فهرست مجلات
Syst Synth Biol
جلد 3(1-4)؛ دسامبر 2009
PMC2759421

چکیده
در مناظره اخلاقی پیرامون زیست‌شناسی مصنوعی، عبارت «بازی کردن خدا» به طور گسترده برای حمله به این شاخه جدید از زیست‌فناوری به کار می‌رود. این مقاله این کاربرد را با توجه به مفاهیم الهیاتی آفرینش، گناه و انسان به عنوان آفریده شده به صورت خدا تحلیل، در متن قرار داده و مورد انتقاد قرار می‌دهد. بر اساس این درک‌های الهیاتی، یک راهرو اخلاقی برای نحوه برخورد مسئولانه با چالش‌های اجتماعی زیست‌شناسی مصنوعی ارائه می‌شود.
کلمات کلیدی: زیست‌شناسی مصنوعی، بازی کردن خدا، آفرینش، گناه، صورت خدا، مسئولیت، الهیات نظام‌مند، اخلاق الهیاتی
نگرانی‌ها
«بازی کردن خدا»—این سرزنش از همان ابتدا همراه با زیست‌فناوری مدرن بوده است. تقریباً هر گامی به جلو در تحقیق، اعتراض شدید علیه نادیده گرفتن آفرینش را برانگیخته است: بیهوشی در برابر درد، قرص ضد بارداری، پزشکی پیوند و تشخیص مرگ مغزی، تحقیقات سلول‌های بنیادی و مهندسی ژنتیک و بسیاری نوآوری‌های دیگر با این سرزنش مواجه شده‌اند (Ramsey 1970; Chadwick 1989; Coady 2009).
هر زمان که این عبارت به کار می‌رود، قرار است تداعی‌های مذهبی در گیرندگان برانگیخته شود: این امر به ویژه مسائل مهم، سوالات مربوط به دغدغه‌های نهایی را که باید با احترام مناسب مورد بررسی قرار گیرند، شناسایی می‌کند. در موقعیتی که انسان فانی به دنبال ادعای وظایف، عملکردهای یا حتی هستی خدا است که معمولاً به عنوان ابدی تصور می‌شود، نیروی ایلوکوشنی «بازی کردن خدا» آشکار می‌شود: این امر سرزنش را رمزگذاری می‌کند تا ستایش را. با در نظر گرفتن مفهوم «بازی»، می‌توان تصور کرد که این امر حداقل از نظر تئوری و با فرض شنونده‌ای بی‌طرفانه، امکان‌پذیر باشد. این عبارت که معمولاً تحت تأثیر دیدگاه بدبینانه نسبت به تمدن است، نشان می‌دهد که انسان به طور کلی یا افراد خاص، محدودیت‌هایی را که به طور ادعایی یک نظم خاص را برقرار می‌کنند، زیر پا گذاشته‌اند. اگر انسان‌ها سعی کنند جایگاه کسی را که تجسم تفاوت اساسی از بشریت است، یعنی خدا را به دست آورند، به تجاوز از محدودیت‌های انسان و در نتیجه رفتار مسئولانه مشکوک می‌شوند. بازی کردن خدا شک و تردید در خودبزرگ‌بینی را برمی‌انگیزد.
فیلسوف حقوقی سکولار رونالد دورکین این استفاده از عبارت «بازی کردن خدا» را در گفتمان بیوپلیتیکی رد می‌کند (Dworkin 2000). او همه کسانی را که از این عبارت استفاده می‌کنند را متهم به بی‌صداقتی فکری و اخلاقی می‌کند. قطعاً، آزاردهنده است که تمایز تثبیت شده بین مسائلی که باید با فروتنی پذیرفته شوند و مسائلی که می‌توان توسط انسان‌ها شکل داد، شروع به محو شدن می‌کند. با این حال، دورکین استدلال می‌کند که این یک پدیده اخیر، یعنی پدیده‌ای از دوران زیست‌فناوری مدرن نیست که انسان‌ها شروع به شورش علیه طبیعت به ظاهر خصمانه کرده‌اند. برعکس، عبور از مرزها در واقع بخشی از ماهیت انسان است و زیست‌فناوری از نظر کیفی چیز جدیدی نیست. علاوه بر این، او می‌پرسد آیا کسی وجود دارد که از این نوآوری‌ها سود نبرد، که ما سپس با غرور در بحث‌های عمومی از آنها انتقاد می‌کنیم. از نظر او، اتهام بازی کردن خدا به عنوان مخزنی برای محافظه‌کاران واکنش‌گرا عمل می‌کند که با ترس از وظیفه فرهنگی غیرقابل رد انسان برای شکل دادن به جهان مخالفت می‌کنند.
الهی‌دان آمریکایی ویلم ب. دریس جنبه‌های الهیاتی بیشتری را به تفسیر دورکین از «بازی کردن خدا» اضافه می‌کند (Drees 2002). او با دورکین موافق است که «بازی کردن خدا» یک بیان غیرمستقیم از ناراحتی شدید است. او این را به این مشاهده نسبت می‌دهد که تضعیف ساختارهای فرهنگی قدیمی نه تنها منجر به تغییر در تصویر انسان می‌شود، بلکه در تصویر خدا نیز می‌شود. می‌توان استدلال کرد که این تصاویر با هم مرتبط هستند، تعجب‌آور نیست. با این حال، افراد مذهبی نمی‌توانند با ادعای ضد مذهبی که تصاویر خدا صرفاً بازتاب‌هایی از مردم‌شناسی بر جهان پس از مرگ هستند، اطمینان حاصل کنند. آنها باید در مورد نحوه حفظ اعتماد خود به خدا، که به آنها کمک می‌کند تا با شرایط فردی و اجتماعی کنار بیایند، پاسخ دهند. درست مانند بونهوفر در نامه‌های زندان معروف خود (Bonhoeffer 1997)، دریس معتقد است که هر زمان که این اعتماد سست شود، سرزنش «بازی کردن خدا» علیه فناوری‌های مدرن بر اساس مفهوم ناکافی از خدا به عنوان «خدای شکاف‌ها» است. به محض اینکه این معماها حل شوند، خدا دوباره حاشیه‌نشین می‌شود—و کسانی که در بحث در مورد فناوری‌های مدرن پشت سرزنش «بازی کردن خدا» سنگر می‌گیرند، این را احساس می‌کنند. برای جلوگیری از چالش و حفظ تصویر خود از خدا و رویه‌های فرهنگی (اخلاقی، آیینی و سیاسی) معمولاً مرتبط با آن، انسان به امکانات جدید و نمایندگان آن با پرخاشگری آشکار حمله می‌کند. حتی اگر این امر به طور موثر در پرورش تصویر به کار گرفته شود، ایده‌آل‌های تبلیغ شده اصلاً در عمل به کار گرفته نمی‌شوند، که با پیش‌بینی‌های دورکین مطابقت دارد.
حتی اگر از نظر اصول با انتقاد دورکین و دریس از فرمول «بازی کردن خدا» موافق باشید، ممکن است هنوز مواردی وجود داشته باشد که در آن سرزنش با توجه به فناوری‌های خاص قابل توجیه باشد. شاید، یا حتی به وضوح، محدودیت‌هایی برای پیشرفت علمی به ظاهر نامحدود وجود دارد. عبور از این محدودیت‌ها نه تنها از نظر عملی ناخردمندانه، بلکه از نظر اخلاقی غیرمسئولانه است. دو نوع دلیل را می‌توان برای رد قابل انتظار یا حتی اجتناب‌ناپذیر فرموله کرد: فناوری‌های مورد نظر می‌توانند، با پیروی از اصطلاحات اخلاق، مسئولانه پیامدگرا باشند، یعنی پیامدهای آنها غیرقابل قبول باشد. در چنین مواردی، خطرات زیاد است و احتمال وقوع آن وجود دارد. در سناریوی دیگر، فناوری می‌تواند از نظر وظیفه‌گرایانه نکوهیده باشد، یعنی وظایف خاصی نقض شود و اقدامات خود باید قابل اعتراض تلقی شوند. اعمالی به عنوان نکوهیده طبقه‌بندی می‌شوند اگر، جدا از اختلافات مداوم در گفتمان اخلاقی تخصصی، اکثریت قریب به اتفاق مردم بگویند: «شما نباید این کار را انجام دهید!»—به عنوان مثال، شکنجه. به ویژه در تعریف نکوهیدگی، استدلال‌های مذهبی و غیرمذهبی متفاوت هستند. با این حال، به طور کلی، ارجاع به دارایی‌های فرهنگی ریشه‌دار برای رسیدن به توافق در مورد وظیفه کلی اجتناب از چنین اقداماتی کافی است.
بسیار قابل توجه است که امکاناتی که از یکی از جوان‌ترین شاخه‌های زیست‌فناوری مدرن، یعنی زیست‌شناسی مصنوعی، به وجود آمده است، با حمله هماهنگ منتقدان «بازی کردن خدا» مواجه شده است. استفاده از این عبارت محدود به بحث‌های مقدس و مضطرب دیگر نیست، بلکه می‌توان آن را در بسیاری از نشریات اخلاقی اخیر در مورد زیست‌شناسی مصنوعی یافت (به عنوان مثال، ETC. Group 2007; Balmer and Martin 2008; Schmidt et al. 2008; Schmidt et al. 2009a; Bedau and Parke 2009). از یک طرف، این امر ناراحتی در مورد پیامدهای فرهنگی را نشان می‌دهد. از طرف دیگر، نویسندگان جدیت مشکل را انکار نمی‌کنند، زیرا در واقع، زیست‌شناسی مصنوعی ممکن است مرزهای بین زنده و غیرزنده را زیر سوال ببرد. سنت‌های فرهنگی مذهبی، با این حال، این را به عنوان یک امتیاز الهی تعریف می‌کنند و حتی اگر دیگر به خدا اعتقاد نداشته باشید، عملکرد راهنمای انگیزه مذهبی برای محافظت از این مرز اساسی هنوز به طور گسترده مورد تقدیر قرار می‌گیرد. بنابراین، سوال «بازی کردن خدا» به طور کامل در نظر گرفته می‌شود، حتی اگر جوهر فکری تأملات متفاوت باشد.
زیست‌شناسی مصنوعی—زندگی 2.0؟
چرا نگرانی مذهبی یا شبه مذهبی مبنی بر اینکه این فناوری به معنای «بازی کردن خدا» است، می‌تواند کاملاً بی‌اساس باشد؟ با توجه به تاریخ علم و فناوری، زیست‌شناسی مصنوعی قطعاً یک توسعه جدید و به ویژه برای افراد مذهبی، یک توسعه نگران‌کننده بوده است. این امر را می‌توان به پیوند سیستماتیک تحقیقات علمی پایه با مهندسی نسبت داد که منجر به یک تغییر پارادایمی شده است. البته، این امر به خوبی شناخته شده است: فناوری‌های پیشنهاد شده توسط تحقیقات پایه می‌توانند در عمل قرار گیرند و چندین نوآوری فنی حتی قبل از تجزیه و تحلیل و درک آنها کار می‌کنند—هر دو روش در پروژه‌های امروزی تحقق می‌یابند. آنچه که زیست‌شناسی مصنوعی را به طور خاص نوآورانه می‌کند این است که مدل‌هایی که در اصل برای مهندسی توسعه یافته‌اند، اکنون برای درک و سپس بازتولید اصول اساسی زندگی استفاده می‌شوند. نتایج تحقیقات فعلی هنوز پراکنده است و بر جزئیات متمرکز است. با این حال، این حوزه تحقیقاتی جوان توسط یک چشم‌انداز انقلابی از علم هدایت می‌شود: زندگی باید از مواد غیرجاندار بازسازی شود. با اعتقاد به وعده‌های دوربرد (با جذابیت تجاری قطعاً تصادفی)، مواد فعال برای کاربردهای پزشکی و دارویی، اما همچنین برای مراقبت از محیط زیست با استفاده از این ارگانیسم‌های جدید توسعه خواهند یافت. وسوسه‌انگیزترین چشم‌انداز طراحی انواع جدیدی از سوخت زیستی برای جایگزینی سوخت‌های فسیلی است.
نوآوری زیست‌شناسی مصنوعی در مورد ایجاد زندگی جدید نیست. از دیرباز، این کار با روش‌های مختلف پرورش انجام شده است که به طور مداوم اصلاح شده و در نهایت به اوج خود در کلونینگ رسیده است. در حافظه فرهنگی بشریت، این شکل از زیست‌فناوری معمولاً به عنوان عادی و از نظر اخلاقی موجه پذیرفته می‌شود. با این حال، استفاده از مواد غیرجاندار برای تولید موجودیت‌هایی که معیارهای پذیرفته شده‌ای از زندگی را برآورده می‌کنند (یعنی متابولیسم، واکنش به محیط، تغییرپذیری، یعنی انعطاف‌پذیری تکاملی از نسلی به نسل دیگر) یک تغییر پارادایمی هستی‌شناختی و فرهنگی را نشان می‌دهد. با در نظر گرفتن اینکه مرز بین زندگی و غیرجاندار نقش اساسی در قدرت عقل سلیم و بسیاری از ادیان ایفا می‌کند، آشکار است که هر گونه آسیب به این اصل با این دیدگاه‌های جهان ناسازگار است.
قلب بسیاری از ادیان، از جمله سنت‌های کتاب مقدس، زمانی لمس می‌شود که علم به سوال کردن امتیاز الهی یا خدا برای تصمیم‌گیری در مورد انتقال بین زندگی و غیرجاندار می‌پردازد. بنابراین، برای بسیاری از افراد مذهبی معقول به نظر می‌رسد که زیست‌شناسی مصنوعی را با یک تجاوز جدید و ناشناخته از این مرز شناسایی کنند. به جای دستکاری ویژگی‌های منتخب ژنوم همانطور که در فناوری ژن سنتی انجام می‌شود، انسان به دنبال ایجاد یک creatio a novo است. به همین ترتیب، جووانی مایو و تیم او اخیراً گزارشی را برای کمیته فدرال اخلاق سوئیس در مورد بیوتکنولوژی غیرانسانی منتشر کرده‌اند که در آن تأیید می‌کنند که زیست‌شناسی مصنوعی منجر به یک تغییر پارادایمی نگران‌کننده از homo faber به homo creator شده است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که احترام به زندگی ممکن است تضعیف شود اگر انسان‌ها ادعای جایگاه خالق حاکم را بکنند (Boldt et al. 2008; cf. Boldt and Müller 2008). در این شرایط، بحث‌های هستی‌شناختی، فلسفی، اما همچنین سیاسی و مذهبی شدید اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسند: آیا زندگی مصنوعی زندگی واقعی است؟ آیا باید از تحقیقات در این زمینه جلوگیری کرد؟ چه پیامدهایی ممکن است از امکان تولید زندگی از مواد غیرجاندار ناشی شود؟
چالش خاص برای اخلاق الهیاتی
در مناظره اخلاقی جوان، اما بسیار پویا در مورد زیست‌شناسی مصنوعی (Schmidt et al. 2009b) و درگیری‌های فرهنگی قابل انتظار، اخلاق الهیاتی باید، به نظر من، نقش ناظر عاقل را ایفا کند: آیا تحقیق، با ایجاد چنین فناوری‌هایی، به طور آگاهانه یا ناخودآگاه تغییراتی در تصویر انسان ایجاد می‌کند؟ آیا این امر مرزهای به دقت تعریف شده را به خطر می‌اندازد و (به طور برگشت‌ناپذیری) عبور می‌کند؟ آیا مفاهیم مذهبی یا اعمالی تحت تأثیر قرار می‌گیرند؟ بنابراین، انگیزه «بازی کردن خدا» به مسائلی تعلق دارد که باید در ملاحظات اخلاقی گنجانده شود. با توجه به استفاده اغلب غیرمتفکرانه از فرمول سنتی مذهبی، نیاز به ایجاد فاصله سازنده و انتقادی از این عبارت و سوء استفاده از آن وجود دارد. برای این منظور، سازگاری این عبارت در سنت مسیحی، رویه‌های کلیسایی و منابع باید بررسی شود. نتایج به تصمیم‌گیری در مورد مفید بودن فرمول در بحث‌های عمومی کمک می‌کند. در ادامه، ابتدا چشم‌انداز درونی تأملات الهیاتی مورد بحث قرار می‌گیرد. سپس، مواضع مردم عادی و دانشگاهی و پاسخ‌ها معرفی شده و به این سوال پاسخ داده می‌شود که آیا توسعه ارگانیسم‌های جدید از مواد غیرجاندار با فراخوان انسان سازگار است یا اینکه به معنای دخالت در قلمرو خدا است. به عبارت دیگر، آیا انسان به عنوان همکار خالق Dei (هنگام تحقق بخشیدن به چشم‌انداز خوش‌بینانه یک creatio a novo) عمل می‌کند یا اینکه اساساً با جایگاه خود در آفرینش خدا مخالفت می‌کند و از نظر الهیاتی، گناهکارانه عمل می‌کند؟ این سوال تمام انفجار اخلاقی زیست‌شناسی مصنوعی را پوشش نمی‌دهد. مسائل اغلب مورد بحث در مورد امنیت زیستی، ایمنی زیستی و دسترسی، با این حال، در مشارکت‌های دیگر در این جلد مورد بحث قرار می‌گیرند. بنابراین، من بر چالش خاص برای الهیات تمرکز خواهم کرد: چه تأثیری امکان ناگهانی دستکاری مرز بین زندگی و غیرجاندار بر خوددرک انسانی و تصویر ما از خدا دارد؟
زیست‌شناسی مصنوعی: مشارکت در آفرینش یا گناه؟
محدوده تفاسیر مختلف
چندین امکان برای تفسیر الهیاتی-تاریخی آفرینش زندگی از مواد غیرجاندار در زمینه‌های مذهبی وجود دارد. از نظر تئوری، ممکن است دوباره شناسایی پذیرش معروف dominium terrae (کمیسیون الهی به بشریت برای حکومت بر زمین طبق پیدایش 1:28) را انجام دهیم. با فرض دیدگاه مساعد نسبت به زیست‌فناوری مدرن، می‌توان به هوش انسانی اشاره کرد. این هدیه ممکن است تعهد انسان را برای مشارکت در آفرینش جدید، پادشاهی آسمان قرار دهد. در اواخر قرن نوزدهم، پیشرفت علمی با تلاش برای پادشاهی خدا شناسایی شد. ایده‌های مشابهی از پیشرفت را می‌توان در الهیات نظام‌مند آمریکایی اخیر توسط تد پیترز (2008) یا آنه فورست (2004) یافت: جایگاه انسان بسیار نزدیک به خالق Dei است، زیرا او به طور سیستماتیک آفرینش خدا را ادامه می‌دهد. اما آیا این با مفهوم الهیاتی آفرینش سازگار است؟
در انتهای دیگر مقیاس، بدبینان این فناوری بیشتر به شواهد کتاب مقدس ساختگی متوسل می‌شوند تا در مورد رابطه زیست‌شناسی مصنوعی با امتیاز الهی آفرینش قضاوت کنند. انگیزه «خدا ارباب زندگی است» در سراسر عهد عتیق طنین‌انداز می‌شود، به ویژه در پیدایش 3:22 و بعداً در بیانیه ای که همه خون متعلق به ملک خدا است، که می‌دهد و همچنین می‌گیرد (پیدایش 9:4). اگر زندگی به طور کلی متعلق به خدا باشد، استدلال می‌شود، انسان مجاز به زیر سوال بردن توزیع دارایی‌ها نیست. جدا از تناقض آشکار، عملکردی (توجه به اینکه انسان‌ها همیشه در مورد زندگی و غیرزندگی تصمیم می‌گرفته‌اند)، باید بپرسیم که آیا دستکاری زیست‌کره در همان سطح آفرینش خدا است یا خیر. با در نظر گرفتن اینکه مرز بین زندگی و غیرجاندار نقش اساسی در قدرت عقل سلیم و بسیاری از ادیان ایفا می‌کند، آشکار است که هر گونه آسیب به این اصل با این دیدگاه‌های جهان ناسازگار است.
قلب بسیاری از ادیان، از جمله سنت کتاب مقدس، زمانی لمس می‌شود که علم به سوال کردن امتیاز الهی یا خدا برای تصمیم‌گیری در مورد انتقال بین زندگی و غیرجاندار می‌پردازد. بنابراین، برای بسیاری از افراد مذهبی معقول به نظر می‌رسد که زیست‌شناسی مصنوعی را با یک تجاوز جدید و ناشناخته از این مرز شناسایی کنند. به جای دستکاری ویژگی‌های منتخب ژنوم همانطور که در فناوری ژن سنتی انجام می‌شود، انسان به دنبال ایجاد یک creatio a novo است. به همین ترتیب، جووانی مایو و تیم او اخیراً گزارشی را برای کمیته فدرال اخلاق سوئیس در مورد بیوتکنولوژی غیرانسانی منتشر کرده‌اند که در آن تأیید می‌کنند که زیست‌شناسی مصنوعی منجر به یک تغییر پارادایمی نگران‌کننده از homo faber به homo creator شده است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که احترام به زندگی ممکن است تضعیف شود اگر انسان‌ها ادعای جایگاه خالق حاکم را بکنند (Boldt et al. 2008; cf. Boldt and Müller 2008). در این شرایط، بحث‌های هستی‌شناختی، فلسفی، اما همچنین سیاسی و مذهبی شدید اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسند: آیا زندگی مصنوعی زندگی واقعی است؟ آیا باید از تحقیقات در این زمینه جلوگیری کرد؟ چه پیامدهایی ممکن است از امکان تولید زندگی از مواد غیرجاندار ناشی شود؟
چالش خاص برای اخلاق الهیاتی
در مناظره اخلاقی جوان، اما بسیار پویا در مورد زیست‌شناسی مصنوعی (Schmidt et al. 2009b) و درگیری‌های فرهنگی قابل انتظار، اخلاق الهیاتی باید، به نظر من، نقش ناظر عاقل را ایفا کند: آیا تحقیق، با ایجاد چنین فناوری‌هایی، به طور آگاهانه یا ناخودآگاه تغییراتی در تصویر انسان ایجاد می‌کند؟ آیا این امر مرزهای به دقت تعریف شده را به خطر می‌اندازد و (به طور برگشت‌ناپذیری) عبور می‌کند؟ آیا مفاهیم مذهبی یا اعمالی تحت تأثیر قرار می‌گیرند؟ بنابراین، انگیزه «بازی کردن خدا» به مسائلی تعلق دارد که باید در ملاحظات اخلاقی گنجانده شود. با توجه به استفاده اغلب غیرمتفکرانه از فرمول سنتی مذهبی، نیاز به ایجاد فاصله سازنده و انتقادی از این عبارت و سوء استفاده از آن وجود دارد. برای این منظور، سازگاری این عبارت در سنت مسیحی، رویه‌های کلیسایی و منابع باید بررسی شود. نتایج به تصمیم‌گیری در مورد مفید بودن فرمول در بحث‌های عمومی کمک می‌کند. در ادامه، ابتدا چشم‌انداز درونی تأملات الهیاتی مورد بحث قرار می‌گیرد. سپس، مواضع مردم عادی و دانشگاهی و پاسخ‌ها معرفی شده و به این سوال پاسخ داده می‌شود که آیا توسعه ارگانیسم‌های جدید از مواد غیرجاندار با فراخوان انسان سازگار است یا اینکه به معنای دخالت در قلمرو خدا است. به عبارت دیگر، آیا انسان به عنوان همکار خالق Dei (هنگام تحقق بخشیدن به چشم‌انداز خوش‌بینانه یک creatio a novo) عمل می‌کند یا اینکه اساساً با جایگاه خود در آفرینش خدا مخالفت می‌کند و از نظر الهیاتی، گناهکارانه عمل می‌کند؟ این سوال تمام انفجار اخلاقی زیست‌شناسی مصنوعی را پوشش نمی‌دهد. مسائل اغلب مورد بحث در مورد امنیت زیستی، ایمنی زیستی و دسترسی، با این حال، در مشارکت‌های دیگر در این جلد مورد بحث قرار می‌گیرند. بنابراین، من بر چالش خاص برای الهیات تمرکز خواهم کرد: چه تأثیری امکان ناگهانی دستکاری مرز بین زندگی و غیرجاندار بر خوددرک انسانی و تصویر ما از خدا دارد؟
زیست‌شناسی مصنوعی: مشارکت در آفرینش یا گناه؟
محدوده تفاسیر مختلف
چندین امکان برای تفسیر الهیاتی-تاریخی آفرینش زندگی از مواد غیرجاندار در زمینه‌های مذهبی وجود دارد. از نظر تئوری، ممکن است دوباره شناسایی پذیرش معروف dominium terrae (کمیسیون الهی به بشریت برای حکومت بر زمین طبق پیدایش 1:28) را انجام دهیم. با فرض دیدگاه مساعد نسبت به زیست‌فناوری مدرن، می‌توان به هوش انسانی اشاره کرد. این هدیه ممکن است تعهد انسان را برای مشارکت در آفرینش جدید، پادشاهی آسمان قرار دهد. در اواخر قرن نوزدهم، پیشرفت علمی با تلاش برای پادشاهی خدا شناسایی شد. ایده‌های مشابهی از پیشرفت را می‌توان در الهیات نظام‌مند آمریکایی اخیر توسط تد پیترز (2008) یا آنه فورست (2004) یافت: جایگاه انسان بسیار نزدیک به خالق Dei است، زیرا او به طور سیستماتیک آفرینش خدا را ادامه می‌دهد. اما آیا این با مفهوم الهیاتی آفرینش سازگار است؟
در انتهای دیگر مقیاس، بدبینان این فناوری بیشتر به شواهد کتاب مقدس ساختگی متوسل می‌شوند تا در مورد رابطه زیست‌شناسی مصنوعی با امتیاز الهی آفرینش قضاوت کنند. انگیزه «خدا ارباب زندگی است» در سراسر عهد عتیق طنین‌انداز می‌شود، به ویژه در پیدایش 3:22 و بعداً در بیانیه ای که همه خون متعلق به ملک خدا است، که می‌دهد و همچنین می‌گیرد (پیدایش 9:4). اگر زندگی به طور کلی متعلق به خدا باشد، استدلال می‌شود، انسان مجاز به زیر سوال بردن توزیع دارایی‌ها نیست. جدا از تناقض آشکار، عملکردی (توجه به اینکه انسان‌ها همیشه در مورد زندگی و غیرزندگی تصمیم می‌گرفته‌اند)، باید بپرسیم که آیا دستکاری زیست‌کره در همان سطح آفرینش خدا است یا خیر. با در نظر گرفتن اینکه مرز بین زندگی و غیرجاندار نقش اساسی در قدرت عقل سلیم و بسیاری از ادیان ایفا می‌کند، آشکار است که هر گونه آسیب به این اصل با این دیدگاه‌های جهان ناسازگار است.
قلب بسیاری از ادیان، از جمله سنت‌های کتاب مقدس، زمانی لمس می‌شود که علم به سوال کردن امتیاز الهی یا خدا برای تصمیم‌گیری در مورد انتقال بین زندگی و غیرجاندار می‌پردازد. بنابراین، برای بسیاری از افراد مذهبی معقول به نظر می‌رسد که زیست‌شناسی مصنوعی را با یک تجاوز جدید و ناشناخته از این مرز شناسایی کنند. به جای دستکاری ویژگی‌های منتخب ژنوم همانطور که در فناوری ژن سنتی انجام می‌شود، انسان به دنبال ایجاد یک creatio a novo است. به همین ترتیب، جووانی مایو و تیم او اخیراً گزارشی را برای کمیته فدرال اخلاق سوئیس در مورد بیوتکنولوژی غیرانسانی منتشر کرده‌اند که در آن تأیید می‌کنند که زیست‌شناسی مصنوعی منجر به یک تغییر پارادایمی نگران‌کننده از homo faber به homo creator شده است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که احترام به زندگی ممکن است تضعیف شود اگر انسان‌ها ادعای جایگاه خالق حاکم را بکنند (Boldt et al. 2008; cf. Boldt and Müller 2008). در این شرایط، بحث‌های هستی‌شناختی، فلسفی، اما همچنین سیاسی و مذهبی شدید اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسند: آیا زندگی مصنوعی زندگی واقعی است؟ آیا باید از تحقیقات در این زمینه جلوگیری کرد؟ چه پیامدهایی ممکن است از امکان تولید زندگی از مواد غیرجاندار ناشی شود؟
نتیجه‌گیری در مورد سوال تحقیق
می‌توان نتیجه گرفت که زیست‌شناسی مصنوعی، به خودی خود، گناه نیست—که، به هر حال، برای تقریباً تمام فعالیت‌های انسانی صادق است. بلکه، تحقیق و کاربرد در این زمینه ممکن است، درست مانند هر فعالیت دیگری، توسط قدرت گناه گمراه شود و منجر به شکست شود. اینکه این اتفاق می‌افتد یا خیر، و اینکه آیا انسان‌ها به طور گناهکارانه از فناوری‌های جدید استفاده می‌کنند یا خیر، می‌توان با در نظر گرفتن پیامدهای imago Dei—وضعیت انسانی خاصی که، بدون مانع گناه، یا باید نیروی محرکه تعهد مسئولانه به آفرینش باشد، ارزیابی و درک کرد.1
ملاحظات فوق نشان داده است که زیست‌شناسی مصنوعی به خودی خود به معنای «بازی کردن خدا» نیست، زیرا قدرت آفرینش (به معنای دقیق کلمه bara) منحصراً الهی است و نمی‌توان آن را توسط انسان‌ها ادعا کرد. به همین ترتیب، این اتهام که این شاخه از علم نشان دهنده شکست انسان در پذیرش جایگاه و وظایف خود در آفرینش است، بی‌اساس است. شرایط متعددی وجود دارد که در آن عدم انطباق با اراده خدا رخ می‌دهد. شناسایی اعمال یا کل حوزه تحقیقاتی به عنوان گناهی بسیار پیچیده است و نمی‌توان آن را با محکوم کردن به طور اصولی فناوری‌های خاص، اقدامات یا نهادها تسهیل کرد. چنین رویه‌ای باید بر اساس دلایل بسیار قانع‌کننده باشد. این امر باید به طور آشکار و ذاتی وجود یا منابع طبیعی بشریت را به خطر بیندازد یا فناوری پتانسیل خطرناکی برای سوء استفاده نشان دهد. با این حال، حتی اگر چنین شرایطی از یک عمل «گناهکارانه ذاتی» برآورده نشود، زیست‌شناسی مصنوعی نباید یک کارت بلانک دریافت کند، زیرا اقدامات انسانی باید توسط الگوی نقش یک برخورد ملایم و محترمانه با آفرینش هدایت شود.
چشم‌اندازهای اخلاق الهیاتی در مورد زیست‌شناسی مصنوعی—هفت تز
چگونه می‌توان نتایج بررسی الهیاتی موضوع ما—یعنی زیست‌شناسی مصنوعی قلمرو الهی را تسخیر نمی‌کند، گناه نیست و یک مسئله اخلاقی بی‌مسئله نیست—را به بحث عمومی و چندگانه در مورد زیست‌شناسی مصنوعی منتقل کرد؟
من بازتاب‌های خود را در مورد این موضوع در هفت تز خلاصه خواهم کرد. همپوشانی بیانیه‌های الهیاتی با اظهارات غیرالهیاتی نشان دهنده کمبود در استدلال الهیاتی نیست. اخلاق الهیاتی از استدلال عمومی جدا نمی‌شود، بلکه به طور فعال در آن مشارکت می‌کند (Thiemann 1996). حتی فرض اینکه ارجاع به خدا مبنایی برای درک ماهیت انسان و اعمال او فراهم می‌کند، مانع از بهره‌مندی الهیات از بحثی عمدتاً غیرمذهبی نمی‌شود. این ممکن است به پرورش تبادل سازنده استدلال‌ها بین نمایندگان دیدگاه‌های مختلف جهان و ادیان کمک کند، که قرار است به توافقی در مورد نحوه استفاده از زیست‌شناسی مصنوعی مطابق با مفاهیم مربوطه «خوب» منجر شود. با این حال، نباید فریب این تصور را خورد که استدلال عمومی در مورد تحقیقات زیست‌شناسی مصنوعی مسئولانه و کاربردهای آن می‌تواند بدون ارجاع به پیش‌شرط‌های هنجاری و ارزشی کار کند. این سوءتفاهم مستقیماً به دو تله منجر می‌شود: اول، مانع از آگاهی ما از مفروضات پنهان می‌شود—یک نقص که ما نمی‌توانیم در بحث‌های بحث‌برانگیز آن را تحمل کنیم. ثانیاً، خطر از دست دادن انگیزه برای اقدام با پیش‌بینی وجود دارد، اگر عمل انسانی به طور کلی از ساختارهای هویت انسانی و احساس معنای زندگی جدا شود. دقیقاً این توابع با اخلاق الهیاتی است، یعنی همراهی با استدلال عمومی و ارتباط دادن مسائل مربوطه با منابع معنای زندگی انسان، که آن را به یک رشته ضروری در بحث‌های آینده تبدیل می‌کند (Dabrock et al. 2004). در پس‌زمینه این، باید هفت تز زیر را خواند:

زیست‌شناسی مصنوعی مستعد ایجاد رسوایی از یک طرف و الهام بخشیدن به توهمات قدرت از طرف دیگر است. این به این دلیل است که در آستانه شکستن مرزی است که در حافظه فرهنگی انسان ریشه دوانده است، با نفوذ به حوزه‌ای که تصور می‌شود منحصراً برای الهی محفوظ است.
این تصور شبه مذهبی در هر دو اردوگاه می‌تواند با الهیات نظام‌مند و اخلاق الهیاتی با از بین بردن افسانه‌های مربوط به ارزیابی‌های زیست‌شناسی مصنوعی محدود و خنثی شود. مفاهیم الهیاتی آفرینش و گناه نشان می‌دهند که این حوزه تحقیقاتی قلمرو الهی را تسخیر نمی‌کند. همچنین نمی‌توانیم این فناوری را به طور کلی، یعنی از نظر وظیفه‌گرایانه، به عنوان بیشتر نکوهیده از هر فناوری، عمل یا نهاد دیگر برچسب بزنیم.
اگر مایل به اعطای کارت بلانک به زیست‌شناسی مصنوعی نباشیم، بلکه ترجیح دهیم بر اساس الگوی نقش حفظ تنوع اکولوژیکی جهت‌گیری کنیم، باید جنبه‌های زیر را در نظر بگیریم: خطرات همه فناوری‌های شناخته شده و آینده فقط می‌تواند با توجه به دوام، هدف دقیق، ارتباط اجتماعی و در نهایت، سطح ایمنی و امنیت ارزیابی شود. ما باید به این سوال پاسخ دهیم که احتمال آسیب یا آسیب‌های پیش‌بینی نشده چقدر است و میزان آسیب چقدر است. دستکاری چقدر است؟ چه امکانات مداخله‌ای موجود یا قابل ایجاد برای واکنش به تحولات غیرمنتظره در پروژه‌های مجاز وجود دارد؟
هر زمان که قرار است این سوالات به طور مشخص پاسخ داده شوند، عاقلانه نیست که زیست‌شناسی مصنوعی را به طور کلی محکوم یا استقبال کنیم. بلکه، باید معیارهای پیامدگرایانه را به هر پروژه تحقیقاتی یا کاربردی زیست‌شناسی مصنوعی اعمال کنیم تا بفهمیم آیا مسئولانه و بنابراین قابل توجیه است یا خیر.
با این حال، چالش اخلاقی پروژه‌های زیست‌شناسی مصنوعی به طور کامل توسط پیامدهای مورد انتظار و اثرات جانبی آن تعیین نمی‌شود. عموم مردم حق دارند از هر رشته یا حوزه تحقیقاتی در مورد سازگاری اجتماعی و اکولوژیکی آن سوال کنند. معیارهایی مانند پایداری اجتماعی و اکولوژیکی، حفظ تنوع زیستی، شبکه خاص زیربنایی یک سیستم و برگشت‌پذیری تصمیمات، شاخص‌های مهمی برای مشروعیت اخلاقی یک پروژه خاص هستند. جای تعجب نیست که این معیارها، که تا حد زیادی توسط اخلاق الهیاتی و غیرالهیاتی به اشتراک گذاشته می‌شوند، خود نیز باز به تفسیر هستند. هنگامی که در مکانیزم‌های تصمیم‌گیری سیاسی با محدودیت‌های قانونی خود گرفتار می‌شوند، این ملاحظات اولیه تغییر می‌کنند و دگرگون می‌شوند. در این وضعیت، اخلاق‌دانان الهیاتی و غیرالهیاتی باید با دقت این دگرگونی‌ها را زیر نظر داشته باشند. این مکانیسم‌های قدرت که زیر سطح عمل می‌کنند باید آشکار و علنی شوند. نگرش‌های رایج مانند ریسک‌پذیری خودجوش یا گرایش‌های واکنش‌گرا نباید با مذهب شناسایی شوند. درجه‌ای از حساسیت نسبت به این راه‌های غیر اخلاقی تفکر از اخلاقی‌سازی شتاب‌زده جلوگیری می‌کند—و هشدار در برابر این نیز به مسئولیت‌های اخلاق تعلق دارد.
در جوامعی که توسط رسانه‌های جمعی مشخص می‌شوند، انتظارات اغراق‌آمیز، هم خوش‌بینانه و هم بدبینانه، از زیست‌شناسی مصنوعی به عنوان یک حوزه تحقیقاتی جدید را می‌توان یافت. سیستم رسانه‌ای جامعه بر اساس کد «توجه/عدم توجه» کار می‌کند. این کد با تمایز «درست/نادرست» یکسان نیست. به همین دلیل، کاملاً مشروع است، و ارزش حمایت دارد که یک بحث عمومی فشرده در مورد این فناوری‌های جدید آغاز و تحقق یابد. هنگامی که تصاویر سنتی از انسان، جهان و خدا به چالش کشیده می‌شوند، هنگامی که مردم برای اصلاح ایده‌های خود به چالش کشیده می‌شوند، بیش از حد در خطر است و حتی بیشتر برای بحث وجود دارد.
اخلاق الهیاتی نه تنها دیدگاه‌های الهیاتی یا تفسیرهای مذهبی فوق‌الذکر را به این بحث‌ها اضافه می‌کند. ایده مشارکت عمومی اصولی در تمام مسائل اجتماعی، که از کرامت انسانی و اولویت دادن به بدترین افراد ناشی می‌شود، اخلاق الهیاتی را بر آن می‌دارد تا دقیقاً آن بحث‌هایی را که ممکن است شامل تحریکات اساسی باشند، تشدید کند. به ویژه فوریت این سوال که زندگی واقعاً چیست، ممکن است توسط زیست‌شناسی مصنوعی افزایش یابد. با این حال، هنگامی که متوجه می‌شویم که بازتولید ساده‌ترین باکتری بسیار دشوار، اگر غیرممکن نباشد، است، ممکن است بخواهیم در شگفتی از شکوه و پیچیدگی طبیعت—یا از دیدگاه مؤمن، آفرینش—مکث کنیم.
تشکر و قدردانی
تضاد منافع نویسنده اعلام می‌کند که هیچ تضاد منافعی ندارد.
دسترسی باز این مقاله تحت شرایط مجوز Creative Commons Attribution Noncommercial License توزیع می‌شود که اجازه استفاده، توزیع و بازتولید غیرتجاری را در هر رسانه‌ای می‌دهد، به شرطی که نویسنده(گان) اصلی و منبع ذکر شوند.
یادداشت‌ها
1چه پیامدهای اخلاقی باید از این رویکرد گرفته شود در فصل بعدی توضیح داده خواهد شد.
منابع

Balmer A, Martin P (2008) زیست‌شناسی مصنوعی. چالش‌های اجتماعی و اخلاقی. یک بررسی مستقل که توسط شورای تحقیقات علوم زیستی و بیوتکنولوژی (BBSRC) سفارش داده شده است. http://www.bbsrc.ac.uk/organisation/policies/reviews/scientific_areas/0806_synthetic_biology.pdf. در تاریخ 30 آوریل 2009 به آن دسترسی پیدا شد
Barth K (1956–1962) الهیات کلیسا. دکترین آشتی، جلد 4. T & T Clark، لندن

Bayer O (1986) Schöpfung als Anrede. Zu einer Hermeneutik der Schöpfung. Mohr، Tübingen
Bedau MA, Parke EC (2009) اخلاق پروتوسل‌ها. پیامدهای اخلاقی و اجتماعی ایجاد زندگی در آزمایشگاه. MIT Press، کمبریج

Boldt J, Müller O (2008) نیوتن‌های برگ‌های چمن. Nat Biotechnol 26:387–389 [PubMed]
Boldt J, Müller O, Maio G (2008) زیست‌شناسی مصنوعی. Eine ethisch-philosophische Analyse. http://www.geneticresearch.ch/downloads/EKAH_Synthetische_Biologie.pdf. در تاریخ 30 آوریل 2009 به آن دسترسی پیدا شد

Bonhoeffer D (1997) نامه‌ها و مقالات از زندان. نسخه جدید بسیار بزرگ شده. Touchstone، نیویورک

Chadwick R (1989) بازی کردن خدا. Cogito 3:186–193

Coady CAJ (2009) بازی کردن خدا. در: Savulescu J, Bostrom N (eds) تقویت انسان. انتشارات دانشگاه آکسفورد، آکسفورد، ص 155–180

Dabrock P, Klinnert L, Schardien S (2004) Menschenwürde und Lebensschutz. Herausforderungen theologischer Bioethik. Gütersloher Verlagshaus، Gütersloh

Drees WB (2002) «بازی کردن خدا؟ بله!» دین در نور فناوری. Zygon 37:643–654

Dworkin R (2000) فضیلت حاکم. نظریه و عمل برابری. انتشارات دانشگاه هاروارد، کمبریج
ETC Group (2007) مهندسی ژنتیک شدید. مقدمه‌ای بر زیست‌شناسی مصنوعی. http://www.etcgroup.org/upload/publication/602/01/synbioreportweb.pdf. در تاریخ 30 آوریل 2009 به آن دسترسی پیدا شد

Evers D (2009) Leben machen. Unser Spiel als Schöpfergott. In: Pernkopf E, Rauchenberger J (eds) Wissenschaften—Machenschaften. Gespräche zwischen Forschung und Öffentlichkeit. Königshausen & Neumann، Würzburg، ص 89–103

Foerst A (2004) خدا در ماشین. ربات‌ها چه چیزی به ما در مورد بشریت و خدا می‌آموزند. EP Dutton، نیویورک

Gestrich C (2003) Peccatum. Studien zur Sündenlehre. Mohr، Tübingen

Kesser H (2008) Kreative Schöpfung—Kreativität Gottes. Überlegungen zum Spannungsfeld von Schöpfung und Evolution. In: Klose J, Oehler J (eds) Gott oder Darwin? Springer، برلین، ص 27–58

Link C (1976) Die Welt als Gleichnis. Studien zum Problem der natürlichen Theologie. Kaiser، München

Link C (1991) Schöpfung. Schöpfungstheologie angesichts der Herausforderungen des 20. Jahrhunderts. Gütersloher Verlagshaus، Gütersloh

Moltmann J (1985) خدا در آفرینش. الهیات جدید آفرینش و روح خدا. سخنرانی‌های گیفورد 1984–1985. هارپر و رو، سانفرانسیسکو
Peters T (2008) اخلاق پیش‌بینی‌کننده در مقابل اخلاق علامت توقف. الهیات و آینده ژنتیک. مجله اخلاق لوتران 8. http://www.elca.org/What-We-Believe/Social-Issues/Journal-of-Lutheran-Ethics/Issues/February-2008/Proleptic-Ethics-vs-Stop-Sign-Ethics-Theology-and-the-Future-of-Genetics.aspx. در تاریخ 30 آوریل 2009 به آن دسترسی پیدا شد

Ramsey P (1970) مرد ساخته شده. اخلاق کنترل ژنتیکی. انتشارات دانشگاه ییل، نیوهیون

Schmidt M, Torgersen H, Ganguli-Mitra A, Kelle A, Deplazes A, Biller-Andorno N (2008) SYNBIOSAFE e-conference: بحث آنلاین انجمن در مورد جنبه‌های اجتماعی زیست‌شناسی مصنوعی. Syst Synth Biol 2:7–17. doi:10.1007/s11693-008-9019-y [مقاله رایگان PMC] [PubMed]
Schmidt M, Ganguli-Mitra A, Torgersen H, Kelle A, Deplazes A, Biller-Andorno N (2009a) یک مقاله اولویت‌دار برای جنبه‌های اجتماعی و اخلاقی زیست‌شناسی مصنوعی. Syst Synth Biol (این شماره) [مقاله رایگان PMC] [PubMed]

Schmidt M, Kelle A, Ganguli A, de Vriend H (2009b) زیست‌شناسی مصنوعی. علم فناوری و پیامدهای اجتماعی آن. Springer Academic Publishing، وین

Thiemann RF (1996) دین در زندگی عمومی. معضلی برای دموکراسی. انتشارات دانشگاه جورج تاون، واشنگتن، دی سی

مقالات از Systems and Synthetic Biology در اینجا با مجوز Springer Science+Business Media B.V. ارائه شده‌اند.


به نظر می‌رسد این مشکل منحصراً مربوط به ادیان ابراهیمی است؛ خاطرم نیست که بوداییان یا مشرکان یونانی-رومی چنین مشکلاتی داشته باشند. اما در این سنت‌ها، هر چیزی را می‌توان «بازی کردن نقش خدا» نامید. مهندسی ژنتیک، بله، اما انواع پیشرفت‌های تکنولوژیکی این برچسب را دریافت کرده‌اند. مداخلات پزشکی نیز اغلب در این زمینه مطرح می‌شوند. جلوگیری از بارداری به دلیل دخالت در نقش خدا در تعیین زمان و چگونگی بچه‌دار شدن زوج‌ها محکوم شده است. در برخی از بخش‌های اسلام، رسم کردن نقاشی‌های واقع‌گرایانه از انسان‌ها و حیوانات به عنوان تجاوزی گستاخانه به قدرت آفرینش خدا تلقی می‌شود. سنت‌هایی در تولید صنایع دستی وجود دارد که در آن صنعتگران یک نقص کوچک (یک کاشی خارج از جای خود در کف، یک وقفه کوچک در الگوی تکراری روی پتو) ایجاد می‌کنند، زیرا فقط خدا اجازه دارد چیزی بی‌نقص بسازد.

در مقابل، استدلالی وجود دارد (حداقل در مسیحیت؛ نمی‌دانم این موضوع در اسلام یا یهودیت چقدر مورد استقبال قرار می‌گیرد) که انجام کارهای خداگونه نه تنها مجاز بلکه تشویق هم می‌شویم. استدلال این است که ما به صورت خدا آفریده شده‌ایم. خدا چه کار می‌کند؟ خلق می‌کند. پس طبیعی است که ما چه کار کنیم؟ در اعمالی که گاهی اوقات «آفرینش فرعی» نامیده می‌شود، شرکت کنیم و چیزهای جدیدی بسازیم که در چارچوب آفرینش خودمان وجود نداشتند.

نمی‌توانم به شما بگویم که آیا خدا از این کار متنفر است یا نه. هرگز با آن یهوه گربه ملاقات نکرده‌ام، همانطور که لرد باکلی گفت. من شما را تشویق می‌کنم با کشیش، امام، خاخام یا سایر نمایندگان معتبر خدا در منطقه خود تماس بگیرید.


در این پست وبلاگی، تورستن یلاینک رویکردهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به حکمرانی هوش مصنوعی را بررسی می‌کند و بر مسیرهای همگرا اما متمایز آن‌ها تمرکز دارد.
با ادامه تحول هوش مصنوعی (AI) در دنیای ما، ضرورت ایجاد چارچوب‌های حکمرانی قوی به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود. پل زدن شکاف‌های نظارتی بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده، هر دو به سمت رویکردی مبتنی بر ریسک حرکت می‌کنند، زمینه را برای بحث‌های ظریف‌تری که در ادامه در مورد مسیرهای همگرا اما متمایز آن‌ها به سمت مقررات‌گذاری هوش مصنوعی دنبال می‌شود، فراهم می‌کند. اتحادیه اروپا با قانون هوش مصنوعی خود (AI Act) سابقه جهانی ایجاد کرده است، در حالی که فرمان اجرایی رئیس‌جمهور ایالات متحده در مورد هوش مصنوعی، نیاز به مقررات و محدودیت‌ها را برجسته می‌کند، اما در عین حال بر چالش دستیابی به اجماع فراحزبی نیز تاکید دارد.

قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا
قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا (که از این پس "قانون" نامیده می‌شود)، که در ۱۳ مارس ۲۰۲۴ توسط پارلمان اروپا تایید شد، یک چارچوب نظارتی جامع برای هوش مصنوعی ایجاد می‌کند و به عنوان اولین مورد از این نوع در سطح جهانی شناخته می‌شود. این قانون اصل پیشگیرانه را با دامنه گسترده‌ای برای افزایش اطمینان حقوقی تجسم می‌بخشد. این قانون یک چارچوب ریسک چند لایه با قوانین سختگیرانه برای کاربردهای پرخطر، مقررات سبک‌تر و توصیه‌هایی برای کاربردهای کمتر حیاتی هوش مصنوعی را معرفی می‌کند. نکته مهم این است که این قانون، مدل‌های منبع باز را مستثنی می‌کند، مگر اینکه در زمینه‌های پرخطر مستقر شوند. برخی شرکت‌ها، همانطور که در مورد مشارکت Mistral با مایکروسافت نشان داده شده است، ممکن است از معافیت منبع باز به عنوان راه فرار سوء استفاده کنند، اگرچه این اتحادها معمولاً برای تقویت رقابت‌پذیری شکل می‌گیرند. این رویکرد توسط یک مکانیسم نظارتی جدید، شامل دو نهاد در سطح اتحادیه اروپا، دفتر هوش مصنوعی و هیئت هوش مصنوعی، که مسئولیت اطمینان از انطباق و تسهیل توسعه آیین‌نامه‌های اجرایی بدون دخالت مستقیم در "مراجع نظارتی ملی" کشورهای عضو را بر عهده دارند، پشتیبانی می‌شود. در هسته اصلی خود، این قانون مقرر می‌کند که توسعه و استقرار هوش مصنوعی باید به شیوه‌های قانونی، اخلاقی و قوی پایبند باشد و از رعایت دقیق حقوق اساسی و ارزش‌های اجتماعی اتحادیه اروپا اطمینان حاصل کند. از همین امسال، یعنی شش ماه پس از تصویب قانون، سیستم‌های هوش مصنوعی که به عنوان خطرناکی غیرقابل قبول طبقه‌بندی می‌شوند - از جمله آن‌هایی که دستکاری رفتار انسان یا فعال‌سازی سیستم‌های امتیازدهی اجتماعی را امکان‌پذیر می‌کنند - ممنوع خواهند شد.

در حالی که این قانون یک دستاورد مهم است، هنوز هم بحث‌برانگیز است. منتقدان، مانند DigitalEurope - یک گروه لابی که نماینده ۴۵۰۰۰ کسب‌وکار دیجیتال است - استدلال کرده‌اند که این قانون می‌تواند نوآوری و رقابت‌پذیری را خفه کند. به طور مشابه، درست قبل از تصویب قانون، ایتالیا، آلمان و فرانسه نگرانی‌هایی را، به ویژه از طریق سند غیررسمی مشترک خود با عنوان "رویکردی نوآورانه و مبتنی بر ارزش‌های اروپایی برای قانون هوش مصنوعی"، ابراز کردند و به مقررات سختگیرانه مدل‌های بنیادی مقاومت کردند و خواستار "خودتنظیمی اجباری" شدند. از سوی دیگر، حامیان استدلال می‌کنند که محدودیت‌های قوی در واقع با ایجاد چارچوب‌های واضحی که توسعه‌دهندگان می‌توانند به طور ایمن و خلاقانه در آن فعالیت کنند، نوآوری را تحریک می‌کنند. با این حال، انتظار می‌رود بیشتر کاربردها در پایین‌ترین دسته قرار گیرند و با هیچ الزام اجباری مواجه نشوند. با این حال، بند برون‌سرزمینی قانون، که به این معنی است که قانون هم سیستم‌های هوش مصنوعی که در اتحادیه اروپا فعالیت می‌کنند و هم سیستم‌های خارجی که خروجی آن‌ها وارد بازار اتحادیه اروپا می‌شود را تحت پوشش قرار می‌دهد، احتمالاً باعث اصطکاک، به ویژه با ایالات متحده، می‌شود، زیرا به عنوان محافظه‌کارانه تلقی می‌شود. این روی دیگر تلاش اتحادیه اروپا برای دستیابی به حاکمیت دیجیتال است که در مقررات جامع در مورد حریم خصوصی، امنیت سایبری و بازارهای دیجیتال تجلی یافته است.

استراتژی هوش مصنوعی اتحادیه اروپا هم به انسجام داخلی در میان کشورهای عضو و هم به تعیین یک معیار جهانی در حکمرانی هوش مصنوعی هدف دارد. رویکرد دقیق آن، قانون را در مراحل مختلف در طول یک دوره ۳۶ ماهه پس از تصویب معرفی می‌کند و با به‌روزرسانی‌های دوره‌ای، انتقال هموار به انطباق را برای کشورهای عضو، ارائه‌دهندگان هوش مصنوعی و کاربران تضمین می‌کند. فراتر از تقویت ایمنی هوش مصنوعی در اتحادیه اروپا، این استراتژی همچنین به دنبال ارتقای استانداردهای ایمنی جهانی هوش مصنوعی با استفاده از بند برون‌سرزمینی قانون است. این بند دامنه قانون را به سیستم‌های هوش مصنوعی که خارج از اتحادیه اروپا فعالیت می‌کنند اما بر بازار اتحادیه اروپا تأثیر می‌گذارند، گسترش می‌دهد و بر نفوذ اتحادیه اروپا بر شیوه‌های جهانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند.

فرمان اجرایی ریاست جمهوری ایالات متحده
در مقابل، ایالات متحده رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته است. به جای تصویب یک قانون جامع و سراسری، دولت ایالات متحده یک فرمان اجرایی ریاست جمهوری در مورد توسعه و استفاده ایمن، امن و قابل اعتماد از هوش مصنوعی ("فرمان اجرایی") را صادر کرده است که شامل طیف گسترده‌ای از دستورالعمل‌ها، توصیه‌ها و اقدامات خاص است. این استراتژی با سابقه ایالات متحده در فقدان قوانین فدرال در سایر حوزه‌های مهم حکمرانی دیجیتال مطابقت دارد. بر خلاف مقررات عمومی حفاظت از داده‌های اتحادیه اروپا (GDPR)، ایالات متحده فاقد یک قانون جامع حریم خصوصی داده‌های فدرال است و در عوض به ترکیبی از قوانین فدرال و ایالتی و قوانین خاص بخش‌ها متکی است. به طور مشابه، هیچ قانون‌گذاری فدرال مستقیمی در زمینه امنیت سایبری مشابه دستورالعمل سیستم‌های شبکه و اطلاعات اتحادیه اروپا (NIS2) وجود ندارد. امنیت سایبری در ایالات متحده از طریق مقررات خاص بخش‌ها، دستورات اجرایی و ابتکارات مختلف مدیریت می‌شود. با وجود افزایش آگاهی از نیاز به رویکردی مبتنی بر ریسک، حمایت فراحزبی از قانون‌گذاری فدرال جامع در این زمینه‌ها همچنان دور از دسترس است.

در حالی که فقدان قانون‌گذاری فدرال عدم قطعیت حقوقی را به همراه دارد، اما امکان انعطاف‌پذیری و رویکردی ظریف به ایمنی و امنیت هوش مصنوعی، به ویژه برای کاربردهای پرخطر مانند مدل‌های بنیادی با کاربرد دوگانه را نیز فراهم می‌کند. فرمان اجرایی نه تنها مجموعه‌ای از محدودیت‌های هدفمند با سیاست‌های بخشی، مانند در حمل و نقل و مراقبت‌های بهداشتی، بلکه در مورد پرورش استعدادهای هوش مصنوعی، آموزش، تحقیق و نوآوری و در نتیجه افزایش رقابت‌پذیری ایالات متحده است. در مقابل، تمرکز قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا بر عوامل رقابتی گسترش نمی‌یابد و رویکرد نظارتی گسترده‌تر اتحادیه اروپا در مورد دیجیتالی‌سازی را که اولویت‌بندی ملاحظات اخلاقی و ایمنی است، منعکس می‌کند. با این وجود، امنیت همچنان یک نگرانی حیاتی است، همانطور که در الزامات پیشنهادی برای تأیید و احتمالاً محدود کردن دسترسی خارجی به مراکز داده آموزشی هوش مصنوعی توسط شرکت‌های ابری ایالات متحده نشان داده شده است. این امر در مقرراتی که دسترسی دولت به داده‌های آموزشی و ایمنی هوش مصنوعی را تضمین می‌کند نیز مشهود است. این استراتژی بر تلاش آگاهانه برای محافظت از منافع ایالات متحده در میان حوزه پویای هوش مصنوعی و رقابت شدید با چین برای تسلط جهانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. همچنین واکنشی استراتژیک به دامنه برون‌سرزمینی قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا است که به عنوان محافظه‌کارانه تلقی می‌شود و شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی ایالات متحده مانند مایکروسافت، OpenAI، گوگل، DeepMind و Anthropic را مجبور می‌کند تا با مقررات اتحادیه اروپا همسو شوند.

به دلیل فقدان یک قانون واحد، نظارت ایالات متحده نیز متفاوت است. فرمان اجرایی بر اهمیت هوش مصنوعی، به ویژه در حفظ مزیت رقابتی در هوش مصنوعی و در عین حال تضمین امنیت ملی تأکید می‌کند. این فرمان به دنبال هماهنگ کردن چندین آژانس با ایجاد یک استراتژی جامع در سطح دولت است که وزارت امنیت داخلی (DHS) در خط مقدم اطمینان از توسعه و استقرار ایمن هوش مصنوعی، به ویژه در شبکه‌ها و زیرساخت‌های حیاتی ایالات متحده قرار دارد. تأسیس موسسه ایمنی هوش مصنوعی، که توسط موسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST) هدایت می‌شود و توسط کنسرسیومی متشکل از ۲۰۰ سازمان پیشرو، از جمله شرکت‌های برجسته هوش مصنوعی ایالات متحده پشتیبانی می‌شود، یک گام مهم به سوی توسعه یک چارچوب قوی ایمنی هوش مصنوعی است. این کنسرسیوم با هدف ارائه مشاوره در مورد استانداردهای ایمنی و تضمین حمایت از منافع صنعت است.

توجه به این نکته ضروری است که فرمان اجرایی به تنهایی وجود ندارد، بلکه بر اساس تلاش‌های پایه‌ای قبلی، به ویژه پیش‌نویس منشور حقوق هوش مصنوعی و چارچوب مدیریت ریسک هوش مصنوعی NIST (RMF) ساخته شده است. این ابتکارات قبلی یک مبنای ساختاریافته برای دستورالعمل‌های فرمان اجرایی فراهم می‌کنند. علاوه بر این، راهنمای هوش مصنوعی دفتر مدیریت و بودجه (OMB) این اصول را بیشتر عملیاتی می‌کند و از آژانس‌های فدرال می‌خواهد استراتژی‌های خاصی را برای استقرار هوش مصنوعی توسعه دهند، ارزیابی‌های تأثیر برای سیستم‌های هوش مصنوعی انجام دهند و افسران ارشد هوش مصنوعی را منصوب کنند. با این حال، این ابتکارات غیرالزام‌آور هستند. رویکرد ایالات متحده دارای یک نقطه ضعف بزرگ دیگر است: فرمان اجرایی هنوز باید به طور مداوم با سایر مقررات فدرال هماهنگ شود. اثربخشی آن در معرض اراده سیاسی متغیر دولت بعدی است که می‌تواند فرمان اجرایی را لغو کند. قانون پیشنهادی کمیسیون ملی هوش مصنوعی می‌تواند نقطه شروعی برای تقویت فرمان اجرایی و ایجاد زمینه برای حکمرانی هوش مصنوعی پایدار و قابل اجرا باشد. در مقابل، چارچوب نظارتی گسترده اتحادیه اروپا که شامل مقررات مربوط به حریم خصوصی داده‌ها، امنیت سایبری و انصاف بازار است، یک مبنای قوی را فراهم می‌کند که قانون الزام‌آور هوش مصنوعی را تقویت می‌کند.

نتیجه‌گیری
مناظر نظارتی متضاد بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده بر نیاز حیاتی به قابلیت همکاری در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند - چارچوبی که در "گزارش موقت: حکمرانی هوش مصنوعی برای بشریت" توسط هیئت مشاور هوش مصنوعی دبیرکل سازمان ملل متحد پیشنهاد شده است. یک رویکرد هماهنگ برای حفظ تعادل ظریف بین تضمین ایمنی هوش مصنوعی و پرورش نوآوری و رقابت‌پذیری، محافظت از حاکمیت دیجیتال در حالی که ترویج باز بودن بازار و فناوری ضروری است. چنین قابلیت همکاری کلیدی برای دستیابی به سازگاری فراآتلانتیکی در توسعه و استقرار هوش مصنوعی و هموار کردن راه برای استانداردهای جهانی است که به نفع همه است. برای ترویج حکمرانی جهانی هوش مصنوعی، اتحادیه اروپا و ایالات متحده باید همچنین اطمینان حاصل کنند که رویکردهای نظارتی آن‌ها محافظه‌کارانه نیست، بلکه به دنبال قابلیت همکاری و باز بودن با کشورهای بزرگ، مناطق و به ویژه جنوب جهانی است و همکاری جهانی در توسعه و استقرار هوش مصنوعی را افزایش می‌دهد.

عکس تبلیغاتی توسط استیو جانسون در آناسپلاش


70 دقیقه مطالعه

فهرست مطالب

خلاصه اجرایی
مقدمه
رویکرد ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی
رویکرد اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی
مقایسه رویکردهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی
همکاری اتحادیه اروپا و ایالات متحده در زمینه مدیریت ریسک هوش مصنوعی از طریق شورای تجارت و فناوری
چالش‌های نوظهور در مدیریت ریسک هوش مصنوعی فراتر از آتلانتیک
توصیه‌های سیاستی
پیوست: دسته‌های مستثنی از مدیریت ریسک هوش مصنوعی
یادداشت‌ها و پاورقی‌ها
تشکر و قدردانی

خلاصه اجرایی
اتحادیه اروپا و ایالات متحده هر دو در آینده حاکمیت جهانی هوش مصنوعی نقش محوری دارند. اطمینان از همسویی کلی رویکردهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی، تجارت دوجانبه را تسهیل می‌کند، نظارت قانونی را بهبود می‌بخشد و همکاری گسترده‌تر فراتر از آتلانتیک را امکان‌پذیر می‌سازد.
رویکرد ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی به طور گسترده‌ای در سراسر آژانس‌های فدرال توزیع شده است، بسیاری از آن‌ها با اقتدار قانونی جدید، خود را با هوش مصنوعی تطبیق می‌دهند. در همین حال، ایالات متحده در زیرساخت‌های غیرقانونی، مانند چارچوب جدید مدیریت ریسک هوش مصنوعی، ارزیابی‌های نرم‌افزار تشخیص چهره و بودجه گسترده برای تحقیقات هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده است. رویکرد اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی با طیف گسترده‌تری از قوانین متناسب با محیط‌های دیجیتال خاص مشخص می‌شود. اتحادیه اروپا قصد دارد الزامات جدیدی را برای هوش مصنوعی پرخطر در فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی، استفاده دولتی از هوش مصنوعی و محصولات مصرفی تنظیم‌شده با سیستم‌های هوش مصنوعی اعمال کند. سایر قوانین اتحادیه اروپا، شفافیت عمومی بیشتر و نفوذ را در طراحی سیستم‌های هوش مصنوعی در رسانه‌های اجتماعی و تجارت الکترونیک امکان‌پذیر می‌سازد.
استراتژی‌های اتحادیه اروپا و ایالات متحده همسویی مفهومی در یک رویکرد مبتنی بر ریسک دارند، در مورد اصول کلیدی هوش مصنوعی قابل اعتماد توافق دارند و نقش مهم استانداردهای بین‌المللی را تأیید می‌کنند. با این حال، جزئیات این رژیم‌های مدیریت ریسک هوش مصنوعی تفاوت‌های بیشتری نسبت به شباهت‌ها دارد. در مورد بسیاری از کاربردهای خاص هوش مصنوعی، به ویژه آن‌هایی که مربوط به فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی و پلتفرم‌های آنلاین هستند، اتحادیه اروپا و ایالات متحده در مسیری به سمت عدم همسویی قابل توجه قرار دارند.
شورای تجارت و فناوری اتحادیه اروپا و ایالات متحده، موفقیت اولیه را در زمینه هوش مصنوعی، به ویژه در پروژه‌ای برای توسعه درک مشترکی از معیارها و روش‌شناسی‌های هوش مصنوعی قابل اعتماد نشان داده است. از طریق این مذاکرات، اتحادیه اروپا و ایالات متحده همچنین توافق کرده‌اند که به طور مشترک بر استانداردهای بین‌المللی هوش مصنوعی کار کنند و در عین حال خطرات نوظهور هوش مصنوعی و کاربردهای فناوری‌های جدید هوش مصنوعی را به طور مشترک مطالعه کنند.
می‌توان کارهای بیشتری برای پیشبرد همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده انجام داد و در عین حال رژیم‌های حاکمیتی هوش مصنوعی هر کشور را بهبود بخشید. به طور خاص:

ایالات متحده باید طرح‌های نظارتی هوش مصنوعی آژانس‌های فدرال را اجرا کند و از آن‌ها برای طراحی حاکمیت استراتژیک هوش مصنوعی با در نظر گرفتن همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده استفاده کند.
اتحادیه اروپا باید انعطاف‌پذیری بیشتری را در اجرای بخشی قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا ایجاد کند و قانون را بهبود بخشد و همکاری آینده اتحادیه اروپا و ایالات متحده را امکان‌پذیر سازد.
ایالات متحده باید چارچوب قانونی برای حاکمیت پلتفرم آنلاین ایجاد کند، اما تا آن زمان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده باید بر مستندسازی مشترک سیستم‌های توصیه‌گر و الگوریتم‌های شبکه و همچنین انجام تحقیقات مشترک در مورد پلتفرم‌های آنلاین کار کنند.
ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید تبادل دانش را در سطوح مختلف تعمیق کنند، از جمله در مورد توسعه استانداردها؛ جعبه‌های شنی هوش مصنوعی؛ پروژه‌های بزرگ تحقیقاتی عمومی هوش مصنوعی و ابزارهای منبع باز؛ تبادلات تنظیم‌کننده به تنظیم‌کننده؛ و توسعه یک اکوسیستم تضمین هوش مصنوعی.

همکاری بیشتر بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده بسیار مهم خواهد بود، زیرا این دولت‌ها سیاست‌هایی را اجرا می‌کنند که مبنای حاکمیت دموکراتیک هوش مصنوعی خواهد بود.
مقدمه
رویکردها به مدیریت ریسک هوش مصنوعی (AI) - که توسط قوانین نوظهور، نظارت قانونی، مسئولیت مدنی، قوانین نرم و استانداردهای صنعت شکل می‌گیرد - به جنبه‌های کلیدی دیپلماسی و سیاست تجاری بین‌المللی تبدیل می‌شود. علاوه بر تشویق بازارهای فناوری یکپارچه، یک رویکرد بین‌المللی متحدتر به حاکمیت هوش مصنوعی می‌تواند نظارت قانونی را تقویت کند، تحقیقات را به سمت چالش‌های مشترک هدایت کند، تبادل بهترین شیوه‌ها را ترویج کند و قابلیت همکاری ابزارهای توسعه هوش مصنوعی قابل اعتماد را امکان‌پذیر سازد.
اتحادیه اروپا و ایالات متحده به ویژه در این چشم‌انداز تأثیرگذار هستند، که هر دو در حال حاضر سیاست‌های بنیادی را اجرا می‌کنند که سابقه برای آینده مدیریت ریسک هوش مصنوعی در داخل و در سطح جهانی ایجاد خواهد کرد. رویکردهای حاکمیتی اتحادیه اروپا و ایالات متحده به طیف گسترده‌ای از کاربردهای هوش مصنوعی با پیامدهای بین‌المللی می‌پردازد، از جمله هوش مصنوعی پیچیده‌تر در محصولات مصرفی؛ گسترش هوش مصنوعی در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی-اقتصادی تنظیم‌شده؛ گسترش هوش مصنوعی در انواع مختلف پلتفرم‌های آنلاین؛ و سیستم‌های هوش مصنوعی مبتنی بر وب که در دسترس عموم هستند، مانند هوش مصنوعی مولد و مدل‌های بنیادی.[i] این مقاله به رویکردهای گسترده ایالات متحده و اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی می‌پردازد، مقایسه توسعه سیاست در هشت زیرمیدان کلیدی و بحث در مورد گام‌های همکاری انجام شده تا کنون، به ویژه از طریق شورای تجارت و فناوری اتحادیه اروپا و ایالات متحده را ارائه می‌دهد. علاوه بر این، این مقاله چالش‌های نوظهور کلیدی را در مدیریت ریسک هوش مصنوعی فراتر از آتلانتیک شناسایی می‌کند و توصیه‌های سیاستی را ارائه می‌دهد که ممکن است سیاست‌های هوش مصنوعی اتحادیه اروپا و ایالات متحده همسو و سودمند متقابل را پیش ببرد.
رویکرد ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی
رویکرد دولت فدرال ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی را می‌توان به طور گسترده به عنوان مبتنی بر ریسک، خاص بخش و به شدت توزیع شده در سراسر آژانس‌های فدرال توصیف کرد. این رویکرد مزایایی دارد، اما همچنین به توسعه ناهموار سیاست‌های هوش مصنوعی کمک می‌کند. در حالی که چندین سند راهنمای فدرال از کاخ سفید در مورد آسیب‌های هوش مصنوعی وجود دارد، آن‌ها رویکرد فدرال یکنواخت به خطرات هوش مصنوعی ایجاد نکرده‌اند. در همین حال، ایالات متحده در زیرساخت‌های غیرقانونی، مانند چارچوب جدید مدیریت ریسک هوش مصنوعی، ارزیابی‌های نرم‌افزار تشخیص چهره و بودجه گسترده برای تحقیقات هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده است. رویکرد اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی با طیف گسترده‌تری از قوانین متناسب با محیط‌های دیجیتال خاص مشخص می‌شود. اتحادیه اروپا قصد دارد الزامات جدیدی را برای هوش مصنوعی پرخطر در فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی، استفاده دولتی از هوش مصنوعی و محصولات مصرفی تنظیم‌شده با سیستم‌های هوش مصنوعی اعمال کند. سایر قوانین اتحادیه اروپا، شفافیت عمومی بیشتر و نفوذ را در طراحی سیستم‌های هوش مصنوعی در رسانه‌های اجتماعی و تجارت الکترونیک امکان‌پذیر می‌سازد.
استراتژی‌های اتحادیه اروپا و ایالات متحده همسویی مفهومی در یک رویکرد مبتنی بر ریسک دارند، در مورد اصول کلیدی هوش مصنوعی قابل اعتماد توافق دارند و نقش مهم استانداردهای بین‌المللی را تأیید می‌کنند. با این حال، جزئیات این رژیم‌های مدیریت ریسک هوش مصنوعی تفاوت‌های بیشتری نسبت به شباهت‌ها دارد. در مورد بسیاری از کاربردهای خاص هوش مصنوعی، به ویژه آن‌هایی که مربوط به فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی و پلتفرم‌های آنلاین هستند، اتحادیه اروپا و ایالات متحده در مسیری به سمت عدم همسویی قابل توجه قرار دارند.
شورای تجارت و فناوری اتحادیه اروپا و ایالات متحده، موفقیت اولیه را در زمینه هوش مصنوعی، به ویژه در پروژه‌ای برای توسعه درک مشترکی از معیارها و روش‌شناسی‌های هوش مصنوعی قابل اعتماد نشان داده است. از طریق این مذاکرات، اتحادیه اروپا و ایالات متحده همچنین توافق کرده‌اند که به طور مشترک بر استانداردهای بین‌المللی هوش مصنوعی کار کنند و در عین حال خطرات نوظهور هوش مصنوعی و کاربردهای فناوری‌های جدید هوش مصنوعی را به طور مشترک مطالعه کنند.
می‌توان کارهای بیشتری برای پیشبرد همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده انجام داد و در عین حال رژیم‌های حاکمیتی هوش مصنوعی هر کشور را بهبود بخشید. به طور خاص:

ایالات متحده باید طرح‌های نظارتی هوش مصنوعی آژانس‌های فدرال را اجرا کند و از آن‌ها برای طراحی حاکمیت استراتژیک هوش مصنوعی با در نظر گرفتن همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده استفاده کند.
اتحادیه اروپا باید انعطاف‌پذیری بیشتری را در اجرای بخشی قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا ایجاد کند و قانون را بهبود بخشد و همکاری آینده اتحادیه اروپا و ایالات متحده را امکان‌پذیر سازد.
ایالات متحده باید چارچوب قانونی برای حاکمیت پلتفرم آنلاین ایجاد کند، اما تا آن زمان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده باید بر مستندسازی مشترک سیستم‌های توصیه‌گر و الگوریتم‌های شبکه و همچنین انجام تحقیقات مشترک در مورد پلتفرم‌های آنلاین کار کنند.
ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید تبادل دانش را در سطوح مختلف تعمیق کنند، از جمله در مورد توسعه استانداردها؛ جعبه‌های شنی هوش مصنوعی؛ پروژه‌های بزرگ تحقیقاتی عمومی هوش مصنوعی و ابزارهای منبع باز؛ تبادلات تنظیم‌کننده به تنظیم‌کننده؛ و توسعه یک اکوسیستم تضمین هوش مصنوعی.

همکاری بیشتر بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده بسیار مهم خواهد بود، زیرا این دولت‌ها سیاست‌هایی را اجرا می‌کنند که مبنای حاکمیت دموکراتیک هوش مصنوعی خواهد بود.
مقدمه
رویکردها به مدیریت ریسک هوش مصنوعی (AI) - که توسط قوانین نوظهور، نظارت قانونی، مسئولیت مدنی، قوانین نرم و استانداردهای صنعت شکل می‌گیرد - به جنبه‌های کلیدی دیپلماسی و سیاست تجاری بین‌المللی تبدیل می‌شود. علاوه بر تشویق بازارهای فناوری یکپارچه، یک رویکرد بین‌المللی متحدتر به حاکمیت هوش مصنوعی می‌تواند نظارت قانونی را تقویت کند، تحقیقات را به سمت چالش‌های مشترک هدایت کند، تبادل بهترین شیوه‌ها را ترویج کند و قابلیت همکاری ابزارهای توسعه هوش مصنوعی قابل اعتماد را امکان‌پذیر سازد.
به ویژه در این چشم‌انداز، اتحادیه اروپا و ایالات متحده تأثیرگذار هستند، که هر دو در حال حاضر سیاست‌های بنیادی را اجرا می‌کنند که سابقه برای آینده مدیریت ریسک هوش مصنوعی در داخل و در سطح جهانی ایجاد خواهد کرد. رویکردهای حاکمیتی اتحادیه اروپا و ایالات متحده به طیف گسترده‌ای از کاربردهای هوش مصنوعی با پیامدهای بین‌المللی می‌پردازد، از جمله هوش مصنوعی پیچیده‌تر در محصولات مصرفی؛ گسترش هوش مصنوعی در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی-اقتصادی تنظیم‌شده؛ گسترش هوش مصنوعی در انواع مختلف پلتفرم‌های آنلاین؛ و سیستم‌های هوش مصنوعی مبتنی بر وب که در دسترس عموم هستند، مانند هوش مصنوعی مولد و مدل‌های بنیادی.[i] این مقاله به رویکردهای گسترده ایالات متحده و اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی می‌پردازد، مقایسه توسعه سیاست در هشت زیرمیدان کلیدی و بحث در مورد گام‌های همکاری انجام شده تا کنون، به ویژه از طریق شورای تجارت و فناوری اتحادیه اروپا و ایالات متحده را ارائه می‌دهد. علاوه بر این، این مقاله چالش‌های نوظهور کلیدی را در مدیریت ریسک هوش مصنوعی فراتر از آتلانتیک شناسایی می‌کند و توصیه‌های سیاستی را ارائه می‌دهد که ممکن است سیاست‌های هوش مصنوعی اتحادیه اروپا و ایالات متحده همسو و سودمند متقابل را پیش ببرد.
رویکرد ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی
رویکرد دولت فدرال ایالات متحده به مدیریت ریسک هوش مصنوعی را می‌توان به طور گسترده به عنوان مبتنی بر ریسک، خاص بخش و به شدت توزیع شده در سراسر آژانس‌های فدرال توصیف کرد. این رویکرد مزایایی دارد، اما همچنین به توسعه ناهموار سیاست‌های هوش مصنوعی کمک می‌کند. در حالی که چندین سند راهنمای فدرال از کاخ سفید در مورد آسیب‌های هوش مصنوعی وجود دارد، آن‌ها رویکرد فدرال یکنواخت به خطرات هوش مصنوعی ایجاد نکرده‌اند. در همین حال، ایالات متحده در زیرساخت‌های غیرقانونی، مانند چارچوب جدید مدیریت ریسک هوش مصنوعی، ارزیابی‌های نرم‌افزار تشخیص چهره و بودجه گسترده برای تحقیقات هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده است. رویکرد اتحادیه اروپا به مدیریت ریسک هوش مصنوعی با طیف گسترده‌تری از قوانین متناسب با محیط‌های دیجیتال خاص مشخص می‌شود. اتحادیه اروپا قصد دارد الزامات جدیدی را برای هوش مصنوعی پرخطر در فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی، استفاده دولتی از هوش مصنوعی و محصولات مصرفی تنظیم‌شده با سیستم‌های هوش مصنوعی اعمال کند. سایر قوانین اتحادیه اروپا، شفافیت عمومی بیشتر و نفوذ را در طراحی سیستم‌های هوش مصنوعی در رسانه‌های اجتماعی و تجارت الکترونیک امکان‌پذیر می‌سازد.
استراتژی‌های اتحادیه اروپا و ایالات متحده همسویی مفهومی در یک رویکرد مبتنی بر ریسک دارند، در مورد اصول کلیدی هوش مصنوعی قابل اعتماد توافق دارند و نقش مهم استانداردهای بین‌المللی را تأیید می‌کنند. با این حال، جزئیات این رژیم‌های مدیریت ریسک هوش مصنوعی تفاوت‌های بیشتری نسبت به شباهت‌ها دارد. در مورد بسیاری از کاربردهای خاص هوش مصنوعی، به ویژه آن‌هایی که مربوط به فرآیندهای اجتماعی-اقتصادی و پلتفرم‌های آنلاین هستند، اتحادیه اروپا و ایالات متحده در مسیری به سمت عدم همسویی قابل توجه قرار دارند.
شورای تجارت و فناوری اتحادیه اروپا و ایالات متحده، موفقیت اولیه را در زمینه هوش مصنوعی، به ویژه در پروژه‌ای برای توسعه درک مشترکی از معیارها و روش‌شناسی‌های هوش مصنوعی قابل اعتماد نشان داده است. از طریق این مذاکرات، اتحادیه اروپا و ایالات متحده همچنین توافق کرده‌اند که به طور مشترک بر استانداردهای بین‌المللی هوش مصنوعی کار کنند و در عین حال خطرات نوظهور هوش مصنوعی و کاربردهای فناوری‌های جدید هوش مصنوعی را به طور مشترک مطالعه کنند.
می‌توان کارهای بیشتری برای پیشبرد همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده انجام داد و در عین حال رژیم‌های حاکمیتی هوش مصنوعی هر کشور را بهبود بخشید. به طور خاص:

ایالات متحده باید طرح‌های نظارتی هوش مصنوعی آژانس‌های فدرال را اجرا کند و از آن‌ها برای طراحی حاکمیت استراتژیک هوش مصنوعی با در نظر گرفتن همسویی اتحادیه اروپا و ایالات متحده استفاده کند.
اتحادیه اروپا باید انعطاف‌پذیری بیشتری را در اجرای بخشی قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا ایجاد کند و قانون را بهبود بخشد و همکاری آینده اتحادیه اروپا و ایالات متحده را امکان‌پذیر سازد.
ایالات متحده باید چارچوب قانونی برای حاکمیت پلتفرم آنلاین ایجاد کند، اما تا آن زمان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده باید بر مستندسازی مشترک سیستم‌های توصیه‌گر و الگوریتم‌های شبکه و همچنین انجام تحقیقات مشترک در مورد پلتفرم‌های آنلاین کار کنند.
ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید تبادل دانش را در سطوح مختلف تعمیق کنند، از جمله در مورد توسعه استانداردها؛ جعبه‌های شنی هوش مصنوعی؛ پروژه‌های بزرگ تحقیقاتی عمومی هوش مصنوعی و ابزارهای منبع باز؛ تبادلات تنظیم‌کننده به تنظیم‌کننده؛ و توسعه یک اکوسیستم تضمین هوش مصنوعی.

همکاری بیشتر بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده بسیار مهم خواهد بود، زیرا این دولت‌ها سیاست‌هایی را اجرا می‌کنند که مبنای حاکمیت دموکراتیک هوش مصنوعی خواهد بود.


نوشته‌ی
و لوسیانو فلوریدی
در این وبلاگ جدید، هو رابرتز، فارغ‌التحصیل موسسه اینترنت آکسفورد (OII) و پروفسور لوسیانو فلوریدی از موسسه اینترنت آکسفورد، دانشگاه آکسفورد، رویکردهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده را به حکمرانی هوش مصنوعی مقایسه کرده و پیامدهای آن را برای همکاری‌های آینده بررسی می‌کنند.
توسعه و استفاده از هوش مصنوعی (AI) در سال‌های اخیر به طور چشمگیری گسترش یافته است. هوش مصنوعی توصیه‌هایی را که هنگام جستجوی فیلمی برای پخش می‌بینیم بهبود بخشیده، به پیشرفت‌های علمی در تحقیقات ساختار پروتئین منجر شده و به مقابله با جنگل‌زدایی در آمازون کمک کرده است. با این حال، سیستم‌های هوش مصنوعی خطرات قابل توجهی را نیز به همراه دارند. آن‌ها تبعیض سیستماتیک علیه زنان در تصمیم‌گیری‌های استخدام را تسهیل کرده‌اند، قابلیت‌های نظارت دولتی را افزایش داده‌اند و به قابلیت‌های تهاجمی سایبری قوی‌تری منجر شده‌اند. به دلیل این تحولات - هم مثبت و هم منفی - جای تعجب نیست که دولت‌ها در سراسر جهان شروع به فکر جدی‌تر در مورد حکمرانی هوش مصنوعی کرده‌اند.
اتحادیه اروپا و ایالات متحده دو بازیگر مهم در این زمینه هستند؛ هر دو در توسعه و استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی در سطح بین‌المللی پیشرو هستند و تلاش‌های آن‌ها برای حکمرانی فناوری‌های هوش مصنوعی تأثیر جهانی خواهد داشت. در مقاله اخیر خود که در مجله Science and Engineering Ethics منتشر شده است، ما به بررسی عمیق رویکردهای حکمرانی هوش مصنوعی اتحادیه اروپا و ایالات متحده می‌پردازیم و پیشرفتی را که هر یک داشته‌اند در نظر گرفته و احتمال همکاری فراآتلانتیکی را در آینده ارزیابی می‌کنیم. شاید جای تعجب نباشد که متوجه می‌شویم اتحادیه اروپا و ایالات متحده استراتژی‌های بسیار متفاوتی را برای به حداکثر رساندن فرصت‌ها و به حداقل رساندن خطرات هوش مصنوعی در پیش گرفته‌اند.
توسعه‌های سیاستی در اتحادیه اروپا و ایالات متحده
در ماه‌های اخیر، کمیسیون اروپا با انتشار پیش‌نویس «قانون هوش مصنوعی» خود، تیتر اخبار را به خود اختصاص داده است. این قانون بر اساس ابتکارات قبلی غیررسمی بنا شده و چارچوبی مبتنی بر ریسک برای حکمرانی هوش مصنوعی ارائه می‌دهد. سیستم‌هایی که به عنوان خطرناکی غیرقابل قبول تلقی می‌شوند، مانند سیستم‌های دستکاری یا امتیازدهی اجتماعی، ممنوع خواهند شد؛ سیستم‌های پرخطر که می‌توانند تأثیر نامطلوبی بر ایمنی یا حقوق اساسی داشته باشند، مشمول تعدادی الزامات خاص حکمرانی هستند؛ در نهایت، سیستم‌های با ریسک محدود مشمول الزامات شفافیت خواهند بود، در حالی که سیستم‌های با ریسک حداقل تشویق می‌شوند تا به ترتیب کدهای رفتاری را دنبال کنند. این چارچوب مبتنی بر ریسک و ابتکارات قبلی حکمرانی به دنبال ارتقای ارزش‌های اروپایی از طریق تضمین حمایت از حقوق اساسی، بهبود نتایج اقتصادی و به حداقل رساندن اختلالات اجتماعی است.
در ایالات متحده، تردید بیشتری در معرفی محدودیت‌های قانونی قابل مقایسه با اتحادیه اروپا وجود داشته است. در واقع، در دوران دولت ترامپ، از آژانس‌های دولتی خواسته شد از معرفی اقدامات نظارتی جدید خودداری کنند، زیرا از این می‌ترسیدند که این امر مانع نوآوری شود. از اوایل سال 2021، معرفی تدریجی حکمرانی محدود قابل مشاهده است. قانون ابتکار ملی هوش مصنوعی سال 2020 که در ژانویه 2021 تصویب شد، ایجاد تعدادی نهاد را برای ارائه راهنمایی در سطح فدرال الزامی می‌کند، که برجسته‌ترین آن «دفتر ابتکار ملی هوش مصنوعی» است: نهادی که وظیفه حمایت از تحقیق و توسعه هوش مصنوعی، ابتکارات آموزشی، برنامه‌ریزی بین‌سازمانی و همکاری بین‌المللی را بر عهده دارد. سایر ابتکارات کوچکتر نیز توسط نهادهای فدرال دنبال می‌شوند، مانند توسعه چارچوب ریسک هوش مصنوعی داوطلبانه توسط موسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST). به طور کلی، رویکرد ایالات متحده با تأکید بر ترویج نوآوری برای حفظ رهبری جهانی ایالات متحده در هوش مصنوعی، با استفاده مجدد از قانون موجود و معرفی قوانین غیررسمی در حال حاضر برای حکمرانی مشخص می‌شود.
مقایسه نتایج اخلاقی و نگاه به آینده
این اولویت‌های متفاوت - حمایت از حقوق اساسی در اتحادیه اروپا و حفظ رقابت‌پذیری بین‌المللی در ایالات متحده - پیامدهای مهمی برای نتایج اخلاقی دارد. در حالی که قابل بهبود است، پیش‌نویس قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا راه زیادی را برای اطمینان از وجود حمایت‌های معنادار برای شهروندان در برابر استفاده‌های بالقوه مضر از هوش مصنوعی طی کرده است. در مقابل، رویکرد غیررسمی ایالات متحده کمکی نمی‌کند. تکیه بر شرکت‌ها برای خودتنظیمی هوش مصنوعی در گذشته نتوانسته است نتایج اخلاقی را تضمین کند و بعید است در آینده نیز بتواند این کار را انجام دهد. به اخراج اخیر تیمیت گبرو و مارگارت میچل از تیم اخلاق هوش مصنوعی گوگل توجه کنید؛ نظرات در مورد دلیل دقیق خاتمه کار متفاوت است، اما آنچه واضح است این است که تلاش گوگل برای سانسور تحقیقات اخلاقی هوش مصنوعی مربوط به عناصر اساسی مدل کسب‌وکار خود در قلب این بحث است. این حادثه نشان‌دهنده تنش بین انگیزه سود و خودتنظیمی است.
با نگاه به آینده، چشم‌انداز حکمرانی اخلاقی هوش مصنوعی لزوماً برای اتحادیه اروپا کاملاً روشن و برای ایالات متحده کاملاً تاریک نیست. قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا قبل از تبدیل شدن به قانون با چالش‌های زیادی روبرو است که ممکن است سال‌ها طول بکشد. به ویژه، احتمالاً به شدت توسط شرکت‌های فناوری آمریکایی لابی خواهد شد که به بزرگترین مخارج در بروکسل تبدیل شده‌اند. در پاسخ به مشاوره کمیسیون اروپا در مورد قانون هوش مصنوعی، فیس‌بوک اظهار داشت که بسیاری از الزامات تعیین شده امکان‌پذیر نیستند. این پاسخ احتمالاً نشان‌دهنده تلاش‌های آینده برای تضعیف مفاد است. در عین حال، اقدامات امیدوارکننده‌ای توسط برخی از شهرهای ایالات متحده معرفی شده است. در نیویورک، قانونگذاران در حال بحث در مورد پیشنهادی برای الزامات حسابرسی الگوریتمی برای سیستم‌های مورد استفاده در استخدام هستند. تعدادی از شهرهای دیگر نیز فناوری تشخیص چهره را ممنوع کرده‌اند. یک تلاش هماهنگ برای انتقال برخی از این مفاد امیدوارکننده محلی به سطح فدرال می‌تواند ایالات متحده را در رسیدن به اتحادیه اروپا در حکمرانی اخلاقی هوش مصنوعی یاری کند.
نویسندگان