در طول سال‌ها، فناوری نقش کلیدی در شکل‌دهی به صنعت موسیقی ایفا کرده است. به پیشرفت از گرامافون و دستگاه‌های ضبط آنالوگ تا نرم‌افزارهای ضبط دیجیتال و سرویس‌های پخش آنلاین فکر کنید. دو دهه گذشته نوآوری‌های سریع در فناوری‌های دیجیتال به ویژه در هر سطحی صنعت موسیقی را مختل کرده است.

فناوری نحوه خلق موسیقی توسط مردم را تغییر داده است. آهنگسازان می‌توانند موسیقی متن فیلم را از استودیوهای خانگی خود تولید کنند. نوازندگان می‌توانند از طریق اجراهای زنده آنلاین برای طرفداران در سراسر جهان بنوازند. ترانه‌سراها می‌توانند آلبوم‌ها را ضبط کرده و آن‌ها را در پلتفرم‌های توزیع و پخش دیجیتال منتشر کنند بدون اینکه هیچ‌وقت قراردادی با یک شرکت ضبط منعقد کنند.

برای متخصصان موسیقی، دانش در مورد پیچیدگی‌های تجارت موسیقی مدرن و فناوری‌های موسیقی ضروری است. دانشگاه ایالتی یوتا جنوبی یک برنامه کارشناسی ارشد موسیقی آنلاین با تأکید بر فناوری موسیقی ارائه می‌دهد. با گزینه‌هایی برای تمرکز بر اجرا، استودیو یا فناوری صوتی بازی، این برنامه مهارت‌های فنی و تجاری مورد نیاز دانشجویان را برای پیمایش در پیچیدگی‌های موجود در صنعت موسیقی امروزی ارائه می‌دهد.

فناوری چگونه صنعت موسیقی را در دوران دیجیتال تغییر داد؟

پیشرفت در فناوری‌های دیجیتال منجر به تغییرات اساسی در بیشتر جنبه‌های صنعت موسیقی شد. سخت‌افزار و نرم‌افزار ضبط دیجیتال اولیه فرآیند ضبط را تا حدی ارزان‌تر و ساده‌تر کرد. دیسک‌های فشرده (CD) ظاهراً کیفیت صدا را برای مصرف‌کنندگان بهبود بخشید و هزینه‌های تولید و توزیع را به حداقل رساند.

فناوری‌های دیجیتال در ابتدا منجر به رشد در صنعت موسیقی شد. سپس Napster آمد. اینترنت به اندازه‌ای پیشرفته شد که کاربران بتوانند موسیقی را به صورت آنلاین به اشتراک بگذارند و دانلود کنند. کپی‌برداری از موسیقی دیگر نیازمند رونویسی نوارها و رایت CD نبود. مردم می‌توانستند تقریباً هر آهنگی را که می‌خواهند از طریق پلتفرم‌های به اشتراک‌گذاری فایل‌ها - به صورت رایگان - دانلود کنند.

این امر باعث کاهش شدید درآمد در صنعت موسیقی شد. پلتفرم‌های توزیع دیجیتال پولی، به‌ویژه iTunes، بلافاصله پس از Napster ظاهر شدند و نحوه کسب درآمد از دانلودهای دیجیتال را متحول کردند. سرویس‌های پخش مانند Spotify به تازگی نحوه مصرف موسیقی توسط مردم را متحول کرده‌اند. با این حال، در حالی که این پلتفرم‌ها در حال حاضر بخش عمده‌ای از فروش صنعت موسیقی را تشکیل می‌دهند، درآمد هنوز به سطوح قبل از دوران Napster بازنگشته است.

آیا تأثیر فناوری بر صنعت موسیقی کاملاً منفی است؟

در حالی که انقلاب موسیقی دیجیتال بدون شک به غول‌های صنعت موسیقی از نظر فروش آسیب رساند، همچنین زمین بازی را بین مشاغل بزرگ موسیقی و مشاغل کوچکتر مانند شرکت‌های ضبط مستقل هموار کرد. پیشرفت در نرم‌افزارهای ضبط خانگی به نوازندگان امکان می‌دهد با هزینه کم ضبط کنند. پلتفرم‌های توزیع دیجیتال همچنین به هنرمندان و شرکت‌های کوچک اجازه می‌دهند تا از کانال‌های توزیع کنترل‌شده توسط صنعت بزرگ عبور کنند.

رسانه‌های اجتماعی و سرویس‌های پخش ویدئویی به هنرمندان امکان می‌دهند مستقیماً با طرفداران ارتباط برقرار کنند و نیاز به کمپین‌های روابط عمومی پرهزینه را کاهش دهند. به طور کلی، دوران دیجیتال منجر به دموکراتیزه شدن صنعت موسیقی شده و فرصت‌ها را برای هنرمندان و متخصصان بسیاری بهبود بخشیده است.

فناوری‌های نوآورانه موسیقی همچنین جزء جدایی‌ناپذیر از خلق بسیاری از موسیقی‌های مدرن هستند. سازهای مجازی مبتنی بر نرم‌افزار و فناوری MIDI به افراد امکان می‌دهند از میلیون‌ها صدا در تولید موسیقی خود استفاده کنند که نوازندگان می‌توانند آن‌ها را به روش‌های پیچیده برنامه‌ریزی و دستکاری کنند. این امر پتانسیل خلاقیت زیادی را برای آهنگساز یا تهیه‌کننده آگاه به فناوری ارائه می‌دهد.

متخصصان موسیقی در دوران دیجیتال چگونه تغییر مسیر داده‌اند؟

نوازندگان و مشاغل موسیقی مجبور شده‌اند برای جبران کاهش فروش، جریان‌های درآمدی را به روش‌های خلاقانه متنوع کنند. صنعت موسیقی زنده همیشه منبع مهمی از درآمد برای هنرمندان، مهندسان صدا، سالن‌ها، برگزارکنندگان و سایر متخصصان بوده است. بنابراین، بسیاری از افراد در صنعت موسیقی شروع به تمرکز بیشتر بر موسیقی زنده کردند زیرا دوران دیجیتال فروش آلبوم را نابود کرد.

قبل از شیوع COVID-19، موسیقی زنده در دو دهه گذشته رشد پایداری را تجربه کرد. در طول همه‌گیری، نوازندگان با استفاده از پیوندهای اهدایی یا خدمات دسترسی پولی، اجراهای زنده آنلاین را در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی به درآمد تبدیل کرده‌اند.

هنرمندان ضبط و ناشران نیز بر قرار دادن موسیقی در برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و تبلیغات تجاری برای ایجاد درآمد از مجوزها و حق امتیاز تمرکز می‌کنند. متخصصانی که با فناوری‌های موسیقی مانند پلتفرم‌های ضبط دیجیتال، آهنگسازی MIDI و نرم‌افزارهای برنامه‌نویسی صوتی و تصویری آشنا هستند، در حال بررسی خطوط کاری جدید در صنایع در حال رونق هستند.

پخش ویدئو یکی از این صنایع است که سرویس‌هایی مانند Netflix به طور مداوم محتوای جدید ایجاد و منتشر می‌کنند. صنعت بازی‌های ویدیویی نیز شاهد رشد چشمگیری است که از تمام صنایع سرگرمی دیگر پیشی می‌گیرد. آهنگسازان، طراحان صدا، مهندسان صدا و برنامه‌نویسان صدا در این صنایع صوتی و تصویری ضروری هستند که فرصت‌های درآمدی مهمی ایجاد می‌کند.

دوران دیجیتال برای صنعت موسیقی سخت بوده است، اما درهای جدیدی را برای هنرمندان نوظهور باز کرده است که ممکن است در غیر این صورت هرگز به شهرتی که شایسته آن هستند نرسند. این دموکراتیزه شدن و گسترش موسیقی از طریق فناوری برای دوستداران موسیقی یک نعمت است، همانطور که فرصت تماشای اجرای یک هنرمند به صورت زنده از راه دور هزاران مایل دور یک نعمت است. پیشرفت در فناوری موسیقی باعث رشد و نوآوری در خلق موسیقی شده است که در نهایت هدف هنر است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد برنامه‌های آنلاین کارشناسی ارشد موسیقی در فناوری موسیقی دانشگاه ایالتی یوتا جنوبی، اطلاعات بیشتری کسب کنید.

منابع:
EJIinsight: صنعت بازی‌های ویدیویی به آرامی در حال تصرف دنیای سرگرمی است
Forbes: صنعت بازی‌های ویدیویی و تغییر درآمد آن
The Guardian: روزی که موسیقی آزاد شد
History.com: اپل iTunes را راه‌اندازی می‌کند و نحوه مصرف موسیقی توسط مردم را متحول می‌کند
Visual Capitalist: تجسم 40 سال فروش صنعت موسیقی
Statista: درآمد صنعت موسیقی زنده در ایالات متحده از سال 2012 تا 2021
PromoGoGo: رونق صنعت موسیقی زنده
Ronald Shannon Jackson: فناوری چگونه نحوه موسیقی را تغییر داده است؟
musicFIRST: چگونه فناوری در حال تغییر صنعت موسیقی است


صنعت موسیقی طبق گزارش تحقیقات گلدمن ساکس، در آستانه یک تغییر ساختاری بزرگ دیگر قرار دارد. در حالی که این صنعت هنوز نتوانسته است محتوای خود را به طور کامل تجاری‌سازی کند و سرویس‌های پخش موسیقی برای هر آهنگ پخش‌شده درآمد کمتری کسب می‌کنند، تحلیل‌گران ما انتظار دارند این بخش رشد کند و فرصت‌های تجاری جدیدی را به دست آورد.

لیسا یانگ، رئیس تیم تحقیقات رسانه‌ها و اینترنت اروپا، در گزارش تیم خود می‌نویسد که درآمد جهانی موسیقی ضبط‌شده در سال ۲۰۲۳ به میزان ۷.۵ درصد رشد خواهد کرد (در مقایسه با ۷.۳ درصد در پیش‌بینی قبلی) و نرخ رشد سالانه مرکب آن از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۳۰ به ۸.۶ درصد خواهد رسید (که تقریباً بدون تغییر نسبت به قبل است). تحقیقات گلدمن ساکس پیش‌بینی می‌کند که رشد استریمینگ همچنان قوی باقی بماند و نرخ رشد سالانه مرکب آن ۱۱ درصد (بدون تغییر) باشد.

با کاهش موانع ایجاد و توزیع موسیقی، تعداد آهنگ‌هایی که در پلتفرم‌های استریمینگ منتشر می‌شوند به شدت افزایش یافته است. مصرف استریم موسیقی از سال ۲۰۱۷ دو و نیم برابر افزایش یافته است. این خبر خوبی برای شرکت‌های ضبط موسیقی خواهد بود اگر این واقعیت نبود که درآمد به ازای هر استریم در همین بازه زمانی ۲۰ درصد کاهش یافته است.

در حال حاضر، سهم درآمد موسیقی از هزینه‌های مردم برای سرگرمی، به مراتب کمتر از سطح سال ۱۹۹۸ است.

نگاهی دیگر به این موضوع: میانگین درآمد به ازای هر کاربر (ARPU) در سرویس‌های موسیقی استریمینگ پولی از سال ۲۰۱۶ تا ۴۰ درصد کاهش یافته است. کاهش ARPU همزمان با معرفی طرح‌های خانوادگی توسط سرویس‌های استریمینگ مانند اپل موزیک و اسپاتیفای و کاهش قیمت‌ها برای کاربران بسته‌بندی‌شده رخ داده است.

سوال کلیدی این است که این تنش بین مصرف و قیمت‌گذاری چگونه در آینده پیش خواهد رفت.

شواهد اولیه نشان می‌دهد که پلتفرم‌های استریمینگ ممکن است قدرت قیمت‌گذاری بیشتری نسبت به آنچه در سال‌های گذشته نشان داده‌اند داشته باشند. اخیراً، چندین پلتفرم بزرگ پخش موسیقی برای اولین بار در یک دهه گذشته، قیمت خدمات استاندارد خود را افزایش داده‌اند. مکالمات با فعالان صنعت نشان می‌دهد که این افزایش قیمت‌ها تأثیر ناچیزی بر ریزش کاربران پلتفرم‌ها نداشته است، طبق گزارش تحقیقات گلدمن ساکس.

یانگ در گزارش تیم خود می‌نویسد: «ما معتقدیم که این افزایش قیمت‌ها یک‌باره نیست و انتظار داریم صنعت به سمت اجرای افزایش قیمت‌ها به صورت دوره‌ای، به ویژه در محیطی با تورم بالاتر، حرکت کند.»

راه دیگر برای افزایش درآمد، «بخش‌بندی طرفداران فوق‌العاده» است - که می‌تواند یک فرصت ۴ میلیارد دلاری باشد. مدل استریمینگ فعلی بین کاربران تمایز قائل نمی‌شود و به هر یک هزینه ماهانه ثابتی را دریافت می‌کند. این امر سطوح مختلف تعامل مشتریان با پلتفرم‌ها و هنرمندان را نادیده می‌گیرد و ارزشی را که ممکن است توسط یک هنرمند یا آهنگ خاص ایجاد شود، نادیده می‌گیرد.

طبق گزارش تحقیقات گلدمن ساکس، علاقه زیادی از سوی طرفداران فوق‌العاده برای فرصتی برای نزدیک‌تر شدن به هنرمندان مورد علاقه خود از طریق پلتفرم استریمینگ خود وجود خواهد داشت. با این حال، ممکن است زمان ببرد و به چندین تکرار نیاز باشد تا محصول جدید مناسب برای موفقیت این رویکرد پیدا شود.

تیم پیش‌بینی می‌کند که تجاری‌سازی طرفداران فوق‌العاده می‌تواند تا سال ۲۰۲۷، ۲ میلیارد دلار و تا سال ۲۰۳۰، ۴ میلیارد دلار درآمد اضافی برای پلتفرم‌های استریمینگ ایجاد کند که نشان‌دهنده افزایش ۱۶ درصدی درآمدهای استریمینگ پولی است.

ناتوانی در تشخیص محتوای برتر یکی از دلایلی است که ساختار پرداخت بین سرویس‌های استریمینگ و شرکت‌های ضبط موسیقی ممکن است نیاز به تغییر داشته باشد. مدل اقتصادی این پرداخت‌ها از سال ۲۰۰۸، زمانی که استریمینگ موسیقی تازه شروع شده بود، تغییر نکرده است.

به شرکت‌های ضبط موسیقی بر اساس سهم کلی استریم‌ها توسط همه کاربران برای هنرمندانشان، به صورت «نسبی» پرداخت می‌شود. هر استریم با طول بیشتر از ۳۰ ثانیه در محاسبات سهم بازار به طور یکسان شمارش می‌شود. این بدان معناست که ارزش بالاتری که یک مشتری ممکن است برای یک آهنگ جدید یا قطعه محتوای دیگر قائل باشد، در نظر گرفته نمی‌شود.

یانگ می‌نویسد: «گوش دادن به یک آهنگ ۳۱ ثانیه‌ای از یک هنرمند مستقل، یک آهنگ ۳ دقیقه‌ای کامل از یک هنرمند محبوب و ۵ دقیقه صدای باران همگی به طور یکسان تلقی می‌شوند.» این با استریمینگ ویدیو متفاوت است، جایی که محتوای خاصی با ارزش بیشتری ارزیابی می‌شود و در نتیجه هزینه بسیار بیشتری دارد. به عنوان مثال، کانال‌های ورزشی تمایل دارند قیمت اشتراک بالاتری داشته باشند.

مشکلات دیگری نیز در مدل اقتصادی فعلی وجود دارد. سیستمی که هنرمندان را بر اساس تعداد استریم‌های پخش‌شده تشویق می‌کند، ممکن است منجر به تقلب و دستکاری شود. تحقیقات گلدمن ساکس تخمین می‌زند که یک درصد اندک از استخر حق امتیاز هر سال به دلیل تقلب در استریمینگ از دست می‌رود. همچنین، الگوریتم‌های لیست پخش انگیزه دارند تا به سمت محتوای حق امتیاز پایین‌تر هدایت شوند.

یانگ می‌نویسد که نشانه‌هایی وجود دارد که رهبران صنعت آماده هستند تا به این موضوع نگاه دقیق‌تری بیندازند و رویکردهای جدیدی را امتحان کنند. یک گزینه، یک مدل متمرکز بر کاربر است که ممکن است پرداخت‌ها از اشتراک هر کاربر را بر اساس عادات شنیداری کاربر به طور مستقیم توزیع کند. گزینه دیگر، یک مدل متمرکز بر هنرمند انعطاف‌پذیرتر است که به دنبال توزیع پرداخت‌ها بر اساس ارزشی است که یک هنرمند ایجاد می‌کند و برای پلتفرم فراهم می‌کند. او اضافه می‌کند که برای اولین بار در مدت طولانی، یک مکالمه در مورد مدل‌های پرداخت استریمینگ جدید ممکن است آغاز شده باشد.

این مقاله فقط برای اهداف آموزشی ارائه شده است. اطلاعات موجود در این مقاله نباید به عنوان توصیه‌ای از سوی هیچ نهاد گلدمن ساکس به گیرنده تلقی شود و گلدمن ساکس از طریق این مقاله یا به گیرنده آن، هیچ گونه مشاوره مالی، اقتصادی، حقوقی، سرمایه‌گذاری، حسابداری یا مالیاتی ارائه نمی‌دهد. گلدمن ساکس یا هیچ یک از شرکت‌های وابسته به آن هیچ گونه نمایندگی یا تضمینی، صریح یا ضمنی، در مورد صحت یا کامل بودن اظهارات یا هر گونه اطلاعات موجود در این مقاله ارائه نمی‌دهد و هر گونه مسئولیتی در قبال آن (از جمله در قبال خسارت یا زیان مستقیم، غیرمستقیم یا تبعی) صراحتاً سلب می‌شود.


مایکل اِی. اسمیت
مایکل اِی. اسمیت
استادیار مدعو در دانشگاه مریلند گلوبال کمپوس
منتشر شده در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۳

نویسنده و فیلسوفی به نام جورج سانتایانا در تأملات روشنگرانه خود به شهرت گفته است: «کسانی که نمی‌توانند گذشته را به یاد آورند، محکوم به تکرار آن هستند.» این نکته‌ی تأثیرگذار، بسیاری از آمریکایی‌ها را به الهام‌گیری از تمدن باستانی روم سوق داده است، آن‌ها در شگفتی از ساختارهای حکومتی و آرمان‌های دموکراتیک آن به سر می‌برند. با این حال، درست همانطور که از شکوه روم الهام می‌گیریم، باید آماده رویارویی با شباهت‌های هشداردهنده بین زوال روم و جنبه‌های خاصی از آمریکای امروز نیز باشیم. در واقع، پژواک‌های تاریخ با داستان‌های عبرت‌آموزی طنین‌انداز می‌شوند که در این لحظه‌ی سرنوشت‌ساز نیازمند توجه ما هستند. با بررسی شباهت‌های عجیب و غریب بین سقوط روم و آمریکای معاصر، همگرایی پیشگویانه مضامین و هشدارهایی را کشف می‌کنیم که نباید نادیده گرفته شوند. بیایید به چند شباهت برجسته بپردازیم و به درس‌های حیاتی که ارائه می‌دهند، توجه کنیم.

فساد سیاسی: یکی از عوامل مشترک در هر دو دوره روم و آمریکای معاصر، وجود فساد سیاسی است. در روم، دولت به طور فزاینده‌ای فاسد شد، رشوه، خویشاوندسالاری و جستجوی منافع شخصی رایج شد. مردان در روم باستان برای ثروتمند کردن خود به قیمت مردمشان به دنبال مقام بودند. به طور مشابه، برخی استدلال می‌کنند که فساد در حوزه‌های خاصی از سیاست آمریکا امروزی وجود دارد. آشکارسازی‌های اخیر در هر سه شاخه‌ی دولت آمریکا به فساد اشاره دارد و اعتماد به بقای آمریکا را تضعیف می‌کند. هشدار اینجاست که برای جلوگیری از زوال، شفافیت، پاسخگویی و استانداردهای اخلاقی را در سیستم سیاسی حفظ کنیم.

نابرابری اقتصادی: روم شاهد شکاف قابل توجهی در ثروت بین طبقه‌ی حاکم مرفه و توده‌های فقیر بود. این نابرابری اجتماعی‌اقتصادی به ناآرامی‌های اجتماعی و تضعیف بنیان امپراتوری کمک کرد. آمریکای امروزی نیز با نابرابری اقتصادی مواجه است، با تمرکز ثروت در دست عده‌ای قلیل در حالی که بسیاری از نظر مالی در تلاش هستند. افزایش اخیر تورم به اندازه‌ی فقرا و افراد در حال تلاش، قدرت خرید ثروتمندان را کاهش نمی‌دهد. متأسفانه، همه‌گیری کووید اقتصاد کاری آمریکا را مختل کرد و همچنان در تلاش است. چرا کار کنیم وقتی می‌توانیم کمک دریافت کنیم؟ چگونه می‌توانیم کسانی را که بخشی از کمک‌های دولتی شده‌اند، بدون شورش حذف کنیم؟ روم نیز همین مشکل را در تأمین نان و سرگرمی برای آرام کردن مردم و جلوگیری از انقلاب داشت. متأسفانه، نسل نهایی فراموش کرده بود که روم برای چه چیزی ایستاده است و مایل بود آزادی گرانبهای خود را در ازای لذت از دست بدهد. هشدار این است که نابرابری درآمد را برطرف کنیم و برای حفظ ثبات اجتماعی در تلاش برای توزیع عادلانه‌تر منابع باشیم.

نظامی‌سازی و هزینه‌های بیش از حد: ارتش روم نقش مهمی در گسترش و موفقیت آن ایفا کرد، اما با رشد امپراتوری، هزینه‌های نظامی بیش از حد غیرقابل تحمل شد. این امر به اقتصاد فشار وارد کرد و منجر به بحران‌های مالی و نیاز به افزایش مالیات شد. به طور مشابه، برخی استدلال می‌کنند که هزینه‌های نظامی عظیم و درگیری‌های خارجی آمریکا معاصر، منابع آن را تحت فشار قرار داده است و به طور بالقوه بودجه را از نیازهای ضروری داخلی منحرف می‌کند. در سخنرانی پایانی خود در پایان دوران ریاست جمهوری، رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور نسبت به «مجتمع نظامی-صنعتی» هشدار داد که تهدید می‌کرد درصد فزاینده‌ای از بودجه آمریکا را بلعیده و چیزی برای مراقبت از مردم باقی نگذارد. یک حسابرسی اخیر نشان داد که ۵۵ درصد از بودجه فدرال به ارتش اختصاص دارد. هشدار این است که برای جلوگیری از فشار اقتصادی، الزامات دفاعی و اولویت‌های داخلی را متعادل کنیم.

کاهش فضیلت مدنی: زوال روم با از دست دادن فضیلت مدنی همراه بود، جایی که شهروندان کمتر در حوزه‌ی عمومی مشارکت داشتند و بیشتر بر رضایت شخصی تمرکز می‌کردند. این کاهش مسئولیت مدنی و مشارکت فعال، بنیان اجتماعی امپراتوری را تضعیف کرد. در آمریکا امروزی، نگرانی‌هایی در مورد کاهش مشارکت مدنی، قطب‌بندی و فرسایش اعتماد به نهادها وجود دارد. رسانه‌ها و پول نامحدود به نامناسب‌ترین افراد اجازه می‌دهند تا به قدرت برسند و حقیقت در خیابان‌ها افتاده است. هر کسی، چه خدا و چه شیطان، می‌تواند با خوشایند گوش‌های رای‌دهندگان و گفتن آنچه می‌خواهند بشنوند، به بالاترین مقام انتخاب شود. به من رأی دهید و من همه چیزهایی را که می‌خواهید به شما خواهم داد، اما ما از غیرممکن بودن آن کار غافل می‌شویم. هشدار این است که برای حفظ یک دموکراسی سالم، مشارکت فعال شهروندی را ترویج کنیم، ارزش‌های مدنی را تقویت کنیم و مشارکت عمومی را تشویق کنیم.

تهدیدات خارجی و مهاجرت: روم با تهدیدات خارجی از سوی نیروهای مهاجم مواجه شد و در مدیریت موثر مهاجرت با مشکل مواجه شد. به طور مشابه، آمریکای معاصر با مسائلی مربوط به امنیت مرزها، سیاست‌های مهاجرتی و نگرانی‌ها در مورد هویت ملی دست و پنجه نرم می‌کند. در نهایت، روم خود را آنقدر گسترش داد که مجبور شد بربرها را در ارتش خود استخدام کند، کسانی که چیزی از ارزش‌های روم نمی‌دانستند و به اصول آن وفادار نبودند. بسیاری از جوانان ما در آمریکا چیزی از تاریخ آمریکا نمی‌دانند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا کسانی که در قدرت هستند به این شدت تلاش می‌کنند تا تاریخ واقعی آمریکا را از مدارس ما حذف کنند؟ وقتی تاریخ را آموزش ندهیم، احتمال استبداد عده‌ای قلیل بیشتر می‌شود و آنچه در سال ۱۷۸۹ با تصویب قانون اساسی آمریکا به عنوان «آزمایش بزرگ» نامیده شد، شکست می‌خورد. هشدار این است که بین رسیدگی به نگرانی‌های امنیتی و حفظ اصول فراگیری، شفقت و احترام به حقوق بشر تعادل برقرار کنیم.

شایان ذکر است که در حالی که می‌توان شباهت‌هایی را ترسیم کرد، نباید فرض کرد که سقوط روم سرنوشت اجتناب‌ناپذیری برای آمریکا است. تجزیه و تحلیل موازی‌های تاریخی می‌تواند به عنوان یک یادآوری هشداردهنده عمل کند و به جامعه کمک کند تا خطرات بالقوه را شناسایی کند و اقدامات اصلاحی برای جلوگیری از نتایج مشابه انجام دهد. ما نباید هرگز از آموزش تاریخ خود به نسل‌های جدید برای روشن نگه داشتن شعله‌ی آزادی دست برداریم.

بهبود مشارکت‌ها
اگر مشارکت‌ها را نامربوط یا برای مقاله بی‌ارزش یافتید، آن‌ها را به‌عنوان غیرمفید علامت‌گذاری کنید. این بازخورد برای شما خصوصی است و به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود.
مخفی شده برای شما
این بازخورد هرگز به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود، ما از آن برای نشان دادن مشارکت‌های بهتر به همه استفاده خواهیم کرد.
بینش‌هایی از جامعه
دیگران نیز مشاهده کردند
موضوعات را کاوش کنید


ارتش امروز می‌تواند از امپراتوری روم درس بگیرد

عکس: با تشکر از
جمعه، ۰۱/۰۸/۲۰۲۱ - ۰۷:۵۰
طبق یک مقاله جدید منتشر شده توسط انجمن ارتش ایالات متحده، ارتش ایالات متحده می‌تواند از استراتژی‌های مورد استفاده توسط امپراتوری روم درس بگیرد، به ویژه در حالی که تمرکز خود را بر رقابت قدرت‌های بزرگ تنظیم می‌کند.
نویسنده، سرگرد جان دزونچیک، در مقاله "مشکلات مدرن نیازمند راه حل‌های باستانی است: درس‌هایی از وضعیت رقابتی روم" می‌گوید طول عمر امپراتوری روم نتیجه‌ی چگونگی شکل‌دهی به ادراکات بود.
یک ارتش می‌تواند با محدودیت‌های فیزیکی مانند مسافت و هزینه مواجه شود، بنابراین به جای تکیه صرف بر زور، یک دولت باید قدرت نظامی - یا درک قدرت - را به نمایش بگذارد، دزونچیک می‌نویسد.
دزونچیک نوشت: "اینکه یک دولت چگونه قدرت نظامی و قدرت نظامی را متعادل می‌کند و چگونه انتخاب می‌کند از این موارد استفاده کند، سوالات مهمی در مورد استراتژی کلان هستند."
او می‌گوید این استراتژی شامل استفاده از اطلاعات برای نشان دادن یک نیروی نسبتاً کوچک به عنوان یک قدرت نظامی بزرگ و بازدارندگی "برای به حداقل رساندن هزینه" حفظ و استفاده از نیروی نظامی است.
به گفته نویسنده، استراتژی آمریکا می‌تواند با "تضمین دامنه عملیاتی خود"، ایجاد اتحادها و ادغام قابلیت‌های آمریکایی و متحدان شکل بگیرد.
اما درس مهم دیگری نیز از رومیان باید به یاد داشته باشیم: "مناطق و منافع حاشیه‌ای دقیقاً همان هستند - حاشیه‌ای"، او می‌نویسد.
دزونچیک، یک استراتژیست منصوب به نیروی ویژه مشترک شمال، می‌گوید "عدم تمایل به تمایز" بین منافع حیاتی و حاشیه‌ای - علاوه بر افزایش هزینه نیروهای نظامی - به سقوط نهایی امپراتوری روم کمک کرد.
مقاله کامل را اینجا بخوانید.


کنستانتین بزرگ، ۳۰۶-۳۳۷ میلادی، امپراتوری روم را به دو بخش تقسیم کرد و مسیحیت را به دین غالب در منطقه تبدیل نمود.
ارتش مهاجم به حومه شهر رم رسید، شهری که کاملاً بی دفاع رها شده بود. در سال ۴۱۰ میلادی، ویسیگوت‌ها به رهبری آلاریک، دیوارهای رم را شکسته و پایتخت امپراتوری روم را غارت کردند.
ویسیگوت‌ها شهر را غارت، به آتش کشیدند و ویران کردند و در هر کجا که می‌رفتند، ردپایی از نابودی به جا گذاشتند. غارتگری به مدت سه روز ادامه داشت. برای اولین بار در نزدیک به یک هزاره، شهر رم در دست غیر رومیان قرار گرفت. این اولین بار بود که شهر رم غارت می‌شد، اما به هیچ وجه آخرین بار نبود.

کنستانتین و ظهور مسیحیت
یکی از عوامل متعددی که به سقوط امپراتوری روم کمک کرد، ظهور دین جدیدی به نام مسیحیت بود. دین مسیحیت که یکتاپرستانه بود، با دین سنتی روم که چندخدایی بود (دارای خدایان متعدد) در تضاد بود. رومیان در زمان‌های مختلف به دلیل اعتقاداتشان که در میان فقرا محبوب بود، مسیحیان را آزار و اذیت می‌کردند.

این مدالیون قرن شانزدهم، آتیلا هون را به تصویر می‌کشد، یکی از وحشی‌ترین مهاجمان تمام دوران.
در سال ۳۱۳ میلادی، امپراتور رومی کنستانتین بزرگ تمام آزار و اذیت‌ها را پایان داد و اعلام کرد که مسیحیت را تحمل می‌کند. در اواخر همان قرن، مسیحیت به دین رسمی دولت امپراتوری تبدیل شد. این تغییر اساسی در سیاست، این دین نسبتاً جدید را به هر گوشه و کناری از امپراتوری گسترش داد.
با تأیید مسیحیت، دولت روم به طور مستقیم سنت‌های مذهبی خود را تضعیف کرد. در نهایت، در آن زمان، رومیان امپراتور خود را یک خدا می‌دانستند. اما اعتقاد مسیحی به یک خدا - که امپراتور نبود - اقتدار و اعتبار امپراتور را تضعیف کرد.

کنستانتین تغییر دیگری را نیز ایجاد کرد که به تسریع سقوط امپراتوری روم کمک کرد. در سال ۳۳۰ میلادی، او امپراتوری را به دو بخش تقسیم کرد: نیمه غربی با مرکزیت رم و نیمه شرقی با مرکزیت قسطنطنیه، شهری که او به نام خود نامگذاری کرد.

چرا دو امپراتوری؟

این نقشه از امپراتوری روم در سال ۴۷۶ میلادی، مردم مختلفی را که حمله کردند و نحوه تقسیم امپراتوری را نشان می‌دهد.
در سال ۳۲۴، ارتش کنستانتین نیروهای لیسینیوس، امپراتور شرق را شکست داد. کنستانتین امپراتور کل امپراتوری شد و یک شهر جدید در نیمه شرقی در بیزانتیوم تأسیس کرد. این شهر رم جدید او بود و بعداً قسطنطنیه (شهر کنستانتین) نامیده شد.

امپراتریس تئودورا یکی از قدرتمندترین زنان دوران باستان متأخر بود. او به حفظ قدرت همسرش، امپراتور ژوستینیان کمک کرد و استحکام امپراتوری بیزانسی را در قرن ششم میلادی، همزمان با فروپاشی امپراتوری غربی، تثبیت کرد.
قسطنطنیه به دو دلیل موقعیت مناسبی داشت. اول اینکه، بر روی شبه جزیره‌ای واقع شده بود که می‌توان آن را به راحتی مستحکم و دفاع کرد. علاوه بر این، از آنجایی که قسطنطنیه در مرزهای امپراتوری واقع شده بود، ارتش‌های امپراتوری می‌توانستند به راحتی به حملات یا تهدیدات خارجی پاسخ دهند.
برخی از محققان همچنین معتقدند که کنستانتین یک شهر جدید برای فراهم کردن مکانی برای دین جوان مسیحیت ایجاد کرد تا در محیطی خالص‌تر از رم فاسد رشد کند.
امپراتوری غربی به زبان لاتین صحبت می‌کرد و کاتولیک رومی بود. امپراتوری شرقی به زبان یونانی صحبت می‌کرد و تحت شاخه ارتدکس شرقی از دین مسیحیت عبادت می‌کرد. با گذشت زمان، شرق شکوفا شد، در حالی که غرب رو به زوال رفت. در واقع، پس از سقوط قسمت غربی امپراتوری روم، نیمه شرقی به عنوان امپراتوری بیزانسی برای صدها سال به وجود خود ادامه داد. بنابراین، "سقوط رم" در واقع فقط به سقوط نیمه غربی امپراتوری اشاره دارد.
سایر مشکلات اساسی نیز به سقوط کمک کردند. در غرب از نظر اقتصادی بیمار، کاهش تولید کشاورزی منجر به افزایش قیمت مواد غذایی شد. نیمه غربی امپراتوری کسری تجاری بزرگی با نیمه شرقی داشت. غرب کالاهای لوکس را از شرق خریداری می‌کرد اما چیزی برای مبادله نداشت. برای جبران کمبود پول، دولت شروع به تولید سکه‌های بیشتر با محتوای نقره کمتر کرد. این منجر به تورم شد. در نهایت، دزدی دریایی و حملات قبایل ژرمنی جریان تجارت را مختل کرد، به ویژه در غرب.

مشکلات سیاسی و نظامی نیز وجود داشت. این به ضرر نبود که آماتورهای سیاسی در سال‌های منتهی به سقوط رم کنترل را در دست داشتند. ژنرال‌های ارتش بر امپراتوری تسلط داشتند و فساد بیداد می‌کرد. با گذشت زمان، ارتش به یک ارتش مزدور بدون وفاداری واقعی به رم تبدیل شد. با کمبود پول، دولت سربازان ژرمنی ارزان‌تر و غیرقابل اعتمادتر را برای مبارزه در ارتش‌های رومی استخدام کرد. در پایان، این ارتش‌ها در برابر هم‌قبایلی‌های ژرمنی خود از رم دفاع می‌کردند. در این شرایط، غارت رم غیرمنتظره نبود.

راکرهای گوت
موجی پس از موجی از قبایل بربر ژرمنی از امپراتوری روم عبور کردند. گروه‌هایی مانند ویسیگوت‌ها، واندال‌ها، انگل‌ها، ساکسون‌ها، فرانک‌ها، اوستروگوت‌ها و لومباردها به نوبت امپراتوری را ویران کردند و در نهایت مناطقی را برای سکونت در آن ایجاد کردند. انگل‌ها و ساکسون‌ها جزایر بریتانیا را جمعیتی کردند و فرانک‌ها در فرانسه ساکن شدند.

در سال ۴۷۶ میلادی، رومولوس، آخرین امپراتور رومی در غرب، توسط رهبر ژرمنی اودواسر سرنگون شد که اولین بربر شد که در رم حکومت کرد. نظمی که امپراتوری روم به مدت ۱۰۰۰ سال به غرب اروپا آورده بود، دیگر وجود نداشت.


منو
جنبه‌های نظامی سقوط امپراتوری روم تنها یکی از ابعاد مختلف آن است. ما به فشار لجستیکی ناشی از وسعت بی‌کران امپراتوری روم می‌پردازیم. حتی در زمان سقوط امپراتوری روم، تعداد نیروهای نظامی بسیار زیاد بود، اگرچه بخش عظیمی از آن از شهروندان غیر رومی تشکیل شده بود. سایر جنبه‌ها مانند اقتصاد و فشار مهاجرت در مرزها نیز مورد بررسی قرار می‌گیرند.
بیشتر بخوانید

غنائم نظامی رومی. تعیین یک دلیل نظامی واحد برای سقوط امپراتوری روم غربی دشوار است.
جنبه نظامی اغلب اولین و قابل شناسایی‌ترین دلیل برای سقوط هر امپراتوری است: از دست دادن یک نبرد یا جنگ اغلب مکانی و زمانی را تعریف می‌کند که یک نیرو بر دیگری برتری می‌یابد. این موضوع در مورد سقوط امپراتوری روم صادق نیست. از دست دادن یک نبرد یا جنگ یک چیز است، اما تعریف پایان یک امپراتوری یا فرهنگی که تا ۲۵ درصد جمعیت جهان را در بر گرفته، چیز بسیار متفاوتی است!
معیار مقایسه‌ای دیگر، پایان سایر فرهنگ‌ها و ملت‌هایی است که امپراتوری روم آنها را به تصرف درآورده بود. به عنوان مثال، اتروسک‌ها و رومی‌سازی فرهنگ آنها، قرن‌ها طول کشید تا زمان امپراتور کلادیوس (که خود با یک شاهزاده خانم اتروسک ازدواج کرده بود) قبل از اینکه زبان آنها رو به مرگ گذاشته شود. ریشه‌ها و هویت‌های ملی ترجیحاً در طول زمان جذب و با رم ادغام می‌شدند.

بنابراین، می‌توان دید که اگرچه یک تاریخ مشخص انتخاب می‌شود، سقوط امپراتوری روم رویدادی ناشی از تصرف توسط یک امپراتوری جنگ‌طلب دیگر نبود، بلکه ناشی از شوک‌های داخلی و تهاجمات، اغلب توسط یکی از فرماندهان بربر مرتبط با رم بود. وسعت امپراتوری آنقدر زیاد بود که توابع بوروکراتیک آن تا حد زیادی به قسطنطنیه در شرق (که به «رم جدید» نیز معروف است) منتقل شده بود و صرف نظر از رویدادهای رم قدیم به کار خود ادامه می‌داد. کسانی که شهر رم را محاصره و وارد آن شدند، گنجینه‌های بسیاری از آن را غارت کردند و در واقع خود را «قیصر» نامیدند و سکه‌های رومی را با تصویر خود منتشر کردند.

اغلب تاریخ ۴ سپتامبر ۴۷۶ میلادی به عنوان تاریخ سقوط امپراتوری روم غربی در نظر گرفته می‌شود، یعنی در قرن پنجم میلادی. جمعیت شهر در قرون بعدی به شدت کاهش یافت، به طوری که احتمالاً تا قرن پنجم و ششم میلادی کمتر از ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت - به سختی ۱/۱۰ آنچه در اوج خود در حدود قرن دوم میلادی بود. در این زمان، بخش عمده‌ای از فعالیت‌های امپراتوری به جای دیگری منتقل شده بود.

زنجیره‌ای از رویدادهایی که منجر به سقوط امپراتوری روم شد

نظریه فاجعه مدرن به ما می‌گوید که هر فاجعه‌ای توسط یک رویداد محرک ایجاد می‌شود،
که آخرین حلقه در زنجیره رویدادها است
نزدیک از دست دادن‌ها: مراحل اولیه زنجیره فاجعه تمایل دارند در طول زمان تکرار شوند، تا زمانی که آن رویداد سرنوشت‌ساز نیز رخ دهد.

رویداد محرک نهایی که اغلب به عنوان نمادی از سقوط امپراتوری روم در نظر گرفته می‌شود، سرنگونی امپراتور جوان رومولوس آگوستولوس و انتقال قدرت به قسطنطنیه برای همیشه است. نبرد واحدی که به پایان امپراتوری منجر شد وجود ندارد، بلکه توالی تهاجماتی در یک دوره طولانی بود. در بسیاری از این موارد، همچنین مشخص نیست که «مهاجم» واقعاً یک قدرت خارجی است یا داخلی.

دلیل این تکامل نسبتاً مبهم، جنبه‌های متعددی دارد که در زیر توضیح داده شده است...

آیا سقوط روم واقعاً به دلیل تمام شدن سرزمین‌های جدید برای حمله بود؟

امپراتوری بسیار بزرگ بود و حتی خود رم برای یک ارتش واحد بسیار بزرگ بود تا بتواند شهر را به طور کامل ویران کند یا تمام گنجینه‌ها و ثروت آن را در یک ضربه از بین ببرد. در واقع، تعیین اینکه آیا امپراتوران رومی ثروت بیشتری را به پایتخت شرقی قسطنطنیه منتقل کرده‌اند یا ارتش‌های بربر مهاجم، دشوار است.

سقوط امپراتوری بیشتر به از دست دادن ثروت و قدرت مربوط می‌شود، اما می‌توانیم به جنبه دیگر آن نیز نگاه کنیم: چرا ضعیف شد و از «رشد» باز ایستاد؟

این نکته جالب است و ارزش بررسی دارد وقتی به اقتصاد روم باستان می‌پردازیم: آیا تهاجم و جنگ در واقع راهی برای خارج کردن ثروت از یک ملت است؟ (به جز طلا یا سایر اشیاء باارزشی که ممکن است بتوانید به نحوی با خود ببرید). اغلب ثروت یک ملت در زیرساخت‌ها، نیروی کار و توانایی ایجاد کالاهای با ارزش افزوده و همچنین توانایی تجارت با کشورهای همسایه نهفته است. حمله به همسایه خود در واقع راه خوبی برای نابودی تجارت خودتان است...

این موضوع ما را به بینشی از نحوه پیشبرد دستور کار امپریالیستی خود توسط رومیان با «رومی‌سازی» می‌رساند: یک وسیله بسیار مؤثرتر برای رشد امپریالیستی لزوماً مسیر نظامی استثمارگرانه نیست، بلکه گسترش فرهنگی و اقتصادی است، که همانطور که در مکان‌هایی مانند کارتاژ و حتی پمپئی می‌بینیم، مستعمره‌سازی رومی را با ادغام فرهنگ‌های محلی و درجه‌ای از استقلال ترکیب می‌کند. با این حال، این رویکرد با فلسفه تجاری استعماری فرانسه و بریتانیا در قرن‌های هجدهم و نوزدهم همراه بود و به همین دلیل شکست خورد.

ضعف قدرت نظامی در مقابل افزایش فشار خارجی

در پایان، ارتش روم باستان عمدتاً از مهاجران خارجی تشکیل شده بود. تعداد «رومی‌های» واقعی بسیار محدود بود. بسیاری از ژنرال‌های بزرگ در پایان امپراتوری در واقع «بربرها» بودند، مانند استیلیچو. این مثال آخر به ویژه جالب است زیرا نمونه‌ای کامل از چگونگی کمک سیاست و اهداف شخصی به افول است: امپراتور هونوریوس معلم و ژنرال بربری به نام استیلیچو داشت. استیلیچو کار بزرگی در حفظ یکپارچگی امپراتوری انجام داد و تهدیدات بزرگی را از شرق مانند آلاریک شکست داد. هونوریوس از استیلیچو حسادت می‌کرد و از او احساس خطر می‌کرد و در نهایت ژنرال، خانواده و دوستانش را به قتل رساند. جای تعجب نیست که مهاجمان بلافاصله پس از آن بر هونوریوس غلبه کردند.

نه تنها ارتش رومی پر از متحدان بربر بود، بلکه تقسیم بین وضعیت غیرنظامی و حرفه نظامی قوی‌تر شده و با تمایز آشکار بین نیروهای نظامی که از «لیمز» (مناطق مرزی) دفاع می‌کردند و کسانی که در ارتش سرزمینی منظم بودند، تشدید شده بود - به هر حال، بسیار متفاوت از فرد رومی سرباز-کشاورز-شهروند در اوایل پادشاهی بود. برای درک احساس ناخوشایند سرنوشت ارتش در دورترین مرزها، تماشای فیلم «آخرین لژیون» جالب است، جایی که قهرمانان طرح (بسیار اقتباس شده) به دنبال لژیون نهم در دیوار هادریان می‌گردند و فقط می‌یابند که فرمانده آن مدت‌ها پیش به یک کشاورز محلی تبدیل شده است.

امپراتوری آنقدر بزرگ و در تمام مرزها گسترده شده بود که در نهایت برخی مناطق به دلیل کمبود منابع برای دفاع از آنها مجبور به رها شدن شدند. امپراتور هونوریوس نمونه خوبی است، زیرا طبق متون پراکنده، از ارسال هرگونه پشتیبانی نظامی به بریتانیا خودداری کرد: بسیاری از استان‌ها، از جمله بریتانیا، به حال خود رها شدند یا به عبارت دیگر به حالت استقلال و مشارکت بازگشتند. بنابراین، می‌توان دید که قدرت نظامی روم، با وجود عظمت و پیشرفت فناوری، به طور فزاینده‌ای توزیع شده و به حمایت استان‌ها وابسته بود. جای تعجب نیست که برخی از دورترین استان‌ها که تمایلی به اطاعت نداشتند، در نهایت خواهان سهم بیشتری در حکومت شدند. در واقع، هنگامی که روم در نهایت توسط بربرها مورد تهاجم قرار گرفت، برخی حتی نام و عنوان «قیصر» را به خود گرفتند و سکه منتشر کردند.

نتیجه‌گیری: دلایل نظامی سقوط امپراتوری روم

این یک رویداد واحد نبود.
امپراتوری از نظر لجستیکی آنقدر بزرگ شده بود که مدیریت آن به صورت یکپارچه غیرممکن بود.
منابع نظامی قابل توجه به شدت کشیده شده و به طور فزاینده‌ای رقیق شده بودند.
هدف نظامی از به دست آوردن سرزمین‌های جدید به دفاع از مرزهای «لیمز» و صلح داخلی تغییر کرده بود.
سیستم اقتصادی داخلی تجاری بود و پتانسیل محدودی برای تأمین مالی مناسب آن داشت.

از نظر نظامی، تا «پایان» رومی‌ها همچنان قدرت و توان نظامی عظیمی هم از نظر تعداد و هم از نظر فناوری داشتند. تخمین زده می‌شود که بیش از 400000 سرباز برای امپراتوری غرب در زمان سرنگونی رومولوس آگوستولوس در دسترس بود، اما بیشتر آنها متحدان رومی بودند که در یک منطقه وسیع پراکنده شده بودند، منابع نسبتاً کمی داشتند و قادر به عمل به روش بسیار مؤثری که در زمان کوچکتر، متحدتر، ثروتمندتر و «رومی‌تر» امپراتوری شناخته شده بودند، نبودند.

به این جنبه‌های سقوط امپراتوری روم در بخش‌های بعدی پرداخته خواهد شد:

دلایل سقوط امپراتوری روم
دلایل اجتماعی افول و سقوط امپراتوری روم
دلایل مذهبی سقوط امپراتوری روم
دلایل سیاسی سقوط امپراتوری روم
دلایل اقتصادی سقوط امپراتوری روم
دلایل نظامی سقوط امپراتوری روم
علل خارجی و ژئوپلیتیکی سقوط امپراتوری روم
مقایسه ساده با سایر رژیم‌های امپراتوری، امپراتوری بریتانیا.

پیوند به: جامعه پس از سقوط امپراتوری روم


محتوای صفحه

بازارهای کربن در توافقنامه پاریس
همکاری دوجانبه
همکاری چندجانبه
ارتباط با سایر سیستم‌های مبادله آلایندگی
اسناد
مطالعات
پرسش‌های متداول

بازارهای کربن بین‌المللی می‌توانند نقش کلیدی در کاهش مقرون‌به‌صرفه انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی ایفا کنند.
تعداد سیستم‌های مبادله انتشار در سراسر جهان در حال افزایش است. علاوه بر سیستم مبادله انتشار اتحادیه اروپا (EU ETS)، سیستم‌های ملی یا دونظارتی در حال حاضر در کانادا، چین، ژاپن، نیوزیلند، کره جنوبی، سوئیس و ایالات متحده در حال فعالیت یا توسعه هستند.
بازارهای کربن در توافقنامه پاریس
توافقنامه پاریس مبنایی قوی و بلندپروازانه برای استفاده از بازارهای بین‌المللی فراهم می‌کند و اهداف بین‌المللی، شفافیت و پاسخگویی طرف‌ها را تقویت می‌کند.
با اذعان به اهمیت بازارهای کربن بین‌المللی، ماده 6 این توافقنامه

به طرف‌ها اجازه می‌دهد از مبادله بین‌المللی واحدهای انتشار برای کمک به دستیابی به اهداف کاهش انتشار استفاده کنند.
چارچوبی برای قوانین حسابداری مشترک و قوی ایجاد می‌کند، و

یک مکانیسم بازار جدید و بلندپروازانه‌تر ایجاد می‌کند.
همکاری دوجانبه
چین
در سال‌های 2014-2017، کمیسیون اروپا با همکاری نزدیک با چین، یک پروژه 3 ساله را برای حمایت از طراحی و اجرای مبادله انتشار در چین انجام داد.
این پروژه کمک‌های فنی برای ایجاد ظرفیت ارائه داد و از هفت سیستم پایلوت منطقه‌ای که قبلاً راه‌اندازی شده بودند و ایجاد یک سیستم ملی مبادله انتشار پشتیبانی کرد.
در بیانیه مشترک اتحادیه اروپا و چین در مورد تغییرات آب و هوایی که در اجلاس اتحادیه اروپا و چین در سال 2015 به تصویب رسید، اتحادیه اروپا و چین توافق کردند تا همکاری دوجانبه خود را در زمینه بازارهای کربن بیشتر تقویت کنند.
در این راستا، کمیسیون و کمیسیون توسعه و اصلاحات جمهوری خلق چین بر سر یک پروژه جدید برای سال‌های 2017-2020 به توافق رسیدند.
این پروژه با عنوان "پلتفرم برای گفت‌وگو و همکاری سیاست بین اتحادیه اروپا و چین در مورد مبادله انتشار" در حال اجرا است. هدف آن ارائه آموزش و ایجاد ظرفیت برای حمایت از مقامات چینی (از آوریل 2018 وزارتخانه تازه تاسیس محیط زیست) در تلاش‌های آنها برای اجرای و توسعه بیشتر سیستم ملی مبادله انتشار چین است. اطلاعات بیشتر در وب‌سایت پروژه موجود است.
این پروژه همچنین یک گفت‌وگوی سیاستی بین کمیسیون و وزارت محیط زیست چین ایجاد کرده است که اولین گفت‌وگو در آوریل 2018 برگزار شد.
در اجلاس اتحادیه اروپا و چین در سال 2018، اتحادیه اروپا و چین یک تفاهم‌نامه برای تقویت بیشتر همکاری در زمینه مبادله انتشار امضا کردند. این تفاهم‌نامه مبنایی تقویت‌شده برای گفت‌وگوی سیاستی، از جمله از طریق اشکال دیگر همکاری مانند سازماندهی مشترک سمینارها و کارگاه‌ها، فعالیت‌های تحقیقاتی مشترک و گروه‌های کاری موردی، فراهم می‌کند.
کره
سیستم مبادله انتشار کره (KETS) که در سال 2015 راه‌اندازی شد، حدود 66 درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای کره را پوشش می‌دهد. این اولین سیستم مبادله انتشار اجباری در میان کشورهای غیر پیوست 1 تحت کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی (UNFCCC) است.
KETS می‌تواند گسترش مبادله انتشار در میان اقتصادهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه را تسریع کند.
کمیسیون اروپا از طریق یک پروژه کمک فنی که بر ایجاد ظرفیت لازم برای اجرای KETS متمرکز است، از کره حمایت می‌کند.
همکاری چندجانبه
کمیسیون اروپا یکی از اعضای بنیانگذار مشارکت اقدام کربن بین‌المللی (ICAP) است که کشورها و مناطقی با سیستم‌های مبادله آلایندگی اجباری را گرد هم می‌آورد. ICAP بستری برای به اشتراک‌گذاری تجربه و دانش فراهم می‌کند و دوره‌های آموزشی منظمی را سازماندهی می‌کند.
کمیسیون همچنین از توسعه بازارهای کربن داخلی از طریق مشارکت برای آمادگی بازار (PMR) حمایت می‌کند. PMR بستری برای تبادل تجربه در مورد ابزارهای بازار کربن است و به حدود 17 کشور در آماده‌سازی و اجرای این ابزارها کمک می‌کند.
ارتباط با سایر سیستم‌های مبادله آلایندگی
ارتباط سیستم‌های مبادله آلایندگی سازگار با یکدیگر به شرکت‌کنندگان در یک سیستم اجازه می‌دهد تا از واحدهای سیستم دیگر برای اهداف انطباق استفاده کنند.
ارتباط مزایای بالقوه متعددی را ارائه می‌دهد، از جمله:

کاهش هزینه کاهش انتشار
افزایش نقدینگی بازار
پایدارتر کردن قیمت کربن
تسطیح میدان بازی بین‌المللی با هماهنگ‌سازی قیمت کربن در حوزه‌های قضایی مختلف، و
حمایت از همکاری جهانی در زمینه تغییرات آب و هوایی.

قانون‌گذاری EU ETS امکان ارتباط EU ETS با سایر سیستم‌های مبادله آلایندگی سازگار در سطح ملی یا منطقه‌ای را فراهم می‌کند.
شرایط ارتباط عبارتند از:

سازگاری سیستم (سیستم‌ها یکپارچگی زیست‌محیطی اساسی یکسانی دارند و یک تن CO2 در یک سیستم یک تن در سیستم دیگر است)
اجباری بودن سیستم، و
وجود سقف مطلق برای انتشار.

شامل شدن هوانوردی در هر دو طرف در محدوده سیستم‌های مرتبط، در صورت امکان، نیز یک الزام اساسی برای ارتباط خواهد بود.
در سال 2017، اتحادیه اروپا و سوئیس توافقنامه‌ای برای ارتباط سیستم‌های خود امضا کردند. این توافقنامه پس از تبادل ابزارهای تصویب یا تأیید بین اتحادیه اروپا و سوئیس در 1 ژانویه 2020 به اجرا درآمد.
کمیته مشترک، که توسط توافقنامه ارتباط ایجاد شده است، راه را برای اجرای توافقنامه از طریق تصویب تصمیم 2/2019 هموار کرد که سازگاری دو سیستم را برای سال 2020 تضمین می‌کند (نسخه تجمیع‌شده توافقنامه ارتباط). در نوامبر 2020، تصمیم 1/2020 در مورد تصویب رویه‌های عملیاتی مشترک (COP) و 2/2020 در مورد اصلاح پیوست‌های I و II به توافقنامه و تصویب استانداردهای فنی ارتباط (LTS) را به تصویب رساند. هر دو تصمیم عمدتاً برای ارائه قوانین مشترک در مورد عملکرد پیوند عمل می‌کنند. علاوه بر این، آنها در این زمینه اطمینان حقوقی ایجاد می‌کنند. به دلیل همه‌گیری کرونا، تصمیم 2/2020 برخی از مفاد پیوست‌های I و II به توافقنامه را نیز تغییر می‌دهد. تصمیم دیگری از کمیته مشترک دوره تجاری جدید که از سال 2021 آغاز می‌شود را در نظر خواهد گرفت.
ارتباط EU ETS و Swiss ETS منجر به شناسایی متقابل واحدهای انتشار اتحادیه اروپا و سوئیس هنگام تسلیم واحدهای انتشار برای پوشش انتشار از ژانویه 2020 می‌شود. سوئیس یک سیستم جداگانه از EU ETS دارد، اما دامنه مشابهی با EU ETS، از جمله هوانوردی، اعمال می‌کند.
اتحادیه اروپا و استرالیا همچنین امکان ارتباط سیستم‌های خود را بررسی کردند. با این حال، به دلیل لغو سیستم استرالیا در سال 2014، مذاکرات ارتباط ادامه نیافت.
اسناد
برای اطلاعات بیشتر روی علائم + کلیک کنید.
مطالعات
برای اطلاعات بیشتر روی علائم + کلیک کنید.
پرسش‌های متداول
پرسش‌ها و پاسخ‌ها در مورد استفاده از اعتبارات بین‌المللی در مرحله سوم تجارت EU ETS (ژانویه 2012)
اصطلاح‌شناسی
اجرای مفاد
توسعه سیاست آینده
پرسش و پاسخ
پرسش‌ها و پاسخ‌ها در مورد محدودیت‌های استفاده برای برخی از اعتبارات گازهای صنعتی از سال 2013 (نوامبر 2010)


پروتکل کیوتو در 11 دسامبر 1997 به تصویب رسید. به دلیل فرآیند تصویب پیچیده، در 16 فوریه 2005 به اجرا درآمد. در حال حاضر، 192 طرف در پروتکل کیوتو وجود دارد.

به طور خلاصه، پروتکل کیوتو کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی را با متعهد کردن کشورهای صنعتی و اقتصادهای در حال گذار به محدود کردن و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) مطابق با اهداف فردی توافق شده، عملیاتی می‌کند. خود کنوانسیون صرفاً از این کشورها می‌خواهد سیاست‌ها و اقداماتی را برای کاهش اثرات و گزارش‌دهی دوره‌ای اتخاذ کنند.

پروتکل کیوتو بر اساس اصول و مفاد کنوانسیون بنا شده و از ساختار مبتنی بر پیوست آن پیروی می‌کند. این پروتکل تنها کشورهای توسعه‌یافته را ملزم می‌کند و بر اساس اصل "مسئولیت مشترک اما متمایز و قابلیت‌های مربوطه"، بار سنگین‌تری را بر دوش آنها قرار می‌دهد، زیرا به این نکته اذعان دارد که آنها عمدتاً مسئول سطوح بالای فعلی انتشار گازهای گلخانه‌ای در جو هستند.

در پیوست B خود، پروتکل کیوتو اهداف الزام‌آور کاهش انتشار را برای 37 کشور صنعتی و اقتصادهای در حال گذار و اتحادیه اروپا تعیین می‌کند. به طور کلی، این اهداف به کاهش متوسط 5 درصدی انتشار در مقایسه با سطوح سال 1990 در طول دوره پنج ساله 2008-2012 (دوره تعهد اول) می‌رسد.

اصلاحیه دوحه

در دوحه، قطر، در 8 دسامبر 2012، اصلاحیه دوحه به پروتکل کیوتو برای یک دوره تعهد دوم، که از سال 2013 آغاز شده و تا سال 2020 ادامه دارد، به تصویب رسید.

تا 28 اکتبر 2020، 147 طرف ابزار پذیرش خود را سپرده‌اند، بنابراین آستانه 144 ابزار پذیرش برای لازم‌الاجرا شدن اصلاحیه دوحه محقق شد. این اصلاحیه در 31 دسامبر 2020 به اجرا درآمد.

این اصلاحیه شامل موارد زیر است:

تعهدات جدید برای طرف‌های پیوست I پروتکل کیوتو که موافقت کردند تعهداتی را در یک دوره تعهد دوم از 1 ژانویه 2013 تا 31 دسامبر 2020 بر عهده بگیرند.
لیست تجدید شده گازهای گلخانه‌ای که طرف‌ها در دوره تعهد دوم باید در مورد آنها گزارش دهند.
اصلاحاتی در چندین ماده از پروتکل کیوتو که به طور خاص به موضوعات مربوط به دوره تعهد اول اشاره داشت و برای دوره تعهد دوم نیاز به به‌روزرسانی داشت.

در 21 دسامبر 2012، این اصلاحیه توسط دبیرکل سازمان ملل متحد، در مقام امین، به همه طرف‌های پروتکل کیوتو مطابق با مواد 20 و 21 پروتکل ابلاغ شد.

در طول دوره تعهد اول، 37 کشور صنعتی و اقتصادهای در حال گذار و جامعه اروپا متعهد شدند انتشار گازهای گلخانه‌ای را به طور متوسط 5 درصد در مقایسه با سطوح سال 1990 کاهش دهند. در طول دوره تعهد دوم، طرف‌ها متعهد شدند انتشار گازهای گلخانه‌ای را حداقل 18 درصد کمتر از سطوح سال 1990 در طول دوره هشت ساله از سال 2013 تا 2020 کاهش دهند. با این حال، ترکیب طرف‌ها در دوره تعهد دوم با دوره اول متفاوت است.

مکانیسم‌های کیوتو

یکی از عناصر مهم پروتکل کیوتو، ایجاد مکانیسم‌های انعطاف‌پذیر بازار بود که بر اساس تجارت مجوزهای انتشار استوار است. طبق پروتکل، کشورها باید عمدتاً از طریق اقدامات ملی به اهداف خود دست یابند. با این حال، پروتکل به آنها وسیله‌ای اضافی برای دستیابی به اهداف خود از طریق سه مکانیسم مبتنی بر بازار ارائه می‌دهد:

تجارت انتشار بین‌المللی
مکانیسم توسعه پاک (CDM)
اجرای مشترک (JI)

این مکانیسم‌ها به طور ایده‌آل، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را در جایی که مقرون به صرفه‌ترین است، مانند کشورهای در حال توسعه، تشویق می‌کنند. مهم نیست انتشار در کجا کاهش یابد، تا زمانی که از جو حذف شود. این امر مزایای موازی تحریک سرمایه‌گذاری سبز در کشورهای در حال توسعه و مشارکت بخش خصوصی در این تلاش برای کاهش و تثبیت انتشار گازهای گلخانه‌ای در سطح ایمن را به همراه دارد. همچنین، امکان جهش - یعنی امکان پرش از استفاده از فناوری‌های قدیمی‌تر و آلوده‌تر به سمت زیرساخت‌ها و سیستم‌های جدیدتر و پاک‌تر با مزایای بلندمدت آشکار - را مقرون به صرفه‌تر می‌کند.

نظارت بر اهداف انتشار

پروتکل کیوتو همچنین یک سیستم دقیق نظارت، بازبینی و تأیید و همچنین یک سیستم انطباق برای اطمینان از شفافیت و پاسخگویی طرف‌ها ایجاد کرد. طبق پروتکل، انتشار واقعی کشورها باید نظارت شود و سوابق دقیقی از مبادلات انجام شده نگهداری شود.

سیستم‌های ثبت تراکنش‌های طرف‌ها را تحت مکانیسم‌ها پیگیری و ثبت می‌کنند. دبیرخانه تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد، مستقر در بن، آلمان، یک دفترچه تراکنش‌های بین‌المللی را برای تأیید اینکه تراکنش‌ها با قوانین پروتکل سازگار است، نگهداری می‌کند.

گزارش‌دهی توسط طرف‌ها با ارائه فهرست‌های سالانه انتشار و گزارش‌های ملی تحت پروتکل در فواصل زمانی منظم انجام می‌شود.

یک سیستم انطباق تضمین می‌کند که طرف‌ها به تعهدات خود عمل می‌کنند و در صورت بروز مشکل در انجام آنها، به آنها در انجام تعهداتشان کمک می‌کند.

سازگاری

پروتکل کیوتو، مانند کنوانسیون، همچنین برای کمک به کشورها در سازگاری با اثرات نامطلوب تغییرات آب و هوایی طراحی شده است. این امر با تسهیل توسعه و استقرار فناوری‌هایی که می‌توانند به افزایش تاب‌آوری در برابر اثرات تغییرات آب و هوایی کمک کنند، انجام می‌شود.

صندوق سازگاری برای تأمین مالی پروژه‌ها و برنامه‌های سازگاری در کشورهای در حال توسعه که طرف پروتکل کیوتو هستند، ایجاد شد. در دوره تعهد اول، این صندوق عمدتاً با سهمی از عواید حاصل از فعالیت‌های پروژه CDM تأمین مالی می‌شد. در دوحه، در سال 2012، تصمیم گرفته شد که برای دوره تعهد دوم، تجارت انتشار بین‌المللی و اجرای مشترک نیز 2 درصد از عواید را به صندوق سازگاری ارائه دهند.


اقلیم ما به دلیل انتشار گازهای گلخانه‌ای به جو در حال تغییر است. با وجود کاهش قابل توجه انتشار در دهه‌های اخیر، اتحادیه اروپا باید سیستم‌های تولید و مصرف را متحول کند تا بتواند تا سال 2050 به بی‌طرفی اقلیمی دست یابد.
کاهش تغییرات آب و هوایی به معنای کاهش جریان گازهای گلخانه‌ای به دام‌انداز گرما به جو است. این شامل کاهش گازهای گلخانه‌ای از منابع اصلی مانند نیروگاه‌ها، کارخانه‌ها، خودروها و مزارع است. جنگل‌ها، اقیانوس‌ها و خاک نیز این گازها را جذب و ذخیره می‌کنند و بخش مهمی از راه حل هستند. کاهش و اجتناب از انتشار گازهای گلخانه‌ای ما مستلزم تغییر شکل همه چیزهایی است که انجام می‌دهیم - از نحوه تامین انرژی اقتصاد و تولید مواد غذایی خود گرفته تا نحوه سفر و زندگی و محصولاتی که مصرف می‌کنیم. این مشکلی است که به صورت محلی و جهانی احساس می‌شود.
در دهه‌های گذشته، اتحادیه اروپا اقدامات قاطعی علیه تغییرات آب و هوایی انجام داد که منجر به کاهش بیش از 31 درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال 2022 در مقایسه با سطح سال 1990 شد. این عمدتاً نتیجه استفاده فزاینده از انرژی‌های تجدیدپذیر و کاهش استفاده از سوخت‌های فسیلی پرکربن است. بهبود در بهره‌وری انرژی و تغییرات ساختاری در اقتصاد نیز به تحقق این اهداف کمک کرده است.
اکنون، اهداف بلندپروازانه‌تری تعیین شده است که شامل کاهش خالص 55 درصد یا بیشتر نسبت به سطح سال 1990 تا سال 2030 و هدف بی‌طرفی اقلیمی تا سال 2050 است. دستیابی به این اهداف مستلزم کاهش بیشتر انتشار از طریق انتقال از سوخت‌های فسیلی به انرژی‌های پاک و تجدیدپذیر است. همچنین به معنای توقف جنگل‌زدایی، استفاده پایدار از زمین و احیای طبیعت تا زمانی است که انتشار گازهای گلخانه‌ای به جو با جذب و ذخیره این گازها در جنگل‌ها، اقیانوس‌ها و خاک متعادل شود.
اتحادیه اروپا 6 درصد از انتشار جهانی را تولید می‌کند و نمی‌تواند به تنهایی عمل کند. همکاری جهانی برای کاهش تغییرات آب و هوایی ضروری است. کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی (UNFCCC) و توافق پاریس همکاری فرامرزی را برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و تضمین آینده‌ای پایدار تضمین می‌کنند.
کشورهای عضو اتحادیه اروپا 3000 سیاست و اقدام برای جلوگیری از بدترین اثرات تغییرات آب و هوایی به اجرا گذاشته‌اند. استراتژی‌ها، سیاست‌ها و سایر اقدامات همراه با کاهش تغییرات آب و هوایی در سطح ملی نیز در حال توسعه هستند. اینها شامل اهداف انتشار گازهای گلخانه‌ای در بخش‌های کلیدی اقتصاد، ترویج استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر و سوخت‌های کم کربن، بهبود بهره‌وری انرژی در ساختمان‌ها و موارد دیگر است.
آنها پیش‌بینی می‌کنند که اقداماتی که در سراسر اروپا از قبل در حال اجرا هستند، منجر به کاهش 43 درصدی در سال 2030 برای کل انتشار خالص گازهای گلخانه‌ای از جمله هوانوردی بین‌المللی خواهد شد، در حالی که اقدامات بیشتری که در حال حاضر در حال برنامه‌ریزی هستند، کاهش را به 48 درصد افزایش می‌دهد.
دستاوردها در کاهش انتشار در بخش‌های مختلف نیز متفاوت است. بیشتر بخش‌های اتحادیه اروپا انتشار گازهای گلخانه‌ای را در سه دهه گذشته کاهش داده‌اند، با بیشترین کاهش در بخش تامین انرژی. با این حال، کشاورزی و حمل و نقل برای کاهش انتشار با مشکل مواجه هستند:

پس از شش سال رشد ثابت در انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش حمل و نقل اتحادیه اروپا، انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال 2020 به دلیل کاهش فعالیت در طول همه‌گیری COVID-19 به طور قابل توجهی کاهش یافت. برآوردهای اولیه انتشار در سال 2021 نشان‌دهنده جهش 8.6 درصدی در حمل و نقل و سپس رشد بیشتر 2.7 درصدی در سال 2022 است.
انتشار گازهای گلخانه‌ای کشاورزی از سال 2005 تا 2021 پایدار بوده است. انتظار می‌رود سیاست‌ها و اقداماتی که در سراسر اتحادیه اروپا در حال اجرا هستند، تا سال 2040 کاهش بیشتری به میزان تنها 1.5 درصد را به همراه داشته باشند.

اتحادیه اروپا همچنین به هدف خود در مورد انرژی‌های تجدیدپذیر دست یافته است. تا سال 2022، 22.5 درصد از انرژی مصرفی ما از منابع تجدیدپذیر و 40 درصد تولید انرژی بوده است. در مورد بهره‌وری انرژی، اتحادیه اروپا 27 در سال پایانی خود از هدف فراتر رفت، پس از شروع کند اولیه.
معامله سبز اروپا نقشه راه کلی برای دستیابی به بی‌طرفی اقلیمی اتحادیه اروپا تا سال 2050 با مقابله با تهدید تغییرات آب و هوایی و در عین حال رشد اقتصادی و محافظت از رفاه مردم را تعیین می‌کند. با قانون آب و هوای اروپا، اتحادیه اروپا بی‌طرفی اقلیمی تا سال 2050 را به یک هدف الزام‌آور قانونی تبدیل کرد، یک هدف میانی برای کاهش 55 درصدی انتشار تا سال 2030 تعیین کرد و در حال کار بر روی تعیین هدف سال 2040 است. پیشنهاد "تناسب با 55" با هدف همسو کردن قوانین اتحادیه اروپا با هدف سال 2030 است.
اثرات بحران گاز و امنیت انرژی سال 2022 بر اهمیت انتقال سریع‌تر به یک سیستم انرژی پاک و ایمن اتحادیه اروپا تأکید کرد.
تحت چتر گسترده‌تر معامله سبز اروپا، اهداف سیاستی اروپا برای سال 2030 شامل موارد زیر است:

کاهش انتشار خالص گازهای گلخانه‌ای به حداقل 55 درصد کمتر از سطح سال 1990 تا سال 2030؛
بهبود سهم استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر؛
افزایش بهره‌وری انرژی؛
تعیین یک مسیر بلندپروازانه‌تر و مقرون به صرفه‌تر برای دستیابی به بی‌طرفی اقلیمی تا سال 2050؛
ایجاد فرصت‌های شغلی سبز و ادامه سابقه اتحادیه اروپا در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در حالی که اقتصاد خود را رشد می‌دهد؛
فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای شارژ یا سوخت‌گیری وسایل نقلیه با سوخت‌های جایگزین و ارائه منبع تغذیه جایگزین برای کشتی‌ها و هواپیماها؛
تشویق شرکای بین‌المللی به افزایش جاه‌طلبی خود برای محدود کردن افزایش دمای جهانی به 1.5 درجه سانتیگراد و جلوگیری از شدیدترین پیامدهای تغییرات آب و هوایی؛
معرفی یک سلسله مراتب پسماند برای مدیریت مناسب پسماند که شامل پیشگیری، استفاده مجدد، بازیافت، بازیابی و دفع است.

برای تسریع این انتقال، اروپا باید اطمینان حاصل کند که سرمایه‌گذاری‌ها و مالی از پایداری حمایت می‌کنند. بخش‌های انرژی و تحرک به ویژه باید از فناوری‌های ناپایدار فاصله بگیرند.
بیانیه‌های مطبوعاتی و مقالات
پرسش‌های متداول
گازهای گلخانه‌ای اتحادیه اروپا در اعداد
6%
از انتشار جهانی
توسط اتحادیه اروپا منتشر می‌شود: چهارمین صادرکننده بزرگ
31%
کاهش در انتشار اتحادیه اروپا به دست آمده است
در سال 2022 در مقایسه با سطح سال 1990
55%
هدف کاهش اتحادیه اروپا تا سال 2030 است
در مقایسه با سطح سال 1990

Manh Ngoc Nguyen, Well with Nature /EEA
آیا اروپا در مسیر اهداف سال 2030 خود قرار دارد؟
طبق برآوردهای آخرین گزارش "روندها و پیش‌بینی‌ها"، انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال 2022 در سراسر اتحادیه اروپا در مقایسه با سطح سال 2021 به میزان 2 درصد کاهش یافته است. با این حال، علیرغم دستاوردهای حاصل شده در کاهش انتشار، انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی، این گزارش هشدار می‌دهد که اقدام تسریع شده برای دستیابی به اهداف اقلیمی و انرژی بلندپروازانه اتحادیه اروپا به شدت مورد نیاز است.
اتحادیه اروپا انتشار خالص گازهای گلخانه‌ای از جمله هوانوردی بین‌المللی را در مقایسه با سطح سال 1990 به میزان 31 درصد کاهش داده است، در حالی که به طور همزمان رشد اقتصادی را تقویت می‌کند. در پس‌زمینه افزایش قیمت گاز طبیعی، سال 2022 شاهد کاهش 2 درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از کاهش قابل توجه در بخش‌های ساختمان و صنعت بود، در حالی که انتشار از تامین انرژی و حمل و نقل افزایش یافت.
متان و پتانسیل گرمایش آن
در حالی که انتشار متان در سراسر اتحادیه اروپا در سال‌های گذشته کاهش یافته است، کاهش کلی انتشار باید برای دستیابی به اهداف اقلیمی اتحادیه اروپا در سال‌های 2030 و 2050 تسریع شود. تلاش‌های جهانی بیشتر برای کاهش انتشار متان نیز برای کاهش گرمایش جهانی در کوتاه مدت مورد نیاز خواهد بود.
طبق آخرین داده‌های رسمی موجود، انتشار متان در سال 2020 در اتحادیه اروپا در مقایسه با سطح سال 1990 به میزان 36 درصد کاهش یافته است. بزرگترین کاهش انتشار در بخش تامین انرژی، شامل صنایع انرژی و انتشار فرار (نشت یا ضبط نشده) (-65 درصد)، پسماند (-37 درصد) و کشاورزی (-21 درصد) رخ داده است.

Herbert Schuhleitner, REDISCOVER Nature/EEA
داده‌های گازهای گلخانه‌ای اروپا: کاوش در انتشار، پیش‌بینی‌ها، بخش‌ها، کشورها و موارد بیشتر...
تصویر Emrah Aycan, Sustainably Yours/EEA

Romana Rihova, REDISCOVER Nature/EEA
داده‌های اقلیمی ما برای نظارت بر پیشرفت اروپا
یک سیستم گزارش‌دهی قوی برای نظارت بر پیشرفت به سوی اهداف کاهش تغییرات آب و هوایی اتحادیه اروپا مورد نیاز است. EEA نقش کلیدی در ایجاد این سیستم‌های گزارش‌دهی، ارائه راهنمایی به کشورهای عضو در مورد نحوه گزارش‌دهی و بررسی کیفیت ورودی دارد. EEA داده‌های زیر را جمع‌آوری و در دسترس قرار می‌دهد:

فهرس‌های گازهای گلخانه‌ای (GHG)؛
پیش‌بینی‌های گازهای گلخانه‌ای؛
سیاست‌ها و اقدامات؛
سیستم‌های ملی برای سیاست‌ها و اقدامات GHG و پیش‌بینی‌ها؛
استفاده از درآمدهای حاصل از حراج سیستم تجارت انتشار اتحادیه اروپا؛
اطلاعات مربوط به حمایت از کشورهای در حال توسعه؛
اقدامات ملی سازگاری با تغییرات آب و هوایی؛
مواد تخریب کننده لایه اوزون؛
انتشار دی اکسید کربن از خودروهای سواری، ون‌ها و خودروهای سنگین جدید.

بخش عمده‌ای از داده‌ها از مجموعه داده‌هایی جمع‌آوری شده توسط EEA است. سپس از این داده‌ها برای تحقق اهداف خود اتحادیه اروپا و برای امکان‌سنجی ارزیابی کمیسیون اروپا از اینکه آیا اتحادیه اروپا در مسیر دستیابی به تعهدات بین‌المللی خود در سازمان ملل متحد قرار دارد یا خیر، استفاده می‌شود.
کوپرنیک چگونه کمک می‌کند؟
به زبان ساده، فتوسنتز فرآیندی است که در آن درختان و گیاهان کربن را از جو جذب کرده و اکسیژن آزاد می‌کنند. این فرآیند طبیعی یکی از بهترین متحدان ما و کارآمدترین فناوری برای کاهش میزان کربن در جو است. با سرویس نظارت بر زمین کوپرنیک، ما اطلاعات دقیقی در مورد آنچه روی زمین رشد می‌کند، به دست می‌آوریم.
دانستن اینکه مناطق پوشیده از گیاهان کجا هستند و چه نوع گیاهی در آنجا رشد می‌کند، برای محاسبه انتشار خالص گازهای گلخانه‌ای بسیار مهم است. CLMS مجموعه‌ای از محصولات داده‌ای مرتبط با پوشش گیاهی مانند پارامترهای بهره‌وری گیاهی با وضوح بالا و سه‌گانه محصولات نظارت بر جنگل با وضوح بالا را دارد که اطلاعاتی در مورد پوشش گیاهی زنده و کاربری زمین در سراسر اروپا ارائه می‌دهد. این داده‌ها می‌تواند به دولت‌های محلی، منطقه‌ای و ملی در دستیابی به مشارکت‌های ملی تعیین‌شده خود کمک کند.

اطلاعات بیشتر


هدف 1.5 درجه سانتی‌گراد چیست و چرا باید به آن پایبند باشیم؟

در سال 2015، 196 طرف کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در پاریس، توافق‌نامه پاریس را تصویب کردند؛ یک معاهده بین‌المللی مهم با هدف مهار گرمایش جهانی و رسیدگی به اثرات تغییرات اقلیمی. بلندپروازی اصلی آن، محدود کردن افزایش دمای متوسط جهانی به کمتر از 2 درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطوح مشاهده شده قبل از دوران صنعتی است، در حالی که تلاش‌ها برای محدود کردن افزایش به 1.5 درجه سانتی‌گراد ادامه دارد.

هدف 1.5 درجه سانتی‌گراد بسیار مهم است، به‌ویژه برای جوامع آسیب‌پذیر که در حال حاضر با پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی مواجه هستند. محدود کردن گرمایش به زیر 1.5 درجه سانتی‌گراد منجر به رویدادهای آب و هوایی کمتر شدید و افزایش سطح دریا، کاهش فشار بر تولید مواد غذایی و دسترسی به آب، کاهش تنوع زیستی و از دست دادن اکوسیستم و کاهش احتمال پیامدهای غیرقابل برگشت اقلیمی خواهد شد.

برای محدود کردن گرمایش جهانی به آستانه حیاتی 1.5 درجه سانتی‌گراد، ضروری است که جهان اقدامات کاهش قابل توجهی را انجام دهد. این امر مستلزم کاهش 45 درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2030 و دستیابی به انتشار خالص صفر تا اواسط قرن است.

چه ابزارهای سیاستی وجود دارد که کشورها می‌توانند برای پیشبرد کاهش استفاده کنند؟

همه افراد در کاهش تغییرات اقلیمی نقش دارند، از جمله افراد با اتخاذ عادات پایدار و حمایت از تغییر، تا دولت‌ها با اجرای مقررات، ارائه مشوق‌ها و تسهیل سرمایه‌گذاری‌ها. بخش خصوصی، به‌ویژه کسب‌وکارها و شرکت‌هایی که مسئول ایجاد انتشار زیاد هستند، باید نقش پیشرو در نوآوری، تأمین مالی و پیشبرد راه حل‌های کاهش تغییرات اقلیمی ایفا کنند.

همکاری بین‌المللی و انتقال فناوری نیز با توجه به ماهیت جهانی و مقیاس چالش، بسیار مهم است. توافق‌نامه پاریس به‌عنوان اصلی‌ترین پلتفرم برای همکاری بین‌المللی در زمینه اقدامات اقلیمی، مجموعه‌ای از مسئولیت‌ها و ابزارهای سیاستی را برای امضاکنندگان خود تعیین کرده است. یکی از ابزارهای اصلی برای دستیابی به اهداف معاهده، مشارکت‌های تعیین‌شده ملی (NDCs) است. این‌ها تعهدات اقلیمی ملی هستند که هر طرف موظف است هر پنج سال یک‌بار آن‌ها را توسعه و به‌روزرسانی کند. NDCs مشخص می‌کنند که هر کشور چگونه به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و افزایش تاب‌آوری اقلیمی کمک خواهد کرد.

در حالی که NDCs شامل اهداف کوتاه‌مدت تا میان‌مدت هستند، استراتژی‌های توسعه با انتشار کم کربن بلندمدت (LT-LEDS) ابزارهای سیاستی تحت توافق‌نامه پاریس هستند که از طریق آن‌ها کشورها باید نشان دهند چگونه قصد دارند تا اواسط قرن به بی‌طرفی کربن دست یابند. این استراتژی‌ها چشم‌انداز بلندمدتی را تعریف می‌کنند که انسجام و جهت‌گیری را به اهداف اقلیمی ملی کوتاه‌مدت می‌بخشد.

در عین حال، فراخوان برای کاهش تغییرات اقلیمی به فراخوانی برای اقدام ترمیمی تبدیل شده است، جایی که از کشورهای با درآمد بالا خواسته می‌شود تا سهم گذشته و مداوم خود را در بحران اقلیمی اصلاح کنند. این رویکرد منعکس‌کننده کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) است که از عدالت اقلیمی حمایت می‌کند، با اذعان به مسئولیت تاریخی نابرابر برای بحران اقلیمی، و تأکید بر اینکه کشورهای ثروتمندتر، که از فعالیت‌های پرانتشار سود برده‌اند، تعهد بیشتری برای رهبری در کاهش این تأثیرات دارند. این شامل نه تنها کاهش انتشار خود، بلکه حمایت از کشورهای آسیب‌پذیر در انتقال آن‌ها به مسیرهای توسعه با انتشار کم است.

جنبه مهم دیگر، تضمین یک انتقال عادلانه برای کارگران و جوامعی است که به صنعت سوخت‌های فسیلی و صنایع مرتبط با آن وابسته هستند. این فرآیند باید اولویت دادن به برابری اجتماعی و ایجاد فرصت‌های شغلی جایگزین را به‌عنوان بخشی از تغییر به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر و شیوه‌های پایدارتر در بر گیرد.

برای اقتصادهای نوظهور، نوآوری و پیشرفت در فناوری اکنون نشان داده‌اند که می‌توان با منابع انرژی پاک و پایدار، رشد اقتصادی قوی به دست آورد. با ادغام فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی، بادی و زمین‌گرمایی در استراتژی‌های رشد خود، این اقتصادها می‌توانند انتشار خود را کاهش دهند، امنیت انرژی را افزایش دهند و فرصت‌های اقتصادی و شغلی جدید ایجاد کنند. این تغییر نه تنها به تلاش‌های کاهش جهانی کمک می‌کند، بلکه سابقه ای برای توسعه پایدار ایجاد می‌کند.

چه چالش‌هایی روند کاهش تغییرات اقلیمی را کند می‌کنند؟

کاهش تغییرات اقلیمی با پیچیدگی‌های زیادی همراه است، از جمله وابستگی عمیق‌ریشه اقتصاد جهانی به سوخت‌های فسیلی و چالش همراه با حذف یارانه‌های سوخت‌های فسیلی. این وابستگی - و منافع ذینفعانی که در حفظ آن سهیم هستند - مانع قابل توجهی برای انتقال به منابع انرژی پایدار است.

تغییر به سمت کربن‌زدایی و انرژی‌های تجدیدپذیر تقاضا برای مواد معدنی حیاتی مانند مس، لیتیوم، نیکل، کبالت و فلزات خاکی کمیاب را افزایش می‌دهد. از آنجایی که پروژه‌های معدنی جدید می‌توانند تا 15 سال طول بکشند تا تولید داشته باشند، زنجیره‌های تأمین مواد معدنی می‌توانند به گلوگاهی برای تلاش‌های کربن‌زدایی تبدیل شوند. علاوه بر این، این مواد معدنی عمدتاً در چند کشور، بیشتر کشورهای با درآمد کم یافت می‌شوند، که می‌تواند آسیب‌پذیری‌های زنجیره تأمین و تنش‌های ژئوپلیتیکی را افزایش دهد.

علاوه بر این، به دلیل تقاضای قابل توجه برای این مواد معدنی و فوریت گذار انرژی، سرمایه‌گذاری مقیاس‌بندی‌شده در این بخش می‌تواند تخریب محیط زیست، خطرات اقتصادی و حکمرانی و نابرابری‌های اجتماعی را تشدید کند و بر حقوق مردم بومی، جوامع محلی و کارگران تأثیر بگذارد. رسیدگی به این نگرانی‌ها مستلزم اجرای ضمانت‌های اجتماعی و زیست‌محیطی، پذیرش اصول اقتصاد چرخشی و ایجاد و اجرای سیاست‌ها و مقررات مسئولانه است.

کشاورزی در حال حاضر بزرگترین عامل جنگل‌زدایی در سراسر جهان است. تحولی در سیستم‌های غذایی ما برای معکوس کردن تأثیر کشاورزی بر جنگل‌ها و تنوع زیستی بدون شک یک چالش پیچیده است. اما این همچنین یک فرصت مهم است. آخرین گزارش IPCC نشان می‌دهد که گزینه‌های سازگاری و کاهش مرتبط با زمین، آب و غذا بیشترین پتانسیل را در پاسخ به بحران اقلیمی دارند. تغییر به شیوه‌های کشاورزی احیاکننده نه تنها یک تأمین غذایی سالم، عادلانه و پایدار را برای جمعیت جهان تضمین می‌کند، بلکه به کاهش قابل توجه انتشار گازهای گلخانه‌ای کمک می‌کند.

چند نمونه از کاهش تغییرات اقلیمی چیست؟

در موریس، UNDP با تأمین مالی از صندوق آب و هوای سبز، از دولت برای نصب ظرفیت ذخیره انرژی باتری پشتیبانی کرده است که امکان اتصال 50 مگاوات انرژی تجدیدپذیر متناوب به شبکه را فراهم کرده و به جلوگیری از 81000 تن دی‌اکسید کربن در سال کمک می‌کند.

در اندونزی، UNDP بیش از یک دهه است که با دولت برای حمایت از تولید پایدار روغن نخل کار می‌کند. در سال 2019، این کشور طرح اقدام ملی در مورد روغن نخل پایدار را اتخاذ کرد که به‌طور مشترک توسط نمایندگان دولت، صنعت و جامعه مدنی تهیه شده بود. این طرح باعث افزایش پذیرش شیوه‌هایی برای به حداقل رساندن اثرات اجتماعی و زیست‌محیطی نامطلوب تولید روغن نخل و حفاظت از جنگل‌ها شد. از سال 2015، 37 میلیون تن انتشار مستقیم گازهای گلخانه‌ای کاهش یافته و 824000 هکتار زمین با ارزش حفاظتی بالا محافظت شده است.

در مولداوی و پاراگوئه، UNDP به ایجاد آزمایشگاه‌های شهر سبز کمک کرده است که به ساخت شهرهای پایدارتر کمک می‌کنند. این امر با اجرای برنامه‌ریزی کاربری زمین و تحرک شهری، اولویت‌بندی بهره‌وری انرژی در ساختمان‌های مسکونی، معرفی حمل‌ونقل عمومی کم‌کربن، اجرای مدیریت پسماند کارآمد منابع و تغییر به منابع انرژی تجدیدپذیر به دست می‌آید.

UNDP از دولت‌های برزیل، کاستاریکا، اکوادور و اندونزی برای اجرای پرداخت‌های مبتنی بر نتایج از طریق چارچوب REDD+ (کاهش انتشار از جنگل‌زدایی و تخریب جنگل در کشورهای در حال توسعه) حمایت کرده است. این‌ها شامل پرداخت برای خدمات زیست‌محیطی و برنامه‌های مدیریت جنگل‌های اجتماعی است که منابع مالی اقلیمی بین‌المللی را به بازیگران محلی در زمین، به‌ویژه جوامع جنگلی و مردم بومی، هدایت می‌کنند.

UNDP همچنین از کشورهای کوچک در حال توسعه جزیره‌ای مانند کومور برای سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر و زیرساخت‌های پایدار حمایت می‌کند. از طریق برنامه مینی‌گرید آفریقا، مینی‌گرید‌های خورشیدی در دو جامعه اولویت‌دار، گراند کومور و موهلی نصب می‌شوند و دسترسی به انرژی را از طریق راه حل‌های انرژی تجدیدپذیر توزیع‌شده برای کسانی که دسترسی به آن‌ها دشوارتر است، فراهم می‌کنند.

و در آفریقای جنوبی، ابتکاری از UNDP برای افزایش آگاهی از بهره‌وری انرژی در بین عموم مردم و بهبود استانداردهای برچسب‌گذاری، مراکز خرید تجاری را به دست گرفته است.

نقش UNDP در حمایت از کاهش تغییرات اقلیمی چیست؟

UNDP هدف دارد به کشورها در تلاش‌های کاهش تغییرات اقلیمی خود کمک کند و آن‌ها را به سمت توسعه پایدار، کم‌کربن و مقاوم در برابر اقلیم هدایت کند. این حمایت در راستای دستیابی به اهداف توسعه پایدار (SDGs)، به‌ویژه آن‌هایی که مربوط به انرژی مقرون‌به‌صرفه و پاک (SDG7)، شهرها و جوامع پایدار (SDG11) و اقدام اقلیمی (SDG13) است. به‌طور خاص، پیشنهاد حمایت UNDP شامل توسعه و بهبود قانون‌گذاری و سیاست، استانداردها و مقررات، ایجاد ظرفیت، انتشار دانش و بسیج مالی برای کشورها برای آزمایش و مقیاس‌بندی راه حل‌های کاهش مانند پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر، ابتکارات بهره‌وری انرژی و شیوه‌های پایدار استفاده از زمین است.

با حمایت مالی از تسهیلات محیط زیست جهانی و صندوق آب و هوای سبز، UNDP دارای سبد فعالی از 94 پروژه کاهش تغییرات اقلیمی در 69 کشور است. این ابتکارات نه تنها با هدف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، بلکه با هدف کمک به مسیرهای توسعه پایدار و مقاوم است.