شادی، لذت و یک ناراحتی رو به رشد
بسیاری از ما، نوازندگان موسیقی کلاسیک، سال‌ها شاگردی با موسیقیدانان برجسته را سپری کردیم و عطشی سیری‌ناپذیر برای موسیقی‌سازی را تغذیه می‌کردیم. ما به سرعت از هنرمندان و آثار بزرگ چند قرن گذشته در موسیقی کلاسیک و نیم قرن اخیر در جاز لذت می‌بردیم. این جذابیت هم اجتناب‌ناپذیر و هم طبیعی بود. پس از همه، این دو دوره با توسعه تکنیک‌های آهنگسازی و اجرایی فوق‌العاده همزمان بود و آثاری موسیقیایی (و اجراهایی) را به وجود آورد که لحظاتی از شکوه و درخشش عمیق را آشکار می‌کرد.
این واقعیت که افزایش مهارت و پیچیدگی این دو ژانر موسیقی با کاهش تدریجی محبوبیت آنها در میان عموم مردم در این قرن همزمان شده است، به نظر نمی‌رسید یک نقص در موسیقی باشد، بلکه گواهی بر پیچیدگی فزاینده آن بود. و آموزش اجرایی ما - که تحت تأثیر سنت بود و با دقت بر زیبایی صدا، درخشش در تکنیک و وضوح و اصالت در بیان تمرکز داشت - همچنان به مسئله ناراحت‌کننده‌ی کاهش حضور موسیقی ما در زندگی اطرافیانمان بی‌توجهی می‌کرد. چه آهنگساز بودیم و چه اجراکننده، برای ما روشن بود که وظیفه‌ای قهرمانانه داریم: پیشبرد سنت‌هایی که از نظر ظرافت زیبایی‌شناختی و اهمیت تاریخی استثنایی هستند. و ما مفتخریم که این کار را ادامه داده‌ایم و هنر را برای هنر، تا حد امکان، ترویج می‌کنیم و نوازندگانی را فارغ‌التحصیل می‌کنیم که اغلب مهارت‌های اجرایی قابل توجهی دارند. ما این کار را حتی در حالی انجام داده‌ایم که بخشی از یک سیستم آموزشی و نهادهایی بوده‌ایم که به طور مداوم به دنبال دانش‌آموزان بیشتر و بهتری برای پر کردن مجموعه‌ها، دوره‌ها، برنامه‌ها و بار کاری اساتید هستند. 1 مانند چرخ‌دنده‌هایی در چرخ‌دنده‌های دیگر، هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم به راحتی مسئولیت اخلاقی برای فراوانی فارغ‌التحصیلانی که وارد حوزه‌های حرفه‌ای ما می‌شوند را بپذیریم.
شادی و لذت موسیقی کلاسیک و جاز برای بیشتر ما «آگاهان» تقریباً بی‌حد و مرز بوده است. و برای کسانی از ما که خوش‌شانس هستیم در جوامع آموزشی با مجموعه‌های اجرایی استثنایی کار کنیم، این شادی ادامه دارد. به چند اجرای برجسته در کنسرواتوار خودم در سال گذشته فکر می‌کنم. صداقت و شدت نفس‌گیر گیدون کرمر و Kremerata Baltica. نبوغ مسحورکننده سیسیل مک‌لورین سالوانت. اکثر خوانندگان نمونه‌های خود را خواهند داشت.
با این حال، باید اعتراف کنم که یک ناراحتی جدی وجود دارد، که از تنش فزاینده بین این تجربیات لذت‌بخش و دو واقعیت سرسخت ناشی می‌شود: چالش‌های شغلی فزاینده‌ای که دانشجویان فارغ‌التحصیل موسیقی کلاسیک و جاز با آن روبرو هستند و محبوبیت نسبی این دو ژانر موسیقی در میان عموم مردم. با بررسی این مسائل، به یک نتیجه‌گیری ناراحت‌کننده رسیده‌ام. فراتر از تمام شکوه فوق‌العاده‌اش، فرهنگ‌های پیرامون دو رشته‌ی اجرایی موسیقی ما - ژانرهای «موسیقی هنری» که مدت‌ها در کنسرواتوارها و بخش‌های موسیقی دانشگاهی ما مورد توجه بوده‌اند - به یک کیفیت کوچک و مضر تبدیل شده‌اند. آن کیفیت مضر، که با فشارهای خاص در سیستم آموزش عالی ما، همانطور که در بالا ذکر شد، تشدید می‌شود، را می‌توان به این صورت توصیف کرد. با هیجان‌زده شدن از زیبایی و درخشش و تجربیات زیبایی‌شناختی در دسترس ما خوش‌شانسان، ما به طور فزاینده‌ای نگرشی را اتخاذ کردیم که به یک جزء حیاتی دیگر از نوازندگی (حداقل همانطور که در گذشته درک می‌شد) اهمیتی نمی‌داد: علاقه به ارتباط با شنوندگان عادی و تحت تأثیر قرار دادن آنها. هزینه این طرز فکر به ارث رسیده در بین آهنگسازان و نوازندگان، «بی‌تفاوت بودن به اینکه آیا گوش می‌دهید یا نه»، چیزی جز ویرانی نبوده است.
در نظر بگیرید که هرگز در طول تاریخ بشر، مردم به موسیقی دسترسی آسان‌تری نداشته‌اند. همانطور که مطالعاتی مانند گزارش مصرف‌کننده موسیقی 2016 و مطالعه Nielsen Music 360 در سال 2015 نشان داده‌اند، بخش بزرگی (بیش از 90٪) از جمعیت ایالات متحده بیش از 20 ساعت در هفته به موسیقی گوش می‌دهند و جوانان به ویژه با موسیقی درگیر هستند. در حالی که تعامل گسترده‌ای با موسیقی وجود دارد، دو ژانر موسیقی وجود دارد که به طور فزاینده‌ای به حاشیه زندگی عادی منتقل شده‌اند. دقیقاً همان دو ژانری که من استدلال می‌کنم به طور غیرمعمولی با عدم ارتباط عاطفی بین نوازنده و شنونده عادی راحت شده‌اند. نباید تعجب کنیم وقتی می‌فهمیم (همانطور که هر سال از گزارش سالانه موسیقی Nielsen می‌فهمیم) که مصرف عمومی ضبط‌های موسیقی کلاسیک یا جاز معمولاً در حدود 1 درصد از کل مصرف قرار دارد. همانطور که پیانیست جاز بیل آنشل با اغراق اندکی به صراحت توضیح داد، «افرادی که می‌خواهند جاز بنوازند در واقع از کسانی که از آن لذت می‌برند یا حتی آن را تحمل می‌کنند، چه رسد به اینکه برای شنیدن آن پول بپردازند، بیشتر هستند.» این افول مدت زیادی طول کشیده است. موسیقی کلاسیک حدود 25 درصد از کل آلبوم‌های فروخته شده در ایالات متحده در سال 1950 را تشکیل می‌داد و جاز تقریباً 35 درصد از فروش شرکت‌های ضبط در اوایل دهه 1960 را به خود اختصاص داده بود.
در گذشته‌ی اخیر، مدارس ما به طور فزاینده‌ای به این دوگانگی نام‌برده شده با تغییراتی در برنامه درسی پاسخ داده‌اند: دوره‌های جدید برای دانشجویان در زمینه برندسازی رسانه‌های اجتماعی، بازاریابی، کارآفرینی! و بسیاری از ما رهبران به مسئله‌ی عدم محبوبیت با آهی پاسخ داده‌ایم و از دلایل خارجی متعددی که جاز و موسیقی کلاسیک را به کم‌طرفدارترین ژانرهای موسیقی تبدیل کرده است، ابراز تاسف کرده‌ایم. ما می‌توانیم عوامل متعددی را فهرست کنیم: کاهش دامنه توجه؛ تکثیر گزینه‌های سرگرمی برای مخاطبان؛ استفاده پیچیده‌تر (یعنی براق‌تر) از بازاریابی و تبلیغات توسط آژانس‌ها و هنرمندان موسیقی محبوب؛ موج‌های ضدیت با نخبگان؛ عدم توجه ما به بازاریابی؛ و سطح بدتر از همیشه آموزش پیش‌دانشگاهی (از جمله آموزش موسیقی عمومی).
بسیاری از اساتید هنرمند محور ما کمتر در مورد واقعیت‌های نام‌برده شده نگران هستند. دیدگاه آنها قابل درک است. با موفقیت خود و دانشجویان خوش‌شانس خود که به عنوان نوازنده در سالن‌های بزرگ موفق بوده‌اند و همچنان هستند، و با داشتن پایگاه مخاطبان توسعه‌یافته و قابل اعتماد برای برنامه‌ریزی سنتی در موسسات خود، و داشتن یک فهرست و رشته‌ای شایسته بررسی مادام‌العمر، چرا باید به مسائل محبوبیت عمومی یا بازار کار روبرو با نوازنده فارغ‌التحصیل معمولی اهمیت دهند؟ این سوالی است که والدین پرداخت‌کننده شهریه همان دانشجویان از آن خوشحال‌ترند به آن پاسخ دهند. 2 یک نکته کوچک اما مهم در مورد چشم‌انداز آموزش عالی ما. برخی از خوانندگان این مجله ممکن است قبلاً مقاله صمیمانه آتار آراد را در شماره 15 اوت اخیر مجله Strings خوانده باشند. او در آن مقاله چیزی را توصیف کرد که بسیاری از اساتید اجرایی موسیقی ما آرزو می‌کنند: اینکه بتوانیم از توسعه نوازندگان جوانی که با عشق بی‌قید و شرط به موسیقی وارد آموزش عالی می‌شوند، با فراهم کردن یک محیط یادگیری و تدریس نسبتاً عاری از نگرانی‌های عملی متعدد مربوط به بازار و مسیرهای شغلی حمایت کنیم. (مطمئناً این چیزی است که من آرزو می‌کنم.) اما چه چیزی واقعاً لازم است تا بتوانیم هنر را برای هنر آموزش دهیم به گونه‌ای که به واقعیت‌های بازار نیز مسئولیت‌پذیر باشد؟ حداقل، احتمالاً به کاهش چشمگیر (10 برابر؟ 20 برابر؟) در تعداد برنامه‌ها و دانشجویان موسیقی اجرایی نیاز خواهد بود. تا جایی که من می‌دانم، توجیهات قانع‌کننده‌ای برای ادامه وضعیت موجود وجود دارد. نه، بعید است که به طور داوطلبانه به کاهش تعداد برنامه‌ها، اساتید و دانشجویان موسیقی اجرایی بپردازیم.

راه‌هایی که ما در آموزش عالی می‌توانیم کمک کنیم؟
احساس می‌کنم راه‌هایی وجود دارد که ما در آموزش عالی می‌توانیم به این وضعیت کمک کنیم. راه‌هایی که می‌توانیم به طور اساسی درجات عملکردی BM/MM/DMA را تغییر شکل دهیم تا نه تنها به توسعه و ترویج هنرمندی استثنایی ادامه دهیم (ما باید از آن حمایت کنیم)، بلکه به تقویت جهت‌گیری نوازندگان جوان ما به سوی ایجاد ارتباط کمک کنیم. 3
فهرست استراتژی‌های زیر تنها یک نقطه شروع است. و برای روشن شدن، گمان می‌کنم که حتی استخدام کامل آنها نیز به طور چشمگیری محبوبیت ژانرهای موسیقی ما را بهبود نخواهد بخشید یا وضعیت دشوار اشتغال دانشجویان فارغ‌التحصیل ما را به زودی بهبود نخواهد داد. با این حال، با توجه به وضعیت موجود، هنوز باید بیشتر تلاش کنیم تا اوضاع را در جهت درست سوق دهیم.
برای شروع، مدارس موسیقی ما باید مفهوم نوازندگی را دوباره تصور کنند. گسترش تعریف مشترک کاری ما برای شامل نه تنها زیبایی صدا، درخشش تکنیک و اصالت بیان، بلکه نگرانی اصلی در مورد ارتباط با شنوندگان عادی. همانطور که هر هفته به ما یادآوری می‌شود، این نگرانی اضافی توسط مجموعه‌ای خارق‌العاده از مجموعه‌ها و شرکت‌های حرفه‌ای آینده‌نگر پذیرفته می‌شود - به عنوان مثال، آزمایش‌های سمفونی کالیفرنیا یا اپرای فیلادلفیا را در نظر بگیرید.
به طور مشابه، ما باید مدل کارآموزی خود را تغییر شکل دهیم و اطمینان حاصل کنیم که ارزیابی‌ها در درجات عملکردی BM/MM/DMA ما - چه در پایان ترم، هیئت منصفه یا کنسرت‌ها - آن درک بزرگتر از نوازندگی را منعکس کند. تمرکز نه تنها بر این که دانشجو چقدر خوب صدا می‌داد و می‌نواخت/می‌خواند، بلکه بر این که تا چه حد توانست با اعضای عموم مردم در و از طریق اجرای موسیقی خود ارتباط برقرار کند و آنها را درگیر کند. به معلمانی مانند Midori فکر می‌کنم که اغلب دانش‌آموزان را تشویق می‌کنند تا نه در یک سالن کنسرت، بلکه در فضاهای عمومی غیرمعمول و در مقابل افرادی که معمولاً با ژانرهای موسیقی ما آشنا نیستند، اجرا کنند. (حتی این رویکرد - که به هیچ وجه رادیکال نیست - هنوز در کنسرواتوارها و مدارس موسیقی ما بسیار دور از هنجار است.) بله، ما باید روش‌های ارزیابی جدیدی ایجاد کنیم. مدارس موسیقی ما راه‌های متعددی برای اندازه‌گیری اینکه دانشجو چقدر خوب صدا می‌دهد و می‌نوازد/می‌خواند دارند، اما قطعاً راه‌های قوی برای اندازه‌گیری دستاورد دانشجو در «جذب و درگیر کردن اعضای عموم مردم» نداریم. ایجاد یک ابزار ارزیابی مرتبط بسیار دشوار خواهد بود، اما احتمالاً غیرممکن نیست. البته، برخی از افراد ممکن است از ایده تلاش برای ارزیابی چیزی بسیار شخصی و ذهنی به خشم بیآیند. اما اگر قرار است عملکرد موسیقی را در آکادمی ارزیابی کنیم (و به نظر می‌رسد باید این کار را انجام دهیم)، نباید گام‌های صادقانه‌ای برای ارزیابی یکی از اهداف اصلی موسیقی‌سازی، یعنی توانایی برقراری ارتباط و تحت تأثیر قرار دادن یک انسان معمولی برداریم؟
لطفاً برای روشن شدن بیشتر، از یک حکایت بخواهید که صبور باشید. چند ماه پیش، با یک موسیقی‌دان که دهه‌ها او را تحسین می‌کردم صحبت می‌کردم. علاوه بر اینکه یکی از برجسته‌ترین نوازندگان جاز و کلاسیک زمان ما است، او یک برنامه جاز برتر مبتنی بر کنسرواتوار را رهبری می‌کند. در حالی که در مورد آخرین دسته از دانشجویان جدید صحبت می‌کرد، مکث کرد تا در مورد یک آزمون امسال که به ویژه برای او و هیئت علمی‌اش برجسته بود، فکر کند. او (با شیفتگی مداوم) آنچه را که در پایان آن آزمون اتفاق افتاد توصیف کرد. من بازگو می‌کنم. «هیئت علمی من همیشه حرف‌های زیادی برای گفتن دارند. اما بعد از اینکه این بچه بازی کرد، کسی چیزی نمی‌گفت. و از او پرسیدم - این بچه از [یک کشور اروپای شمالی] - «چگونه یاد گرفتی اینطور بازی کنی؟» او در مورد بزرگ شدن و گوش دادن به ضبط‌های مختلف هنرمندان بزرگ جاز و احساس موسیقی همانطور که آنها احساس می‌کردند صحبت کرد. دوباره از او پرسیدم، «بله، اما چگونه یاد گرفتی اینطور بازی کنی؟» بچه در نهایت توضیح داد که در چند سال گذشته، او و چند نفر از دوستانش به طور مرتب به خانه‌های سالمندان و سایر مکان‌های کوچک می‌رفتند و در مقابل مردم در جامعه خود اجرا می‌کردند.» نکته واضح بود: عملکرد این دانشجو چیزی فراتر از زیبایی و درخشش و مهارت در بیان را نشان می‌داد. این نشان‌دهنده حساسیت غنی توسعه‌یافته برای ارتباط با همنوعان بود. این حساسیت با دنبال کردن مسیری خارج از هنجار نحوه آموزش و ارزیابی نوازندگان امکان‌پذیر شد. دقیقاً همان کیفیتی است که من پیشنهاد می‌کنم به ترویج آن کمک کنیم، از جمله (به ویژه) در زمان ارزیابی رسمی.
مرتبط با استراتژی فوق، می‌توانیم شیوه‌های استخدام را تغییر شکل دهیم. تصمیمات استخدامی برای اساتید اجرایی معمولی می‌توانند به طور فزاینده‌ای شامل سؤالاتی مانند موارد زیر شوند: «این متقاضی چگونه به توانایی ما در آموزش نوازندگانی که نه تنها به طور درخشان اجرا می‌کنند، بلکه با اعضای عموم مردم ارتباط برقرار می‌کنند، کمک خواهد کرد؟» سرمایه‌گذاری ما در تقویت ارتباط با اعضای یک جمعیت متنوع همچنین مستلزم تعهد بیشتر به تنوع و فراگیری خواهد بود. (بله، موسیقی کلاسیک به طور خاص همچنان با مشکل تنوع مواجه است.) و یک سؤال مربوط به استخدام قطعاً این خواهد بود: «این متقاضی اساتید یا کارکنان چگونه به تقویت تعهد ما به تعالی، از جمله فراگیری و تنوع کمک خواهد کرد؟»
شاید بدیهی باشد که اگر بخواهیم این مسئله را به طور جدی حل کنیم، باید اطمینان حاصل کنیم که دانشجویان اجرایی به طور منظم از منتورینگ هنرمندان (هم اساتید منظم و هم متخصصان خارجی) برخوردار می‌شوند و به کارآموزی‌های معناداری با هنرمندانی که نه تنها به میراث و آینده ژانر موسیقی خود متعهد هستند، بلکه در ساختن برنامه‌هایی از موسیقی عالی (چه قدیمی و چه جدید) برای درگیر کردن اعضای عموم مردم - از جوان تا پیر - در محل‌های مختلف، مانند مدارس یا خانه‌های سالمندان، مراکز اجتماعی یا بیمارستان‌های کودکان، میخانه‌ها یا کتابخانه‌ها، دسترسی دارند. من به کودکان به دلیل خاصی اشاره می‌کنم. برای مدت طولانی، کنسرواتوارها و مدارس موسیقی ما کار سخت تصور و ایجاد تجربیات موسیقی معنادار برای خانواده‌ها و کودکان را - در بهترین حالت - به عنوان یک انحراف از کار اصلی توسعه هنرمندی در نظر گرفته‌اند. هنرمندانی وجود دارند که در این زمینه پیشرفت می‌کنند. به عنوان مثال، به مجموعه کنسرت‌های Baby Got Bach اورلی شاهام، اجراهای متمرکز بر خانواده توسط گروه‌هایی مانند پنج‌نفره نی Calefax یا تلاش‌های دسترسی به جوانان توسط Jazz at Lincoln Center فکر کنید. با توجه به نیاز به ایجاد مخاطب و کمبود موسیقی در مدارس عمومی در سراسر این کشور، وقت آن رسیده است که به دانشجویان لیسانس و تحصیلات تکمیلی خود کمک کنیم تا مهارت‌های مربوط به کار لذت‌بخش و دشوار ارتباط با مخاطبان جوان را توسعه دهند. ما نباید فرض کنیم که همه دانشجویان علاقه‌مند به تمرکز بر کودکان یا برنامه‌ریزی خانوادگی هستند، اما بیشتر دانشجویان ما شایسته فرصتی برای توسعه مهارت در این زمینه هستند.
پیشرفت به سمت هدف فوق احتمالاً مستلزم این است که ما در ایجاد مشارکت‌های استراتژیک و سه جانبه بین مدارس خود و هنرمندان و سازمان‌های ارائه‌دهنده هنر که به زیبایی، درخشش و توانایی موسیقی برای برقراری ارتباط و تحت تأثیر قرار دادن افراد بدون تجربه یا آموزش کلاسیک/جاز اختصاص دارند، دقیق‌تر باشیم. سازمان‌ها و هنرمندان ارائه‌دهنده متعددی در اطراف وجود دارند. همانطور که کنسرواتوار من با هنرمندان خاص و Washington Performing Arts یا Ryuji Ueno Foundation یاد گرفته است، این نوع مشارکت سه گانه مزایای متعددی را ارائه می‌دهد، از فرصت‌های ارتباط واقعی‌تر با جوامع منطقه‌ای تا مزایای مالی برای همه.
ما احتمالاً باید در تصمیم‌گیری‌های استخدام و بودجه برای مجموعه‌های موسیقی با دیدی بیشتر به تأثیر ارتباط‌سازی نگاه کنیم. مدارس و برنامه‌های موسیقی که ارتباط انسانی را به یک ارزش اصلی در آموزش نوازندگی تبدیل می‌کنند، قطعاً به قضاوت موفقیت یک ارکستر تمرینی یا گروه جاز (و رهبر آن) نه تنها بر اساس نحوه اجرای یک فهرست/برنامه، بلکه بر اساس نحوه موفقیت برنامه‌ریزی و اجرای آن در جذب و ارتباط با اعضای جدید مخاطب از منطقه اطراف علاقه‌مند باشند. بدون کاهش تعهد به تعالی فنی و هنری، رهبران گروه و رهبران تشویق می‌شوند تا نقش جدید و اصلی را در تقویت تأثیر و ارتباط موسیقی ما با اطرافیان بر عهده بگیرند.
و بله، دنبال کردن تغییرات رادیکالی که در نظر گرفته می‌شود، مستلزم این است که ما به کمک دانشجویان لیسانس و تحصیلات تکمیلی در توسعه مهارت‌های عملی به ویژه مربوط به حرکت و موفقیت در جامعه معاصر کمک کنیم. همانطور که به طور مداوم به ما یادآوری می‌شود، بازار اطراف به زیرکی فناوری، مهارت بازاریابی و توانایی استفاده از رسانه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های آنلاین پاداش می‌دهد. این حوزه اضافی از آموزش و یادگیری فرصتی را برای ما فراهم می‌کند تا مشارکت‌های آلی بیشتری با برنامه‌ها و اساتید پیشرفته در کسب و کار، بازاریابی و سایر بخش‌ها یا مدارس دانشگاهی ایجاد کنیم. این نوع همکاری و به اشتراک گذاری تخصص می‌تواند نه تنها آمادگی دانشجویان ما را برای موفقیت حرفه‌ای تقویت کند و شبکه‌های همکاران آنها را افزایش دهد، بلکه فرصت‌هایی را برای به اشتراک گذاری هزینه‌های آموزشی نیز ایجاد کند.

برخی انتقادات احتمالی
می‌دانم که همکاران من ممکن است انتقاداتی به آنچه طرح و پیشنهاد شده است داشته باشند. 4 برای اهداف عملی، تنها چند مورد از محتمل‌ترین حوزه‌های اختلاف در اینجا مورد بحث قرار گرفته است. همانطور که بسیاری از خوانندگان درک می‌کنند، ارتباط و پیچیدگی مسائل مربوط به این موضوع بسیار متنوع و متعدد است.
برخی از روسای مدارس موسیقی آینده‌نگر ممکن است استدلال کنند که موسسات آنها در واقع در کمک به فارغ‌التحصیلان برای پیمایش یک بازار کار فوق‌العاده چالش‌برانگیز که به موسیقی ما اهمیتی نمی‌دهد، پیشرفت خوبی داشته‌اند. به عنوان مثال، ابتکار 21st Century Musician در DePauw. یا ابتکارات متعددی که در Eastman، SMU، Oberlin، FSU، New England Conservatory، Juilliard و سایر مکان‌ها (از جمله مدرسه خودم) دنبال می‌شوند. با این حال، من استدلال می‌کنم که استراتژی‌های در حال ترویج و انجام در بسیاری از مدارس به اندازه کافی دور نمی‌روند. با دنبال کردن تغییرات جزئی در برنامه‌های درسی، این استراتژی‌ها واقعاً به هسته آنچه باید اصلاح شود نمی‌پردازند.
فردی که به مخزن سنتی و یکپارچگی هر یک از این دو ژانر موسیقی علاقه دارد، ممکن است تعجب کند که آیا این تغییرات، که بر علاقه اعضای عموم مردم متمرکز هستند، به سادگی هنرمندان ترکیبی را تولید نمی‌کنند. آیا تغییراتی مانند آنچه در بالا ذکر شد، جوانانی را تولید می‌کند که نه جاز و نه موسیقی کلاسیک را پیش می‌برند، بلکه تجربیاتی را ایجاد می‌کنند که به طور موقت مخاطبان عمومی را با موسیقی که نسخه‌های رقیق شده‌ای از سبک‌های متعدد است، فریب می‌دهند؟ این سوال و نگرانی مرتبط قابل درک است. پس از همه، بسیاری از ارکسترهای حرفه‌ای و سازمان‌های موسیقی به ایجاد دقیقاً همان تجربیات امیدوارند تا مخاطبان جدیدی را جذب و با آنها ارتباط برقرار کنند. من معتقدم که این نگرانی بی‌مورد است. دانشجویان موسیقی ما طیف استثنایی از علایق و حساسیت‌ها را به همراه دارند. بله، برخی ممکن است به هنرمندان ترکیبی تبدیل شوند. اما تعداد بسیار بیشتری احتمالاً به میراث و فهرست موسیقی خود متعهد باقی می‌مانند و به طور موفقیت‌آمیزی این زمینه را به روش‌هایی پیش می‌برند که هم اصالت و هم یکپارچگی دارند، به ویژه اگر توسط اساتیدی که دارای همان ارزش‌ها و اهداف هستند، راهنمایی شوند.
سایر خوانندگان ممکن است به جنبه‌های اصلی استدلال فوق اعتراض کنند و اشاره کنند که اساتید هنرمند در مدارس موسیقی و کنسرواتوار ما در واقع مدت زیادی است که بر ارتباط‌سازی تمرکز کرده‌اند. پس از همه، این خوانندگان ممکن است استدلال کنند که اساتید اجرایی ما معمولاً به توانایی دانشجو در انتقال یک خلق و خو یا ایده از طریق آواز یا نواختن خود توجه می‌کنند. این ادعا درست است، اما از هدف اصلی فاصله دارد. بیان جایگزینی برای نوع ارتباطی نیست که در اینجا مورد حمایت قرار می‌گیرد، جایی که آنچه ارزشمند است نه تنها بیان واضح یک اجراکننده، بلکه علاقه او به تعامل و پاسخ عاطفی شنونده عادی است. دوباره، من استدلال می‌کنم که مدل آموزش و کارآموزی ما در موسیقی کلاسیک و جاز به جهت‌گیری یا نگرش اجراکننده نسبت به شنوندگانی که با ژانرهای موسیقی ما آشنا نیستند، توجه کمی می‌کند. در واقع، درجه بی‌تفاوتی یا عدم علاقه یک اجراکننده به تجربه شنونده عادی معمولاً به کیفیت ارزیابی شده عملکرد موسیقی مرتبط نیست. واضح‌ترین بیان این فرض در روش‌های اصلی ارزیابی عملکرد ما یافت می‌شود - چه آزمون‌های گروهی در ابتدای ترم، هیئت منصفه یا ارزیابی‌های کنسرت - که تقریباً هیچ‌کدام علاقه یا توانایی یک اجراکننده در برقراری ارتباط با شنوندگان عادی را ارزیابی نمی‌کنند.
سایر خوانندگان ممکن است استدلال کنند که اکنون بهترین زمان برای دو ژانر موسیقی ما است و نگرانی‌های مطرح شده در اینجا از نوع «آسمان در حال سقوط است» است. من به اندازه اینکه از این که وضعیت ما ناامیدکننده است، از این که عاری از نقص‌های مضر است، تردید دارم. (منصفانه است که بگویم توصیف آن به هر روشی ساده بسیار پیچیده است.) مانند بسیاری از موسیقی‌دانان کلاسیک، من با علاقه نسبی تبادل انرژی بین گرگ ساندو و هیتر مک‌دونالد (همانطور که در وبلاگ ساندو و نوشته‌های مک‌دونالد در City Journal انجام شد) را خواندم. همانطور که خوانندگان در اینجا احتمالاً می‌دانند، استدلال آنها دو موقعیت به ظاهر مخالف را ترسیم کرد: اینکه موسیقی کلاسیک به طور خطرناکی در حال افول است (ساندو) یا در یک عصر طلایی (مک‌دونالد). من یکی از بسیاری از خوانندگانی بودم که با بخش زیادی از آنچه مک‌دونالد و ساندو ترسیم کردند موافق بودم. ما در آکادمی برای برجسته کردن و کمک به کیفیت دوم (یعنی عصر طلایی) خوب عمل کرده‌ایم - هرگز سطح عملکرد بالاتر نبوده است، یا توسط طیف گسترده‌تری از مجموعه‌ها و اجراکنندگان در مکان‌های بیشتر دنبال شده است. اما ما در اعتراف به مورد اول بسیار کمتر شجاع بوده‌ایم.
سایر خوانندگان ممکن است ارتباط و امکان‌پذیری استراتژی‌های فوق را برای کنسرواتوارها و نوازندگان جوان متمرکزتر زیر سوال ببرند. من موافقم که بخش کوچکی از نوازندگان جوان و گاهی اوقات با استعداد ما توانایی و علاقه محدودی به ارتباط و توجه به افکار و احساسات دیگران دارند. با توجه به پتانسیل آنها برای غنی‌سازی چشم‌انداز موسیقی ما، استدلال قوی برای حفظ آموزش آنها به همان شکل وجود دارد. و مسیرهای تحصیلی تخصصی در کنسرواتوار ما، مانند گواهی عملکرد و دیپلم هنرمند، به نظر من از این دانشجویان به بهترین شکل پشتیبانی می‌کنند.
با این حال، اکثریت نوازندگان جوان و با استعداد ما به نظر می‌رسند کاملاً آماده یادگیری و پیشرفت در برنامه‌های موسیقی هستند که به تازگی خود را به زیبایی، درخشش، بیان و توانایی موسیقی برای ایجاد ارتباط انسانی اختصاص می‌دهند. در واقع، نباید توانایی این دانشجویان را در تبدیل شدن به رهبران فکری در این کار دست کم گرفت. همانطور که یک دوست مورد اعتماد و رهبر با سابقه مدرسه موسیقی اخیراً بیان کرد، «ما می‌توانیم از این واقعیت اطمینان حاصل کنیم که افراد بیشتری نسبت به هر زمان دیگری در تاریخ به دنبال ایجاد موسیقی معنادار هستند.» توجه داشته باشید که او به اساتید یا مدل آموزشی فعلی ما اشاره نکرد. نکته او این بود که درصد غیرمعمولی از دانشجویان آماده هستند تا با چالش‌هایی که ژانرهای ما با آن روبرو هستند مقابله کنند. ما می‌توانیم و باید از آنها بهتر حمایت کنیم.

دانشجویان ما
در نهایت، کیفیت و شخصیت دانشجویان ما شاید بزرگترین منبع امید برای آینده این دو ژانر موسیقی باشد. بله، بخش قابل توجهی از اساتید کنسرواتوار و مدارس موسیقی ما احتمالاً از شرایط وخیم پیرامون ژانرهای موسیقی ما آگاه هستند. و برخی از آنها بدون شک مایل به پذیرش چالش قابل توجه گسترش تعریف نوازندگی و افزودن ارزش اصلی نامبرده شده به کار خود، کمک به تقویت ارتباط ژانرهای موسیقی ما با زندگی روزمره خواهند بود. تمایل آنها به بازنگری کل برنامه‌های درسی برای هرگونه پیشرفت حیاتی خواهد بود. به نظر می‌رسد که این تمایل بیشتر از آمادگی دانشجویان جوان ما برای مقابله با این مسئله بیشتر خواهد بود.

یادداشت‌ها
1 مانند چرخ‌دنده‌هایی در چرخ‌دنده‌های دیگر، هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم به راحتی مسئولیت اخلاقی برای فراوانی فارغ‌التحصیلانی که وارد حوزه‌های حرفه‌ای ما می‌شوند را بپذیریم.
2 یک نکته کوچک اما مهم در مورد چشم‌انداز آموزش عالی ما. برخی از خوانندگان این مجله ممکن است قبلاً مقاله صمیمانه آتار آراد را در شماره 15 اوت اخیر مجله Strings خوانده باشند. او در آن مقاله چیزی را توصیف کرد که بسیاری از اساتید اجرایی موسیقی ما آرزو می‌کنند: اینکه بتوانیم از توسعه نوازندگان جوانی که با عشق بی‌قید و شرط به موسیقی وارد آموزش عالی می‌شوند، با فراهم کردن یک محیط یادگیری و تدریس نسبتاً عاری از نگرانی‌های عملی متعدد مربوط به بازار و مسیرهای شغلی حمایت کنیم. (مطمئناً این چیزی است که من آرزو می‌کنم.) اما چه چیزی واقعاً لازم است تا بتوانیم هنر را برای هنر آموزش دهیم به گونه‌ای که به واقعیت‌های بازار نیز مسئولیت‌پذیر باشد؟ حداقل، احتمالاً به کاهش چشمگیر (10 برابر؟ 20 برابر؟) در تعداد برنامه‌ها و دانشجویان موسیقی اجرایی نیاز خواهد بود. تا جایی که من می‌دانم، توجیهات قانع‌کننده‌ای برای ادامه وضعیت موجود وجود دارد. نه، بعید است که به طور داوطلبانه به کاهش تعداد برنامه‌ها، اساتید و دانشجویان موسیقی اجرایی بپردازیم.
3 نقش احتمالی مدارک گواهی و دیپلم تخصصی در کنسرواتوارها بعداً در این مقاله مورد بحث قرار می‌گیرد.
4 برای اهداف عملی، تنها چند مورد از محتمل‌ترین حوزه‌های اختلاف در اینجا مورد بحث قرار گرفته است. همانطور که بسیاری از خوانندگان درک می‌کنند، ارتباط و پیچیدگی مسائل مربوط به این موضوع بسیار متنوع و متعدد است.


آکادمی علوم بهداشتی – برای دریافت به‌روزرسانی‌های علمی رایگان اینجا کلیک کنید.

در سال 2007، فدراسیون دو و میدانی ایالات متحده، نهاد حاکم ملی برای مسابقات دو استقامت، استفاده از هدفون و پخش‌کننده‌های صوتی قابل حمل را در مسابقات رسمی خود ممنوع کرد و این قانون را به منظور «تضمین ایمنی و جلوگیری از داشتن مزیت رقابتی برای دونده‌ها» ایجاد کرد.
بسیاری از دونده‌ها به این قانون اعتراض کردند (این قانون هنوز هم به شکل اصلاح‌شده در حال اجراست) زیرا می‌دانند که موسیقی چقدر برای افزایش عملکرد و حتی ایجاد یک تمرین لذت‌بخش ضروری است.
تنها این موضوع به تنهایی گویای قدرت موسیقی است.
چقدر به این واقعیت «تنظیم» هستید که موسیقی واقعاً می‌تواند از لذت و عملکرد شما در یک ورزش یا فعالیت بیافزاید؟
همانطور که خواهیم فهمید، این موضوع درست است!
شاید عملکرد شما یا شاید عملکرد مراجعین شما، اما به هر حال، گوش دادن به موسیقی قبل، حین یا حتی بعد از ورزش و فعالیت می‌تواند به طور گسترده‌ای به انگیزه، عملکرد و یادگیری مهارت‌ها کمک کند.
بله، موسیقی می‌تواند عملکرد ورزشی را بهبود بخشد!
وقت آن است که گوش‌هایتان را باز کنید، اجازه دهید به شما نشان دهم.
آیا موسیقی یک داروی افزایش‌دهنده عملکرد است؟
دکتر کاستاس کاراژورگیس، محقق برجسته جهان در زمینه موسیقی برای عملکرد که بیش از 100 مطالعه را به قلم آورده است، می‌گوید که می‌توان موسیقی را به عنوان «نوعی داروی قانونی افزایش‌دهنده عملکرد» در نظر گرفت.
موسیقی عملکرد ورزشی را بهبود می‌بخشد و می‌تواند یک مداخله بسیار موثر برای بهبود نحوه ارتباط فرد با عملکرد واقعی و نتیجه نهایی خود باشد.
در این مقاله، می‌خواهم برخی از تحقیقات بسیار مهم و مثبت را در مورد رابطه زیبای بین نقش موسیقی و نحوه افزایش عملکرد ورزشی با شما به اشتراک بگذارم.
موسیقی دقیقاً چگونه عملکرد را بهبود می‌بخشد؟
سوال خوبی است. در واقع می‌خواهم چهار راه کلیدی را انتخاب کنم که موسیقی می‌تواند بر عملکرد، قدرت و توانایی تأثیر بگذارد و آن را بهبود بخشد.
بیایید با انحراف ذهن که به آن تفکیک نیز گفته می‌شود، شروع کنیم.
1. تفکیک از طریق موسیقی ذهن را منحرف می‌کند
تفکیک به معنای منحرف کردن ذهن از احساسات خستگی است که در طول عملکرد به وجود می‌آیند.
تحقیقات بارها نشان داده‌اند [اینجا فایل PDF کامل را ببینید] که چگونه موسیقی می‌تواند با دور کردن توجه فرد از احساسات خستگی و درد در هنگام انجام فعالیت‌های استقامتی مانند دویدن، دوچرخه‌سواری یا شنا، عملکرد را بهبود بخشد.
در واقع، دانشمندان ورزشی در دانشگاه برونل در انگلستان، یک مرکز تحقیقاتی پیشرو در جهان در زمینه موسیقی برای ورزش، نشان داده‌اند که موسیقی می‌تواند میزان تلاش درک شده شما را 12٪ کاهش دهد و استقامت شما را 15٪ بهبود بخشد.
این مزیت فقط مختص ورزشکاران مبتدی نیست: ورزشکاران حرفه‌ای نیز به طور مداوم از این استراتژی استفاده می‌کنند!

آیا می‌دانستید که یکی از بزرگترین دونده‌های استقامت در تاریخ، هایله گبرسلسیه، هنگام شکستن رکورد جهانی 10000 متر، گام‌های خود را با آهنگ «Scatman» هماهنگ می‌کرد؟

نشان داده شده است که گوش دادن به موسیقی در حین ورزش، کارایی آن فعالیت را افزایش می‌دهد و خستگی را به تعویق می‌اندازد. این امر به ویژه در صورتی صادق است که هماهنگی بین ریتم موسیقی و حرکات خود ورزشکار وجود داشته باشد.
از نظر قدرت عضلانی، موسیقی که انگیزه بخش درک می‌شود، می‌تواند منجر به افزایش ناگهانی شدت شود. این امر ظرفیت کاری شما را افزایش می‌دهد و می‌تواند منجر به سطوح فوق‌العاده بالای قدرت انفجاری، قدرت و بهره‌وری شود. به تأثیر آن در دوی سرعت، پرش ارتفاع، وزنه‌برداری، تمرینات پلایومتریک و حتی تمرینات تناوبی با شدت بالا فکر کنید!
2. موسیقی حالت‌های جریان را برای انگیزه درونی ترویج می‌کند
جریان شامل یک حالت ذهنی تغییر یافته از آگاهی در طول فعالیت است. اگرچه این یک احساس تمرکز انرژی‌بخش است، اما به نظر می‌رسد ذهن و بدن با حداقل تلاش آگاهانه به صورت «خودکار» عمل می‌کنند.
برخی از مربیان و ورزشکاران این حالت را «در منطقه» توصیف می‌کنند. گاهی اوقات به آن حالت مسحورکننده گفته می‌شود و حتی می‌تواند حالت خلسه مانند به نظر برسد.
پس می‌توانید تصور کنید که موسیقی چگونه می‌تواند با جریان ترکیب شود تا عملکردی تحریک‌کننده و بهبودیافته برای خود یا مراجعین شما ایجاد کند؟
برخی از ورزشکاران توصیف می‌کنند که استفاده از موسیقی برای کمک به تصویرسازی ذهنی خود در طول بخش روتین فعالیتشان، به آنها اجازه می‌دهد تا «در منطقه» باشند.
بسیاری از ورزشکاران از موسیقی به روش‌های مختلف برای رسیدن به سطح خاصی از تمرکز و غلظت قبل از بازی یا مسابقه نیز استفاده می‌کنند. موسیقی به آنها این امکان را می‌دهد تا تمام عوامل حواس‌پرتی خارجی را کنار بگذارند تا بتوانند بر روی تمرکز کنند و آنچه را که می‌خواهند در طول بازی به دست آورند، تصور کنند.
3. حرکات موسیقی هماهنگ می‌توانند سطح تمرین شما را تغییر دهند
هماهنگ کردن موسیقی خود با تمرینات تکراری با افزایش سطح خروجی کار مرتبط است. تحقیقات از جنبه هماهنگی ریتم به عنوان یک بخش مهم در مهارت و عملکرد پشتیبانی می‌کند. به عنوان مثال، موسیقی می‌تواند حرکت را متعادل و تنظیم کند و در نتیجه عملکرد را طولانی‌تر کند.
آیا تا به حال این تجربه را داشته‌اید که گوش دادن به یک تمپوی سریع‌تر شما را با سرعت بیشتری به جلو می‌برد و فعالیت شما را بهبود می‌بخشد؟
در مقابل، می‌توانیم این را به تمپوهای کندتر اعمال کنیم که ممکن است برای سرعت آهسته‌تر یا ظریف‌تر یا نیاز به تمرکز مناسب باشد. یک بیانیه مطبوعاتی از دانشگاه استنفورد گزارش می‌دهد که محققان ادعا می‌کنند قطعات موسیقی خاص می‌توانند تمرکز را افزایش دهند یا آرامش را ترویج کنند. به آنچه در اسکیت نمایشی، مهارت در تیراندازی با کمان، پرتاب آزاد در بسکتبال یا حتی یک ضربه گلف مورد نیاز است فکر کنید.
به طور مشابه، موسیقی آرام‌بخش می‌تواند به ویژه در مورد اضطراب و نگرانی قبل از مسابقه مفید باشد.
4. موسیقی احساساتی را برمی‌انگیزد که از لذت شما می‌افزاید
چندین مطالعه موسیقی را با احساسات و خاطرات مثبت مرتبط کرده‌اند.
موسیقی می‌تواند با ایجاد احساسات خوب، انگیزه درونی را افزایش دهد و به شما کمک کند تا از فعالیت لذت بسیار بیشتری ببرید.
این امر زمانی تشدید می‌شود که یک قطعه موسیقی شما را از جنبه‌ای از زندگی خود که از نظر عاطفی مهم است، یادآوری کند.
چرا مهم است؟
محققان معتقدند که این عوامل می‌توانند قدرت افزایش پایبندی شما به یک برنامه ورزشی را در دراز مدت داشته باشند.
چسبندگی برای افراد غیرورزشکار و همچنین برای کسانی که در یک برنامه توانبخشی که شامل ورزش است، مانند فیزیوتراپی، درمان درد مزمن یا بیماری قلبی شرکت می‌کنند، بسیار مهم است.
بنابراین، اگر موسیقی بتواند به طور عمدی به عنوان بخشی از یک برنامه آموزشی اضافه شود، فکر کنید که یک فرد چقدر بیشتر تمایل به بازگشت خواهد داشت!
پس در مورد موسیقی در رابطه با بهبود عملکرد چه فکر می‌کنید؟
همانطور که می‌بینید، گوش دادن به آهنگ‌های مورد علاقه شما می‌تواند قطعاً از لذت شما در رقابت در ورزش‌ها بیافزاید، عملکرد شما را بهبود بخشد و مطمئناً با ایجاد یک پاسخ عاطفی خاص در هنگام گوش دادن به یک آهنگ معنادار، بر خلق و خوی شما تأثیر بگذارد.
موسیقی چگونه بر شما تأثیر گذاشته یا بر شما اثر گذاشته است؟ آیا آن را یک بخش ضروری از فعالیت، ورزش یا مسابقه می‌دانید؟
اگر موسیقی به طور مثبت بر عملکرد شما تأثیر گذاشته است، لطفاً در گفتگو در زیر در نظرات شرکت کنید! ما دوست داریم در مورد تجربه شما بشنویم، زیرا ممکن است برای شخص دیگری روشنایی ایجاد کند. اگر این یک تمرین مفید است که می‌توانید خودتان یا با مراجعین خود از آن استفاده کنید، آن را امتحان کنید. برگردید و به ما اطلاع دهید که چگونه برای شما کار کرد. و لطفاً این را با کسی که ممکن است از کشف اثرات شگفت‌انگیز موسیقی لذت ببرد، به اشتراک بگذارید!

آیا از این مطلب لذت بردید؟ برای دریافت به‌روزرسانی‌های ایمیلی رایگان ما مشترک شوید!


لیست مجلات
J Funct Morphol Kinesiol
PMC8167645

آلن جی. پیرس، سردبیر علمی
چکیده
شنیدن موسیقی بارها و بارها نشان داده است که در طول انواع مختلف ورزش، از جمله استقامت، دوی سرعت و فعالیت‌های مقاومتی، فواید ارگونیک دارد. ورزشکاران تفریحی و ورزشکاران حرفه‌ای به طور معمول موسیقی را در برنامه‌های تمرینی خود می‌گنجانند. در حالی که انواع خاصی از ورزش پاسخ‌های فیزیولوژیکی متفاوتی را ایجاد می‌کنند، نشان داده شده است که گوش دادن به موسیقی بسیاری از این پاسخ‌ها (یعنی ضربان قلب، کاتکولامین‌ها، فعال‌سازی عضلات) را تعدیل می‌کند که اغلب منجر به بهبود عملکرد می‌شود. علاوه بر این، گوش دادن به موسیقی در طول ورزش می‌تواند تأثیر مثبتی بر تغییرات روانشناختی (یعنی خلق و خو، انگیزه) و روان‌فیزیولوژیکی (یعنی میزان تلاش درک شده، برانگیختگی) داشته باشد که ممکن است به پاسخ‌های مطلوب در طول یک چالش ورزشی اجازه دهد. با این حال، شواهد متناقضی در مورد اثربخشی موسیقی وجود دارد که ممکن است از طریق تفاوت در انتخاب و ترجیح موسیقی تعدیل شود. شواهد نوظهور نشان داده است که اینکه آیا یک فرد موسیقی را که در طول ورزش گوش می‌دهد دوست دارد یا نه، تأثیر زیادی بر پتانسیل ارگونیک آن علاوه بر پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش دارد. از نظر عملی، موسیقی می‌تواند توسط فرد از طریق هدفون کنترل شود، اما اغلب به طور جمعی از طریق بلندگوها در رختکن‌ها، سالن‌های ورزشی و باشگاه‌های سلامتی پخش می‌شود که ممکن است بر عملکرد و تمرین تأثیر بگذارد. این بررسی به توصیف پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی و چگونگی تغییر این پاسخ‌ها توسط ترجیح موسیقی می‌پردازد. دانش فعلی و شواهد جدید در مورد چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر افزایش عملکرد در انواع مختلف ورزش بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد و ملاحظات عملی برای افراد و متخصصان در کاربردهای دنیای واقعی برای بهینه‌سازی عملکرد گنجانده می‌شود.
کلمات کلیدی: موسیقی ترجیحی، موسیقی غیر ترجیحی، تمرین ورزشی، تمرین مقاومتی
1. مقدمه
توصیفات گوش دادن به ریتم‌ها و ملودی‌های مختلف در طول مسابقه یا نبرد به هزاران سال پیش برمی‌گردد [1]. حتی قرن‌ها پیش، انواع مختلفی از موسیقی اغلب قدرت برانگیختن افراد به درگیری یا صلح بین فرهنگ‌ها و ادیان را داشتند [2]. در واقع، تأکید اولیه بر اهمیت ترجیح موسیقی توصیف شده است که بر احساسات کلی مثبت یا منفی افراد تأثیر می‌گذارد [3]. همانطور که توماس سورِت، آهنگساز قرن نوزدهم اظهار داشت: "زیرا اگر موسیقی بدی باشد، هرچه بیشتر به آن گوش دهیم، وضعیت بدتری خواهیم داشت." بنابراین، اثرات فردی و فرهنگی ترجیح موسیقی به طور گسترده توصیف شده است، اما نقش متمایز آن در بهینه‌سازی عملکرد ورزشی و تمرینی مدرن تنها به تازگی به موضوع مهمی از تحقیقات تبدیل شده است.
موسیقی در طول مسابقه به ویژه در طول مسابقات المپیک قرن بیستم برجسته شد. بین مراسم المپیک (یعنی افتتاحیه، اهدای مدال) و گنجاندن در برخی از رویدادها (یعنی ژیمناستیک، اسکیت روی یخ)، ارتباط بین موسیقی و ورزش بیشتر مورد پذیرش قرار گرفت [4]. در حال حاضر، موسیقی با تقریباً تمام رویدادهای ورزشی مرتبط است و به عنوان یکی از پدیده‌های اصلی مسابقات ورزشی پیشنهاد شده است [5]. با افزایش برنامه‌های ورزشی تفریحی و فردی، گنجاندن موسیقی در تمرینات افزایش یافته است. تحولات جدید در فناوری قابل حمل (یعنی تلفن‌های هوشمند، پخش‌کننده‌های MP3) دسترسی آسان را افزایش داده و امکان انتخاب موسیقی فردی در طول ورزش را فراهم کرده است [6]. ورزشکاران نخبه گزارش داده‌اند که به موسیقی در طول جلسات تمرینی، قبل از مسابقه و گرم کردن گوش می‌دهند بر اساس این باور که انگیزه و خلق و خو را بهبود می‌بخشد و به دستیابی به سطوح عملکردی برتر کمک می‌کند [7]. با این حال، تحقیقات گسترده‌ای بر روی فواید بالقوه موسیقی در طول ورزش متمرکز شده است، عمدتاً به عنوان، اما نه محدود به، وسیله‌ای برای بهبود عملکرد اوج.
نشان داده شده است که گوش دادن به موسیقی عملکرد را در ورزش‌های استقامتی [8،9]، دوی سرعت [10،11] و تمرینات مقاومتی [12،13،14] بهبود می‌بخشد. اثرات ارگونیک و افزایش‌دهنده عملکرد موسیقی ممکن است از طریق تغییرات مختلف در پاسخ‌های ورزشی حاصل شود. نشان داده شده است که موسیقی به طور مؤثری احساس خستگی و تلاش را از طریق انحراف و حواس‌پرتی در طول ورزش کاهش می‌دهد [15،16]. افزایش برانگیختگی و فعالیت عصبی در هنگام گوش دادن به موسیقی نشان داده شده است که همراه با بهبود عملکرد ورزشی است [17،18]. هماهنگ‌سازی موسیقی و ورزش می‌تواند منجر به بهبود اقتصاد دویدن، کارایی و عملکرد کلی شود [19،20،21]. گوش دادن به موسیقی قبل و در طول ورزش نشان داده شده است که انگیزه و تلاش را افزایش می‌دهد و منجر به بهبود نتایج عملکرد می‌شود [9،12،14]. بهبود عملکرد همچنین ممکن است از طریق بهبود خلق و خو، لذت بردن از ورزش و افزایش احساس قدرت تعدیل شود [10،18،22]. بنابراین، اثرات موسیقی بر عملکرد ورزشی چند وجهی است و امکان مزایای احتمالی را در طیف گسترده‌ای از جمعیت‌های ورزشی و روش‌های ورزشی فراهم می‌کند. با این حال، شواهد متناقضی در مورد اثربخشی موسیقی وجود دارد که ممکن است از طریق تفاوت در انتخاب و ترجیح موسیقی تعدیل شود. شواهد نوظهور نشان داده است که اینکه آیا یک فرد موسیقی را که در طول ورزش گوش می‌دهد دوست دارد یا نه، تأثیر زیادی بر پتانسیل ارگونیک آن علاوه بر پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش دارد. از نظر عملی، موسیقی می‌تواند توسط فرد از طریق هدفون کنترل شود، اما اغلب به طور جمعی از طریق بلندگوها در رختکن‌ها، سالن‌های ورزشی و باشگاه‌های سلامتی پخش می‌شود که ممکن است بر عملکرد و تمرین تأثیر بگذارد. این بررسی به توصیف پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی و چگونگی تغییر این پاسخ‌ها توسط ترجیح موسیقی می‌پردازد. دانش فعلی و شواهد جدید در مورد چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر افزایش عملکرد در انواع مختلف ورزش بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد و ملاحظات عملی برای افراد و متخصصان در کاربردهای دنیای واقعی برای بهینه‌سازی عملکرد گنجانده می‌شود.
کلمات کلیدی: موسیقی ترجیحی، موسیقی غیر ترجیحی، تمرین ورزشی، تمرین مقاومتی
1. مقدمه
توصیفات گوش دادن به انواع مختلف ریتم‌ها و ملودی‌ها در طول مسابقه یا نبرد به هزاران سال پیش برمی‌گردد [1]. حتی قرن‌ها پیش، انواع مختلفی از موسیقی اغلب قدرت برانگیختن افراد به درگیری یا صلح بین فرهنگ‌ها و ادیان را داشتند [2]. در واقع، تأکید اولیه بر اهمیت ترجیح موسیقی توصیف شده است که بر احساسات کلی مثبت یا منفی افراد تأثیر می‌گذارد [3]. همانطور که توماس سورِت، آهنگساز قرن نوزدهم اظهار داشت: "زیرا اگر موسیقی بدی باشد، هرچه بیشتر به آن گوش دهیم، وضعیت بدتری خواهیم داشت." بنابراین، اثرات فردی و فرهنگی ترجیح موسیقی به طور گسترده توصیف شده است، اما نقش متمایز آن در بهینه‌سازی عملکرد ورزشی و تمرینی مدرن تنها به تازگی به موضوع مهمی از تحقیقات تبدیل شده است.
موسیقی در طول مسابقه به ویژه در طول مسابقات المپیک قرن بیستم برجسته شد. بین مراسم المپیک (یعنی افتتاحیه، اهدای مدال) و گنجاندن در برخی از رویدادها (یعنی ژیمناستیک، اسکیت روی یخ)، ارتباط بین موسیقی و ورزش بیشتر مورد پذیرش قرار گرفت [4]. در حال حاضر، موسیقی با تقریباً تمام رویدادهای ورزشی مرتبط است و به عنوان یکی از پدیده‌های اصلی مسابقات ورزشی پیشنهاد شده است [5]. با افزایش برنامه‌های ورزشی تفریحی و فردی، گنجاندن موسیقی در تمرینات افزایش یافته است. تحولات جدید در فناوری قابل حمل (یعنی تلفن‌های هوشمند، پخش‌کننده‌های MP3) دسترسی آسان را افزایش داده و امکان انتخاب موسیقی فردی در طول ورزش را فراهم کرده است [6]. ورزشکاران نخبه گزارش داده‌اند که به موسیقی در طول جلسات تمرینی، قبل از مسابقه و گرم کردن گوش می‌دهند بر اساس این باور که انگیزه و خلق و خو را بهبود می‌بخشد و به دستیابی به سطوح عملکردی برتر کمک می‌کند [7]. با این حال، تحقیقات گسترده‌ای بر روی فواید بالقوه موسیقی در طول ورزش متمرکز شده است، عمدتاً به عنوان، اما نه محدود به، وسیله‌ای برای بهبود عملکرد اوج.
نشان داده شده است که گوش دادن به موسیقی عملکرد را در ورزش‌های استقامتی [8،9]، دوی سرعت [10،11] و تمرینات مقاومتی [12،13،14] بهبود می‌بخشد. اثرات ارگونیک و افزایش‌دهنده عملکرد موسیقی ممکن است از طریق تغییرات مختلف در پاسخ‌های ورزشی حاصل شود. نشان داده شده است که موسیقی به طور مؤثری احساس خستگی و تلاش را از طریق انحراف و حواس‌پرتی در طول ورزش کاهش می‌دهد [15،16]. افزایش برانگیختگی و فعالیت عصبی در هنگام گوش دادن به موسیقی نشان داده شده است که همراه با بهبود عملکرد ورزشی است [17،18]. هماهنگ‌سازی موسیقی و ورزش می‌تواند منجر به بهبود اقتصاد دویدن، کارایی و عملکرد کلی شود [19،20،21]. گوش دادن به موسیقی قبل و در طول ورزش نشان داده شده است که انگیزه و تلاش را افزایش می‌دهد و منجر به بهبود نتایج عملکرد می‌شود [9،12،14]. بهبود عملکرد همچنین ممکن است از طریق بهبود خلق و خو، لذت بردن از ورزش و افزایش احساس قدرت تعدیل شود [10،18،22]. بنابراین، اثرات موسیقی بر عملکرد ورزشی چند وجهی است و امکان مزایای احتمالی را در طیف گسترده‌ای از جمعیت‌های ورزشی و روش‌های ورزشی فراهم می‌کند. با این حال، شواهد متناقضی در مورد اثربخشی موسیقی وجود دارد که ممکن است از طریق تفاوت در انتخاب و ترجیح موسیقی تعدیل شود. شواهد نوظهور نشان داده است که اینکه آیا یک فرد موسیقی را که در طول ورزش گوش می‌دهد دوست دارد یا نه، تأثیر زیادی بر پتانسیل ارگونیک آن علاوه بر پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش دارد. از نظر عملی، موسیقی می‌تواند توسط فرد از طریق هدفون کنترل شود، اما اغلب به طور جمعی از طریق بلندگوها در رختکن‌ها، سالن‌های ورزشی و باشگاه‌های سلامتی پخش می‌شود که ممکن است بر عملکرد و تمرین تأثیر بگذارد. این بررسی به توصیف پاسخ‌های فیزیولوژیکی، روانشناختی و روان‌فیزیولوژیکی به ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی و چگونگی تغییر این پاسخ‌ها توسط ترجیح موسیقی می‌پردازد. دانش فعلی و شواهد جدید در مورد چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر افزایش عملکرد در انواع مختلف ورزش بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد و ملاحظات عملی برای افراد و متخصصان در کاربردهای دنیای واقعی برای بهینه‌سازی عملکرد گنجانده می‌شود.
کلمات کلیدی: موسیقی ترجیحی، موسیقی غیر ترجیحی، تمرین ورزشی، تمرین مقاومتی
2. پاسخ‌های عمومی ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی
موسیقی تصور می‌شود که از طریق سه مکانیسم اصلی بر عملکرد ورزشی تأثیر می‌گذارد: روانشناختی، فیزیولوژیکی و روان‌فیزیولوژیکی (شکل 1) [26]. دو بخش بعدی به بررسی مختصر تغییرات روانشناختی و فیزیولوژیکی ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی می‌پردازند. علاوه بر این، ارتباط متقابل این حوزه‌ها از طریق مکانیسم‌های روان‌فیزیولوژیکی در هم تنیده شده است. این بخش‌ها به عنوان پایه‌ای برای توضیح یافته‌های مکانیکی چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر پاسخ‌های ورزشی در بخش‌های بعدی عمل می‌کنند.

[تصویر شکل 1]

سه حوزه اصلی که تصور می‌شود موسیقی بیشترین تأثیر را بر آنها دارد عبارتند از: روانشناختی، فیزیولوژیکی و روان‌فیزیولوژیکی. متغیرهای انتخابی که موسیقی از طریق آنها پاسخ تجربه را تغییر می‌دهد نشان داده شده است، اگرچه این یک لیست جامع نیست. در نهایت، عوامل روانشناختی و فیزیولوژیکی بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و یک الگوی مرتبط برای تغییرات در طول چالش ورزشی ایجاد می‌کنند.
2.1. روانشناختی
تغییرات روانشناختی با ورزش به طور گسترده‌ای توصیف شده است که بر عملکرد ورزشی تأثیر می‌گذارد [27]. پاسخ‌های روانشناختی که بر عملکرد ورزشی تأثیر می‌گذارند ممکن است مربوط به حوزه‌های رفاه، شناختی، عاطفی و رفتاری باشد که می‌تواند بر انطباق و ظرفیت ورزشی تأثیر بگذارد [28]. به عنوان مثال، کاهش تنش، افسردگی، خشم و افزایش نشاط با عملکرد ورزشی موفق‌تر مرتبط است [29]. به طور مستقل از ورزش، نشان داده شده است که موسیقی بر حوزه‌های روانشناختی متعددی تأثیر می‌گذارد [30]. در واقع، شواهد قبلی گزارش کرده است که بهبود احساسات مثبت، خلق و خو و خستگی ذهنی در هنگام گوش دادن به موسیقی وجود دارد [31]. بنابراین، اتکای عملکرد ورزشی مطلوب به حالات روانشناختی مختلف و توانایی موسیقی در تغییر آنها منجر به تحقیقات گسترده‌ای در مورد تأثیرات روانشناختی موسیقی بر عملکرد اوج شده است. در حالی که ادبیات ارائه شده در این بخش تمام پاسخ‌های روانشناختی به ورزش را در بر نمی‌گیرد، جنبه‌های کلیدی که ممکن است به طور خاص با عملکرد موسیقی مرتبط باشند مورد بحث قرار می‌گیرند.
حالات عاطفی و خلقی مرتبط به طور معمول با استفاده از پرسشنامه Profile of Mood States (POMS) یا ابزارهای دیگر که حوزه‌های خاص اضطراب، خشم، نشاط، خستگی، افسردگی و سردرگمی را در بر می‌گیرد یا مقیاس احساسات که اعتبارسنجی و احساسات را به "خوب/مثبت" یا "بد/منفی" کمی می‌کند، اندازه‌گیری می‌شوند [32،33]. اعتبارسنجی عاطفی به مثبت/منفی بودن یا خوبی/بدی که یک فرد به طور ذاتی در مورد یک عامل یا چیز خاص درک می‌کند اشاره دارد [34]. اعتبارسنجی مثبت نشان داده شده است که به طور حاد با ورزش‌های استقامتی و مقاومتی افزایش می‌یابد، اما ممکن است با فعالیت با شدت بالاتر بیشتر باشد [35،36]. با ترکیب موسیقی و ورزش، هاچینسون و همکاران نشان دادند که افراد قادر بودند ورزش را با شدت بیشتری انجام دهند در حالی که همچنان احساس "خوبی" را حفظ می‌کردند در هنگام گوش دادن به موسیقی خود انتخاب شده در مقایسه با زمانی که به موسیقی گوش نمی‌دادند [37]. تقویت این موضوع، الیوت و همکاران گزارش دادند که گوش دادن به موسیقی انگیزشی منجر به تکمیل حجم کاری بیشتری در طول دوچرخه‌سواری با بهبود همزمان اعتبارسنجی عاطفی مثبت شد [38]. به طور کلی، این یافته‌ها، در میان دیگران، نشان می‌دهد که می‌توان اعتبارسنجی مثبت را در طول ورزش با گوش دادن به موسیقی القا کرد، حتی با شدت و حجم کاری بالاتر. بهبود پاسخ‌های عاطفی در طول ورزش با گوش دادن به موسیقی همچنین در جمعیت‌های مقاوم به ورزش نشان داده شده است [40]. بنابراین، بهبود پاسخ‌های عاطفی در طول ورزش با گوش دادن به موسیقی نه تنها به ورزشکاران آموزش‌دیده محدود می‌شود، بلکه ممکن است برای جمعیت‌های گسترده‌تری که به دنبال بهبود عملکرد و سطوح فعالیت بدنی هستند نیز اعمال شود.
نشاط یا احساسات ذهنی انرژی و سرزندگی نشان داده شده است که در طول ورزش با گوش دادن به موسیقی افزایش می‌یابد [41]. Chtourou و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی در طول گرم کردن نشاط را در دوی سرعت‌ران‌ها افزایش می‌دهد و منجر به بهبود توان خروجی و عملکرد بی‌هوازی می‌شود [42]. علاوه بر این، Biagani و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی خود انتخاب شده نشاط را در مردان آموزش‌دیده مقاومتی افزایش می‌دهد و سرعت و توسعه نیروی پرش بالستیک را افزایش می‌دهد، اگرچه عملکرد پرس سینه عمدتاً تحت تأثیر قرار نگرفت [18]. نشاط همچنین ممکن است با تغییرات فیزیولوژیکی جفت شود و منجر به پدیده‌های روان‌فیزیولوژیکی قدرت و برانگیختگی شود. Hsu و همکاران گزارش دادند که گوش دادن به موسیقی باعث افزایش احساسات ذهنی قدرت می‌شود که ممکن است به ویژگی‌های ذاتی موسیقی بستگی داشته باشد [22]. این احساسات همچنین ممکن است در تعیین اینکه آیا یک فرد به طور مطلوب به یک نوع موسیقی خاص پاسخ می‌دهد یا آن را ترجیح می‌دهد نقش داشته باشد. سطوح بهینه برانگیختگی در عملکرد ورزشی اوج دخیل هستند و یک الگوی "U معکوس" را دنبال می‌کنند که در آن برانگیختگی بیش از حد یا خیلی کم منجر به کاهش عملکرد می‌شود [43]. نشان داده شده است که موسیقی به طور گسترده برانگیختگی را در طول ورزش تعدیل می‌کند [44]. در واقع، ویژگی‌های ذاتی موسیقی، مانند سرعت و حجم بالا، با افزایش برانگیختگی و بهبود عملکرد همراه است [45]. تغییرات در برانگیختگی در هنگام گوش دادن به موسیقی به طور کامل درک نشده است، اما نشان داده شده است که در مطالعات تصویربرداری در مناطق خاصی از مغز درگیر در احساسات و پاسخ‌های عاطفی آشکار می‌شود. Bigilassi و همکاران گزارش دادند که افزایش فعالیت در قشر پیش‌پیشانی تحتانی چپ، که تصور می‌شود برانگیختگی را تنظیم می‌کند و توجه را از محرک ورزشی دور می‌کند، وجود دارد [46]. بنابراین، تغییرات برانگیختگی عاطفی در هنگام گوش دادن به موسیقی به نظر می‌رسد که دارای زیربنای فیزیولوژیکی نیز باشد که در کنار هم ممکن است فواید ارگونیک را تعدیل کند.
در مقابل نشاط و برانگیختگی، خستگی ذهنی یا احساس کمبود انرژی نیز به طور مثبت توسط موسیقی تعدیل شده است. Liu و همکاران گزارش دادند که مداخلات موسیقی با سرعت بالا تأخیر در خستگی ذهنی مرتبط با ورزش و تمرین را به تأخیر می‌اندازد [47]. بهبود خستگی همچنین ممکن است با بهبودی ورزش مرتبط باشد. نشان داده شده است که گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش پس از ورزش بهبودی را بهبود می‌بخشد و خستگی درک شده را کاهش می‌دهد [48]. مرتبط با خستگی، ادراک تلاش (RPE) به طور مداوم به عنوان عاملی گزارش شده است که در طول ورزش توسط موسیقی تغییر می‌کند. به عنوان مثال، ناکامورا و همکاران نشان دادند که RPE در طول دوچرخه‌سواری استقامتی به طور قابل توجهی در هنگام گوش دادن به موسیقی در مقایسه با عدم گوش دادن به موسیقی پایین‌تر بود [8]. کاهش RPE با موسیقی در سایر روش‌های ورزشی، از جمله دوی سرعت تکراری با شدت بالا و تمرینات مقاومتی نیز نشان داده شده است [16،49]. RPE پایین‌تر احتمالاً به دلیل انحراف است، که در آن محرک خارجی موسیقی توجه را از ناراحتی و تلاش منحرف می‌کند [50]. مبنای فیزیولوژیکی RPE پایین‌تر در تغییر فعالیت مغزی به دلیل تخصیص مجدد توجه به محرک خارجی ورزش توصیف شده است [46]. با این حال، باید ذکر شود که برای هر یک از عوامل روانشناختی که قبلاً مورد بحث قرار گرفت، تعدادی از مطالعات نشان داده‌اند که تغییرات کمی یا بدون تغییر در طول ورزش وجود دارد. در حالی که دلیل تفاوت در یافته‌ها به طور کامل مشخص نیست، تفاوت‌ها ممکن است به دلیل روش‌های ورزشی متفاوت، شدت، جمعیت شرکت‌کننده و نوع و انتخاب موسیقی باشد. اینکه آیا یک فرد موسیقی را که در طول ورزش گوش می‌دهد دوست دارد یا نه، نشان داده شده است که به طور قابل توجهی بر حالات خلقی و RPE تأثیر می‌گذارد [16،51]. بنابراین، در نظر گرفتن ترجیح در هنگام گوش دادن به موسیقی در طول ورزش ممکن است به ویژه مهم باشد.
2.2. فیزیولوژیکی
مکانیسم‌های فیزیولوژیکی که مسئول افزایش عملکرد ورزشی با گوش دادن به موسیقی هستند متعدد هستند، اما جداسازی مشارکت‌های دقیق دشوار است. تا حدی، این ممکن است به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی سیستمیک همزمان در طول ورزش و همچنین ماهیت چندوجهی پاسخ به موسیقی باشد. شواهد جمعی نشان می‌دهد که موسیقی القای تغییرات فیزیولوژیکی را از طریق دو حوزه گسترده القا می‌کند: (1) فعال‌سازی عصبی (یعنی فعالیت مغز، پاسخ‌های خودمختار و غیره) و (2) پاسخ‌های متابولیک (یعنی VO2/مصرف انرژی، پاکسازی لاکتات، کنترل محور هیپوتالاموس-هیپوفیز و غیره). اگرچه شواهد دیگری خارج از این حوزه‌ها مستند شده است، اما به نظر می‌رسد که اینها مرتبط‌ترین موارد برای پاسخ ورزشی هستند و تمرکز بخش باقیمانده این بخش بر روی آنها خواهد بود.

اگرچه شواهد متناقضی وجود دارد، اما تحقیقات متعددی، بسیاری از آنها که نمی‌توانند در این بررسی پوشش داده شوند، تغییرات عصبی القا شده توسط موسیقی را در طول ورزش هم به صورت مرکزی و هم محیطی توصیف کرده‌اند. چندین مطالعه نشان داده‌اند که موسیقی باعث افزایش فعالیت در قسمت‌هایی از مغز می‌شود که برای برانگیختگی فیزیولوژیکی، احساسات و ادراک مهم هستند [46]. مطالعات قبلی افزایش فعالیت در قشر پیش‌پیشانی تحتانی چپ و قشر جزیره‌ای را در هنگام گوش دادن به موسیقی در طول ورزش ایزومتریک با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (fMRI) گزارش کرده‌اند [46]. فعال‌سازی این مناطق مغزی ممکن است نشان‌دهنده افزایش بالقوه سرعت پردازش شناختی و سازماندهی حرکت در هنگام گوش دادن به موسیقی باشد. سازماندهی حرکت با موسیقی ممکن است به ویژه برای کارایی ورزش مفید باشد [21]. علاوه بر این، شواهد دیگری نشان داده است که فعالیت موج تتا، که نشان‌دهنده آرامش و خواب است، در سطح قشر مغز کاهش می‌یابد در حالی که به موسیقی گوش می‌دهند که احتمالاً نشان‌دهنده تغییر در برانگیختگی فیزیولوژیکی است که ممکن است عملکرد ورزشی را بهبود بخشد [52]. تغییرات عصبی در هنگام گوش دادن به موسیقی همچنین ممکن است در بخش‌های محیطی، مانند فعال‌سازی سیستم عصبی خودمختار و سوماتیک، آشکار شود. به عنوان مثال، گوش دادن به موسیقی در طول دوچرخه‌سواری با جلوگیری از کاهش تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) پس از ورزش مرتبط است که نشان‌دهنده حفظ تحریک پاراسمپاتیک پس از استرس بدنی است [53]. با این حال، این ممکن است به طور متفاوتی تحت تأثیر نوع موسیقی قرار گیرد. نشان داده شده است که موسیقی آرامش‌بخش سطح نوراپینفرین را کاهش می‌دهد در حالی که موسیقی با سرعت بالا سطح اپی‌نفرین را افزایش می‌دهد [54]. کاهش کاتکولامین‌های پلاسما نیز توسط سایر گروه‌ها در هنگام دویدن در تردمیل در حین گوش دادن به موسیقی کلاسیک گزارش شده است [55]. اگرچه تأیید نشده است، اما پیشنهاد شده است که کاهش کاتکولامین‌ها نشان‌دهنده کاهش خروجی سمپاتیک است که ممکن است بر تحویل خون و اکسیژن به عضلات اسکلتی محیطی تأثیر بگذارد [56]. برعکس، گوش دادن به موسیقی برانگیزاننده در طول گرم کردن نشان داده شده است که کاتکولامین‌ها را افزایش می‌دهد که ممکن است بر فعال‌سازی عضلات و پاسخ‌های متابولیک تأثیر بگذارد [57]. در مورد فعال‌سازی سوماتیک حرکتی، نشان داده شده است که محرک‌های شنوایی با کنترل حرکتی و خروجی جفت می‌شوند. Rodriguez-Fornells و همکاران نشان دادند که افزایش فعال‌سازی دوطرفه قشر حرکتی اولیه و ناحیه حرکتی تکمیلی هنگام گوش دادن به موسیقی در هنگام راه رفتن وجود دارد [58]. این تغییرات منجر به بهبود عملکرد حرکتی بالاتنه شد. اخیراً، Centala و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی با سرعت بالا آستانه خستگی عصبی عضلانی را در طول ورزش اکستنشن زانو افزایش می‌دهد [59]. مهم است که کاهش خستگی عصبی عضلانی همزمان با افزایش توان خروجی و عملکرد رخ داد که نشان‌دهنده بهبود کارایی عضلات است [59]. به طور کلی، چگونگی تأثیر موسیقی بر تغییرات عصبی در طول ورزش هنوز در حال بررسی است، اما شواهد فعلی نشان می‌دهد که توانایی منحصر به فردی برای کنترل تحریک خودمختار در طول و پس از ورزش و بهبود خروجی حرکتی وجود دارد.
موسیقی به طور گسترده‌ای نشان داده شده است که بر متابولیسم ورزش به طور غیرمستقیم تأثیر می‌گذارد. گوش دادن به موسیقی با سرعت بالا نشان داده شده است که باعث افزایش خروجی قلبی و مصرف اکسیژن (VO2) در طول ورزش با حالت ثابت در مقایسه با عدم وجود موسیقی می‌شود [60]. جالب است که این با کاهش مقاومت عروقی سیستمیک همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که افزایش خروجی قلبی ممکن است با کاهش مقاومت در برابر جریان خون همراه باشد که ممکن است در طول ورزش حداکثری مطلوب باشد، زیرا تحویل اکسیژن می‌تواند یک عامل محدود کننده عملکرد باشد [61]. این توسط یافته‌های افزایش VO2max در هنگام گوش دادن به موسیقی با سرعت بالا در طول ورزش هوازی حداکثر پشتیبانی می‌شود [62]. افزایش احتمالی جریان خون به عضلات اسکلتی در حال کار نیز ممکن است توضیح دهد یافته‌های قبلی افزایش پاکسازی لاکتات. Ghaderi و همکاران نشان دادند که سطوح لاکتات خون در بازیکنان هندبال آموزش‌دیده پس از ورزش با شدت بالا در هنگام گوش دادن به موسیقی انگیزشی در مقایسه با عدم وجود موسیقی پایین‌تر بود [63]. بهبود پاکسازی لاکتات در طول بهبودی ورزش نیز با گوش دادن به موسیقی در جمعیت‌های فعال نشان داده شده است [64]. اگر پیشنهادات افزایش جریان خون به عضلات اسکلتی در حال کار درست باشد، پس بهبود بالقوه در پاکسازی لاکتات ممکن است به ویژه در زمینه تمرینات تکراری مهم باشد. با این حال، مکانیسم‌های دقیق تأثیر موسیقی بر پاسخ‌های متابولیک در طول ورزش هنوز به طور کامل درک نشده است و تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.
گوش دادن به موسیقی در طول ورزش همچنین گزارش شده است که بر پاسخ‌های هورمونی، به ویژه در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز (HPA) تأثیر می‌گذارد. Brownley و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی با سرعت بالا در طول ورزش با شدت بالا منجر به افزایش غلظت کورتیزول بزاقی در مقایسه با عدم وجود موسیقی می‌شود [65]. این یافته‌ها توسط دیگران تقویت شده است که نشان می‌دهد موسیقی انگیزشی منجر به افزایش مداوم کورتیزول پس از ورزش می‌شود [65]. در حالی که پیامدهای تغییرات پاسخ کورتیزول بر عملکرد در هنگام گوش دادن به موسیقی به طور کامل مشخص نیست، افزایش کورتیزول ممکن است در دسترس بودن سوبسترا را در طول ورزش و بهبودی از طریق گلوکونئوژنز و بسیج اسیدهای چرب آزاد افزایش دهد [66]. با این حال، اثرات موسیقی بر HPA به نظر می‌رسد به این بستگی داشته باشد که آیا موسیقی آرامش‌بخش است یا تحریک‌کننده. نشان داده شده است که موسیقی آرامش‌بخش سطح کورتیزول را پس از ورزش با شدت کوتاه کاهش می‌دهد [67]. بنابراین، این از این ایده حمایت می‌کند که انواع مختلف موسیقی ممکن است پاسخ‌های فیزیولوژیکی متفاوتی را در طول ورزش القا کنند و بر اهمیت درک چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر پاسخ‌های ورزشی تأکید می‌کند.
3. ترجیح موسیقی و عملکرد ورزشی
یک تعریف عملی از موسیقی ترجیحی هر آهنگی، ژانر، ریتم و غیره است که افراد آن را مطلوب‌ترین در هنگام ارائه طیف وسیعی از انتخاب‌های موسیقی می‌دانند. ترجیح موسیقی ممکن است ثابت بماند یا سیال باشد، زیرا قرار گرفتن در معرض ملودی‌های بیشتر ممکن است ترجیحات را در طول زمان تغییر دهد یا افزایش دهد [68]. موسیقی غیر ترجیحی به عنوان کمترین مطلوب در هنگام ارائه انتخاب‌های موسیقی تعریف می‌شود. شایان ذکر است که می‌توان استدلال کرد که با اجازه دادن به افراد برای "انتخاب" موسیقی غیر ترجیحی خود، هنوز هم خطر سوگیری "ترجیح" وجود دارد، حتی برای موسیقی ناخوشایند. بنابراین، بسیاری از مطالعات موسیقی را بر اساس معیارهای خاصی (یعنی ژانر، سرعت و غیره) طبقه‌بندی می‌کنند و سپس محققان موسیقی غیر ترجیحی خاص را بر اساس آن معیار به طور تصادفی انتخاب می‌کنند تا هرگونه سوگیری "ترجیح" را از بین ببرند [12،14،16]. نشان داده شده است که ترجیح موسیقی به طور مکرر فواید موسیقی را در ورزش تعدیل می‌کند. به طور خاص، ترجیح موسیقی و پاسخ‌ها در طول ورزش استقامتی به طور گسترده‌ای توصیف شده است. در یک مطالعه، Dyrlund و همکاران اثرات گوش دادن به موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی را در طول ورزش بر پاسخ‌های روانشناختی بررسی کردند [69]. در مجموع 200 شرکت‌کننده، از جمله مردان و زنان، به مدت 20 دقیقه با شدت کم، متوسط یا زیاد دویدند یا پیاده‌روی کردند. آنها گزارش دادند که RPE تفاوت چندانی بین شرایط ندارد، اگرچه یک روند به سمت RPE پایین‌تر با موسیقی ترجیحی وجود داشت. با این حال، لذت و علاقه به ورزش با موسیقی ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی و موسیقی غیر ترجیحی بیشتر بود. این تفاوت‌ها تنها در افرادی که بیشتر توجه خود را به موسیقی در طول ورزش معطوف می‌کردند، مشهود بود. این نشان می‌دهد که فواید موسیقی ترجیحی به این بستگی دارد که آیا شرکت‌کننده توجه خود را به موسیقی یا وظیفه معطوف می‌کند. اگرچه حجم نمونه بزرگ بود، اما یک محدودیت در این مطالعه طراحی مطالعه بین گروهی بود. پاسخ‌ها به موسیقی بسیار فردی است و بر اساس عوامل متعددی از جمله جنسیت، سن و انگیزه ذاتی و بیرونی متفاوت است [11]. بنابراین، مقایسه عملکرد در هنگام گوش دادن به موسیقی بین افراد در این مورد ممکن است دشوار باشد. با این حال، ناکامورا و همکاران با استفاده از یک طراحی متقابل، این موضوع را با قرار دادن مردان سالم در دوچرخه‌سواری تا ناتوانی با شدت بحرانی در هنگام گوش دادن به عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی یا موسیقی غیر ترجیحی دنبال کردند [8]. مهم است که ضربان قلب در هیچ یک از شرایط تفاوت چندانی نداشت، اما RPE در شرایط موسیقی غیر ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی و موسیقی ترجیحی بالاتر بود. علاوه بر این، مسافت دوچرخه‌سواری در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با موسیقی غیر ترجیحی بیشتر بود. این نشان می‌دهد که موسیقی غیر ترجیحی منجر به کاهش توانایی انحراف می‌شود، حتی فراتر از عدم وجود موسیقی، و موسیقی ترجیحی ممکن است برای عملکرد بهینه باشد. مطالعات بعدی این یافته‌ها را تأیید کرده‌اند و نشان داده‌اند که ترجیح موسیقی توانایی انحراف را افزایش می‌دهد و RPE را در طول ورزش استقامتی کاهش می‌دهد [70].

مکانیسم‌های دقیق این پدیده به طور کامل درک نشده است، اما به نظر می‌رسد که موسیقی ترجیحی توانایی بیشتری در منحرف کردن توجه از ناراحتی ورزش به محرک‌های موسیقی خارجی دارد. شواهد قبلی نشان داده است که افزایش توجه به موسیقی در طول ورزش منجر به کاهش RPE می‌شود [69]. علاوه بر این، گوش دادن به موسیقی ترجیحی نشان داده شده است که تحمل درد را افزایش می‌دهد در مقایسه با مداخلات حواس‌پرتی دیگر از جمله وظایف شناختی و شوخ‌طبعی [71]. به طور کلی، این نشان می‌دهد که یک مکانیسم اصلی از اثرات مفید موسیقی ترجیحی تعدیل توجه است که امکان تمرکز بر محرک‌های خارجی موسیقی به جای ناراحتی است.
جالب است که مطالعات متعددی نشان داده‌اند که فواید موسیقی ترجیحی در ورزش ممکن است وابسته به جنسیت باشد. نشان داده شده است که مردان و زنان ممکن است به طور متفاوتی به موسیقی در طول ورزش پاسخ دهند [11،72،73]. با این حال، چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر تفاوت‌های جنسیتی به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است. Cole و همکاران یک تست دویدن 12 دقیقه‌ای Cooper را با گوش دادن به عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی یا موسیقی غیر ترجیحی در بین دوندهان رقابتی مرد و زن انجام دادند [74]. زنان مسافت‌های بیشتری را در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در حالی که عملکرد مردان بدون توجه به شرایط تغییر نکرد، طی کردند. علاوه بر این، Rasteiro و همکاران اخیراً نشان دادند که زنان افزایش ضربان قلب، RPE و زمان خستگی را در طول یک تست دویدن تدریجی در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی نشان دادند. با این حال، مردان هیچ تغییری در عملکرد نشان ندادند. نویسندگان هیچ مکانیسم خاصی را برای این تفاوت‌ها مشخص نکردند. با این حال، ممکن است تفاوت‌های روان‌شناختی اساسی بین جنسیت‌ها وجود داشته باشد. شواهد قبلی نشان داده است که زنان ممکن است حساسیت عاطفی بیشتری به محرک‌های موسیقی نسبت به مردان داشته باشند [76]. به همین ترتیب، مطالعات تصویربرداری عصبی نشان داده‌اند که زنان هنگام گوش دادن به موسیقی فعال‌سازی قشر پیش‌پیشانی و توانایی بهتری برای منحرف کردن توجه از افکار منفی را نشان می‌دهند [77]. اگرچه این هنوز تا حد زیادی گمانه‌زنی است، اما تفاوت‌های عصبی در فعال‌سازی مغز در هنگام گوش دادن به موسیقی در طول ورزش ممکن است به زنان اجازه دهد تا انحراف بیشتری از خستگی جسمی و روان‌فیزیولوژیکی نسبت به مردان داشته باشند. تفاوت‌های جنسیتی در پاسخ‌های ورزشی در هنگام گوش دادن به موسیقی، به ویژه در زمینه ترجیح موسیقی، هنوز نامشخص است و نیاز به تحقیقات بیشتری برای شناسایی دقیق مکانیسم‌های مسئول این تفاوت‌ها دارد.
از نظر فیزیولوژیکی، شواهد محدودی وجود دارد که نشان دهد ترجیح موسیقی چگونه پاسخ‌های ورزشی هوازی را تغییر می‌دهد. بسیاری از مطالعات تغییرات قلب را بررسی کرده‌اند و نتایج متناقضی را نشان داده‌اند. ناکامورا و همکاران هیچ تفاوتی در ضربان قلب بین عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی و موسیقی غیر ترجیحی در طول یک تست دوچرخه‌سواری استقامتی نشان ندادند [8]. با این حال، شایان ذکر است که این یافته‌ها در مردان سالم بود. دیگران نشان داده‌اند که تغییرات وابسته به جنسیت در ضربان قلب ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی وجود دارد که در آن زنان ضربان قلب بالاتری نسبت به همتایان مرد خود دارند [75]. با این حال، برای تفسیر بیشتر، زنان هیچ تغییری در عملکرد با افزایش همزمان ضربان قلب با موسیقی نشان ندادند، که نشان می‌دهد افزایش ضربان قلب ممکن است به دلیل افزایش بار کاری باشد. این توسط شواهد اخیر از آزمایشگاه من پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد زنان در طول ورزش با شدت بالا قادر به حفظ خروجی توان بهتر از مردان بودند [11].
با این وجود، شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می‌دهد ترجیح موسیقی ممکن است تغییرات حاد خودمختار پس از ورزش را القا کند که ممکن است در بهبودی مهم باشد. Archana و همکاران چگونگی تأثیر گوش دادن به موسیقی ترجیحی بر تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) پس از ورزش را بررسی کردند [80]. HRV پس از ورزش به طور قابل توجهی در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با ورزش به تنهایی پایین‌تر بود که نشان‌دهنده افزایش خروجی پاراسمپاتیک است. این توسط Jia و همکاران پشتیبانی می‌شود که نشان دادند گوش دادن به موسیقی مورد علاقه پس از دوچرخه‌سواری منجر به افزایش فعالیت شاخص‌های پاراسمپاتیک می‌شود [53]. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که تعدیل بهبودی و استرس قلبی پس از ورزش با گوش دادن به موسیقی ممکن است به ترجیح موسیقی بستگی داشته باشد. در واقع، تعدیل سطوح استرس با موسیقی و اینکه آیا موسیقی آرامش‌بخش است یا تحریک‌کننده، به ترجیح موسیقی بستگی دارد [81]. تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است، اما شواهد فعلی نشان می‌دهد که پتانسیل موسیقی ترجیحی برای افزایش بهبودی حاد پس از ورزش وجود دارد که ممکن است بر تمرینات بعدی یا آموزش طولانی‌مدت تأثیر بگذارد.
اثرات ترجیح موسیقی بر نشانگرهای خونی خستگی در طول ورزش استقامتی توسط یک گروه مورد مطالعه قرار گرفته است. Jebabli و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی ترجیحی منجر به افزایش سرعت دویدن و مسافت طی شده در طول یک تست دویدن 6 دقیقه‌ای شد [82]. با وجود افزایش عملکرد، سطوح لاکتات خون اندازه‌گیری شده سه دقیقه پس از ورزش در آزمایش موسیقی به طور قابل توجهی پایین‌تر بود. دلایل این موضوع هنوز به طور کامل مشخص نیست. با این حال، نویسندگان حدس زدند که موسیقی ممکن است آرامش‌بخش باشد که ممکن است باعث کاهش تنش عضلانی شود و منجر به افزایش جریان خون و پاکسازی لاکتات شود. اگرچه جالب است، اما این مکانیسم‌ها هنوز به طور قطعی ثابت نشده‌اند و تا به امروز هیچ کس به طور مستقیم تغییرات جریان خون را پس از ورزش با ترجیح موسیقی اندازه‌گیری نکرده است. با این حال، یافته‌های قبلی که نشان می‌دهد تعدیل خودمختار پس از ورزش با گوش دادن به موسیقی ترجیحی وجود دارد، ممکن است از اثرات گشادکننده عروقی احتمالی پشتیبانی کند. با وجود عدم قطعیت، افزایش بالقوه جریان خون عضلانی و پاکسازی لاکتات بیشتر از فواید بالقوه موسیقی ترجیحی برای افزایش بهبودی حاد پشتیبانی می‌کند. رویکردهای سیستماتیک برای یافتن زیربناهای فیزیولوژیکی ترجیح موسیقی برای فواید آن بسیار مورد نیاز است، به ویژه در زمینه‌های متابولیسم و فعال‌سازی عصبی، که ممکن است به ویژه در معرض تأثیر قرار گیرند.
3.1. ورزش استقامتی
ورزش استقامتی به توانایی حفظ نیروی عضلانی به طور مداوم و مبارزه با خستگی متکی است. در حالی که نشان داده شده است که موسیقی عملکرد ورزش استقامتی را بهبود می‌بخشد، ترجیح موسیقی ممکن است اثربخشی افزایش عملکرد و پاسخ‌های روانشناختی به ورزش را تعیین کند، اگرچه همه مطالعات مزایای آن را نشان نداده‌اند. به طور خاص، ترجیح موسیقی و پاسخ‌ها در طول ورزش استقامتی به طور گسترده‌ای توصیف شده است. Dyrlund و همکاران اثرات گوش دادن به موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی را در طول ورزش بر متغیرهای روانشناختی بررسی کردند [69]. در مجموع 200 شرکت‌کننده، از جمله مردان و زنان، به مدت 20 دقیقه با شدت کم، متوسط یا زیاد دویدند یا پیاده‌روی کردند. آنها گزارش دادند که تغییرات RPE در بین شرایط تفاوت چندانی ندارد، اگرچه یک روند به سمت RPE پایین‌تر با موسیقی ترجیحی وجود داشت. با این حال، لذت و علاقه به ورزش با موسیقی ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی و موسیقی غیر ترجیحی بیشتر بود. این تفاوت‌ها تنها در افرادی که بیشتر توجه خود را به موسیقی در طول ورزش معطوف می‌کردند، مشهود بود. این نشان می‌دهد که فواید موسیقی ترجیحی به این بستگی دارد که آیا شرکت‌کننده توجه خود را به موسیقی یا وظیفه معطوف می‌کند. اگرچه حجم نمونه بزرگ بود، اما یک محدودیت در این مطالعه طراحی مطالعه بین گروهی بود. پاسخ‌ها به موسیقی بسیار فردی است و بر اساس عوامل متعددی از جمله جنسیت، سن و انگیزه ذاتی و بیرونی متفاوت است [11]. بنابراین، مقایسه عملکرد در هنگام گوش دادن به موسیقی بین افراد در این مورد ممکن است دشوار باشد. با این حال، ناکامورا و همکاران با استفاده از یک طراحی متقابل، این موضوع را با قرار دادن مردان سالم در دوچرخه‌سواری تا ناتوانی با شدت بحرانی در هنگام گوش دادن به عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی یا موسیقی غیر ترجیحی دنبال کردند [8]. مهم است که ضربان قلب در هیچ یک از شرایط تفاوت چندانی نداشت، اما RPE در شرایط موسیقی غیر ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی و موسیقی ترجیحی بالاتر بود. علاوه بر این، مسافت دوچرخه‌سواری در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با موسیقی غیر ترجیحی بیشتر بود. این نشان می‌دهد که موسیقی غیر ترجیحی منجر به کاهش توانایی انحراف می‌شود، حتی فراتر از عدم وجود موسیقی، و موسیقی ترجیحی ممکن است برای عملکرد بهینه باشد. مطالعات بعدی این یافته‌ها را تأیید کرده‌اند و نشان داده‌اند که ترجیح موسیقی توانایی انحراف را در طول ورزش استقامتی افزایش می‌دهد و RPE را کاهش می‌دهد [70].
مکانیسم‌های دقیق این پدیده به طور کامل درک نشده است، اما به نظر می‌رسد که موسیقی ترجیحی توانایی بیشتری در منحرف کردن توجه از ناراحتی ورزش به محرک‌های موسیقی خارجی دارد. شواهد قبلی نشان داده است که افزایش توجه به موسیقی در طول ورزش منجر به کاهش RPE می‌شود [69]. علاوه بر این، گوش دادن به موسیقی ترجیحی نشان داده شده است که تحمل درد را در مقایسه با مداخلات حواس‌پرتی دیگر از جمله وظایف شناختی و شوخ‌طبعی افزایش می‌دهد [71]. به طور کلی، این نشان می‌دهد که یک مکانیسم اصلی از اثرات مفید موسیقی ترجیحی تعدیل توجه است که امکان تمرکز بر محرک‌های خارجی موسیقی به جای ناراحتی است.
جالب است که مطالعات متعددی نشان داده‌اند که فواید موسیقی ترجیحی در ورزش ممکن است وابسته به جنسیت باشد. نشان داده شده است که مردان و زنان ممکن است به طور متفاوتی به موسیقی در طول ورزش پاسخ دهند [11،72،73]. با این حال، چگونگی تأثیر ترجیح موسیقی بر تفاوت‌های جنسیتی به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است. Cole و همکاران یک تست دویدن 12 دقیقه‌ای Cooper را با گوش دادن به عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی یا موسیقی غیر ترجیحی در بین دوندهان رقابتی مرد و زن انجام دادند [74]. زنان مسافت‌های بیشتری را در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در حالی که عملکرد مردان بدون توجه به شرایط تغییر نکرد، طی کردند. علاوه بر این، Rasteiro و همکاران اخیراً نشان دادند که زنان افزایش ضربان قلب، RPE و زمان خستگی را در طول یک تست دویدن تدریجی در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با عدم وجود موسیقی نشان دادند. با این حال، مردان هیچ تغییری در عملکرد نشان ندادند. نویسندگان هیچ مکانیسم خاصی را برای این تفاوت‌ها مشخص نکردند. با این حال، ممکن است تفاوت‌های روان‌شناختی اساسی بین جنسیت‌ها وجود داشته باشد. شواهد قبلی نشان داده است که زنان ممکن است حساسیت عاطفی بیشتری به محرک‌های موسیقی نسبت به مردان داشته باشند [76]. به همین ترتیب، مطالعات تصویربرداری عصبی نشان داده‌اند که زنان هنگام گوش دادن به موسیقی فعال‌سازی قشر پیش‌پیشانی و توانایی بهتری برای منحرف کردن توجه از افکار منفی را نشان می‌دهند [77]. اگرچه این هنوز تا حد زیادی گمانه‌زنی است، اما تفاوت‌های عصبی در فعال‌سازی مغز در هنگام گوش دادن به موسیقی در طول ورزش ممکن است به زنان اجازه دهد تا انحراف بیشتری از خستگی جسمی و روان‌فیزیولوژیکی نسبت به مردان داشته باشند. تفاوت‌های جنسیتی در پاسخ‌های ورزشی در هنگام گوش دادن به موسیقی، به ویژه در زمینه ترجیح موسیقی، هنوز نامشخص است و نیاز به تحقیقات بیشتری برای شناسایی دقیق مکانیسم‌های مسئول این تفاوت‌ها دارد.
از نظر فیزیولوژیکی، شواهد محدودی وجود دارد که نشان دهد ترجیح موسیقی چگونه پاسخ‌های ورزشی هوازی را تغییر می‌دهد. بسیاری از مطالعات تغییرات قلب را بررسی کرده‌اند و نتایج متناقضی را نشان داده‌اند. ناکامورا و همکاران هیچ تفاوتی در ضربان قلب بین عدم وجود موسیقی، موسیقی ترجیحی و موسیقی غیر ترجیحی در طول یک تست دوچرخه‌سواری استقامتی نشان ندادند [8]. با این حال، شایان ذکر است که این یافته‌ها در مردان سالم بود. دیگران نشان داده‌اند که تغییرات وابسته به جنسیت در ضربان قلب ورزش در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی وجود دارد که در آن زنان ضربان قلب بالاتری نسبت به همتایان مرد خود دارند [75]. با این حال، برای تفسیر بیشتر، زنان هیچ تغییری در عملکرد با افزایش همزمان ضربان قلب با موسیقی نشان ندادند، که نشان می‌دهد افزایش ضربان قلب ممکن است به دلیل افزایش بار کاری باشد. این توسط شواهد اخیر از آزمایشگاه من پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد زنان در طول ورزش با شدت بالا قادر به حفظ خروجی توان بهتر از مردان بودند [11].
با این وجود، شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می‌دهد ترجیح موسیقی ممکن است تغییرات حاد خودمختار پس از ورزش را القا کند که ممکن است در بهبودی مهم باشد. Archana و همکاران چگونگی تأثیر گوش دادن به موسیقی ترجیحی بر تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) پس از ورزش را بررسی کردند [80]. HRV پس از ورزش به طور قابل توجهی در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی در مقایسه با ورزش به تنهایی پایین‌تر بود که نشان‌دهنده افزایش خروجی پاراسمپاتیک است. این توسط Jia و همکاران پشتیبانی می‌شود که نشان دادند گوش دادن به موسیقی مورد علاقه پس از دوچرخه‌سواری منجر به افزایش فعالیت شاخص‌های پاراسمپاتیک می‌شود [53]. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که تعدیل بهبودی و استرس قلبی پس از ورزش با گوش دادن به موسیقی ممکن است به ترجیح موسیقی بستگی داشته باشد. در واقع، تعدیل سطوح استرس با موسیقی و اینکه آیا موسیقی آرامش‌بخش است یا تحریک‌کننده، به ترجیح موسیقی بستگی دارد [81]. تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است، اما شواهد فعلی نشان می‌دهد که پتانسیل موسیقی ترجیحی برای افزایش بهبودی حاد پس از ورزش وجود دارد که ممکن است بر تمرینات بعدی یا آموزش طولانی‌مدت تأثیر بگذارد.
اثرات ترجیح موسیقی بر نشانگرهای خونی خستگی در طول ورزش استقامتی توسط یک گروه مورد مطالعه قرار گرفته است. Jebabli و همکاران نشان دادند که گوش دادن به موسیقی ترجیحی منجر به افزایش سرعت دویدن و مسافت طی شده در طول یک تست دویدن 6 دقیقه‌ای شد [82]. با وجود افزایش عملکرد، سطوح لاکتات خون اندازه‌گیری شده سه دقیقه پس از ورزش در آزمایش موسیقی به طور قابل توجهی پایین‌تر بود. دلایل این موضوع هنوز به طور کامل مشخص نیست. با این حال، نویسندگان حدس زدند که موسیقی ممکن است آرامش‌بخش باشد که ممکن است باعث کاهش تنش عضلانی شود و منجر به افزایش جریان خون و پاکسازی لاکتات شود. اگرچه جالب است، اما این مکانیسم‌ها هنوز به طور قطعی ثابت نشده‌اند و تا به امروز هیچ کس به طور مستقیم تغییرات جریان خون را پس از ورزش با ترجیح موسیقی اندازه‌گیری نکرده است. با این حال، یافته‌های قبلی که نشان می‌دهد تعدیل خودمختار پس از ورزش با گوش دادن به موسیقی ترجیحی وجود دارد، ممکن است از اثرات گشادکننده عروقی احتمالی پشتیبانی کند. با وجود عدم قطعیت، افزایش بالقوه جریان خون عضلانی و پاکسازی لاکتات بیشتر از فواید بالقوه موسیقی ترجیحی برای افزایش بهبودی حاد پشتیبانی می‌کند. رویکردهای سیستماتیک برای یافتن زیربناهای فیزیولوژیکی ترجیح موسیقی برای فواید آن بسیار مورد نیاز است، به ویژه در زمینه‌های متابولیسم و فعال‌سازی عصبی، که ممکن است به ویژه در معرض تأثیر قرار گیرند.
3.2. ورزش بی‌هوازی و دوی سرعت
به طور کلی، اثرات ترجیح موسیقی بر ورزش بی‌هوازی کمترین درک را دارد. Bartolomei و همکاران اثرات موسیقی ترجیحی را بر عملکرد و استقامت قدرت بررسی کردند [85]. 12 شرکت‌کننده آموزش‌دیده مقاومتی یک مجموعه با حداکثر تکرار در 75٪ از 1RM خود را در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی یا عدم وجود موسیقی انجام دادند. نتایج نشان داد که موسیقی ترجیحی منجر به افزایش سرعت، توان و تکرارهای تا ناتوانی و انگیزه می‌شود. با این حال، یک محدودیت در این مطالعه این بود که تقریباً تمام شرکت‌کنندگان یک ژانر را به عنوان موسیقی ترجیحی خود انتخاب کردند (92٪ از شرکت‌کنندگان رپ/هیپ هاپ را انتخاب کردند) و 83٪ از شرکت‌کنندگان موسیقی کانتری را به عنوان موسیقی غیر ترجیحی خود انتخاب کردند، که نمی‌دانیم آیا ژانر خود باعث بهبود عملکرد شده است یا خیر.
Silva و همکاران با مطالعه چگونگی تأثیر ژانرهای موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی بر قدرت و استقامت عضلانی این موضوع را دنبال کردند [89]. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا ژانرهای موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی خود را انتخاب کنند و محققان آهنگ‌هایی را از هر ژانر انتخاب کردند. نتایج نشان داد که قدرت گرفتن و حجم تکرار در طول تست‌های لات پول‌داون و گرفتن دست افزایش یافت در هنگام گوش دادن به ژانر موسیقی ترجیحی. علاوه بر این، RPE در طول شرایط موسیقی ترجیحی کاهش یافت. نویسندگان حدس زدند که بهبودها ممکن است در "فرضیه گلوگاه" ورودی حسی رخ داده باشد، که در آن حجم زیاد محرک‌های مطلوب از ژانر ترجیحی می‌تواند توجه را از تلاش و ناراحتی منحرف کند. این ممکن است توضیح دهد افزایش انحراف و حجم تکرار در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی. بهبود در قدرت نیز ممکن است به دلیل این موضوع باشد، زیرا انحراف از عوامل خارجی نشان داده شده است که عملکرد را بهبود می‌بخشد [91]. با این حال، مطالعات موسیقی خارج از زمینه ترجیح نشان داده‌اند که تغییرات کمی یا بدون تغییر در عملکرد دوی سرعت وجود دارد [23،24]. اگرچه مطالعات در مورد عملکرد بی‌هوازی ترجیح موسیقی محدود است، در حال حاضر به نظر می‌رسد که ترجیح موسیقی تأثیر کمی یا قابل توجهی بر عملکرد ندارد، اما ممکن است تغییرات روانشناختی مفیدی را القا کند. بنابراین، ترجیح موسیقی ممکن است نقش مهمی در ظرفیت جسمی داشته باشد. تحقیقات قبلی نشان داده است که سطوح انگیزه بالاتر می‌تواند ظرفیت ورزشی را افزایش دهد، حتی بدون تغییر در متغیرهای فیزیولوژیکی حداکثر [84].
3.3. ورزش مقاومتی
به طور کلی، موسیقی یک ابزار تمرینی پرکاربرد توسط ورزشکاران رقابتی و ورزشکاران نخبه است. مطالعات متعددی تأیید کرده‌اند که توانایی موسیقی در بهبود قدرت، حجم تکرار و کاهش خستگی در طول ورزش مقاومتی وجود دارد، اگرچه برخی از اطلاعات متناقض وجود دارد [18،85،86،87]. شواهد اخیر نشان داده است که تفاوت‌ها در یافته‌ها ممکن است به دلیل تفاوت در ترجیح موسیقی باشد. در واقع، چندین گروه نشان داده‌اند که ترجیح موسیقی بر عملکرد ورزش مقاومتی تأثیر می‌گذارد. De Abreu Araújo و همکاران 10 شرکت‌کننده جوان را درگیر کردند که تمرینات پیچش بازو و اکستنشن زانو را با شدت 80٪ از 1RM خود انجام دادند [88]. شرکت‌کنندگان تکرارها را تا ناتوانی در حین گوش دادن به موسیقی ترجیحی یا عدم وجود موسیقی تکمیل کردند. به طور متوسط، شرکت‌کنندگانی که به موسیقی ترجیحی گوش می‌دادند، تکرارها را حدود 22٪ افزایش دادند که نشان‌دهنده افزایش قابل توجهی در استقامت قدرت است. با این حال، یک محدودیت در این مطالعه این بود که تمرینات از گروه‌های عضلانی کوچک و تمرینات مفصلی واحد استفاده می‌کردند که ممکن است به خوبی به موقعیت‌های دنیای واقعی ترجمه نشود. علاوه بر این، مشخص نشده است که آیا اثرات نامطلوب ممکن است در هنگام گوش دادن به موسیقی ناخوشایند رخ دهد. در سال 2018، گروه من اثرات موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی را بر عملکرد پرس سینه بررسی کرد [14]. 12 مرد آموزش‌دیده مقاومتی یک مجموعه با تکرارهای تا ناتوانی با شدت 75٪ از 1RM خود را در حین گوش دادن به موسیقی ترجیحی یا عدم وجود موسیقی انجام دادند. یک مبدل موقعیت خطی برای نظارت بر سرعت و توان خروجی میله در طول سه تکرار اول مجموعه استفاده شد. انگیزه نیز پس از ورزش ارزیابی شد. گوش دادن به موسیقی ترجیحی منجر به افزایش سرعت، توان خروجی، تکرارهای تا ناتوانی و انگیزه ذهنی در مقایسه با موسیقی غیر ترجیحی شد. بزرگی افزایش انگیزه با موسیقی ترجیحی نشان می‌دهد که یک مکانیسم کلیدی از اثرات مفید موسیقی ترجیحی انگیزه بیرونی است که احتمالاً منجر به تلاش بیشتر و بهبود عملکرد می‌شود. با این حال، یک محدودیت اصلی در این مطالعه این بود که تقریباً تمام شرکت‌کنندگان یک ژانر را به عنوان موسیقی ترجیحی خود انتخاب کردند (92٪ از شرکت‌کنندگان رپ/هیپ هاپ را انتخاب کردند) و 83٪ از شرکت‌کنندگان موسیقی کانتری را به عنوان موسیقی غیر ترجیحی خود انتخاب کردند، که نمی‌دانیم آیا ژانر خود باعث بهبود عملکرد شده است یا خیر. Silva و همکاران این موضوع را با مطالعه چگونگی تأثیر ژانرهای موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی بر قدرت گرفتن و استقامت قدرت دنبال کردند [89]. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا ژانرهای موسیقی ترجیحی و غیر ترجیحی خود را انتخاب کنند و محققان آهنگ‌هایی را از هر ژانر انتخاب کردند. نتایج نشان داد که قدرت گرفتن و حجم تکرار در طول تست‌های لات پول‌داون و گرفتن دست افزایش یافت در هنگام گوش دادن به ژانر موسیقی ترجیحی. علاوه بر این، RPE در طول شرایط موسیقی ترجیحی کاهش یافت. نویسندگان حدس زدند که بهبودها ممکن است در "فرضیه گلوگاه" ورودی حسی رخ داده باشد، که در آن حجم زیاد محرک‌های مطلوب از ژانر ترجیحی می‌تواند توجه را از تلاش و ناراحتی منحرف کند. این ممکن است توضیح دهد افزایش انحراف و حجم تکرار در هنگام گوش دادن به موسیقی ترجیحی. بهبود در قدرت نیز ممکن است به دلیل این موضوع باشد، زیرا انحراف از عوامل خارجی نشان داده شده است که عملکرد را بهبود می‌بخشد [91].
3.4. موسیقی قبل از کار/گرم کردن و عملکرد
یک مانع بزرگ برای کاربرد تحقیقات موسیقی در زمینه و ورزش این است که زمان مداخله. بسیاری از ورزش‌ها و مسابقات اجازه گوش دادن به موسیقی در طول مسابقه را نمی‌دهند و مطالعاتی که در طول ورزش مداخله می‌کنند، کاربرد محدودی دارند. در این شرایط، گوش دادن به موسیقی درست قبل از تلاش یا در طول گرم کردن ممکن است کاربردی‌تر باشد. هم موسیقی قبل از کار و هم گرم کردن نشان داده شده است که عملکرد را بهبود می‌بخشد. با این حال، تأثیر ترجیح ممکن است بر پتانسیل ارگونیک موسیقی تأثیر بگذارد. اخیراً، گروه من اثرات ترجیح موسیقی را بر عملکرد گرم کردن و دویدن بررسی کرد [9]. 12 فرد فعال فیزیکی به موسیقی ترجیحی یا غیر ترجیحی در حین گرم کردن 5 دقیقه‌ای با 50٪ HRmax گوش دادند. پس از آن، موسیقی متوقف شد و شرکت‌کنندگان یک آزمون زمانی 2000 متری را تکمیل کردند. موسیقی ترجیحی منجر به افزایش توان خروجی، زمان سریع‌تر و افزایش انگیزه شد. با این حال، RPE تغییر نکرد. یافته‌های مشابه با موسیقی ترجیحی در ورزش مقاومتی نشان داده شده است. گروه من اخیراً نشان داده است که موسیقی ترجیحی قبل از کار منجر به بهبود عملکرد پرس سینه می‌شود [13]. 10 مرد آموزش‌دیده مقاومتی یک گرم کردن استاندارد را در حین گوش دادن به موسیقی ترجیحی یا غیر ترجیحی انجام دادند. شرکت‌کنندگان سپس 2 مجموعه × RTF را با 75٪ پرس سینه خود انجام دادند. در حالی که سرعت میله تغییر نکرد، گوش دادن به موسیقی ترجیحی قبل از گرم کردن منجر به افزایش حجم تکرار و انگیزه شد. یافته‌های مشابه با موسیقی ترجیحی قبل از کار در پرس سینه نشان داده شده است. با این حال، مکانیسم‌های دقیق که از طریق آن ترجیح موسیقی بر عملکرد تأثیر می‌گذارد هنوز به طور کامل درک نشده است.
4. کاربردهای عملی و نتیجه‌گیری
موسیقی یک وسیله عملی برای بهبود عملکرد ورزشی حاد فراهم می‌کند. موسیقی به راحتی در دسترس، مقرون به صرفه و یک مداخله ارگونیک قدرتمند است. مهم است که در این بررسی توجه داشته باشید که موسیقی را می‌توان به راحتی شخصی‌سازی و فردی‌سازی کرد. این به ورزشکاران و مربیان اجازه می‌دهد تا مداخلات موسیقی را بر اساس موقعیت یا ویژگی‌های خاص تنظیم کنند. در زمینه، موسیقی به طور گسترده‌ای در طول ورزش یا بهبودی استفاده می‌شود، هم توسط ورزشکاران رقابتی و هم تفریحی. در حالی که شواهد زیادی از استفاده از گوش دادن به موسیقی ترجیحی در طول ورزش به عنوان یک مداخله ارگونیک پشتیبانی می‌کند، این ممکن است برای بسیاری از ورزش‌ها امکان‌پذیر نباشد. شواهد اخیر نشان داده است که ترجیح موسیقی همچنان پتانسیل ارگونیک خود را حفظ می‌کند حتی اگر محرک موسیقی فقط قبل از ورزش یا در طول گرم کردن اعمال شود. این پیامدهای عملی مهمی دارد زیرا استفاده از موسیقی در ورزش‌ها و مسابقات مختلف در حال افزایش است. در نهایت، شواهد فعلی نشان می‌دهد که یک جنبه مهم برای افزایش عملکرد با موسیقی، انتخاب شخصی است. در بسیاری از سالن‌های ورزشی، رختکن‌ها و محیط‌های مسابقه، موسیقی از طریق بلندگوهای جمعی پخش می‌شود. داده‌های موجود نشان می‌دهد که اگر موسیقی پخش شده از طریق بلندگوها توسط فرد مورد نظر ترجیح داده نشود، عملکرد ممکن است کاهش یابد. بنابراین، مربیان و ورزشکاران باید ترجیحات موسیقی فردی را در هنگام تلاش برای بهینه‌سازی عملکرد و تمرین در نظر بگیرند. اگرچه ساده است، اما این تغییر در پروتکل‌های موسیقی تمرین یا مسابقه ممکن است در نهایت منجر به اثرات افزایش عملکرد قابل توجهی برای ورزشکاران و مربیان شود. مکانیسم‌های دقیق پشت اثرات مفید موسیقی ترجیحی نیاز به بررسی بیشتری دارد.
قدردانی
من می‌خواهم از تمام دانشجویان سابقم برای مشارکت‌هایشان در تحقیقات موسیقی در دانشگاه سامفورد تشکر کنم. در نهایت، دانش علمی به دست آمده در سال‌های اخیر در مورد ترجیح موسیقی و ورزش محصول کار سخت آنها است. به طور خاص، می‌خواهم از مارکیس مک‌کالوم، دنیل مینارد، زکری لافون، مورگان کارو، جورجیا کوک، زکری هستر، کندال رودز، سیرا سوسا، میسون فاور، متیو فیلیپس، کورین مگلیچ، کارولین اورمن تشکر کنم. علاوه بر این، می‌خواهم از همکارانم برای پرورش توسعه ایده و همکاری در تحقیقات موسیقی تشکر کنم: کورتنی بنجامین، آلن جانگ، تامی کوپک، مالی مارشال، جاستین مودی، جوزف پدرسون، جان پترلا، ربکا راجرز و تایلر ویلیامز.
تأمین مالی
این تحقیق هیچ تأمین مالی خارجی دریافت نکرد.
بیانیه کمیته بررسی نهادی
قابل اجرا نیست.
بیانیه رضایت آگاهانه
قابل اجرا نیست.
در دسترس بودن داده‌ها
قابل اجرا نیست.
تضاد منافع
من هیچ تضاد منافعی برای افشا ندارم.
یادداشت‌ها
یادداشت ناشر: MDPI هیچ ادعایی در مورد صلاحیت‌های قضایی در نقشه‌های منتشر شده و وابستگی‌های نهادی ندارد.
مقالات از مجله مورفولوژی و کینزیولوژی عملکردی در اینجا با مجوز از موسسه انتشارات دیجیتال چند رشته‌ای (MDPI) ارائه می‌شوند.


دوام، توانایی حفظ کیفیت و عملکرد در طول زمان بدون فرسایش قابل توجه است. مصالح بادوام با صرفه‌جویی در منابع و کاهش ضایعات و اثرات زیست‌محیطی تعمیر و جایگزینی، به حفظ محیط زیست کمک می‌کنند. تولید مصالح ساختمانی جایگزین، منابع طبیعی را تحلیل می‌برد و می‌تواند باعث آلودگی هوا و آب شود.

بتن در برابر عوامل جوی، حملات شیمیایی و سایش، ضمن حفظ خواص مهندسی مطلوب خود، مقاومت می‌کند. بتن‌های مختلف بسته به محیط قرارگیری و خواص مورد نظر، به درجات مختلفی از دوام نیاز دارند. مواد تشکیل‌دهنده بتن، نسبت‌بندی آن‌ها، تعاملات بین آن‌ها، روش‌های آرماتوربندی و عمل‌آوری و محیط سرویس‌دهی، دوام نهایی و طول عمر بتن را تعیین می‌کنند.

بازسازی خیابان واکر در مرکز شهر شیکاگو که یک مسیر پرتردد است، برای عمر مفید 75 تا 100 سال طراحی شده است.

عمر مفید طراحی اکثر ساختمان‌ها اغلب 30 سال است، اگرچه بسیاری از ساختمان‌ها 50 تا 100 سال یا بیشتر عمر می‌کنند. به دلیل دوام خود، بیشتر ساختمان‌های بتنی و آجری به دلیل فرسودگی عملکردی و نه تخریب، تخریب می‌شوند. با این حال، یک پوسته یا سازه بتنی می‌تواند در صورت تغییر کاربری یا نوسازی داخلی ساختمان، مورد استفاده مجدد قرار گیرد. بتن، هم به عنوان مصالح سازه‌ای و هم به عنوان روکش بیرونی ساختمان، توانایی مقاومت در برابر مکانیسم‌های طبیعی تخریب و همچنین بلایای طبیعی را دارد.

دوام بتن را می‌توان به عنوان توانایی آن در مقاومت در برابر عوامل جوی، حملات شیمیایی و سایش، ضمن حفظ خواص مهندسی مطلوب خود تعریف کرد. بتن‌های مختلف بسته به محیط قرارگیری و خواص مورد نظر، به درجات مختلفی از دوام نیاز دارند. به عنوان مثال، بتنی که در معرض آب شور جزر و مدی قرار دارد، الزامات متفاوتی نسبت به کف بتنی داخلی خواهد داشت.

این پنل‌های بتنی 3 در 5 فوتی با روکش‌های تزئینی در فضای باز و در شرایط آب و هوایی نسبتاً سخت منطقه اسکی، ایلی‌نویز (نزدیک شیکاگو) به نمایش گذاشته شدند. با استثنائات اندک، ظاهر آن‌ها پس از بیش از 40 سال قرار گرفتن در معرض نور خورشید، باد، برف، باران اسیدی، یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ، تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد، تغییر چندانی نکرد.

**عوامل مرتبط با دوام بتن**

**رطوبت و باران زیاد:** بتن به دلیل نداشتن محتوای آلی، در برابر تخریب ناشی از پوسیدگی یا زنگ‌زدگی در آب و هوای گرم و مرطوب مقاوم است. رطوبت فقط می‌تواند از طریق درزهای بین عناصر بتنی وارد ساختمان شود. بازرسی و تعمیر سالانه درزها این پتانسیل را به حداقل می‌رساند. مهم‌تر این که، اگر رطوبت از طریق درزها وارد شود، به بتن آسیب نمی‌رساند. دیوارها باید تنفس کنند یا در غیر این صورت بتن در صورت پوشش داده نشدن با غشاهای غیرقابل نفوذ، خشک می‌شود.

گچ سیمانی پرتلند (استوکو) نباید با سیستم‌های عایق‌بندی و روکش بیرونی (EIFS) یا سیستم‌های استوکوی مصنوعی که ممکن است مشکلات عملکردی از جمله آسیب ناشی از رطوبت و مقاومت ضربه‌ای پایین داشته باشند، اشتباه گرفته شود. استوکوی مصنوعی به طور کلی کسری از ضخامت استوکوی سیمانی پرتلند است و مقاومت ضربه‌ای کمتری ارائه می‌دهد. به دلیل ترکیب خود، به داخل دیوار اجازه نمی‌دهد در صورت به دام افتادن رطوبت، خشک شود. رطوبت به دام افتاده در نهایت عایق، پوشش و اسکلت چوبی را پوسانده می‌کند. همچنین اسکلت فلزی و اتصالات فلزی را خورده می‌کند. مشکلات کمتری با EIFS مورد استفاده در پایه‌های جامد مانند بتن یا آجر وجود داشته است زیرا این زیرلایه ها بسیار پایدار هستند و در معرض پوسیدگی یا خوردگی قرار نمی‌گیرند.

**مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش:** بخش ماوراء بنفش از تشعشعات خورشیدی به بتن آسیب نمی‌رساند. استفاده از رنگدانه‌های رنگی در بتن، رنگ را در عناصر زیبایی‌شناختی (مانند دیوارها یا کف‌ها) برای مدت طولانی پس از محو شدن رنگ‌ها در اثر نور خورشید حفظ می‌کند.

**غیرقابل خوردن:** حیوانات موذی و حشرات نمی‌توانند بتن را از بین ببرند زیرا غیرقابل خوردن است. برخی از مواد نرم‌تر غیرقابل خوردن هستند اما همچنان مسیرهایی را برای حشرات فراهم می‌کنند. به دلیل سختی خود، حیوانات موذی و حشرات نمی‌توانند از بتن سوراخ کنند.

**شرایط قرارگیری متوسط تا شدید برای بتن:** شرایط قرارگیری و مکانیسم‌های تخریب مهم زیر در بتن وجود دارد. بتن در صورت طراحی مناسب می‌تواند در برابر این اثرات مقاومت کند. راهنمای مشخص‌کننده برای بتن بادوام، EB221 و طراحی و کنترل مخلوط‌های بتن، EB001.15 به منظور ارائه اطلاعات کافی برای انتخاب مواد و پارامترهای طراحی مخلوط برای دستیابی به بتن بادوام در محیط‌های مختلف طراحی شده‌اند.

**مقاومت در برابر یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ:** مخرب‌ترین عامل جوی، یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ در حالی است که بتن مرطوب است، به ویژه در حضور مواد شیمیایی یخ‌زدا. تخریب ناشی از یخ‌زدگی آب و انبساط بعدی در خمیر، ذرات سنگدانه یا هر دو است.

هنگامی که بتن دارای یک سیستم مناسب از حباب‌های هوای میکروسکوپی باشد که از طریق افزودن یک افزودنی ایجاد کننده هوا و مخلوط کردن کامل به دست می‌آید، در برابر یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ بسیار مقاوم است. این حباب‌های هوای میکروسکوپی در داخل بتن، انبساط آب به یخ را در خود جای می‌دهند و در نتیجه فشار داخلی ایجاد شده را کاهش می‌دهند. بتنی که نسبت آب به سیمان کمی دارد (0.40 یا کمتر) نسبت به بتنی که نسبت آب به سیمان بالایی دارد (0.50 یا بیشتر) بادوام‌تر است. بتن هوادار با نسبت آب به سیمان کم و محتوای هوای 5 تا 8 درصد حفره‌های هوای به خوبی توزیع شده، می‌تواند در برابر تعداد زیادی چرخه یخ‌زدگی و ذوب شدن بدون آسیب مقاومت کند.

**مقاومت شیمیایی:** بتن در برابر بیشتر محیط‌های طبیعی و بسیاری از مواد شیمیایی مقاوم است. بتن به طور منظم برای ساخت تاسیسات حمل و نقل و تصفیه فاضلاب به دلیل توانایی آن در مقاومت در برابر خوردگی ناشی از آلاینده‌های بسیار خورنده در جریان فاضلاب و همچنین مواد شیمیایی اضافه شده برای تصفیه این محصولات زائد استفاده می‌شود.

با این حال، بتن گاهی در معرض موادی قرار می‌گیرد که می‌توانند به آن حمله کرده و باعث تخریب شوند. بتن در تاسیسات تولید و ذخیره‌سازی شیمیایی به ویژه مستعد حملات شیمیایی است. اثرات سولفات‌ها و کلریدها در زیر مورد بحث قرار گرفته است. اسیدها با حل کردن خمیر سیمان و سنگدانه‌های بر پایه کلسیم به بتن حمله می‌کنند. علاوه بر استفاده از بتن با نفوذپذیری کم، می‌توان از پوشش‌های سطحی برای جلوگیری از تماس مواد خورنده با بتن استفاده کرد. اثرات مواد بر بتن و راهنمای درمان‌های محافظتی، IS001، اثرات صدها ماده شیمیایی بر بتن را مورد بحث قرار می‌دهد و فهرستی از درمان‌ها را برای کمک به کنترل حملات شیمیایی ارائه می‌دهد. درباره مقاومت در برابر اسید بیشتر بخوانید.

**مقاومت در برابر حمله سولفات:** مقادیر بالای سولفات در خاک یا آب می‌تواند به بتنی که به درستی طراحی نشده است حمله کرده و آن را از بین ببرد. سولفات‌ها (به عنوان مثال سولفات کلسیم، سولفات سدیم و سولفات منیزیم) می‌توانند با واکنش با ترکیبات هیدراته در خمیر سیمان سخت شده به بتن حمله کنند. این واکنش‌ها می‌توانند فشار کافی برای ایجاد تخریب آهسته بتن ایجاد کنند.

مانند سنگ طبیعی مانند سنگ آهک، بتن متخلخل (به طور کلی با نسبت آب به سیمان بالا) در برابر تخریب ناشی از کریستالیزاسیون نمک آسیب‌پذیر است. نمونه‌هایی از نمک‌هایی که می‌دانند باعث تخریب بتن می‌شوند عبارتند از کربنات سدیم و سولفات سدیم.

حمله سولفات و کریستالیزاسیون نمک در مکان‌هایی که بتن در معرض چرخه‌های مرطوب و خشک قرار دارد، شدیدتر از چرخه‌های مرطوب مداوم است. برای بهترین دفاع در برابر حمله سولفات خارجی، باید از بتنی با نسبت آب به مواد سیمانی کم (w/cm) (کمتر از 0.45 برای محیط‌های سولفات متوسط و کمتر از 0.40 برای محیط‌های شدیدتر) همراه با سیمان یا ترکیبات مواد سیمانی که به طور خاص برای محیط‌های سولفات فرموله شده‌اند استفاده شود.

پل کنفدراسیون که بین جزیره پرنس ادوارد و نیوبرانزویک امتداد دارد، به طور خاص برای دوام بالا در یک محیط سخت و عمر 100 ساله طراحی شده است. این پل باید در برابر یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ، قرار گرفتن در معرض آب دریا و سایش یخ شناور مقاومت کند.

**قرار گرفتن در معرض آب دریا:** بتن دهه‌هاست که با عملکرد عالی در معرض آب دریا استفاده می‌شود. با این حال، مراقبت ویژه در طراحی مخلوط و انتخاب مواد برای این محیط‌های شدید ضروری است. سازه‌ای که در معرض آب دریا یا پاشش آب دریا قرار دارد، در ناحیه جزر و مدی یا پاششی آسیب‌پذیرترین است که در آن چرخه‌های مکرر مرطوب و خشک و/یا یخ‌زدگی و ذوب شدن یخ وجود دارد. سولفات‌ها و کلریدها در آب دریا نیاز به استفاده از بتن با نفوذپذیری کم برای به حداقل رساندن خوردگی فولاد و حمله سولفات دارند. سیمانی که در برابر حمله سولفات مقاوم است مفید است. پوشش بتنی مناسب بر روی آرماتور فولادی باید ارائه شود و نسبت آب به مواد سیمانی نباید از 0.40 تجاوز کند.

**مقاومت در برابر کلرید و خوردگی فولاد:** وجود کلرید در بتن ساده (که حاوی آرماتور فولادی نیست) به طور کلی یک نگرانی در مورد دوام نیست. در بتن مسلح، خمیر از خوردگی فولاد تعبیه شده از طریق ماهیت قلیایی بسیار زیاد خود محافظت می‌کند. محیط pH بالا در بتن (معمولاً بزرگتر از 12.5) باعث تشکیل یک لایه اکسید محافظ غیرفعال بر روی فولاد می‌شود. با این حال، وجود یون‌های کلرید از مواد یخ‌زدا یا آب دریا می‌تواند این لایه را از بین ببرد یا به آن نفوذ کند. هنگامی که آستانه خوردگی کلرید به دست آمد، یک جریان الکتروشیمیایی در امتداد فولاد یا بین میله‌های فولادی تشکیل می‌شود و فرآیند خوردگی شروع می‌شود.

مقاومت بتن در برابر کلرید خوب است. با این حال، برای محیط‌های شدید مانند عرشه‌های پل، می‌توان آن را با استفاده از نسبت آب به مواد سیمانی کم (حدود 0.40)، حداقل هفت روز عمل‌آوری مرطوب و مواد سیمانی مکمل مانند دوده سیلیس افزایش داد تا نفوذپذیری کاهش یابد. افزایش پوشش بتنی بر روی فولاد نیز به کند کردن مهاجرت کلریدها کمک می‌کند. سایر روش‌های کاهش خوردگی فولاد شامل استفاده از افزودنی‌های بازدارنده خوردگی، آرماتورهای پوشش داده شده با اپوکسی، پوشش‌های سطحی، پوشش‌های بتنی و حفاظت کاتدی است.

**مقاومت در برابر واکنش قلیایی-سیلیسی (ASR):** واکنش قلیایی-سیلیسی (ASR) یک واکنش انبساطی بین اشکال خاصی از سیلیس در سنگدانه‌ها و قلیایی‌های پتاسیم و سدیم در خمیر سیمان است. واکنش‌پذیری فقط زمانی مضر است که باعث انبساط قابل توجهی شود. نشانه‌های وجود واکنش‌پذیری قلیایی-سنگدانه ممکن است شبکه‌ای از ترک‌ها، درزهای بسته یا جدا شده یا حرکت قسمت‌هایی از یک سازه باشد. می‌توان با انتخاب مناسب سنگدانه و/یا استفاده از مواد سیمانی مکمل (مانند خاکستر بادی یا سرباره سیمان) یا سیمان‌های ترکیبی که با آزمایش ثابت شده‌اند، واکنش قلیایی-سیلیسی را کنترل کرد. با برخی از سنگدانه‌های واکنش‌پذیر، کنترل سطح قلیایی بتن موفقیت‌آمیز بوده است. همچنین نشان داده شده است که افزودنی‌های مبتنی بر لیتیوم از انبساط مضر ناشی از ASR جلوگیری می‌کنند. راهنمای استاندارد برای کاهش خطر واکنش قلیایی-سنگدانه مضر در بتن، ASTM C1778، راهنمایی کامل ارائه می‌دهد.

**مقاومت در برابر سایش:** بتن در برابر اثرات سایشی آب و هوای معمولی مقاوم است. نمونه‌هایی از سایش و فرسایش شدید، ذرات موجود در آب در حال حرکت سریع، یخ شناور یا مناطقی هستند که گل میخ‌های فولادی روی لاستیک‌ها مجاز هستند. مقاومت در برابر سایش به طور مستقیم با مقاومت بتن مرتبط است. برای مناطقی با سایش شدید، مطالعات نشان می‌دهد که بتن با مقاومت فشاری 12000 تا 19000 پوند بر اینچ مربع (psi) به خوبی کار می‌کند.


هیچ‌کدام از موادی که در حال حاضر در اختیار داریم نمی‌توانند یک آسمان‌خراش را برای 10 هزار سال بدون نیاز به تعمیر و نگهداری بسازند. حتی مواد امیدوارکننده‌ای که در آینده نزدیک در حال توسعه هستند هم نمی‌توانند.
بتن خوب بدون آرماتور فولادی می‌تواند برای مدت طولانی دوام بیاورد، اما سنگین، صلب و شکننده است. 10 هزار سال احتمالاً شاهد زمین‌لرزه‌های متعددی خواهد بود که می‌توانند آن را فرو بریزند.
سنگ جامد نیز بسیار بادوام است، اما در حالی که گزینه خوبی برای ساخت چیزی مانند یک هرم است، ساختن یک آسمان‌خراش با آن غیرممکن است.
خاک فشرده نیز بسیار بادوام است، به‌ویژه با مراقبت مناسب، اما حتی بدون آن، سازه‌هایی از خاک فشرده وجود دارند که قدمت آنها به هزاران سال می‌رسد. اما باز هم، گزینه مناسبی برای ساختن یک آسمان‌خراش نیست.
و بدیهی است که فولاد هم کارساز نیست، زیرا با وجود اینکه ممکن است "بی‌اثر" به نظر برسد، در نهایت در برابر فرسایش، خوردگی و غیره تسلیم می‌شود. برخی از فلزات گرانبها در برابر مواد شیمیایی بسیار مقاوم هستند، اما خواص مکانیکی آنها برای این کار مناسب نیست، نه اینکه به ندرت و هزینه بالای آنها اشاره کنیم.
پلاستیک، اگرچه یک فاجعه زیست‌محیطی به دلیل زمان تجزیه آن است، گزینه مناسبی نیست - فرسوده می‌شود، تخریب می‌شود و از کار می‌افتد. نه اینکه قابل اشتعال باشد. این می‌تواند یک مشعل عالی بسازد و در نتیجه یک دریاچه جهنمی از پلاستیک مذاب بسوزد. پلاستیک ممکن است برای پوشاندن سازه‌های فولادی استفاده شود، که برای مدتی از فولاد در برابر عوامل جوی محافظت می‌کند، اما فقط تا زمانی که پلاستیک فرسوده شده و ترک بخورد. همچنین پلاستیک معمولاً نرم است، بنابراین هر ذره ساینده‌ای در هوا بر آن تأثیر می‌گذارد.
به طور خلاصه، شما نمی‌خواهید برای یک آسمان‌خراش از چیزی غیر از سازه قاب فولادی استفاده کنید. نه برای آسمان‌خراش‌هایی که ما امروز درک می‌کنیم، چه رسد به استانداردهای آینده‌نگرانه. قطعاً نه بتن. چالش بزرگ در اینجا محافظت از فولاد در برابر خوردگی است. آلیاژهای مقاوم در برابر خوردگی شما را فقط تا نیمه راه می‌برند. رنگ فرسوده و ترک می‌خورد، پوشش پلاستیکی فرسوده و ترک می‌خورد. فولاد باید توسط چیزی محافظت شود که:

در برابر رطوبت و آب مقاوم باشد
ضد آتش باشد
در برابر فرسایش و خوردگی مقاوم باشد
به اندازه کافی سخت باشد تا در برابر سایش باد مقاومت کند
به اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشد تا در اثر باد، زلزله و انبساط/انقباض حرارتی و همچنین فرورفتگی در طول زمان ترک نخورد و خرد نشود.

پشم سنگ با چگالی بالا به ذهن می‌رسد. می‌توان آن را در مراحل اولیه تولید با سازه‌های فولادی در سطح مولکولی، زمانی که فولاد هنوز سرخ‌داغ است، با استفاده از فرآیند اکستروژن ترکیب کرد. می‌توان آن را با روغن‌های معدنی تصفیه کرد تا از رطوبت محافظت شود و لایه بیرونی آن را می‌توان تا حدی ذوب کرد تا یک پوسته محافظ سخت تشکیل شود. البته روغن در نهایت فرسوده می‌شود، اما می‌توان با ارائه روغن اضافی در مخازن، این مشکل را حل کرد تا محتوای روغن از طریق جاذبه و کشش مویرگی دوباره پر شود. حتی با چگالی بالا، پشم در داخل جامد صلب نخواهد بود و در حالی که قسمت بیرونی در طول زمان به طور اجتناب‌ناپذیری ترک می‌خورد، خرد نمی‌شود زیرا الیاف آن را در کنار هم نگه می‌دارند. هدف از پوسته بیرونی فقط محافظت در برابر بادهای ساینده و تجزیه پشم است، روغن معدنی در داخل است که از خوردگی محافظت می‌کند. پشم معدنی همچنین عایق حرارتی عالی است که شدت تنش‌های حرارتی را کاهش می‌دهد، ارزان، فراوان و قابل بازیافت است. خود سازه فولادی نباید از پیچ و جوش استفاده کند، بلکه باید به طور کامل توسط ساختار ماژولار و وزن خود نگه داشته شود.
زلزله بزرگترین مانع برای استفاده از موادی است که در غیر این صورت به دلیل مقاومت در برابر فرسایش، کاندیدای خوبی هستند. اما اگر مایل به رفتن به دریا و دور از زمین‌های سفت و سخت باشید، می‌توانید سازه‌های شناور غول‌پیکری داشته باشید که در برابر زلزله مصون باشند. البته، آنها آسمان‌خراش به معنای برج‌ها نخواهند بود، بلکه بیشتر شبیه حباب‌های شناور هستند، اما می‌توانند به ابعاد قابل توجهی برسند. این امر از طریق تولید افزایشی امکان‌پذیر است. ماده می‌تواند شیشه سخت شده باشد. چنین حبابی دارای مزیت کپسوله کردن فضای زیادی، فراهم کردن نور طبیعی خورشید و ایجاد شرایطی برای داشتن یک اکوسیستم کامل ایزوله از دنیای بیرون است، به این معنی که می‌تواند به طور بالقوه از طیف گسترده‌ای از بلایا جان سالم به در ببرد، اساساً همه چیز به جز بارش ممتد و متراکم شهاب‌سنگ‌ها. روشنایی مصنوعی حتی می‌تواند به حفظ اکوسیستم در صورت خاموشی موقت خورشید، در صورت فوران آتشفشانی جهانی یا زمستان هسته‌ای کمک کند. در این مقیاس ساخت و ساز، سونامی‌ها قدرت تخریبی خود را از دست می‌دهند، با استفاده از راکتورهای هسته‌ای، این سازه می‌تواند برای صدها یا حتی هزاران سال در دنیایی که در غیر این صورت برای زندگی نامناسب است، حیات را حفظ کند. باید اقداماتی برای جلوگیری از برخورد با سنگ یا به گل نشستن انجام شود، که می‌توان با لنگر انداختن در نقاط مرده اقیانوس‌ها (پلاستیک شناور زیادی در آنجا وجود دارد که می‌توان آن را بازیافت کرد) یا با ساختن سازه‌ای که قادر به حرکت باشد، به دست آورد و در صورت از دست دادن سرنشینان، آن را با نرم‌افزار خلبان خودکار مجهز کرد تا با استفاده از راکتورهای هسته‌ای یا منابع انرژی تجدیدپذیر از سواحل دور بماند.
اکنون اگر تعمیر و نگهداری را دوباره وارد معادله کنیم، از نظر تئوری باید بتوان آسمان‌خراشی ساخت که بتواند 10 هزار سال دوام بیاورد. لازم نیست تعمیر و نگهداری انسانی باشد، بلکه می‌تواند تیمی از ربات‌ها باشد که از انرژی تجدیدپذیر استفاده می‌کنند و مواد کافی برای خودتولیدی به مدت 10 هزار سال دارند. این حداقل تا حدی قابل قبول است.
گزینه قابل‌حیات دیگر، کمی بیشتر در قلمرو علمی-تخیلی، اما هنوز تا حدی قابل تصور، یک ارگانیسم مصنوعی مهندسی‌شده است، چیزی شبیه یک درخت غول‌پیکر، اما مقاوم‌تر در برابر عوامل جوی و عناصر. اساساً خودنگهداری خواهد بود و مواد فرسوده و آسیب‌دیده را در سطح نانو جایگزین می‌کند، تقریباً نسخه آلی از نسخه "تعمیر و نگهداری رباتیک" در بالا. با این حال، این کار بسیار چالش‌برانگیز خواهد بود، جدا از ایجاد حیات مصنوعی و کاملاً کاربردی، همچنین باید:

در برابر زمان مصون باشد، به طور موثر جاودانه باشد
در برابر آتش مصون باشد
در برابر گرما و سرمای شدید مصون باشد
در برابر آب و هوای خشک یا مرطوب مصون باشد
در برابر بیماری‌ها به عنوان اختلالات سیستم مصون باشد
در برابر عدم تعادل pH مصون باشد
در برابر خاموشی کامل خورشید مصون باشد
در برابر عفونت‌های ویروسی و باکتریایی مصون باشد
در برابر طیف گسترده‌ای از آفات، از باکتری‌ها گرفته تا موریانه‌ها، سوسک‌ها، موش‌ها و همه چیزهایی که ممکن است آن را بخورند مصون باشد.

با وجود این چالش‌ها، اگر فرض کنیم که این امر امکان‌پذیر است، می‌توان از چنین ارگانیسمی به روش‌های مفیدی استفاده کرد، به عنوان مثال، غذا تولید کرد، آب و هوای سمی را برای ساکنان تصفیه کرد، حتی مدارهای الکترونیکی، رایانه‌ها و سیستم‌های ارتباطی و غیره را پرورش داد.