تحلیل‌های جدیدی از سوی دفتر بودجه کنگره و وزارت خزانه‌داری ایالات متحده نشان می‌دهد که این کشور به سرعت به تاریخی نزدیک می‌شود که دولت دیگر قادر به پرداخت بدهی‌های خود نباشد، که به عنوان «تاریخ X» نیز شناخته می‌شود. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که حتی نزدیک شدن به نقض سقف بدهی ایالات متحده می‌تواند اختلالات قابل توجهی در بازارهای مالی ایجاد کند که شرایط اقتصادی خانوارها و کسب‌وکارها را تحت تأثیر قرار دهد. داده‌های لحظه‌ای که در زیر نشان داده شده‌اند، نشان می‌دهند که بازارها در حال حاضر با افزایش ریسک، مانور سیاسی مربوط به عدم پرداخت بدهی دولت فدرال را در قیمت‌گذاری خود لحاظ کرده‌اند.

نقض واقعی سقف بدهی ایالات متحده احتمالاً آسیب جدی به اقتصاد این کشور وارد خواهد کرد. تحلیل‌های انجام شده توسط شورای مشاوران اقتصادی (CEA) و محققان مستقل نشان می‌دهد که اگر دولت ایالات متحده در پرداخت تعهدات خود - چه به طلبکاران، پیمانکاران یا شهروندان - ناتوان شود، اقتصاد به سرعت به سمت عقب حرکت خواهد کرد و عمق زیان‌ها به مدت زمان نقض بستگی دارد. یک عدم پرداخت طولانی‌مدت احتمالاً منجر به آسیب جدی به اقتصاد خواهد شد، به طوری که رشد مشاغل از روند فعلی افزایش قوی به سمت زیان‌هایی به تعداد میلیون‌ها نفر تغییر خواهد کرد.

جدول ۱: اثرات اقتصادی تخمینی بن‌بست سقف بدهی: فصل سوم سال ۲۰۲۳

به عبارت دیگر، عدم پرداخت بدهی دولت می‌تواند دستاوردهای تاریخی اقتصادی را که از زمان به قدرت رسیدن رئیس‌جمهور به دست آمده است، معکوس کند: نرخ بیکاری نزدیک به پایین‌ترین سطح ۵۰ سال اخیر، ایجاد ۱۲.۶ میلیون شغل و هزینه‌های مصرف‌کننده قوی که به طور مداوم موتور رشد پایدار و قابل اعتمادی را به حرکت درآورده است، که از طریق حقوق و دستمزد بازار کار قوی و ترازنامه خانوار سالم پشتیبانی می‌شود.

از آنجایی که دولت قادر به اجرای اقدامات ضدچرخه در یک رکود ناشی از نقض نخواهد بود، گزینه‌های سیاستی محدودی برای کمک به کاهش تأثیر بر خانوارها و کسب‌وکارها وجود خواهد داشت. توانایی خانوارها و کسب‌وکارها، به ویژه کسب‌وکارهای کوچک، برای استقراض از بخش خصوصی به منظور جبران این درد اقتصادی نیز به خطر خواهد افتاد. خطرات ناشی از عدم پرداخت باعث افزایش سرسام‌آور نرخ بهره، از جمله نرخ بهره اوراق قرضه دولتی، وام‌های مسکن و کارت‌های اعتباری خواهد شد.

سابقه تاریخی نشان نمی‌دهد که دولت ایالات متحده از «تاریخ X» عبور کرده و سقف بدهی خود را نقض کند، مگر اینکه کنگره سقف قانونی بدهی فدرال را افزایش یا تعلیق کند. با این حال، اجماع گسترده‌ای بین اقتصاددانان وجود دارد که چنین رویدادی یک فاجعه اقتصادی کاملاً قابل اجتناب را ایجاد خواهد کرد.

به عنوان مثال، تحلیلگران موسسه بروکینگز، وندی ادلبرگ و لوئیز شاینر، اخیراً استدلال کردند که «بدتر شدن انتظارات در مورد احتمال عدم پرداخت، اختلالات قابل توجه در بازارهای مالی را به طور فزاینده‌ای محتمل می‌کند» و اینکه «چنین اختلالاتی در بازارهای مالی به احتمال زیاد با کاهش قیمت سهام، از دست دادن اعتماد مصرف‌کننده و کسب‌وکار و انقباض در دسترسی به بازارهای اعتباری خصوصی همراه خواهد بود.»

در واقع، ما در حال حاضر شواهدی از استرس قابل توجه بازار مرتبط با تنش‌های سقف بدهی مشاهده کرده‌ایم. بازده اوراق قرضه دولتی با سررسیدهای نزدیک به «تاریخ X» به طور قابل توجهی افزایش یافته است - که به طور مستقیم هزینه استقراض برای دولت و در نتیجه هزینه برای مالیات‌دهندگان را افزایش می‌دهد. شکل ۱ در زیر این موضوع را نشان می‌دهد؛ از اواسط آوریل، بازده اوراق قرضه دولتی کوتاه‌مدت در حدود «تاریخ X» مورد انتظار، تقریباً ۱ درصد واحد یا حدود ۲۰ درصد افزایش یافته است.

شکل ۱: منحنی بازده اوراق قرضه دولتی

هزینه بیمه بدهی ایالات متحده نیز به طور قابل توجهی افزایش یافته و اکنون به بالاترین حد تاریخ رسیده است که نشان‌دهنده نگرانی‌های فزاینده در مورد عدم پرداخت بدهی ایالات متحده است. در واقع، اسپرد قراردادهای مبادله نکول اعتباری (CDS) - حق بیمه‌هایی که باید برای بیمه بدهی ایالات متحده پرداخت شود - از ماه آوریل به طور چشمگیری شروع به افزایش کرده‌اند، همانطور که در شکل ۲ در زیر نشان داده شده است.

شکل ۲: حق بیمه اوراق قرضه دولتی ایالات متحده یک‌ساله

هرچه ایالات متحده به سقف بدهی نزدیک‌تر شود، انتظار داریم این شاخص‌های استرس بازار بدتر شوند که منجر به افزایش نوسانات در بازارهای سهام و اوراق قرضه شرکتی و ممانعت از توانایی شرکت‌ها برای تأمین مالی و مشارکت در سرمایه‌گذاری‌های مولد که برای گسترش رونق فعلی ضروری است، شود.

خطرات عدم پرداخت کوتاه مدت

در صورت نقض سقف بدهی، هزینه‌ها برای اقتصاد احتمالاً به سرعت احساس خواهد شد. مارک زاندی، اقتصاددان ارشد Moody’s Analytics، پیش‌بینی کرد که حتی با یک عدم پرداخت کوتاه مدت، «بحرانی با نرخ بهره سرسام‌آور و سقوط قیمت سهام شعله‌ور خواهد شد. بازارهای تامین مالی کوتاه‌مدت، که برای جریان اعتبار که به تأمین مالی فعالیت‌های روزانه اقتصاد کمک می‌کند، ضروری هستند، احتمالاً نیز تعطیل خواهند شد.» بلافاصله پس از عدم پرداخت، Fitch Ratings گزارش می‌دهد که «رتبه ایالات متحده به «RD» (عدم پرداخت محدود) تغییر می‌یابد [و] اوراق قرضه خزانه داری تحت تأثیر رتبه «D» را تا زمان رفع عدم پرداخت خواهند داشت.»

طبق گفته Moody’s، حتی یک نقض کوتاه مدت سقف بدهی می‌تواند منجر به کاهش تولید ناخالص داخلی واقعی، از دست دادن تقریباً ۲ میلیون شغل و افزایش نرخ بیکاری به تقریباً ۵ درصد از سطح فعلی ۳.۵ درصد شود. Moody’s همچنین خاطرنشان می‌کند که حتی یک نقض کوتاه مدت سقف بدهی می‌تواند منجر به افزایش دائمی هزینه‌های بهره شود: «اگر اوراق قرضه خزانه داری دیگر توسط سرمایه‌گذاران جهانی به عنوان بدون ریسک تلقی نشوند، نسل‌های آینده آمریکایی‌ها هزینه اقتصادی گزافی را پرداخت خواهند کرد.» یک تحلیل بروکینگز خاطرنشان کرد که از دست دادن ایمنی و نقدینگی بی‌نظیر بازار خزانه داری به دلیل عدم پرداخت می‌تواند به بیش از ۷۵۰ میلیارد دلار افزایش هزینه‌های استقراض فدرال در طول یک دهه آینده منجر شود. اقتصاددانان موسسه پیترسون استدلال کرده‌اند که کاهش تقاضا برای اوراق قرضه خزانه داری، نقش دلار را در اقتصاد جهانی تضعیف می‌کند: «این تضعیف خریدهای رسمی دلار احتمالاً باعث افزایش نوسانات در ارزش دلار در برابر سایر ارزها و کاهش نقدینگی می‌شود و سرمایه‌گذاران را به کاهش دارایی‌های دلاری در هر شکلی سوق می‌دهد.»

خطرات عدم پرداخت طولانی مدت

هزینه‌ها در صورت عدم پرداخت طولانی‌مدت حتی بیشتر خواهد بود. یک شبیه‌سازی CEA از اثرات عدم پرداخت طولانی‌مدت (شکل ۳) نشان‌دهنده یک رکود فوری و شدید در مقیاس رکود بزرگ است.[۱] در فصل سوم سال ۲۰۲۳، اولین فصل کامل نقض شبیه‌سازی شده سقف بدهی، بازار سهام ۴۵ درصد سقوط می‌کند که منجر به ضربه‌ای به حساب‌های بازنشستگی می‌شود؛ در همین حال، اعتماد مصرف‌کننده و کسب‌وکار آسیب‌های قابل توجهی را متحمل می‌شود که منجر به کاهش مصرف و سرمایه‌گذاری می‌شود. بیکاری ۵ درصد افزایش می‌یابد زیرا مصرف‌کنندگان مصرف خود را کاهش می‌دهند و کسب‌وکارها کارمندان خود را اخراج می‌کنند. بر خلاف رکود بزرگ و رکود کووید، دولت قادر به کمک به مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها نخواهد بود. با ادامه نقض، اقتصاد به آرامی بهبود می‌یابد و نرخ بیکاری در پایان سال ۲۰۲۳ همچنان ۳ درصد بیشتر است.

شکل ۳: افزایش و کاهش مشاغل تحت افزایش سقف بدهی پاکیزه در مقابل عدم پرداخت طولانی‌مدت، فصل سوم سال ۲۰۲۳ تا فصل اول سال ۲۰۲۴

یک تحلیل اخیر توسط Moody’s با استفاده از یک مدل متفاوت از اقتصاد کلان به نتیجه مشابهی رسیده است. آنها پیش‌بینی می‌کنند که تحت افزایش سقف بدهی پاکیزه، رشد مشاغل در چند فصل آینده ادامه می‌یابد و ۹۰۰۰۰۰ شغل اضافه می‌شود. اما در سناریوی عدم پرداخت طولانی‌مدت، زیان مشاغل به تقریباً ۸ میلیون نفر می‌رسد، که تفاوت بسیار چشمگیری با مدل‌سازی ما دارد.

بدون توانایی صرف هزینه برای اقدامات ضدچرخه مانند بیمه بیکاری گسترده، دولت در پاسخ به این آشفتگی با محدودیت‌هایی مواجه خواهد شد و قادر به کاهش تأثیر بر خانوارها نخواهد بود. خانوارها نیز قادر به استقراض از بخش خصوصی نخواهند بود زیرا نرخ بهره ابزارهای مالی که خانوارها و کسب‌وکارها از آن استفاده می‌کنند - اوراق قرضه دولتی، وام‌های مسکن و نرخ بهره کارت‌های اعتباری - به دلیل خطرات آینده نامشخص به طور سرسام‌آوری افزایش می‌یابد.

در حالی که سیاست‌گذاران تا به امروز، در طول تاریخ طولانی کشور ما، از وارد کردن چنین آسیبی به اقتصاد آمریکا و حتی اقتصاد جهانی خودداری کرده‌اند، تقریباً هر تحلیلی که ما دیده‌ایم نشان می‌دهد که عدم پرداخت منجر به شرایط رکودی عمیق و فوری می‌شود. اقتصاددانان ممکن است در مورد بسیاری از مسائل توافق نداشته باشند، اما وقتی صحبت از بزرگی خطرات ناشی از نزدیک شدن یا نقض سقف بدهی می‌شود، این اجماع عمیقاً نگران‌کننده را به اشتراک می‌گذاریم.

[۱] شبیه‌سازی CEA با استفاده از FRB/US با فرض شوک‌های منفی به اعتماد مصرف‌کننده و کسب‌وکار که یادآور شوک‌های تجربه شده در طول رکود بزرگ است، افزایش حق بیمه نرخ بهره و کاهش ۲۰-۳۰ درصدی هزینه‌های دولت انجام شد. با توجه به سطح تورم فعلی بالا، نرخ وجوه فدرال تحت حاکمیت قانون تیلور به آرامی به فاجعه اقتصادی واکنش نشان می‌دهد.


تاثیر نکول دولت ایالات متحده در تعهدات بدهی‌اش احتمالاً بسیار گسترده و دوربرد خواهد بود و حتی بهترین سناریوها نیز خوشایند نیستند.
در 63 سالی که از تصویب اولین قانون سقف بدهی توسط کنگره آمریکا می‌گذرد، ایالات متحده 78 بار برای افزایش سقف بدهی اقدام کرده است. با وجود دوری احتمال نکول ارادی آمریکا، دوران همه‌گیری به سازمان‌ها اهمیت برنامه‌ریزی احتمالی و توانایی سازگاری با سناریوهای افراطی را آموخته است. بنابراین، بررسی پیامدهای احتمالی نکول آمریکا بر تجارت جهانی با جزئیات بیشتر برای درک بهتر چالش‌هایی که شرکت‌های بین‌المللی، زنجیره‌های تامین و دولت‌ها با آن مواجه خواهند شد، ارزشمند است.

گزینه 1: نکول غیرفنی
وزارت خزانه‌داری آمریکا در صورتی که «اقدامات فوق‌العاده» که از بروز بحران جلوگیری می‌کنند به نقطه شکست برسند، چند گزینه دارد. وزیر خزانه‌داری می‌تواند انتخاب کند که به پرداخت به دارندگان اوراق قرضه ادامه دهد و آنها را در اولویت قرار دهد تا از نکول فنی جلوگیری کند. چنین اقدامی از معنای رایج نکول جلوگیری می‌کند، زیرا ایالات متحده به تعهدات خود در قبال وام‌دهندگان خود عمل خواهد کرد. این امر همچنین به دولت پوششی می‌دهد تا از بزرگترین آسیب‌ها به تجارت بین‌المللی و رژیم ارزی جلوگیری کند، اما بعید است بدون آسیب قابل توجهی به جایگاه و اعتبار خود از آن فرار کند.

در حالی که از نظر فنی از نکول جلوگیری می‌شود، رسیدن به این نقطه به طور قابل پیش‌بینی منجر به تنزل رتبه اعتباری کشور و افزایش کلی نرخ بهره خواهد شد، همانطور که در سال 2011 در آستانه نکول مشاهده شد. تاثیر مهم‌تر این بار بر اقتصاد داخلی خواهد بود. اولویت دادن به اوراق قرضه منجر به کاهش قابل توجه هزینه‌های داخلی می‌شود، زیرا خزانه‌داری جریان نقدی ناکافی خود را به بازپرداخت وام‌دهندگان منحرف می‌کند. پرداخت‌ها به برنامه‌های ایالتی، مراقبت‌های بهداشتی، تامین اجتماعی و هزینه‌های نظامی در نتیجه کاهش بیشتری نسبت به آنچه در غیر این صورت رخ می‌داد، تجربه خواهند کرد. ایالات متحده تقریباً به طور قطع با بیکاری بالا وارد رکود خواهد شد.

فرو رفتن ایالات متحده در رکود باعث می‌شود سایر اقتصادهای شکننده نیز وارد رکود شوند و تقاضای اقتصادی جهانی را کاهش دهند. با این حال، این سناریو بیشتر شبیه یک رکود جهانی سنتی است، نوعی که قبلاً مورد پیمایش و مستندسازی قرار گرفته است. نکول غیرفنی، با وجود چالش‌های منحصر به فرد خود، برای سازمان‌ها و مشاغل نسبت به گزینه 2 آشنا‌تر خواهد بود.

گزینه 2: نکول کلاسیک
در این شرایط، هزینه‌های داخلی بر دارندگان اوراق قرضه اولویت دارند و دولت ایالات متحده در پرداخت بدهی‌های خود نکول می‌کند. بلافاصله، ارزش دلار آمریکا نسبت به سایر ارزها به شدت کاهش می‌یابد، زیرا امیدهای آخرین لحظه به مصالحه سیاسی از بین می‌رود. در پی آن، قیمت واردات به طرز چشمگیری افزایش می‌یابد و تورم می‌تواند به سرعت افزایش یابد. سرمایه‌گذاران سپس شروع به فروش اوراق قرضه خزانه‌داری آمریکا با حجم بالا، احتمالاً با زیانی می‌کنند که دسترسی جهانی به سرمایه نقد را مختل می‌کند.

فرو رفتن ایالات متحده در رکود باعث می‌شود سایر اقتصادهای شکننده نیز وارد رکود شوند و تقاضای اقتصادی جهانی را کاهش دهند.

با از دست دادن دارایی به ظاهر امن و پایدار، ترازنامه‌های موسسات مالی به گونه‌ای شکننده می‌شوند که از بحران مالی جهانی سال‌های 2007-2008 تاکنون تجربه نکرده‌اند. فدرال رزرو باید فوراً اقدامات اضطراری برای حمایت از بازارهای مالی و جلوگیری از فروپاشی کامل سیستم مالی اعلام کند.

این امر احتمالاً با کاهش وابستگی سایر کشورها به دلار به عنوان ارز ذخیره بین‌المللی و تجاری دنبال خواهد شد. ایالات متحده از جایگاه خود به عنوان ارز استاندارد برای امور مالی بین‌المللی، تجارت و ثبات اقتصادی به شدت سود برده است. نکول در بدهی‌های خود به دلیل چیزی به سادگی عدم افزایش سقف بدهی، این وضعیت را پایان خواهد داد. سایر کشورها، به ویژه چین اما همچنین احتمالاً اتحادیه اروپا، هند و ژاپن، تلاش خواهند کرد ارزهای خود را به عنوان حامل جدید استاندارد معرفی کنند، اما این فرآیند پرآشوب خواهد بود و زمان می‌برد.

در این میان، تبادل سریع ارزها باعث نوسانات آشوبناک در نرخ ارز می‌شود و تجارت جهانی را بلافاصله دشوارتر می‌کند. همراه با بحران در سیستم مالی بین‌المللی که فدرال رزرو در تلاش برای مهار آن است، یک بحران نقدینگی امکان‌پذیر می‌شود که تجارت جهانی را در کوتاه‌مدت خفه می‌کند. کشتی‌ها در بنادر متوقف می‌شوند، زیرا شرکت‌ها و دولت‌ها هر دو برای جمع‌آوری وجوه لازم برای آزاد کردن آنها تلاش می‌کنند، در حالی که کالاهای ارزشمند در خطوط تامین منجمد می‌شوند، زیرا خریداران برای تثبیت ترازنامه‌های خود و جلوگیری از نقدینگی تلاش می‌کنند. نوسان قیمت‌های ناشی از آن تنها تجارت را دشوارتر و گران‌تر می‌کند.

فقط دارندگان اوراق قرضه نیستند که جریان نقدی خود را متوقف می‌بینند. هزینه‌های دولتی و برنامه‌های اجتماعی بزرگ در ایالات متحده نیز شاهد توقف بودجه خواهند بود، اگرچه به میزان کمتری نسبت به آنچه در یک نکول غیرفنی رخ می‌دهد. ترکیب کاهش مالی همراه با یک بحران مالی همچنان بزرگترین اقتصاد جهان را وارد رکود خواهد کرد.

تخمین اینکه تجارت جهانی در دنیای پس از نکول چگونه خواهد بود دشوار است، اما احتمالاً به طور چشمگیری پرهزینه‌تر و کم‌دسترستر خواهد بود.

قیمت نفت و سایر کالاها شاهد نوسانات قابل توجهی خواهد بود. تورم جهانی احتمالاً دوباره شعله‌ور خواهد شد، زیرا مزایای یک ارز ذخیره جهانی واحد از بین می‌رود و هزینه‌های اضافی تجارت گران‌تر به طور گسترده احساس خواهد شد. کشورها به دنبال کاهش وابستگی خود به ایالات متحده در تا حد امکان راه‌های مختلفی خواهند بود، از جمله ایجاد بلوک‌های تجاری جدید که منزوی‌تر از یکدیگر می‌شوند، زیرا اقتصاد جهانی بیشتر تکه‌تکه می‌شود. موانع ناشی از تجارت و زنجیره‌های تامین جهانی نیز تجارت جهانی را دشوارتر و دوباره گران‌تر می‌کند.

تاثیرات بلندمدت
در میان‌مدت تا بلندمدت، یک رکود جهانی و افزایش هزینه‌های انجام تجارت برای همه افراد درگیر وجود خواهد داشت. بدون رژیم تجاری جهانی مسلط، بلوک‌های تجاری برای برتری با یکدیگر رقابت می‌کنند، شاید موانعی را برای تجارت ایجاد کنند، مانند الزام به انجام تجارت فقط با ارز انتخابی بلوک، خواه یورو یا یوان باشد. پول کمیاب خواهد بود و واردکنندگان و صادرکنندگان ممکن است با تاخیر مواجه شوند یا حتی برای مدت طولانی شغل خود را غیرممکن ببینند تا زمانی که پویایی جدید بازار جهانی فرصت ظهور یابد.

علیرغم افزایش هزینه‌های نیروی کار در کشورهایی مانند چین، اختلالات اقتصادی ممکن است مانع از انتقال تولید به کشورهای در حال توسعه با هزینه پایین‌تر شود و در نتیجه هزینه‌ها را افزایش داده و رشد اقتصادی جهانی را مختل کند. با این حال، از همه افراد آسیب‌دیده، ایالات متحده بیشترین آسیب را خواهد دید. ایالات متحده که به یک رکود عمیق پرت شده است، سیستم مالی و اعتبار آن با بزرگترین چالش از زمان سال 1929 مواجه است، ایالات متحده مرفه در مرکز یک اقتصاد جهانی به یک خاطره تبدیل خواهد شد.

تخمین اینکه تجارت جهانی در دنیای پس از نکول چگونه خواهد بود دشوار است، اما احتمالاً به طور چشمگیری پرهزینه‌تر و کم‌دسترستر خواهد بود. خبر خوب این است که نکول همچنان بعید است. همانطور که قبلاً گفته شد، ایالات متحده همیشه توانسته است قبل از رسیدن به وضعیت نکول، سقف بدهی را افزایش دهد. پس از همه، کشورها تمایل دارند از ایجاد بحران اقتصادی صرفاً برای کسب امتیاز سیاسی داخلی خودداری کنند. با این حال، با توجه به رویدادهایی مانند برگزیت و عدم پاسخگویی برخی کشورها به بحران‌های جهانی مانند همه‌گیری، نمی‌توان رویدادهای فاجعه‌بار را به طور کامل منتفی دانست. شرکت‌ها و دولت‌ها باید برای آنچه قبلاً غیرقابل تصور به نظر می‌رسید آماده باشند.


قرن بیستم فاکس
اولین قانون باشگاه مبارزه این است که هرگز در مورد آن صحبت نکنید – اما قوانین برای شکسته شدن ساخته شده‌اند. فیلم سال ۱۹۹۹ دیوید فینچر، "باشگاه مبارزه"، بر اساس رمانی به همین نام از چاک پالانیک در سال ۱۹۹۶، هنگام انتشار بسیار بحث‌برانگیز بود و در سال‌های بعد به یک اثر کالت تبدیل شد.
یک چیز که هنوز مخاطبان را قطبی می‌کند، پایان غافلگیرکننده فیلم است که به اندازه منبع اصلی خود به صراحت توضیح داده نمی‌شود. کمربندها را ببندید، میمون‌های فضایی، زیرا وقت آن است که پایان "باشگاه مبارزه" را بررسی کنیم.
ذهن من کجاست؟
قرن بیستم فاکس
در "باشگاه مبارزه"، راوی بی‌نام (ادوارد نورتون) با مردی عجیب به نام تایلر دردن (برد پیت) دوست می‌شود. پس از اینکه آپارتمان او توسط یک انفجار غیرمنتظره تخریب می‌شود، راوی با دردن در خانه‌ی مخروبه‌اش در خیابان پیپر ساکن می‌شود، جایی که آن‌ها با هم صابون درست می‌کنند. آن‌ها همچنین شروع به برگزاری جلساتی در زیرزمین یک بار محلی می‌کنند که در آن یکدیگر را حسابی کتک می‌زنند. مردان بیشتری به "باشگاه مبارزه" آن‌ها می‌پیوندند و به زودی ارتشی کوچک در اختیارشان قرار می‌گیرد. تایلر با سازمان جدیدی، پروژه‌ی هرج و مرج، اوضاع را کمی ارتقا می‌دهد که از تاکتیک‌های تروریستی برای دور کردن مردم از سرمایه‌داری استفاده می‌کند. وقتی راوی سعی می‌کند از تایلر فاصله بگیرد، متوجه می‌شود که این کاملاً غیرممکن است. چرا؟
چون راوی تایلر است. تایلر راوی است. آن‌ها دو شخصیت در یک مرد هستند که به این دلیل ایجاد شده‌اند که راوی دچار شکست روانی شده و خودِ ایده‌آلش را تصور کرده است: تایلر. راوی از بی‌خوابی رنج می‌برد، اما در واقعیت، وقتی فکر می‌کند روی مبل چرت می‌زند، در زندگی تایلر است.
راوی سعی می‌کند جلوی برنامه‌ی نهایی مخرب تایلر را بگیرد که با منفجر کردن ده آسمان‌خراش حاوی سرورهای بزرگترین بانک‌های جهان، تمام بدهی‌ها را از بین می‌برد. او و تایلر یک مبارزه‌ی عجیب و غریب یک‌نفره دارند که با قرار دادن یک اسلحه در دهان خود و کشیدن ماشه به پایان می‌رسد – کشتن تایلر، اما نه خودش. با این حال، او برای متوقف کردن پروژه‌ی هرج و مرج خیلی دیر شده است و ساختمان‌ها شروع به فروپاشی می‌کنند، در حالی که دوست دختر راوی/تایلر، مارلا سینگر (هلنا بونهام کارتر)، او را پیدا می‌کند و دستش را می‌گیرد.
نت‌های دلخراش آهنگ "Where is My Mind?" از گروه Pixies در حالی که مارلا و راوی شاهد انفجارها هستند پخش می‌شود و فیلم بدون توضیح بیشتر به پایان می‌رسد. اما حتی پس از پایان تیتراژ، سوالات مهمی در ذهن مخاطبان باقی می‌ماند.
چگونه (و چرا) راوی تایلر دردن را خلق کرد؟
قرن بیستم فاکس
بنابراین چرا (و چگونه) راوی تایلر دردن را اختراع کرد؟ هم در رمان و هم در فیلم، راوی می‌گوید: "من این را می‌دانم زیرا تایلر این را می‌داند" – حتی قبل از آشکار شدن هویت فیزیکی مشترک آن‌ها. در حالی که می‌توانیم این را به عنوان رابطه‌ای بسیار نزدیک بین تایلر و راوی تفسیر کنیم، اما همچنین به این واقعیت اشاره دارد که آن‌ها یکی هستند. هم در رمان پالانیک و هم در فیلم فینچر، راوی از نوعی شدید و ساختگی اختلال هویت تجزیه‌ای رنج می‌برد. افراد مبتلا به این اختلال، شخصیت‌های جایگزینی را ایجاد می‌کنند که کاملاً از هویت اصلی آن‌ها جدا هستند، معمولاً در پاسخ به تروما. در مورد راوی، او به سادگی آنقدر افسرده و از زندگی خسته شده بود که تایلر را به عنوان راهی برای مقابله با آن ایجاد کرد.
تایلر کارهای شبانه انجام می‌دهد، در حالی که راوی کارهای روزانه را انجام می‌دهد. هر زمان که راوی می‌خوابد، تایلر بیدار است و هرج و مرج ایجاد می‌کند و بذرهای باشگاه مبارزه و پروژه‌ی هرج و مرج را می‌کارد. او حتی مواد منفجره را در آپارتمان راوی می‌کارد که او را مجبور به نقل مکان به خانه‌ای در خیابان پیپر می‌کند. به گفته‌ی راوی، "تایلر مدت زیادی قبل از اینکه با هم ملاقات کنیم وجود داشت"، به این معنی که او برای مدت طولانی زندگی مخفیانه‌ای داشته است.
اما چرا این هویت جایگزین را ایجاد کرد؟ راوی بدبخت بود. تنها راهی که می‌توانست شب‌ها بخوابد، شرکت در جلسات گروه‌های حمایتی برای بیماران لاعلاج بود. وقتی شروع به برخورد با مارلا، "توریست" دیگری در گروه‌های حمایتی کرد، شکل عجیب درمان او دیگر کارساز نبود. در نتیجه، ذهن او به تایلر تقسیم شد. تایلر همه چیزهایی است که راوی نیست: او جذاب است، باحال است و از به چالش کشیدن وضع موجود نمی‌ترسد.
مارلا سینگر تنها کسی است که به هر دو، تایلر و راوی، به اندازه‌ی کافی نزدیک می‌شود تا بفهمد ممکن است نوعی شکاف وجود داشته باشد، اما حتی او هم مطمئن نیست. او آن‌ها را در حال صحبت با یکدیگر می‌شنود و می‌پرسد تایلر با چه کسی صحبت می‌کند، اما بیشتر در این مورد سوال نمی‌کند. در رمان، مارلا با تلفن با مردگان صحبت می‌کند، بنابراین شاید او فقط تایلر را به اندازه خودش غیرعادی بداند.
هدف از پروژه‌ی هرج و مرج چیست؟
قرن بیستم فاکس
پروژه‌ی هرج و مرج شاخه‌ای از باشگاه مبارزه است که برای ارتقای آموزش‌ها به سطح دیگری ایجاد شده است. وقتی راوی دیگر از بازدید از گروه‌های حمایتی آرامش نمی‌یابد، به راه دیگری برای احساس کردن نیاز دارد. زندگی مرتب و منظم او، مانند کاتالوگ ایکیا، او را بی‌حس می‌کند، بنابراین وقتی او و تایلر برای اولین بار می‌جنگند، زندگی جدیدی به وجود بی‌معنای او می‌بخشد.
تایلر ادعا می‌کند که مردان باید بجنگند زیرا توسط مصرف‌گرایی بیش از حد زنانه شده‌اند. پروژه‌ی هرج و مرج یک گام فراتر می‌رود و سعی می‌کند تمام جنبه‌های زندگی مصرف‌گرایانه را از بین ببرد. هویت شخصی دیگر مهم نیست، زیرا اعضای پروژه‌ی هرج و مرج به خانه‌ای در خیابان پیپر نقل مکان می‌کنند و سر خود را می‌تراشند تا مانند "میمون‌های فضایی" شوند. تایلر ورد‌هایی مانند "شما یک دانه برفی منحصر به فرد و فردی نیستید" را تکرار می‌کند در حالی که اعضای پروژه‌ی هرج و مرج کارهای کثیف او را انجام می‌دهند.
هم باشگاه مبارزه و هم پروژه‌ی هرج و مرج به این مردان اجازه می‌دهند تا احساسات سرکوب شده‌ی خود را بروز دهند. آن‌ها می‌توانند خشم خود را بر یکدیگر و "سیستم" تخلیه کنند و در چشم‌انداز تایلر گم شوند. تایلر در نهایت می‌خواهد تمام سرمایه‌داری را از بین ببرد و جهان را به زمانی بازگرداند که معتقد است خالص‌تر بوده است:

"در دنیایی که من می‌بینم، شما در جنگل‌های تنگ و مرطوب دره در اطراف ویرانه‌های مرکز راکفلر به دنبال گوزن می‌گردید. شما لباس‌های چرمی می‌پوشید که تمام عمرتان را دوام می‌آورند. شما از تاک‌های ضخیم کودزو که دور برج‌های سیرز پیچیده شده‌اند بالا می‌روید. و وقتی به پایین نگاه می‌کنید، می‌بینید که ارقام کوچکی در حال کوبیدن ذرت هستند، نوارهای گوشت گوزن را روی خط باریک خودروهای رها شده‌ی بزرگراه‌های متروکه قرار می‌دهند."

چرا تایلر وقتی راوی به خودش شلیک می‌کند می‌میرد؟
قرن بیستم فاکس
یکی از کارهایی که جیم اولز، فیلمنامه‌نویس، هنگام اقتباس از رمان پالانیک برای صفحه نمایش انجام داد، ساده‌سازی داستان بود. بسیاری از انتقادات تایلر از جامعه به نفرت از سرمایه‌داری کاهش یافت، اعضای مختلف سازمان‌های آن‌ها بی‌نام شدند و داستان مارلا به شدت کوتاه شد. در حالی که این باعث می‌شود فیلم منسجم‌تری داشته باشیم، اما برخی از راه‌هایی را که پالانیک اطمینان حاصل کرده بود که داستان منطقی است، نیز از بین می‌برد. برخی از کارهایی که تایلر در فیلم انجام می‌دهد در واقع توسط آنجلفیس (جرد لتو) یا رابرت پالسون (میت لوف) انجام شده است، که منطقی‌تر است زیرا آن‌ها افراد واقعی هستند و نه خیالات راوی/خود جایگزین او.
در رمان، راوی اسلحه را در دهان خود شلیک می‌کند، اما گلوله از زیر گوش او خارج می‌شود. تایلر وقتی مارلا می‌رسد ناپدید می‌شود زیرا تایلر "توهم او بود، نه توهم او." راوی به بیمارستان روانی برده می‌شود که معتقد است آخرت است و مارلا گاهی اوقات از او ملاقات می‌کند.
در فیلم، تایلر به محض اینکه راوی ماشه را می‌کشد می‌میرد زیرا راوی تصمیم آگاهانه‌ای برای نابود کردن تایلر گرفته است. شاید مهم‌تر از عمل شلیک به خودش، کلماتی باشد که قبل از آن به تایلر می‌گوید:

"تایلر، می‌خواهم خیلی با دقت به حرف‌های من گوش کنی... چشم‌های من باز است."

مرگ بیشتر نمادین تا واقعی است، زیرا تایلر از نظر فنی فقط خیالی در ذهن راوی است. گفتن به تایلر که چشم‌هایش باز است، راه راوی برای گفتن این است که دیگر به تایلر نیازی ندارد (و، مهم‌تر از آن، به آن معنا می‌دهد).
میراث پیچیده‌ی باشگاه مبارزه
کامیک‌های دارک هورس
صحبت کردن در مورد "باشگاه مبارزه" دشوار است، تا حدی به این دلیل که این یک انتقاد از مردانگی سمی است که اتفاقاً مردانگی سمی را بسیار، بسیار جذاب نشان می‌دهد. پیام‌های متناقض و خشونت بیش از حد فیلم، آن را به یک منبع مداوم بحث تبدیل کرده است. هیچ کس به طور کامل نمی‌تواند توافق کند که آیا این یک هجو سوزان است یا اینکه جذابیت رفتار بد، آن را به اندازه چیزی که ادعا می‌کند به آن انتقاد می‌کند، مضر می‌کند.
پالانیک با "باشگاه مبارزه ۲"، یک رمان گرافیکی که پس از آزادی راوی از بیمارستان و ازدواج با مارلا اتفاق می‌افتد، اوضاع را پیچیده‌تر کرد. آن‌ها در حومه شهر زندگی می‌کنند، با حصار چوبی سفید و همه چیز، وقتی تایلر برمی‌گردد تا هرج و مرج ایجاد کند. این رمان گرافیکی نظرات متفاوتی دریافت کرد و هیچ پاسخ قطعی در مورد سوالاتی که در "باشگاه مبارزه" مطرح شده‌اند ارائه نمی‌دهد و خواندن آن را ناامیدکننده می‌کند.
هیچ کس پاسخ‌های کاملی در مورد "باشگاه مبارزه" ندارد، اما به لطف میراث بحث‌برانگیز آن، همیشه قانون اول را می‌شکنیم.


چرا آسمان‌خراش‌ها در صحنه پایانی فیلم باشگاه مبارزه فروریختند؟
ممنون از سوال. تایلر دردن می‌خواست همه را به یک سطح بازگرداند، همه چیز را از صفر دوباره شروع کند. او در تمام شرکت‌های کارت اعتباری بمب کار گذاشته بود تا تمام سوابق را پاک کند. اگرچه ادوارد در پایان او را (یا خودش را) کشت، اما نتوانست بمب‌گذاری را متوقف کند. آنچه به مارلا گفت، برای خودش هم صادق بود: «او در زمان بسیار عجیبی از زندگی‌اش با خودش ملاقات کرد».
دلیلش این است که تایلر دردن (برد پیت) تمام شرکت‌های کارت اعتباری را بمب‌گذاری کرده بود. در صحنه پایانی، ادوارد نورتون فقط توانست یک بمب را خنثی کند. بقیه بمب‌ها منفجر شدند و باعث تخریب گسترده آسمان‌خراش‌ها شدند.
چون ادوارد نورتون، به عنوان شخصیت دیگرش تایلر، قبلاً بمب‌هایی را در ساختمان‌های شرکت‌های بزرگ کارت اعتباری کار گذاشته بود. گروه او هم کمک کردند. باید این واقعیت را درک کنید که تایلر در واقع وجود نداشت و صرفاً ساخته‌ای از سوی شخصیت اصلی بود.
چه چیزی فیلم باشگاه مبارزه را اینقدر جذاب می‌کند؟ آیا این فقط فیلمی درباره یک بازنده است که از کتک خوردن لذت می‌برد، احتمالاً دیوانه است و مصمم به نابودی همه چیز است؟
نقد من از این فیلم که فکر می‌کنم مضامین اصلی را که آن را اینقدر جذاب می‌کند توضیح می‌دهد:

شاید یکی از تحریف‌شده‌ترین فیلم‌های تاریخ، هم توسط منتقدان و هم طرفدارانش. خواندن کتاب پس از دیدن فیلم به درک برخی از سوالات فلسفی مهم‌تر کمک می‌کند که در فیلم به اندازه کافی برجسته نیستند، و اطلاعات پس‌زمینه اضافی (از جمله اولین تجربه شخصیت نورتون با عمل و نظریه آنارشیستی در دوران دانشگاه در یک سکانس فوق‌العاده که باید در فیلم گنجانده می‌شد) درک تحول نورتون را آسان‌تر می‌کند. فیلم به بررسی نیهیلیسم، نیچه و آنارشیسم می‌پردازد، اما نکته اصلی که هم توسط طرفداران و هم منتقدان نادیده گرفته شده است - به‌طرز متناقضی، از آنجایی که به طور قابل توجهی هر دو را تحت تأثیر قرار می‌دهد - اصل فوهرر، اصل رهبری است.
همه آزادی اولیه از خود و آزادی از تعریف فرد از طریق منافع اجتماعی، در نهایت با اراده جمعی آشکار از طریق یک رهبر مورد احترام سر به درهم می‌کوبد. درست همانطور که جامعه و شرکت‌ها ما را به مصرف‌کنندگان تبدیل می‌کنند و به ما می‌گویند چگونه خودمان را از طریق وسایلی که خودمان را با آنها احاطه می‌کنیم تعریف کنیم، رهبر صرفاً یک "ارباب تعریف فردی" را با دیگری - خود - جایگزین می‌کند (توجه کنید که چگونه در واقع شخصیت نورتون به تدریج خود و هویت فردی خود را از دست می‌دهد هرچه بیشتر "آزاد" شود). پایان کتاب با فیلم بسیار متفاوت است و در واقع فیلم در مورد توسعه شخصیت و روشنگری حق بیشتری دارد (علیرغم یک سکانس مبارزه کوتاه و نامناسب بین پیت و نورتون).
به نظر من، باشگاه مبارزه یکی از مهم‌ترین فیلم‌های آمریکایی ساخته شده است، که به دلیل پیام ضد شرکتی خود تکان‌دهنده است، اما به همان اندازه به دلیل تحلیل دقیق و ظریف خطراتی که چنین جنبش‌هایی به سوی رستگاری خود می‌توانند (و به ناگزیر) به یک فرقه شخصیتی به همان اندازه خطرناک و روح‌شکن تبدیل شوند، تکان‌دهنده است.

این فیلم بررسی می‌کند که چگونه انطباق و مصرف‌گرایی مدرن فردیت را نابود می‌کند، اما همچنین چگونه ما اشتباه می‌کنیم اگر به دنبال رهبر یا گروه یا جنبش خاصی باشیم تا ما را به فردیت خودمان هدایت کند. در نهایت، تنها راه رسیدن به فردیت از طریق خودمان است، دوری کردن از و جدا شدن از همه چیزهایی که آزادی خود را برای رسیدن به هدفی که انتظار می‌رود فردیت خود را برای رسیدن به آن تسلیم کنیم، تضعیف و مصادره می‌کنند.


خلاصه

پایان غافلگیرکننده فیلم «باشگاه مبارزه» کل روایت را بازتعریف می‌کند و نشان‌دهنده درگیری درونی راوی است.
تخریب نمادین در پایان، نمایانگر رویارویی راوی با مشکلاتش برای رسیدن به آرامش است.
وجود مارلا به تفسیر گذاشته شده و نشان‌دهنده مبارزات راوی با رفتار خود تخریبی است.

توضیح پایان فیلم «باشگاه مبارزه» عمق موضوعی فراوانی فراتر از پیچش ذهن‌پرکنانه مشهور فیلم را آشکار می‌کند. این فیلم، ساخته‌ی دیوید فینچر بر اساس رمان سال ۱۹۹۶ با همین نام اثر چاک پالانیک، داستانی پیچیده را با نقد اجتماعی و بررسی ماهیت سمی جامعه مدرن که منجر به تحلیل‌های جدی شده، ترکیب می‌کند. داستان از دیدگاه راوی بدون نام روایت می‌شود و جزئیات زندگی او را پس از تاسیس باشگاهی با همین نام که به اوج پایانی فیلم می‌رسد، شرح می‌دهد.
راوی (ادوارد نورتون) داستان «باشگاه مبارزه» را به عنوان مردی سرخورده و رنج‌برده از بی‌خوابی آغاز می‌کند. او با تایلر دردن کاریزماتیک (برد پیت) ملاقات می‌کند و زندگی پربارتری را تجربه می‌کند. با این حال، اقدامات دردن تشدید می‌شود و راوی را با وظیفه حل و فصل هرج و مرج ناشی از آن روبرو می‌کند. در پیچش داستانی، «باشگاه مبارزه» فاش می‌کند که تایلر دردن تجسم درگیری درونی راوی است. این موضوع کل روایت «باشگاه مبارزه» را دوباره شکل می‌دهد، اما صحنه‌های پایانی و اوج داستان را تا حدودی مبهم می‌کند.
مرتبط

بهترین و بدترین فیلم‌های دیوید فینچر و برد پیت رتبه‌بندی شده‌اند
«باشگاه مبارزه»، «هفت» و «مورد عجیب بنجامین باتن» همگی با استقبال خوبی مواجه شدند، اما کدام یک بهترین فیلم برد پیت و دیوید فینچر است؟
در پایان «باشگاه مبارزه» چه اتفاقی می‌افتد؟
راوی سرانجام تایلر دردن را می‌کشد (اما نمی‌تواند طرح او را متوقف کند)
در سال‌های پس از پایان غافلگیرکننده «باشگاه مبارزه»، از آن در چندین داستان دیگر استفاده شده است. این به این دلیل است که هم تفکربرانگیز است و هم نشان‌دهنده مضامین عمیق‌تری است. با این حال، پایان «باشگاه مبارزه» نسبتاً ناگهانی است - پس از اینکه راوی متوجه می‌شود تایلر فقط در ذهن او وجود دارد، به خودش شلیک می‌کند و سپس با نامزدش، مارلا، می‌ایستد و شاهد نابودی خط افق شهر می‌شود. مفاهیم زیادی در این صحنه وجود دارد، اما شخصیت اصلی نمی‌تواند راوی قابل اعتمادی تلقی شود.
نحوه روایت داستان «باشگاه مبارزه» به مخاطب، همانطور که نشان داده شد، اتفاق نیفتاد. اگر به ظاهر گرفته شود، نشان می‌دهد که راوی سرانجام از تایلر دردن برد پیت رها شده است. در حالی که او دوست دارد کار دردن را لغو کند، راوی می‌داند که نمی‌تواند طرح «هرج و مرج» را متوقف کند، بنابراین به سادگی شاهد اجرای آن است. پیامد این امر این است که سایر گروه‌های «هرج و مرج» در سراسر جهان نیز در ماموریت خود موفق خواهند شد و ضربه جدی به جامعه مصرف‌گرایانی وارد می‌کنند که تایلر با آن مخالف بود.
به نظر می‌رسد قهرمان «باشگاه مبارزه» به طور کامل کنترل خود را به دست آورده است.
پایان به راحتی قابل سوءتفاهم است، زیرا همه چیز قبل از آن زیر سوال رفته است. با این حال، تخریب ساختمان‌هایی که راوی با مارلا تماشا می‌کند، در حال وقوع به نظر می‌رسد و به نظر می‌رسد قهرمان «باشگاه مبارزه» به طور کامل کنترل خود را به دست آورده است. این بدان معناست که پایان «باشگاه مبارزه» باید بدون دیدگاه بدبینانه‌ای که پیچش داستانی بر بیشتر رویدادهای فیلم می‌افکند، در نظر گرفته شود.
مرتبط

۲۵ نکته پنهانی که طرفداران کاملاً در «باشگاه مبارزه» از دست دادند
«باشگاه مبارزه» پر پیچ و خم است، اما فیلم چیزهای پنهان بیشتری دارد که طرفداران در یک بار تماشا متوجه آن نخواهند شد.
آیا تایلر دردن واقعاً مرده است؟
عمل شدید راوی به ظاهر شخصیت جایگزین او را می‌کشد

توضیح پایان «باشگاه مبارزه» نشان داد که راوی به خودش شلیک می‌کند - به ظاهر تجسم روانشناختی درگیری درونی خود را می‌کشد. پس از آن، به نظر می‌رسد که راوی زنده مانده و تایلر دردن مرده است. اما با توجه به اینکه سلامت عقل راوی در داستان «باشگاه مبارزه» مرکزی است، آیا می‌توان تایلر دردن خیالی را کشت؟ گلوله برای دردن که جسم فیزیکی برای آسیب رساندن ندارد، نگرانی محسوب نمی‌شود. با این حال، این گلوله نیست که تایلر دردن را می‌کشد - بلکه اراده راوی است.
با رویارویی با مشکلاتش (اگرچه به روشی خود تخریبی)، راوی شروع به عبور از آنها می‌کند.
در طول «باشگاه مبارزه»، تایلر به راوی می‌گوید که کنترل را تسلیم کند و با شلیک به خودش، هم آن را تسلیم می‌کند و هم در یک اقدام واحد آن را به دست می‌آورد. این در نهایت چیزی است که دردن را از بین می‌برد: انتخاب عمل به گونه‌ای که تمام کنترل را از بین ببرد، هم با تایلر مخالفت می‌کند و هم او را راضی می‌کند و به راوی اجازه می‌دهد تا کنترل عقل خود را به دست آورد. دیدگاه «باشگاه مبارزه» نسبت به بیماری روانی، بیانیه‌ای در مورد توانمندسازی است. با رویارویی با مشکلاتش (اگرچه به روشی خود تخریبی)، راوی شروع به عبور از آنها می‌کند.
مرتبط

۱۰ چیزی در «باشگاه مبارزه» که هنوز هم امروزه پابرجاست
فیلم کالت دیوید فینچر «باشگاه مبارزه» هنگام اکران در سال ۱۹۹۹ منتقدان را تقسیم کرد. دو دهه بعد، ثابت شده است که یک جواهر طنز جاودانه است.
آیا مارلا واقعی است؟ توضیح شخصیت هلنا بونهام کارتر
وجود مارلا سینگر در «باشگاه مبارزه» قابل تفسیر است
پس از اینکه ثابت می‌شود تایلر دردن فقط در ذهن راوی وجود دارد، سردرگمی در مورد واقعی یا خیالی بودن مارلا وجود دارد. در طول «باشگاه مبارزه»، مارلا چیزی شبیه یک عامل تثبیت کننده برای راوی است و به عنوان منبع آرامش در نقطه مقابل رابطه او با تایلر (خودش) عمل می‌کند. این امر حسی ایجاد می‌کند که در حالی که تایلر دردن تجسم خشم و ناامیدی راوی است، مارلا هلنا بونهام کارتر نمایانگر تمایل او به رفتار خود تخریبی است.
این چیزی نیست که بتوان آن را به طور کامل توسط رویدادهای فیلم ثابت کرد یا رد کرد. از آنجایی که «باشگاه مبارزه» توانایی راوی در ایجاد ساختارهای خیالی را که او به آنها باور دارد، تثبیت می‌کند، مارلا نیز ممکن است خیالی باشد، اگرچه انتخاب او برای پذیرش او پس از «کشتن» تایلر معنای جدیدی پیدا می‌کند. به هر حال، رابطه مارلا با راوی هم عاشقانه و هم آزاردهنده است که بازتابی از رابطه او با تایلر (و بنابراین، خودش) است.
مرتبط

توضیح و معنای ایستر اگ لوگوی استارباکس در «باشگاه مبارزه»
طرفداران تیزبین ایستر اگ‌های لوگوی استارباکس پنهان در سراسر «باشگاه مبارزه» را متوجه شده‌اند. اما چرا آنجا هستند و چه معنایی دارند؟
چگونه راوی زنده ماند
راوی به گونه‌ای به خودش شلیک کرد که در گونه‌اش اصابت کرد

یکی از چیزهایی که توضیح پایان «باشگاه مبارزه» نشان داد این است که راوی در «باشگاه مبارزه» پس از شلیک به سرش زنده ماند، اما تایلر دردن مرد. این موضوع عجیب به نظر می‌رسید و منجر به چندین نظریه در مورد چگونگی زنده ماندن شخصیت ادوارد نورتون در پایان «باشگاه مبارزه» شد. عجیب به نظر می‌رسید که راوی به ظاهر برای بیرون کردن تایلر از دنیا به خودش پایان داد و این طرح با وجود زنده ماندنش کارساز بود.
دلیل اینکه ادوارد نورتون در «باشگاه مبارزه» نمرد این است که راوی به سقف دهانش شلیک نکرد. او به گونه‌اش شلیک کرد، گلوله بین گوش و فک او حرکت کرد و به مغزش برخورد نکرد. در حالی که بسیار دردناک بود، کشنده نبود. در حالی که بحث بی‌پایان «باشگاه مبارزه» وجود دارد که آیا او می‌تواند از این آسیب جان سالم به در ببرد یا خیر، با این حال، موارد واقعی زیادی وجود دارد که افراد از آسیب‌های مشابه جان سالم به در برده‌اند، بنابراین غیرممکن نیست.
مرتبط

۱۰ واقعیت پشت صحنه درباره «باشگاه مبارزه» من را جک می‌دانم
شاید شما قوانین «باشگاه مبارزه» را زیر پا گذاشته و صحبت کرده باشید، اما این بدان معنا نیست که چند واقعیت سرگرم‌کننده درباره فیلم بحث‌برانگیز را از دست داده‌اید.
موضوعات ضد مصرف‌گرایی و مردانگی «باشگاه مبارزه» توضیح داده شد

لیوان‌های استارباکس «باشگاه مبارزه» یکی از واضح‌ترین موضوعات فیلم - یعنی ضد مصرف‌گرایی و ناسازگاری آن با جامعه مدرن را نشان می‌دهد. این موضوع در خط داستانی فیلم در پیش‌زمینه قرار دارد و چندین مونولوگ تایلر دقیقاً در مورد آن ارائه شده است. با این حال، این موضوع به عنوان پوششی برای مشکلات عمیق‌تر راوی استفاده می‌شود و تایلر از آن به عنوان یک مانع برای منحرف کردن او از وضعیت روانی خود استفاده می‌کند.
تصاویر زیرآگاهی که قبل از معرفی تایلر استفاده می‌شود، نشان می‌دهد که مصرف‌گرایی مسئول ایجاد شخصیت تایلر دردن توسط راوی است، اگرچه پویایی بین دو شخصیت نشان‌دهنده چیزی عمیق‌تر است. ایجاد تایلر توسط راوی نشان‌دهنده مبارزه او با مردانگی خود است.
تایلر تمام ویژگی‌هایی را که راوی آرزو دارد داشته باشد، تجسم می‌کند و به نظر می‌رسد هیچ مانعی ندارد - چیزی که راوی پس از معرفی تایلر به آن ادامه می‌دهد. این موضوع در خشونت بی‌معنی و تروریسم نهایی که تایلر در دیگران الهام می‌بخشد، مشهود است و چیزی است که راوی با آن مخالفت می‌کند. تایلر مردانگی سمی را تجسم می‌کند و خود را جایگزینی برای درمان واقعی می‌داند، همانطور که در رفتار او با مارلا و نحوه تجسم فیزیکی راوی نشان داده شده است.
مرتبط

توضیح ۸ قانون «باشگاه مبارزه»
قوانین مشهور «باشگاه مبارزه» بسیار پیچیده‌تر از آنچه در ابتدا به نظر می‌رسد هستند. برخی نتایج جالبی به همراه داشتند و برخی هویت راوی را آشکار می‌کنند.
معنای واقعی پایان «باشگاه مبارزه»

با شلیک به خودش، راوی به ظاهر شخصیت تایلر دردن خود را رد می‌کند و در نبردی برای کنترل پیروز می‌شود که حتی تا نیم ساعت قبل از آن متوجه نشده بود که در آن شرکت داشته است. ایده‌هایی که پایان «باشگاه مبارزه» توضیح می‌دهد، تقریباً «باشگاه مبارزه» را به یک داستان منشاء کامل جوکر تبدیل می‌کند، اما برای راوی بدون نام آن به لحن امیدوارکننده‌تری ختم می‌شود. این به او اجازه می‌دهد تا به مارلا بپیوندد و شاهد پیامدهای رفتارش باشد که بسیار مهم‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد.
فقط زمانی است که او تصمیم می‌گیرد با مشکلاتش روبرو شود که به نظر می‌رسد به آرامش می‌رسد
پایان «باشگاه مبارزه» پیامدهایی برای اقدامات راوی نشان می‌دهد. او توانست تایلر را از سرش بیرون کند، اما فقط با آسیب جدی به خودش. او خیلی دیر کنترل خود را به دست می‌آورد و آسیب از قبل وارد شده است، اما به جای اینکه از آن دوری کند، تسلیم می‌شود و شاهد آن می‌شود. فقط زمانی است که او تصمیم می‌گیرد با مشکلاتش روبرو شود که به نظر می‌رسد به آرامش می‌رسد، حتی اگر نتواند به طور کامل اقدامات مسئولیت‌ناپذیرش را در طول «باشگاه مبارزه» حل کند.
مرتبط

آیا «باشگاه مبارزه» واقعاً می‌تواند صابون را از چربی انسان بسازد؟
تجارت تولید صابون تایلر دردن یکی از وحشتناک‌ترین جزئیات در «باشگاه مبارزه» دیوید فینچر بود، اما آیا اصلاً امکان‌پذیر است؟
آیا «باشگاه مبارزه» دنباله‌ای خواهد داشت؟

علیرغم ابهام پایان «باشگاه مبارزه»، احتمال کمی وجود دارد که «باشگاه مبارزه» دنباله‌ای سینمایی داشته باشد. با این حال، چیزی که اکثر مردم نمی‌دانند این است که دنباله‌ای برای «باشگاه مبارزه» وجود دارد. این یک رمان جدید از چاک پالانیک نیست. «باشگاه مبارزه ۲: آرامش گامبیت» یک مجموعه کمیک ۱۰ جلدی است که در آن راوی و مارلا هنوز در یک رابطه ناکارآمد هستند. او اکنون نامی دارد و این مجموعه او را سباستین می‌نامد.
چیزی که این دنباله را جالب می‌کند این است که توضیح پایان «باشگاه مبارزه» نشان داد که راوی، سباستین، تایلر دردن را کشته است. با این حال، کتاب‌های کمیک Dark Horse یک چرخش به سمت چپ را انجام می‌دهند و دیگر از دیدگاه سباستین روایت نمی‌شوند. این از دیدگاه تایلر است، زیرا او دوباره ظاهر می‌شود تا به سباستین آسیب برساند. در آن زمان او متوجه می‌شود که تایلر ممکن است مدت بیشتری از آنچه هر کسی فکر می‌کرد وجود داشته باشد.
مرتبط

۱۰ اشتباه پیوستگی در «باشگاه مبارزه»
«باشگاه مبارزه» یک فیلم استادانه با شخصیت‌های عالی است، اما همچنین دارای مجموعه‌ای از اشتباهات پیوستگی است! در اینجا ۱۰ نمونه آورده شده است.
چگونه پایان «باشگاه مبارزه» با کتاب مقایسه می‌شود

پایان «باشگاه مبارزه» در فیلم بسیار تکان‌دهنده است، اما همچنین یکی از قابل توجه‌ترین تفاوت‌ها بین فیلم و کتاب «باشگاه مبارزه» است. در کتاب، طرح تخریب اولیه تایلر متفاوت است، زیرا او قصد دارد یک آسمان‌خراش را با مواد منفجره منفجر کند تا سقوط کند و یک کتابخانه را نیز ویران کند. نه تنها این، بلکه تایلر قصد دارد در ساختمان هنگام فروریختن آن باشد و امیدوار است به عنوان یک شهید بزرگ در تاریخ بمیرد. تنها چیزی که مانع این امر می‌شود، یک نقص ساده در بمب است.
مارلا همچنین نقش مهم‌تری در نجات راوی ایفا می‌کند که به اهمیت او اشاره دارد. وقتی مارلا به ساختمان می‌رسد، باعث ناپدید شدن تایلر و کنترل کامل راوی بر وضعیت روانی خود می‌شود. در آن لحظه او تصمیم می‌گیرد به خودش شلیک کند. با این حال، به جای اینکه کتاب با آن عکس نمادین از راوی و مارتا که به خط افق شهر در حال فروریختن نگاه می‌کنند، خرابکاری هرگز اتفاق نمی‌افتد.
داستان با راوی در یک مرکز روانپزشکی به پایان می‌رسد که اعضای «هرج و مرج» از او بازدید می‌کنند
در عوض، «باشگاه مبارزه» با راوی در یک مرکز روانپزشکی به پایان می‌رسد که اعضای «هرج و مرج» از او بازدید می‌کنند و به او اطمینان می‌دهند که آماده ادامه برنامه‌های خود هستند. جالب اینجاست که کتاب به نظر می‌رسد داستان یا ادامه‌ای را تنظیم می‌کند، در حالی که فیلم به دنبال موفقیت قطعی «هرج و مرج» است. در حالی که وعده مبهمی وجود دارد که «هرج و مرج» و شاید تایلر هنوز در کمین هستند، پایان فیلم «باشگاه مبارزه» پایانی تأثیرگذار است که به عنوان یک پایان‌بندی نمادین در ذهن مخاطبان حک شده است.

باشگاه مبارزه
«باشگاه مبارزه»، تریلر سال ۱۹۹۹ دیوید فینچر با بازی برد پیت، ادوارد نورتون و هلنا بونهام کارتر، اقتباس سینمایی از رمان همنام چاک پالانیک در سال ۱۹۹۶ است. در آن، تایلر دردن، سازنده صابون بی‌پروا، به راوی بی‌هدف کمک می‌کند تا با ایجاد یک باشگاه مبارزه زیرزمینی که در آن مردان ناامید خشم خود را در قالب مشت‌زنی تخلیه می‌کنند، معنایی در زندگی یکنواخت خود بیابد.


معرفی
اقتصاد ۲۵ تریلیون دلاری ایالات متحده به شبکه‌ای گسترده از زیرساخت‌ها برای حفظ بقای خود متکی است. اما سیستم‌های فعلی، از جمله جاده‌ها، راه‌آهن‌ها، شبکه‌های برق و ارائه‌دهندگان اینترنت، دهه‌ها پیش ساخته شده‌اند و برای همگام شدن با نیازها تلاش می‌کنند. اقتصاددانان می‌گویند تاخیرها و افزایش هزینه‌های نگهداری مانع عملکرد اقتصادی می‌شوند و مهندسان عمران هشدار می‌دهند که پل‌های دارای نقص ساختاری و زیرساخت‌های آبی قدیمی خطرات ایمنی ایجاد می‌کنند. در همین حال، ایالات متحده در کیفیت و هزینه‌های زیرساخت از سایر اقتصادهای پیشرفته عقب مانده است.
بیشتر از کارشناسان ما
در پی شوک همه‌گیری کووید-۱۹ به اقتصاد ایالات متحده، جو بایدن، رئیس‌جمهور، طرحی جامع برای بازسازی زیرساخت‌های کشور ارائه کرد. در نوامبر ۲۰۲۱، کنگره قانون زیرساخت‌های دو حزبی را تصویب کرد که بزرگترین سرمایه‌گذاری فدرال در زیرساخت‌ها در دهه‌های اخیر بود. حامیان این قانون استدلال می‌کنند که افزایش هزینه‌های دولتی برای پاسخگویی به نیازهای رو به رشد کشور ضروری است. منتقدان هزینه‌های فدرال خواستار مدل‌های جدیدی از مشارکت بخش خصوصی هستند که به گفته آنها کارآمدتر و مقرون به صرفه‌تر هستند.
اهمیت زیرساخت‌ها برای اقتصاد ایالات متحده چقدر است؟
بیشتر در مورد:
زیرساخت
ایالات متحده
اقتصاد ایالات متحده
اقتصاددانان استدلال می‌کنند که سرمایه‌گذاری قوی در زیرساخت‌ها در قرن بیستم، پایه و اساس رشد قوی کشور پس از جنگ جهانی دوم را فراهم کرد. اما نقش حیاتی آن همچنین به این معنی است که زیرساخت‌های ضعیف می‌توانند هزینه‌های زیادی را به اقتصاد ایالات متحده تحمیل کنند. علاوه بر تهدید ایمنی انسانی ناشی از شکست‌های فاجعه‌بار مانند فروریختن پل‌ها یا شکستن سدها، جاده‌ها، قطارها و آبراه‌های به درستی نگهداری نشده، میلیاردها دلار در تولید اقتصادی از دست رفته هزینه دارند.
اخبار روزانه
خلاصه‌ای از تحولات خبری جهانی با تحلیل CFR که هر صبح به صندوق ورودی شما ارسال می‌شود. روزهای هفته.
جهان این هفته
خلاصه‌ای هفتگی از آخرین مطالب CFR در مورد مهم‌ترین داستان‌های سیاست خارجی هفته، شامل خلاصه‌ها، نظرات و توضیحات. هر جمعه.
تفکر جهانی در مورد سلامت
گردآوری تحلیل‌ها، تجسم داده‌ها و نظرات اصلی، بررسی مناظره‌ها و تلاش‌ها برای بهبود سلامت در سراسر جهان. هفتگی.
با وارد کردن ایمیل و کلیک بر روی اشتراک، با اعلامیه‌های CFR در مورد محصولات و خدمات ما، و همچنین دعوت‌نامه‌ها به رویدادهای CFR موافقت می‌کنید. شما همچنین با سیاست حفظ حریم خصوصی و شرایط استفاده ما موافقت می‌کنید.
مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۸ توسط شرکت تحلیلی حمل و نقل Inrix نشان داد که تاخیرهای ناشی از ترافیک به تنهایی سالانه بیش از ۸۷ میلیارد دلار به اقتصاد آسیب می‌رساند. فرودگاه‌ها رکن دیگری هستند: هوانوردی غیرنظامی ایالات متحده به طور مستقیم از ۲.۵ میلیون شغل در ایالات متحده پشتیبانی می‌کند و گردشگری بین‌المللی تا ۱۸۰ میلیارد دلار درآمد مالیاتی سالانه به همراه دارد. با این حال، تاخیر در پروازها سالانه میلیاردها دلار به اقتصاد ایالات متحده هزینه دارد، از جمله ۳۳ میلیارد دلار [PDF] در سال ۲۰۱۹، طبق اداره هوانوردی فدرال.
بسیاری از تحلیلگران می‌گویند سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های جدید و نگهداری فعلی، اقتصاد را تحریک می‌کند. با افزایش کارایی و قابلیت اطمینان و کاهش هزینه‌های حمل و نقل، رقابت‌پذیری بلندمدت ایالات متحده را افزایش می‌دهد، اقتصاد را در برابر شوک‌ها محافظت می‌کند و شغل ایجاد می‌کند. اقتصاددانان به طور کلی، هزینه‌های زیرساخت را دارای یک "اثر ضربه‌ای" قابل توجه می‌دانند، به این معنی که سود اقتصادی بیشتر از مبلغ هزینه شده است. تحلیل سال ۲۰۲۲ توسط بانک جهانی نشان داد که هر دلار سرمایه‌گذاری عمومی در زیرساخت‌ها منجر به ۱.۵۰ دلار فعالیت اقتصادی می‌شود، با اثر بزرگتر در طول رکود.
بیشتر از کارشناسان ما
وضعیت کلی زیرساخت‌های کشور چگونه است؟
جمعیت ایالات متحده از دهه ۱۹۶۰، زمانی که بیشتر سیستم‌های اصلی زیرساخت‌های کشور طراحی شده بودند، تقریباً دو برابر شده است. کارشناسان می‌گویند بسیاری از آنها به انتهای عمر مفید خود رسیده‌اند و به طور خطرناکی تحت فشار قرار گرفته‌اند.
در گزارش کارت سال ۲۰۲۱ خود [PDF]، انجمن مهندسان عمران آمریکا (ASCE)، یک گروه صنعتی، به زیرساخت‌های کشور نمره "C-" داد که نسبت به "D+" در سال ۲۰۱۷ بالاتر بود - بالاترین نمره در بیست سال گذشته. با این حال، این گروه تخمین زد که یک "شکاف سرمایه‌گذاری زیرساخت" تقریباً ۲.۶ تریلیون دلاری در این دهه وجود دارد که در صورت عدم رسیدگی، می‌تواند تا سال ۲۰۳۹، ۱۰ تریلیون دلار در تولید ناخالص داخلی (GDP) از دست رفته به ایالات متحده تحمیل کند.
بیشتر در مورد:
زیرساخت
ایالات متحده
اقتصاد ایالات متحده
حمل و نقل. حمل و نقل به بزرگترین بخش از نیازهای بودجه نیاز دارد. طبق انجمن سازندگان جاده و حمل و نقل آمریکا، یک سوم پل‌ها نیاز به تعمیر یا جایگزینی دارند و ۷ درصد از آنها از نظر ساختاری دچار نقص هستند. (با این حال، تعداد پل‌هایی که نیاز به تعمیر دارند در طول یک دهه گذشته به طور پیوسته کاهش یافته است). در حالی که فرودگاه‌های ایالات متحده بیشترین تعداد مسافر را در جهان جابجا می‌کنند، زیرساخت‌های هوانوردی ایالات متحده نیز بیش از حد بارگذاری شده است، با حدود ۲۰ درصد از تمام ورود و خروج‌ها در سال ۲۰۲۲ با تاخیر مواجه شده‌اند، طبق دفتر آمار حمل و نقل وزارت حمل و نقل. تاخیرها پس از همه‌گیری به دلیل کمبود خلبان و کنترل‌کننده‌های ترافیک هوایی بدتر شده است.
سیستم‌های ریلی کشور ترکیبی است. راه‌آهن تجاری ایالات متحده، بخش بزرگی از آن در اختیار صنعت حمل و نقل خصوصی است، یکی از پیشرفته‌ترین سیستم‌ها در جهان است که حدود ۲۸ درصد از حمل و نقل کالا در کشور را بر اساس تن-مایل تشکیل می‌دهد. در عین حال، تمرکز بر راه‌آهن باری، راه‌آهن مسافری را در اولویت پایین‌تری قرار داده است. Amtrak، ارائه‌دهنده اصلی راه‌آهن مسافری بین شهری در ایالات متحده، دارای سابقه تعمیرات تخمینی بیش از ۴۵ میلیارد دلار، طبق ASCE است.
آب و برق. آژانس حفاظت از محیط زیست تخمین می‌زند که سیستم‌های آب آشامیدنی و فاضلاب در طول یک دهه آینده به حداقل ۷۴۴ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری اضافی نیاز دارند. بنادر و آبراه‌ها، که پیوندهای حیاتی در شبکه حمل و نقل کالا کشور هستند، با تاخیرهای فزاینده‌ای مواجه هستند. اپراتورهای شبکه برق ایالات متحده در حال تلاش برای انجام سرمایه‌گذاری‌های لازم هستند و افزایش قطعی برق میلیاردها دلار به اقتصاد آسیب می‌رساند.
اینترنت. کارشناسان در مورد "شکاف پهنای باند" هشدار می‌دهند، که در آن جوامع روستایی و کم‌درآمد از کمبود زیرساخت برای ارائه اینترنت سریع و قابل اعتماد، که به عنوان پهنای باند شناخته می‌شود، رنج می‌برند. گزارش کمیسیون ارتباطات فدرال در سال ۲۰۲۱ [PDF] نشان می‌دهد که بیش از چهارده میلیون آمریکایی، که بیشتر آنها در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، به هیچ شبکه پهنای باند دسترسی ندارند. تخمین‌های دیگر نشان می‌دهد که تقریباً سه برابر این تعداد از افراد به پهنای باند دسترسی ندارند. استانداران از هر دو حزب اصلی دسترسی به اینترنت را در ایالت‌های خود در اولویت قرار می‌دهند و سی و چهار ایالت و منطقه به ابتکاری فدرال پیوسته‌اند که تا سال ۲۰۳۰، ۴۵ میلیارد دلار در پهنای باند ایالات متحده سرمایه‌گذاری خواهد کرد.
چگونه این موضوع در سطح بین‌المللی مقایسه می‌شود؟
ایالات متحده به طور کلی از همتایان خود در کشورهای توسعه یافته عقب مانده است. برخی از تحلیل‌ها نشان می‌دهد که کیفیت زیرساخت‌های ایالات متحده در مقایسه با همتایان خود در دو دهه گذشته به طور پیوسته در حال کاهش است [PDF]. هزینه‌های زیرساخت ایالات متحده نیز در بین کشورهای گروه ۲۰ (G20) در رتبه‌های پایین قرار دارد.
عملکرد زیرساخت ایالات متحده از کیفیت نسبتاً پایین آن رنج می‌برد، که پیامدهایی برای مشاغل، کارگران و مسافران دارد. قطارهای مسافری ایالات متحده به طور متوسط تنها نصف سرعت قطارهای پرسرعت اروپا را دارند. رتبه‌بندی فرودگاه‌ها منتشر شده توسط شرکت تحقیقات هوانوردی Skytrax تنها پنج فرودگاه ایالات متحده را در بین پنجاه فرودگاه برتر جهان قرار می‌دهد، با بالاترین رتبه، سیاتل-تاکوما، در رتبه هجدهم قرار دارد.
در مورد دسترسی به اینترنت، ایالات متحده در پوشش پهنای باند ثابت در بین کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در رتبه شانزدهم قرار دارد، اگرچه در پوشش تلفن همراه به رتبه سوم می‌رسد. در عین حال، آمریکایی‌ها بیشتر از همتایان اروپایی خود هزینه می‌پردازند. برخی از تحلیلگران این موضوع را به کمبود رقابت در اکثر بازارهای ایالات متحده نسبت می‌دهند که اغلب توسط تنها یک ارائه‌دهنده اینترنت ارائه می‌شود. با این حال، دیگران استدلال می‌کنند که قیمت‌های پهنای باند ایالات متحده پس از تعدیل تفاوت‌های درآمد، با همتایان اروپایی خود رقابتی است و تفاوت‌های ساختاری بین دو بازار، از جمله هزینه‌های نیروی کار و استقرار بالاتر در ایالات متحده، مقایسه آسان را دشوار می‌کند.
بخش عمده‌ای از اختلاف در کیفیت زیرساخت بین ایالات متحده و همتایانش را می‌توان به سطوح بودجه‌بندی متفاوت نسبت داد. طبق OECD، ایالات متحده به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، کمتر از بسیاری از کشورهای ثروتمند دیگر، از جمله فرانسه، آلمان، ژاپن و بریتانیا، در زیرساخت‌های حمل و نقل سرمایه‌گذاری می‌کند. چین در این میان، به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، ده برابر بیشتر از ایالات متحده هزینه می‌کند. به طور همزمان، پروژه زیرساخت جهانی پرچمدار چین، که به ابتکار کمربند و جاده معروف است، به دنبال افزایش نفوذ اقتصادی کشور در سراسر جهان است.
استرالیا، کانادا، فرانسه و بریتانیا همچنین چارچوب‌های ملی زیرساخت ایجاد کرده‌اند که به دولت مرکزی اجازه می‌دهد پروژه‌ها را به روشی که سیستم متمرکزتر ایالات متحده در انجام آن مشکل داشته است، هدایت و اولویت‌بندی کند. اما هزینه‌های زیرساخت ایالات متحده ممکن است در حال افزایش باشد. در نوامبر ۲۰۲۱، جو بایدن، رئیس‌جمهور، قانون سرمایه‌گذاری و مشاغل زیرساخت (IIJA) را امضا کرد و ۱.۲ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری فدرال در زیرساخت‌ها - بزرگترین طرح هزینه‌کرد در دهه‌های اخیر را آزاد کرد.
چگونه زیرساخت‌های ایالات متحده تأمین مالی و تأمین می‌شود؟
ایالات متحده با اکثر کشورهای صنعتی دیگر در میزان اتکای خود به هزینه‌های محلی و ایالتی برای برآوردن نیازهای زیرساخت خود متفاوت است. در حالی که اکثر کشورهای اروپایی مدت‌هاست که بخش عمده توسعه زیرساخت‌های خود را در سطح ملی تأمین مالی می‌کنند، کمتر از نیمی از بودجه عمومی و حمل و نقل زیرساخت ایالات متحده در سال ۲۰۲۰ از دولت فدرال تأمین شده است. با این حال، این نسبت بین سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ با افزایش توجه فدرال به زیرساخت‌ها در طول همه‌گیری کووید-۱۹، تقریباً ۱۰ درصد افزایش یافت. لایحه هزینه‌های زیرساخت بایدن می‌تواند این تغییر را حفظ کند.
کانال اصلی واشنگتن برای تأمین مالی زیرساخت‌های حمل و نقل، از طریق کمک‌های مستقیم به ایالت‌ها است. بزرگترین پرداخت از صندوق اعتماد بزرگراه (HTF) می‌آید، یک صندوق ایجاد شده در سال ۱۹۵۶ برای تأمین مالی ایجاد سیستم بزرگراه بین ایالتی. HTF از طریق مالیات بر بنزین (که با تورم تعدیل نمی‌شود و در سه دهه گذشته افزایش نیافته است) و سایر مالیات‌های مربوط به حمل و نقل، پول جمع‌آوری می‌کند. از طریق فرمولی بحث‌برانگیز، حدود ۸۰ درصد از آن پول را صرف جاده‌ها و بزرگراه‌ها و بقیه را صرف پروژه‌های حمل و نقل عمومی می‌کند.
دولت فدرال از طریق مکانیسم‌های مالی یا مشوق‌های مالیاتی، به طور غیرمستقیم از زیرساخت‌ها پشتیبانی می‌کند. این شامل قانون تأمین مالی و نوآوری زیرساخت حمل و نقل ۱۹۹۸ (TIFIA) است که وام‌های کم‌بهره و سایر کمک‌های اعتباری را ارائه می‌دهد که دولت‌های محلی می‌توانند از آن برای تأمین مالی پروژه‌های زیرساخت خود استفاده کنند. TIFIA از زمان ایجاد خود، تقریباً ۳۵ میلیارد دلار تأمین مالی برای حمایت از بیش از ۱۲۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کل در زیرساخت‌ها ارائه کرده است، طبق وزارت حمل و نقل ایالات متحده.
دولت فدرال از بازار اوراق قرضه شهرداری نیز پشتیبانی می‌کند، که دولت‌های محلی عمدتاً برای تأمین مالی پروژه‌های زیرساخت به آن متکی هستند. ایالت‌ها و سایر شهرداری‌ها اوراق قرضه منتشر می‌کنند تا از سرمایه‌گذاران خصوصی پول جمع‌آوری کنند و واشنگتن به این اوراق قرضه تعدادی از مشوق‌های مالیاتی می‌دهد. به طور قابل توجهی، بهره اوراق قرضه شهرداری معمولاً از مالیات فدرال معاف است. سرویس تحقیقات کنگره تخمین می‌زند که این معافیت مالیاتی سالانه ۴۲ میلیارد دلار درآمد از دست رفته برای دولت فدرال دارد [PDF].
در نهایت، تعداد کمی اما رو به رشدی از پروژه‌های زیرساخت به عنوان تلاش‌های مشترک بین دولت و توسعه‌دهندگان خصوصی، که به عنوان مشارکت‌های دولتی-خصوصی یا P3 شناخته می‌شوند، سازماندهی می‌شوند. تحت این مدل، شرکت‌های خصوصی یک امتیاز از ایالت برای ساخت زیرساخت، مانند یک بزرگراه، و همچنین حق دریافت عوارض یا کارمزد کاربر در ازای مسئولیت بهره‌برداری و نگهداری آن به دست می‌آورند. P3ها در کشورهای اروپایی محبوبیت بیشتری دارند، زیرا کارشناسان می‌گویند هزینه پایین تأمین مالی خصوصی از طریق اوراق قرضه شهرداری در ایالات متحده اغلب یک مسیر آسان‌تر و ارزان‌تر برای دولت‌های محلی برای تأمین مالی است.
بایدن چگونه به این موضوع پرداخته است؟
IIJA شامل ۵۵۰ میلیارد دلار هزینه‌های جدید برای ارتقاء زیرساخت‌های فیزیکی مانند جاده‌ها و پل‌ها، راه‌آهن‌ها، فرودگاه‌ها و سیستم‌های آب است. (۶۵۰ میلیون دلار باقیمانده از بودجه از تخصیص‌های استاندارد به پروژه‌های زیرساخت می‌آید.) این طرح همچنین ده‌ها میلیارد دلار برای نوسازی شبکه برق ایالات متحده، تحریک پذیرش وسایل نقلیه الکتریکی و گسترش دسترسی به اینترنت پهن‌باند سرمایه‌گذاری می‌کند. در آگوست ۲۰۲۳، کاخ سفید اعلام کرد که اجرای IIJA در حال حاضر بیش از ۲۸۰ میلیارد دلار تأمین مالی اعلام شده برای تقریباً هفت هزار پروژه را فراهم کرده است، که حداقل ۱۲۰ میلیارد دلار به بزرگراه‌ها اختصاص داده شده است.
این قانون، که با حمایت دو حزبی تصویب شد، انتظار می‌رود سالانه ۱.۵ میلیون شغل ایجاد کند، طبق تجزیه و تحلیل موسسه بروکینگز. اگرچه بخش عمده‌ای از هزینه این قانون با استفاده مجدد از وجوه کمک‌های همه‌گیری پوشش داده می‌شود، دفتر بودجه کنگره تخمین زده است که در طول ده سال آینده ۲۵۶ میلیارد دلار [PDF] به کسری فدرال اضافه خواهد کرد.
IIJA تنها قانون اخیر با هدف بهبود زیرساخت‌های ایالات متحده نیست. قانون کاهش تورم، که توسط کنگره تحت کنترل حزب دموکرات در آگوست ۲۰۲۲ تصویب شد، شامل بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار تأمین مالی زیرساخت، طبق انجمن ملی فرمانداران غیرحزبی است. بیشتر این بودجه به پروژه‌های حمل و نقل و انرژی پاکی اختصاص داده شده است که هدف آن کاهش انتشار دی اکسید کربن است.
چه بحثی در مورد سرمایه‌گذاری در زیرساخت وجود دارد؟
علیرغم طرح هزینه‌های زیرساخت بی‌سابقه بایدن، بسیاری از کارشناسان استدلال می‌کنند که ایالات متحده هنوز هم باید راه‌هایی برای صرف پول بسیار بیشتری برای رسیدگی به کسری زیرساخت خود پیدا کند. پیشنهادات برای انجام این کار اغلب در امتداد خطوط حزبی شکسته می‌شوند، با دموکرات‌ها که از تأمین مالی مستقیم فدرال بیشتر، چه از طریق بدهی و چه از طریق مالیات‌های بالاتر، حمایت می‌کنند و جمهوری‌خواهان به طور کلی استدلال می‌کنند که می‌توان با تشویق توسعه بیشتر بخش خصوصی با هزینه کمتری به نتایج بهتری دست یافت.
بسیاری از اقتصاددانان از افزایش درآمد از طریق افزایش کارمزد کاربر، مانند عوارض، حمایت می‌کنند. آنها استدلال می‌کنند که الزام کاربران به پرداخت بیشتر هزینه زیرساخت‌های کشور هم درآمد ایجاد می‌کند و هم استفاده کارآمدتر از منابع را تشویق می‌کند. در سطح فدرال، رایج‌ترین پیشنهاد افزایش مالیات بر بنزین است. ایالت‌ها همچنین می‌توانند با افزایش استفاده از جاده‌های عوارضی، درآمدی برای نگهداری جاده‌ها ایجاد کنند.
برخی از اقتصاددانان در مورد گسترش نقش فدرال نگران هستند، با توجه به آنچه که به نظر آنها سابقه هزینه‌های زیرساخت فدرال سیاسی و هدر رفتن است. آنها استدلال می‌کنند که جریان ثابت پول فدرال به ایالت‌ها انگیزه می‌دهد تا چیزهایی را بسازند که به آنها نیاز ندارند و در نگهداری آنها مشکل دارند. حامیان این دیدگاه می‌گویند که دولت فدرال باید بودجه عمومی را به دولت‌های ایالتی و محلی بازگرداند، که برای مدیریت نیازهای زیرساخت محلی مجهزتر هستند و بوروکراسی را کاهش دهند. تحت این مدل، بودجه پروژه‌های محلی از طریق افزایش مالیات محلی، صدور بدهی یا گسترش P3ها، به جای قرض گرفتن از دولت فدرال در زمانی که اکثر ایالت‌ها در حال تلاش برای بازپرداخت بدهی‌های موجود هستند، تأمین می‌شود.
برخی از کارشناسان می‌گویند که تمرکز بر استفاده از P3ها و تکیه بر تأمین مالی بخش خصوصی به تنهایی نمی‌تواند شکاف‌های عمده در سیستم، مانند نگهداری را برطرف کند، زیرا این پروژه‌ها احتمالاً سودآور نیستند تا سرمایه‌گذاران خصوصی را جذب کنند. و همانطور که هایدی کربو-ردیکر، همکار ارشد CFR استدلال می‌کند، ایالات متحده فاقد فرهنگی از مالکیت خصوصی زیرساخت‌های بزرگ است که می‌تواند موانع سیاسی پایداری برای تلاش‌ها برای خصوصی‌سازی بخش‌هایی از سیستم حمل و نقل و خدمات عمومی ایجاد کند.
در زمان‌های مختلف در طول یک دهه گذشته، به‌ویژه در ژانویه ۲۰۲۳، قانونگذاران دو حزبی به دنبال تصویب قانونی برای ایجاد یک بانک ملی زیرساخت بوده‌اند. چنین بانکی یک شرکت متعلق به دولت خواهد بود و مانند برنامه TIFIA، تأمین مالی ارزان و بلندمدت برای پروژه‌های زیرساخت ارائه می‌دهد. حامیان استدلال می‌کنند که این می‌تواند ماهیت پراکنده هزینه‌های محلی را برطرف کند، به هماهنگی توسعه‌هایی که از مرزهای ایالتی عبور می‌کنند کمک کند و به واشنگتن توان بیشتری برای اولویت‌بندی پروژه‌های مهم بدهد. آنها به نسخه اتحادیه اروپا از چنین بانکی، بانک سرمایه‌گذاری اروپا، به عنوان مدرکی بر این ادعا اشاره می‌کنند. منتقدان استدلال می‌کنند که اوراق قرضه شهرداری در حال حاضر تأمین مالی ارزان را ارائه می‌دهند و بنابراین، یارانه‌های ملی غیرضروری هستند.


شوک‌های اقتصادی به رویدادهای غیرمنتظره و قابل توجهی اطلاق می‌شود که عملکرد عادی اقتصاد را مختل کرده و منجر به تأثیر ناگهانی و چشمگیر بر شاخص‌های کلیدی مانند رشد تولید ناخالص داخلی، تورم، بیکاری، نرخ بهره و نرخ ارز می‌شود. این شوک‌ها می‌توانند اثرات کوتاه‌مدت و بلندمدت داشته باشند و مدیریت آن‌ها برای دولت‌ها، کسب‌وکارها و افراد چالش‌برانگیز است.

چندین عامل می‌توانند باعث بروز شوک‌های اقتصادی شوند، از جمله:

بلایای طبیعی: رویدادهایی مانند زلزله، طوفان، سیل یا آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌توانند باعث تخریب گسترده زیرساخت‌ها، اختلال در زنجیره‌های تأمین و زیان‌های اقتصادی برای مناطق آسیب‌دیده شوند.
بحران‌های مالی: فروپاشی سیستم مالی، حباب‌های دارایی یا ورشکستگی گسترده بانک‌ها می‌تواند منجر به رکود شدید اقتصادی و تأثیر بر بازارهای جهانی شود.
رویدادهای سیاسی: بی‌ثباتی سیاسی، جنگ‌ها یا تغییرات ناگهانی در سیاست‌ها می‌تواند عدم اطمینان ایجاد کند، سرمایه‌گذاری را منصرف کرده و بر عملکرد اقتصادی تأثیر منفی بگذارد.
همه‌گیری‌ها و بحران‌های بهداشتی: شیوع بیماری‌های عفونی می‌تواند تجارت، گردشگری و فعالیت‌های اقتصادی کلی را مختل کند، همانطور که در طول همه‌گیری کووید-۱۹ مشاهده شد.
پیشرفت‌های فناوری: تغییرات سریع فناوری می‌تواند صنایع سنتی را مختل کرده و منجر به از دست دادن شغل و تغییرات در اقتصاد شود.
شوک‌های قیمت انرژی: تغییرات ناگهانی و قابل توجه در قیمت انرژی، مانند افزایش قیمت نفت، می‌تواند تأثیرات گسترده‌ای بر هزینه‌های تولید و هزینه‌های مصرف‌کنندگان داشته باشد.
اختلال در زنجیره تأمین: تنش‌های تجاری، اقدامات حمایتی یا مشکلات لجستیکی می‌تواند زنجیره‌های تأمین جهانی را مختل کرده و منجر به کمبود و افزایش هزینه‌ها برای کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان شود.

نمونه‌های واقعی از شوک‌های اقتصادی عبارتند از:

بحران مالی جهانی ۲۰۰۸: این بحران که ناشی از فروپاشی بازار وام‌های مسکن زیربنایی در ایالات متحده بود، منجر به رکود شدید اقتصادی در سراسر جهان، بیکاری گسترده و آشفتگی مالی شد.
همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰: گسترش سریع ویروس کرونا منجر به اقدامات محدودکننده گسترده، محدودیت‌های سفر و اختلال در الگوهای تولید و مصرف در سراسر جهان شد و باعث رکود جهانی شد.
بحران نفت دهه ۱۹۷۰: مجموعه‌ای از شوک‌های قیمت نفت ناشی از رویدادهای ژئوپلیتیکی، به طور قابل توجهی هزینه‌های انرژی را افزایش داد و منجر به استاگفلاسیون (ترکیبی از تورم بالا و بیکاری بالا) در بسیاری از اقتصادها شد.
همه‌پرسی برگزیت در سال ۲۰۱۶: تصمیم بریتانیا برای خروج از اتحادیه اروپا، عدم اطمینان در مورد روابط تجاری و سرمایه‌گذاری ایجاد کرد و بر اقتصادهای بریتانیا و اتحادیه اروپا تأثیر گذاشت.
ترکیدن حباب دات‌کام (اوایل دهه ۲۰۰۰): سرمایه‌گذاری‌های سفته‌بازانه در شرکت‌های فناوری منجر به حباب شد که در نهایت ترکید و باعث زیان‌های قابل توجهی در بازار سهام و تأثیر بر بخش فناوری شد.

این مثال‌ها نشان می‌دهند که چگونه شوک‌های اقتصادی می‌توانند از عوامل مختلفی ناشی شوند و چگونه پیامدهای آن‌ها بسته به مقیاس و شدت شوک و تاب‌آوری اقتصادهای آسیب‌دیده می‌تواند بسیار متفاوت باشد. دولت‌ها و سیاست‌گذاران اغلب با اقدامات مختلفی برای کاهش تأثیرات و بازگرداندن ثبات اقتصادی واکنش نشان می‌دهند.
شوک‌ها می‌توانند هم در سمت تقاضا و هم در سمت عرضه یک اقتصاد رخ دهند. شوک‌ها می‌توانند منفی باشند - از نظر ایجاد انقباض اقتصادی و تورم بالاتر. یا می‌توانند مثبت باشند - به عنوان مثال، افزایش پتانسیل تولیدی ناشی از پیشرفت‌های فناوری.

کدام کشورها در برابر شوک‌های اقتصادی آسیب‌پذیرتر هستند؟
آسیب‌پذیری کشورها در برابر شوک‌های اقتصادی به طیف وسیعی از عوامل از جمله ساختار اقتصادی، سطح توسعه، مواجهه با شوک‌های خارجی، سیاست‌های مالی و پولی و ظرفیت نهادی بستگی دارد.
به طور کلی، برخی از ویژگی‌های رایج وجود دارد که کشورهای خاصی را بیشتر در معرض شوک‌های اقتصادی قرار می‌دهد:

کشورهای در حال توسعه و کم‌درآمد: کشورهایی که سطح توسعه اقتصادی پایین‌تری دارند، اغلب ساختارهای اقتصادی ضعیف‌تر، تنوع محدود (از جمله وابستگی به محصولات اولیه) و سیستم‌های مالی کمتر پیشرفته دارند که آن‌ها را بیشتر در معرض شوک‌های خارجی قرار می‌دهد.
کشورهای با بدهی بالا: کشورهایی که سطح بدهی عمومی و خارجی بالایی دارند، ممکن است برای پاسخگویی مؤثر به شوک‌های اقتصادی مشکل داشته باشند، زیرا پرداخت بدهی‌ها می‌تواند انعطاف‌پذیری مالی را محدود کند.
اقتصادهای وابسته به کالا: کشورهایی که به شدت به صادرات چند کالا مانند نفت، مواد معدنی یا محصولات کشاورزی متکی هستند، در برابر نوسانات قیمت در بازارهای بین‌المللی برای آن کالاها آسیب‌پذیر هستند.
اقتصادهای کوچک و باز: کشورهای کوچکتر که به طور قابل توجهی به تجارت بین‌المللی وابسته هستند، بیشتر در معرض شوک‌های خارجی مانند تغییرات در تقاضای جهانی یا اختلال در زنجیره‌های تأمین قرار دارند.
کشورهای درگیر در درگیری: کشورهایی که درگیر درگیری‌های مداوم یا بی‌ثباتی سیاسی هستند، به دلیل اختلال در تولید، سرمایه‌گذاری و تجارت، در برابر شوک‌های اقتصادی بسیار آسیب‌پذیر هستند.
اقتصادهای وابسته به گردشگری: کشورهایی که به شدت به گردشگری به عنوان منبع درآمد قابل توجهی متکی هستند، به ویژه در برابر شوک‌هایی که بر سفر و گردشگری بین‌المللی تأثیر می‌گذارند، مانند همه‌گیری‌ها یا تنش‌های ژئوپلیتیکی آسیب‌پذیر هستند.
کشورهایی با نهادهای ضعیف: ظرفیت نهادی محدود و چالش‌های حکومتی می‌تواند پاسخگویی مؤثر به سیاست‌ها را به شوک‌های اقتصادی مختل کند.
اقتصادهای بازار نوظهور: در حالی که ممکن است سطح توسعه اقتصادی بالاتری نسبت به کشورهای کم‌درآمد داشته باشند، بازارهای نوظهور می‌توانند در معرض نوسانات در بازارهای مالی جهانی قرار گیرند و بر جریان‌های سرمایه و نرخ ارز تأثیر بگذارند.

توجه به این نکته مهم است که آسیب‌پذیری در برابر شوک‌های اقتصادی می‌تواند در طول زمان تغییر کند و برخی از کشورها ممکن است سیاست‌ها و اصلاحاتی را برای کاهش آسیب‌پذیری خود اجرا کنند. علاوه بر این، شدت شوک و توانایی کشور برای پاسخگویی و سازگاری نیز می‌تواند بر آسیب‌پذیری کلی آن تأثیر بگذارد.
مناطق خاصی، مانند آفریقای جنوب صحرا و برخی از کشورهای آمریکای لاتین و آسیای جنوب شرقی، به طور تاریخی به دلیل چالش‌های ساختاری و توسعه‌ای مختلف، آسیب‌پذیری بیشتری داشته‌اند. دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی اغلب با هم همکاری می‌کنند تا به این کشورهای آسیب‌پذیر کمک کنند تا تاب‌آوری ایجاد کنند و سیاست‌هایی را برای کاهش تأثیر شوک‌های اقتصادی اجرا کنند.


دکتر مارک ون ریجمنام، CSP
دنبال کنید
۶ دقیقه مطالعه
۵ ژوئیه ۲۰۱۹
--

تصویر: robuart/Shutterstock
بلاک‌چین در حال تغییر مالکیت داده‌ها است. با توانمندسازی کاربران برای تعیین اینکه چه کسی به اطلاعات آنلاین آن‌ها دسترسی دارد، به بازگرداندن کنترل داده‌ها به آن‌ها کمک خواهد کرد. این یک تغییر پارادایمی در نحوه برخورد ما با داده‌ها است و کنترل مورد نیاز مصرف‌کنندگان را بر داده‌های خودشان ارائه می‌دهد.
بلاک‌چین نیاز به تغییر را تقویت خواهد کرد.