فهرست مطالب

تأثیرات بالقوه فناوری خودروهای خودران
ادغام خودروهای خودران با حمل و نقل عمومی و در مناطق شهری
سیاست، توسعه و آزمایش خودروهای خودران در ایالات متحده
توسعه و آزمایش خودروهای خودران در سطح بین‌الملل
نتیجه‌گیری

اتوبوس شاتل خودران در سنگاپور (2017)
به‌همت مارکو ورچ
خودروهای خودران (AVs) یک فناوری نوظهور در حمل و نقل زمینی هستند که پتانسیل عظیمی برای تغییر نحوه تعامل افراد و جوامع با محیط ساخته شده دارند. استفاده گسترده از خودروهای خودران همچنین می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش حمل و نقل داشته باشد، که مسئول بزرگترین سهم انتشار گازها در ایالات متحده، یعنی 28 درصد است. بخش عمده این انتشار گازها از حمل و نقل – 82 درصد – مربوط به خودروها و کامیون‌ها است که بسیاری از آن‌ها می‌توانند با خودروهای خودران جایگزین شوند. یک مطالعه اخیر نشان می‌دهد که تا سال 2050، نیمی از خودروهای جدید خودران خواهند بود و تا دهه 2060، نیمی از کل ناوگان خودروها خودران خواهند شد. روند کلیدی مرتبط دیگر در حمل و نقل، برقی‌سازی است: طبق مطالعه‌ای از بلومبرگ نیف (BloombergNEF)، بیش از نیمی از تمام خودروهای مسافری جدید تا سال 2040 برقی خواهند بود و انتظار می‌رود بیشتر خودروهای خودران نیز برقی باشند. اینکه خودروهای خودران انتشار گازهای گلخانه‌ای را افزایش دهند یا کاهش دهند، می‌تواند به موفقیت یا شکست تلاش‌ها برای کنترل تغییرات آب و هوایی کمک کند. این گزارش مختصر به بررسی تأثیرات زیست‌محیطی پیش‌بینی‌شده خودروهای خودران، مزایایی که خودروهای خودران می‌توانند به عنوان یک شکل از حمل و نقل عمومی ارائه دهند و همچنین مروری بر توسعه، آزمایش و سیاست‌های خودروهای خودران در ایالات متحده و همچنین در سطح بین‌المللی می‌پردازد.
تأثیرات بالقوه فناوری خودروهای خودران
سطوح اتوماسیون رانندگی
سطح 0: بدون اتوماسیون رانندگی
سطح 1: کمک راننده (به عنوان مثال، کنترل سرعت)
سطح 2: اتوماسیون جزئی رانندگی (به عنوان مثال، پارک خودکار)
سطح 3: اتوماسیون مشروط رانندگی (قابلیت‌های تشخیص محیط)
سطح 4: اتوماسیون بالای رانندگی (رانندگی خودکار در محیط‌های خاص)
سطح 5: اتوماسیون کامل رانندگی
تعدادی از خودروسازان نسبت به فناوری خودروهای خودران خوش‌بین هستند و پیش‌بینی می‌کنند که این فناوری به زودی به طور گسترده در ایالات متحده مستقر شود. آن‌ها همچنین چندین هم‌افزایی بین فناوری خودروهای خودران و خودروهای برقی (EV) را یادداشت می‌کنند، به طوری که استقرار خودروهای خودران می‌تواند با افزایش توقف دولت‌ها در سراسر جهان در برابر خودروهای با سوخت فسیلی تسریع شود (برای جزئیات بیشتر به صفحه بعد مراجعه کنید). با این حال، هنوز مسائل متعددی وجود دارد و برخی از کارشناسان هشدار داده‌اند که توسعه خودروهای خودران قابل اعتماد، ایمن و مقرون به صرفه سال‌ها بیشتر از آنچه طرفداران ادعا می‌کنند طول می‌کشد.
اکثر خودروهای خودرانی که در حال حاضر در حال استفاده هستند، در سطح 3 در نظر گرفته می‌شوند، به این معنی که یک راننده انسانی باید در برخی شرایط ترافیکی برای کنترل در دسترس باشد (به جدول مراجعه کنید). تعداد کمی از شاتل‌های خودران به عنوان سطح 4 تعیین شده‌اند، به این معنی که وسیله نقلیه می‌تواند یک سفر را به طور مستقل در مسیرهای از پیش برنامه‌ریزی‌شده و نقشه‌برداری‌شده تکمیل کند.
ایمنی و امنیت
طرفداران استدلال می‌کنند که خودروهای خودران بسیار ایمن‌تر از خودروهایی هستند که توسط انسان رانده می‌شوند. طبق اداره ایمنی ملی ترافیک بزرگراه‌ها، 94 درصد از تصادفات جدی ناشی از خطای انسانی هستند و در سال 2018 به تنهایی، 36560 نفر در تصادفات رانندگی در ایالات متحده جان خود را از دست دادند. کاهش دامنه خطای انسانی می‌تواند به نجات جان افراد کمک کند. با این حال، پیشرفت قابل توجهی در فناوری هوش مصنوعی (AI) مورد نیاز است تا خودروهای خودران بتوانند به طور قابل اعتماد در ترافیک شهری مختلط، باران و برف شدید، جاده‌های ناهموار و غیرنقشه‌برداری‌شده و در مناطقی با اتصال بی‌سیم ضعیف عمل کنند. خودروهای خودران برای شناسایی و پاسخ به علائم راهنمایی و رانندگی، علائم، عابران پیاده و سایر وسایل نقلیه در حالی که سرنشینان خود را ایمن نگه می‌دارند، به هوش مصنوعی متکی هستند. در حال حاضر، هوش مصنوعی در واکنش به حرکات اغلب غیرقابل پیش‌بینی عابران پیاده و دوچرخه‌سواران در جاده‌ها با مشکل مواجه است و در نتیجه، افرادی که در حمل و نقل فعال شرکت می‌کنند را در معرض خطر بیشتری قرار می‌دهد. چندین تصادف مرگبار خودروهای خودران به دلیل نقص هوش مصنوعی رخ داده است که نگرانی‌هایی را در میان سیاست‌گذاران و حامیان جامعه ایجاد کرده است.
هک مخرب و نظارت احتمالاً چالش‌هایی را برای استقرار موفقیت‌آمیز خودروهای خودران در دهه آینده ایجاد خواهد کرد. خودروهای خودران آسیب‌پذیری خودروها را در برابر هک و ردیابی و به اشتراک‌گذاری داده‌های ناخواسته افزایش می‌دهند. این نگرانی‌های ایمنی و امنیتی نیازمند آزمایش و تأییدیه نظارتی بیشتر قبل از استقرار گسترده خودروهای خودران است.
محیط زیست
بسیاری از خودروسازان و شرکت‌های فناوری در حال حاضر در حال توسعه خودروهای خودران برقی و هیبریدی هستند. خودروهای خودرانی که در دسترس تجاری هستند، احتمالاً همگی خودروهای برقی (EVs) خواهند بود، و این به سه دلیل اصلی است: خودروهای بدون آلایندگی و آرام‌تر احتمالاً در شهرهای پرجمعیت و در دنیایی که به دنبال کاهش انتشار کربن خود است، پذیرفته شوند؛ سنسورها و رایانه‌های خودروهای خودران به برق قابل اعتماد زیادی نیاز دارند که باتری‌ها بهتر از موتورهای احتراقی می‌توانند آن را تامین کنند؛ و خودروهای برقی واکنش‌پذیرتر هستند که کنترل آن‌ها را برای سیستم‌های هوش مصنوعی ایمن‌تر و آسان‌تر می‌کند. همچنین ممکن است شارژ خودکار خودروهای برقی آسان‌تر از سوخت‌گیری بنزین باشد.
خودروهای برقی – از جمله خودروهای خودران برقی – در خروجی اگزوز کربن یا سایر آلاینده‌ها را منتشر نمی‌کنند. به دلیل کارایی موتورهای الکتریکی، خودروهای برقی انتشار کمتری نسبت به خودروهای بنزینی دارند، حتی اگر از برق شبکه متکی به نیروگاه‌های سوخت فسیلی استفاده کنند. خودروهای برقی در ایالات متحده به اندازه یک خودروی بنزینی با مصرف 88 مایل در گالن (mpg) به طور غیرمستقیم (با استفاده از برق شبکه) کربن منتشر می‌کنند. در مقایسه، کارآمدترین خودروی بنزینی حدود 58 مایل در گالن را مدیریت می‌کند و میانگین خودروی بنزینی جدید 31 مایل در گالن مصرف می‌کند. اگرچه سهم قابل توجهی از برق ایالات متحده برای آینده قابل پیش‌بینی از سوخت‌های فسیلی تامین خواهد شد (در سال 2019، سوخت‌های فسیلی – عمدتاً گاز طبیعی – 63 درصد از تولید برق در ایالات متحده را تشکیل می‌داد)، سهم رو به رشدی از انرژی‌های تجدیدپذیر در تولید برق به این معنی است که خودروهای برقی به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود به ازای هر وسیله نقلیه ادامه خواهند داد. اما اگر خودروهای بیشتری بسازیم و رانندگی کنیم، انتشار کلی گازهای گلخانه‌ای از وسایل نقلیه – حتی اگر بیشتر آن‌ها برقی باشند – می‌تواند افزایش یابد. افزایش کلی انتشار گازها همچنین می‌تواند در صورتی رخ دهد که افراد سفرهای طولانی‌تری انجام دهند و زمان بیشتری را در وسایل نقلیه خود بگذرانند (برای جزئیات بیشتر به زیر مراجعه کنید).
اگر خودروهای خودران به طور گسترده و پیشرفته شوند، رانندگی می‌تواند بسیار کم‌خطرتر شود و بسیاری از ویژگی‌های ایمنی در خودروها می‌توانند زائد شوند. آزمایشگاه ملی انرژی تجدیدپذیر (NREL) تخمین می‌زند که حذف ویژگی‌های ایمنی که دیگر ضروری نیستند می‌تواند خودروهای خودران را تا 75 درصد سبک‌تر از خودروهای معمولی کند، که می‌تواند آن‌ها را به طور قابل توجهی کارآمدتر کند.
طبق آزمایشگاه ملی انرژی تجدیدپذیر، خودروهای خودران می‌توانند منجر به رانندگی و مسیریابی کارآمدتر، با توقف‌ها و استارت‌های هموارتر و اجتناب بهتر از ترافیک شوند که این امر آن‌ها را کارآمدتر می‌کند. خودروهای خودران، با سنسورها و هوش مصنوعی خود، همچنین می‌توانند از تکنیکی به نام گروهی یا گله‌ای استفاده کنند، که در آن فاصله بین خودروها به طور چشمگیری کاهش می‌یابد. با نزدیک ماندن به یکدیگر، خودروها از لغزش هوای یکدیگر بهره‌مند می‌شوند، مقاومت هوا را کاهش می‌دهند و کارایی را افزایش می‌دهند. گروهی‌سازی همچنین می‌تواند به جای دادن خودروهای بیشتری در جاده‌های موجود بدون ایجاد تراکم کمک کند. اما یک تصادف می‌تواند منجر به یک واکنش زنجیره‌ای شود.
علیرغم این مزایای زیست‌محیطی بالقوه، استقرار گسترده خودروهای خودران تک‌سرنشین می‌تواند تأثیر زیست‌محیطی خالص منفی داشته باشد. اگر افراد بتوانند زمان بیشتری را صرف کار یا استراحت در خودروهای خود کنند، ممکن است تصمیم بگیرند بیشتر سفر کنند. این امر باعث افزایش مایل‌های پیموده شده وسیله نقلیه (VMT) به دلیل استفاده از خودروهای خودران می‌شود و در نتیجه آلودگی نیز افزایش می‌یابد. آزمایش‌ها همچنین نشان می‌دهد که بیش از نیمی از ظرفیت ذخیره‌سازی باتری یک خودروی برقی می‌تواند توسط قدرت محاسباتی مورد نیاز سنسورها و رایانه‌های یک خودروی خودران و همچنین سیستم‌های سرگرمی و راحتی کابین مصرف شود. این امر بر کارایی انرژی خودرو تأثیر منفی می‌گذارد و منجر به افزایش مصرف برق می‌شود.
مقامات ممکن است تعیین کنند که خودروهای خودران می‌توانند با خیال راحت با سرعت‌های بالاتر رانده شوند و محدودیت سرعت را در برخی جاده‌ها افزایش دهند، که این امر مصرف انرژی را در مسافت یکسان افزایش می‌دهد. خودروسازان ممکن است شروع به طراحی خودروهای برقی بزرگتر و کم‌بازده‌تر کنند تا دفاتر سیار و اتاق خواب را در خود جای دهند. خودروهای بزرگتر با باتری‌های بزرگتر، به عنوان یک محصول جانبی از تولید، انتشار کربن بیشتری تولید می‌کنند. هنگام در نظر گرفتن کل چرخه عمر وسیله نقلیه، از تولید تا دفع، محققان پیش‌بینی کرده‌اند که استفاده گسترده از خودروهای برقی خصوصی خودران می‌تواند انتشار کربن را تا 200 درصد افزایش دهد.
زیرساخت شهری
خودروهایی که می‌توانند در صورت نیاز فراخوانده شوند، می‌توانند مالکیت خودرو را منسوخ کنند، حداقل در مناطق شهری. اگر چنین خودروهایی نیز به اشتراک گذاشته شوند (به جای استفاده توسط یک فرد در هر سفر)، برای رفع نیازهای همان تعداد افراد به وسایل نقلیه کمتری نیاز خواهد بود و می‌توان فضاهای پارک را حذف کرد و فضای بیشتری را برای مصارف دیگر فراهم کرد.
با این حال، افزایش تعداد خودروهای خودران مورد استفاده به عنوان وسایل نقلیه شخصی یا اشتراک‌گذاری می‌تواند در واقع تأثیرات منفی بر گسترش شهری، تراکم جاده، پارکینگ و حمل و نقل عمومی در شهرهای بزرگ داشته باشد. اگر خودروهای خودران به عنوان یک گزینه در دسترس برای وسایل نقلیه شخصی یا اشتراک‌گذاری در دسترس باشند، مسافران ممکن است آن‌ها را به حمل و نقل عمومی ترجیح دهند. کاهش استفاده از حمل و نقل عمومی به نفع این خودروهای خودران، به نوبه خود، تراکم را در جاده‌ها افزایش می‌دهد و می‌تواند باعث شود اپراتورهای سیستم حمل و نقل عمومی کرایه‌ها را افزایش دهند یا تعداد مسیرهای موجود برای مسافران عادی را کاهش دهند (که حمل و نقل عمومی را حتی کمتر جذاب می‌کند و به طور بالقوه یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند). خودروهای خودران، که به مسافران اجازه می‌دهند کار کنند یا استراحت کنند تا بر رانندگی تمرکز کنند، همچنین می‌توانند رفت و آمد طولانی را کمتر ترسناک کنند و مردم را به حومه شهر سوق دهند. این امر باعث گسترش بیشتر شهرها می‌شود که تمام تأثیرات زیست‌محیطی منفی را به همراه دارد.
بسیاری از چشم‌اندازهای خودروهای خودران خواستار سیستم‌های جاده‌ای بدون چراغ راهنمایی هستند که این امر فضای کمتری را برای دوچرخه‌سواران و عابران پیاده فراهم می‌کند. استفاده گسترده از خودروهای خودران همچنین می‌تواند منجر به افزایش هزینه‌های زیرساخت و نگهداری جاده شود. ممکن است لازم باشد جاده‌ها از هرگونه آوار کوچک و ناهمواری و ناهمواری پاک نگه داشته شوند تا توسط سنسورهای خودروهای خودران اشتباه خوانده نشوند، زیرا هرگونه خطای سنسور می‌تواند مسافران، اموال، عابران پیاده و سایر وسایل نقلیه را به خطر بیندازد.
ادغام خودروهای خودران با حمل و نقل عمومی و در مناطق شهری
استقرار خودروهای خودران به عنوان خدمات اتوبوس و شاتل می‌تواند تأثیر مثبتی بر محیط زیست و حمل و نقل شهری داشته باشد. خدمات شاتل خودران نمونه اولیه در محوطه دانشگاه‌ها و در شهرهای سراسر جهان آزمایش می‌شوند (از جمله یکی در National Harbor، مریلند، درست خارج از واشنگتن دی سی). این خدمات خودران معمولاً در مناطق جغرافیایی محدود در جاده‌های مرکز شهر – نه بزرگراه‌ها – اجرا می‌شوند و به سرعت‌های بسیار پایینی محدود می‌شوند (معمولاً 10-25 مایل در ساعت). اغلب، این شاتل‌ها 4 تا 8 مسافر را در هر وسیله نقلیه جای می‌دهند و برای ارائه اتصالات مایل اول یا آخر به سایر شبکه‌های حمل و نقل عمومی، مانند اتوبوس‌ها یا قطارهای سبک، استفاده می‌شوند.
اگر خودروهای خودران به اشتراک گذاشته شوند (یعنی به عنوان حمل و نقل عمومی استفاده شوند) و در یک سیستم حمل و نقل شهری برقی چندوجهی ادغام شوند، آلودگی حمل و نقل شهری می‌تواند تا سال 2050 به میزان 80 درصد کاهش یابد و می‌توان از افزایش قابل توجه تراکم جلوگیری کرد. مایل‌های پیموده شده وسیله نقلیه (VMT) 25 درصد کاهش می‌یابد، در مقابل افزایش 50 درصدی VMT اگر به صنعت خودرو اجازه داده شود تا بر سفرهای تک‌سرنشین تمرکز کند. بدون مداخله برای الزام به اشتراک‌گذاری، مردم ممکن است خودروهای خودران را به جای حمل و نقل عمومی انتخاب کنند که منجر به افزایش تراکم و انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) می‌شود.
انجمن ملی مقامات حمل و نقل شهری (NACTO)، که نماینده 81 شهر آمریکای شمالی است، نسخه دوم طرح خود برای شهرنشینی خودران را منتشر کرده است که پیش‌بینی می‌کند چگونه خودروهای خودران می‌توانند به شهرها کمک کنند یا به آن‌ها آسیب برسانند. این گزارش پیشنهاد می‌کند که شهرها باید با خودروسازان، شرکت‌های تحرک و سایر ذینفعان همکاری کنند تا اطمینان حاصل شود که فناوری خودروهای خودران برای کاهش VMT و انتشار گازهای گلخانه‌ای استفاده می‌شود. این طرح توصیه می‌کند:

حمل و نقل عمومی با ظرفیت بالا در خیابان (اتوبوس‌ها، ترامواها و قطارهای سبک در سطح خیابان) برای رشد بدون تراکم ضروری است. خودروهای خودران خصوصی نباید فضای خیابان را به قیمت چنین حمل و نقل در خیابان بگیرند.
سرعت خودروهای خودران که در مناطق شهری کار می‌کنند باید به 25 مایل در ساعت یا کمتر محدود شود و باید بتوانند توانایی خود را در محافظت از همه کاربران حق راه نشان دهند.
پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و فضاهای سبز باید در اولویت فضای خیابان و سرمایه‌گذاری منابع قرار گیرند (پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری سالم‌تر و آلودگی کمتری نسبت به حتی کارآمدترین خودروهای خودران دارند و بنابراین باید توسط مقامات عمومی تشویق شوند).
توزیع محموله باید تجمیع شود تا کارایی افزایش یابد و تعداد وسایل نقلیه بزرگ – از جمله خودروهای خودران – در و اطراف مناطق شهری کاهش یابد.
وسایل نقلیه تحویل محلی – از جمله خودروهای خودران – باید در صورت امکان کوچک شوند تا امکان تحویل از طریق دوچرخه‌های الکتریکی یا سایر حالت‌های کوچک و با کارایی بالا فراهم شود (چندین شرکت در حال آزمایش ربات‌های تحویل خودکار کوچک هستند، از جمله برخی که می‌توانند به جای جاده‌ها از پیاده‌روها استفاده کنند).
مالکیت خصوصی و پارکینگ خودرو باید اولویت‌بندی نشود با اجرای برنامه‌هایی مانند قیمت‌گذاری تراکم، خطوط ویژه برای حمل و نقل عمومی و زیرساخت سبز در فضاهایی که از پارکینگ بازپس گرفته شده‌اند.
شهرها باید به اطلاعاتی در مورد نحوه تأثیر خدمات اشتراک‌گذاری سفر و سایر ارائه دهندگان خدمات حمل و نقل جدید بر تراکم و VMT دسترسی داشته باشند.

این توصیه‌ها نشان می‌دهد که دولت‌های شهری باید برای تغییر نحوه طراحی و تخصیص فضای خیابان برای کاهش VMT و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق قابل اعتمادتر و جذاب‌تر کردن حمل و نقل عمومی، دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی تلاش کنند. به طور خاص، شهرها باید به طور فعال برای اطمینان از اینکه خودروهای خودران به روش‌هایی استفاده می‌شوند که تراکم و آلودگی را کاهش می‌دهند، نه برعکس، عمل کنند.
سیاست، توسعه و آزمایش خودروهای خودران در ایالات متحده

در ژانویه 2020، اداره ایمنی ملی ترافیک بزرگراه‌ها (NHTSA، بخشی از وزارت حمل و نقل ایالات متحده) Ensuring American Leadership in Automated Vehicle Technologies: Automated Vehicles 4.0 را منتشر کرد، که بر اساس راهنمایی‌های قبلی خود برای خودروهای خودران ساخته شده است و دامنه را به تمام سیستم‌های حمل و نقل زمینی در جاده گسترش می‌دهد. NHTSA در حال حاضر در حال کار بر روی تغییر استانداردهای ایمنی خودروهای فدرال برای خودروهای خودران است تا از جمله سایر مقررات، توصیه به اقدام داوطلبانه توسط سازندگان و توسعه‌دهندگان خودروهای خودران به جای مقررات را شامل شود. NHTSA قبلاً معافیت‌های فدرال برای اهداف آزمایشی صادر کرده بود تا به خودروهای خودران اجازه دهد بدون فرمان، پدال ترمز یا آینه‌های عقب و جانبی در جاده‌های عمومی مستقر شوند. منتقدان استدلال می‌کنند که این فناوری بدون استانداردهای مشترک یا اصطلاحات مستقر شده است که این امر باعث سردرگمی در مورد آنچه سیستم‌ها می‌توانند به طور ایمن انجام دهند می‌شود.
تلاش‌های کنگره متعددی در تلاش برای استفاده از خودروهای خودران برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای وجود دارد. کارکنان اکثریت کمیته منتخب مجلس در مورد بحران آب و هوا گزارشی را در سال 2020 منتشر کردند که شامل مجموعه‌ای از توصیه‌ها مربوط به فناوری خودروهای خودران برای کمک به کاهش انتشار دی‌اکسید کربن بود. این گزارش توصیه می‌کند که کنگره آژانس حفاظت از محیط زیست و وزارت حمل و نقل را برای توسعه یک استراتژی ملی خودروهای خودران متمرکز بر تغییرات آب و هوایی هدایت کند و تلاش‌های فدرال مداوم را برای توسعه استانداردهای ایمنی قوی تکمیل کند. در طول کنگره 116، نماینده بلومنور (D-Ore.) قانون آمادگی محلی برای محیط خودران و متصل (PLACE) (H.R. 2542) را معرفی کرد تا تأثیرات اجتماعی و زیست‌محیطی خودروهای خودران را مطالعه کند. این لایحه یک مرکز پاکسازی با بودجه فدرال در یک موسسه آموزش عالی ایجاد می‌کند تا داده‌ها را جمع‌آوری، تحقیق انجام دهد و بودجه را برای درک چگونگی تأثیر خودروهای خودران بر کاربری زمین، حمل و نقل، بودجه شهرداری، محیط زیست و برابری اجتماعی تأمین کند.
تعدادی از ایالت‌ها (مانند نوادا، فلوریدا، کالیفرنیا، ویرجینیا، میشیگان، مریلند و آریزونا) در سال‌های اخیر مجوزهایی صادر کرده‌اند تا برنامه‌های آزمایشی خودروهای خودران را در جاده‌های عمومی آغاز کنند. در کالیفرنیا، کمیسیون خدمات عمومی ایالتی در حال حاضر در حال بررسی نحوه تنظیم خودروهای خودران در خدمات ناوگان (به عنوان مثال، تاکسی‌ها و اشتراک‌گذاری سفر) است. برنامه آزمایشی سراسر ایالتی در سال 2018 آغاز شد و مراحل قانونی فعلی به مسائلی مانند اشتراک‌گذاری، انتشار گازهای گلخانه‌ای و سایر نگرانی‌های زیست‌محیطی، ایمنی، برابری، جبران خسارت، دسترسی و حریم خصوصی می‌پردازد. همزمان، هیئت نظارت منابع هوای کالیفرنیا در حال کار بر روی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از شرکت‌های اشتراک‌گذاری سفر با تعیین استانداردی برای انتشار مجاز است، اما شرکت‌های خودروهای خودران نگران هستند که چنین استانداردی نوآوری را مختل کند.

مینی‌ون هیبریدی Waymo Chrysler Pacifica خودران در حال آزمایش در Los Altos، کالیفرنیا.
به‌همت Dllu
خودروسازان و شرکت‌های بزرگ فناوری اطلاعات به طور جمعی میلیاردها دلار در دهه گذشته صرف تحقیق و توسعه خودروهای خودران کرده‌اند. Waymo LLC، یک شرکت توسعه فناوری رانندگی خودکار از زیرمجموعه Alphabet، Inc.، یک سرویس تاکسی خودران آزمایشی را در فینیکس، آریزونا، در سال 2017 آغاز کرد. یک سرویس شاتل خودران دیگر در دانشگاه ایالتی اوهایو آزمایش می‌شود. در سال 2019، یک سرویس راه حل‌های تحرک خودکار، Beep، یک آزمایش شاتل خودران را در حومه شهر اورلاندو، فلوریدا آغاز کرد. هر سفر شامل همراهان انسانی است و پرسنل اضطراری در صورت نیاز به مداخله در دسترس هستند. وسایل نقلیه در یک مسیر ثابت عمل می‌کنند و سرعت‌ها به 15 مایل در ساعت محدود شده است. در فوریه 2020، Beep آزمایش را به پیریا، آریزونا گسترش داد.
در سال 2019، یک برنامه در کلمبوس، اوهایو، شش شاتل خودران (هر کدام تا 5 مسافر را جای می‌دهند) را در یک مدار جاده‌های تعیین‌شده مستقر کرد. این برنامه که توسط May Mobility اداره می‌شود، بیش از 16000 مسافر را در طول یک دوره 9 ماهه در مرکز شهر جابجا کرده است. گرند راپیدز، میشیگان، همچنین یک شاتل خودران را آزمایش می‌کند که خدمات رایگان را در امتداد یک مسیر انتخابی ارائه می‌دهد.
توسعه و آزمایش خودروهای خودران در سطح بین‌المللی
کشورهای سراسر جهان در حال توسعه و شروع به استقرار فناوری خودروهای خودران هستند. در واقع، یک مطالعه نشان داد که خدمات شاتل خودران در ایالات متحده از برنامه‌های مشابه در اروپا و آسیا عقب‌تر است. یک مطالعه 10 کشور برتر اروپایی را برای توسعه خودروهای خودران رتبه‌بندی کرد: هلند، نروژ، سوئد، فنلاند، انگلستان، آلمان، اتریش، فرانسه، اسپانیا و مجارستان. کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه سنگاپور را در رتبه اول آمادگی خودروهای خودران قرار داد، زیرا سیاست‌ها و قوانین حاکم بر استقرار خودروهای خودران و همچنین پذیرش بالای مصرف‌کننده دارد. این گزارش همچنین خاطرنشان کرد که کره جنوبی دارای یک مرکز در نظر گرفته شده برای بزرگترین مرکز آزمایش خودروهای خودران در جهان است.
در هلسینکی، فنلاند، یک اتوبوس رباتیک به نام GACHA که توسط خرده‌فروش ژاپنی Muji طراحی شده است، می‌تواند در تمام شرایط آب و هوایی حرکت کند و موانع را تشخیص دهد. این اتوبوس می‌تواند 10 نفر را در خود جای دهد و با سرعت 40 کیلومتر (25 مایل) در ساعت حرکت کند و برد آن 100 کیلومتر (62 مایل) است. این اتوبوس در سال 2020 به صورت تجاری مستقر شد. سنگاپور آزمایش‌های اتوبوس خودران را در سال 2019 آغاز کرد و در ژانویه 2021 خدمات اتوبوس خودران تجاری را به صورت آزمایشی راه‌اندازی کرد. یک اتوبوس خودران تمام اندازه (40 مسافر) نیز در انگلستان آزمایش می‌شود.
نتیجه‌گیری
با توجه به اینکه حمل و نقل بزرگترین سهم انتشار گازهای گلخانه‌ای را در میان بخش‌های اقتصادی در ایالات متحده به خود اختصاص داده است، دولت‌ها در تمام سطوح باید بر برنامه‌ریزی برای یک سیستم حمل و نقل کارآمدتر و مؤثرتر تمرکز کنند تا اثرات زیست‌محیطی منفی آن را کاهش دهند و حداکثر دسترسی را تضمین کنند.
خودروهای خودران پتانسیل زیادی دارند، هم برای ایمن‌تر کردن جاده‌ها با کاهش دامنه خطای انسانی و هم برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای با تسریع انتقال به خودروهای برقی و هیبریدی. با این حال، خودروهای خودران می‌توانند تراکم و آلودگی را نیز افزایش دهند اگر به اندازه کافی محبوب شوند که افراد به جای استفاده از حمل و نقل عمومی، دوچرخه‌سواری یا پیاده‌روی، به استفاده از وسایل نقلیه شخصی یا اشتراک‌گذاری روی آورند.
یک سوگیری قوی در فرهنگ آمریکایی نسبت به مالکیت خودرو وجود دارد، با خودروهایی که آزادی و خودمختاری را نشان می‌دهند. خودروها فوراً در دسترس هستند، می‌توانند به عنوان فضای ذخیره‌سازی سیار استفاده شوند و نشان‌دهنده جایگاه اجتماعی هستند. اما خودروها همچنین پرمصرف هستند و، حداقل در آینده قابل پیش‌بینی، گازهای گلخانه‌ای منتشر می‌کنند (حتی فقط به دلیل انرژی مورد نیاز برای ساخت آن‌ها). علاوه بر آسیب رساندن به محیط زیست، اولویت‌بندی خودروها بر حمل و نقل عمومی، پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری در آمریکا نابرابری‌ها را نیز تشدید می‌کند. عدم سرمایه‌گذاری در وسایل حمل و نقل جایگزین، دسترسی به مشاغل، مراقبت‌های بهداشتی، خدمات اجتماعی و سایر فرصت‌ها را برای کارگران کم‌درآمد که نمی‌توانند خودروی شخصی داشته باشند، دشوارتر می‌کند. سیاست‌گذاران باید چنین ملاحظاتی را در نظر بگیرند زیرا تأثیر احتمالی خودروهای خودران بر شبکه‌های حمل و نقل را ارزیابی و به آن پاسخ می‌دهند.
برای دستیابی به اهداف آب و هوایی و کاهش تراکم، شهرها، ایالت‌ها و دولت فدرال باید سیاست‌هایی را تدوین کنند که اطمینان حاصل کنند خودروهای خودران به طور کامل در سیستم‌های حمل و نقل شهری برقی چندوجهی ادغام شده‌اند که حمل و نقل عمومی، دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی را در اولویت قرار می‌دهند و سفرهای تک‌سرنشین را دلسرد می‌کنند. ایجاد تغییر در زیرساخت‌های حمل و نقل کند، پرهزینه است و به همکاری بین بسیاری از گروه‌های مختلف نیاز دارد. اما چنین تغییراتی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایالات متحده ضروری است.
نویسنده: ریچارد نونو
ویراستاران: آموری لاپورت، آمبر تودوروف
برای یادداشت‌های انتهایی، لطفاً نسخه PDF این گزارش مختصر را دانلود کنید.


سال‌هاست که فناوری خودروهای خودران به‌طور وسوسه‌انگیزی درست فراتر از افق قرار دارد. با وجود پیش‌بینی‌های جسورانه، هنوز خودروهای کاملاً خودکار در نمایشگاه‌ها ظاهر نشده‌اند. اما به نظر می‌رسد این فناوری در سال ۲۰۲۲ آماده یک جهش رو به جلو است.
شرکت‌هایی از جمله مرسدس بنز، بی‌ام‌و و هوندا در حال عرضه خودروهای سطح ۳ خودران به بازار هستند که به رانندگان اجازه می‌دهند در شرایط خاص دست خود را از فرمان بردارند و تقریباً هر سازنده بزرگ خودرو در حال آزمایش سیستم‌های خودران است.
خودروهای خودران نویدهای فراوانی دارند. خودروهایی که بیشتر یا تمام وظایف رانندگی را بر عهده می‌گیرند، می‌توانند ایمن‌تر از رانندگان انسانی باشند، کارآمدتر عمل کنند و فرصت‌های جدیدی را برای سالمندان، افراد دارای معلولیت و دیگرانی که نمی‌توانند خودشان رانندگی کنند، فراهم کنند. اما در حالی که توجه به‌طور قابل‌درکی بر ایمنی متمرکز بوده است، اثرات زیست‌محیطی بالقوه خودروهای خودران تا حد زیادی به حاشیه رانده شده است.
ما فناوری‌های خودروهای خودران و نحوه استفاده احتمالی مصرف‌کنندگان از آن‌ها را مطالعه می‌کنیم. در دو مطالعه اخیر، تیم‌های تحقیقاتی ما دو روش خلاقانه برای ارزیابی تأثیرات واقعی خودروهای خودران بر محیط زیست پیدا کردند.
با تجزیه و تحلیل نحوه استفاده رانندگان از خودروهای نیمه‌خودران و شبیه‌سازی تأثیر مورد انتظار خودروهای کاملاً خودران، دریافتیم که هر دو نوع خودروی خودران باعث افزایش چشمگیر رانندگی خواهند شد. این امر آلودگی و تراکم ترافیک مرتبط با حمل و نقل را افزایش می‌دهد، مگر اینکه تنظیم‌کننده‌ها اقداماتی را برای کمتر جذاب کردن سفر با خودرو انجام دهند.
مسافت پیموده شده بیشتر، انتشار کربن بیشتر
تحقیقات قبلی نشان داده است که خودروهای خودران می‌توانند باعث شوند مردم بیشتر از آنچه که در حال حاضر رانندگی می‌کنند، رانندگی کنند که منجر به تراکم بیشتر، مصرف انرژی و آلودگی می‌شود. سوار شدن در یک خودرو به عنوان مسافر بسیار کمتر از رانندگی استرس‌زا است، بنابراین مردم ممکن است مایل باشند سفرهای طولانی‌تری را تحمل کنند و با ترافیک بیشتری مبارزه کنند اگر بتوانند در طول سفر استراحت کنند و کارهای دیگری انجام دهند. وعده یک رفت و آمد آرام و راحت به محل کار حتی می‌تواند باعث شود برخی از مردم از محل کار خود دورتر نقل مکان کنند و روند گسترش حومه‌ها را تسریع کنند.
مردم همچنین این امکان را خواهند داشت که خودروهای خود را در سفرهای "بدون سرنشین" یا انجام کارهای بدون مسافر بفرستند. به عنوان مثال، اگر نمی‌خواهید برای پارک در مرکز شهر هزینه بپردازید، در نهایت ممکن است بتوانید خودروی خود را در حین کار به خانه بفرستید و زمانی که به آن نیاز دارید آن را احضار کنید. راحت، اما همچنین دو برابر رانندگی.
این می‌تواند یک مشکل بزرگ باشد. بخش حمل و نقل در حال حاضر بزرگترین سهم‌کننده انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایالات متحده است. ایالاتی مانند کالیفرنیا که برنامه‌های تهاجمی برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی دارند، اذعان داشته‌اند که کاهش مسافت پیموده شده توسط وسایل نقلیه، یک استراتژی حیاتی است. اگر فناوری خودروهای خودران دستیابی به این اهداف را دشوارتر کند چه؟
تأثیرات زیست‌محیطی واقعی خودروهای خودران
در حالی که ما و سایر محققان از طریق مدل‌سازی این نتایج را پیش‌بینی کرده‌ایم، هیچ‌کس قادر به تأیید آن‌ها نبوده است زیرا خودروهای کاملاً خودران هنوز به صورت تجاری در دسترس نیستند. ما دو روش نوآورانه برای استفاده از فناوری‌های موجود برای مطالعه تأثیرات واقعی خودروهای خودران پیدا کردیم.
در مطالعه‌ای که در اواسط سال ۲۰۲۱ منتشر شد، از ۹۴۰ نفری که از خودروهای نیمه‌خودران رانندگی می‌کنند، نظرسنجی کردیم. سیستم‌هایی مانند Autopilot تسلا می‌توانند به انجام وظایف رانندگی کمک کنند و بار رانندگی را کاهش دهند، اگرچه به مراتب کمتر از خودروهای کاملاً خودران.
ما دریافتیم که رانندگانی که از Autopilot استفاده می‌کنند، به طور متوسط تقریباً ۵۰۰۰ مایل بیشتر در سال نسبت به کسانی که از آن استفاده نمی‌کنند، رانندگی می‌کنند. در مصاحبه با ۳۶ راننده خودروهای نیمه‌خودران، آن‌ها به طور کلی گفتند که تمایل بیشتری به نشستن در ترافیک دارند و سفرهای طولانی‌تری انجام می‌دهند، همه به دلیل راحتی بیشتر و کاهش استرس ناشی از سیستم‌های نیمه‌خودکار.
در یک مطالعه جداگانه که در اواخر سال ۲۰۱۹ و اوایل سال ۲۰۲۰ انجام شد، با ارائه خدمات راننده به ۴۳ خانوار در ساکرامنتو، کالیفرنیا، عملکرد یک خودروی کاملاً خودران را شبیه‌سازی کردیم تا وظایف رانندگی خانواده را بر عهده بگیرد و نحوه استفاده آن‌ها را ردیابی کنیم. این خانوارها مسافت پیموده شده توسط وسایل نقلیه خود را ۶۰ درصد بیشتر از سفرهای قبل از راننده افزایش دادند و به طور چشمگیری استفاده از حمل و نقل عمومی، دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی را کاهش دادند. بیش از نیمی از افزایش سفر با خودرو شامل ارسال رانندگان در سفرهای بدون سرنشین بدون حضور یکی از اعضای خانواده در خودرو بود.
محدود کردن آلودگی ناشی از استفاده از خودروهای خودران
این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودروهای خودران باعث افزایش چشمگیر رانندگی در آینده خواهند شد و خودروهای نیمه‌خودران در حال حاضر این کار را انجام می‌دهند. آیا راهی برای بهره‌مندی از مزایای آن وجود دارد بدون اینکه تغییرات آب و هوایی، کیفیت هوا و تراکم ترافیک بدتر شود؟
الزام آینده خودروهای خودران به استفاده از فناوری‌های بدون آلایندگی، همانطور که کالیفرنیا انجام می‌دهد، می‌تواند کمک بزرگی باشد. اما تا زمانی که ایالات متحده یک سیستم برق ۱۰۰ درصد بدون کربن ایجاد نکند، حتی خودروهای برقی نیز برخی از انتشار گازهای گلخانه‌ای را از تولید برق ایجاد خواهند کرد. و تمام سفرهای با خودرو اثرات مضر دیگری مانند آلودگی آب و هوا ناشی از سایش ترمز و لاستیک، برخورد با حیات وحش و تراکم ترافیک ایجاد می‌کنند.
برای جلوگیری از انفجار رانندگی و آسیب‌های مرتبط، تنظیم‌کننده‌ها و جوامع باید سیگنال‌هایی را ارسال کنند که رانندگی رایگان نیست. آن‌ها می‌توانند این کار را با تعیین قیمت برای سفر با خودرو - به ویژه سفرهای بدون سرنشین - انجام دهند.
سیاست‌های اصلی که امروزه این اثر را دارند، مالیات‌های سوخت فدرال و ایالتی هستند که در حال حاضر به طور متوسط حدود ۴۹ سنت برای هر گالن بنزین و ۵۵ سنت برای هر گالن سوخت دیزل است. اما تأثیر مالیات‌های سوخت بر رفتار رانندگان با پذیرش و گسترش خودروهای برقی کاهش می‌یابد. این بدان معناست که بخش حمل و نقل باید مکانیسم‌های تأمین مالی جدیدی را برای هزینه‌های مداوم مانند نگهداری جاده‌ها ایجاد کند.
به جای مالیات‌های سوخت، دولت‌های ایالتی و فدرال می‌توانند هزینه‌های کاربری یا هزینه‌هایی را بر اساس تعداد مایل رانندگی رانندگان اتخاذ کنند. قیمت‌گذاری صحیح هزینه سفر با وسایل نقلیه شخصی می‌تواند مسافران را تشویق کند تا حالت‌های ارزان‌تر و کارآمدتر مانند حمل و نقل عمومی، پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری را در نظر بگیرند.
این هزینه‌ها می‌توانند بر اساس مکان - به عنوان مثال، با هزینه بیشتر برای رانندگی به مراکز شهری متراکم - یا سایر عوامل مانند زمان روز، سطح تراکم ترافیک، تعداد سرنشینان خودرو و نوع خودرو تنظیم شوند. فناوری‌های ارتباطی مدرن می‌توانند با ردیابی مکان و زمان حضور خودروها در جاده‌ها، این سیاست‌ها را فعال کنند.

سنگاپور از قیمت‌گذاری جاده الکترونیکی برای کاهش تراکم و تنظیم جریان ترافیک در شهر استفاده می‌کند. هزینه ورود به منطقه محدود بسته به مکان و زمان متفاوت است. Calvin Chan Wai Meng از طریق Getty Images
گزینه دیگر ترویج ناوگان‌های مشترک خودروهای خودران به جای خودروهای متعلق به افراد است. ما این‌ها را شرکت‌های تجاری مشابه Uber، Lyft و سایر ارائه‌دهندگان خدمات اشتراک‌گذاری سفر تصور می‌کنیم. در دسترس بودن یک خودرو در صورت نیاز می‌تواند امکان صرف نظر از مالکیت خودرو را فراهم کند و با عمل به عنوان حمل و نقل بر اساس تقاضا، تقاضای سفر را بسیار کارآمدتر برآورده کند. این شبکه‌ها همچنین می‌توانند به مسافران کمک کنند تا به خدمات حمل و نقل عمومی با مسیرهای ثابت که در مسیرهای حمل و نقل اصلی عمل می‌کنند، برسند.
همه این سیاست‌ها در صورتی مؤثرتر خواهند بود که اکنون، قبل از فراگیر شدن خودروهای خودران، اتخاذ شوند. آینده حمل و نقلی که خودکار، برقی و مشترک باشد می‌تواند از نظر زیست‌محیطی پایدار باشد - اما به نظر ما، بعید است که به خودی خود تکامل یابد.
این مقاله از The Conversation با مجوز Creative Commons بازنشر شده است.


ریسک‌های ژئوپلیتیکی ناشی از انتخابات، قطب‌بندی و درگیری‌ها در داخل و بین کشورها، اثرات اجتناب‌ناپذیری بر اقتصاد، هم در سطح جهانی و هم برای کشورهای فردی دارند. امسال بیش از هر زمان دیگری، مدیریت این ریسک‌ها و تقویت نهادهایی که ثبات را ترویج می‌کنند، ضروری است.

جنگ در اوکراین و درگیری بین اسرائیل و حماس در خاورمیانه – که با حملات موشکی حوثی‌ها به کشتی‌ها در دریای سرخ پیچیده‌تر شده است – نشان‌دهنده میزان تأثیرگذاری تحولات ژئوپلیتیکی بر عملکرد اقتصادی جهانی در سال ۲۰۲۴ است.

انتخابات در سراسر جهان نیز احتمالاً تأثیر قابل توجهی بر جهت‌گیری اقتصاد جهانی خواهد داشت. با توجه به اینکه حداقل ۶۴ کشور به پای صندوق‌های رای می‌روند، این اثر از طریق تغییرات احتمالی در سیاست‌های تجاری و سرمایه‌گذاری و همچنین افزایش عدم قطعیت و قطب‌بندی سیاسی مشاهده خواهد شد.

چگونه ژئوپلیتیک بر عملکرد اقتصادی تأثیر می‌گذارد؟

ژئوپلیتیک نشان‌دهنده یک چارچوب تحلیلی گسترده در روابط بین‌الملل است که پدیده‌های مختلفی مانند بی‌ثباتی سیاسی، تنش‌ها و درگیری‌های نظامی بین کشورها، تهدیدات تروریستی یا رویدادهای جغرافیایی را در بر می‌گیرد که می‌تواند تأثیرات منطقه‌ای یا جهانی داشته باشد.

اقتصاد جهانی می‌تواند هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کانال‌های مالی، تجاری و قیمت کالاها تحت تأثیر رویدادهای ژئوپلیتیکی قرار گیرد.

در حوزه بازارهای مالی، این امر هم از طریق کنترل سرمایه یا تحریم‌های مالی مستقیم و هم به طور غیرمستقیم از طریق افزایش عدم قطعیت، افزایش ریسک و نوسانات قیمت دارایی‌ها (Catalán et al, 2023) رخ می‌دهد.

در بخش تجارت، افزایش محدودیت‌ها به دلیل تنش بین کشورها می‌تواند جریان‌های تجاری را مختل کرده و باعث بروز مشکلات زنجیره تامین حتی در کشورهای ثالث شود. محدودیت‌ها همچنین می‌توانند بر قیمت کالاها تأثیر بگذارند و منجر به کمبود منابع کلیدی مانند نفت و گاز شوند که بر تولید صنعتی در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.

در مجموع و با تقویت متقابل یکدیگر، اقتصاد جهانی می‌تواند در زمان‌های تنش ژئوپلیتیکی با تورم بالاتر، رشد پایین‌تر و زیان‌های رفاهی قابل توجهی مواجه شود (Góes and Bekkers, 2022).

از اصطلاح ژئوپلیتیک همچنین در زمینه امور سیاسی داخلی استفاده می‌شود که می‌تواند بر بازارهای مالی داخلی و جهانی تأثیر بگذارد. در این زمینه، دولت‌ها می‌توانند از طریق سیاست‌های مالی مختلف (مالیات و هزینه‌ها) و تصمیمات اقتصادی و استراتژیک بر اساس اولویت‌های مختلف، بسته به گرایش سیاسی خود، بر فعالیت‌های اقتصادی تأثیر بگذارند.

علاوه بر این، افزایش پوپولیسم تهدیدات قابل توجهی را برای ثبات بلندمدت و عملکرد اقتصادی ایجاد می‌کند. دولت‌های پوپولیستی اغلب سیاست‌هایی را اجرا می‌کنند که می‌تواند منافع کوتاه‌مدت را به قیمت پایداری بلندمدت به ارمغان بیاورد. چنین سیاست‌هایی شامل حمایت‌گرایی تجاری یا افزایش هزینه‌های دولتی (انبساط مالی) است که می‌تواند جریان‌های تجاری جهانی را مختل کند، نوسانات بازار را افزایش دهد و رشد بلندمدت را تضعیف کند.

در واقع، یک مطالعه اخیر که نمونه‌ای از ۶۰ کشور بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۲۰ را پوشش می‌دهد، نشان می‌دهد که کشورها در میان‌مدت و بلندمدت تحت دولت‌های پوپولیستی، رشد قابل توجهی پایین‌تری در تولید و سرانه تولید ناخالص واقعی تجربه می‌کنند (Funke et al, 2023).

به نوبه خود، سیاست‌ها و نتایج اقتصادی تأثیر عمیقی بر سیاست می‌گذارند – شکل‌دهی به افکار عمومی و رفتار رای‌دهندگان و تأثیرگذاری بر موازنه قدرت.

به طور معمول، عملکرد خوب اقتصادی – مانند رشد اقتصادی قوی، نرخ بیکاری پایین و تورم پایدار – تمایل دارد از رهبران و احزاب سیاسی فعلی حمایت کند. در مقابل، تحقیقات نشان می‌دهد که نتایج اقتصادی نامطلوب، از جمله بیکاری بالا و تورم بالا، می‌تواند منجر به نارضایتی عمومی و افزایش مشارکت رای‌دهندگان در زمان انتخابات شود (Burden and Wichowsky, 2014; Marx et al, 2022; Frank and Martínez, 2023).

علاوه بر این، برخی مطالعات نشان می‌دهند که رکودهای اقتصادی باعث تغییر چشم‌انداز سیاسی می‌شوند (Giuliani and Massari, 2019). آنها همچنین می‌توانند راه را برای احزاب سیاسی پوپولیست و غیرمتداول هموار کنند (Hernández and Kriesi, 2016).

چگونه می‌توان ریسک‌های ژئوپلیتیکی را اندازه‌گیری کرد و این چه چیزی به ما می‌گوید؟

اندازه‌گیری ریسک‌های ژئوپلیتیکی یک کار مهم اما دشوار است. یکی از روش‌ها، شاخص ریسک ژئوپلیتیکی (GPR) است که با استفاده از فراوانی مقالات در روزنامه‌های پیشرو که به رویدادهای ژئوپلیتیکی نامطلوب مانند جنگ‌ها، تروریسم و تنش‌ها بین سازمان‌های سیاسی می‌پردازند، ساخته می‌شود (Caldara and Iacoviello, 2022).

به عنوان یک معیار پیوسته از ریسک، مقادیر بالاتر GPR نشان‌دهنده شدت بیشتر رویدادهای نامطلوب، افزایش احتمال رویدادهای منفی در آینده و شدت مورد انتظار بیشتر رویدادهای منفی آینده است.

مطالعات تجربی مرتبط نشان می‌دهند که مقادیر بالاتر GPR با قیمت‌های بالاتر نفت (Mignon and Saadaoui, 2024)، سرمایه‌گذاری کمتر در سطح شرکت و کشور (Wang et al, 2023)، تورم بالاتر، فعالیت اقتصادی پایین‌تر و تجارت کمتر (Caldara et al, 2022)، جریان‌های سرمایه ناپایدارتر (Kaya and Erden, 2023) و سطوح پایین‌تر اعتبار بخش خصوصی در بازارهای نوظهور (Lu et al, 2020) همراه است.

شکل ۱ تکامل GPR و شاخص خاص برای بریتانیا از سال ۱۹۸۵ را نشان می‌دهد. سه نکته برجسته وجود دارد:

اول، شاخص‌های جهانی و خاص بریتانیا به شدت با هم مرتبط هستند.

دوم، این شاخص به خوبی وقایع تاریخی شناخته شده‌ای را که با جنگ‌ها، تروریسم و سایر درگیری‌های بین‌المللی مانند جنگ خلیج فارس اول، حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به ایالات متحده و تهاجم روسیه به اوکراین همراه است، ثبت می‌کند.

سوم، این شاخص اخیراً با از سرگیری درگیری بین اسرائیل و حماس از اکتبر ۲۰۲۳ افزایش یافته است. اگرچه این شاخص در ماه‌های بعد کمی کاهش یافته است، اما همچنان در ۵ درصد برتر سری‌های تاریخی قرار دارد.

[شکل ۱: شاخص ریسک ژئوپلیتیکی]
منبع: Caldara and Iacoviello, 2022
توجه: داده‌ها در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴ از اینجا دانلود شده‌اند.

در حالی که GPR برای ردیابی نحوه توسعه ریسک‌های ژئوپلیتیکی در طول زمان و برای تحقیقات تجربی مفید است، محدودیت‌هایی به عنوان یک معیار ریسک دارد:

اول، این شاخص آینده‌نگر نیست و قدرت پیش‌بینی محدودی برای تکامل احتمالی ریسک‌ها دارد.

دوم، به عنوان یک معیار تجمیعی از ریسک‌های ژئوپلیتیکی، این شاخص نمی‌تواند بین ریسک‌های مختلف که هر کدام احتمال وقوع و تأثیرات متفاوتی دارند، تمایز قائل شود.

سوم، این شاخص قادر به درک پیچیدگی، منابع و پایداری ریسک‌ها نیست. در نتیجه، تحلیلگران ریسک معمولاً شاخص‌های GPR را با تجزیه و تحلیل کیفی، مشورت با کارشناسان، ارزیابی‌های مبتنی بر احتمال و تجزیه و تحلیل سناریو تکمیل می‌کنند تا ارزیابی‌های ریسک پویا و سفارشی‌تری ارائه دهند.

چه ریسک‌های عمده‌ای در حال حاضر اقتصاد جهانی را تهدید می‌کنند؟

بسیاری از ریسک‌های ژئوپلیتیکی قابل توجهی که جهان در سال ۲۰۲۴ با آن روبرو است، از درگیری‌ها و تنش‌های موجود ناشی می‌شوند.

کارشناسان انتخابات در ایالات متحده (در میان قطب‌بندی فزاینده و کاهش اعتماد به سیستم سیاسی این کشور)، تشدید احتمالی درگیری اسرائیل و حماس به یک درگیری گسترده‌تر در خاورمیانه و تعمیق بیشتر جنگ روسیه و اوکراین را در صدر فهرست قرار داده‌اند (Bremmer and Kupchan, 2024).

در رابطه با بحران در خاورمیانه، یک سناریوی اصلی از یک درگیری نظامی محدود پیشنهاد شده است (Bremmer and Kupchan, 2024).

اما احتمال یک جنگ منطقه‌ای بزرگتر به دلیل حملات حوثی‌ها به کشتی‌ها در دریای سرخ افزایش یافته است. علاوه بر این، اگرچه احتمال آن کمتر است، اما خطر اقداماتی علیه یا توسط ایران وجود دارد که می‌تواند عرضه نفت و گاز ایران و جهان را به طور قابل توجهی مختل کند.

علاوه بر این، بحران در خاورمیانه می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر بازارهای جهانی داشته باشد، حتی بدون اختلال در عرضه نفت. با توجه به اینکه تقریباً ۱۲ درصد از تجارت دریایی جهانی از دریای سرخ عبور می‌کند، حملات حوثی‌ها احتمالاً نرخ‌های بیمه حمل و نقل را بالا نگه می‌دارد، باعث طولانی‌تر شدن سفرهای تجاری، اختلال در زنجیره‌های تامین و افزایش فشارهای تورمی می‌شود.

در عین حال، وضعیت در اوکراین به طور فزاینده‌ای چالش‌برانگیز می‌شود، زیرا احتمال تقسیم‌بندی دوفاکتوی این کشور افزایش یافته است (Bremmer and Kupchan, 2024).

روسیه از مزیت مادی برخوردار است و توانایی‌های اقتصادی و نظامی آن تقویت شده است. اوکراین، از سوی دیگر، با کمبود نیروی انسانی دست و پنجه نرم می‌کند و باید تولید دفاعی خود را افزایش دهد.

علاوه بر این، حمایت سیاسی و اقتصادی از سوی ایالات متحده در حال تضعیف است، در حالی که اتحادیه اروپا (EU) تحت تأثیر محدودیت‌های مالی و فقدان اجماع سیاسی قرار دارد. جدا از پیامدهای سیاسی – مانند آسیب به اعتبار ناتو و ایالات متحده – اوکراینی که تقسیم شده است همچنان چالش‌هایی را برای اقتصاد جهانی، به ویژه از طریق اختلالات بیشتر در بازارهای نفت و غذا ایجاد خواهد کرد.

علاوه بر این ریسک‌های عمده ناشی از درگیری‌ها، جهان با ریسک‌های ناشی از ابزارهای هوش مصنوعی (AI) غیرقانونی و قدرتمندتر، افزایش حمایت‌گرایی که تجارت مواد معدنی حیاتی را مختل می‌کند و عدم رسیدگی به آسیب‌پذیری‌های کلان اقتصادی و بازارهای مالی نیز روبرو است.

افزایش همکاری بین دولت‌های یاغی – مانند ایران، کره شمالی و روسیه – و پس‌رفت در مدل رشد چین نیز خطرات بین‌المللی را به همراه دارد (Bremmer and Kupchan, 2024).

در نهایت، ارزیابی محققان از ریسک‌های جهانی نشان‌دهنده احتمال بالای رشد سرانه تولید ناخالص جهانی کمتر از حد انتظار به دلیل سیاست‌های پولی سختگیرانه‌تر است (Bremmer and Kupchan, 2024). به طور کلی، احتمال انقباض اقتصادی عمیق‌تر، ناشی از تشدید پولی، شوک‌های مالی و افزایش قیمت انرژی به دلیل افزایش ریسک‌های ژئوپلیتیکی با تشدید درگیری‌ها در سه ماهه آخر سال ۲۰۲۳ کمی افزایش یافته است.

چگونه انتخابات و ریسک‌های سیاسی می‌توانند بر اقتصاد تأثیر بگذارند؟

بیش از نیمی از جمعیت جهان امسال در انتخابات سراسری یا محلی در سراسر جهان شرکت خواهند کرد. جای تعجب نیست که انتخابات یک موضوع سیاسی کلیدی در سال ۲۰۲۴ خواهد بود.

برخی از انتخابات، مانند انتخابات در اندونزی، مکزیک و ترکیه، ممکن است اثرات محلی یا منطقه‌ای محدودی داشته باشند. برخی دیگر، مانند انتخابات در هند و روسیه، نتایج غیرمنتظره‌ای به همراه نخواهند داشت.

برخی دیگر نیز می‌توانند پیامدهای سیاست خارجی قابل توجهی داشته باشند. به عنوان مثال، نتیجه انتخابات اخیر در تایوان می‌تواند بر روابط بین چین و ایالات متحده تأثیر بگذارد، در حالی که انتخابات در ایران می‌تواند مسیر درگیری اسرائیل و حماس را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به پیامدهای قیمت کالا شود.

انتخابات آینده اروپا نیز بسیار مهم است زیرا ترکیب پارلمان اتحادیه اروپا را در زمانی تعیین خواهد کرد که احزاب راست افراطی در حال ظهور هستند و این بلوک به طور فزاینده‌ای قطبی شده است.

انتخابات ایالات متحده احتمالاً بیشترین تأثیر را بر چشم‌انداز سیاسی و اقتصادی جهان خواهد داشت. بازگشت رئیس جمهور سابق دونالد ترامپ می‌تواند اقتصاد جهانی را به سه روش اصلی تحت تأثیر قرار دهد.

اول از طریق فشار فزاینده بر فدرال رزرو – بانک مرکزی ایالات متحده – و سیاست‌های مالی غیرمتعارف (مالیات و هزینه‌های عمومی). اگرچه ترامپ با فشار برای کاهش نرخ بهره می‌تواند به روند کاهش تورم آسیب برساند، اما کاهش مالیات غیرمتعارف او می‌تواند فشار بیشتری بر ترازهای مالی از طریق کسری‌های بالاتر وارد کند.

علاوه بر این، پیشنهاد او برای وضع تعرفه ۱۰ درصدی بر تمام کالاهای وارداتی می‌تواند جریان‌های تامین را بیشتر مختل کند و تأثیر قابل توجهی بر تولید ناخالص و رفاه خانوار ایالات متحده داشته باشد، به ویژه اگر شرکای تجاری تلافی کنند (Lee, 2023).

در نهایت، موضع ترامپ در مورد مسائل سیاست خارجی و امنیتی، به ویژه در مورد ناتو، می‌تواند پویایی قدرت جهانی را تغییر دهد. صرف نظر از نتیجه انتخابات، سیستم سیاسی ایالات متحده به طور فزاینده‌ای ناکارآمد می‌شود و اعتماد شهروندان به نهادهای سیاسی و اجتماعی به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسیده است.

آیا به چارچوب کلان اقتصادی جدیدی نیاز داریم؟

اگرچه تهدیدهای ناشی از رویدادهای ژئوپلیتیکی بسیار واقعی هستند، اما نتایج مثبتی نیز وجود دارد که باید در نظر گرفت:

اول، اقتصادهای بزرگ با وجود تجربه یکی از تهاجمی‌ترین دوره‌های سفت‌سازی سیاست‌های پولی در دهه‌های اخیر، انعطاف‌پذیری نشان داده‌اند.

دوم، ممکن است اقتصاد چین سریع‌تر از پیش‌بینی‌های قبلی بهبود یابد.

سوم، با وجود خطرات ناشی از تنظیمات دولتی دیرهنگام، پیشرفت‌ها در هوش مصنوعی (AI) پتانسیل باز کردن نوآوری‌های جدید و ایجاد دستاوردهای بهره‌وری قابل توجهی را دارند.

چهارم، تحولات در خاورمیانه هنوز منجر به افزایش قیمت نفت نشده است.

به طور کلی، تأثیر ریسک‌های ژئوپلیتیکی ممکن است به اندازه پیش‌بینی شده شدید نباشد.

با این حال، با توجه به خطرات بالقوه، آیا نیاز به اصلاح چارچوب کلان اقتصادی موجود برای رسیدگی موثرتر به چالش‌های جهانی وجود دارد؟

اجماع فعلی در مورد چارچوب کلان اقتصادی شامل حرکت آزاد کالاها و سرمایه، سیاست‌های مالی مبتنی بر قانون، بانک‌های مرکزی مستقل با تمرکز بر هدف‌گذاری تورم، نهادهای عمومی که اولویت‌بندی حفظ ثبات مالی و نهادهای بین‌المللی برای نظارت مالی و افزایش همکاری بین کشورها را در بر می‌گیرد.

ترک این چارچوب ممکن است مطلوب نباشد، زیرا اقتصاد جهانی به طور قابل توجهی از یک مدل مبتنی بر بخش خصوصی سود برده است و تکامل این نهادها بر اساس قوانین و توافقات بین‌المللی مورد توافق است.

اما اصلاحات تدریجی که می‌تواند اجماع بین‌المللی را تقویت کند، به دلیل افزایش احتمال ریسک‌های ژئوپلیتیکی، تکه‌تکه شدن بازارهای جهانی و خطرات مرتبط با آب و هوا که اقتصاد جهانی با آن روبرو است، ضروری است. این موارد شامل طراحی دستورالعمل‌های بانک مرکزی و قوانین مالی برای پاسخگویی انعطاف‌پذیرتر به شوک‌ها، بازسازی نهادهای بین‌المللی مانند مکانیسم حل اختلاف سازمان تجارت جهانی و بهبود فرآیند اجماع‌سازی است.

برای کسب اطلاعات بیشتر کجا می‌توان مراجعه کرد؟

ریسک‌های برتر ۲۰۲۴: گزارش گروه اوراسیا.
پیوند دادن ژئوپلیتیک به اقتصاد کلان: مصاحبه با ینس لارسن.
اصلاح چارچوب سیاست کلان اقتصادی، رها نکنید: مقاله کرئون باتلر.

چه کسانی متخصص در این زمینه هستند؟

ینس لارسن
کرئون باتلر
رضا مقدّم

نویسنده: احمد کایا
یادداشت نویسنده: این مقاله عمدتاً بر اساس بحث‌هایی در یک کارگاه داخلی در مورد ژئوپلیتیک و تأثیرات اقتصادی در موسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی ملی (NIESR) در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۴ استوار است. از ینس لارسن، رضا مقدّم و کرئون باتلر برای به اشتراک گذاشتن بینش‌های ارزشمند خود در طول کارگاه و بازخوردشان در مورد این مقاله سپاسگزارم.
تصویر: Diy 13 در iStock. توجه: آتش‌سوزی پس از بمباران ساختمان کارخانه را ویران کرد. مکان: سوریه


انتخابات اسرائیل – که در سپتامبر برای دومین بار در سال جاری برگزار شد – پس از نتایج غیرقطعی، در بن‌بست گیر کرده است. از نخست وزیر بنیامین نتانیاهو خواسته شده است تا دولت را تشکیل دهد، اما طبق گزارش‌های رسانه‌ها، ممکن است در این کار ناکام بماند. نتانیاهو قرار است این هفته با رقیب اصلی خود، بنی گانتز، رئیس سابق ارتش و عضو حزب آبی و سفید، دیدار کند. هر دو تلاش خواهند کرد تا یک دولت وحدت ملی به اصطلاح تشکیل دهند. اگر آنها در رسیدن به توافق شکست بخورند، آیا دور سوم انتخابات ضروری خواهد شد؟

این تنها یکی از بسیاری از سوالاتی است که بر سر اسرائیل سایه افکنده است. سوالات دیگری نیز در مورد پیامدهای اقتصادی انتخابات وجود دارد. این کشور که مدت‌ها به عنوان یک «ملت استارتاپی» متمرکز بر نوآوری و کارآفرینی مورد ستایش قرار گرفته است، با چندین چالش اقتصادی مواجه است. از جمله: اسرائیل چگونه با نابرابری بالا و بهره‌وری ضعیف مقابله خواهد کرد؟ چه باید در مورد فقر و افزایش هزینه‌های مسکن انجام شود؟ و اگر اقتصاد جهانی به سمت رکود پیش رود، همانطور که بسیاری از نشانه‌ها نشان می‌دهند، اسرائیل چگونه باید واکنش نشان دهد؟

برای کمک به پاسخ دادن به این سوالات و موارد بیشتر، Knowledge at Wharton با زوی اکشتاین، معاون سابق فرماندار بانک اسرائیل و استاد مهمان در Wharton صحبت کرد. او همچنین رئیس مدرسه اقتصاد تیومکین و رئیس موسسه آرون در IDC هرتزلیا است. اکشتاین بینش‌های خود را در برنامه رادیویی Knowledge at Wharton در کانال 132 SiriusXM به اشتراک گذاشت. (به پادکست در بالای این صفحه گوش دهید.)

متن ویرایش شده‌ای از این گفتگو در ادامه آمده است.

Knowledge at Wharton: با توجه به مهلت تعیین شده برای مذاکره، آیا راهی برای نتانیاهو وجود دارد که بتواند برای تشکیل یک دولت وحدت تلاش کند؟

زوی اکشتاین: امیدواریم که یک دولت تشکیل شود، اما با توجه به شرایط فعلی، به نظر می‌رسد که به سمت دور سوم انتخابات می‌رویم، [که] احتمالاً در اوایل سال 2020 برگزار خواهد شد. به احتمال زیاد، نتانیاهو یک دولت ائتلافی تشکیل نخواهد داد، زیرا او واقعاً به دنبال چیزی به نام «دولت ائتلافی» از حزب لیکود و حزب آبی و سفید نیست. او تمام سیاست‌های راست‌گرایانه خود را گرد هم می‌آورد و این با فقط حزب آبی و سفید کار نخواهد کرد. بنابراین، به نظر می‌رسد که نتانیاهو تا پایان این هفته ناتوانی خود را به رئیس جمهور اعلام خواهد کرد.

Knowledge at Wharton: چه عواملی باعث شده‌اند که وضعیت فعلی به این شکل درآید؟

اکشتاین: سیاست اسرائیل معمولاً به سه بعد تقسیم می‌شود. یکی پیشینه قومی بسیار قوی مرتبط با احزاب خاص است. [آنها] فوق‌متدین، متدین و لیکود، یک حزب میانه راست هستند که دارای پیشینه قومی نیز هست.

[بعد سیاسی دوم] چپ است که دارای پیشینه قومی نیز هست. مرتبط با آن، تعادل سیاسی [بین] راست و چپ است، به این معنی [که بین] کسانی که در یافتن راه حل‌ها تندروتر هستند، [مانند] نتانیاهو در سمت راست، و چپ.

[بعد سوم] – [وضعیت] بن‌بست فعلی به آن مربوط است – [از] احتمال سه اتهام [علیه] نتانیاهو به دلیل [ادعای] نقض قانون ناشی می‌شود. [احتمال این اتهامات] باعث شد که تمام چپ‌ها دیدگاه عمومی در اسرائیل را بپذیرند، [که] یک نخست وزیر با اتهامات احتمالی نمی‌تواند کشور را اداره کند. از آنجایی که نتانیاهو و راست اصرار دارند که او نخست وزیر بعدی یا نامزد نخست وزیری از سمت راست خواهد بود، این موضوع کشور را تقسیم کرده است. انتخابات اول [در آوریل امسال] در مورد این موضوع بود. انتخابات دوم [در سپتامبر] نیز در مورد این موضوع است و احتمالاً [به سمت] انتخابات سوم به طور کامل مربوط به این موضوع پیش می‌رویم.

Knowledge at Wharton: اگر بتوانیم یک گام به عقب برداریم، بنیامین نتانیاهو در دهه گذشته حضور پایدار و قابل توجهی در سیاست اسرائیل داشته است، اما همانطور که توضیح دادید، او [احتمالاً به دلیل] اتهاماتی که به او وارد شده است، مورد پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت. چه چیزی باعث شده است که رای دهندگان اسرائیلی از نتانیاهو روی برگردانند و فکر می‌کنید این موضوع چه معنایی برای توازن قدرت در اسرائیل دارد؟

اکشتاین: دو [عامل] وجود دارد. اقلیتی از رای دهندگان یهودی و اکثریت کامل رای دهندگان عرب با دیدگاه تندروانه نتانیاهو در مورد روند صلح [با ایران] مخالف هستند. علاوه بر این، ما مسئله اتهامات را داریم. اتهامات رای دهندگان و احزاب را به دو اردوگاه تقسیم کرد - کسانی که فکر می‌کنند [نخست وزیر در حال خدمت] واقعاً می‌تواند محاکمه شود، [و کسانی که فکر می‌کنند او ممکن است] مصون باشد.

[اردوگاه اول] در انتخابات آوریل با این ایده وارد شد که آنها می‌توانند قدرت دیوان عالی کشور را کاهش دهند و قوانین را تغییر دهند [تا اطمینان حاصل شود] که نخست وزیری که قانون را نقض می‌کند در حالی که در سمت خود است، مورد پیگرد قانونی قرار نخواهد گرفت. این دو پیشنهاد اکثریت را به دست نیاوردند - نه در انتخابات قبلی و نه این بار. این موضوع بن‌بست بزرگی را که در حال حاضر وجود دارد، ایجاد کرده است.

اما باید درک کنیم که اسرائیل یک دموکراسی است. بودجه‌ای وجود دارد. بودجه کار می‌کند. بوروکرات‌ها کشور را اداره می‌کنند. دولت در قدرت است. تصمیمات سیاسی گرفته می‌شود. سیاست‌های بین‌المللی در حال اجرا هستند. تمام مسائل دفاعی تحت پوشش قرار دارند. ما یک نخست وزیر داریم. او همچنین وزیر دفاع است. بنابراین، این وضعیتی است که تنها [محدودیت] آن این است که دولت نمی‌تواند اقدامات جدیدی انجام دهد.

Knowledge at Wharton: وضعیت اقتصاد اسرائیل در حال حاضر چگونه است؟

«یک بمب در مرکز تل آویو یا حتی در یک شهر کوچک می‌تواند کل نتیجه را در یک روز تغییر دهد.»

اکشتاین: اقتصاد به خوبی در حال اجرا است و بر اساس آنچه من آن را یک «روند طولانی مدت» مثبت می‌دانم، در حال اجرا است. اقتصاد با بیش از 3 درصد رشد می‌کند - یک نرخ رشد بسیار بالا. سرانه، نرخ رشد معادل یا کمی کمتر از میانگین کشورهای برتر OECD است. با این حال، رشد جمعیت در اسرائیل نزدیک به 2 درصد است - بالاترین میزان در بین کشورهای OECD. نرخ بیکاری کمتر از 4 درصد است. نرخ اشتغال بالاتر از ایالات متحده است و نزدیک به نرخ کشورهای برتر OECD مانند اتریش، سوئد و غیره است. درآمد لایه‌های پایین‌تر جمعیت در 10 سال گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته است. نابرابری در حال کاهش است، بنابراین به طور کلی، [رای دهندگان] در هر دو طرف احساس می‌کنند که اقتصاد به خوبی در حال اجرا است. از نظر ژئوپلیتیکی، ما از حمایت‌کننده‌ترین رئیس جمهور ایالات متحده [نسبت به] اسرائیل برخورداریم. در واقع، شکاف بین اعراب به ما حتی اجازه نمی‌دهد که در مورد [یک راه حل بالقوه] بحث کنیم، زیرا هیچ کس در مورد راه حل‌ها صحبت نمی‌کند.

بنابراین، به طور کلی، وضعیت نخست وزیر فعلی خوب است. نکته کلیدی سه اتهام [علیه نتانیاهو] است.

Knowledge at Wharton: اگر انتخابات سوم برگزار شود، چه اتفاقی می‌افتد؟

اکشتاین: پیش‌بینی انتخابات دشوار است، زیرا همانطور که می‌دانیم، تصمیمات رای دهندگان، به ویژه در شرایطی مانند این، گاهی اوقات در آخرین روز گرفته می‌شود. حتی در نظرسنجی‌ها، پیش‌بینی نتیجه دشوار است.

سوال این است که آیا روندی که در انتخابات گذشته دیدیم ادامه خواهد یافت یا خیر. آنچه دیدیم این است که [در یک «گروه راست میانه نرم» که به حزب لیکود تعلق داشت]، 1 یا 2 درصد تصمیم گرفتند که رای ندهند. برخی از آنها به [کولانو]، یک حزب کوچک به رهبری موشه کحلون، وزیر دارایی که به لیکود پیوسته بود، تعلق داشتند - احتمالاً به لیکود رای ندادند. [بنی بگین]، پسر [نخست وزیر سابق و بنیانگذار لیکود] مناخم بگین، یک هفته قبل از [انتخابات سپتامبر] اعلام کرد که برای اولین بار در زندگی خود به لیکود رای نخواهد داد. [او گفته بود که تصمیم او مربوط به] سیاست اقتصادی، سیاست خارجی یا سیاست‌های اجتماعی [حزب] نیست، [بلکه] مربوط به این واقعیت است که نخست وزیر نمی‌تواند [با توجه به اتهامات پیش رو] به کار خود ادامه دهد. [این رای دهندگان] بخش کوچکی را نمایندگی می‌کنند، [اما] ممکن است در انتخابات بعدی بزرگتر شوند.

[همچنین]، همانطور که می‌گوییم، ممکن است اوضاع در خاورمیانه تغییر کند. عدم قطعیت در آنجا وجود دارد. یک بمب در مرکز تل آویو یا حتی در یک شهر کوچک می‌تواند کل نتیجه را در یک روز تغییر دهد.

Knowledge at Wharton: با بازگشت به پیامدهای اقتصادی انتخابات اسرائیل، دیدم که شما اخیراً مقاله جالبی در Foreign Policy منتشر کرده‌اید. شما در آنجا اشاره کردید که شهروندان اسرائیلی به مسائل اقتصادی اهمیت می‌دهند، اما رای دهندگان اسرائیلی به آنها اهمیت نمی‌دهند. اگر اینطور است، می‌توانید آن را توضیح دهید؟

اکشتاین: این وضعیت به این صورت است - تفاوت واقعی بین احزاب اصلی وجود ندارد. لیکود، حزب آبی و سفید، حزب کار، همه سیاست‌های میانه راست دارند. همه مشکلات اصلی اسرائیل را شناسایی می‌کنند. مهم نیست چه کسی مسئول باشد، احتمالاً سیاست‌هایی را که من آن را سیاست‌های اصلی می‌دانم، اجرا خواهند کرد.

Knowledge at Wharton: چیز دیگری که در مورد اسرائیل بسیار جالب است این است که این کشور به عنوان یک «ملت استارتاپی» شناخته شده است و سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی را از برخی از شرکت‌های پیشرو در جهان جذب کرده است. اکنون، بسته به اینکه پس از تشکیل دولت جدید چه اتفاقی بیفتد، چه تأثیری می‌تواند بر نوآوری و کارآفرینی در اسرائیل داشته باشد؟

«کلیدی‌ترین مورد احتمالاً تعدیل در مالیات است که برای حل کسری بودجه مورد نیاز است.»

اکشتاین: مهم نیست چه دولتی [تشکیل شود]، دولتی خواهد بود که از ادامه [بودن] یک ملت استارتاپی حمایت کند. در اسرائیل، شرکت‌های فناوری پیشرفته و نوآوری [حدود 8 درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دهند]. در ایالات متحده این رقم 5 درصد است و در بیشتر کشورهای اروپایی حتی کمتر است. برخی از این شرکت‌های کوچک به شرکت‌های بزرگ تبدیل شده‌اند. بهترین مثال Waze است، (یک شرکت نرم‌افزاری ناوبری GPS که توسط کارآفرینان اسرائیلی تأسیس شده و توسط گوگل در سال 2013 خریداری شده است). بسیاری از چیزهایی که در آیفون نمی‌بینیم، اما در آیفون وجود دارد، توسط دانش اسرائیلی تولید می‌شود.

به هر حال، برخی از رهبران شرکت‌های فناوری یک فراخوان جمعی ضد نتانیاهو ایجاد کردند. از طرف دیگر، نتانیاهو سعی کرد ادعا کند که او مسئول [موفقیت] شرکت‌های فناوری پیشرفته [در اسرائیل] است و اکثر مردم با او مخالف نیستند.

نقاط ضعف و قوت اسرائیل به طور گسترده مورد توافق است و ما به یک دولت خوب و باثبات نیاز داریم تا سیاست‌های خوبی را اجرا کند.

Knowledge at Wharton: آیا شرکت‌های بخش فناوری در حال حاضر تأثیرگذارترین شرکت‌ها در اسرائیل هستند، از نظر داشتن ارتباط با دولت و توانایی ایجاد چارچوب برای حمایت از نتانیاهو یا عدم حمایت از او؟

اکشتاین: نه واقعاً. [شرکت‌های فناوری] با مردم تأثیرگذار نیستند. رهبران آنها [دیدگاه‌های خود را به عنوان] افراد بیان کردند. اگر به آمار رای در تل آویو و هرتزلیا، جایی که بیشتر این شرکت‌ها واقع شده‌اند، نگاه کنید، درصد مخالف نتانیاهو بلندترین است. اکثر افرادی که به نتانیاهو رای دادند، افراد کم‌درآمد در شهرهایی هستند که درآمد در آنها پایین‌تر است. با این حال، این مربوط به مسائل اقتصادی نیست. این بیشتر مربوط به چیزی است که من آن را جنبه قبیله‌ای سیاست اسرائیل می‌دانم.

Knowledge at Wharton: خوشحالم که به افراد کم‌درآمد اشاره کردید، زیرا اقتصاد اسرائیل با چالش‌هایی روبرو است و فقر یکی از آنهاست. افزایش هزینه‌های مسکن یکی دیگر از مسائل است. با توجه به درک شما از اقتصاد اسرائیل، چگونه انتظار دارید این مسائل با دولت جدیدی که به قدرت می‌رسد حل شود؟

اکشتاین: بیایید با جنبه فقر شروع کنیم. در دولت فعلی و دولت‌های قبلی بیش از 15 سال، اجماع وجود داشته است که راه کلیدی برای حل مسئله فقر، به کار گرفتن مردم و افزایش بهره‌وری است. و این کار انجام شده است. اسرائیل اشتغال را در میان افراد کم‌درآمد، به ویژه فوق‌متدین و جمعیت عرب افزایش داده است.

اجازه دهید چیزی را به شما بگویم که اکثر مردم نمی‌دانند. دولت نتانیاهو سه سال پیش تصمیم گرفت بزرگترین سرمایه‌گذاری را در جامعه عرب انجام دهد - نه از نظر مبلغ، [بلکه از نظر] نسبت. این سیاست‌ها شامل به کار گرفتن [اعضای] جمعیت عرب، کمک به آنها برای یافتن شغل و کمک به بهبود کیفیت [زندگی] آنها بود. آموزش حرفه‌ای یک اصلاحیه کلیدی است. من معتقدم مهم نیست چه [حزبی دولت را تشکیل دهد]، این اصلاحات را اتخاذ خواهد کرد. این دیدگاه که این یک مسئله کلیدی است و بازار کار و کیفیت کارگر راه حل است، ادامه خواهد داشت.

در بازار مسکن، نتانیاهو، دولت و وزرای او راه حل‌های پوپولیستی را دنبال می‌کنند که همه آنها شکست خورده‌اند. به مدت 10 سال، نتانیاهو [به ما گفته است] که او مسئله مسکن را حل خواهد کرد، اما هرگز نمی‌خواست با این مسئله مقابله کند. این به این دلیل نیست که او مشکلات را درک نمی‌کرد. ده سال پیش کسی بهتر از نتانیاهو نبود که مشکلات مربوط به خصوصی‌سازی مالکیت زمین [و در دسترس قرار دادن زمین برای ساخت و ساز] و نحوه تغییر آنها را توضیح دهد. اما نخست وزیری وجود نداشته است که بدتر از نتانیاهو در اجرای همان سیاست‌هایی که به کشور موعظه می‌کرد، باشد. نتانیاهو واعظ بزرگی در مورد کاهش مقررات و بوروکراسی بیش از حد بود. [در مورد اینکه چگونه اصلاحات در آنجا می‌تواند] بسیاری از مشکلات مسکن، مسئله بهره‌وری و فقر لایه‌های پایین‌تر جمعیت را از بین ببرد.

من معاون فرماندار [بانک اسرائیل، بانک مرکزی کشور] بودم زمانی که نتانیاهو انتخاب شد. من بسیار امیدوار بودم و با او و دولت برای اجرای این سیاست‌ها کار کردم. متأسفانه این اتفاق نیفتاده است. امیدوارم دولت بعدی اقدامات درست را انجام دهد.

Knowledge at Wharton: پس دولت جدید چه کاری باید انجام دهد که دولت قبلی انجام نداده است؟

اکشتاین: [ما باید] آنچه را که در اروپا و ایالات متحده برای کاهش بوروکراسی و مقررات بیش از حد و اجازه دادن به بخش خصوصی برای سرمایه‌گذاری انجام شده است، دنبال کنیم. ما در سرمایه‌گذاری خصوصی، به ویژه در تجارت و خرده‌فروشی، عقب هستیم، جایی که بهره‌وری ما بسیار پایین است. دومی دیجیتالی کردن اقتصاد است. اسرائیل در دیجیتالی کردن از هر کشور غربی عقب‌تر است. این مسائل کم‌هزینه هستند و مشکلات بزرگی نیستند. ما یک برنامه آموزش حرفه‌ای طراحی کرده‌ایم که باید ادامه یابد. مهمترین آن سرمایه‌گذاری در حمل و نقل عمومی است. ما در این زمینه عقب هستیم. ما به مترو برای منطقه متروپولیتن تل آویو نیاز داریم. این یک تصمیم بزرگ است و برای دولت بعدی آماده است.

کلیدی‌ترین مورد احتمالاً تعدیل در مالیات است که برای حل کسری بودجه مورد نیاز است. کسری از 3 درصد [از تولید ناخالص داخلی] به تقریباً 4 درصد افزایش یافته است. افزایش مالیات یا کاهش هزینه‌ها می‌تواند کسری را حدود 1 درصد از تولید ناخالص داخلی کاهش دهد. من معتقدم هر دولتی که بیاید این کار را انجام خواهد داد. سوال این است که آیا آنها آن را در مکان‌های مناسب انجام می‌دهند یا خیر. اسرائیل در واقع یک سیستم مالیاتی نسبتاً خوب دارد.

Knowledge at Wharton: آیا بخش تجاری خاصی وجود دارد که در حال حاضر در اسرائیل مستقر است و به طور بالقوه فرصت رشد بعدی است؟

«اکثر بخش فناوری پیشرفته ما تحقیق و توسعه را برای همه شرکت‌های بزرگ جهان ارائه می‌دهند که در ازای آن دستمزد بالایی به دست می‌آوریم، اما واقعاً شرکت‌های بزرگی نمی‌سازیم.»

اکشتاین: شناسایی آن دشوار است. فرصت رشد بعدی می‌تواند در بخش فناوری پیشرفته باشد - برای انتقال آن [به سطوح بالاتر] از استارتاپ‌های کوچک با سرمایه خطرپذیر که سپس فروخته می‌شوند. اکثر بخش فناوری پیشرفته ما تحقیق و توسعه را برای همه شرکت‌های بزرگ جهان ارائه می‌دهند که در ازای آن دستمزد بالایی به دست می‌آوریم، اما واقعاً شرکت‌های بزرگی نمی‌سازیم.

بهترین مثال اینتل است. اینتل بزرگترین شرکت خارجی در اسرائیل است. آنها حدود 3000 نفر در تحقیق و توسعه دارند. تبدیل برخی از [شرکت‌های فناوری پیشرفته] ما به اینتل یا نوکیا به طور بالقوه موفق‌ترین صنعت اسرائیل است.

Knowledge at Wharton: وضعیت آموزش در اسرائیل در حال حاضر چگونه است؟

اکشتاین: اسرائیل در ایجاد مدارس و کالج‌های آکادمیک بسیار موفق بوده است. حدود 50 درصد از افرادی که دبیرستان را تمام می‌کنند به آنچه ما «مشاغل آکادمیک» می‌نامیم می‌روند. این هم یارانه‌دار و هم خصوصی است.

اسرائیل در تولید [دیگر] 50 درصد موفق نبوده و کار زیادی نمی‌کند. منظور من آموزش حرفه‌ای و کالج‌های جامعه برای افرادی است که در دبیرستان عملکرد خوبی نداشتند.

حدود دو سال پیش به یک کمیته دولتی منصوب شدم و ما تقریباً یک سال پیش اصلاحاتی را پیشنهاد کردیم. متأسفانه، وزیر ما دو ماه پیش مورد اتهام قرار گرفت و حتی نتوانستیم پیشنهاد را به دولت ارائه دهیم. اما من معتقدم که پیشنهاد ما می‌تواند اصلاحات مثبتی بزرگی در اسرائیل ایجاد کند، به ویژه برای اعراب، فوق‌متدین و افراد کم‌مهارت که دبیرستان بدی داشته‌اند.

Knowledge at Wharton: این درک وجود دارد که کسانی که در دولت اسرائیل هستند، می‌دانند که این تغییراتی هستند که باید برای گام بعدی اقتصاد اسرائیل رخ دهند.

اکشتاین: بله، این درک در دولت وجود دارد. امیر یاران، استاد [مالی] Wharton سال گذشته در دسامبر به عنوان فرماندار بانک اسرائیل منصوب شد. دو ماه پیش، بانک اسرائیل یک گزارش کامل در مورد سیاست‌های اصلی خود منتشر کرد. تقریباً همه چیزهایی که من گفته‌ام با آن گزارش به رهبری امیر یاران سازگار است.

Knowledge at Wharton: نشانه‌هایی وجود دارد که رکود جهانی جدید در راه است. آیا فکر می‌کنید اسرائیل برای آن آماده است؟ دولت اسرائیل باید برای آماده شدن برای آن چه کاری انجام دهد؟

اکشتاین: ما قطعاً باید نگران آن باشیم، به ویژه از آنجایی که بخش زیادی از رکود مربوط به عدم اطمینان در مورد تجارت است. بخش زیادی از آن مربوط به چین و ایالات متحده است و اسرائیل در آن دخیل است زیرا شرکت‌های چینی در اسرائیل سرمایه‌گذاری کرده‌اند. دولت آمریکا از این که [سرمایه‌گذاران چینی] بزرگترین تولیدکنندگان فلزات و کودهای ما را خریداری کرده‌اند و در سیستم قطار زیرزمینی، جاده‌های ما و غیره سرمایه‌گذاری کرده‌اند، خوشحال نیست. تا به حال تأثیر منفی بزرگی ندیده‌ایم و شرکت‌های اسرائیلی، از جمله شرکت‌های فناوری پیشرفته، به همکاری با دولت چین ادامه می‌دهند. امیدوارم رئیس‌جمهور [ترامپ] به زودی به توافقی با چین برسد و تهدید از بین برود.


پس از کشتار وحشیانه حماس در ۷ اکتبر که تاکنون منجر به کشته شدن ۱۲۰۰ اسرائیلی، زخمی شدن هزاران نفر و گروگان‌گیری ۱۳۴ نفر شده است، هرگونه بحث در مورد صلح بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها یا راه حل دو کشوری، امری دور از دسترس به نظر می‌رسد.
با این حال، رهبران اسرائیل در طول بیش از ۷۵ سال گذشته بارها و بارها تلاش کرده‌اند تا رویای صلح را به واقعیت تبدیل کنند.
در طول روند صلح، راه حل دو کشوری یک مفهوم اساسی در مذاکرات اسرائیلی-فلسطینی و دیپلماسی بین‌المللی بوده است. اختلافات ارضی، نگرانی‌های امنیتی، وضعیت بیت‌المقدس، شهرک‌ها و حق بازگشت آوارگان فلسطینی همچنان موانع مهمی باقی مانده‌اند - و همچنین ضعف در رهبری فلسطینی مورد نیاز برای برداشتن گام‌های دشوار به سوی پایان دادن به درگیری.
طرح تقسیم سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷: تلاش‌ها برای صلح حتی در سال ۱۹۴۷، قبل از تأسیس دولت مدرن اسرائیل، آغاز شد، زمانی که کمیته ویژه فلسطین سازمان ملل (UNSCOP) تقسیم قلمرو فلسطین تحت قیمومت را به یک دولت یهودی و یک دولت عرب پیشنهاد کرد.
چه اتفاقی افتاد؟ مجمع عمومی سازمان ملل این پیشنهاد را تأیید کرد که رهبران یهودی آن را پذیرفتند، اما اعراب آن را رد کردند. پس از اعلام استقلال اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸، پنج ارتش عرب به دولت نوپا حمله کردند تا آن را نابود کنند. اسرائیل با موفقیت حملات را دفع کرد و در نهایت با اردن، سوریه، لبنان و مصر توافقنامه‌های آتش‌بس امضا کرد.
از سال ۱۹۴۷، چندین تلاش دیگر برای صلح صورت گرفته است. متأسفانه، همه آنها شکست خورده‌اند - و برخی با پیامدهای فاجعه‌بار:
توافق‌نامه‌های اسلو (۱۹۹۳ و ۱۹۹۵): توافق‌نامه‌های اسلو مجموعه‌ای از توافق‌های انتقالی بود که توسط اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) امضا شد و هدف آن ایجاد مشارکت برای مذاکره در مورد اختلافات مرزی، ایجاد خودمختاری فلسطینی از طریق ایجاد تشکیلات خودگردان فلسطین و در نهایت، هموار کردن مسیر صلح بود. در حالی که این مذاکرات منجر به دو توافق موفقیت‌آمیز (اسلو I در سال ۱۹۹۳ و اسلو II در سال ۱۹۹۵) شد، این توافقات از هم پاشید و منطقه را در حالت تداوم خصومت و بی‌اعتمادی رها کرد. چندین عامل کلیدی به شکست این توافقات کمک کرد.
چه اتفاقی افتاد؟ در سال ۱۹۹۵، ییتزهاک رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، توسط ایگال امیر، یک افراطی اسرائیلی که مخالف اسلو بود، ترور شد. این امر به دنبال یک رشته حملات تروریستی توسط گروه تروریستی حماس بود که مخالف اسلو بود و از نابودی دولت یهودی حمایت می‌کرد و بیشتر اردوگاه صلح در اسرائیل را تضعیف کرد. با این حال، با میانجی‌گری ایالات متحده، اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین در سال ۱۹۹۷ پروتکل حبرون را امضا کردند که انتقال بیشتر حبرون به کنترل فلسطینی را پیش‌بینی می‌کرد و یادداشت وای ریور در سال ۱۹۹۸ - درگیری بر سر این توافق در نهایت دولت راستگرای بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل را در سال ۱۹۹۹ سرنگون کرد و حزب کارگر به رهبری ایهود باراک را دوباره به قدرت رساند. باراک یادداشت شرم‌الشیخ را با یاسر عرفات، رهبر فلسطینی امضا کرد که هر دو طرف توافق کردند مذاکرات وضعیت دائمی را آغاز کنند، اما در نهایت به دلیل تعلیق مذاکرات فلسطینی‌ها بر سر ساخت‌وساز شهرک‌های اسرائیلی، به جایی نرسید.
نشست کمپ دیوید (۲۰۰۰): ایهود باراک، نخست‌وزیر وقت اسرائیل و بیل کلینتون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، یاسر عرفات، رهبر فلسطینی را برای مذاکرات در کمپ دیوید در سال ۲۰۰۰ دعوت کردند. باراک امتیازات ارضی قابل توجهی به فلسطینی‌ها ارائه داد، از جمله ایجاد یک دولت فلسطینی در بیشتر کرانه باختری و نوار غزه با بیت‌المقدس شرقی به عنوان پایتخت آن.
چه اتفاقی افتاد؟ مذاکرات نتوانست به توافق نهایی منجر شود و یاسر عرفات، رهبر فلسطینی، این پیشنهاد را رد کرد. بیل کلینتون بعداً اظهار داشت که عرفات فرصت تاریخی برای صلح را از دست داد.
پس از شکست این نشست، اعتراضات فزاینده فلسطینی‌ها به مناسبت بازدید آریل شارون از کوه معبد به آنچه به انتفاضه دوم معروف شد، تبدیل شد - تشدید خشونت‌آمیز تروریسم ضد اسرائیلی و یهودستیزانه که منجر به حملات تروریستی گسترده به غیرنظامیان اسرائیلی، از جمله بمب‌گذاری اتوبوس و حملات انتحاری شد و اسرائیل به اشغال مجدد بخش‌های بزرگی از کرانه باختری برای سرکوب خشونت‌های تروریستی پرداخت. رهبران اسرائیل عرفات را به تحریک و سازماندهی تروریسم متهم کردند. با انتفاضه دوم، روند اسلو به عنوان یک شکست تلقی شد، علیرغم اینکه بسیاری از جنبه‌های قانونی آن هنوز امروز در جای خود باقی است، مانند کنترل مداوم تشکیلات خودگردان فلسطین بر بخش‌هایی از کرانه باختری.
خروج از غزه (۲۰۰۵): در سال ۲۰۰۵، اسرائیل با غلبه بر مقاومت سیاسی عظیم و حملات تروریستی در طول انتفاضه دوم، از نوار غزه عقب‌نشینی کرد، شهرک‌ها و تأسیسات نظامی خود را به نام صلح برچید.
چه اتفاقی افتاد؟ پس از عقب‌نشینی اسرائیل در سال ۲۰۰۵، این سرزمین ساحلی تحت کنترل گروه تروریستی حماس که مورد حمایت ایران است، قرار گرفت که در سال ۲۰۰۷ با سرنگونی تشکیلات خودگردان فلسطین تحت کنترل فتح، به زور قدرت را به دست گرفت. حماس از حمایت ایران برای انجام چندین حمله مهم علیه اسرائیل از پایگاه خود در غزه، از جمله در سال‌های ۲۰۰۸، ۲۰۰۹، ۲۰۱۴، ۲۰۲۱ و به تازگی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، زمانی که تروریست‌های حماس بیش از ۱۴۰۰ اسرائیلی را به قتل رساندند، بیش از ۵۴۰۰ نفر را زخمی کردند، بیش از ۲۴۳ نفر را به گروگان گرفتند و هزاران موشک پرتاب کردند، استفاده کرده است.
کنفرانس آناپولیس (۲۰۰۷): در سال ۲۰۰۷، ایهود اولمرت، نخست‌وزیر اسرائیل و محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، با حمایت ایالات متحده، کنفرانس آناپولیس را راه‌اندازی کردند. هدف دستیابی به توافق صلح بود که منجر به ایجاد یک دولت فلسطینی شود. حماس از همه طرف‌ها خواست تا این کنفرانس را تحریم کنند.
چه اتفاقی افتاد؟ اولمرت گفت که به عباس پیشنهادی بی‌سابقه بر اساس بازگشت به مرزهای قبل از سال ۱۹۶۷، از جمله تبادل زمین و تقسیم بیت‌المقدس ارائه داده است. اما اولمرت هرگز پاسخ نهایی از فلسطینی‌ها در مورد این پیشنهاد دریافت نکرد. یک مذاکره‌کننده فلسطینی بعداً در رسانه‌ها اعتراف کرد که طرح اسرائیلی به طرف مقابل معادل ۱۰۰ درصد از اراضی مورد مناقشه در حال بحث را می‌داد.
توقف ساخت‌وساز شهرک‌ها (۲۰۰۹-۲۰۱۰): باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، پس از ورود به دفتر در سال ۲۰۰۹، تلاش کرد تا مذاکرات صلح اسرائیلی-فلسطینی را احیا کند. اوباما در سخنرانی در دانشگاه قاهره در آن سال، بار دیگر از راه حل دو کشوری حمایت کرد.
چه اتفاقی افتاد؟ به عنوان بخشی از یک ژست حسن نیت، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، توقف ساخت‌وساز شهرک‌ها را که یک خواسته‌ی کلیدی فلسطینی‌ها بود، به مدت ۱۰ ماه اجرا کرد. در حالی که مذاکرات به طور خلاصه از سر گرفته شد، محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، مذاکرات را لغو کرد.
طرح صلح برای رفاه (۲۰۲۰): دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، طرح "صلح برای رفاه" را در ژانویه ۲۰۲۰ ارائه کرد. این طرح چشم‌اندازی برای راه حل دو کشوری با پارامترهای خاص، از جمله حاکمیت اسرائیل بر برخی از شهرک‌ها در کرانه باختری و تبادل زمین ارائه داد. این طرح شامل یک جزء اقتصادی نیز بود که در ژوئن ۲۰۱۹ در کنفرانسی در بحرین رونمایی شد و وعده ۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری جدید برای فلسطینی‌ها را داد.
چه اتفاقی افتاد؟ این طرح تا حد زیادی توسط جامعه بین‌المللی رد شد، اگرچه توجه جدی به فرصت‌های جدید برای همکاری و سرمایه‌گذاری منطقه‌ای که در این پیشنهاد گنجانده شده بود، معطوف شد. فلسطینی‌ها در تدوین این طرح شرکت نکردند و پس از انتشار آن، به صراحت آن را رد کردند. محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، پس از تصمیم ترامپ برای به رسمیت شناختن بیت‌المقدس به عنوان پایتخت اسرائیل در سال ۲۰۱۷، دولت ترامپ را تحریم کرده بود.
وضعیت کنونی ما چیست؟
علیرغم برخی انتقادات به موضع سیاسی اسرائیل در سال‌های اخیر، رهبران اسرائیل بارها و بارها تعهد دولت یهودی به صلح را نشان داده‌اند. درست سال گذشته، یائیر لاپید، نخست‌وزیر اسرائیل، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، از راه حل دو کشوری حمایت کرد. در واقع، تاریخ نشان داده است که دهه‌ها رهبران اسرائیل برای دستیابی به صلح، از جمله قربانی کردن مشاغل سیاسی و در یک مورد، جان خود، تلاش‌های زیادی کرده‌اند. متأسفانه، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۸۷، حماس به طور قاطعانه صلح، راه حل دو کشوری و یهودیت را رد کرده است.
امروزه، با رهبری توافقنامه‌های آبراهام و تلاش‌ها برای عادی‌سازی روابط بین اسرائیل و عربستان سعودی، ما در یک لحظه نادر در تاریخ قرار داریم که جهان عرب می‌تواند نقش سازنده‌ای در گرد هم آوردن اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها به روش‌هایی غیرقابل تصور ایفا کند. AJC به طور قاطع از حق اسرائیل برای نابودی شبکه نفرت حماس حمایت می‌کند - اما وقتی زمان آن فرا رسد، ما همچنین آماده کمک به حمایت از یک راه حل سیاسی برای درگیری اسرائیلی-فلسطینی هستیم که ایالات متحده و شرکای عرب جدید را گرد هم می‌آورد. در حالی که اسرائیل باید از خود دفاع کند، ما همچنین می‌دانیم که تنها راه ارائه امنیت واقعی، غلبه بر نفرت پراکنده شده توسط ایران، حزب‌الله و حماس با گرد هم آوردن رهبران اسرائیلی و عربی است که به اصول صلح، رفاه و تفاهم متعهد هستند.


نظریه پیوند در سیاست بین‌الملل که برهم‌کنش میان سیاست داخلی و سیاست خارجی را مفروض می‌گیرد، ریشه فکری عمیقی دارد. نظریه صلح دموکراتیک که مدعی است ماهیت درونی یک رژیم بر گرایش‌های جنگ‌طلبانه آن تأثیر می‌گذارد، گونه‌ای از سیاست پیوندی است که در ابتدا توسط ایمانوئل کانت مطرح شد. باور رایج، پویایی‌های سیاسی داخلی را به عنوان یک متغیر مستقل در نظر می‌گیرد، در حالی که سیاست خارجی نتیجه هر دو پویایی سیاسی داخلی و درک از محیط بین‌المللی است.

هنری کسینجر زمانی اشاره کرد که اسرائیل هرگز سیاست خارجی نداشته، بلکه تنها سیاست داخلی داشته است – ادعایی که در ادبیات آکادمیک و نظرات رسانه‌ای به یک اصل مسلم تبدیل شده است. پس از آن، بسیاری از کارشناسان مشکلات اسرائیل در دستیابی به توافق صلح با برخی از همسایگانش را به «تکه‌تکه شدن» جامعه و سیاست اسرائیل نسبت داده‌اند که منجر به سوءتعبیر از رفتار این بازیگر مهم مدیترانه‌ای شرقی می‌شود.

این مقاله این ادعای گسترده را رد می‌کند و نشان می‌دهد که رابطه بین سیاست داخلی و سیاست خارجی اسرائیل پیچیده‌تر است. بخش اول تز اسرائیل تکه‌تکه شده را رد می‌کند، در حالی که بخش دوم دیدگاه رایج اسرائیلی در مورد روند صلح شکست‌خورده را ترسیم می‌کند. بخش سوم تأثیر روند صلح شکست‌خورده بر سیاست داخلی اسرائیل را تحلیل می‌کند و به ویژه به افول حزب کارگر می‌پردازد. بخش چهارم بر ظهور غریزه یکجانبه‌گرایی قوی در سیاست خارجی اسرائیل، که نتیجه روند صلح شکست‌خورده است، متمرکز است.

آیا اسرائیل جامعه‌ای چندپاره است؟

تصویر رایج از یک جامعه اسرائیلی عمیقاً چندپاره کاملاً نادرست است. تحلیل پویایی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در داخل اسرائیل نشان می‌دهد که شکاف‌های سیاسی-اجتماعی گذشته تا حد زیادی از بین رفته‌اند.

اولاً، مناظره‌های تند در مورد سیاست‌های اقتصادی که تا اواخر دهه 1970 رایج بود، از آن زمان ناپدید شده‌اند. اکثریت اسرائیلی‌ها موافقند که سرمایه‌داری بهترین راه برای ایجاد ثروت بیشتر است. اقتصاد قوی و پویا اسرائیل نتیجه سیاست‌های اقتصادی خردمندانه دو دهه گذشته است که بر ارزش‌های بازار و سازگاری با جهانی‌سازی تأکید دارد. در حال حاضر، تمام شاخص‌های اقتصادی چشم‌انداز روشنی را پیش‌بینی می‌کنند، با وجود مشکلات مداوم اقتصادی جهانی و مسائل امنیتی. یک اقتصاد قوی ثبات را تقویت می‌کند و تنش‌های اجتماعی و سیاسی را کاهش می‌دهد.

ثانیاً، شکاف اجتماعی اشکنازی-سفاردی بسیار کمتر از گذشته است: ازدواج‌های بین‌گروهی در حال افزایش است. تعداد سیاستمداران سفاردی در سطح محلی و ملی افزایش یافته است و سه دهه گذشته شاهد ورود یهودیان سفاردی به طبقه متوسط و همچنین به رتبه‌های ارشد در ارتش اسرائیل بوده است. اسرائیل همچنین سابقه خوبی در ادغام موفقیت‌آمیز مهاجران از طیف گسترده‌ای از کشورها با پیشینه‌های فرهنگی متنوع در جامعه اصلی دارد.

علاوه بر این، اجماع بیشتری در سراسر جامعه اسرائیل در مورد مسائل مربوط به روند صلح وجود دارد. به‌طور قابل‌توجهی، مناظره ایدئولوژیک در مورد آینده سرزمین‌های به دست آمده در سال 1967 به پایان رسیده است. سینا در سال 1979 و نوار غزه در سال 2005 واگذار شدند. کسی واقعاً از بازگشت به این سرزمین‌ها حمایت نمی‌کند. نگرش‌ها نسبت به بازگرداندن بلندی‌های جولان در ازای صلح کامل با سوریه از سال 1994 به‌طور مداوم بسیار ثابت بوده است. تقریباً دو سوم مردم یهودی با واگذاری جولان مخالف هستند و تقریباً همان درصد معتقد نیستند که یک توافق صلح پایدار با دمشق وجود دارد، یا اینکه در صداقت اظهارات اسد مبنی بر اینکه حتی به صلح علاقه‌مند است، اعتقاد دارند.

علاوه بر این، بیشتر اسرائیلی‌ها به «راه حل دو دولتی» با فلسطینی‌ها – که زمانی به عنوان یک خطر مرگبار تلقی می‌شد – پایبند هستند، اگرچه بسیاری در مورد توانایی دولت‌سازی فلسطینی‌ها بدبین هستند. در واقع، اکثریت قاطع موافقند که بخش‌های پرجمعیت عربی یهودیه و سامریه (کرانه باختری) را واگذار کنند و بلوک‌های شهرک‌ها، اورشلیم (به ویژه کوه معبد) و دره اردن را حفظ کنند. مناظره ارضی، که حول درصد سرزمین تاریخی می‌چرخد که باید به کنترل عرب‌ها واگذار شود، ایدئولوژیک نیست، بلکه در ارزیابی عمل‌گرایانه از نیازهای امنیتی اسرائیل بیان می‌شود.

علاوه بر این، انتظارات جناح چپ پس از توافقنامه اسلو برای همزیستی مسالمت‌آمیز با فلسطینی‌ها، که در بخش‌هایی از اسرائیل مورد انتقاد شدید قرار گرفت، جای خود را به اجماع صریح‌تری داده است که صلح در نزدیکی نیست. طبق یک نظرسنجی ژانویه 2011، 68 درصد از مردم یهودی معتقدند که فلسطینی‌ها راه حل دو دولتی را پایان راه نمی‌بینند و حتی اگر توافق صلح امضا شود، فلسطینی‌ها به مبارزه برای یک کشور فلسطینی در سراسر سرزمین اسرائیل ادامه خواهند داد. (یک نظرسنجی موازی در سرزمین‌ها، که توسط یک تیم آمریکایی انجام شد، نشان داد که اکثریت فلسطینی‌ها در واقع فرمول دو دولتی را به عنوان یک مرحله موقت می‌بینند و معتقدند که درگیری تنها زمانی به پایان می‌رسد که یک کشور فلسطینی از رود اردن تا دریای مدیترانه ایجاد شود.) جامعه اسرائیل با این ایده کنار آمده است که باید برای آینده قابل پیش‌بینی با شمشیر زندگی کند. در برابر تروریسم فلسطینی و بمباران موشکی از لبنان و غزه، انعطاف‌پذیری اجتماعی زیادی از خود نشان داده است.

تنها شکاف در جامعه اسرائیل که هنوز از نظر اجتماعی، فرهنگی و سیاسی اهمیت زیادی دارد، شکاف مذهبی-غیرمذهبی است. با این حال، این وضعیت تفاوت چندانی با مشکلات سیاست هویتی که سایر جوامع غربی با آن مواجه هستند، ندارد. علاوه بر این، درگیری بین دو اردوگاه کاملاً مشخص نیست و فضایی برای ایجاد یک سازش معقول باقی می‌گذارد. تعداد فزاینده‌ای از اسرائیلی‌ها خود را سنتی‌گرا می‌دانند که در میانه طیف ارتدوکس-غیرمذهبی قرار دارند.

شکست روند صلح

جامعه اسرائیل، به جز محافل کوچک رادیکال چپ‌گرا، در ارزیابی خود مبنی بر اینکه مذاکرات صلح با سوریه و فلسطینی‌ها که در اوایل دهه 1990 آغاز شد، شکست خورده است و مسئولیت این شکست بر عهده طرف مقابل است، اتفاق نظر دارد.

سوریه معمولاً غیرمنطقی و انعطاف‌ناپذیر در مسائل ارضی تلقی می‌شود و قصد دارد معامله‌ای بهتر از مصر در دهه 1970 به دست آورد. در واقع، بسیاری در مورد قصد رژیم اقلیت علوی برای پیگیری صلح واقعی تردید دارند. استدلال می‌شود که رژیم فعلی در واقع ترجیح می‌دهد درگیری ادامه یابد (وضع موجود) تا حکومت خود را مشروعیت بخشد و تنها برای محافظت از سوریه در برابر تجاوز احتمالی اسرائیل تحت الهام آمریکا به مذاکره علاقه‌مند است. پس از همه، نخست‌وزیران اسرائیل، اسحاق رابین (1992-95)، ایهود باراک (1999-2001) و ایهود اولمرت (2006-08) همگی پیشنهاد عقب‌نشینی از بلندی‌های جولان را دادند، اما نتوانستند پیمان صلح را به دست آورند.

مسئولیت فلسطینی‌ها در فروپاشی مذاکرات صلح حتی واضح‌تر است. رابین با ایجاد تشکیلات خودگردان فلسطین (PA) در کرانه باختری و غزه موافقت کرد و معتقد بود که تبادل سرزمین‌ها در ازای امنیت (نه صلح) صورت می‌گیرد. سپس، رهبر فلسطینی یاسر عرفات نتوانست آن‌چه را که باید ارائه دهد، زیرا تروریسم ادامه یافت و حتی پس از سال 2000 به سطوح بی‌سابقه‌ای رسید. علاوه بر این، رهبری فلسطین از پذیرش پیشنهادات بسیار سخاوتمندانه دو نخست‌وزیر اسرائیل، ایهود باراک در تابستان 2000 (کمپ دیوید) و ایهود اولمرت در پاییز 2008، خودداری کرد. به همین ترتیب، خروج کامل اسرائیل از غزه در سال 2005 – هم نظامی و هم شهرک‌ها – نتوانست حسن نیت فلسطینی‌ها را برانگیزد.

عدم عمل‌گرایی در سیاست فلسطین مانع از دستیابی به یک سازش تاریخی با جنبش ملی صهیونیستی (یهودی) می‌شود. این وضعیت با شکاف داخلی بین جنبش فتح، حامل تاریخی ناسیونالیسم فلسطینی، و حماس، یک جنبش اسلام‌گرا که اخیراً تأسیس شده است، تشدید شده است. حماس، یک سازمان اسلام‌گرای رادیکال که تلاش می‌کند شریعت را تحمیل کند و به نابودی کشور یهودی اختصاص دارد، در انتخابات ژانویه 2006 شورای قانون‌گذاری تشکیلات خودگردان فلسطین پیروز شد. در ژوئن 2007، شبه‌نظامیان حماس یک کودتای خونین را رهبری کردند و متعاقباً کنترل غزه را به دست گرفتند. شکاف بین غزه تحت کنترل حماس و کرانه باختری تحت کنترل فتح به نظر می‌رسد دائمی شده است و گرایش‌های گریز از مرکز را در جامعه و سیاست فلسطین تشدید می‌کند. نفوذ فزاینده حماس جامعه فلسطین را رادیکال می‌کند و توانایی آن را برای دستیابی و اجرای یک توافق با اسرائیل تضعیف می‌کند. فعالیت‌های نظامی ارتش اسرائیل علیه فعالان حماس در کرانه باختری مانع از به دست گرفتن کنترل آنجا توسط حماس می‌شود.

فلسطینی‌ها به مذاکره با اسرائیل «نه» می‌گویند. آن‌ها انتظار دارند که اسرائیل بدون مذاکره امتیازاتی بدهد و معتقدند که جامعه بین‌المللی بر اسرائیل فشار خواهد آورد. چنین استراتژی‌ای تنها ارزیابی اسرائیل را تقویت می‌کند که شریک صلح واقعی فلسطینی وجود ندارد.

دولت حماس در غزه از پذیرش شرایط لازم برای به رسمیت شناخته شدن و حمایت از سوی گروه چهارجانبه (آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه، سازمان ملل متحد) خودداری کرده است که عبارتند از: تعهد عمومی به عدم خشونت، به رسمیت شناختن اسرائیل و پذیرش توافقات و تعهدات قبلی. علاوه بر این، در سال‌های اخیر حماس هزاران موشک قسام به سمت شهرهای اسرائیل پرتاب کرده است. با وجود مشکلات اقتصادی پس از کودتای نظامی و ویرانی‌های ناشی از اسرائیل در جریان یورش به غزه (زمستان 2008/9)، حماس مسیر خود را تغییر نداده است.

امروزه، فلسطینی‌ها (تشکیلات خودگردان فلسطین و حماس) به مذاکره با اسرائیل «نه» می‌گویند. آن‌ها انتظار دارند که اسرائیل بدون مذاکره امتیازاتی بدهد و معتقدند که جامعه بین‌المللی بر اسرائیل فشار خواهد آورد. چنین استراتژی‌ای تنها ارزیابی اسرائیل را تقویت می‌کند که شریک صلح واقعی فلسطینی وجود ندارد.

تأثیر شکست روند صلح بر سیاست داخلی

افول حزب کارگر در سیاست اسرائیل تا حد زیادی به دلیل ارتباط آن با روند صلح شکست‌خورده است. در انتخابات ژوئن 1992، حزب کارگر 44 کرسی در کنست به دست آورد، از آن زمان این حزب شاهد کاهش قابل توجهی در محبوبیت خود بوده است. در انتخابات مه 1996، مه 1999، ژانویه 2003، مارس 2006 و فوریه 2009، حزب کارگر به ترتیب 44، 34، 26، 19 و 13 کرسی در کنست به دست آورد. در ژانویه 2011، در نتیجه شکاف در حزب، حزب کارگر تنها 8 کرسی در کنست را حفظ کرد و آینده آن به ویژه نامشخص به نظر می‌رسید. یک تحلیل ساده از رفتار انتخاباتی در قرن بیست و یکم نشان می‌دهد که حزب کارگر کنترل خود را بر بسیاری از رأی‌دهندگان میانه‌رو از دست داده است که ابتدا به شینوی (در سال 2003) و سپس به کادیما (در سال‌های 2006 و 2009) منتقل شدند.

افول حزب کارگر در ناتوانی آن در تشکیل ائتلاف‌های حاکم نیز مشهود است. از سال 1977، اسرائیل تنها دو بار توسط ائتلاف رهبری حزب کارگر حکومت شد، در دوره‌های 1992-96 و 1999-2001، زمانی که رهبران میانه‌رو و متمرکز بر امنیت مانند اسحاق رابین در سال 1992 و ایهود باراک در سال 1999 در راس آن قرار داشتند که هر دو محبوب‌تر از حزب خود بودند. توانایی باراک در تشکیل دولت ائتلافی در سال 1999، با وجود اکثریت راست‌گرا در کنست، بر این واقعیت استوار بود که او به طور مستقیم به عنوان نخست‌وزیر (در چارچوب یک سیستم رأی‌گیری دو مرحله‌ای – یک رأی برای حزب و یک رأی برای نخست‌وزیر) انتخاب شده بود.

حزب کارگر در سال 1993 روند اسلو را آغاز کرد. با این حال، «روند صلح» از آن زمان در اسرائیل بی‌اعتبار شده است و «صلح» به یک کلمه تحقیرآمیز برای بسیاری، حتی کسانی که از این آزمایش حمایت می‌کردند، تبدیل شده است. به همین ترتیب، تلاش‌ها برای معامله بلندی‌های جولان در ازای پیمان صلح با سوریه – که توسط رابین در دهه 1990 و توسط باراک در سال 2000 آغاز شد – نتوانست حمایت بیشتر اسرائیلی‌ها را به دست آورد.

پس از سال 2000، «اردوی صلح» در سیاست اسرائیل، به رهبری حزب کارگر، مسئولیت کمپین تروریستی فلسطینی‌ها را بر عهده گرفت. بیشتر اسرائیلی‌ها توافقنامه اسلو را سرزنش کردند که اجازه داد فلسطینیان تروریست بتوانند در نزدیکی شهرهای اصلی اسرائیل پناهگاهی داشته باشند. نتایج انتخابات سال‌های 2003، 2006 و 2009 این قضاوت را منعکس می‌کند.

در حالی که رهبران حزب کارگر همچنان به ایده صلح‌سازی لب‌خند می‌زدند و بر نیاز به مذاکره با فلسطینی‌ها تأکید می‌کردند، ناسازگاری فزاینده‌ای بین این اظهارات و واقعیت‌های موجود وجود داشت. ظهور احزاب میانه‌رو مانند شینوی و کادیما و موفقیت انتخاباتی نسبی آن‌ها، به وضوح نشان‌دهنده حرکت حزب کارگر به سمت قطب چپ‌گرای طیف است. آمرام میتزنا و امیر پرتز، که به ترتیب در سال‌های 2003 و 2006 موفق به کسب رهبری شدند، هر دو مواضع بسیار چپ‌گرایانه‌ای را نشان دادند. ترک مرکز نقشه سیاسی به لیکود و/یا احزاب میانه‌روی جدید، بزرگترین مجموعه رأی‌دهندگان اسرائیلی را از حزب کارگر سلب کرد.

علاوه بر این، حزب کارگر توانایی خود را در تشکیل دولت از دست داد. دو فعالیت اصلی در ساخت کشور یهودی – خدمت سربازی و سکونت در سرزمین‌ها – به تدریج توسط حزب کارگر و حامیانش رها شد. در گذشته، اعضای کیبوتز، که معمولاً با حزب کارگر همسو بودند، به طور نامتناسب در رتبه‌های افسران در نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) حضور داشتند. این دیگر درست نیست. ترکیب اجتماعی کلاس‌های فارغ‌التحصیل افسری در IDF به تدریج تغییر کرده است و سربازان ارتدوکس مدرن اکنون بیش از حد نمایندگی می‌شوند. در حالی که IDF همچنان مورد احترام‌ترین نهاد در اسرائیل است، حزب کارگر دیگر به عنوان سنگ بنای آن شناخته نمی‌شود.

به همین ترتیب، فعالیت گسترده سکونت‌گاه‌سازی تحت هدایت دولت‌های رهبری حزب کارگر اساساً در سال 1977 به پایان رسید و به جمعیت‌های دیگر اجازه داد تا این خلاء را پر کنند. در حالی که اکثریت اسرائیلی‌ها آماده امتیازات ارضی گسترده در کرانه باختری در چارچوب راه حل دو دولتی هستند، اما همچنان سکونت در سرزمین اسرائیل را یک ارزش صهیونیستی مهم می‌دانند. حزب کارگر به احمقانه اجازه داده است که محافل ارتدوکس مدرن و محافظه‌کار ارزش‌ها و نمادهایی را که زمانی به وضوح با حزب بنیانگذار دولت مرتبط بودند، اتخاذ کنند.

نماد صهیونیستی دیگری که حزب کارگر از آن دست کشیده است، اورشلیم است که در جنگ ژوئن 1967 توسط IDF تحت فرماندهی رابین، رئیس وقت ستاد مشترک، متحد شد. اورشلیم متحد برای سال‌ها نمایانگر ایمان در اجماع ملی بوده است – دیدگاهی که رابین در طول روند صلح اسلو به آن پایبند ماند. تمایل، سپس، شاگرد و جانشین سیاسی او، ایهود باراک، به تقسیم اورشلیم در اجلاس کمپ دیوید سال 2000، بسیاری از اسرائیلی‌ها را شوکه کرد. نقض این «تابو» حزب کارگر را به عنوان یک حزب چپ‌گرای حاشیه‌ای نشان داد و از نظر انتخاباتی مضر بود، زیرا بیش از دو سوم مردم یهودی با هرگونه تقسیم اورشلیم مخالف هستند. انتخابات سال 2009 بار دیگر مسئله اورشلیم متحد را پس از گزارش‌هایی مبنی بر اینکه دولت کادیما-کارگر با تشکیلات خودگردان فلسطین مذاکره کرده و توافق کرده است که بخش‌هایی از اورشلیم را به فلسطینی‌ها منتقل کند، مطرح کرد.

نادیده گرفتن جذابیت عظیم اورشلیم برای یهودیان در اسرائیل یک حماقت سیاسی است. حزب کارگر این کار را انجام داد و بهای آن را پرداخت. به تدریج، مواضع اولیه حزب کارگر در مورد مسائل جنگ و صلح و همچنین سرزمین‌ها، توسط حزب لیکود اتخاذ شد، در حالی که حزب کارگر بیشتر به سمت چپ طیف سیاسی اسرائیل حرکت کرد. این بخش نشان می‌دهد که چگونه تلاش برای انحراف از اجماع اسرائیل در مورد مسائل مربوط به جنگ و صلح از نظر سیاسی غیرمولد بوده است.

ظهور یکجانبه‌گرایی

به نظر می‌رسد که اسرائیل از سال 2000 وارد یک حالت یکجانبه‌گرایانه آشکار شده است. آنچه بلافاصله به ذهن می‌رسد، عقب‌نشینی مه 2000 از لبنان، ساخت دیوار امنیتی، خروج از غزه در سال 2005 و توقف شهرک‌سازی در سال 2009 است.

دلایل این تحول در تفکر اسرائیل پیچیده است. اما اساساً به شکست‌های روند صلح مربوط می‌شود. یکجانبه‌گرایی اسرائیل در وهله اول، ناامیدی عمیق از رد صلح پیشنهادی اسرائیل توسط سوریه و درک صریح این واقعیت است که شریک فلسطینی آماده یک سازش تاریخی با جنبش صهیونیستی، حتی به قیمت امتیازات دردناک اسرائیل، وجود ندارد.

ظهور یک جامعه فاسد و نالایق فلسطینی، مسحور شده با استفاده از خشونت و نشان دادن عناصری از پرستش مرگ، اراده اسرائیل برای جدایی را تقویت کرده است. تلاش یکجانبه برای جدایی در حمایت عمومی قوی از ساخت دیوار امنیتی نیز بیان شد که هدف آن محافظت از اسرائیلی‌ها در برابر تهدیدات و خطرات ناشی از یک جامعه فلسطینی فاسد، خودکامه و متعصب است.

گرایش یکجانبه‌گرایانه، یک ویژگی ذاتی در فرهنگ سیاسی اسرائیل، همچنین منعکس‌کننده ترکیبی از عناصر متضاد در روان صهیونیستی است. اخلاق پرومته‌ای – بشریت که با خدایان مقابله می‌کند، سرنوشت خود را به دست می‌گیرد – همیشه برای صهیونیست‌ها جذاب بوده است. فعال‌گرایی در اسرائیل مورد احترام است. اظهارات بنیانگذار اسرائیل، دیوید بن‌گوریون، مبنی بر اینکه «مهم نیست که ملل چه می‌گویند، بلکه مهم این است که یهودیان چه می‌کنند» منعکس‌کننده اعتقاد راسخ به این است که حقایق ایجاد شده در زمین، حتی با وجود نادیده گرفتن خواسته‌های همسایگان و جامعه بین‌المللی، تأثیر ماندگاری دارند.

در عین حال، یکجانبه‌گرایی اسرائیل نشان‌دهنده به رسمیت شناختن محدودیت‌های قدرت نظامی خود است. اسرائیل توانایی ابرقدرت‌ها را برای تحمیل خواسته‌های خود بر رقبای شکست‌خورده ندارد. تعداد کمی در اسرائیل به این باور پایبند هستند که برتری فناوری، اقتصادی و نظامی اسرائیل می‌تواند اعراب را مجبور به امضای پیمان صلح کند. به نوعی، یکجانبه‌گرایی به طور عمل‌گرایانه به این واقعیت اذعان می‌کند که همسایگان اسرائیل نمی‌توانند به طور رسمی با خواسته‌های اسرائیل موافقت کنند، اما می‌توانند به طور غیررسمی یک وضعیت موجود طراحی‌شده توسط اسرائیل را بپذیرند. حرکت آزادانه مردم و کالا از طریق پل‌های اردن پس از سال 1967 نمونه‌ای واضح از یک ترتیب یکجانبه و غیررسمی است که سال‌هاست پابرجاست.

باراک در سال 1999 ترجیح داد با سوریه به توافق برسد تا اسرائیل را از درگیری کم‌شدت خود با حزب‌الله در جنوب لبنان خارج کند. وقتی این اتفاق نیفتاد، او عقب‌نشینی یکجانبه از جنوب لبنان را پیش برد. در غیاب یک طرف مقابل فلسطینی، اسرائیل معتقد است که حق دارد منتظر نماند و مرزهای خود را تعریف کند. به همین دلیل، آریل شارون به طور یکجانبه از غزه خارج شد. پلتفرم دولت اولمرت (که در سال 2006 انتخاب شد)، که قول داد مرزهای اسرائیل را به طور یکجانبه تعریف کند تا یک کشور یهودی و دموکراتیک را حفظ کند، نه تنها یک میل سالم ناسیونالیستی برای نیفتادن در تله دوجنبه‌گرایی، بلکه یک میل عمیق برای جدایی از فلسطینیان همسایه را بیان کرد. تحت شرایطی تا حدودی متفاوت، دولت بنیامین نتانیاهو تصمیم گرفت یک توقف 10 ماهه یکجانبه در شهرک‌سازی به منظور دفع انتقادات آمریکا، بدون توهمی از تغییر رفتار فلسطینی‌ها، اتخاذ کند. این تصمیم مورد حمایت بیشتر اسرائیلی‌ها قرار گرفت زیرا آن‌ها از کاهش حضور اسرائیل در کرانه باختری حمایت می‌کنند و به دلیل نیاز به حفظ روابط خوب با ایالات متحده.

جذابیت گام‌های یکجانبه احتمالاً بیانگر آرزوی ساده‌لوحانه برای یک راه حل ساده نیز هست. شعار «صلح اکنون» امتحان شد. پس از آن، «ما از یک طرف، آن‌ها از طرف دیگر» نیز امتحان شد. پذیرش دستورالعمل «لبخند بزن و تحمل کن» در حالی که در یک مبارزه طولانی بر سر خانه خود هستید، از نظر روانی دشوار است. یکجانبه‌گرایی در اسرائیل جذاب بوده است، حتی اگر تروریسم فلسطینی به اسرائیل اجازه ندهد از سرزمین‌ها جدا شود. (IDF همچنان به حملات خود به شهرهای فلسطینی در مبارزه با تروریسم ادامه می‌دهد و از آنجایی که موشک‌های قسام به طور مداوم به اسرائیل پرتاب می‌شوند، گزینه ناخوشایند اشغال مجدد غزه در حال بررسی است.)

در واقع، رهبری اسرائیل درک می‌کند که یکجانبه‌گرایی محض، هرچقدر هم که برای مردم جذاب باشد، یک گزینه سیاستی واقعی نیست. عقب‌نشینی از غزه کاملاً یکجانبه نبود زیرا ابتدا در واشنگتن و سپس توسط کابینه اسرائیل تأیید شد. دولت اولمرت امیدوار بود که حمایت بین‌المللی را برای برنامه‌های یکجانبه خود برای جدایی از بخش‌هایی از کرانه باختری به دست آورد که پس از فاجعه لبنان در سال 2006 به تعویق افتاد. رها کردن فلسطینی‌ها به حال خود ممکن است آنچه سزاوار آن هستند باشد، اما حتی یکجانبه‌گرایان اسرائیلی نیز به دخالت بین‌المللی برای جلوگیری از یک فاجعه بشردوستانه بزرگ در سرزمین‌های فلسطینی اعتقاد دارند.

موضع یکجانبه‌گرایانه اسرائیل اغلب با این انتقاد که ماهیت سیاست داخلی اسرائیل باعث فلج سیاست خارجی آن می‌شود، در تضاد است. در دهه گذشته، سیستم سیاسی اسرائیل چندین تصمیم جسورانه در سیاست خارجی اتخاذ کرده است. به‌طور قابل‌توجهی، نشان داده است که توانایی حذف شهرک‌ها در غزه و سامریه در سال 2005 (و در سینا در سال 1981 در چارچوب پیمان صلح مصر) را دارد. با وجود انتقادات گسترده از عقب‌نشینی یکجانبه از جنوب لبنان و غزه، رویکرد یکجانبه‌گرایانه جذاب است و ممکن است در سیاست خارجی اسرائیل دوباره ظاهر شود.

نتیجه‌گیری

این مقاله ادعای اینکه تکه‌تکه شدن داخلی در سیاست اسرائیل مانع روند صلح است را رد می‌کند. در واقع، جامعه اسرائیل کمتر از آنچه به نظر می‌رسد درگیر شکاف‌های داخلی است و اجماع گسترده‌ای در مورد مذاکرات با همسایگان عرب خود نشان داده است. علاوه بر این، اسرائیلی‌ها متقاعد شده‌اند که سخاوت ارضی نشان داده شده توسط دولت‌هایشان توسط سوری‌ها و فلسطینی‌ها جبران نمی‌شود و به صداقت طرف مقابل خود شک دارند. فلسطینی‌ها به عنوان عمیقاً چندپاره، با حماس در حال صعود، دیده می‌شوند. نتیجه سیاسی این دیدگاه واقع‌بینانه و پذیرفته شده به طور گسترده، کاهش حمایت از احزابی است که با روند صلح شکست‌خورده مرتبط هستند، به ویژه حزب کارگر. علاوه بر این، بدبختی‌های روند صلح اسرائیل را به سمت یک حالت یکجانبه‌گرایانه آشکار سوق داده است. با توجه به اینکه وضعیت در خاورمیانه هیچ نشانه‌ای از بهبود نشان نمی‌دهد، تمایل اسرائیل به اتخاذ امتیازات ارضی پرخطر کاهش می‌یابد، زیرا نیاز آن به مرزهای قابل دفاع همچنان افزایش می‌یابد.


۵ دقیقه مطالعه

از دست رفتن غم‌انگیز جان‌ها و خطراتی که صلح در اسرائیل، غزه و سایر مناطق را تهدید می‌کند، به وضوح در ذهن مردم قرار دارد. در اینجا بحث مختصری در مورد پیامدهای اقتصادی احتمالی ارائه می‌دهیم، با در نظر گرفتن عدم قطعیت شدیدی که این وضعیت را مشخص می‌کند. پیامدهای این بحران به گستردگی و مدت زمان درگیری، تنش‌های ژئوپلیتیکی مرتبط و احتمال وقوع حملات تروریستی بستگی دارد. اگرچه واکنش کلی بازارهای مالی تا کنون نسبتاً محتاطانه بوده است، اما خطرات تشدید و گسترش درگیری قابل توجه است و پیامدهای بالقوه آن می‌تواند شدید باشد، به ویژه برای کشورهای منطقه.

بازارهای انرژی

از منظر اقتصادی جهانی، انرژی مهم‌ترین موضوع در کوتاه‌مدت است. قیمت نفت پیش از حمله به اسرائیل در حال حاضر بالا بود و این تحولات احتمال اختلال در عرضه (به ویژه اگر بحران شامل ایران شود یا اگر ناآرامی‌ها بر تولید در عراق تأثیر بگذارد) و نگرانی‌های کلی بازار را افزایش می‌دهد. قیمت نفت از زمان آغاز درگیری حدود ۵ دلار به ازای هر بشکه افزایش یافته است، اگرچه به نظر نمی‌رسد تولید نفت تحت تأثیر قرار گرفته باشد. شوک‌های عرضه نفت بر فعالیت‌های اقتصادی در کشورهای واردکننده انرژی و به طور کلی بر اقتصاد جهانی تأثیر می‌گذارد، به طوری که برآوردهای صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد که افزایش ۱۰ درصدی قیمت نفت می‌تواند رشد جهانی را ۰.۱۵ واحد درصد کاهش دهد. بسیاری از واردکنندگان نفت در کشورهای نوظهور و در حال توسعه، مانند پاکستان، در حال حاضر با چشم‌انداز اقتصادی چالش‌برانگیزی مواجه هستند. اختلال در عرضه گاز نیز امکان‌پذیر است (توقف‌هایی در تولید در میدان تامار اسرائیل وجود داشت) و ما شاهد افزایش فشار بر قیمت گاز اروپا بوده‌ایم. افزایش تنش‌ها در خاورمیانه می‌تواند بر عرضه گاز اروپا از کشورهای منطقه نیز تأثیر بگذارد.

علاوه بر تأثیر منفی شوک‌های قیمت انرژی بر فعالیت‌های اقتصادی، افزایش قیمت انرژی، کار را برای بانک‌های مرکزی در سراسر جهان که تلاش می‌کنند تورم را به هدف بازگردانند، دشوارتر می‌کند. برآوردهای صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد که افزایش ۱۰ درصدی قیمت نفت در سطح جهانی می‌تواند تورم جهانی را ۰.۴ واحد درصد افزایش دهد.

اجتناب از ریسک جهانی

افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی به طور کلی بر احساسات ریسک جهانی تأثیر می‌گذارد، شکاف‌ها را گسترش می‌دهد و فشار صعودی بیشتری بر دلار وارد می‌کند. تشدید شرایط مالی جهانی ناشی از این امر می‌تواند پیامدهای شدیدی برای اقتصادهایی با آسیب‌پذیری‌های خارجی داشته باشد. در میان این کشورها، چندین بازار نوظهور و اقتصاد در حال توسعه وجود دارند که از قبل با مشکلات بدهی خارجی و از دست دادن اعتماد سرمایه‌گذاران بین‌المللی مواجه بودند. علاوه بر تأثیر از طریق بازارهای مالی، افزایش تنش‌ها و احتمال اقدامات تروریستی فراتر از منطقه، می‌تواند بر اعتماد به طور کلی و در نتیجه بر تقاضای کل تأثیر بگذارد.

در دو هفته گذشته، واکنش بازارهای مالی محتاطانه بوده است، با کاهش بسیار جزئی در قیمت سهام جهانی و گسترش اندک شکاف‌ها. نرخ‌های بهره بلندمدت آمریکا که به طور معمول با افزایش احساسات ریسک‌گریز کاهش می‌یابد، در واقع افزایش یافته است، احتمالاً به دلیل نگرانی‌هایی مبنی بر اینکه افزایش قیمت انرژی فشارهای تورمی را افزایش می‌دهد و در نتیجه منجر به سیاست‌های پولی سختگیرانه‌تر می‌شود. اما خطر این وجود دارد که تشدید و گسترش درگیری منجر به واکنش بدبینانه‌تری در بازارهای مالی شود.

چشم‌انداز منطقه‌ای

اقتصاد اسرائیل از موقعیت قوی شروع می‌کند و در گذشته در برابر دوره‌های درگیری و جنگ تمام عیار، انعطاف‌پذیری قابل توجهی از خود نشان داده است. اقتصاد این کشور از زمان بحران مالی جهانی ۲۰۰۸-۲۰۰۹ با نرخ بالایی رشد کرده است (به طور متوسط ۴.۲ درصد و به ازای هر نفر ۲.۲ درصد) و تولید ناخالص داخلی آن در سال ۲۰۲۲ از ۵۰۰ میلیارد دلار فراتر رفت (۵۴۰۰۰ دلار به ازای هر نفر). این کشور دارای موقعیت طلبکار خالص خارجی بیش از ۳۰ درصد تولید ناخالص داخلی و ذخایر ارزی بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار است. با این وجود، این کشور به وضوح از طریق کانال‌های متعدد تحت تأثیر قرار می‌گیرد، از جمله تأثیر بسیج نظامی بر عرضه نیروی کار، کاهش گردشگری و تأثیر افزایش نگرانی‌های امنیتی بر نیازهای هزینه‌های عمومی، سرمایه‌گذاری و جریان‌های سرمایه. شِکِل که در ماه‌های قبل از حملات به دلیل نگرانی‌های مربوط به اختلاف نظر بر سر دادگاه عالی تضعیف شده بود، از اوایل اکتبر به طور اسمی حدود ۵ درصد کاهش یافته است و بانک اسرائیل اقداماتی را برای تثبیت بازارهای مالی انجام داده است، از جمله اعلام برنامه‌ای برای فروش حداکثر ۳۰ میلیارد دلار ذخایر ارزی.

سایر کشورهای منطقه در موقعیت ضعیف‌تری شروع می‌کنند. لبنان هنوز در بحران مالی بسیار شدیدی فرو رفته است، با کاهش تولید ناخالص داخلی بیش از ۵۰ درصد از سال ۲۰۱۸. اردن بدهی خارجی بالایی دارد (بدهی‌های خالص خارجی آن بیش از ۱۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی است) و درگیری‌های منطقه‌ای مداوم می‌تواند تأثیر شدیدی بر ثبات داخلی و گردشگری، که منبع مهمی از ارز خارجی است، داشته باشد. مصر نیز به طور مشابه به جریان‌های گردشگری برای دریافت ارز سخت وابسته است و با چشم‌انداز اقتصادی دشواری مواجه است، با شکاف‌های گسترده در بدهی خارجی خود و فشارهای وارده بر نرخ ارز به شدت مدیریت شده خود. وضعیت اقتصادی غزه که از ابتدا بسیار دشوار بود، فاجعه‌بار است، با نیازهای فوری کمک‌های اضطراری و چشم‌اندازهای ناامیدکننده برای بازسازی و فعالیت‌های اقتصادی آینده به طور کلی. و البته، محو شدن چشم‌انداز عادی‌سازی پایدارتر روابط با اسرائیل و کاهش تنش‌های منطقه‌ای، خبر بدی برای مجموعه وسیع‌تری از کشورها در خاورمیانه و فراتر از آن است.


سلام علاقه‌مندان به شمشیر سامورایی! آیا تا به حال شیفته‌ی تماشای جنگجویان مدرن با زره، در حال مبارزه با شمشیرهای بامبو در یک دوئل پرشتاب بوده‌اید؟ امروز، ما به دنیای کِندو، هنر رزمی‌ای که روح و تکنیک‌های شمشیرزنی سامورایی را به روزگار حاضر می‌آورد، شیرجه می‌زنیم. چه طرفدار قدیمی فرهنگ سامورایی باشید و چه تازه‌وارد دنیای کاتانا، این مطلب نگاهی عمیق به کِندو و جذابیت همیشگی آن ارائه می‌دهد.

پیشینه تاریخی
کِندو، که به معنای "راه شمشیر" است، ریشه در شمشیرزنی سنتی سامورایی‌ها دارد. این هنر از مکتب‌های مختلف کنجوتسو تکامل یافته است که تکنیک‌های رسمی مبارزه با شمشیر بودند. مدرن‌سازی کِندو در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با معرفی تجهیزات محافظتی و شمشیرهای بامبو آغاز شد که تمرین و مسابقه را ایمن‌تر کرد. این تکامل به کِندو اجازه داد تا هم به عنوان یک ورزش و هم به عنوان وسیله‌ای برای حفظ فرهنگ سامورایی شکوفا شود. نقاط عطف کلیدی شامل تأسیس فدراسیون کِندو ژاپن در سال 1952 است که به استانداردسازی و ترویج کِندو در سراسر جهان کمک کرد.

فلسفه و اصول
در هسته‌ی خود، کِندو فقط در مورد قدرت بدنی نیست؛ بلکه تجسمی از فلسفه‌ای مبتنی بر نظم، احترام و خودسازی مداوم است. مفهوم "کِندو" فراتر از مبارزه با شمشیر است و بر توسعه شخصیت از طریق آموزش‌های سخت و استحکام ذهنی تأکید دارد. تمرین‌کنندگان، که به آن‌ها کندوکا گفته می‌شود، تلاش می‌کنند تا فضایلی مانند صبر، فروتنی و یکپارچگی را پرورش دهند. این رشد ذهنی و معنوی به اندازه تسلط بر تکنیک‌های فیزیکی مهم است و منعکس‌کننده‌ی اخلاق عمیقاً ریشه‌دار سامورایی است.

آموزش و تکنیک‌ها
آموزش در کِندو ترکیبی از تمرینات بدنی و ذهنی است که برای ایجاد مهارت، سرعت و تمرکز طراحی شده است. کندوکاها با حرکات پایه شروع می‌کنند و به تدریج به تکنیک‌های پیچیده‌تر پیش می‌روند. تکنیک‌های کلیدی شامل ضربات (من، کوته، دو) و ضربات نوک تیز (تسکی) است که هر کدام به مناطق خاصی از زره حریف هدف‌گیری می‌کنند. تمرین‌کنندگان در طول تمرینات اسپارینگ از شینای، شمشیرهای بامبو، استفاده می‌کنند تا ایمنی را تضمین کنند و در عین حال امکان تمرین با تماس کامل را فراهم کنند. کاتا، یا فرم‌های از پیش تعیین شده، نیز در کِندو ضروری هستند و به دانش‌آموزان کمک می‌کنند تا تکنیک‌های خود را کامل کنند و اصول پشت هر حرکت را درک کنند. آمادگی ذهنی، از جمله مدیتیشن و تمرینات تمرکز، جزء جدایی‌ناپذیر آموزش کِندو است و تضمین می‌کند که کندوکاها در شرایط فشار آرام و متمرکز باقی بمانند.

تجهیزات و پوشاک
تمرین‌کنندگان کِندو لباس سنتی متشکل از کیوکگی (جکت تمرین) و ها کاما (شلوار گشاد) می‌پوشند که نمادی از نظم و احترام است. زره محافظ، که به آن بوگو گفته می‌شود، شامل کلاه ایمنی (من)، دستکش (کوته)، محافظ سینه (دو) و محافظ کمر (تاره) است. شینای، که از بامبو ساخته شده است، برای اسپارینگ و تمرین استفاده می‌شود. مراقبت و نگهداری مناسب از تجهیزات برای حفظ عملکرد و طول عمر آن بسیار مهم است و نشان‌دهنده‌ی احترام و تعهدی است که کندوکاها به تمرین خود دارند.

تأثیر بر فرهنگ مدرن
کِندو تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ مدرن، به ویژه در فیلم‌ها و انیمه داشته است. دوئل‌های پویا و شدید در کِندو بسیاری از شخصیت‌ها و صحنه‌های مبارزه را الهام بخشیده است و ظرافت و مهارتی را که در آن دخیل است، به نمایش می‌گذارد. مجموعه‌های محبوبی مانند "رورونی کنشین" و "بلیچ" شخصیت‌هایی را به تصویر می‌کشند که تکنیک‌های کِندو را نشان می‌دهند و مخاطبان را با مهارت و انضباط خود مجذوب می‌کنند. فراتر از سرگرمی، کِندو همچنان بر هنرهای رزمی مدرن تأثیر می‌گذارد و ارزش‌های احترام، نظم و خودسازی مداوم را ترویج می‌کند.

یادگیری کِندو در امروز
اگر از یادگیری کِندو الهام گرفته‌اید، فرصت‌های زیادی در سراسر جهان وجود دارد. دوجوهای متعددی و سازمان‌هایی وجود دارند که به حفظ و آموزش این هنر رزمی اختصاص داده شده‌اند. مبتدیان تشویق می‌شوند تا با ذهنی باز و تعهدی به درک جنبه‌های فیزیکی و فلسفی کِندو به آموزش خود بپردازند. یافتن یک دوجوی معتبر با مربیان مجرب برای به دست آوردن درک عمیق و اصیل از این هنر بسیار مهم است.

نتیجه‌گیری
کِندو ارتباطی منحصر به فرد و عمیق با روح سامورایی ارائه می‌دهد و ترکیبی از مهارت فیزیکی، نظم ذهنی و تعهد به رشد شخصی است. چه به تکنیک‌های پویا جذب شده باشید و چه به فلسفه غنی کِندو، این هنر رزمی تجربه‌ای جذاب و غنی‌کننده را ارائه می‌دهد.

امیدوارم از این بررسی کِندو لذت برده باشید. تا دفعه بعد، کنجکاو بمانید و به دنیای شگفت‌انگیز فرهنگ سامورایی بپردازید!