناعت سخت می‌شود و گفت‌وگوی ثمربخش دشوار یا غیرممکن می‌شود.

یک رویکرد مفیدتر ممکن است این باشد که به‌دقت به شک و تردید نهفتهٔ یوگیست بپردازیم و آن را به‌سطح یک چالش صریح ارتقاء دهیم. مردم اغلب ادعاهای فلسفی گسترده‌ای می‌کنند که با تجربه مطابقت ندارند. پایهٔ تجربهٔ روحانی که جهان‌بینی آن‌ها بر آن ساخته شده ممکن است کاملاً ناکافی باشد. به‌طرز مراقبتی و در عین حال چالش‌برانگیز، مبلّغ می‌تواند بپرسد: «آیا واقعاً این را تجربه می‌کنید؟ آیا واقعاً بخشی از روتین روزانه‌تان است (همان‌طور که گرسنگی برای کسانی که آن را تجربه می‌کنند است)؟ یا فقط چیزی است که به‌ش آموزش داده‌اید بگویید؟»

این رویکرد ممکن است بلافاصله به‌تبدیل به مسیحیت منجر نشود (اگرچه ممکن است و اتفاق افتاده است). اما مسیرهای بیشتری برای بحث باز می‌کند.

(ii) جنگ روحانی
در توسعهٔ دفاعیهٔ ما دربارهٔ اعمال جنبش‌های دینی نوین، باید به یاد داشته باشیم که نظریه، منطق و استدلال به‌تنهایی کافی نیستند.

سطوح مختلفی از فعالیت شیطانی وجود دارد. یک کار evangelizing یک «متفکر آزاد» چیز دیگری است نسبت به evangelizing یک «امباندیست» که روح شیطانی دریافت کرده است.

در مورد evangelizing دومی، نه تنها با یک استدلال نادرست بلکه با شیطان مبارزه می‌کنید. در لحظهٔ مواجهه، شخص احتمالاً توسط روح شیطانی تسخیر شده و هویت شخصی خود را از دست می‌دهد. در این موارد، اقدام لازم اخراج است.

پنج ضرورت اساسی وجود دارد:
1. توانایی ارائهٔ استدلال کتاب مقدس محکم، مقابله با باورهای نادرست مانند تناسخ و غیره. این نیاز به درک پایه‌ای از کتاب مقدس و تعالیم نادرست دارد.
2. پر شدن از روح و پوشیده شدن با تمام زرهٔ خدا.
3. داشتن تمییز روحانی.
4. اطمینان از اینکه توسط گروهی از مسیحیان دعا‌کننده پشتیبانی می‌شوید.
5. سازماندهی جوامع مراقبتی که حمایت کشیاری ارائه می‌دهند.

(iii) نیاز به تمییز
چگونه می‌توانیم تشخیص دهیم کدام جنبش‌های دینی نوین مسیحی هستند و کدام نیستند؟ خوشبختانه، خدا قاضی نهایی است! با این حال، به‌عنوان سفیران خداوند، مسیحیان باید تصمیم بگیرند که آیا افرادی که تعالیم این گروه‌ها را باور دارند و بر اساس آن‌ها زندگی می‌کنند، به‌عنوان بخشی از خانوادهٔ خدا پذیرفته شوند یا باید به‌عنوان مسیحی به آن‌ها بشارت داده شود.

ما با تنوعی از جنبش‌ها مواجهیم که از شیطانی آشکار تا گروه‌های بسیار مشکوک، تا آن‌هایی که اطاعت از روح خدا واضح است، متغیرند. چگونه می‌توانیم یکی را از دیگری تشخیص دهیم؟ منابع انسانی ما ناکافی است، اما خدایی می‌دانیم. او روح خود را به ما داده است تا ما را به تمام حقیقت هدایت کند (یوحنا ۱۶:۸‑۱۳). لطفاً توجه داشته باشید که اولین نگرانی روح، متهم کردن ما به گناه خودمان است (آیات ۸‑۱۱). تنها زمانی که کانال ما واضح باشد، او ما را به حقیقت هدایت می‌کند و تمییز می‌دهد.

کلام خدا می‌گوید: «از میوهٔ آن‌ها می‌دانید» (متی ۱۲:۳۳). در تثنیه ۱۳:۱‑۵ به ما یادآوری می‌شود که پیامبر از خدا نیست اگر تعالیم او مخالف کتاب مقدس باشد. همچنین به ما می‌گوید که به آن پیامبری که نشانه‌هایش به‌دست نمی‌آید، اعتماد نکنیم (تثنیه ۱۸:۱۸‑۲۲). خدا معیارهای متعددی برای تمییز ارواح برای «دیدن آیا از خدا هستند یا نه» (۱ یوحنا ۴:۱‑۶) داده است. نمونه‌ای از این‌ها عبارتند از:
– آیا تخریبی در آن‌ها وجود دارد یا به ساختن مردم خدا می‌پردازند (۱ پطرس ۵:۸‑۹)؟
– آیا حقیقت آن‌ها با حقیقت خدا که در کتاب مقدس آشکار شده، مطابقت دارد (یوحنا ۱۶:۱۳)؟
– آیا گفتار و تغییر سبک زندگی آن‌ها با الگوهای کتاب مقدس هم‌راستا است (اعمال ۲:۳۷‑۴۷)؟
– آیا از کلمات کتاب مقدس برای آموزش صحیح آنچه تأیید می‌کند، استفاده می‌کنند (۲ تیموتیوس ۳:۱۶‑۱۷)؟
– آیا روح به روح ما گواهی می‌دهد که آن‌ها فرزندان خدا هستند (رومیان ۸:۱۶)؟
– آیا زندگی آن‌ها بازتاب عشق خداست (۱ یوحنا ۴:۸‑۹)؟
– آیا آن‌ها سلطنت عیسی مسیح را در کلام یا عمل انکار می‌کنند (۱ قرنتیان ۱۲:۳ و ۱ یوحنا ۴:۱‑۶)؟
– آیا محبت آن‌ها به برادران واضح است (۱ یوحنا ۳:۱۴)؟
– آیا آن‌ها به‌جای حقیقت، خطا را دوست دارند (۲ تسالونیان ۲:۶‑۱۲)؟
– آیا از گناه قطع کامل کرده‌اند و تمایل به نابودی بت‌ها، تعویذها و فتیشرها نشان می‌دهند (۱ تسالونیان ۱:۶‑۱۰)؟

(iv) اقدام اجتماعی، سیاسی و قانونی
اخیراً تأکید زیادی بر نیاز مسیحیان به آگاهی بیشتر از مسائل جامعهٔ اطرافشان، به‌دست گرفتن آن‌ها و برخورد با آن‌ها از منظر مسیحی شده است. جنبش‌های دینی نوین موضوع علاقه عمومی عظیمی بوده‌اند. این باید فرصتی طلایی برای مشارکت مسیحی در رادیو، تلویزیون، روزنامه‌ها و مجلات باشد. در بسیاری از نقاط جهان، این جنبش‌های دینی نوین به‌عنوان انتقادی برای جامعهٔ مصرف‌گرایانه با ویژگی‌های مادی‌گرایانه، وضعیت‌طلبانه و بی‌انسانی عمل می‌کنند. بسیاری از خصومت شدید نسبت به آن‌ها از سوی کسانی می‌آید که منافع خود را در آنچه افشا می‌شود، دارند و نمی‌توانند به این انتقاد گوش دهند. مسیحیان باید این را تشخیص دهند و انتقادات را در جایی که موجه است، بپذیرند. در چارچوب یک بحث متعادل، باید پاسخ مسیحی واقعی به بسیاری از سؤالات اعتقادی و ارزشی ارائه دهند.

برخی مسیحیان توانسته‌اند جلسات عمومی برگزار کنند و این رویکرد را به‌خوبی به‌کار ببرند. این می‌تواند فرصتی واقعی برای evangelism کم‌صدا باشد، اما ضروری است که اعتقادات مسیحی خود را به‌صورت باز و حساس معرفی کنند. این از شکایت اینکه مردم تحت پیش‌دستی‌های نادرست دعوت شده‌اند، جلوگیری می‌کند. این در تضاد با معرفی فریبکارانهٔ باورهایشان توسط بسیاری از جنبش‌های دینی نوین است.

بسیاری از گروه‌های «عصر نو» در غرب دوره‌های خودبهبود، ارتقاء شخصی، بهبود روابط بین‌فردی و غیره ارائه می‌دهند. ما باید واقعیت را آشکار کنیم که در رشتهٔ بسیاری از این جنبش‌ها، خود از دست می‌رود. حالت بالاتر آگاهی که به‌عنوان هدف نهایی مطرح می‌شود، در واقع سعی در نابودی شخصیت انسانی است. شخص در واقع ایزوله می‌شود به‌جای کمک به توسعهٔ رابطهٔ عمیق‌تر عشق با دیگران.

اعضای برخی جنبش‌های دینی نوین، و حتی بسیاری از افراد غیردینی، آگاهی حاد از شر و ناعدالتی در جهان دارند. خیلی از مسیحیان درک سطحی از گناه دارند. آن‌ها گناه را فقط در سطح خصوصی و شخصی می‌بینند و از گناه در ساختارهای اجتماعی و سیاسی آگاهی ندارند. در کتاب مقدس بارها و بارها به‌وضوح بیان می‌شود که انسان به‌عنوان «بیگانگی» زندگی می‌کند، دور از خدا، و این جدایی یا ناهماهنگی همچنین در رابطهٔ انسان با هم‌نوعان و طبیعت خود صادق است.

در مسیحیت، گناه به همان اندازه واقعی، جهانی و عینی است. پولس نه تنها تأیید می‌کند که همه گناه کرده‌ایم و از جلال خدا کوتاه آمده‌ایم (روم. ۳:۲۳)، بلکه واضح می‌کند که ارتباط مستقیم بین گناه و مرگ وجود دارد. او می‌گوید گناه «نیش» مرگ است. گناه مخفی‌تر از مرگ است. بنابراین مردم احساس می‌کنند گناه به همان اندازه واقعی نیست.

در جوامع غربی، گناه در زندگی فردی معمولاً به‌صورت احساس گناه تجربه می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، احساس مرتبط با آن شرم است. اما هر چه احساسات باشد، واقعیت این است که گناه ما را از خدا و هم‌نوعان‌مان جدا می‌کند. این همان هزینهٔ گناه است — مرگ — که جدایی را دائمی می‌کند.

به‌عنوان مسیحیان، ما معتقدیم که تنها یک راه برای حل سؤال گناه و احساس «نادرستی» که همه تجربه می‌کنند، وجود دارد. مرگ فداکارانهٔ مسیح برای ما وسیله‌ای است که خدا برای نجات بشر انتخاب کرده است. اما همه حاضر نیستند راه‌حل خدا را بپذیرند. برخی واقعاً آن را رد می‌کنند. عیسی دربارهٔ دو راه، یکی وسیع و دیگری باریک، سخن گفت؛ اما او تأیید کرد که تنها راه باریک به نجات می‌رسد. کسانی که پاسخ خدا را رد می‌کنند، بنابراین یک پاسخ دروغین خود می‌سازند یا به پاسخ دروغین دیگری که دیگران ساخته‌اند، پیروی می‌کنند.

در بسیاری از جنبش‌های دینی نوین در کشورهای «مسیحی»، می‌بینیم که راه‌حل خدا — مرگ فداکارانهٔ مسیح بر صلیب برای بشر — کنار گذاشته می‌شود و روش‌های نجات مبتنی بر اعمال جایگزین می‌شوند. انگیزه‌های ترس و گناه که ممکن بود شخص را به مسیح برساند، اکنون برای فشار دادن شخص به کار سخت‌تر برای کسب نجات به کار می‌روند.

در ادیانی که بر فلسفه‌های شرقی مبتنی هستند، گناه معمولاً توضیح داده می‌شود — گفته می‌شود که واقعی نیست. مرگ به تولد دوباره یا تناسخ بازتفسیر می‌شود. شاید راه‌حل‌هایشان را دوست نداشته باشیم، اما حتی ادیان دروغین باید به نحوی با مسألهٔ گناه و مرگ سروکار داشته باشند.

علاوه بر ارائهٔ راه‌حل برای مشکلات درونی انسان از گناه و گناه‌پذیری، فرقه‌ها به بسیاری از مردم راه‌حل‌های جذابی برای جستجوهای اساسی کسانی که احساس تکه‌تکه بودن می‌کنند، ارائه می‌دهند.

ج. جستجوی تمام‌جانانهٔ دین
(i) جستجوی جامعیت در زمینه‌های غیرغربی
مردمی که تجربهٔ دینی سنتی آن‌ها در چارچوب دیدگاهی پویا از جهان رخ می‌داد، همان‌طور که در آفریقا (نگاهی به رسیدن به دین‌پذیران سنتی) است، معمولاً دیدگاهی جامع از واقعیت دارند. همان‌طور که مأموریت‌های مسیحی از غرب با انجیل آمدند، یک تضاد جدی اما ناشناخته از جهان‌بینی‌ها شکل گرفت. درک مبلّغ توسط یک جهان‌بینی مکانیکی شکل گرفت. او سیستم خانگی خود برای شفا و آموزش را که «علمی» و سکولاریزاسیون بود، به همراه داشت. خداوند مبلّغ برای تمام مقاصد عملی از کنترل آب و هوا، بیماری‌های جسمی و روانی، باروری محصولات و انسان، و از امور «عادی» سکولار مردم عقب‌نشینی کرد. در نتیجه، مسیحیان آفریقایی، بومیان آمریکایی و آسیایی دریافتند که پیام مسیحی، که عمدتاً به مقدس می‌پردازد، تنها بخشی از نگرانی‌هایشان را پوشش می‌دهد. خلأهای نگرانی مسیحی اغلب باعث می‌شود که مؤمن در زمان بحران‌ها به عقب‌نشینی برود. مبدل مجبور می‌شود برای پاسخ «دینی» به دین قدیم خود بازگردد.

یک مسیحی آفریقایی تحصیل‌کرده اخیر گفت: «از نظر جهان‌بینی کتاب مقدس، ما آفریقاییان احساس می‌کنیم که ما مؤمنانیم و غربی‌ها کافرانی هستند که باید به مسیحیت تبدیل شوند.» او گفت که مبلّغان یک مشکل واقعی هستند، زیرا آن‌ها نیز در اصل کافر هستند، اما از زبان مؤمنان استفاده می‌کنند.

همان‌طور که روح استقلال بر صحنهٔ جهان می‌تابید، بسیاری نه تنها زنجیرهای استعماری را رها کردند، بلکه شکل غربی مسیحیت را نیز رها کردند. آن‌ها احساس کردند زمان آن رسیده که از شبه‌غربی بودن دست بکشند و یک بیان مسیحیت که واقعاً متعلق به خودشان باشد، توسعه دهند؛ و یکی که نیازهای تمام شخص در هر جنبه‌ای از زندگی‌اش را برآورده کند. نتیجهٔ این بوده است که گروه‌های دینی جدید در همه‌جا ظاهر می‌شوند. چون آن‌ها در کتاب مقدس یک جهان‌بینی مشابه خود می‌دیدند، بسیاری از مدل‌های کتاب مقدس را برای توجیه جدایی از کلیساهای تأسیس‌شده توسط مأموریت استفاده کردند. برخی بیشتر از عبارات وارد شده مسیحیت را حفظ کردند و فقط مواردی که احساس می‌کردند کمبود دارند، از دین محلی اضافه کردند. دیگران — که به‌وضوح تعداد بیشتری هستند — به سادگی به روش‌های پیش‌مسیحی خود برای ارتباط با ماورایی بازگشتند. بر پایهٔ رؤیاها، بینش‌ها و پیام‌های نبوتی، بسیاری از مدل‌های پیش‌مسیحی را تأیید کردند. آن‌ها بسیاری از جنبش‌های کلیسایی جدید را راه‌اندازی کردند — بیش از ۱۰,۰۰۰ در آفریقا به‌تنهایی.

چه نیازهایی این مردم احساس می‌کنند که مسیحیت در بستهٔ غربی‌اش برآورده نمی‌کند؟ ما فقط چند مورد از بسیاری را فهرست می‌کنیم:
(a) پیام‌های خاص و شخصی‌تر از ماورایی.
(b) نگرانی و مداخلهٔ الهی در مسائل بیماری و سلامت، باروری انسان و محصول، آب و هوا؛ و به‌ویژه تصمیمات زندگی، مانند: با چه کسی ازدواج کنم؟ امروز به شهر بروم یا در مزارع کار کنم؟ یک VW یا یک تویوتا بخرم؟
(c) تجلیات قدرت روح خدا در رسیدگی به نگرانی‌های روحی محلی. این شامل جادوگران تصادفی و ارثی، تسخیر شیطانی، فعالیت‌های انتقام‌جویانه و ارواح بیگانه و غیره است.
(d) توسعهٔ سبک‌های عبادت که نیازهای محلی را برآورده می‌کند، از نمادهای محلی استفاده می‌کند و از منابع محلی بهره می‌برد: طبل‌ها، موسیقی، رقص و غیره.
(e) آزادی برای استفاده از بسیاری از مدل‌های کتاب مقدس، هم عهد عتیق و هم عهد جدید، که مسیحیت غربی قدردان آن نیست. از این میان: شهر پناهگاه، استفاده از روغن‌ها، بسیاری از لباس‌های خاص، پیامبران و پیشگوها، رؤیاها و بینش‌ها، تجربهٔ شیدایی روح‌القدس، چندهمساری، تابوهای غذایی و غیره.

(ii) جستجوی جامعیت در غرب
جستجوی دیدگاهی جامع‌تر از واقعیت، البته محدود به جوامعی نیست که بر دیدگاهی پویا از جهان عمل می‌کنند. به‌طرزهای مختلف، فرهنگ مواد مخدر در غرب یک شورش علیه محدودیت‌های رویکرد مادی‌گرایانه‑مکانیکی به واقعیت بود. نارضایتی مشابهی می‌توان در پذیرش ایده‌های دینی شرقی (معمولاً بر پایهٔ انیمیستیک) مشاهده کرد. جوانان به‌ویژه دیدگاه اسکیزوفرنی بسیاری از مسیحیان را که در طول هفته در مدل مکانیکی عمل می‌کنند، اما در روز یکشنبه دربارهٔ روح‌القدس صحبت می‌کنند، رد می‌کنند. انتقاد افریقایی از مبلّغان غربی به این نکته اشاره دارد.

نویسندهٔ «او من را یافت» نمونه‌ای از نسل جوان است که در تلاش برای توسعهٔ دیدگاهی جامع‌تر است. به‌همین ترتیب، برخی مبلّغان و دیگر کارگران بین‌فرهنگی به‌عمق محدودیت‌های دیدگاه مکانیکی که تفکرشان را شکل داده، آگاه هستند. آن‌ها سعی جدی در توسعهٔ دیدگاهی جامع‌تر دارند. با این حال، تعداد کمی از آن‌ها به «آزادی» یک جهان‌بینی جامع یکپارچه دست یافته‌اند. بیشتر آن‌ها هنوز تنش شدیدی بین دو دیدار دارند. پولس این اشتیاق را در کلمات خود بیان کرد وقتی گفت: «زیرا دانش ما ناقص است و نبوت ما ناقص است، اما وقتی کامل می‌شود، ناقص‌ها از بین می‌روند … اکنون ما در آینه به‌صورت مبهم می‌بینیم، اما سپس رو در رو. اکنون بخشی می‌دانم؛ سپس کاملاً می‌فهمم، همان‌طور که کاملاً درک شدم» (۱ قرنتیان ۱۳:۹ و ۱۲).

یک اتهام‌نامه

الف. به کلیسای مسیحی
«چرا این میلیون‌ها نفر ثبات عاطفی و اجتماعی خود را در این ادیان جدید می‌یابند؟ چرا به‌جای کلیساهای مستقر به‌سوی آن‌ها نمی‌روند؟ آیا ممکن است این جنبش‌های پیامبر، کلیساهای بومی، و فرقه‌های ترکیبی دقیقاً به‌دلیل این‌که کلیساها در زندگی، مأموریت و الهیات خود نتوانستند این پیوندهای اجتماعی را که در زمان تجزیه اجتماعی به‌شدت نیاز بود، ارائه دهند، بوجود آمده باشند؟» (مبلّغ به آفریقا).

جهان‌بینی کلیسای مسیحی با رشد جنبش‌های دینی نوین مواجه است. در برخی موارد، آن‌ها عناصر مسیحی به پایهٔ دینی غیرمسیحی افزوده‌اند. در موارد دیگر، عناصر غیرمسیحی به پایهٔ مسیحی افزوده‌اند. در ظاهر، چنین گروه‌های دینی جدید ممکن است به‌طرز چشمگیری متفاوت باشند. اما، آن‌ها جذابیتی دارند که به‌نظر می‌رسد از همان نیروی مرموزی می‌تابد. در بسیاری از آن‌ها، ما واضحاً با نیروهای شیطانی سر و کار داریم که حتی مؤمنان را نیز کور کرده‌اند. همچنین جنبش‌های تجدید و کلیساهای جدید در بسیاری از نقاط جهان وجود دارند که یا کاملاً یا جزئی نتیجهٔ کار روح‌القدس هستند. این جنبش‌های دینی جدید ایمان خود را به‌صورت فرم‌های مختلف (گاهی بسیار ترکیبی) بیان می‌کنند که اغلب تشخیص آن‌ها به‌عنوان مسیحی دشوار است. تمییز کتابی از اهمیت بالایی برخوردار است.

چرا جوانان پاسخ‌های بهتری به سؤالات وجودی خود پیدا نمی‌کنند جز آنچه توسط جنبش‌های ترکیبی یا شرقی ارائه می‌شود؟ یافتن پاسخ واضح دشوار است. وضعیت کلیساها در اروپای غربی، در آمریکای شمالی و جنوبی، در آفریقا، آسیا و اقیانوسیه یک‌پارچه نیست. حتی اگر کلیساها مدل رسولی عهد جدید را بازتاب می‌دادند، هنوز تضمینی وجود ندارد که جنبش‌های دینی نوین وجود نداشتند. باید به یاد داشته باشیم که جنبش گنوسی پیروان خود را از جماعت‌های تأسیس‌شده و تحت نظارت پولس و یوحنا گرفت. از همان ابتدا، کلیسا در یک نبرد روحانی مشارکت داشته است. از بیرون مورد حمله قرار گرفته و از درون توسط انشقاق‌ها، هره‌گری‌ها و پیامبران دروغی تهدید شده است. وظیفهٔ کلیسا این است که ارواح را آزمایش کند تا ببیند آیا از خدا هستند یا نه. همان‌طور که تاریخ به اوج خود می‌رسد، کاهش نخواهد شد بلکه افزایش تقلب‌های شبه‌مسیحی خواهد بود.

اما به‌عنوان مسیحیان، نمی‌توانیم اجازه دهیم وجدانمان آرام بگیرد. شیطان می‌تواند و می‌کند از عوامل انسانی در سطح روانی، اجتماعی و آموزشی برای گمراه‌سازی استفاده کند. علاوه بر این، به‌ندرت کلیساهای ما به‌دستورات واقعی خود در زندگی در روح و انجام خدمت بدن مسیح عمل می‌کنند. کلیسا نمی‌تواند ادعای بی‌گناهی کامل در رابطه با تراژدی‌های تجربه‌شده توسط بسیاری از کلیساها و خانواده‌های مسیحی که نتوانستند وفاداری اعضای خود را حفظ کنند، داشته باشد.

موفقیت در غرب فرقه‌های جوانان مدرن مانند کلیسای وحدت، فرزندان خدا یا جنبش هری کریشنا موضوع یک سمینار میسیونولوژیک در تویینگن بود. مطالعه نشان داد که بزرگ‌ترین خواسته‌های برآورده‌نشده عبارتند از:
– تمایل به رفاقت در یک جامعهٔ حمایتی
– جستجوی معنا در عصر مادی‌گرایی و فناوری
– نیاز به تجربهٔ متعالی

همچنین نشان داد که کلیسا به‌نظر می‌رسد:
– دسترس‌پذیر نیست، به‌دلیل سنت و «گتوئیسم» محدود شده است. ایمان به‌نظر می‌رسد به‌صورت اخلاق خشک کاهش یافته است.
– در آموزش دینی خود بی‌روح است. از شگفتی خدا (اشعیا ۶) جلوگیری می‌کند.
– اقتدار کتاب مقدس را از دست داده و بنابراین قدرت نجات خود را نیز از دست داده است.
– در اعمال اقتدار کتابی خود ناکام است و رهبری‌اش بین دگماتیک و «هر چه می‌خواهی» می‌چرخد. این فقدان جهت‌گیری جوانان را به آغوش «گوروها» رانده است.
– در برابر بی‌عدالتی، ستم و فقر بی‌تفاوت است.

کلیسا باید در ارائهٔ پاسخ‌های مشخص به این سؤالات وجودی مشارکت داشته باشد. غم‌انگیز است که ببینیم دقیقاً در کاری که خدا او را برای آن فراخوانده است، شکست خورده است.

آمادگی‌ای که افراد جستجوگر به‌سرعت به مفاهیم کاملاً متفاوت نجات می‌سپارند، در واقع فریادی برای معناست که نباید نادیده گرفته شود. این فریاد برای «نور واقعی جهان» است.

ما نمی‌توانیم این فریاد را نادیده بگیریم. جنبش‌های دینی نوین به آن گوش می‌دهند و پاسخ می‌دهند. مسیحیان دروغین و پیامبران در تعداد بیشتری ظاهر می‌شوند، همان‌طور که عیسی پیش‌بینی کرد. بسیاری احساس می‌کنند موج فعلی «گوروها» پیش‌دست ضد مسیح است.

ب. به میسیون مسیحی
بسیاری احساس می‌کنند مهم است که مأموریت‌های غربی بیشتر متوقف شوند و نگاهی جدی به خود و رویکردشان بیندازند (نگاهی به درخواست برای موقت‌سازی).

جنبش‌های کلیسای جدید که از کلیساهای میسیون جدا می‌شوند، اتهامات زیر را مطرح می‌کنند:
– کلیساهای غربی دین جزئی را در بستهٔ غربی سفتی‌دار به ما دادند که اجازه نداد مسیحیت کاملاً زمینه‌مند شود.
– سفیران میسیون «انجیل» دموکراسی غربی، مادی‌گرایی، سکولاریسم، بهبود «کیفیت زندگی» (پوشاک، توالت‌ها و غیره) را تبلیغ کردند، اغلب مدرن‌سازی را با رشد مسیحی اشتباه می‌گرفتند.

بسیاری از مأموریت‌های غربی از پول برای کنترل وضعیت‌های میسیون در خارج استفاده می‌کنند. در نتیجه، بسیاری از کلیساهای جدید به‌شدت تضعیف شده‌اند.

کلیساهای فرستندهٔ غربی اغلب به‌خاطر تکبر گناهکار بوده‌اند. آن‌ها احساس می‌کردند «کل حقیقت و جز حقیقت نیست» و بنابراین آمدند تا آموزش دهند، نه تا بیاموزند. یک آفریقایی اخیراً گفت: «نصیح باید دوطرفه باشد.» این تکبر روحانی به‌ویژه در رابطه با ترکیب‌گرایی مشهود است.

کلیساهای فرستندهٔ غربی اغلب نسبت به گفتن دربارهٔ گناهان نهفته در ساختارهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی که بسیاری را به فقر و شهروندی درجهٔ سوم محکوم می‌کند، حساس هستند. آیا ممکن است میسیون‌ها از انتقاد به حامیان مالی خود می‌ترسند؟

استراتژی برای نجات، پرورش و اصلاح

الف. یک دفاعیه برای جنبش‌های دینی نوین
(i) نقد و چالش الهیاتی
یکی از جامع‌ترین وظایف ما برای مسیحیان کتابی و اعضای کلیسای ادعاکننده این است که شخصیت خدا را به‌دقت در زمینهٔ دنیای سقوط‌کرده نشان دهیم و اعلام کنیم.

کتاب مقدس واضح می‌کند که این جهان در کشمکش زندگی و مرگ برای روح انسان قفل شده است. شر و فریب واقعی است و رنج جهانی است. عیسی کلام را وقتی با دروغ‌های روحانی مواجه شد، کوتاه‌نمی‌گفت؛ او شیطان را «پدر تمام دروغ‌ها» اعلام کرد (یوحنا ۸:۴۴). عیسی و حواریونش سخت‌ترین کلمات خود را برای پیامبران دروغین محفوظ کردند.

مؤمنان «نمک زمین» خوانده می‌شوند و باید استانداردهای خدا را با عمل به عدالت، تشویق آشتی و گفتن علیه شر و دروغ حفظ کنند. در نامهٔ پولس به کلیسای افسسیان می‌گوید که باید «در کارهای بی‌ثمر تاریکی مشارکت نکنیم، بلکه آن‌ها را افشا کنیم» (افسسیان ۵:۱۱). پولس این را به‌عنوان دستور خاصی برای متخصصان درون جماعت افسسیان نشان نداد؛ تمام کلیسا به‌عنوان وظیفهٔ درک و پاسخ به آن افراد و جنبش‌هایی که ادعا می‌کنند حقیقت نهایی را دارند، فراخوانده شده است. تجزیه و تحلیل انتقادی، شامل نفوذ به بسیاری از شکل‌های خطا، اغلب اولین گام در فرایند اعلام حقیقت (انجیل) و تعریف آن (دفاع) است.

در ارائهٔ انجیل به یک عضو از یک جنبش دینی نوین (یا در واقع به یک دین‌پذیر هر نوع)، مسیحی با دو مجموعهٔ تنش مواجه است که هر کدام باید در تعادل نگه داشته شوند. ابتدا، تنش بین چالش و رحمت وجود دارد. واضح است که عیسی به‌سادگی افشای خطا را هدف اول خود نداشت. هدف اصلی او در زندگی (و برای آن، رنج و مرگ او) اعلام «خبر خوش» از محبت، رحمت و بخشش خدا بود. اما، همان‌طور که سی. اس. لوئیس می‌گوید، خبر اینکه می‌توان بخشیده شد، تنها «خبر خوش» است اگر پیش از آن «خبر بد» که نیاز به بخشش است، جذب شده باشد. در مورد برخی جنبش‌های دینی، این تنش فراتر از مسألهٔ عمومی ارائهٔ گناه و قانون به‌عنوان زمینهٔ پیام رحمت می‌رود. فرقه‌گر ممکن است به‌طور کامل درآموزش داده شده باشد؛ در نتیجه، او (حداقل از نظر فکری) پاسخ‌های نظام‌مند به بحران‌های زندگی را دارد. در نقطه‌ای از انجیل، ایمان عضو باید به قابلیت کارایی پاسخ‌های نادرست خود شک کند و در نهایت آن‌ها را از بین ببرد.

دوم، تنش بین جنگ روحانی و رابطهٔ انسانی وجود دارد. پولس ما را به این درک دعوت می‌کند که «ما نه با گوشت و خون می‌جنگیم، بلکه با سلطنت‌ها، با قدرت‌ها، با حاکمان تاریکی این جهان، با شرارت‌های روحانی در مقامات بالا» (افسسیان ۶:۱۲). اما، در حالی که با گوشت و خون جنگ نمی‌کنیم، واضح است که در زمینهٔ مواجههٔ شخصی با افراد، ما نقد و انجیل می‌گوییم. رایج است که غیرمسیحیان چالش عیسی به دروغین بودن را با حس خصومت نسبت به کسانی که به دروغین اعتقاد دارند، ترکیب می‌کنند. ما باید پیشاپیش خود را برای مبارزه با استحکامات شیطان آماده کنیم و انتظار داشته باشیم که او به‌راحتی تسلیم نشود (۲ قرنتیان ۱۰:۱‑۵).

هر دو این تنش‌ها در توصیهٔ پولس به مسیحیان رومی خلاصه می‌شود: «به شر تسلیم نشید، بلکه با نیکی بر شر غلبه کنید» (رومیان ۱۲:۲۱). با این توصیه به‌عنوان نقطهٔ شروع، می‌توانیم دو فاز کار انجیل را تحلیل کنیم:
– نگرشی که با دین‌پذیر یا جستجوگر روحانی برخورد می‌کنیم؛ محتوای اعلام ما نسبت به نظام باورهای ریشه‌دار او.
– ما آن‌ها را با تأمل بر «سخنرانی آرسین» پولس بررسی می‌کنیم. مفید است که متن کتاب مقدس اعمال ۱۷:۱۶‑۳۴ را پیش از خود باز کنید.

در ابتدا، می‌بینیم که پولس خود را تحت فشار تاریکی روحانی که او را احاطه کرده، احساس می‌کرد.

«روح او در او تحریک شد وقتی دید که شهر پر از بت‌هاست.» اکثر ما به‌طور مشابه واکنش نشان می‌دادیم. چنین واکنشی کاملاً مناسب است، زیرا خدا نسبت به تحریف شخصیت خود همان‌قدر بی‌تفاوت نیست که نسبت به بی‌اخلاقی یا نادرستی است. باور روحانی پولس او را به ارائهٔ چالش متقابل به آن افراد انسانی که به‌طور مؤثر نگهبانان اخلاقی و فکری آن تاریکی بودند — فیلسوفان حرفه‌ای آتن — سوق داد.

اما همچنین می‌بینیم که تغییر واضحی در نگرش حواری وجود دارد. وقتی او شروع به صحبت با فیلسوفان بر پایهٔ انسانیت مشترک می‌کند، پولس نشان می‌دهد که به‌طرز شگفت‌انگیزی به عناصر مشروع جستجوی روحانی آن‌ها برای شناخت خدا حساس است. پولس اجازه داد که تحریک او او را حرکت دهد اما نه کنترل کند.

ما نیازی نداریم که یک مؤمن در جنبش‌های دینی نوین را به‌عنوان کسی که تمام شر روحانی را تجسم می‌کند، ببینیم. برعکس، باید ابتدا او را به‌عنوان کسی که هم انگیزهٔ صادقانه‌ای به سوی خدا دارد و هم شورشی گناهکارانه علیه خدا دارد، در نظر بگیریم.

محتوای اعلام ما
در همان‌زمانی که پولس با اشتیاقشان برای حقیقت هم‌ذات می‌شود، او تأکید می‌کند که بت‌پرستی نمی‌تواند نیازهای روحانی شخص را برآورده کند. او بر محراب خدای ناشناخته به‌عنوان نقطهٔ ورود به نظام باورهایشان تکیه می‌کند.

فوراً، پولس پیام مثبت را معرفی می‌کند که نقطهٔ کانونی آش

```


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
| جاز مدال |
|---|
| ریشه‌های فرهنگی | اواسط دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده |
| سازهای معمول |
*   کلارینت
*   ساکسوفون
*   ترومپت
*   ترومبون
*   پیانو
*   کنترا باس
*   درامز
*   کیبورد
*   گیتار الکتریک
*   گیتار آکوستیک
|

جاز مدال نوعی جاز است که از مُدهای موسیقی استفاده می‌کند، اغلب با تغییر بین آن‌ها برای همراهی آکوردها به جای تکیه بر یک مرکز تونال واحد در سراسر قطعه.
اگرچه تأثیر آن تا به امروز ادامه دارد، جاز مدال در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ محبوبیت بیشتری داشت، همانطور که از موفقیت آهنگ "Milestones" اثر مایلز دیویس در سال ۱۹۵۸ و آلبوم "Kind of Blue" در سال ۱۹۵۹ و گروه چهار نفره جان کلترین از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ نشان داده می‌شود. سایر هنرمندان جاز مدال عبارتند از چیک کوریا، بیل ایوانز، هربی هنکاک، جو هندرسون، بابی هاچرсон، فاروه ساندرز، وودی شاو، وین شورتر، مک‌کوی تاینر و لری یانگ.[1]
تاریخچه[ویرایش]
در بیباپ و همچنین هارد باپ، نوازندگان از آکوردها برای فراهم کردن پس‌زمینه برای بداهه‌نوازی استفاده می‌کنند. یک قطعه با یک تم آغاز می‌شود که مجموعه‌ای از آکوردها را برای بداهه‌نوازی معرفی می‌کند. این آکوردها در طول قطعه تکرار می‌شوند، در حالی که بداهه‌نوازان تم‌های جدید و بداهه را بر روی پیشرفت آکورد تکراری می‌نوازند. تا دهه ۱۹۵۰، بداهه‌نوازی بر روی آکوردها به بخشی غالب از جاز تبدیل شده بود که گاهی اوقات به نوازندگان در تاریخ ضبط چیزی جز لیستی از آکوردها داده نمی‌شد.[نیازمند منبع]
مرسر الینگتون اظهار داشته است که خوان تیزول ملودی "Caravan" را در سال ۱۹۳۶ به عنوان نتیجه روزهای تحصیل موسیقی در پورتوریکو تصور کرد، جایی که نمی‌توانستند موسیقی زیادی بخرند، بنابراین معلم موسیقی را پس از یادگیری نواختن آن به درستی، وارونه می‌کرد.[2] این تکنیک "وارونگی" منجر به صدایی مدال در آثار تیزول شد.[2]
سان را به طور گزارش شده یک گروه کوچک متشکل از هارولد اوسلی، ورنل فورنیه و ویلبر وار را در سال ۱۹۵۰ تمرین می‌کرد که آهنگ‌های اصلی را می‌نواختند که مدال بودند و ملودی بر اساس یک آکورد یا وامپ واحد بود - ده سال قبل از اینکه این رویکرد در جاز محبوب شود.[3]
ساکسوفونیست وین شورتر اشاره کرده است که آهنگسازی سال ۱۹۵۳ "Glass Enclosure" اثر پیانیست باد پاول یکی از اولین آهنگ‌های جاز بود که از آکوردهای لیدیان استفاده می‌کرد، بر اساس مُد لیدیان که تا حدود یک دهه بعد به طور گسترده در جاز استفاده نمی‌شد.[4] آهنگ "Un Poco Loco" اثر پاول در سال ۱۹۵۱ از آکوردهای لیدیان استفاده می‌کند و حتی از آکوردهای لیدیان روی هم قرار می‌دهد که به یک چند صدایی اشاره دارد (D major 7 over C major 7: CEGBDF#AC#) و بداهه‌نوازی بر اساس چند صدایی لیدیان متناوب و یک آکورد غالب تغییر یافته است.[5]
در اواخر دهه ۱۹۵۰، با الهام از آزمایش‌های آهنگساز و رهبر گروه جورج راسل، نوازندگان شروع به استفاده از رویکردی مدال کردند. آن‌ها تصمیم گرفتند قطعات خود را با استفاده از تغییرات آکورد معمولی ننویسند، بلکه از مُدها استفاده کنند. نوازندگانی که از این تکنیک استفاده می‌کنند عبارتند از مایلز دیویس، فردی هابارد، بیل ایوانز، هربی هنکاک و وین شورتر.
در میان آهنگسازی‌های مهم جاز مدال می‌توان به "So What" اثر مایلز دیویس و "Impressions" اثر جان کلترین اشاره کرد.[6] "So What" و "Impressions" از ساختار AABA یکسانی پیروی می‌کنند و در بخش‌های A در D Dorian و در بخش B نیم پرده به E-flat Dorian تغییر می‌کنند. مُد Dorian همان گام مینور طبیعی با درجه ششم بالا رفته است. سایر آهنگسازی‌ها شامل "Flamenco Sketches" اثر دیویس، "Peace Piece" اثر بیل ایوانز و "Footprints" اثر شورتر است.[6]

آکورد آغازین "Maiden Voyage": آکورد یازدهم مینور (Am9/D).[7] پخشⓘ با استفاده از D Dorian.[8]
مایلز دیویس یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های جاز تمام دوران را در این چارچوب مدال ضبط کرد. "Kind of Blue" کاوشی در امکانات جاز مدال است.[9][6] دیویس نقش حیاتی بیل ایوانز، عضو سابق گروه‌های جورج راسل، در انتقال او از هارد باپ به نواختن مدال را تصدیق کرد. اگرچه کاوش‌های او در جاز مدال در طول دهه ۱۹۶۰ پراکنده بود، اما چندین آهنگ از "Kind of Blue" را در فهرست آهنگ‌های گروه دوم خود گنجاند.
کلترین در کاوش گسترده در محدودیت‌های بداهه‌نوازی و آهنگسازی مدال با گروه چهار نفره خود، با حضور الوین جونز (درامز)، مک‌کوی تاینر (پیانو) و رجی ورکمن و جیمی گریسون (باس) پیشرو بود. چندین آلبوم کلترین از این دوره به عنوان نمونه‌هایی از جاز مدال شناخته می‌شوند: "Africa/Brass" (1961),[6] "Live! at the Village Vanguard" (1962)، "Crescent" (1964)، "A Love Supreme" (1964),[6] و "Meditations" (1965). آهنگسازی‌های کلترین از این دوره مانند "India"، "Chasin' the Trane"، "Crescent" و "Impressions" وارد فهرست آهنگ‌های جاز شده‌اند، همراه با تفسیرهای او از استانداردهایی مانند "My Favorite Things" اثر ریچارد راجرز و "Greensleeves" سنتی.
منابع[ویرایش]

^ Henry Martin, Keith Waters (2008). Essential Jazz: The First 100 Years, pp. 178-79. ISBN 978-0-495-50525-9.
^ a b Ellington, Mercer (24 April 2011) [1994]. "Mercer Ellington On Piano Jazz". Piano Jazz (Interview). Interviewed by Marian McPartland. 13:50. Retrieved 2013-12-03. Well Tizol did the melody, and he said that, you know, he used to hear those unusual melodies, because in Puerto Rico where he studied, they were very poor and they couldn't afford too much music. So in order to make them get more practice and get varied compositions, they'd turn the music upside down. And the result, you get that modal sound that comes from most of the things Tizol's involved in.
^ Szwed, John F. (1997) Space is the place: The Lives and times of Sun Ra (chap. 2). New York: Patheon Books
^ Mercer, Michelle (2007) Footprints: The Life and Work of Wayne Shorter. Penguin.
^ DeMotta, David J. (2015) The contributions of Earl "Bud" Powell to the modern jazz style. Doctoral dissertation, The City University of New York.
^ a b c d e Sutro, Dirk (2011). Jazz for Dummies. ISBN 978-1-118-06852-6.
^ Kernfeld, Barry (1997). What to Listen for in Jazz, p.68. ISBN 978-0-300-07259-4.
^ Herder, Ronald (1987). 1000 Keyboard Ideas, p.75. ISBN 978-0-943748-48-1.
^ Miller, Michael (2008). The Complete Idiot's Guide to Music History, [page needed]. ISBN 978-1-59257-751-4.