فهرست مجلات
روان‌پزشکی جهانی
جلد 6(2)؛ ژوئن 2007
PMC2219897

چکیده
دوپینگ امروزه به یک مشکل جهانی تبدیل شده است که رویدادهای ورزشی بین‌المللی در سراسر جهان را دنبال می‌کند. فدراسیون‌های ورزشی بین‌المللی، به رهبری کمیته بین‌المللی المپیک، در نیم قرن گذشته تلاش کرده‌اند تا گسترش این مشکل را متوقف کنند، اما تأثیر چندانی نداشته است. انتظار می‌رفت که با برنامه‌های آموزشی، آزمایش و درمان‌های پزشکی حمایتی، این رفتار سوءمصرف‌کننده مواد کاهش یابد. متأسفانه، این اتفاق نیفتاده است. در واقع، تکنیک‌ها و مواد دوپینگ جدید، قوی‌تر و غیرقابل تشخیص، اکنون توسط ورزشکاران حرفه‌ای مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند، در حالی که شبکه‌های پیچیده‌ای از توزیع ایجاد شده‌اند. ورزشکاران حرفه‌ای اغلب به عنوان الگو برای جمعیت‌های نوجوان و جوان بزرگسال عمل می‌کنند، که اغلب رفتارهای آن‌ها، از جمله سوءمصرف مواد مخدر، را تقلید می‌کنند. این بررسی در مورد دوپینگ در ورزش‌های بین‌المللی به منظور اطلاع‌رسانی به جامعه بین‌المللی روان‌پزشکی و متخصصان درمان اعتیاد در مورد مبانی تاریخی دوپینگ در ورزش و گسترش آن به جمعیت‌های آسیب‌پذیر ورزشی و غیرورزشی انجام شده است.
واژه‌های کلیدی: دوپینگ، ورزش، استروئیدها، EPO، hGH، نوجوانان، افزایش عملکرد
اعتقادنامه المپیک بیان می‌کند: "مهم‌ترین چیز در بازی‌ها پیروزی نیست، بلکه شرکت کردن است. اصل اساسی فتح کردن نیست، بلکه جنگیدن خوب است." هرچند این هدف نجیب است، اما ارتباط چندانی با واقعیت دنیای مدرن ورزش ندارد. ورزشکاران در تقریباً هر سطحی از رقابت برای پیروزی پاداش می‌گیرند. مقام دوم به عنوان "اولین بازنده" تلقی می‌شود. امنیت شغلی یک مربی به موفقیت تیمش بستگی دارد، نه اینکه آن‌ها صرفاً "خوب می‌جنگند". با توجه به این واقعیت، جای تعجب نیست که ورزشکاران و مربیان برای به دست آوردن مزیت رقابتی و افزایش عملکرد به هر قیمتی، فداکاری و خطر می‌کنند. افزایش عملکرد در ورزش المپیک و حرفه‌ای اکنون به یک مشکل پزشکی، اخلاقی و قانونی برای ورزشکاران و سازمان‌های ورزشی مدرن تبدیل شده است. این امر عمدتاً به دلیل میزان پولی است که با پیروزی در صنعت ورزشی امروزی همراه است. قراردادهای چند میلیون دلاری، هزینه‌های حضور، تأییدیه بین‌المللی و کالاهای ورزشی، صنعتی یک میلیارد دلاری را تشکیل می‌دهند که سود مالی بی‌سابقه‌ای را به ورزشکاران امروزی، حامیان مالی و همراهان آن‌ها ارائه می‌دهد. هنگامی که Sports Illustrated با گروهی از ورزشکاران نخبه المپیک مصاحبه کرد، یکی از سؤالات این بود: "اگر یک ماده افزایش‌دهنده عملکرد به شما داده شود و دستگیر نشوید و برنده شوید، آیا آن را مصرف می‌کنید؟" 98 درصد از ورزشکاران پاسخ "بله" دادند. سؤال نگران‌کننده‌تر این بود: "اگر یک ماده افزایش‌دهنده عملکرد به شما داده شود و دستگیر نشوید، به مدت 5 سال در تمام مسابقات پیروز شوید، سپس بمیرید، آیا آن را مصرف می‌کنید؟" بیش از 50 درصد پاسخ "بله" دادند (1).
افزایش عملکرد ورزشی می‌تواند با استفاده از رژیم‌های غذایی مختلف، روال‌های تمرینی و کار سخت به دست آید. با این حال، از مسابقات باستانی با استفاده از انواع تکنیک‌ها و مواد دوپینگ فیزیولوژیکی، مکانیکی و دارویی به دست آمده است. با افزایش جوایز نقدی و پاداش‌های تأییدیه، علم و سوءاستفاده از تکنیک‌های افزایش‌دهنده عملکرد نیز افزایش یافت. امروزه هیچ ورزشی از لکه تقلب با استفاده از افزایش‌دهنده عملکرد غیرقانونی در امان نیست. با انگیزه میلیون‌ها دلاری که به طور معمول برای بردن یک رویداد ورزشی در دسترس است، داروسازان، متخصصان پزشکی، مربیان و سازمان‌های ورزشی غیر اخلاقی به صورت مخفیانه و گاهی اوقات بدون رضایت ورزشکاران خود، برای توسعه برنامه‌های دوپینگ پیچیده که عملکرد را بهینه می‌کند، اغلب به خطر سلامتی ورزشکاران، کار کرده‌اند. اکنون، این برنامه‌های دوپینگ از بازار ورزش‌های حرفه‌ای به جوانان و سایر جمعیت‌های در معرض خطر با سرعت هشداردهنده‌ای در حال گسترش هستند.
صدها نوع ماده و تکنیک دوپینگ شناخته شده و احتمالاً ناشناخته وجود دارد که توسط ورزشکاران حرفه‌ای در سراسر جهان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. این بررسی خلاصه‌ای از تاریخچه دوپینگ در ورزش ارائه می‌دهد و بر مواد مورد سوءاستفاده رایج‌تر تمرکز می‌کند: استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک، هورمون رشد انسانی (hGH) و اریتروپویتین (EPO).
مروری تاریخی بر دوپینگ
داروهای افزایش‌دهنده عملکرد منحصر به فرد مسابقات ورزشی مدرن نیستند. قارچ‌ها، گیاهان و مخلوطی از شراب و گیاهان توسط ورزشکاران المپیک یونان باستان و گلادیاتورهای رومی که در سیرک ماکسیموس مسابقه می‌دادند، از سال 776 قبل از میلاد استفاده می‌شد. گیاهان مختلف برای اثرات محرک خود در رویدادهای سرعت و استقامت استفاده می‌شد و همچنین برای پوشاندن درد، به ورزشکاران آسیب‌دیده اجازه می‌داد به مسابقه ادامه دهند (2-4).
در المپیک 1904، دونده ماراتن توماس هیکس از مخلوطی از براندی و استریکنین استفاده کرد و تقریباً مرد. مخلوطی از استریکنین، هروئین، کوکائین و کافئین به طور گسترده توسط ورزشکاران استفاده می‌شد و هر مربی یا تیم فرمول‌های مخفی منحصر به فرد خود را ایجاد می‌کرد. این امر تا سال 1920 که هروئین و کوکائین فقط با نسخه در دسترس قرار گرفتند، رایج بود. در دهه 1930، آمفتامین‌ها جایگزین استریکنین به عنوان محرک انتخابی برای ورزشکاران شدند. در دهه 1950، تیم المپیک شوروی برای اولین بار از هورمون‌های مردانه برای افزایش قدرت و توان استفاده کرد. هنگامی که دیوار برلین سقوط کرد، برنامه دولت آلمان شرقی برای افزایش عملکرد با تجویز دقیق استروئیدها و سایر داروها به ورزشکاران جوان فاش شد. این آزمایش‌های هورمونی کنترل‌شده و مستند شده بر روی ورزشکاران نوجوان توسط سرویس پزشکی ورزشی آلمان شرقی، محصولی از مدال‌های طلا به بار آورد (بیشتر زنان جوان، زیرا آن‌ها به هورمون‌های مردانه واکنش شدیدتری نشان می‌دادند). این ورزشکاران از ناهنجاری‌های پزشکی جدی، از جمله مرگ زودرس رنج می‌بردند (5).
جهان زمانی به میزان و مزایای دوپینگ در ورزش آگاه شد که بن جانسون در المپیک 1988 سئول به دلیل استفاده از استروئید استازولول از مدال طلای خود محروم شد. کمیسیون پزشکی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در سال 1967 فهرستی از مواد ممنوعه را تهیه کرده بود و در بازی‌های مونیخ 1972 آزمایش ضد دوپینگ ورزشکاران را معرفی کرد. در این زمان مشخص شد که دوپینگ کارساز است و در صورت عدم شناسایی، مدال‌های طلا را به دست می‌آورد. دانشمندان آلمان شرقی از برنامه‌های دولتی دوپینگ در Kreischa و لایپزیگ، که در کشور خود رسوا شده بودند، اکنون در آسیا، کشورهای بلوک شوروی سابق و سازمان‌های ورزشی در سراسر جهان که می‌خواستند جایگاه خود را ارتقا دهند، مورد تقاضا بودند. دوپینگ در ورزش المپیک تا آنجا گسترش یافت که برخی استدلال کردند که تمام رکوردها باید دور ریخته شوند یا تا زمانی که بتوان تمام اشکال دوپینگ را شناسایی و متوقف کرد، به حالت تعلیق درآیند. در طول دهه‌های 1980 و 1990، برنامه‌های دوپینگ مخفیانه از ورزش به ورزش گسترش یافت و توسط داروسازان و متخصصان پزشکی ورزشی مدرن، اگرچه غیر اخلاقی، هدایت می‌شد. در سال 1999، IOC کنفرانسی جهانی در مورد دوپینگ در ورزش در پاسخ به کشف شوک‌آور مقادیر زیادی از مواد افزایش‌دهنده عملکرد و وسایل جانبی توسط پلیس فرانسه در تور دو فرانس 1998 برگزار کرد. در این جلسه یک آژانس جهانی مستقل تأسیس شد، آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA). مأموریت آن این بود که به طور مستقل از IOC، سازمان‌های ورزشی و دولت‌ها برای رهبری مبارزه با دوپینگ در ورزش کار کند (6).
علیرغم سال‌ها آزمایش ضد دوپینگ تهاجمی توسط فدراسیون‌های ورزشی بین‌المللی مانند دوچرخه‌سواری، دو و میدانی و فوتبال، رسوایی‌های سوءاستفاده از استروئیدها که شامل ورزشکاران برجسته می‌شود، همچنان در سراسر جهان در صدر اخبار قرار دارد. ورزش‌های حرفه‌ای در ایالات متحده مشمول برنامه‌های ضد دوپینگ گسترده‌ای نیستند، زیرا اتحادیه‌های بازیکنان و توافقات جمعی مانع از اجرای چنین آزمایش‌های گسترده‌ای شده‌اند. با این حال، آن‌ها برنامه‌های ضد دوپینگ محدودی را ایجاد کردند، زیرا سازمان‌های ورزشی حرفه‌ای پتانسیل دوپینگ برای آسیب رساندن به ورزشکاران و ورزش خود را تشخیص دادند. در سال 1998، زمانی که مارک مک‌گوایر، یک بازیکن بیسبال آمریکایی، رکورد هوم‌ران راجر ماریس را شکست، مشخص شد که او از یک مکمل حاوی پیش‌ساز ناندرولون، یک استروئید استفاده کرده است. در آن زمان بیسبال لیگ اصلی استروئیدها را ممنوع نکرده بود و معتقد نبود که استروئیدها مشکلی در لیگ هستند. با این حال، تحقیقات دولتی بعدی و بازیکنان سابق نشان داد که سوءاستفاده از استروئیدها مشکلی در لیگ است که منجر به یک برنامه تست استروئید محدود شد.
در سال 2003، رویداد مهم دیگری در درک ماهیت نهادی دوپینگ رخ داد. یک سرنگ به طور ناشناس به یک آزمایشگاه معتبر WADA در لس آنجلس ارسال شد که حاوی تتراهیدروگسترون (THG)، یک استروئید "طراح" بود که ناشناخته بود و در فهرست ممنوعه WADA فعلی نبود، که به طور خاص برای جلوگیری از شناسایی توسط فناوری‌های ضد دوپینگ مدرن ساخته شده بود. این امر منجر به یک سری تحقیقات شد که منجر به اتهام و محکومیت افرادی شد که یک برنامه افزایش‌دهنده عملکرد برای ورزشکاران حرفه‌ای در داروخانه BALCO در سانفرانسیسکو را اداره می‌کردند.
در ماه مه 2006، پلیس اسپانیا پنج نفر را دستگیر کرد و انواع مختلفی از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد ممنوعه و لوازم دوپینگ خونی را در یک کلینیک دوپینگ مادرید ضبط کرد. در اینجا، ورزشکاران حرفه‌ای تزریق‌های پزشکی هورمون‌ها و سایر رژیم‌های افزایش‌دهنده عملکرد را دریافت می‌کردند. گزارش 40 صفحه‌ای پلیس شامل یک مسیر روشن از رویه‌های دوپینگ بر روی حداقل 50 دوچرخه‌سوار حرفه‌ای بود. این گزارش به اتحادیه دوچرخه‌سواری بین‌المللی داده شد که منجر به محرومیت 23 دوچرخه‌سوار حرفه‌ای، تقریباً تمام مدعیان اصلی تور دو فرانس 2006 شد. فینال تور 2006 نیز لکه‌دار شد، زیرا قهرمان، فلاید لندیس، به دلیل آزمایش مثبت برای استروئیدها پیدا شد. لندیس از قهرمانی محروم شد و از تیم خود اخراج شد. در زمان نگارش این مقاله، لندیس و کارشناسان حقوقی و پزشکی او به این نتیجه اعتراض می‌کنند که آزمایش نامعتبر بود زیرا چندین خطا در جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و گزارش نتایج وجود داشت.
در یک تحقیقات جداگانه در پاریس در سال 2006، 23 نفر به جرم قاچاق کوکتلی از آمفتامین‌ها و سایر داروهای افزایش‌دهنده عملکرد به نام "Belgium Pot" به دوچرخه‌سواران حرفه‌ای به 4 سال زندان محکوم شدند. پیچیده‌تر کردن این مشکل، در شماره ژوئن 2006 مجله Journal of Applied Physiology، مقاله‌ای از دانشگاه استنفورد گزارش داد که ویاگرا می‌تواند عملکرد دوچرخه‌سواران در ارتفاعات را تا 45 درصد افزایش دهد و نشان‌دهنده یک طبقه جدید از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد است که به دوچرخه‌سواری محدود نمی‌شود (7). در اکتبر همان سال، دنیای کریکت از مثبت شدن تست دو بازیکن سریع پاکستانی، شعیب اختر و محمد آصف برای استروئید ناندرولون شوکه شد.
این مرور مختصر نشان می‌دهد نه تنها ماهیت تاریخی و نهادی دوپینگ توسط ورزشکاران، بلکه توسعه بین‌المللی یک شبکه توزیع مخفی و پیچیده از برنامه‌های دوپینگ غیرقانونی که صنعت ورزشی مدرن را دنبال می‌کند. امروزه برنامه‌های افزایش‌دهنده عملکرد و داروها منحصر به ورزشکاران نخبه نیستند، بلکه با سرعت هشداردهنده‌ای به جوانان و سایر جمعیت‌های در معرض خطر گسترش می‌یابند و صنعتی به ارزش بیش از 1.4 میلیارد دلار آمریکا ایجاد می‌کنند که با سنتز و بازاریابی ترکیبات جدید به طور مداوم در حال رشد است (8).
مواد و تکنیک‌های دوپینگ شناخته شده
صدها ماده دوپینگ شناخته شده و به همان تعداد دارو و تکنیک‌های طراح، دامپزشکی و ناشناخته وجود دارد که توسط ورزشکاران حرفه‌ای در سراسر جهان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. فهرست مواد ممنوعه WADA در سال 2006 شامل دسته‌های اصلی زیر است: عوامل آنابولیک (به عنوان مثال، استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک اگزوژن مانند آندروستندیول، بولدنوز، کلوستروبول و دانازول؛ استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک اندوژن مانند دی‌هیدرو تستوسترون و تستوسترون و سایر عوامل آنابولیک مانند کلنبوترول و تیبولون)؛ هورمون‌ها و مواد مرتبط (به عنوان مثال، EPO، hGH، عوامل رشد شبیه انسولین، عوامل رشد مکانو، گنادوتروپین‌ها، انسولین و کورتیکوتروپین‌ها)؛ بتا 2 آگونیست‌ها (به عنوان مثال، تربوتالین، سالبوتامول و غیره)؛ عوامل ضد استروژن (به عنوان مثال، آناستروزول، لتروزول، کلومیفن و غیره)؛ دیورتیک‌ها (فوروزمید، هیدروکلروتیازید و غیره) و سایر عوامل پوشاننده (مانند اپی‌تستوسترون، پروبنسید، انبساط‌دهنده‌های پلاسما و غیره)؛ محرک‌ها (آمفتامین‌ها، افدرین، کوکائین و غیره)؛ مواد مخدر (مورفین، اکسی‌کدون و غیره)؛ کانابینوئیدها (ماری‌جوانا، حشیش) و گلوکوکورتیکواستروئیدها (به صورت خارجی مجاز اما نه به صورت داخلی). WADA همچنین روش‌های ممنوعه، از جمله افزایش انتقال اکسیژن (دوپینگ خونی، افاپروکسیال و غیره)، دستکاری شیمیایی و فیزیکی (دستکاری یا جایگزینی نمونه) و دوپینگ ژنی را فهرست می‌کند. علاوه بر این، WADA الکل و بتا بلوکرها (در ورزش‌های خاص: تیراندازی با کمان، بیلیارد و غیره) را ممنوع می‌کند (6).
آزمایش برای فهرست فوق از ترکیبات از نظر فنی چالش‌برانگیز، پرهزینه است و فقط توسط حدود 35 آزمایشگاه معتبر WADA در سراسر جهان انجام می‌شود. استروئیدها هنوز رایج‌ترین داروهای افزایش‌دهنده عملکردی هستند که توسط آزمایشگاه‌های WADA شناسایی می‌شوند. با این حال، به دلیل محدودیت‌های فناوری آزمایشگاهی و پیچیدگی ورزشکاران برای جلوگیری از شناسایی، ممکن است رایج‌ترین داروهای مورد سوءاستفاده نباشند.
استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک
استروئیدهای آندروژنیک آنابولیک هورمون‌های مردانه طبیعی هستند که در طیف گسترده‌ای از عملکردهای فیزیولوژیکی نقش دارند. به سادگی به عنوان "استروئید" شناخته می‌شوند، به دو دسته تقسیم می‌شوند: اندوژن یا طبیعی، مانند تستوسترون، و اگزوژن یا مصنوعی، مانند دانازول.
در سال 1923 باب هافمن شرکت معروف York Barbell را در ایالات متحده تأسیس کرد. او یک چهره برجسته در وزنه‌برداری ایالات متحده بود، مجله Strength and Health را منتشر کرد و مکمل‌های بهداشتی و غذایی را در باشگاه خود می‌فروخت. به عنوان یک مربی وزنه‌برداری، موفقیت او منجر به انتصاب او به عنوان سرمربی تیم وزنه‌برداری المپیک ایالات متحده شد. در مسابقات جهانی 1954 در وین، او با همکار شوروی خود ملاقات کرد که به او در مورد یک شکل مصنوعی تستوسترون که توسط نازی‌ها توسعه یافته و باعث بهبود چشمگیر قدرت و توان می‌شود، گفت. او و همکارانش با Ciba Pharmaceuticals برای یافتن تستوسترون مصنوعی تماس گرفتند. Ciba تعدادی مطالعه در مورد استفاده از تستوسترون مصنوعی در بیماران مبتلا به درد و افراد دارای معلولیت انجام داده بود. این امر منجر به توسعه دانازول شد که به سرعت به یک ماده دوپینگ مورد سوءاستفاده توسط وزنه‌برداران تبدیل شد (9).
اگرچه استروئیدها برای اولین بار در دهه 1950 در ورزش‌های المپیک مورد سوءاستفاده قرار گرفتند، اما سوءاستفاده از استروئیدها در ورزشکاران مرد غیر المپیکی تا دهه 1980 گزارش نشد (10). با افزایش تقاضا، قاچاق استروئیدها در مدارس و باشگاه‌ها رایج شد و استفاده از استروئیدها در جمعیت‌های جوان‌تر و جوان‌تر دیده شد (11). منابع استروئید شامل پزشکان، مربیان، دوستان، بازار سیاه و تامین‌کنندگان خارجی بود. در ایالات متحده، قانون اجرای استروئیدهای آنابولیک در سال 1990 استروئیدهای آنابولیک را تحت نگهداری سوابق، گزارش‌دهی، امنیت، تجویز، واردات و کنترل قانون مواد کنترل‌شده قرار داد. همه تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان استروئیدها ملزم به ثبت نام در سازمان مبارزه با مواد مخدر بودند. سایر کشورها قوانین مشابهی در مورد تولید و توزیع استروئیدها دارند. با این حال، میزان استروئیدهای غیرقانونی که وارد ایالات متحده می‌شوند و در بین جمعیت‌های ورزشی و در معرض خطر توزیع می‌شوند، به طور چشمگیری افزایش یافته است. تخمین زده می‌شود که بازار سیاه استروئیدها در ایالات متحده بیش از 100 میلیون دلار باشد، با بیش از 80 درصد تولید در مکزیک. پیش‌بینی این ارقام در سطح بین‌المللی نشان می‌دهد که بازار سیاه استروئیدها به تنهایی به یک میلیارد دلار در سال می‌رسد که به وضوح یک نگرانی بهداشت عمومی، به ویژه برای گروه‌های در معرض خطر است.
عوارض جانبی جدی استروئیدها که در ادبیات پزشکی شرح داده شده است شامل ناهنجاری‌های عملکرد کبد، تومورهای کبد و کلیه، اختلالات غدد درون‌ریز و تولید مثلی، آتروفی بیضه، اثرات لیپیدی و قلبی و علائم روانپزشکی است (12). این عواقب با شیوه‌های رایج دوپینگ که از 10 برابر یا بیشتر از دوز پزشکی توصیه شده و چندین دارو یا "انباشت" استفاده می‌کنند، مانند استروئیدها و EPO یا hGH، تشدید می‌شوند. علاوه بر این، مشکل جدیدی با تولید داروهای "تقلبی" توسط داروخانه‌های غیرقانونی ایجاد شده است که با ناخالصی‌ها آلوده شده‌اند، حاوی دارو نیستند یا به طور بالقوه مضر هستند. اکنون، بیشتر از گذشته، هنگامی که یک ورزشکار داروهای افزایش‌دهنده عملکرد را از یک دوست یا در باشگاه می‌خرد، دقیقاً نمی‌داند چه چیزی را می‌خرد یا مصرف می‌کند. استروئیدها با قیمت 50 تا 200 دلار در هر رژیم در اینترنت فروخته می‌شوند، بسته به نوع استروئید و برنامه دوپینگ انتخابی. این استروئیدهای بازار سیاه ممکن است اصلاً حاوی دارو نباشند یا حاوی مواد مضر باشند. آزمایش استروئیدها در ادرار در چند آزمایشگاه بالینی تجاری در ایالات متحده در دسترس است و می‌تواند با قیمت 100 تا 200 دلار در هر آزمایش، بسته به تعداد استروئیدهای غربالگری شده، به دست آید.
هورمون رشد انسانی (hGH و rhGH)
hGH یک هورمون طبیعی است که توسط غده هیپوفیز قدامی تولید می‌شود و یکی از هورمون‌های اصلی است که بر رشد و تکامل تأثیر می‌گذارد. هاروی کوشینگ این هورمون را در سال 1912 کشف کرد و آن را از مغزهای کالبد شکافی انسان و میمون در سال 1956 جدا کرد. دو سال بعد، برای درمان کوتولگی در کودکان با تزریق استفاده شد. توسعه بیماری کروتزفلدت-یاکوب، یک اختلال تخریب‌کننده مغز، در پسرانی که با هورمون رشد کالبد شکافی درمان شده بودند، منجر به توقف تمام محصولات مشتق شده از غده هیپوفیز انسانی شد. به دلیل این ممنوعیت، سوءاستفاده از hGH تا اواسط تا اواخر دهه 1980 نادر بود. در سال 1985، Genentech از سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای بازاریابی Protropin برای کودکان مبتلا به کمبود هورمون رشد تأییدیه دریافت کرد. این اولین شکل بازترکیب DNA از هورمون رشد (rhGH) بود که از عصاره‌های کالبد شکافی استفاده شده در گذشته ایمن‌تر بود. فناوری DNA بازترکیب تولید هورمون رشد دارویی را آسان‌تر و ارزان‌تر کرد. rhGH مهندسی ژنتیکی اکنون به عنوان Nutropin، Humatrope، Genotropin، Norditropin، Saizen و Tev-Tropoin به فروش می‌رسد. بیشتر هورمون رشد انسانی مورد استفاده در پزشکی و منحرف شده به دوپینگ ورزشی اکنون با استفاده از فناوری بازترکیب تولید می‌شود و به سادگی به عنوان hGH (اما ممکن است به عنوان rhGH یا HGH نیز ظاهر شود) شناخته می‌شود. متأسفانه، عصاره‌های کالبد شکافی غده هیپوفیز ممکن است هنوز در گردش باشند. گزارش شده است که یک مربی روسی دستگیر شد و پس از جستجوی آپارتمان او در مسکو، بیش از 1000 غده هیپوفیز کالبد شکافی در یک ظرف بزرگ نگهداری می‌شد (13). علاوه بر این، مشکل داروهای تقلبی با hGH نیز وجود دارد: تولیدکنندگان دارویی غیرقانونی اکنون در حال پر کردن ویال‌های hGH با کیفیت و ایمنی ناشناخته در بازار سیاه هستند. تخمین زده می‌شود که یک رژیم افزایش‌دهنده عملکرد هشت هفته‌ای rhGH درجه دارویی حدود 2000 دلار هزینه داشته باشد، که از دسترس یک نوجوان و اکثر ورزشکاران آخر هفته خارج است. با این حال، قاچاق ارزان‌تر rhGH تقلبی باعث ایجاد علاقه و آزمایش در این جمعیت‌های در معرض خطر می‌شود. hGH در اینترنت در بسیاری از اشکال بازاریابی می‌شود: قرص، قطره و فرمولاسیون‌های آئروسل؛ بیشتر آن‌ها بی‌اثر و کلاهبرداری هستند. مسیر طبیعی تجویز hGH تزریق است که خطر ابتلا به عفونت از داروهای تقلبی غیر استریل و خطر انتقال HIV و هپاتیت ناشی از سوزن‌های مشترک را به همراه دارد.
ورزشکاران المپیک، حرفه‌ای و آخر هفته از hGH به دلیل گزارش‌های بی‌اساس مبنی بر اینکه به اندازه استروئیدهای آنابولیک مؤثر است و عوارض جانبی کمتری دارد، سوءاستفاده می‌کنند. آن‌ها اغلب hGH را به عنوان جایگزینی برای استروئیدها برای جلوگیری از از دست دادن عضله پس از قطع مصرف استروئیدها سوءاستفاده می‌کنند. بن جانسون اعتراف کرد که در تحقیقات پس از محرومیت خود در سئول از hGH همراه با استروئیدها استفاده کرده است. طبق برخی مطالعات علمی کنترل‌شده، hGH قدرت عضلانی را افزایش نمی‌دهد. با این حال، سوءاستفاده از hGH در ورزش در حال افزایش است و مقادیر زیادی سوزن و ویال hGH در رویدادهای ورزشی در سراسر جهان ضبط می‌شود. شش ماه قبل از بازی‌های المپیک 2000، یک داروخانه در سیدنی مورد سرقت قرار گرفت و 1575 ویال چند دوز hGH دزدیده شد در حالی که به هیچ چیز دیگری دست زده نشد. همچنین، در راه خود به استرالیا، تیم شنای چین بازداشت شد، زیرا سوزن‌ها، سرنگ‌ها و ویال‌های hGH توسط مقامات گمرک در چمدان‌های آن‌ها پیدا شد.
استفاده از hGH می‌تواند منجر به شرایط سلامتی تهدید کننده زندگی شود، به ویژه از آنجایی که تخمین زده می‌شود ورزشکارانی که از hGH برای افزایش عملکرد استفاده می‌کنند، 10 برابر دوز درمانی را مصرف می‌کنند. برخی از عوارض جانبی گزارش شده hGH شامل رشد غیرطبیعی استخوان، فشار خون بالا، بیماری‌های قلبی عروقی، کاردیومیوپاتی، عدم تحمل گلوکز، پولیپ‌های روده بزرگ، کاهش طول عمر و سرطان است (14).
از آنجایی که hGH یک هورمون طبیعی است و rhGH از نظر ساختاری مشابه است، آزمایش برای دوپینگ با rhGH یک چالش فنی بوده است که اخیراً توسط آزمایشگاه‌های معتبر WADA حل شده است. آزمایش‌های خون معمول برای hGH در آزمایشگاه‌های بالینی نمی‌توانند hGH را از rhGH تشخیص دهند و در تعیین اینکه آیا یک نوجوان یا ورزشکار آخر هفته دوپینگ می‌کند یا خیر، بی‌فایده هستند.
اریتروپویتین (EPO)
EPO یک هورمون طبیعی است که توسط کلیه تولید می‌شود و تولید گلبول‌های قرمز در مغز استخوان را در پاسخ به سطح پایین اکسیژن در گردش خون تحریک می‌کند. تا سال 1977 شناسایی و از ادرار انسان استخراج نشد. این همزمان با توسعه فناوری DNA بازترکیب بود و در سال 1989 Epogen در ایالات متحده منتشر شد و برای درمان کم خونی تأیید شد. Procrit در سال 1991 برای درمان کم خونی ناشی از شیمی درمانی مجوز گرفت. فرمولاسیون‌های اروپایی شامل Aranesp، Eprex و NeoRecorman است.
سوءاستفاده از EPO در ورزش اعتقاد بر این است که به محض در دسترس بودن دارو به عنوان جایگزینی برای تکنیک قدیمی‌تر و خطرناک‌تر دوپینگ خونی آغاز شد. در این تکنیک، یک ورزشکار خون خود را چند ماه قبل از مسابقه اهدا می‌کند، آن را ذخیره می‌کند و قبل از مسابقه آن را به خود تزریق می‌کند. این تکنیک پر از مشکلات و خطرات سلامتی است. EPO این اثر یکسان را با افزایش گلبول‌های قرمز ایجاد می‌کند که منجر به اکسیژن بیشتر در گردش خون می‌شود. در سال 1998 در تور دو فرانس، پلیس فرانسه ویلی ووت، فیزیوتراپیست تیم دوچرخه‌سواری Festina را به دلیل داشتن غیرقانونی سوزن‌ها، سرنگ‌ها و بیش از 400 بطری حاوی EPO، hGH، استروئیدها، آمفتامین‌ها، مواد مخدر و محرک‌ها دستگیر کرد.
EPO مورد استفاده برای درمان‌های پزشکی می‌تواند هزاران دلار در ماه هزینه داشته باشد و از طریق تزریق وریدی یا زیر جلدی تجویز می‌شود. همانند استروئیدها و hGH، دوپینگ با EPO اغلب با دوزهای فوق‌العاده‌ای تزریق می‌شود که می‌تواند باعث افزایش ویسکوزیته خون، ترومبوز وریدی عمقی و عروق کرونر، ترومبوز مغزی، آمبولی ریه، آریتمی، سکته مغزی و مرگ شود. تخمین زده می‌شود که 20 دوچرخه‌سوار اروپایی از سال 1987 به دلیل سوءاستفاده از EPO جان خود را از دست داده‌اند و آن را به یکی از مرگبارترین عوامل دوپینگ تبدیل کرده است. فرم مهندسی ژنتیکی EPO از EPO طبیعی قابل تشخیص نیست و آزمایش خون معمول برای تعیین اینکه آیا یک ورزشکار دوپینگ می‌کند یا خیر، بی‌فایده است. در بازی‌های المپیک 2000 سیدنی، آزمایشگاه استرالیایی معتبر WADA برای اولین بار یک آزمایش ضد دوپینگ پیچیده برای EPO راه‌اندازی کرد که به نمونه خون و ادرار نیاز داشت. بیش از 300 آزمایش برای EPO برای اولین بار در تاریخ المپیک انجام شد و هیچ مورد مثبتی گزارش نشد. این ممکن است به این دلیل باشد که فناوری آزمایش جدید بود و هنوز سؤالاتی در مورد سنجش وجود داشت.
سایر جمعیت‌های در معرض خطر برای دوپینگ
با توجه به تاریخچه و وضعیت فعلی دانش، درک اینکه بیش از یک میلیون نفر در ایالات متحده جوانان از استروئیدها سوءاستفاده می‌کنند، دشوار نیست. بر خلاف ورزشکاران حرفه‌ای، این کاربران در معرض خطر به دلیل شهرت و ثروت ناشی از استفاده از استروئیدها، بلکه فقط به دلیل عوارض جانبی، پاداش دریافت نخواهند کرد.
مطالعات پیشگامانه در این زمینه توسط باکلی و همکاران در اوایل دهه 1980 انجام شد، زمانی که آن‌ها از 3403 دانش‌آموز دبیرستانی مرد در سراسر کشور مصاحبه کردند (10). نتایج آن‌ها که در سال 1988 گزارش شد، نشان داد که 6.6 درصد از پاسخ‌دهندگان از استروئیدها استفاده کرده‌اند و بیش از دو سوم این گروه استفاده از استروئیدها را در سن 16 سالگی یا کمتر شروع کرده‌اند. بیست درصد گزارش دادند که متخصصان بهداشت اصلی منبع به دست آوردن استروئیدها هستند و 38 درصد از استروئیدهای تزریقی استفاده می‌کنند. پوپ و همکاران 1010 مرد دانشجو را برای استفاده از استروئیدها مطالعه کردند و یافته‌های خود را نیز در سال 1988 گزارش کردند (15). این مطالعه نشان داد که تنها 2 درصد از پاسخ‌دهندگان گزارش استفاده از استروئیدها را داده‌اند. نویسندگان یافته‌های خود را به عنوان احتمالاً دست کم گرفتن شیوع واقعی سوءاستفاده از استروئیدها واجد شرایط کردند. با این حال، جالب اینجاست که این مطالعه نشان داد که 25 درصد از کسانی که گزارش استفاده از استروئیدها را داده‌اند، ورزشکار نبوده‌اند. آن‌ها از استروئیدها برای بهبود ظاهر شخصی خود سوءاستفاده می‌کنند، مشکلی که امروزه نیز ادامه دارد و توسط رسانه‌ها و بازاریابی "ضد پیری" تشدید می‌شود. یک بررسی از گزارش‌های منتشر شده به این نتیجه رسید که 3 تا 12 درصد از دانش‌آموزان دبیرستانی از استروئیدها استفاده می‌کنند و حدود نیمی از این گروه از سوءاستفاده‌کنندگان، دختران نوجوان هستند (16، 17).
بر خلاف باور رایج و با حمایت یافته‌های اولیه پوپ، سوءاستفاده از استروئیدها منحصراً به افزایش عملکرد مربوط نیست. DuRant و همکاران در سال 1993 گزارش دادند که سوءاستفاده از استروئیدها در دانش‌آموزان نهم با مصرف کوکائین، داروهای تزریقی، الکل، ماری‌جوانا، سیگار و تنباکو بی‌سیگار مرتبط است (18). آن‌ها سپس بررسی نظرسنجی رفتار پرخطر جوانان 1991 از بیش از 12272 دانش‌آموز دبیرستانی دولتی و خصوصی را انجام دادند و تأیید کردند که یافته‌های قبلی وجود ارتباطی بین سوءاستفاده از استروئیدها و مصرف چندگانه مواد مخدر وجود دارد. در یک بررسی بعدی از نظرسنجی رفتار پرخطر جوانان 1997 از 16262 دانش‌آموز دبیرستانی، میلر و همکاران گزارش دادند که هیچ همبستگی قابل توجهی بین استفاده از استروئیدها در دانش‌آموزان دبیرستانی مرد و زن با فعالیت بدنی وجود ندارد و نه شرکت در ورزش به تنهایی با سوءاستفاده از استروئیدها مرتبط است. در عوض، آن‌ها دریافتند که شرکت در ورزش کمتر از یک عامل است تا مشکلات رفتاری مانند سوءمصرف مواد، درگیری، نوشیدن بیش از حد، مصرف تنباکو و رفتارهای جنسی پرخطر. آن‌ها پیشنهاد کردند که سوءاستفاده از استروئیدها ممکن است بخشی از یک سندرم بزرگتر از رفتارهای مشکل‌ساز باشد. در سال 2002، ایروینگ و همکاران گزارش میلر را تأیید کردند که فعالیت بدنی با سوءاستفاده از استروئیدها مرتبط نیست. این گروه روشن کرد که سوءاستفاده از استروئیدها در نوجوانان مرد و زن ممکن است با نگرش‌ها و رفتارهای ناسالم برای کاهش، افزایش یا کنترل وزن و شکل بدن نیز مرتبط باشد (11). کلانسی و ییتس گزارش دادند که سوءاستفاده‌کنندگان از استروئیدها ممکن است تفاوت‌های بالینی منحصربه‌فردی داشته باشند و از سایر سوءاستفاده‌کنندگان از مواد مخدر متمایز باشند (20). باهرکه و همکاران یک مجموعه از رفتارهای پرخطر شخصی و سایر عوامل را با یک پروفایل نیمه‌تکامل‌یافته از یک سوءاستفاده‌کننده استروئید نوجوان مرتبط کردند (21).
آنچه آشکار شده است این است که نه تنها ورزشکاران دبیرستانی و آخر هفته بالقوه سوءاستفاده‌کنندگان از استروئیدها هستند. سوءاستفاده از استروئیدها ممکن است شامل جمعیت گسترده‌تری از افراد غیرورزشکار باشد که دارای مشکلات رفتاری هستند و ممکن است با این داروهای افزایش‌دهنده عملکرد که اکنون به راحتی در دسترس هستند، آزمایش کنند. انگیزه آن‌ها ممکن است افزایش عملکرد ورزشی نباشد، بلکه اهداف آرایشی و شکل‌دهی بدن باشد. برای حفظ ظاهر جوانی، ورزشکاران آخر هفته ممکن است با تشویق بازاریابی "ضد پیری" با هورمون‌ها آزمایش کنند، در حالی که دختران نوجوان که مایل به دستیابی به تصاویر رسانه‌ای "زنان بالغ" بلند و لاغر هستند، ممکن است از استروئیدها و hGH برای کاهش چربی و افزایش توده عضلانی استفاده کنند (22).
بحث
ورزش‌های مدرن و وسواس بی‌مورد رسانه‌ها بر شهرت، ثروت و پیروزی به هر قیمتی، ناخواسته بازار رو به رشدی برای مواد دوپینگ ایجاد کرده‌اند. این مواد که زمانی فقط توسط ورزشکاران نخبه مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفتند، به وضوح به مدارس و باشگاه‌های ورزشی ما در سراسر جهان گسترش می‌یابند. آن‌ها توسط یک نسل جدید از مشتریان جوان پذیرفته می‌شوند که روزانه در روزنامه‌ها گزارش‌هایی از آیکون‌های ورزشی متهم به سوءاستفاده از مواد مخدر را می‌بینند که به بازی کردن، شکستن رکوردها و ادعای ثروت ادامه می‌دهند. این مواد افزایش‌دهنده عملکرد همچنین توسط نوجوانان و ورزشکاران آخر هفته و افراد غیرورزشکار مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند که دارای مشکلات رفتاری و بهداشتی بیشتری هستند. علاوه بر این، این داروها اکنون توسط مردان و زنان نوجوان برای اهداف آرایشی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند تا سعی کنند ظاهر "برنزه" و جذاب تبلیغ شده توسط رسانه‌ها را به دست آورند. ادامه برنامه‌های آموزشی توسعه یافته برای این جمعیت‌های در معرض خطر توسط سازمان‌های المپیک ملی و فدراسیون‌های ورزشی گام‌های اول مهمی برای مهار این رفتارها هستند (23-25). آزمایش برای مواد افزایش‌دهنده عملکرد در دبیرستان‌ها به عنوان وسیله‌ای برای تشخیص زودهنگام، مداخله و پیشگیری در حال راه‌اندازی در نیوجرسی است و سایر ایالت‌ها از این رهگذر پیروی می‌کنند. متخصصان پزشکی، معلمان، مربیان و سازمان‌های ورزشی باید از این مشکل مداوم در جمعیت‌های نوجوان و در معرض خطر خود آگاه باشند و با بحث باز و صادقانه به حل آن کمک کنند. مهم‌تر از همه، ورزشکاران حرفه‌ای باید به عنوان الگو و سخنگوی ورزش و سبک زندگی بدون مواد مخدر عمل کنند. این موضع باید به طور فعال توسط رسانه‌ها، صاحبان تیم‌ها و فدراسیون‌های ورزشی بین‌المللی با ارائه رهبری و حمایت مداوم از برنامه‌های ضد دوپینگ در ورزش، صرف نظر از هزینه‌ها و عواقب، پشتیبانی شود. پذیرش بزرگی دوپینگ در جمعیت‌های در معرض خطر و توسعه برنامه‌های آموزش، پیشگیری و درمان تنها راه جلوگیری از گسترش مداوم سوءاستفاده از دوپینگ در ورزش و گسترش آن به شکننده‌ترین گروه‌ها در جامعه ما، جوانان و جمعیت‌های در معرض خطر است.
تشکر و قدردانی
نویسندگان می‌خواهند از کمک ارزشمند مارتا جی. کریودا، مدیر خدمات کتابخانه‌ای، کتابخانه پزشکی دانشگاه تمپل قدردانی کنند.
منابع
1. Bamberger M. Yaeger D. Over the edge. Sports Illustrated. 1997;14:62–70. [Google Scholar]
2. Wadler GI. Hainline B. Philadelphia: David; 1989. Drugs and the athlete. [Google Scholar]
3. Yesalis CE. History of doping in sport. In: Bahrke MS, Yesalis CE, editors. Performance enhancing substances in sport and exercise. Champaign: Human Kinetics; 2002. pp. 1–20. [Google Scholar]
4. Landry GL. Kokotaio PK. Drug screening in athletic settings. Curr Probl Pediatr. 1994;24:344–359. [PubMed] [Google Scholar]
5. Franke WW. Berendonk B. Hormonal doping and androgenization of athletes: a secret program of the German Democratic Republic. Clin Chem. 1997;43:1262–1279. [PubMed] [Google Scholar]
6. World Anti-Doping Agency. 2006 prohibited substances list. www.wada-ama.org.
7. Hsu AR. Barnholt KE. Grundmann NK, et al. Sildenafil improves cardiac output and exercise performance during acute hypoxia, but not normoxia. Appl Physiol. 2006;100:2031–2040. [PubMed] [Google Scholar]
9. Haupt HA. Rovere GD. Anabolic steroids, a review of the literature. Am J Sports Med. 1984;12:469–484. [PubMed] [Google Scholar]
10. Buckley WE. Yesalis CE. Friedl KE, et al. Estimated prevalence of anabolic steroids use by male adolescents. JAMA. 1988;260:3441–3445. [PubMed] [Google Scholar]
11. Irving LI. Wall M. Jeumark-Sztainer D. Steroid use of adolescents: findings from project EAT. J Adolesc Health. 2002;30:243–252. [PubMed] [Google Scholar]
12. Kutcher EC. Lund BC. Pery PJ. Anabolic steroids: a review for the clinician. Sports Med. 2002;32:285–296. [PubMed] [Google Scholar]
13. Sonksen PH. Insulin, growth hormone and sport. J Endocrinol. 2001;170:13–25. [PubMed] [Google Scholar]
14. Ghaphery NA. Performance-enhancing drugs. Orthop Clin North Am. 1995;26:433–442. [PubMed] [Google Scholar]
15. Pope HG. Katz DL. Champoux R. Anabolic-androgenic steroid use among 1,010 college men. Physician and Sports Medicine. 1988;16:75–81. [PubMed] [Google Scholar]
16. DuRant RH. Escobedo LG. Heath GW. Anabolic-steroid use, strength training and multiple drug use among adolescents in the United States. Pediatrics. 1995;96:23–28. [PubMed] [Google Scholar]
17. Lucas SE. Current perspectives on anabolic-androgenic steroid abuse. Trends Pharm Sci. 1993;14:61–68. [PubMed] [Google Scholar]
18. DuRant RH. Rickert VI. Seymore C, et al. Use of multiple drugs among adolescents who use anabolic steroids. N Engl J Med. 1993;328:922–926. [PubMed] [Google Scholar]
19. Miller KE. Hoffman JH. Barnes GM, et al. Adolescent anabolic steroid use, gender, physical activity and other problem behaviors. Substance Use and Misuse. 2005;40:1637–1657. [PubMed] [Google Scholar]
20. Clancy GP. Yates WR. Anabolic steroid use among substance abusers in treatment. J Clin Psychiatry. 1992;53:97–100. [PubMed] [Google Scholar]
21. Bahrke MS. Yesalis CE. Kopstein AN, et al. Risk factors associated with anabolic-androgenic steroid use among adolescents. Sports Med. 2000;29:397–405. [PubMed] [Google Scholar]
22. Klatz RM. Goldman RM. New York: Bantam Books; 1996. Stopping the clock, dramatic breakthroughs in anti-aging and age reversal techniques. [Google Scholar]
23. Mayo Clinic On-Line. Teen athletes and performance enhancing substances: what parents can do. www.mayoclinic.com.
25. Committee on Sports Medicine and Fitness. Policy statement on the use of performance enhancing substances. Pediatrics. 2005. pp. 1103–1107. [PubMed] [Google Scholar]

مقالات از روان‌پزشکی جهانی با مجوز انجمن جهانی روان‌پزشکی در اینجا ارائه شده‌اند.


ورزش کردن راهی عالی برای جوانان است تا فعال باشند، دوست پیدا کنند و لذت ببرند. ورزش همچنین می‌تواند به ایجاد مهارت‌های مهم زندگی مانند نظم و پشتکار کمک کند. با این حال، برای برخی از ورزشکاران جوان، فشار برای عضویت در یک تیم یا کسب مزیت رقابتی می‌تواند منجر به استفاده از مواد ممنوعه مانند استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی شود. اگرچه این داروهای افزایش‌دهنده عملکرد بیشتر توسط ورزشکاران مردی که فوتبال، بیسبال و لاکراس بازی می‌کنند استفاده می‌شود، اما ورزشکاران مرد در سایر ورزش‌ها و ورزشکاران زن نیز گاهی اوقات از آن‌ها استفاده می‌کنند.

استفاده از استروئیدها برای بهبود عملکرد ورزشی تقلب محسوب می‌شود و می‌تواند منجر به جریمه یا محرومیت ورزشکاران از شرکت در ورزش شود. مهم‌تر از آن، استفاده از استروئیدهای افزایش‌دهنده عملکرد می‌تواند عواقب جدی و طولانی‌مدتی برای سلامتی داشته باشد.

"استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی" اصطلاح پزشکی برای داروهایی است که برخی از ورزشکاران به طور غیرقانونی برای تلاش برای کسب مزیت ناعادلانه نسبت به حریفان خود استفاده می‌کنند. نمونه‌ها عبارتند از:

تستوسترون
متیل تستوسترون
آندروستندیون
دانازول

استفاده از استروئیدهای افزایش‌دهنده عملکرد مانند تستوسترون گاهی اوقات "دوپینگ" یا "جویسینگ" نامیده می‌شود.

هم مردان و هم زنان به طور طبیعی تستوسترون در بدن خود دارند، اگرچه میزان آن در مردان بسیار بیشتر است. تستوسترون به ترویج ظاهر ویژگی‌های جنسی ثانویه مردانه مانند عمیق شدن صدا و رشد موهای بدن و صورت کمک می‌کند. همچنین بر عضلات و استخوان‌ها تأثیر می‌گذارد.

استروئیدهای افزایش‌دهنده عملکرد معمولاً با تقلید از تستوسترون طبیعی عمل می‌کنند. اثرات گزارش شده از مصرف استروئیدها شامل افزایش اندازه عضلات، قدرت و توده بدن بدون چربی است که همه آن‌ها تصور می‌شود عملکرد ورزشی را بهبود بخشند.

استروئیدهای افزایش‌دهنده عملکرد داروهایی هستند که هم عوارض فیزیکی و هم روانی دارند. ورزشکارانی که از آن‌ها استفاده می‌کنند ممکن است بیمار شوند یا به شدت آسیب ببینند.

عوارض فیزیکی
عوارض فیزیکی شایع مصرف استروئیدها عبارتند از:

آکنه یا جوش
جای زخم یا علائم کشیدگی
ریزش زودرس مو در مردان
عمیق شدن صدا در زنان
رشد بیش از حد موهای بدن و صورت در زنان

علاوه بر این، ورزشکارانی که از سوزن برای تزریق استروئیدها استفاده می‌کنند ممکن است در محل تزریق درد داشته باشند و در معرض خطر ابتلا به عفونت قرار گیرند.

استفاده از استروئیدها همچنین می‌تواند بر رشد و عملکرد جنسی تأثیر بگذارد و باعث موارد زیر شود:

اختلال در قاعدگی
بزرگ شدن سینه در مردان و زنان
کوچک شدن بیضه‌ها
اختلال نعوظ و ناباروری

عوارض روانی
مصرف‌کنندگان استروئید ممکن است بیش از حد پرخاشگر یا درگیر شوند، وضعیتی که معمولاً به عنوان "خشم استروئیدی" شناخته می‌شود. پرخاشگری کنترل نشده باعث می‌شود برخی از مصرف‌کنندگان استروئید با دوستان و خانواده خود درگیر شوند. گاهی اوقات، آن‌ها با قانون مشکل پیدا می‌کنند.

افسردگی نیز با مصرف استروئید مرتبط بوده است و ورزشکارانی که از استروئیدهای افزایش‌دهنده عملکرد استفاده می‌کنند، بیشتر از ورزشکارانی که از آن‌ها استفاده نمی‌کنند، اقدام به خودکشی می‌کنند.

خطرات سلامتی
در حالی که برخی از عوارض جانبی استروئیدها ممکن است فقط آزاردهنده باشند، برخی دیگر ممکن است تهدید کننده زندگی باشند. به عنوان مثال، استفاده از استروئیدها با موارد زیر همراه بوده است:

مشکلات کبدی
مشکلات قلبی
سکته مغزی
لخته شدن خون
سرطان

والدین و مربیان باید به ورزشکاران جوان کمک کنند تا درک کنند که می‌توانند بدون استفاده از استروئیدها در ورزش موفق شوند. جایگزین‌هایی برای دستیابی به اهداف تناسب اندام و عملکرد شامل داشتن یک رژیم غذایی مناسب، خواب کافی و داشتن سلامت کلی روانی و جسمی خوب است.


فهرست مجلات
بولتن پیشرفته داروسازی
جلد 8(4)؛ نوامبر 2018
PMC6311632

چکیده
دوپینگ را به عنوان استفاده ورزشکاران از مواد ممنوعه توسط آژانس‌های ضد دوپینگ به منظور کسب مزیت رقابتی درک می‌کنیم. از آنجایی که ورزش نقش مهمی در آموزش جسمی و روانی و همچنین ترویج درک و همکاری بین‌المللی ایفا می‌کند، استفاده گسترده از محصولات و روش‌های دوپینگ نه تنها بر سلامت ورزشکاران، بلکه بر تصویر ورزش نیز پیامدهایی دارد. بنابراین، دوپینگ در ورزش هم به دلایل اخلاقی و هم پزشکی ممنوع است.
مواد مخدر و مسکن‌ها، استروئیدهای آنابولیک، هورمون‌ها، تعدیل‌کننده‌های گیرنده آندروژن انتخابی از جمله موادی هستند که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند.
اگرچه کنترل‌های ضد دوپینگ سخت‌گیرانه‌تر می‌شوند، اما دوپینگ و، مهم‌تر از آن، روش‌های پنهان‌سازی دوپینگ نیز در حال پیشرفت هستند و معمولاً یک گام از تکنیک‌های تشخیص دوپینگ جلوتر هستند.
بسته به ورزشی که انجام می‌شود و ویژگی‌های فیزیکی مورد نیاز آن، ورزشکاران به دنبال یک یا چند مورد از مزایای زیر از دوپینگ هستند: بهبودی از آسیب، افزایش ظرفیت ریکاوری بدن پس از تمرین، افزایش توده عضلانی و قدرت، کاهش بافت چربی، افزایش استقامت.
در نهایت، وقتی دوباره به یک رسوایی دوپینگ نگاه می‌کنیم، از میزان دشمنی علیه کسانی که دستگیر شده‌اند شگفت‌زده می‌شویم؛ این سوال مطرح می‌شود: آیا این واقعاً فاجعه‌ای است که رسانه‌ها آن را نشان می‌دهند یا حقیقتی خاموش در برابر چشمان ما، اما که بسیاری از ما از پذیرش آن خودداری کرده‌ایم؟
کلمات کلیدی: دوپینگ، ورزش، دارو، مواد غیرقانونی

مقدمه
دوپینگ به یک مسئله کلیدی و پیچیده در دنیای ورزش تبدیل شده است که شایسته توجه جدی است، زیرا متخصصان هنوز در تلاشند تا بفهمند چگونه و چرا این اتفاق می‌افتد و چگونه می‌توان از آن جلوگیری کرد. افشاگری‌های "حسابرون" در مطبوعات نشان‌دهنده شدت یک وضعیت نگران‌کننده است که در بیشتر رشته‌های ورزشی طنین‌انداز می‌شود.1
پرونده‌های دوپینگ اعتبار عملکرد در ورزش را به خطر می‌اندازد و پیروزی‌های رسانه‌ای برخی از "قهرمانان عرصه" را زیر سوال می‌برد و مورد مناقشه قرار می‌دهد. امروزه به نظر می‌رسد برخی از رشته‌های ورزشی توانسته‌اند از محدودیت‌های انسانی و گاهی اوقات محدودیت‌های قانونی فراتر روند. منافع مالی، فشار برای دستیابی به نتایج بهتر، پوشش رسانه‌ای مسابقات ورزشی و، در نهایت، طبیعت انسان می‌تواند این پدیده را توضیح دهد.2
واضح است که در برخی از رشته‌ها مانند دو و میدانی یا دوچرخه‌سواری، عملکرد انسان نمی‌تواند به طور نامحدود بهبود یابد. امروزه، ورزش فقط ورزش نیست؛ با تبدیل شدن ورزش به یک صنعت، یک تجارت، دلیلی برای غرور سیاسی یا ملی، این حقایق می‌توانند تنها به شکستن هر قانونی برای پیروزی منجر شوند. گاهی اوقات، آگاهانه، پنهان شده، با شبکه‌ای از متخصصان در پشت یا به تنهایی، برخی از ورزشکاران فکر می‌کنند "شاید من را نگیرند"؛ زیرا امروزه ورزش به معنای حامیان مالی، قراردادهای تبلیغاتی و پول است و برای آن برخی معتقدند که هر خطری ارزشش را دارد. حتی خطراتی برای سلامتی خودشان (اغلب با عواقب بزرگ و غیرقابل برگشت) دیگر مهم نیستند.3
یک ورزشکار چگونه پول زیادی به دست می‌آورد؟ از یک مسابقه مهم و از حامیان مالی. برگزارکنندگان رویدادهای ورزشی از کجا پول جایزه قابل توجهی دارند؟ از حامیان مالی. چرا حامیان مالی مبالغ قابل توجهی جایزه می‌دهند؟ برای تبلیغات و مرتبط شدن با یک رویداد ورزشی درجه یک که بهترین ورزشکاران در آن شرکت می‌کنند. چه کسی یک رویداد ورزشی درجه یک را تماشا می‌کند؟ همه. همان افرادی که دیگر رویداد را تماشا نخواهند کرد وقتی ورزشکاران دیگر نمایش لازم را ارائه ندهند. امروزه ورزشکاران را می‌توان با گلادیاتورهای روم باستان مقایسه کرد که جنبه تجاری یک رویداد ورزشی نیز موضوع مهمی است. اگر مردم از رویداد در عرصه مدرن لذت ببرند، موفقیت تجاری رویداد ورزشی تضمین می‌شود و حامیان مالی راضی خواهند بود و رویدادهای آینده را تأمین مالی می‌کنند و در نتیجه بودجه‌ای را برای جوایز قابل توجه برای ورزشکاران فراهم می‌کنند.4
پدیده دوپینگ در ورزش در حال افزایش و متنوع شدن است، همانطور که داروهای مورد استفاده برای دوپینگ نیز در حال افزایش هستند. یک مسابقه دائمی بین کسانی که روش‌های جدید دوپینگ را اختراع می‌کنند و سازمان‌های اخلاقی ورزشی که به دنبال روش‌های کارآمدتری برای تشخیص آنها هستند وجود دارد. متأسفانه، بیشتر اوقات، کسانی که در دسته اول هستند همیشه یک گام جلوتر هستند.5
بهبود روش‌های علمی مورد استفاده برای تشخیص مواد ممنوعه البته ضروری و چالش‌برانگیز است. قوانین سخت‌گیرانه‌تر با مشارکت مقامات برای جلوگیری از گسترش، بازاریابی و استفاده از چنین موادی مورد نیاز است. اقدام قاطع برای احیای بازی جوانمردانه در سراسر صنعت ورزش و در نهایت، آموزش اخلاق و بازی جوانمردانه به ورزشکاران جوان مورد نیاز است.6
هدف از این بررسی جمع‌آوری و تحلیل انتقادی تحولات و اطلاعات اخیر در مورد این مسئله حساس است تا درک بهتری از مبانی آن که توسط تحقیقات قبلی ارائه شده است ارائه شود و به توسعه استراتژی‌های عملی برای مبارزه موثر با دوپینگ در ورزش کمک کند.

دوپینگ از ابتدا تا به امروز
در طول زمان، تعاریف متعددی از دوپینگ وجود داشته است. فرهنگ لغت ورزشی بکمَن دوپینگ را به عنوان استفاده از مواد افزایش‌دهنده عملکرد تعریف می‌کند که ورزشکار را در موقعیت برتری نسبت به آنچه که به طور معمول به دست می‌آورد، قرار می‌دهد.7
اولین تعریف رسمی از دوپینگ به سال 1963 برمی‌گردد و توسط کمیته شورای اروپا صادر شد: "دوپینگ به استفاده از مواد یا واسطه‌های فیزیولوژیکی اشاره دارد که به طور معمول در بدن انسان وجود ندارند و به عنوان کمک خارجی برای افزایش عملکرد ورزشکاران در طول مسابقه معرفی می‌شوند".8
طبق کنوانسیون ضد دوپینگ شورای اروپا - "دوپینگ در ورزش" به معنای تجویز یا استفاده از عوامل یا روش‌های دوپینگ توسط ورزشکاران است. عوامل یا روش‌های دوپینگ مورد اشاره، عواملی هستند که توسط آژانس ضد دوپینگ ممنوع شده‌اند و در لیستی از مواد غیرمجاز ظاهر می‌شوند. "ورزشکاران" افرادی هستند که به طور معمول در فعالیت‌های ورزشی سازمان‌یافته شرکت می‌کنند.8
دوپینگ یک اصطلاح مدرن نیست؛ در اساطیر نروژی استفاده از مواد افزایش‌دهنده عملکرد/قدرت گزارش شده است؛ مانند بوفتونین، ماده‌ای که به افزایش عملکرد فیزیکی از پوست قورباغه‌ها یا از گونه‌های قارچ آمانیتای شناخته شده است.9
در یونان باستان، استفاده از مواد ممنوعه دلسرد نشده بود، زیرا متخصصان مواد مختلفی را به ورزشکاران ارائه می‌دادند تا عملکرد فیزیکی را افزایش دهند؛ و این کاملاً طبیعی تلقی می‌شد، کسانی که چنین موادی را ارائه می‌دادند متخصصان پزشکی در ورزش در نظر گرفته می‌شدند.9
روش‌های دوپینگ در امپراتوری روم نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت، جایی که اسب‌های مسابقه با ترکیبات مختلفی از مواد برای افزایش سرعت و استقامت خود دوپینگ می‌شدند؛ همچنین گلادیاتورها به عنوان مصرف‌کنندگان عوامل افزایش‌دهنده قدرت ذکر شده‌اند.9
دوپینگ در ورزش مدرن در نیمه دوم قرن نوزدهم توصیف شد. در طول ماراتن سنت لوئیس در سال 1904، تام هیکس در اثر استفاده از مخلوطی از براندی و استریکنین درگذشت. پس از حوادث متعدد در مسابقات، در سال 1928، فدراسیون بین‌المللی دو و میدانی (IAF) اولین فدراسیون بین‌المللی شد که دوپینگ را در مسابقات دو و میدانی ممنوع کرد؛ 32 سال بعد تست ضد دوپینگ اجرا شد.9
در مورد المپیک، اولین کنترل‌های رسمی در بازی‌های المپیک 1972 در مونیخ برای مواد معمولی انجام شد. استروئیدهای آنابولیک اولین موادی بودند که در المپیک 1976 در مونترال کنترل شدند و در نتیجه بسیاری از ورزشکاران محروم شدند و مدال‌های خود را از دست دادند. این منجر به تصمیمی از سوی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) شد که بیان می‌کرد نتایج تست‌های دوپینگ باید در طول مسابقه منتشر شود.10
این آغاز یک مبارزه آشکار بود که در دهه 1980 بین کسانی که به دنبال یافتن مواد دوپینگ جدید هستند که هنوز در لیست ضد دوپینگ قرار ندارند و مقامات تلاش می‌کنند این مواد را شناسایی کنند، آغاز شد. واضح است، با این حال، که بین این دو طرف شکافی به نفع کسانی که به تقلب علاقه‌مند هستند وجود دارد. معرفی کنترل‌های ضد دوپینگ خارج از مسابقات یک نقطه عطف جدید در مبارزه با دوپینگ در سال 1989 بود.11
در ورزش حرفه‌ای مدرن، بسیاری از ورزشکاران تست مثبت برای مواد ممنوعه داشته‌اند، شاید مشهورترین مورد آن بن جانسون کانادایی، دونده 100 متر معروف برای استفاده از استروئیدهای آنابولیک باشد. این اولین رسوایی دوپینگ در تاریخ بازی‌های المپیک بود که منجر به تعلیق جانسون به مدت دو سال و سپس مادام‌العمر شد، زیرا در سال 1993 دوباره تست مثبت داد.12
پس از سقوط پرده آهنین، اطلاعاتی در مورد دوپینگ صنعتی، سیستماتیک و علمی از جمهوری دموکراتیک سابق آلمان و به طور کلی از کشورهای کمونیستی ظاهر شد، با ده‌ها ورزشکار که پس از پایان دوران حرفه‌ای خود عوارض جانبی را تجربه کردند. این اطلاعات جنبه منفی از تاریخ ورزش را نشان داد که بی‌رحمانه به عنوان ابزاری برای تبلیغات برای نشان دادن برتری جامعه سوسیالیستی استفاده می‌شد که در آن ورزشکار و سلامتی او هیچ چیز را نشان نمی‌داد.13
در حال حاضر، دوپینگ به عنوان هرگونه نقض قوانین زیر در نظر گرفته می‌شود: استفاده یا تلاش برای استفاده از یک ماده ممنوعه یا یک روش ممنوعه، امتناع از نمونه‌برداری پس از دریافت دعوت به کنترل دوپینگ مطابق با قوانین ضد دوپینگ، اجتناب از نمونه‌برداری، جعل یا تلاش برای جعل هر بخشی از کنترل دوپینگ، در اختیار داشتن مواد یا روش‌های ممنوعه و/یا قاچاق یا تلاش برای قاچاق هر ماده یا روش ممنوعه.14
دوپینگ امروز
بسته به قوانین هر کشور، مواد دوپینگ را می‌توان از داروخانه‌ها/فروشگاه‌های مکمل خریداری کرد یا، بیشتر اوقات، از بازار سیاه. برای اینکه یک ماده یا روش افزایش‌دهنده عملکرد به عنوان دوپینگ طبقه‌بندی شود، باید حداقل دو مورد از سه معیار زیر را برآورده کند: بهبود عملکرد، ایجاد خطر برای سلامتی ورزشکار و نقض روحیه ورزش. سایر روش‌های افزایش‌دهنده عملکرد مانند انتقال خون نیز در دسته دوپینگ قرار می‌گیرند.
تعداد مواد دوپینگ بسیار زیاد است و فهرست‌بندی فردی آنها هدف این مقاله نیست. در عوض، می‌توان یک طبقه‌بندی کلی بر اساس نحوه عملکرد آنها ایجاد کرد. یک طبقه‌بندی از S0 تا S9 (جدول 1) برای مواد ممنوعه و از M1 تا M3 (جدول 2) برای روش‌های ممنوعه ایجاد شده است.

جدول 1
مواد ممنوعه هم در طول و هم خارج از مسابقه15
S0. موادی که از بازار خارج شده‌اند داروهای بازنشسته شده مانند سیبوترا‌مین؛ مواد طراح: تتراهیدروگسترون داروهای مورد استفاده در دامپزشکی S1. عوامل آنابولیک استروئیدهای آنابولیک خارجی: آندروستندیول و گستری‌نون استروئیدهای آنابولیک داخلی با تجویز خارجی: دی‌هیدروتستوسترون، تستوسترون سایر عوامل آنابولیک: تیبولون، زیلپاترول، زیرانول S2. هورمون‌های پپتیدی و عوامل رشد عوامل محرک اریتروپوئز: اریتروپوئتین، داربوئیتین هورمون لوتئینیزه کننده در مردان؛ کوریوگونادوتروپین کورتیکوتروپین‌ها، هورمون رشد. فاکتور رشد شبیه انسولین 1 (IGF 1) S3. بتا 2 آگونیست‌ها سالبوتامول-1600 µg /24h فورموترول 54 µg/ 24h کلنبوترول S4. هورمون‌ها و تعدیل‌کننده‌های متابولیک مهارکننده‌های آروماتاز: آمینوگلوتتیمید واسطه‌های متابولیک: انسولین-S5. دیورتیک‌ها و سایر عوامل پوشاننده عوامل پوشاننده: گلیسرول‌ها، جایگزین‌های پلاسما دیورتیک‌ها: استازولامید، فوروزماید، اینداپامید-S6. محرک‌های سیستم عصبی مرکزی محرک‌های غیر اختصاصی: آمفپرامون، فنفلورامین محرک‌های خاص: آدرنالین، افدرین، پسودوافدرین-S7. مواد مخدر بوپرنورفین، فنتانیل متادون، مرفین-S8. عصاره‌های شاهدانه شاهدانه، حشیش تتراهیدروکانابینول-S9. کورتیکواستروئیدها کورتوزون، هیدروکورتزون پردنیزون، متیل‌پردنیزولون-

جدول 2
روش‌های ممنوعه15
M1. دستکاری خون و اجزای آن تجویز محصولاتی حاوی گلبول‌های قرمز در گردش خون افزایش مقدار اکسیژن یا انتقال آن M2. دستکاری فیزیکی و شیمیایی تغییر یکپارچگی و اعتبار نمونه جمع‌آوری شده در طول کنترل ضد دوپینگ تزریق داخل وریدی بیش از 50 میلی‌لیتر در 6 ساعت M3. دوپینگ ژنتیکی انتقال پلیمرهای اسید نوکلئیک یا آنالوگ‌های آنها استفاده از سلول‌های طبیعی یا اصلاح شده ژنتیکی

از سال 2004، آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA) به طور سالانه کد و اسناد مرتبط خود را که استانداردهای بین‌المللی ضد دوپینگ رسمی را مشخص می‌کند، به‌روزرسانی می‌کند.
موادی که در لیست مواد ممنوعه نیستند اما ممکن است اثر دوپینگ داشته باشند
یکی از موادی که در حال حاضر به طور گسترده برای پتانسیل دوپینگ مورد مطالعه قرار می‌گیرد، پاراستامول است، ماده‌ای که معمولاً به عنوان یک مسکن و تب‌بر استفاده می‌شود. مشاهده شده است که در مورد دوچرخه‌سواران، عملکرد ورزشکاران بهبود یافته است. بنابراین، اگر در مورد دوچرخه‌سواران می‌تواند با کاهش دمای بدن عملکرد را افزایش دهد، چرا نباید برای ورزشکارانی که ماراتن می‌دوند یا ورزشکارانی که مسافت‌های 5000 و 10000 متر را می‌دوند استفاده شود؟16
برخی از عصاره‌های گیاهی مشکوک به داشتن اثرات دوپینگ بودند، بنابراین ریشه جین‌سنگ برای تشخیص اثرات افزایش‌دهنده عملکرد آزمایش شد، اما طبق مطالعات انجام شده بر روی ورزشکاران تحت نظارت IOC، هیچ تست مثبتی مشاهده نشد. با این حال، مشخص شده است که به دلیل آلودگی با سایر مواد دوپینگ، تست‌ها ممکن است مثبت باشند، به همین دلیل است که قبل از استفاده، مکمل‌های غذایی باید با دقت بررسی شوند تا از محرومیت احتمالی از مسابقات جلوگیری شود.17
مطالعاتی نیز انجام شده است تا مشخص شود آیا داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، دیکلوفناک و ایبوپروفن، می‌توانند بر نسبت تستوسترون/گلوکورونید اپی‌تستوسترون تأثیر بگذارند یا خیر، اما نتایج هیچ تغییری را نشان نداد.18
موادی که ممنوع نیستند اما می‌توانند عملکرد ورزشکار را افزایش دهند
ال-کارنیتین یک ترکیب درون‌زا، یک آمینو اسید سنتز شده در کبد و کلیه‌ها از لیزین و متیونین، دو آمینو اسید ضروری است. این به ویژه در غذاهای حیوانی یافت می‌شود، اما همچنین در گیاهانی مانند سویا، اگرچه به مقدار بسیار کمتر. تجویز ال-کارنیتین باعث افزایش کسر کلسترول HDL می‌شود و دارای خواص محافظت عصبی در بیماری آلزایمر است. برای ورزشکاران، استفاده از ال-کارنیتین بر اساس آزادسازی انرژی از چربی‌ها و صرفه‌جویی در بخشی از گلیکوژن عضلات است.19
آرژینین یک آمینو اسید نیمه ضروری است که می‌تواند برای افزایش عملکرد استفاده شود، زیرا نیتریک اکسید (NO) آزاد می‌کند و سیترولین تشکیل می‌شود، NO دارای اثر گشادکننده عروق است. ورزشکاران می‌توانند از آرژینین برای افزایش عملکرد فیزیکی، توده عضلانی و همچنین مقاومت خود در تلاش‌های زیاد استفاده کنند.20
اسید هیدروکسی سیتریک ماده‌ای است که اغلب در مکمل‌های غذایی یافت می‌شود و می‌توان آن را از گونه‌هایی مانند هیبیسکوس سابداریا یا گارسینیا کامبوجیا استخراج کرد. گزارش شده است که برای کاهش وزن استفاده می‌شود، اما طبق آزمایش‌های بالینی، اثرات لیپولیز ندارد.19
تیروزین یک آمینو اسید ضروری است که توسط بدن سنتز نمی‌شود و باید از طریق تغذیه دقیق به دست آید. همچنین می‌تواند توسط ورزشکاران استفاده شود، با اثرات مفیدی مانند کاهش چربی، کنترل اشتها. با این حال، پیش‌ساز دوپامین است و بنابراین افراد مبتلا به اختلالات روانی یا پرکاری تیروئید نباید از آن استفاده کنند، زیرا افراد در معرض خطر بالای ابتلا به سرطان پوست هستند، زیرا این آمینو اسید باعث افزایش ترشح ملاتونین می‌شود. جنبه دیگری که باید در نظر گرفته شود، دوره روزی است که تجویز می‌شود، زیرا پیش‌ساز آدرنالین و نورآدرنالین است که می‌تواند باعث تحریک سیستم عصبی شود.21
سایر آمینو اسیدها یا مشتقات مورد استفاده برای افزایش قدرت و استقامت عضلات عبارتند از: کارنوزین، سیترولین، گلوتامین، گلیسین و تائورین. تائورین و کارنوزین اثرات خاصی دارند و به عنوان مواد انرژی‌زا استفاده می‌شوند.
موادی که فقط در صورت تجاوز از دوزهای خاص دوپینگ محسوب می‌شوند
برخی از کلاس‌های دارویی مواد دارای یک حد بالایی کمی هستند، بنابراین فقط می‌توان از آنها در مقادیر بسیار کم استفاده کرد، مانند: محرک‌های سیستم عصبی مرکزی مانند کافئین و بتا 2 انتخابی‌ها مانند سالبوتامول یا فرموترول.
کافئین را می‌توان به دلیل اثرات آن به عنوان یک ماده دوپینگ در نظر گرفت: گشاد شدن جزئی برونش‌ها، که برای ورزشکارانی که در مسابقات استقامتی شرکت می‌کنند مفید است، و همچنین افزایش ادرار که می‌تواند در صورتی که ورزشکار دوپینگ شده باشد و بخواهد داروهای دیگر را به سرعت از بدن خود دفع کند، مفید باشد. سایر اثرات کافئین عبارتند از: انقباض عروق مغزی، افزایش اسیدیته معده و همچنین اشتها. یک ورزشکار زمانی دوپینگ محسوب می‌شود که غلظت کافئین در ادرار از 12 میکروگرم در میلی‌لیتر بیشتر باشد.22
بیشتر مواد بتا 2 انتخابی در مسابقات ممنوع هستند، اما استثناهایی مانند سالبوتامول وجود دارد که دارای دوز استنشاقی حداکثر 1.6 میلی‌گرم در 24 ساعت است. اگر غلظت سالبوتامول در ادرار بالاتر از 1000 نانوگرم در میلی‌لیتر باشد، ورزشکار می‌تواند به عنوان دوپینگ شناخته شود. فرموترول ماده‌ای است که در آسم استفاده می‌شود و در همان دسته سالبوتامول قرار دارد. دوز فرموترول استنشاقی 54 میکروگرم در 4 ساعت است و غلظت ادرار نباید از 40 نانوگرم در میلی‌لیتر تجاوز کند، در غیر این صورت ورزشکار طبق قوانین مجازات می‌شود.18
محرک‌های خاص سیستم عصبی مرکزی موادی هستند که همچنین دارای آستانه هستند، افدرین و متیلفدرین زمانی ممنوع هستند که غلظت آنها از 10 میکروگرم در میلی‌لیتر بیشتر شود، پسودوافدرین زمانی ممنوع است که غلظت‌ها بیشتر از 150 میکروگرم در میلی‌لیتر باشد. آدرنالین در صورت استفاده موضعی در بینی یا چشم ممنوع نیست.23
سایر موادی که دارای حد بالایی هستند که می‌تواند منجر به حذف ورزشکار از مسابقات شود عبارتند از: بوپروپیون، نیکوتین، پیپرادول، فنیل‌افرین و فنیل‌پروپانولامین.
موادی که تحت یک برنامه نظارتی قرار دارند
سه دسته از مواد بخشی از یک برنامه نظارتی هستند: محرک‌های سیستم عصبی مرکزی مانند بوپروپیون، نیکوتین، فنیل‌افرین، فنیل‌پروپانولامین، سینفرین و پیپرادول؛ مواد مخدر: هیدروکدون، ترامادول، تالپنتادول؛ و گلوکوکورتیکوئیدها که از طریق تمام راه‌های تجویز در طول مسابقات ممنوع هستند. همچنین، تل‌میسارتان، یک آنتاگونیست گیرنده AT1 کلاس آنژیوتانسین II و ملدونیوم ماده‌ای که در آنژین صدری استفاده می‌شود، می‌توانند در همان دسته قرار گیرند. محرک‌های سیستم عصبی مرکزی و همچنین مواد مخدر در مسابقات استفاده نمی‌شوند، در حالی که گلوکوکورتیکوئیدها، ملدونیوم و تل‌میسارتان هم خارج و هم در مسابقات ممنوع هستند.23
از آنجایی که مورفین متیلمورفین (کدئین) تقریباً 10 درصد به مورفین تبدیل می‌شود، نسبت کدئین/مورفین نیز باید بررسی شود و فقط در مسابقات نظارت می‌شود.19

نتیجه‌گیری
مبارزه با دوپینگ ادامه دارد، اما آژانس‌های ضد دوپینگ همیشه یک گام از سازندگان مواد جدید غیرقابل تشخیص با خواص دارویی مشابه مواد موجود عقب‌تر هستند.
بسیاری از موادی که امروزه استفاده می‌شوند را می‌توان به راحتی تشخیص داد، اما توسعه روش‌های جدید، ارزان‌تر و سریع‌تر می‌تواند به فدراسیون ضد دوپینگ کمک کند.
وجود قوانین و کدها، و همچنین رویه‌های ضد دوپینگ و گذرنامه‌های بیولوژیکی، دوپینگ را به طور فزاینده‌ای دشوار می‌کند.
عامل اصلی دیگری که می‌تواند منجر به دوپینگ شود، جنبه مالی است، نتایج خوب حامیان مالی و تبلیغات را به ارمغان می‌آورد، برای برخی از ورزشکاران این انگیزه کافی برای دوپینگ است.
آسیب‌ها دلیل دیگری است که بسیاری از ورزشکاران وضعیت "پاک" خود را به خطر می‌اندازند، تمایل آنها به بازگشت به مسابقات می‌تواند منجر به مصالحه شود که می‌تواند به پایان دوران حرفه‌ای آنها منجر شود.
مربیان نقش مهمی در دوپینگ ورزشکاران دارند، بیشتر اوقات، آنها مسئول اقدامات غیرقانونی ورزشکاران با ارائه مواد ممنوعه یا با آشنا کردن آنها با افرادی که در دوپینگ دخیل هستند، هستند. همچنین ورزشکارانی وجود دارند که از کاربرد یک ماده یا اینکه در لیست ممنوعه است اطلاعی ندارند و با توصیه پزشک خود از ماده‌ای استفاده می‌کنند که ممکن است در لیست ممنوعه باشد. مورد جالب دیگری استفاده از مکمل‌های غذایی خریداری شده از سایت‌های غیرمجاز در اینترنت است. با داشتن تبلیغات خوب و پیام متقاعدکننده، این مکمل‌ها می‌توانند توسط یک ورزشکار خریداری شوند. متأسفانه، سازمانی وجود ندارد که ترکیب این مکمل‌های غذایی را تعیین کند، بنابراین هنگامی که یک ورزشکار تصمیم به استفاده از آنها می‌گیرد، خطر محرومیت احتمالی از مسابقات را به جان می‌خرد.
توجه به این نکته مهم است که از نظر قانونی، ورزشکار مسئول 100 درصد موادی است که وارد بدن او می‌شود. بنابراین، اگر ورزشکار به طور تصادفی یک ماده ممنوعه را مصرف کند، باز هم مسئول آن است.
انجام کنترل‌های ضد دوپینگ هم در داخل و هم خارج از مسابقات برای ورزشکارانی که از مواد ممنوعه استفاده نمی‌کنند مفید است، تعداد ورزشکارانی که خارج از مسابقات تست مثبت می‌دهند بسیار بیشتر از کسانی است که در مسابقات دوپینگ می‌شوند.
پزشکان باید هنگام تجویز مواد مختلف توجه کنند، و همچنین داروسازانی که دارو را آزاد می‌کنند. با آزاد کردن دارویی در لیست مواد ممنوعه، ورزشکار ممکن است محروم شود، بنابراین قبل از تجویز دارو، مقررات و لیست مواد ممنوعه باید به دقت مطالعه شود.
اثراتی که بر بدن دارد موضوع مهمی است که هنگام بحث در مورد دوپینگ باید به آن توجه کرد. به عنوان مثال، تستوسترون مصنوعی باعث توقف تولید طبیعی تستوسترون در بدن می‌شود. این واقعیت که مواد دوپینگ امروزی ایمن‌تر از 40-50 سال پیش هستند، زمانی که برخی از ورزشکاران بر اثر آنها جان خود را از دست دادند، نیز مهم است. در واقع، بسیاری از استروئیدها امروزه دارای کاربرد پزشکی هستند و به بیمارانی که تحت عمل جراحی‌های دشوار قرار گرفته‌اند و به بهبودی سریع‌تری نیاز دارند، تجویز می‌شوند.
ورزشکارانی که از داروهای مختلف استفاده می‌کنند و رضایت پزشکان را دارند باید مراقب باشند که استفاده از چنین موادی را اعلام کنند تا در صورت مثبت شدن تست آنها، مقامات بدانند که ماده برای بهبود وضعیت سلامتی آنها مورد نیاز است.
قوانین فعلی بسیار سختگیرانه نیستند، شاید اگر پیامدهای مثبت بودن با مواد غیرقانونی بیشتر بود، نقض قوانین کمتر رایج بود. ورزشکاران باید در مورد دوپینگ و عوارض جانبی استفاده از مواد ممنوعه مختلف آموزش ببینند تا از پدیده دوپینگ جلوگیری شود.
برای به حداقل رساندن پدیده دوپینگ، برنامه‌های اطلاعات و پیشگیری، از ورزشکاران جوان شروع می‌شود و سایر ذینفعان (به عنوان مثال، پزشکان ورزشکاران، مربیان یا خانواده) را درگیر می‌کند، برای ایجاد و حفظ نگرش‌ها و رفتارهای صحیح ضروری است.
در نهایت، می‌توان نتیجه گرفت که با توجه به طبیعت انسان و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی ورزش حرفه‌ای، پایان دوپینگ در ورزش احتمالاً یک اصطلاح غیرواقعی است.

مسائل اخلاقی
قابل اجرا نیست.

تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌کنند که هیچ تضاد منافعی وجود ندارد.

منابع
1. Vamos S, Steinmann A. Applying a health literacy lens to youth sport: A focus on doping prevention in germany. Glob Health Promot 2017:1757975916683380. [PubMed]
2. Rodriguez-Serrano LI, Timpka T, Ekberg J, Dahlstrom O, Jacobsson J. Young athletes' health knowledge system: qualitative analysis of health learning processes in adolescent sportspersons. Scand J Med Sci Sports. 2018;28(3):1272–80. doi: 10.1111/sms.13020. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
3. Thevis M, Kuuranne T, Geyer H. Annual banned-substance review: Analytical approaches in human sports drug testing. Drug Test Anal. 2018;10(1):9–27. doi: 10.1002/dta.2336. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
5. Lippi G, Franchini M, Guidi GC. Doping in competition or doping in sport? Br Med Bull. 2008;86(1):95–107. doi: 10.1093/bmb/ldn014. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
6. Piper T, Thevis M. Applications of isotope ratio mass spectrometry in sports drug testing accounting for isotope fractionation in analysis of biological samples. Methods Enzymol. 2017;596:403–32. doi: 10.1016/bs.mie.2017.07.013. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
7. Beckmann O. Beckmanns Sport-Lexikon: A-Z. Leipzig: Beckmann; 1933. [Google Scholar]
8. Detlief T, Hemmersbach P. Doping in sports. Oslo: Springer; 2010. [Google Scholar]
9. Ljungqvist A. Brief History of Anti-Doping. Med Sport Sci. 2017;62:1–10. doi: 10.1159/000460680. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
10. Martinez-Sanz JM, Sospedra I, Ortiz CM, Baladia E, Gil-Izquierdo A, Ortiz-Moncada R. Intended or Unintended Doping? A Review of the Presence of Doping Substances in Dietary Supplements Used in Sports. Nutrients. 2017;9(10):pii: E1093. doi: 10.3390/nu9101093. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
11. Wilson D, Ramchandani G. Home advantage in the Winter Paralympic Games 1976-2014. Sport Sci Health. 2017;13(2):355–63. doi: 10.1007/s11332-017-0365-6. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
12. Boudreau F, Konzak B. Ben Johnson and the use of steroids in sport: sociological and ethical considerations. Can J Sport Sci. 1991;16(2):88–98. [PubMed] [Google Scholar]
13. Gerrard D. Drug misuse in sport: a historical perspective. N Z Med J. 2015;128(1426):16–8. [PubMed] [Google Scholar]
14. Ivanova V, Miller JH, Rabin O, Squirrell A, Westwood S. Harmonization of anti-doping rules in a global context (World Anti-Doping Agency-laboratory accreditation perspective. Bioanalysis. 2012;4(13):1603–11. doi: 10.4155/bio.12.152. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
15. Morente-Sanchez J, Zabala M. Doping in sport: a review of elite athletes' attitudes, beliefs, and knowledge. Sports Med. 2013;43(6):395–411. doi: 10.1007/s40279-013-0037-x. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
16. Foster J, Taylor L, Chrismas BC, Watkins SL, Mauger AR. The influence of acetaminophen on repeated sprint cycling performance. Eur J Appl Physiol. 2014;114(1):41–8. doi: 10.1007/s00421-013-2746-0. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
17. Goel DP, Geiger JD, Shan JJ, Kriellaars D, Pierce GN. Doping-control urinalysis of a ginseng extract, Cold-FX, in athletes. Int J Sport Nutr Exerc Metab. 2004;14(4):473–80. [PubMed] [Google Scholar]
18. Lundmark J, Garevik N, Thorngren JO, Garle M, Ekstrom L, Rane A. et al. Non-steroidal anti-inflammatory drugs do not influence the urinary testosterone/epitestosterone glucuronide ratio. Front Endocrinol (Lausanne) 2013;4:51. doi: 10.3389/fendo.2013.00051. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
19. Humphries D. The biochemical basis of sport performance. Br J Sports Med. 2006;40(7):655–6. doi: 10.1136/bjsm.2006.026179. [CrossRef] [Google Scholar]
20. Hristina K, Langerholc T, Trapecar M. Novel metabolic roles of L-arginine in body energy metabolism and possible clinical applications. J Nutr Health Aging. 2014;18(2):213–8. doi: 10.1007/s12603-014-0015-5. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
21. Houee-Levin C, Bobrowski K, Horakova L, Karademir B, Schoneich C, Davies MJ. et al. Exploring oxidative modifications of tyrosine: An update on mechanisms of formation, advances in analysis and biological consequences. Free Radic Res. 2015;49(4):347–73. doi: 10.3109/10715762.2015.1007968. [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
22. Pesta DH, Angadi SS, Burtscher M, Roberts CK. The effects of caffeine, nicotine, ethanol, and tetrahydrocannabinol on exercise performance. Nutr Metab (Lond) 2013;10(1):71. doi: 10.1186/1743-7075-10-71. [PMC free article] [PubMed] [CrossRef] [Google Scholar]
23. Fitch K. Proscribed drugs at the Olympic Games: permitted use and misuse (doping) by athletes. Clin Med (Lond) 2012;12(3):257–60. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]

مقالات از بولتن پیشرفته داروسازی با مجوز دانشگاه علوم پزشکی تبریز ارائه شده است.


حداقل از زمان رسوایی استروئید بن جانسون در المپیک 1988، استفاده از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد در ورزش وارد ذهنیت عمومی شده بود. رکورد دوی سرعت جهان جانسون، پیروزی او و سپس سلب مدال طلای او در سراسر جهان خبرساز شد. با این حال، داروهای افزایش‌دهنده عملکرد در ورزش با جانسون آغاز نمی‌شود. یک بررسی سریع از داروهای مورد استفاده در ورزش نشان می‌دهد که استفاده از مواد مشکوک از دیرباز وجود داشته است؛ برخی حتی استدلال می‌کنند که استفاده از دارو در ورزش به بازی‌های المپیک باستانی بازمی‌گردد.

تعداد نگران‌کننده‌ای از ورزش‌ها در حال حاضر، از جمله بیسبال، فوتبال آمریکایی، دو و میدانی و به‌ویژه دوچرخه‌سواری، در سال‌های اخیر تحت تأثیر رسوایی‌های دوپینگ قرار گرفته‌اند. چندین قهرمان المپیک به دلیل آزمایش‌های مثبت دارویی از مدال‌های خود محروم شده‌اند. اگرچه توجه اغلب بر روی ورزش قهرمانی متمرکز است، تقریباً همه ورزش‌ها با یک «مشکل دارویی» مواجه هستند و انرژی قابل توجهی را صرف آزمایش منظم ورزشکاران و محروم کردن کسانی که در این آزمایش‌ها شکست می‌خورند، می‌کنند. یک نظرسنجی ناشناس که توسط آژانس ضد دوپینگ ایالات متحده انجام شد، نشان داد که حدود یک‌دهم از همه ورزشکاران اعتراف می‌کنند که از دارو استفاده کرده‌اند، حتی اگر غیرقانونی باشد (2). با این وجود، تردیدهایی در مورد اثربخشی این آزمایش‌ها و منصفانه بودن برخی از محرومیت‌های ناشی از آن‌ها وجود دارد و برخی استدلال می‌کنند که کل این رویکرد عمیقاً اشتباه است.

داروهای افزایش‌دهنده عملکرد شامل استروئیدها (هورمون تستوسترون مردانه)، هورمون رشد انسانی (HGH)، اریتروپویتین نوترکیب (r-EPO)، یک هورمون مصنوعی و سایر داروهایی است که برای افزایش حجم عضلات در طول تمرین مصرف می‌شوند، و محرک‌ها یا دوپینگ خونی که برای بهبود عملکرد در مسابقات مصرف می‌شوند. مقامات تمایل دارند به روش‌های مختلف با این مشکل برخورد کنند، به عنوان مثال، در مسابقات دوچرخه‌سواری تور دو فرانس، همه ورزشکاران مشکوک تلقی شده و در یک لیست از 1 تا 10 رتبه‌بندی می‌شوند (1)، در حالی که برخی دیگر آزمایش‌های تصادفی روی ورزشکاران انجام می‌دهند. بازار داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، مانند EPO (اریتروپویتین) بزرگ است؛ تنها در سال 2001، EPO بیش از 5 میلیارد دلار برای مخترع آن، Amgen (2) درآمدزایی کرد. سوال این است که اقدام مناسب برای مقابله با داروهای افزایش‌دهنده عملکرد چیست - آیا راهی برای کنترل آن‌ها وجود دارد و آیا اصلاً کنترل آن‌ها منطقی است؟

بیشتر این داروها دارای کاربردهای پزشکی هستند و در برخی زمینه‌های غیرورزشی به طور قانونی تجویز می‌شوند. بعید است که پیشنهادی برای قانونی‌سازی داروهای «تفریحی» مانند کوکائین، هروئین و آمفتامین‌ها وجود داشته باشد، اگرچه همه اینها می‌توانند در برخی زمینه‌های ورزشی به عنوان افزایش‌دهنده عملکرد در نظر گرفته شوند.

Velonews.com, L’Equipe publishes list of UCI’s doping suspicions from 2010 Tour de France, 05/13/2011, http://velonews.competitor.com/2011/05/news/lequipe-publishes-list-of-ucis-doping-suspicions-from-2010-tour-de-france_172784, accessed 05/17/2011
Matthew Herper, Performance Drugs Outrun Olympics, Forbes 02/15/02, http://www.forbes.com/2002/02/15/0215ped.html, accessed 05/20/2011

نکات موافق
ورزشکاران باید در طول تمرین و مسابقه آزاد باشند تا ریسک کنند
نکته: آزادی انتخاب: اگر ورزشکاران مایل به مصرف دارو برای بهبود عملکرد خود هستند، بگذارید این کار را انجام دهند. آن‌ها به خودشان آسیبی نمی‌رسانند و باید به عنوان بزرگسالانی مورد احترام قرار گیرند که قادر به تصمیم‌گیری منطقی بر اساس اطلاعات در دسترس هستند.
حتی اگر اثرات جانبی نامطلوبی در دراز مدت وجود داشته باشد، این امر در مورد تنباکو، الکل و بوکس نیز صادق است که هنوز قانونی هستند. ما به ورزشکاران در سطح جهانی اجازه می‌دهیم 23 ساعت در هفته (به طور متوسط) تمرین کنند، رژیم غذایی خود را تنظیم کنند و با به چالش کشیدن مرزهای بدن خود، خود را به خطر بیندازند. ما به آن‌ها اجازه می‌دهیم این کار را انجام دهند، زیرا این چیزی است که آن‌ها انتخاب می‌کنند و برای آن‌ها بهترین است. طبق انجمن بازیکنان NFL، امید به زندگی متوسط یک بازیکن NFL 58 سال است (1). بنابراین ما در حال حاضر به ورزشکاران اجازه می‌دهیم زندگی خود را به خطر بیندازند، به آن‌ها انتخاب یک سبک زندگی را می‌دهیم. چرا این سابقه اخلاقی را به داروها نیز گسترش ندهیم؟

Judd Bissiotto, 15 Surprising facts about world athletes,
http://strengthplanet.com/other/15-surprising-facts-about-world-class-athletes.htm, accessed 05/18/2011

نکته مخالف:
تشبیه ساده: اگر فردی برای سرگرم کردن جمعیت خود را بکشد، این عمل همچنان غیرقانونی تلقی می‌شود و تلاش‌هایی برای جلوگیری و دلسرد کردن از آن صورت می‌گیرد.
مثال مناسب، خطرات الکل و تنباکو است که تا زمانی که در جامعه عادی نشده بودند، شناخته نشده بودند. هنگامی که خطرات شناخته شد، مردم به آن عادت کرده بودند و با ممنوعیت آن توسط دولت موافقت نمی‌کردند. اگر الکل فردا معرفی شود، ممنوع خواهد شد، همانطور که در مورد نگرش نسبت به مواد مخدر و استروئیدها نشان داده شده است. دولت‌ها سعی کرده‌اند با وضع مالیات‌های سنگین بر تنباکو و الکل، فروش را کاهش دهند. علاوه بر این، بسیاری از ایالت‌ها با معرفی ممنوعیت‌های محدود، مانند ممنوعیت سیگار کشیدن در اماکن عمومی، انتخاب را در مورد تنباکو و الکل محدود می‌کنند. این پیشنهاد نمی‌تواند از قانونی بودن تنباکو و الکل به عنوان دفاعی برای استفاده از داروها استفاده کند. این باید به عنوان یک عمل به همان اندازه مضر و بنابراین غیرقانونی تلقی شود.

هیچ تفاوتی بین روش‌های "طبیعی" و "مصنوعی" برای افزایش عملکرد وجود ندارد
نکته: تمایز طبیعی/غیرطبیعی غیرقابل دفاع است. ورزشکاران در حال حاضر از انواع مکمل‌های غذایی، تمرینات، تجهیزات، لباس، رژیم‌های تمرینی، درمان‌های پزشکی و غیره برای افزایش عملکرد خود استفاده می‌کنند. هیچ چیز «طبیعی» در مورد مصرف قرص ویتامین، پوشیدن لباس‌های Lycra تمام بدن، جراحی رباط‌ها، گذراندن هر روز در باشگاه وزنه زدن یا دویدن با کفش‌های دارای میخ وجود ندارد. رژیم غذایی، پزشکی، فناوری و حتی مربیگری در حال حاضر مزیت مصنوعی به ورزشکارانی می‌دهد که می‌توانند بهترین این کمک‌ها را داشته باشند. از آنجایی که هیچ راه روشنی برای تمایز بین کمک‌های مصنوعی قانونی و غیرقانونی به عملکرد وجود ندارد، همه آن‌ها باید مجاز باشند. بنابراین مصرف این داروها به اندازه امروز غیرطبیعی نیست.
مثال عملی از یک کمک غیرطبیعی، Speedo است که در المپیک 2008 در پکن پوشیده شد. FINA، نهاد حاکم جهانی شنا، در مورد آمار غیرمعمولی در پکن نگران بود، جایی که شناگران با لباس شنا Speedo LZR Racer 90 درصد از تمام مدال‌های موجود را به دست آوردند و 23 رکورد جهانی را شکستند. از زمان عرضه این لباس در سال 2008، 108 رکورد جهانی شکسته شده است (تا فوریه 2009) (1).

Simon Hart, Swimwear giant Speedo hit back at 'unfair advantage' claims, 02/19/2009,
http://www.telegraph.co.uk/sport/othersports/swimming/4699498/Swimwear-giant-Speedo-hit-back-at-unfair-advantage-claims.html,accessed 15/05/2011

نکته مخالف:
درست است که تعیین خط بین افزایش عملکرد قانونی و غیرقانونی دشوار است. با این حال، ما باید به هر حال این خط را ترسیم کنیم. این خط باید با هدف محافظت از ورزشکاران در برابر داروهای مضر و حفظ روحیه بازی جوانمردانه و رقابت بدون کمک بین انسان‌ها در اوج آمادگی جسمانی طبیعی ترسیم شود.
رژیم غذایی ویژه و تجهیزات ورزشی که ممکن است بسیار سخت و استثنایی به نظر برسند، بر اساس تحقیقات علمی جدی طراحی شده‌اند و برای تناسب با تمرینات طولانی‌مدت ورزشکاران آزمایش شده‌اند. تمرین سخت برای دستیابی به بهترین عملکرد با کمک این روش‌های حرفه‌ای کاملاً با مصرف استروئید و هورمون رشد برای نتیجه‌گیری فوری متفاوت است.

کنترل، به جای نادیده گرفتن، استانداردهای رقابتی در ورزش را بهبود می‌بخشد
نکته: استفاده از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد بر اساس پیشرفت‌های علم است. هنگامی که داروها و درمان‌های جدیدی کشف می‌شوند، ورزشکاران به سمت آن‌ها روی می‌آورند و در نتیجه اغلب از سازمان‌های ضد دوپینگ جلوتر هستند، که باید روش‌های آزمایش ورزشکاران را هر زمان که داروی جدیدی ایجاد شود که قرار است غیرقابل ردیابی باشد، توسعه دهند. در سال 2008، هنگامی که ریکاردو ریکو (یک دوچرخه‌سوار) با استفاده از داروی افزایش‌دهنده عملکرد Mircera که سال‌ها تصور می‌شد غیرقابل تشخیص است، دستگیر شد، شوک بزرگی وارد شد.
واقعیت این است که ممنوعیت داروهای افزایش‌دهنده عملکرد عمدتاً به ورزشکاران کشورهای ثروتمند و تیم‌هایی که می‌توانند آخرین فناوری را داشته باشند، این امکان را می‌دهد که از ردیابی در امان باشند، در حالی که دیگران در مضیقت قرار می‌گیرند (1). بنابراین، از آنجایی که این به ثروتمندان که می‌توانند داروهای غیرقابل تشخیص را بپردازند، مزیت ناعادلانه‌ای می‌دهد، باید آن را قانونی کنیم.

Millard Baker, Riccardo Ricco Tests Positive
for Undetectable New Drug Mircera at 2008 Tour de France, 07/18/2008, http://steroidreport.com/2008/07/18/riccardo-ricco-and-mircera-pegylated-epo/, accessed 05/20/2011

نکته مخالف:
ورزشکاران ثروتمند از کشورهای ثروتمند همیشه به آخرین و با کیفیت‌ترین افزایش‌دهنده‌های عملکرد دسترسی خواهند داشت. از سوی دیگر، ورزشکاران کشورهای فقیرتر که پیشرفت‌های پزشکی و علمی یکسانی ندارند، قادر به همگام شدن نخواهند بود. آن‌ها صرف نظر از قانونی بودن یا نبودن داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، همیشه در مضیقت خواهند بود.

بهبود استانداردهای ایمنی در ورزش
نکته: تولید داروهای افزایش‌دهنده عملکرد برای شیمی‌دانان کار دشواری نیست، Scientific American گزارش می‌دهد: «شیمی‌دانان سرکش با تستوسترون یا آنالوگ‌های موجود در بازار شروع می‌کنند و سپس تغییرات ساختاری جزئی ایجاد می‌کنند تا مشتقات مشابهی با فعالیت مشابه ایجاد کنند.» شیمی‌دانان زیرزمینی البته هیچ تلاشی برای آزمایش ترکیبات خود از نظر اثربخشی یا ایمنی نمی‌کنند. تولید یک ترکیب استروئیدی ساده به «تجهیزات آزمایشگاهی به ارزش شاید 50000 تا 100000 دلار» نیاز دارد. بسته به تعداد واکنش‌های شیمیایی مورد نیاز برای سنتز، «برخی از آن‌ها ممکن است در یک یا دو هفته ساخته شوند. برخی دیگر ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد» (1). در نتیجه قانونی کردن داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، یک صنعت زیرزمینی می‌تواند تنظیم شود و در نتیجه کنترل و آزمایش بیشتری برای اطمینان از سلامت و ایمنی ورزشکارانی که از این داروها استفاده می‌کنند، وجود خواهد داشت.

Steven Ashley, Doping by Design, Scientific American 01/12/2004, http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=doping-by-design, accessed 05/19/2011

نکته مخالف:
همیشه یک بازار سیاه برای داروهای ارزان‌تر یا جدید و آزمایش نشده وجود خواهد داشت که به یک ورزشکار برتری می‌دهد قبل از اینکه دیگران فرصتی برای امتحان آن داشته باشند. بنابراین، قانونی کردن احتمالاً منجر به مزایای سلامتی زیادی نخواهد شد، زیرا رقابت در ورزش همیشه باعث می‌شود که ورزشکاران مایل به پذیرش ریسک باشند.

نکات مخالف
ورزشکاران باید در طول تمرین و مسابقه آزاد باشند تا ریسک کنند
نکته: آزادی انتخاب: اگر ورزشکاران مایل به مصرف دارو برای بهبود عملکرد خود هستند، بگذارید این کار را انجام دهند. آن‌ها به خودشان آسیبی نمی‌رسانند و باید به عنوان بزرگسالانی مورد احترام قرار گیرند که قادر به تصمیم‌گیری منطقی بر اساس اطلاعات در دسترس هستند.
حتی اگر اثرات جانبی نامطلوبی در دراز مدت وجود داشته باشد، این امر در مورد تنباکو، الکل و بوکس نیز صادق است که هنوز قانونی هستند. ما به ورزشکاران در سطح جهانی اجازه می‌دهیم 23 ساعت در هفته (به طور متوسط) تمرین کنند، رژیم غذایی خود را تنظیم کنند و با به چالش کشیدن مرزهای بدن خود، خود را به خطر بیندازند. ما به آن‌ها اجازه می‌دهیم این کار را انجام دهند، زیرا این چیزی است که آن‌ها انتخاب می‌کنند و برای آن‌ها بهترین است. طبق انجمن بازیکنان NFL، امید به زندگی متوسط یک بازیکن NFL 58 سال است (1). بنابراین ما در حال حاضر به ورزشکاران اجازه می‌دهیم زندگی خود را به خطر بیندازند، به آن‌ها انتخاب یک سبک زندگی را می‌دهیم. چرا این سابقه اخلاقی را به داروها نیز گسترش ندهیم؟

Judd Bissiotto, 15 Surprising facts about world athletes,
http://strengthplanet.com/other/15-surprising-facts-about-world-class-athletes.htm, accessed 05/18/2011

نکته مخالف:
تشبیه ساده: اگر فردی برای سرگرم کردن جمعیت خود را بکشد، این عمل همچنان غیرقانونی تلقی می‌شود و تلاش‌هایی برای جلوگیری و دلسرد کردن از آن صورت می‌گیرد.
مثال مناسب، خطرات الکل و تنباکو است که تا زمانی که در جامعه عادی نشده بودند، شناخته نشده بودند. هنگامی که خطرات شناخته شد، مردم به آن عادت کرده بودند و با ممنوعیت آن توسط دولت موافقت نمی‌کردند. اگر الکل فردا معرفی شود، ممنوع خواهد شد، همانطور که در مورد نگرش نسبت به مواد مخدر و استروئیدها نشان داده شده است. دولت‌ها سعی کرده‌اند با وضع مالیات‌های سنگین بر تنباکو و الکل، فروش را کاهش دهند. علاوه بر این، بسیاری از ایالت‌ها با معرفی ممنوعیت‌های محدود، مانند ممنوعیت سیگار کشیدن در اماکن عمومی، انتخاب را در مورد تنباکو و الکل محدود می‌کنند. این پیشنهاد نمی‌تواند از قانونی بودن تنباکو و الکل به عنوان دفاعی برای استفاده از داروها استفاده کند. این باید به عنوان یک عمل به همان اندازه مضر و بنابراین غیرقانونی تلقی شود.

هیچ تفاوتی بین روش‌های "طبیعی" و "مصنوعی" برای افزایش عملکرد وجود ندارد
نکته: تمایز طبیعی/غیرطبیعی غیرقابل دفاع است. ورزشکاران در حال حاضر از انواع مکمل‌های غذایی، تمرینات، تجهیزات، لباس، رژیم‌های تمرینی، درمان‌های پزشکی و غیره برای افزایش عملکرد خود استفاده می‌کنند. هیچ چیز «طبیعی» در مورد مصرف قرص ویتامین، پوشیدن لباس‌های Lycra تمام بدن، جراحی رباط‌ها، گذراندن هر روز در باشگاه وزنه زدن یا دویدن با کفش‌های دارای میخ وجود ندارد. رژیم غذایی، پزشکی، فناوری و حتی مربیگری در حال حاضر مزیت مصنوعی به ورزشکارانی می‌دهد که می‌توانند بهترین این کمک‌ها را داشته باشند. از آنجایی که هیچ راه روشنی برای تمایز بین کمک‌های مصنوعی قانونی و غیرقانونی به عملکرد وجود ندارد، همه آن‌ها باید مجاز باشند. بنابراین مصرف این داروها به اندازه امروز غیرطبیعی نیست.
مثال عملی از یک کمک غیرطبیعی، Speedo است که در المپیک 2008 در پکن پوشیده شد. FINA، نهاد حاکم جهانی شنا، در مورد آمار غیرمعمولی در پکن نگران بود، جایی که شناگران با لباس شنا Speedo LZR Racer 90 درصد از تمام مدال‌های موجود را به دست آوردند و 23 رکورد جهانی را شکستند. از زمان عرضه این لباس در سال 2008، 108 رکورد جهانی شکسته شده است (تا فوریه 2009) (1).

Simon Hart, Swimwear giant Speedo hit back at 'unfair advantage' claims, 02/19/2009,
http://www.telegraph.co.uk/sport/othersports/swimming/4699498/Swimwear-giant-Speedo-hit-back-at-unfair-advantage-claims.html,accessed 15/05/2011

نکته مخالف:
درست است که تعیین خط بین افزایش عملکرد قانونی و غیرقانونی دشوار است. با این حال، ما باید به هر حال این خط را ترسیم کنیم. این خط باید با هدف محافظت از ورزشکاران در برابر داروهای مضر و حفظ روحیه بازی جوانمردانه و رقابت بدون کمک بین انسان‌ها در اوج آمادگی جسمانی طبیعی ترسیم شود.
رژیم غذایی ویژه و تجهیزات ورزشی که ممکن است بسیار سخت و استثنایی به نظر برسند، بر اساس تحقیقات علمی جدی طراحی شده‌اند و برای تناسب با تمرینات طولانی‌مدت ورزشکاران آزمایش شده‌اند. تمرین سخت برای دستیابی به بهترین عملکرد با کمک این روش‌های حرفه‌ای کاملاً با مصرف استروئید و هورمون رشد برای نتیجه‌گیری فوری متفاوت است.

کنترل، به جای نادیده گرفتن، استانداردهای رقابتی در ورزش را بهبود می‌بخشد
نکته: استفاده از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد بر اساس پیشرفت‌های علم است. هنگامی که داروها و درمان‌های جدیدی کشف می‌شوند، ورزشکاران به سمت آن‌ها روی می‌آورند و در نتیجه اغلب از سازمان‌های ضد دوپینگ جلوتر هستند، که باید روش‌های آزمایش ورزشکاران را هر زمان که داروی جدیدی ایجاد شود که قرار است غیرقابل ردیابی باشد، توسعه دهند. در سال 2008، هنگامی که ریکاردو ریکو (یک دوچرخه‌سوار) با استفاده از داروی افزایش‌دهنده عملکرد Mircera که سال‌ها تصور می‌شد غیرقابل تشخیص است، دستگیر شد، شوک بزرگی وارد شد.
واقعیت این است که ممنوعیت داروهای افزایش‌دهنده عملکرد عمدتاً به ورزشکاران کشورهای ثروتمند و تیم‌هایی که می‌توانند آخرین فناوری را داشته باشند، این امکان را می‌دهد که از ردیابی در امان باشند، در حالی که دیگران در مضیقت قرار می‌گیرند (1). بنابراین، از آنجایی که این به ثروتمندان که می‌توانند داروهای غیرقابل تشخیص را بپردازند، مزیت ناعادلانه‌ای می‌دهد، باید آن را قانونی کنیم.

Millard Baker, Riccardo Ricco Tests Positive
for Undetectable New Drug Mircera at 2008 Tour de France, 07/18/2008, http://steroidreport.com/2008/07/18/riccardo-ricco-and-mircera-pegylated-epo/, accessed 05/20/2011

نکته مخالف:
ورزشکاران ثروتمند از کشورهای ثروتمند همیشه به آخرین و با کیفیت‌ترین افزایش‌دهنده‌های عملکرد دسترسی خواهند داشت. از سوی دیگر، ورزشکاران کشورهای فقیرتر که پیشرفت‌های پزشکی و علمی یکسانی ندارند، قادر به همگام شدن نخواهند بود. آن‌ها صرف نظر از قانونی بودن یا نبودن داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، همیشه در مضیقت خواهند بود.

بهبود استانداردهای ایمنی در ورزش
نکته: تولید داروهای افزایش‌دهنده عملکرد برای شیمی‌دانان کار دشواری نیست، Scientific American گزارش می‌دهد: «شیمی‌دانان سرکش با تستوسترون یا آنالوگ‌های موجود در بازار شروع می‌کنند و سپس تغییرات ساختاری جزئی ایجاد می‌کنند تا مشتقات مشابهی با فعالیت مشابه ایجاد کنند.» شیمی‌دانان زیرزمینی البته هیچ تلاشی برای آزمایش ترکیبات خود از نظر اثربخشی یا ایمنی نمی‌کنند. تولید یک ترکیب استروئیدی ساده به «تجهیزات آزمایشگاهی به ارزش شاید 50000 تا 100000 دلار» نیاز دارد. بسته به تعداد واکنش‌های شیمیایی مورد نیاز برای سنتز، «برخی از آن‌ها ممکن است در یک یا دو هفته ساخته شوند. برخی دیگر ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد» (1). در نتیجه قانونی کردن داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، یک صنعت زیرزمینی می‌تواند تنظیم شود و در نتیجه کنترل و آزمایش بیشتری برای اطمینان از سلامت و ایمنی ورزشکارانی که از این داروها استفاده می‌کنند، وجود خواهد داشت.

Steven Ashley, Doping by Design, Scientific American 01/12/2004, http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=doping-by-design, accessed 05/19/2011

نکته مخالف:
همیشه یک بازار سیاه برای داروهای ارزان‌تر یا جدید و آزمایش نشده وجود خواهد داشت که به یک ورزشکار برتری می‌دهد قبل از اینکه دیگران فرصتی برای امتحان آن داشته باشند. قانونی کردن احتمالاً منجر به مزایای سلامتی زیادی نخواهد شد، زیرا رقابت در ورزش همیشه باعث می‌شود که ورزشکاران مایل به پذیرش ریسک باشند.

حفظ فلسفه اصلی ورزش
نکته: نمایش و جشن دستاورد فیزیکی انسان چیزی است که ورزش را برای مردم لذت‌بخش می‌کند. دلیل اینکه مردم از ورزش لذت می‌برند این است که این یک نمایش از این است که سایر انسان‌ها و انسان‌ها به طور جمعی به عنوان یک گونه چه می‌توانند به دست آورند.
یک تماشای جذاب برای شگفت‌انگیز کردن طراحی شده است. برای شگفت‌انگیز بودن نیازی به دستاورد فیزیکی انسان نیست (هیچ‌کس رانندگی با کامیون‌های هیولا را ورزش نمی‌داند). بنابراین، هنگامی که انسان‌ها شروع به مصرف دارو برای بهبود عملکرد خود می‌کنند، دیگر ورزش نیست، بلکه یک تماشا است، زیرا هیچ دستاورد فیزیکی انسانی وجود ندارد، بلکه یک دستاورد شیمیایی وجود دارد.
همچنین این یک جشن دستاورد فیزیکی انسان نیست، بلکه یک جشن دستاورد فکری انسان است، از اینکه چه کسی می‌تواند بهترین داروها را طراحی کند. حتی با کفش‌های ورزشی فانتزی، ما هنوز در حال جشن گرفتن دستاورد انسان هستیم، که وقتی به افراط برسد، با مصرف دارو از بین می‌رود.
این در دراز مدت به ورزشکاران سود نمی‌رساند. ورزشکاران مورد ستایش قرار نخواهند گرفت، بلکه دانشمندان مورد ستایش قرار خواهند گرفت!

نکته مخالف:
ورزش همچنین یک تماشا برای تماشاگران است.
ورزش به شاخه‌ای از تجارت سرگرمی تبدیل شده است و مردم می‌خواهند ورزشکاران «بالاتر، سریع‌تر، قوی‌تر» باشند. اگر مصرف دارو باعث شود رکوردهای جهانی به طور مداوم شکسته شوند و بازیکنان فوتبال آمریکایی بزرگتر و تماشایی‌تر شوند، چرا نباید خواسته‌های مردم را برآورده کنیم، به خصوص اگر ورزشکاران بخواهند آن را به آن‌ها بدهند؟
معیار اینکه ورزشکاران فقط باید از «توانایی‌های طبیعی» خود استفاده کنند، با مشکل مواجه می‌شود. ورزشکاران در حال حاضر از انواع مکمل‌های غذایی، تمرینات، تجهیزات، لباس، رژیم‌های تمرینی، درمان‌های پزشکی و غیره برای افزایش عملکرد خود استفاده می‌کنند. هیچ چیز «طبیعی» در مورد مصرف قرص ویتامین، پوشیدن لباس‌های Lycra تمام بدن، جراحی رباط‌ها، گذراندن هر روز در باشگاه وزنه زدن یا دویدن با کفش‌های دارای میخ وجود ندارد. رژیم غذایی، پزشکی، فناوری و حتی مربیگری در حال حاضر مزیت مصنوعی به ورزشکارانی می‌دهد که می‌توانند بهترین این کمک‌ها را داشته باشند. مصرف این داروها به اندازه امروز غیرطبیعی نیست.

اجازه دادن به افزایش‌دهنده‌های عملکرد بر انتخاب ورزشکاران تأثیر اجباری خواهد داشت
نکته: هنگامی که برخی از افراد تصمیم به استفاده از داروها برای افزایش عملکرد خود می‌گیرند، آزادی انتخاب ورزشکاران دیگر نقض می‌شود: اگر می‌خواهند موفق شوند، باید دارو مصرف کنند. ورزشکاران افراد بسیار باانگیزه‌ای هستند که برای رسیدن به اهداف خود از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند. شانس کسب مدال طلا در دو سال آینده ممکن است بر خطرات مشکلات سلامتی جدی در طول زندگی غلبه کند. ما باید از ورزشکاران در برابر خود محافظت کنیم و به هیچ‌کس اجازه ندهیم از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد استفاده کند. مثال این موضوع در دوچرخه‌سواری است. مجله علمی آمریکایی توضیح می‌دهد: «نظریه بازی نشان می‌دهد که استفاده از دوپینگ برای دوچرخه‌سواران حرفه‌ای منطقی است: داروها بسیار مؤثر و غیرقابل تشخیص هستند. پاداش موفقیت بالا است و با استفاده بیشتر از آن‌ها، یک دوچرخه‌سوار «تمیز» ممکن است آنقدر غیررقابتی شود که در معرض خطر حذف از تیم قرار گیرد» (1).

Michael Shermer, The Dopping Dillema, 03/31/2008, http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=the-doping-dilemma accessed 05/15/2011

نکته مخالف:
چنین چیزی به عنوان یک تصمیم اجباری وجود ندارد. همه کنترل کامل بر بدن و تصمیمات خود دارند. همه حق مطلق مالکیت بدن خود را دارند. اگر صاحب بدن خود هستید، می‌توانید انتخاب کنید که با آن چه کنید و هر مبادله‌ای، مانند پول به کارفرما در ازای استفاده از بدن (کار)، توجیه می‌شود، زیرا یک مبادله داوطلبانه بوده و شما هنوز خود را در اختیار دارید. اگر تصمیم به مصرف دارو بگیرید، تحت فشار همسالان یا اینکه دیگران با مصرف داروها شما را غیررقابتی کرده‌اند، مجبور نشده‌اید.

حفاظت از سلامت ورزشکاران
نکته: تولید داروهای افزایش‌دهنده عملکرد برای شیمی‌دانان کار دشواری نیست، Scientific American گزارش می‌دهد: «شیمی‌دانان سرکش با تستوسترون یا آنالوگ‌های موجود در بازار شروع می‌کنند و سپس تغییرات ساختاری جزئی ایجاد می‌کنند تا مشتقات مشابهی با فعالیت مشابه ایجاد کنند.» شیمی‌دانان زیرزمینی البته هیچ تلاشی برای آزمایش ترکیبات خود از نظر اثربخشی یا ایمنی نمی‌کنند. تولید یک ترکیب استروئیدی ساده به «تجهیزات آزمایشگاهی به ارزش شاید 50000 تا 100000 دلار» نیاز دارد. بسته به تعداد واکنش‌های شیمیایی مورد نیاز برای سنتز، «برخی از آن‌ها ممکن است در یک یا دو هفته ساخته شوند. برخی دیگر ممکن است شش ماه تا یک سال طول بکشد» (1). در نتیجه قانونی کردن داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، یک صنعت زیرزمینی می‌تواند تنظیم شود و در نتیجه کنترل و آزمایش بیشتری برای اطمینان از سلامت و ایمنی ورزشکارانی که از این داروها استفاده می‌کنند، وجود خواهد داشت.

Steven Ashley, Doping by Design, Scientific American 01/12/2004, http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=doping-by-design, accessed 05/19/2011

نکته مخالف:
همیشه یک بازار سیاه برای داروهای ارزان‌تر یا جدید و آزمایش نشده وجود خواهد داشت که به یک ورزشکار برتری می‌دهد قبل از اینکه دیگران فرصتی برای امتحان آن داشته باشند. قانونی کردن احتمالاً منجر به مزایای سلامتی زیادی نخواهد شد، زیرا رقابت در ورزش همیشه باعث می‌شود که ورزشکاران مایل به پذیرش ریسک باشند.

حفاظت از ورزشکاران جوان و آسیب‌پذیر
نکته: حتی اگر داروهای افزایش‌دهنده عملکرد فقط برای بزرگسالان قانونی شود، تعریف این موضوع از کشوری به کشور دیگر متفاوت است، که این امر برای ورزش‌هایی که جهانی هستند، مشکل‌ساز خواهد بود. ورزشکاران نوجوان در کنار ورزشکاران بزرگسال تمرین می‌کنند و مربیان یکسانی دارند، بنابراین بسیاری از آن‌ها در برابر وسوسه و فشار برای مصرف دارو تسلیم خواهند شد، اگر این داروها به طور گسترده در دسترس باشند و با قانونی شدن به طور مؤثر تأیید شوند. نه تنها چنین ورزشکاران جوان قادر به تصمیم‌گیری کاملاً منطقی و آگاهانه در مورد مصرف دارو نیستند، بلکه تأثیرات سلامتی بر بدن‌های در حال رشد حتی از کاربران بزرگسال بدتر خواهد بود. این امر همچنین پیام مثبتی در مورد فرهنگ مواد مخدر به طور کلی ارسال می‌کند و استفاده از «مواد مخدر تفریحی» با تمام شرارت‌های همراه آن را گسترده‌تر می‌کند.

نکته مخالف:
وسوسه جوانی برای امتحان مواد غیرقانونی فقط در ورزش وجود ندارد. در همه محیط‌ها محدودیت سنی وجود دارد.
اینکه ما باید ممنوعیت را به خاطر کودکان حفظ کنیم، مانند این است که ما از ممنوعیت الکل برای همه حمایت کنیم، زیرا برخی از نوجوانان دوست دارند با بزرگسالانی که به طور قانونی مجاز به نوشیدن الکل هستند، معاشرت کنند. همیشه یک محدودیت سنی وجود خواهد داشت و وظیفه موسسات، مربیان و ورزشکاران است که آن را رعایت کنند تا ورزشکاران در آینده بتوانند تصمیم آگاهانه‌ای بگیرند.


امیدوارید با مصرف داروهای افزایش‌دهنده عملکرد، برتری کسب کنید؟ با نحوه عملکرد این داروها و اثرات آن‌ها بر سلامتی خود آشنا شوید.
توسط کارکنان کلینیک مایو

اکثر ورزشکاران حرفه‌ای تمایل قوی به پیروزی دارند. آن‌ها اغلب رویاهای بزرگی هم دارند. برخی از ورزشکاران می‌خواهند برای تیم‌های ورزشی حرفه‌ای بازی کنند. برخی دیگر می‌خواهند برای کشورهای خود مدال کسب کنند. فشار برای پیروزی باعث می‌شود برخی از ورزشکاران از داروهایی استفاده کنند که ممکن است به آن‌ها برتری دهد. این داروها، داروهای افزایش‌دهنده عملکرد نامیده می‌شوند. استفاده از این داروها به عنوان دوپینگ شناخته می‌شود.

اما دوپینگ خطراتی به همراه دارد. در مورد اثرات داروهای افزایش‌دهنده عملکرد بر سلامتی بیشتر بیاموزید.

استروئیدهای آنابولیک
آن‌ها چه هستند؟
استروئیدهای آنابولیک داروهایی هستند که ورزشکاران برای افزایش قدرت و عضله‌سازی مصرف می‌کنند. این داروها همچنین به عنوان استروئیدهای آنابولیک-آندروژنیک شناخته می‌شوند. آن‌ها برای تقلید از هورمونی که بدن تولید می‌کند، به نام تستوسترون، ساخته شده‌اند.

تستوسترون دو اثر اصلی بر بدن دارد:

به عضله‌سازی کمک می‌کند.
باعث ایجاد ویژگی‌هایی مانند موی صورت و صدای بم‌تر می‌شود.

استروئیدهای آنابولیکی که ورزشکاران استفاده می‌کنند، اغلب اشکال آزمایشگاهی تستوسترون هستند.

برخی از افراد از استروئیدهای آنابولیک به دلایل پزشکی استفاده می‌کنند. اما دوپینگ برای ورزش یکی از کاربردهایی نیست که این داروها برای آن تایید شده‌اند.

چه چیزی باعث می‌شود برخی از ورزشکاران بخواهند از استروئیدهای آنابولیک استفاده کنند؟ این داروها ممکن است آسیب‌هایی را که در طول تمرین سخت به عضلات وارد می‌شود، کاهش دهند. این می‌تواند به ورزشکاران کمک کند تا سریع‌تر از تمرینات خود بهبود یابند. آن‌ها ممکن است بتوانند سخت‌تر و بیشتر ورزش کنند. برخی از افراد همچنین ممکن است ظاهر عضلات خود را در هنگام مصرف این داروها دوست داشته باشند.

انواع خطرناک‌تری از استروئیدهای آنابولیک به عنوان استروئیدهای طراح شناخته می‌شوند. برخی از آزمایش‌های مواد مخدر ممکن است نتوانند آن‌ها را در بدن فرد شناسایی کنند. استروئیدهای آنابولیک هیچ کاربرد پزشکی تایید شده توسط دولت ندارند.

خطرات
بسیاری از ورزشکاران استروئیدهای آنابولیک را در دوزهایی مصرف می‌کنند که بسیار زیاد است. این دوزها بسیار بالاتر از دوزهایی است که متخصصان مراقبت‌های بهداشتی برای اهداف پزشکی استفاده می‌کنند. استروئیدهای آنابولیک عوارض جانبی جدی نیز دارند.

مردان ممکن است:

ببینند سینه‌هایشان رشد می‌کند.
متوجه شوند که بیضه‌هایشان کوچک می‌شوند.
نتوانند همسر خود را باردار کنند.
از یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی بشنوند که غده پروستات آن‌ها بزرگ شده است.

زنان ممکن است:

صدای بم‌تری داشته باشند. ممکن است درمان نتواند آن را به حالت قبل برگرداند.
متوجه شوند که بخشی از اندام تناسلی آن‌ها به نام کلیتوریس بزرگ شده است.
موهای بدن بیشتری داشته باشند.
موهای سر خود را از دست بدهند. درمان ممکن است نتواند موها را برگرداند.
قطع پریود شوند یا پریودهایشان بسیار کمتر از قبل شود.

همه افرادی که از استروئیدهای آنابولیک استفاده می‌کنند ممکن است شروع به موارد زیر کنند:

آکنه شدید.
خطر بالاتر تاندون‌های متورم یا پاره شده در بدن، که عضله را به استخوان متصل می‌کنند.
تومورهای کبد یا سایر تغییرات در کبد.
سطوح بالاتر کلسترول "بد"، که به عنوان کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) شناخته می‌شود.
سطوح پایین‌تر کلسترول "خوب"، که به عنوان کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) شناخته می‌شود.
فشار خون بالا.
مشکلات مربوط به قلب و جریان خون.
مشکلات مربوط به خشم یا خشونت.
اختلالات سلامت روان، مانند افسردگی.
نیاز به استروئیدهای آنابولیک که نمی‌توان آن را کنترل کرد.
بیماری‌هایی مانند HIV یا هپاتیت، در صورت استفاده از سوزن برای تزریق داروها.

نوجوانانی که استروئیدهای آنابولیک مصرف می‌کنند ممکن است کمتر از حد معمول رشد کنند. آن‌ها همچنین ممکن است خطر ابتلا به مشکلات سلامتی در اواخر زندگی را افزایش دهند.

دوپینگ با استروئیدهای آنابولیک توسط اکثر لیگ‌ها و گروه‌های ورزشی ممنوع است. و غیرقانونی است. هرگز خرید استروئیدهای آنابولیک از یک فروشنده مواد مخدر ایمن نیست. این داروها ممکن است آلوده یا برچسب‌گذاری نادرستی داشته باشند.

آندروستندیون
آن چیست؟
آندروستندیون، که به آن آندرو نیز گفته می‌شود، هورمونی است که بدن همه آن را تولید می‌کند. بدن آندرو را به هورمون تستوسترون و نوعی هورمون استروژن تبدیل می‌کند.

آندرو می‌تواند در آزمایشگاه ساخته شود. برخی از تولیدکنندگان داروها و مجلات ورزشی ادعا می‌کنند که محصولات آندرو به ورزشکاران کمک می‌کند تا سخت‌تر تمرین کنند و سریع‌تر بهبود یابند. اما برخی از مطالعات نشان می‌دهد که آندرو تستوسترون را افزایش نمی‌دهد. آن‌ها همچنین نشان می‌دهند که عضلات قوی‌تر نمی‌شوند.

آندرو فقط در صورتی قانونی است که یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی آن را تجویز کند. استفاده از آن به عنوان یک داروی دوپینگ در ایالات متحده غیرقانونی است.

خطرات
عوارض جانبی آندرو در مردان عبارتند از:

آکنه.
بیضه‌هایی که کوچک می‌شوند یا اسپرم کمتری تولید می‌کنند.
رشد سینه.

عوارض جانبی در زنان عبارتند از:

آکنه.
صدای بم‌تر.
ریزش مو.

آندرو می‌تواند به قلب و عروق خونی در هر کسی که آن را مصرف می‌کند آسیب برساند. این خطر ابتلا به یک مشکل جدی را افزایش می‌دهد که می‌تواند زمانی رخ دهد که قلب خون کافی دریافت نکند، به نام حمله قلبی. همچنین خطر ابتلا به وضعیتی را افزایش می‌دهد که مانع از رسیدن اکسیژن کافی به مغز می‌شود، به نام سکته مغزی. حمله قلبی و سکته مغزی می‌تواند کشنده باشد.

هورمون رشد انسانی
آن چیست؟
ورزشکاران هورمون رشد انسانی، که به آن سوماتوتروپین نیز گفته می‌شود، مصرف می‌کنند تا عضله بیشتری بسازند و در ورزش خود بهتر عمل کنند. اما مطالعات به وضوح ثابت نمی‌کنند که هورمون رشد انسانی قدرت را افزایش می‌دهد یا به افراد کمک می‌کند تا مدت طولانی‌تری ورزش کنند.

یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی می‌تواند هورمون رشد انسانی را برای برخی از دلایل پزشکی تجویز کند. این دارو به صورت تزریق داده می‌شود.

خطرات
عوارض جانبی مرتبط با هورمون رشد انسانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درد در مفاصل، جایی که دو یا چند استخوان به هم می‌رسند.
عضلاتی که ضعیف احساس می‌شوند.
تجمع مایع اضافی در بدن.
وضعیتی که بر نحوه استفاده بدن از قند برای انرژی تأثیر می‌گذارد. به این وضعیت دیابت می‌گویند.
مشکل در دیدن.
مشکلی که می‌تواند باعث ضعف، گزگز یا از دست دادن حس در دست و بازو شود. به این وضعیت سندرم تونل کارپال می‌گویند.
مشکل در کنترل قند خون.
قلبی که بزرگتر از حد معمول می‌شود، به نام کاردیومگالی.
فشار خون بالا.

اریتروپوئیتین
آن چیست؟
اریتروپوئیتین نوعی هورمون است. این دارو کم خونی را در افراد مبتلا به بیماری شدید کلیوی درمان می‌کند. این دارو سطح گلبول‌های قرمز را افزایش می‌دهد. همچنین سطح پروتئین موجود در گلبول‌های قرمز را افزایش می‌دهد که اکسیژن را به اندام‌های بدن منتقل می‌کند، به نام هموگلوبین.

مصرف اریتروپوئیتین باعث بهبود نحوه انتقال اکسیژن به عضلات می‌شود. این دارو معمولاً توسط ورزشکارانی که برای مدت طولانی ورزش می‌کنند استفاده می‌شود.

خطرات
در دهه 1990، استفاده از اریتروپوئیتین در بین دوچرخه‌سواران حرفه‌ای رایج بود. اما این دارو ممکن است در حداقل 18 مورد مرگ نقش داشته باشد. دوپینگ با اریتروپوئیتین ممکن است خطر ابتلا به مشکلات سلامتی جدی را افزایش دهد. این موارد شامل سکته مغزی، حمله قلبی و انسداد شریان‌های ریه است.

دیورتیک‌ها
آن‌ها چه هستند؟
دیورتیک‌ها داروهایی هستند که تعادل مایعات و نمک بدن را تغییر می‌دهند. آن‌ها می‌توانند باعث از دست دادن آب بدن شوند که می‌تواند وزن ورزشکار را کاهش دهد. دیورتیک‌ها همچنین ممکن است به ورزشکاران کمک کنند تا آزمایش‌های مواد مخدر را که به دنبال نشانه‌هایی از داروها در ادرار هستند، پشت سر بگذارند. آن‌ها ادرار را رقیق می‌کنند و ممکن است آثار داروها را پنهان کنند.

خطرات
دیورتیک‌ها می‌توانند عوارض جانبی ایجاد کنند، حتی در دوزهایی که متخصصان مراقبت‌های بهداشتی توصیه می‌کنند. این داروها ورزشکاران را بیشتر در معرض عوارض جانبی مانند موارد زیر قرار می‌دهند:

از دست دادن مایعات بیشتر از آنچه مصرف می‌کنید. این یک مشکل جدی به نام کم آبی است.
درد انقباضی در عضلات.
احساس سرگیجه، گیجی، ضعف یا عدم تعادل.
کمبود یک ماده معدنی به نام پتاسیم، که بدن برای عملکرد صحیح به آن نیاز دارد.
افت فشار خون.
احساس دست و پا چلفتی در هنگام حرکت و مشکل در حفظ تعادل.

دیورتیک‌ها می‌توانند در صورت استفاده برای دوپینگ توسط یک ورزشکار منجر به مرگ شوند.

کراتین
آن چیست؟
مواد مغذی ویتامین‌ها و مواد معدنی موجود در غذاهایی هستند که برای شما مفید هستند. برخی از افراد سعی می‌کنند مواد مغذی بیشتری را از محصولاتی به نام مکمل دریافت کنند. مکمل‌ها در فروشگاه‌ها و آنلاین به صورت پودر یا قرص فروخته می‌شوند. یک مکمل که در بین ورزشکاران محبوب است، کراتین مونوهیدرات نام دارد.

بدن خود نیز کراتین تولید می‌کند. این به عضلات کمک می‌کند تا انرژی آزاد کنند. مکمل‌های کراتین ممکن است به ورزشکاران کمک کند تا افزایش‌های قدرت کوتاه مدت و کوچکی داشته باشند.

کراتین به نظر می‌رسد به عضلات کمک می‌کند تا منبع انرژی بیشتری به نام آدنوزین تری فسفات (ATP) تولید کنند. ATP انرژی را در سلول‌های بدن ذخیره و منتقل می‌کند. این برای فعالیت‌هایی که شامل حرکات سریع هستند، مانند وزنه‌برداری یا دوی سرعت استفاده می‌شود. اما هیچ مدرکی وجود ندارد که کراتین به شما کمک کند در ورزش‌هایی که باعث افزایش تنفس و ضربان قلب می‌شوند، بهتر عمل کنید.

خطرات
عوارض جانبی کراتین می‌تواند شامل افزایش وزن و گرفتگی شکم یا عضلات باشد.

برخی از ورزشکاران سعی می‌کنند وزن اضافه کنند تا بزرگتر شوند. کراتین ممکن است به شما کمک کند در طول زمان وزن اضافه کنید. اما این ممکن است به دلیل آب اضافی باشد که کراتین باعث می‌شود بدن آن را نگه دارد. آب به بافت عضلانی کشیده می‌شود، از سایر قسمت‌های بدن دور می‌شود. این شما را در معرض خطر کم آبی قرار می‌دهد.

مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از کراتین برای بزرگسالان سالم در مدت کوتاه یا طولانی بی‌خطر است. مهم است که از دوزهایی که سازندگان کراتین روی بسته‌بندی توصیه می‌کنند استفاده کنید.

تحریک‌کننده‌ها
آن‌ها چه هستند؟
تحریک‌کننده‌ها سطح برخی از مواد شیمیایی در مغز را افزایش می‌دهند. آن‌ها همچنین باعث می‌شوند که ضربان قلب سریع‌تر شود و فشار خون افزایش یابد.

تحریک‌کننده‌ها می‌توانند به یک ورزشکار کمک کنند:

مدت طولانی‌تری ورزش کنند.
احساس خستگی یا گرسنگی کمتری داشته باشند.
احساس هوشیاری و پرخاشگری بیشتری داشته باشند.

تحریک‌کننده‌های رایج شامل کافئین و داروهایی به نام آمفتامین‌ها هستند. داروهای سرماخوردگی اغلب حاوی یک محرک هستند.

نوشیدنی‌های انرژی در بین بسیاری از ورزشکاران محبوب هستند. آن‌ها اغلب حاوی دوزهای بالایی از کافئین و سایر محرک‌ها هستند. مواد مخدر خیابانی مانند کوکائین و مت آمفتامین نیز محرک هستند.

خطرات
تحریک‌کننده‌ها عوارض جانبی دارند که می‌توانند باعث شوند یک ورزشکار بدتر بازی کند، مانند:

تمرکز کاهش یافته به دلیل احساس عصبی یا عصبانی.
مشکل در خواب.
کم آبی.
گرمازدگی، که زمانی اتفاق می‌افتد که بدن بیش از حد گرم شود و نتواند خنک شود.
اعتیاد به محرک‌ها، یا نیاز به دوزهای بالاتر برای احساس اثرات.

سایر عوارض جانبی عبارتند از:

احساسی که قلب به سرعت، تپش یا کوبش می‌زند.
ضربان قلب خیلی سریع، خیلی کند یا نامنظم.
کاهش وزن.
نوعی لرزش به نام لرزش.
فشار خون بالا.
توهم، که احساس دیدن چیزهایی است که وجود ندارند.
سکته مغزی.
حمله قلبی یا سایر مشکلات مربوط به جریان خون.

نتیجه‌گیری
برخی از ورزشکاران ممکن است از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد برتری کسب کنند. اما دوپینگ می‌تواند اثرات بدی بر سلامتی داشته باشد.

به طور کلی، اثرات طولانی مدت داروهای افزایش‌دهنده عملکرد به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است. و هرگونه مزایای کوتاه مدت با خطرات همراه است. دوپینگ توسط اکثر لیگ‌ها و گروه‌های ورزشی نیز ممنوع است.

به همین دلیل استفاده از داروهای افزایش‌دهنده عملکرد خطرناک است.

از کلینیک مایو به صندوق ورودی شما
برای دریافت اطلاعات مرتبط و مفید و درک اینکه کدام اطلاعات مفید است، برای دریافت به‌روزرسانی‌های تحقیقاتی، نکات سلامتی، موضوعات سلامتی فعلی و تخصص در مدیریت سلامتی به‌صورت رایگان ثبت‌نام کنید. برای پیش‌نمایش ایمیل اینجا کلیک کنید.

برای ارائه مرتبط‌ترین و مفیدترین اطلاعات به شما و درک اینکه کدام اطلاعات مفید است، ممکن است اطلاعات ایمیل و استفاده از وب‌سایت شما را با سایر اطلاعاتی که در مورد شما داریم ترکیب کنیم. اگر بیمار کلینیک مایو هستید، این می‌تواند شامل اطلاعات سلامت محافظت‌شده باشد. اگر این اطلاعات را با اطلاعات سلامت محافظت‌شده شما ترکیب کنیم، تمام آن اطلاعات را به عنوان اطلاعات سلامت محافظت‌شده در نظر خواهیم گرفت و فقط در همان شرایطی که در اطلاعیه حفظ حریم خصوصی ما ذکر شده است، از آن اطلاعات استفاده یا افشا خواهیم کرد. شما می‌توانید در هر زمان با کلیک بر روی پیوند لغو اشتراک در ایمیل، از دریافت ایمیل‌ها انصراف دهید.

27 ژوئن 2023

Madden CC، et al. Drugs and doping in athletes. In: Netter's Sports Medicine. 2nd ed. Philadelphia, Pa.: Elsevier; 2018. https://www.clinicalkey.com. Accessed Oct. 11, 2018.
Snyder PJ. Use of androgens and other hormones by athletes. https://www.uptodate.com/contents/search. Accessed Oct. 11, 2018.
Effects of performance-enhancing drugs. U.S. Anti-Doping Agency. https://www.usada.org/substances/effects-of-performance-enhancing-drugs/. Accessed Oct. 11, 2018.
Santos GH، et al. The risk environment of anabolic-androgenic steroid users in the UK: Examining motivations, practices and accounts of use. International Journal of Drug Policy. 2017;40:35.
Fleisher LA، et al., eds. Androstenedione. In: Essence of Anesthesia Practice. 4th ed. Philadelphia, Pa.: Elsevier; 2018. https://www.clinicalkey.com. Accessed Oct. 19, 2018.
La Gerche A، et al. Drugs in sport — A change is needed, but what? Heart, Lung, and Circulation. 2018;27:1099.
Boardley ID، et al. Nutritional, medicinal, and performance enhancing supplementation in dance. Performance Enhancement & Health. 2016;4:3.
Baron D، et al. Prohibited non-hormonal performance-enhancing drugs in sport. https://www.uptodate.com/contents/search. Accessed Oct. 11, 2018.
Robinson D. Permitted non-hormonal performance-enhancing substances. https://www.uptodate.com/contents/search. Accessed Oct. 11, 2018.
Madden CC، et al. Sports supplements. In: Netter's Sports Medicine. 2nd ed. Philadelphia, Pa.: Elsevier; 2018. https://www.clinicalkey.com. Accessed Oct. 11, 2018.
Hall M، et al. Creatine supplementation: An update. Current Sports Medicine Reports. 2021; doi:10.1249/JSR.0000000000000863.

See more In-depth.


ما باید تا سال ۲۰۳۰ انتشار گازهای گلخانه‌ای را به نصف کاهش دهیم و در دهه ۲۰۴۰ به انتشار خالص صفر دست یابیم. من کاملاً مطمئنم که صنعت ورزش می‌تواند این کار را زودتر از آن انجام دهد.
پاتریشیا اسپینوزا
در کنفرانس آب و هوایی سازمان ملل متحد (COP26) در گلاسکو، بریتانیا، در نوامبر ۲۰۲۱، تعدادی از سازمان‌های بزرگ ورزشی متعهد شدند تا سال ۲۰۴۰ به وضعیت انتشار خالص صفر دست یابند و ردپای کربن خود را در طول یک دهه آینده ۵۰ درصد کاهش دهند.
انتشار خالص صفر چیست و چرا مهم است؟
به خوبی ثابت شده است که فعالیت‌های انسانی عمدتاً مسئول تولید انتشار گازهای گلخانه‌ای (یا کربن) هستند که باعث تسریع تغییرات آب و هوایی می‌شوند. و تغییرات آب و هوایی مسئول تأثیرات منفی مانند افزایش سطح دریا، رویدادهای شدید آب و هوایی و خشکسالی است که از طریق آسیب به زیرساخت‌ها و اقتصاد، شکست محصولات کشاورزی و سلامت ضعیف، بر زندگی انسان تأثیر می‌گذارد.
در ورزش، ما شاهد اختلالات زیادی هستیم، مانند لغو یا به تعویق افتادن رویدادها، و همچنین گرما و آلودگی هوا که بر سلامت و عملکرد ورزشکاران تأثیر می‌گذارد.
برای اطمینان از اینکه این روند نگران‌کننده از کنترل خارج نمی‌شود، سازمان‌ها و دولت‌ها در سراسر جهان باید در سال‌های آینده انتشار کربن خود را به طور قابل توجهی کاهش دهند.
هدف اعلام شده، انتشار خالص صفر است. برای رسیدن به آن، سازمان‌ها باید انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را در طی چند سال به میزان مشخصی کاهش دهند. به عنوان مثال، سازمان‌های ورزشی که متعهد به انتشار خالص صفر از طریق کمپین Race to Zero سازمان ملل متحد (UNFCCC) و چارچوب Sports for Climate Action شده‌اند، باید تا سال ۲۰۳۰ انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را ۵۰ درصد کاهش دهند.
برای رسیدن به این هدف ۵۰ درصدی، نیاز به کاهش‌های سالانه و کوتاه‌مدت وجود دارد. آن را به عنوان یک مسابقه واقعی در نظر بگیرید؛ مانند یک ورزشکار، شما نمی‌توانید فقط در روز مسابقه حاضر شوید و انتظار نتیجه دلخواه را داشته باشید - شما باید تمرین کنید و فرآیندهای مناسب را طی کنید تا خود را به اوج آمادگی جسمانی برای نتیجه مطلوب برسانید.
با این حال، در بسیاری از موارد، انجام این کار آسان‌تر از گفتن است. کاهش کربن (اصطلاح دیگری برای کاهش ردپای کربن شما) شامل تغییرات زیادی است.
اگر یک فرد بخواهد ردپای کربن خود را کاهش دهد، می‌تواند رژیم غذایی خود را تغییر دهد، خودروی خود را با حمل و نقل عمومی جایگزین کند و وسایل کمتری بخرد. یک سازمان می‌تواند اقدام مشابهی را انجام دهد - اما این کار در مقیاس بسیار بزرگتر و پیچیده‌تری انجام می‌شود و نیاز به همراهی افراد دیگر، از جمله کارکنان، تامین‌کنندگان و شرکا در این مسیر دارد.
سازمان‌های ورزشی که اغلب باید مسئولیت سفر ورزشکاران و هواداران و همچنین رویدادها را بر عهده بگیرند، تقریباً به طور قطع برای آینده قابل پیش‌بینی ردپای کربنی خواهند داشت.
دستیابی به انتشار خالص صفر
اینجاست که کلمه "خالص" وارد می‌شود. برای هر متریک تن انتشار گازهای گلخانه‌ای که یک سازمان مسئول آن است اما نمی‌تواند از آن اجتناب کند، می‌تواند با سرمایه‌گذاری در حذف یک متریک تن از جو از طریق یک پروژه جنگل‌کاری یا، به طور فزاینده‌ای، فناوری جذب کربن، آن را حذف کند.
هنگامی که یک سازمان تا حد امکان انتشار کربن خود را کاهش می‌دهد و در پروژه‌های حذف گازهای گلخانه‌ای با کیفیت برای جبران بقیه سرمایه‌گذاری می‌کند، به وضعیت انتشار خالص صفر دست می‌یابد.