عنصر اصلی که فیلم‌های دوران نوآر را به هم پیوند می‌دهد، مضمون مشترک آن‌هاست. این مضمون تعریف مشخصی ندارد، زیرا تولیدات مختلف نوآر در طرح‌های داستانی خود متفاوت هستند، اما عمدتاً بر شهروندان طبقات پایین و دنیای زیرزمینی جرم و جنایت تمرکز دارند. داستان‌های نوآر، داستان‌های مردم عادی هستند که حس واقع‌گرایی در آن‌ها وجود دارد و اکثریت مخاطبان می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. این مضمون مشترک را می‌توان به ایتالیای پس از جنگ جهانی دوم و ظهور جنبشی جدید به نام رئالیسم نو ایتالیایی ردیابی کرد.

رئالیسم نو ایتالیایی در ایتالیا در پایان جنگ جهانی دوم متولد شد. فیلمسازان ایتالیایی در پاسخ به هرج و مرج، آشفتگی و شرایط اقتصادی وحشتناکی که کشور را فرا گرفته بود، شروع به تمرکز بر مبارزات روزمره شهروندان طبقه پایین در فیلم‌های خود کردند. کارگردانانی مانند روبرتو روسلینی و ویتوریو دسیکا در تلاش برای به تصویر کشیدن این مبارزات به خالص‌ترین شکل ممکن، فیلم‌های خود را با بودجه‌های کم و با بازیگران غیرحرفه‌ای و ناشناخته فیلمبرداری کردند.

اولین فیلم مهم این جنبش، شهر باز (1945) به کارگردانی روسلینی است. روسلینی این فیلم را بلافاصله پس از اشغال ایتالیا توسط نازی‌ها فیلمبرداری کرد و بیشتر در فضای باز و در میان ویرانه‌های جنگ فیلمبرداری کرد تا بتواند واقع‌گرایانه‌ترین داستان ممکن را به تصویر بکشد. شهر باز در روزهای پایانی اشغال نازی‌ها در سال 1944 اتفاق می‌افتد و داستان یک جنبش مقاومت زیرزمینی کوچک علیه نازی‌ها را روایت می‌کند. در میان نیروهای مقاومت، کشیشی به نام دون پیترو پلگرینی (آلدو فابریتزی) حضور دارد که با انتقال پیام‌ها به آن‌ها کمک می‌کند. هنگامی که مقاومت لو می‌رود، سربازان آلمانی کشیش و عضو دیگری از مقاومت، جورجیو مانفردی (مارچلو پاگلیه‌رو) را دستگیر می‌کنند. آن‌ها هر دو را با خشونت شدید بازجویی می‌کنند، جورجیو را شکنجه و می‌کشند در حالی که کشیش نظاره‌گر است و سپس کشیش را اعدام می‌کنند. همانند سایر فیلم‌های جنبش رئالیسم نو، بازیگرانی که در شهر باز نقش‌آفرینی کردند، در زمان فیلمبرداری غیرحرفه‌ای بودند. این بازیگران احتمالاً خود با سرکوبگری که فیلم سعی در به تصویر کشیدن آن داشت، روبرو شده بودند که به واقع‌گرایی فیلم افزود.

[تصویری از صحنه‌ای از فیلم شهر باز. فیلمبرداری بیشتر در محل پس از ویرانی‌های جنگ جهانی دوم انجام شده است. به رم در پس‌زمینه توجه کنید که به فیلم جلوه‌ای واقع‌گرایانه می‌بخشد.]

فیلم دیگری که به عنوان رئالیسم نو شناخته می‌شود، دزدان دوچرخه (1948) به کارگردانی دسیکا است. داستان بسیار ساده است و مردی به نام آنتونیو ریچی (لامبرتو ماجیورانی) را دنبال می‌کند که در خیابان‌ها به دنبال دوچرخه دزدیده‌شده‌اش می‌گردد، اما در نهایت سعی می‌کند دوچرخه دیگری را بدزدد و دستگیر و خود به عنوان دزد معرفی می‌شود. اما اجرای این داستان، نگاهی بسیار واقع‌گرایانه به شرایط ایتالیای پس از جنگ ارائه می‌دهد. دوچرخه نماد امید برای آنتونیو بود که به شرط داشتن دوچرخه، شغلی به او پیشنهاد شده بود. اندکی پس از استخدام، دوچرخه‌اش دزدیده می‌شود. وقایع فیلم در حالی که آنتونیو به دنبال اموال دزدیده‌شده‌اش می‌گردد، میزان ناامیدی مردم ایتالیا را در دوران بازسازی پس از جنگ جهانی دوم نشان می‌دهد. همانند بقیه جنبش رئالیسم نو، بازیگران این فیلم نیز کاملاً غیرحرفه‌ای بودند. بازیگر اصلی، ماجیورانی، قبل از گرفتن این نقش، کارگر کارخانه بود. تمام صحنه‌ها در محل فیلمبرداری شدند که حس واقع‌گرایانه‌تری به فیلم می‌بخشد.

موفقیت‌های انتقادی فیلم‌های جنبش رئالیسم نو، مخاطبان جدیدی را برای داستان‌های مبارزات طبقات پایین ایجاد کرد. اما این جنبش در اوایل دهه 1950 به سرعت از هم پاشید، زیرا ایتالیا علائم مثبتی از بهبودی نشان داد و تقاضا برای فیلم‌های مثبت‌تر، تحت تأثیر سینمای آمریکا، به تدریج این جنبش را به طور کامل منسوخ کرد. با این حال، رئالیسم نو ایتالیایی بر چندین مدرسه فیلم، از جمله موج نو فرانسه و نوآر تأثیر گذاشت.

در حالی که نوآر از اجرای سبکی که رئالیست‌های نو ایتالیایی استفاده می‌کردند، مانند استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای، فاصله گرفت، نوآر جذابیت مبارزات طبقات کارگر را به ارث برد. نمونه‌ای از این موضوع، فیلم Kiss Me Deadly (1955) به کارگردانی رابرت آلدریچ است. این فیلم زندگی کارآگاهی خصوصی به نام مایک همر (رالف میکر) را دنبال می‌کند که در تلاش برای دستگیری دزدان معمولی است. علاوه بر شغلش، همر یک شهروند عادی و کارگر است که عمدتاً با افراد پایین‌تر از خود سروکار دارد. وقایعی که در داستان رخ می‌دهد، همر را به یک رویارویی نزدیک با مرگ پس از سوار کردن یک اتواستاپ به نام کریستینا (کلوریس لیچمن) می‌کشاند. همر با پیگیری پرونده قتل کریستینا و تلاش برای قتل خودش، انتقام می‌گیرد. در حالی که بازیگران فیلم Kiss Me Deadly غیرحرفه‌ای نبودند، اما از روش رئالیست‌های نو ایتالیایی در فیلمبرداری در محل استفاده کردند که به فیلم جلوه‌ای واقع‌گرایانه می‌بخشد. همچنین به طور نمادین، با زیرمتن‌هایی درباره جنگ سرد و پارانویا ناشی از آن، به مبارزات طبقه کارگر در آن زمان اشاره می‌کرد. شیء کلیدی فیلم، یک ظرف کوچک و داغ با ماده‌ای درخشان در داخل آن، استعاره‌ای از ترس‌های جنگ سرد بود.

[تصویری از صحنه‌ای از فیلم Kiss Me Deadly. فیلمبرداری بیشتر در اطراف لس آنجلس در محل انجام شده است.]

برخلاف نوآر، رئالیسم نو ایتالیایی جنبشی بود که در نهایت به پایان رسید. اما نمی‌توان تأثیر آن بر فیلم‌هایی که پس از آن ساخته شدند را نادیده گرفت. مخاطبان برای اولین بار با دیدی واقع‌گرایانه و احساسی از رنج‌ها و سختی‌هایی که طبقه کارگر و فقرا به طور روزمره با آن روبرو هستند، آشنا شدند. این فیلم‌ها این افراد را به عنوان چیزی بیش از یک عضو از یک گروه بزرگ به تصویر می‌کشیدند - آن‌ها را به افراد تبدیل می‌کردند. این فیلم‌ها چیزی بودند که این افراد می‌توانستند با آن ارتباط برقرار کنند و به دلیل واقع‌گرایی خود موفق شدند. نوآر این واقع‌گرایی و تمرکز بر طبقه کارگر را تقلید کرد تا به روش خود به موفقیت برسد و با ترکیب مضامینی که رئالیسم نو ایتالیایی به وجود آورده بود با عناصر سبکی اکسپرسیونیسم آلمانی، یکی از تأثیرگذارترین ژانرهای سینمایی در تاریخ اخیر را ایجاد کرد. نوآر همچنان در حال تکامل است، حتی در فیلم‌های مدرن، و ایده‌های نوآر و در واقع رئالیسم نو ایتالیایی و اکسپرسیونیسم آلمانی را در طول دهه‌ها زنده نگه می‌دارد.

– جان ابوت


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد

لوحه‌های تریپیتاکا کرئانا، نسخه‌ای اولیه از متون بودایی چینی، در معبد هائینسا، کره جنوبی.
بودیسم آسیای شرقی یا ماهایانا آسیای شرقی، اصطلاحی جمعی برای مکاتب ماهایانا بودیسم است که در سراسر آسیای شرقی توسعه یافته و از متون بودایی چینی پیروی می‌کنند. این شامل اشکال مختلف بودیسم چینی، ژاپنی، کره‌ای و ویتنامی در آسیای شرقی است.[1][2][3][4] بوداییان آسیای شرقی بزرگترین جمعیت سنت‌های بودایی در جهان را تشکیل می‌دهند که بیش از نیمی از بوداییان جهان را شامل می‌شوند.[5][6]
اشکال آسیای شرقی از بودیسم همگی از مکاتب بودایی سینیسی‌شده نشأت می‌گیرند که در دوران سلسله هان و سلسله سونگ توسعه یافتند و بنابراین تحت تأثیر فرهنگ و فلسفه چینی قرار دارند.[7][8] نفوذ اجتناب‌ناپذیر بودیسم به آسیای شرقی در طول بیش از یک هزاره[نیاز به توضیح] به دلیل تبادلات فرهنگی پر جنب و جوشی بود که در آن زمان در نتیجه روابط تجاری با آسیای مرکزی و جنوبی در امتداد جاده ابریشم ایجاد شده بود. برخی از تأثیرگذارترین سنت‌ها شامل چان (ذن)، بودیسم نیچیرن، سرزمین خالص، هوایان، تیانتای و بودیسم اِسوتری چینی هستند.[9] این مکاتب تفاسیر جدید و منحصربه‌فرد آسیای شرقی از متون بودایی را توسعه دادند و بر مطالعه سوتراهای ماهایانا تمرکز کردند. به گفته پل ویلیامز، این تأکید بر مطالعه سوتراها در تضاد با نگرش بودیسم تبتی است که سوتراها را مگر از طریق مطالعه رساله‌های فلسفی (شاسترا) بسیار دشوار می‌داند.[10]
ترجمه متون قانون چینی از قرن دوم آغاز شد و این مجموعه در طی هزار سال تکامل یافت که اولین نسخه چاپی بلوکی چوبی در سال 983 منتشر شد. نسخه استاندارد مدرن، تریپیتاکا تایشو است که بین سال‌های 1924 و 1932 در ژاپن تولید شد.[11]
علاوه بر اشتراک در یک قانون از متون مقدس، اشکال مختلف بودیسم آسیای شرقی همچنین ارزش‌ها و شیوه‌های آسیای شرقی را که در بودیسم هند برجسته نبودند، اقتباس کرده‌اند، مانند نیایش اجداد چینی و دیدگاه کنفوسیوسی از احترام به والدین.[12]
راهبان بودایی آسیای شرقی به طور کلی از قانون صومعه‌ای معروف به وینایای دارماگوپتا پیروی می‌کنند.[13] یک استثنای بزرگ، برخی از مکاتب بودیسم ژاپنی است که در آن روحانیون بودایی گاهی اوقات ازدواج می‌کنند، بدون پیروی از کد صومعه‌ای سنتی یا وینایا. این امر در دوران اصلاحات میجی رخ داد، زمانی که یک کمپین سراسری علیه بودیسم، برخی از فرقه‌های بودایی ژاپنی را مجبور به تغییر شیوه‌های خود کرد.[14]

بودیسم در آسیای شرقی[ویرایش]
بودیسم در چین[ویرایش]

مجسمه بودای (میتریه)
بودیسم در چین با تعاملات پیچیده با سنت‌های مذهبی بومی چین، یعنی تائوئیسم و کنفوسیوسیسم، مشخص شده است و بین دوره‌های حمایت نهادی و سرکوب از سوی دولت‌ها و سلسله‌ها متفاوت بوده است. بودیسم برای اولین بار در دوران سلسله هان به چین معرفی شد، زمانی که امپراتوری هان نفوذ ژئوپلیتیکی نوپای خود را به مناطق آسیای مرکزی گسترش داد.[15] فرصت‌هایی برای تبادلات فرهنگی پر جنب و جوش و روابط تجاری در امتداد جاده ابریشم و مسیرهای تجاری دریایی با شبه قاره هند و آسیای جنوب شرقی دریایی، اجتناب‌ناپذیر ساخت که نفوذ بودیسم به چین و به تدریج به سایر مناطق آسیای شرقی نفوذ کند.[16] چنین انتقالاتی مذهبی به دلیل تبادلات فرهنگی پر جنب و جوشی که در آن زمان در نتیجه جاده ابریشم امکان‌پذیر بود، قادر به فراهم کردن نفوذ اجتناب‌ناپذیر بودیسم به آسیای شرقی در طول هزار سال بود.[17][4]
بودیسم چینی به شدت بر توسعه بودیسم در سایر کشورهای آسیای شرقی تأثیر گذاشته است، به طوری که قانون بودایی چینی به عنوان متون مذهبی اصلی برای سایر کشورها در این منطقه عمل می‌کند.[18][4]
بودیسم اولیه چین تحت تأثیر مترجمانی از آسیای مرکزی بود که ترجمه تعداد زیادی از تریپیتاکا و متون تفسیری از هند و آسیای مرکزی به زبان چینی را آغاز کردند. تلاش‌های اولیه برای سازماندهی و تفسیر طیف گسترده‌ای از متون دریافتی منجر به ظهور مکاتب اولیه بودایی چینی مانند مکاتب هوایان و تیانتای شد.[19][20] در قرن هشتم، مکتب چان شروع به ظهور کرد و در نهایت به تأثیرگذارترین مکتب بودایی در آسیای شرقی تبدیل شد و در سراسر منطقه گسترش یافت.[21]

بودیسم در ژاپن[ویرایش]
بودیسم به طور رسمی از چین و کره در قرن پنجم و ششم میلادی به ژاپن معرفی شد.[22] علاوه بر توسعه نسخه‌های خود از سنت‌های چینی و کره‌ای (مانند ذن، یک شکل ژاپنی از چان و شینگون، یک شکل از بودیسم اِسوتری چینی)، ژاپن سنت‌های بومی خود مانند تندای، بر اساس تیانتای چینی، نیچیرن و جو دو شینشو (یک مکتب سرزمین خالص) را نیز توسعه داد.[23][24]

بودیسم در کره[ویرایش]
بودیسم در قرن چهارم از چین به کره معرفی شد، جایی که شروع به تمرین در کنار شمن‌گرایی بومی کرد.[25] پس از حمایت قوی دولت در دوران گوریو، بودیسم در دوران چوسون به نفع نئو-کنفوسیوسیسم سرکوب شد.[26] سرکوب در نهایت به دلیل مشارکت بوداییان در دفع تهاجم ژاپن به کره در قرن شانزدهم پایان یافت که منجر به یک دوره بهبودی آهسته شد که تا قرن بیستم ادامه داشت. مکتب سئون، مشتق شده از بودیسم چان چینی، در قرن هفتم معرفی شد و به فراگیرترین شکل بودیسم مدرن کره تبدیل شد، با دو شاخه اصلی، فرقه‌های جوگیه و تائگو.[27]

بودیسم در ویتنام[ویرایش]
ویتنام که در جنوب چین واقع شده است، ممکن است بودیسم برای اولین بار در اوایل قرن سوم یا دوم قبل از میلاد از شبه قاره هند یا از چین در قرن اول یا دوم میلادی به آنجا آمده باشد.[28][29] بودیسم ویتنامی تحت تأثیر برخی از عناصر تائوئیسم، معنویت چینی و دین عامیانه ویتنامی قرار گرفته است.[30]

همچنین ببینید[ویرایش]

بودیسم در آسیای جنوب شرقی
بودیسم بر اساس کشور
بودیسم و ادیان شرقی
احترام به والدین در بودیسم
انتقال بودیسم از طریق جاده ابریشم
بودیسم جنوبی، شرقی و شمالی

منابع[ویرایش]

^ اورک، چارلز (2010). بودیسم اِسوتری و تانتراها در آسیای شرقی. انتشارات بریل. صص 3-4.
^ "بودیسم آسیای شرقی و طبیعت (ERN) — سایت‌های اعضای هیئت علمی و کارکنان". www.uwosh.edu. بازیابی شده در 14 مه 2023.
^ آندرل، کریستوف (2011). بلاغت بودایی ذن در چین، کره و ژاپن. انتشارات بریل. ص 85. شابک 978-9004185562.
^ a b c جونز، چارلز بی. (2021). سرزمین خالص: تاریخ، سنت و عمل، ص xii. انتشارات شامبالا، شابک 978-1611808902.
^ مرکز تحقیقات پیو، چشم‌انداز مذهبی جهانی: بوداییان.
^ جانسون، تاد ام.; گریم، برایان جی. (2013). ادیان جهان در اعداد: مقدمه‌ای بر جمعیت‌شناسی مذهبی بین‌المللی (PDF). هوبوکن، نیوجرسی: وایلی-بلک‌ول. ص 34. بایگانی شده از اصلی در 20 اکتبر 2013. بازیابی شده در 2 سپتامبر 2013.{{[cite book](https://en.wikipedia.org/wiki/Template:Cite_book "Template:Cite book")}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
^ گِتین، روپرت، مبانی بودیسم، انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1998، ص 257.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 275. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 275. شابک 978-0700717620.
^ ویلیامز، پل، بودیسم ماهایانا: مبانی عقیدتی، تیلور و فرانسیس، 2008، ص 129.
^ گِتین، روپرت، مبانی بودیسم، انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1998، ص 258.
^ هاروی، پیتر، مقدمه‌ای بر بودیسم، ویرایش دوم: آموزش‌ها، تاریخ و شیوه‌ها (مقدمه‌ای بر دین) ویرایش دوم، ص 212.
^ گِتین، روپرت، مبانی بودیسم، انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1998، ص 260
^ جافه، ریچارد (1998). "سیاست مذهبی میجی، ذن سوتو و مشکل ازدواج روحانیون". مجله مطالعات مذهبی ژاپنی. 24 (1–2): 46. بایگانی شده از اصلی در 19 نوامبر 2014.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 275. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 275. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 275. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 315. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 278. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 284. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 286. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. صص 310–311. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. صص 315–316. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 319. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. ص 333. شابک 978-0700717620.
^ کیتاگاوا، جوزف (2002). سنت‌های مذهبی آسیا: دین، تاریخ و فرهنگ. گروه انتشارات تیلور و فرانسیس. صص 338–339. شابک 978-0700717620.
^ نگوین کوئونگ تو. ذن در ویتنام قرون وسطی: مطالعه‌ای در مورد Thiền Uyển Tập Anh. هونولولو: انتشارات دانشگاه هاوایی، 1997، ص 9.
^ نگوین تای تو. تاریخچه بودیسم در ویتنام. 2008.
^ نگوین کوئونگ تو و ای. دبلیو. باربر 1998، ص 132.

مطالعه بیشتر[ویرایش]

آندرل، کریستوف (2011). بلاغت بودایی ذن در چین، کره و ژاپن. انتشارات بریل. شابک 978-9004185562.
جونز، چارلز بی. (2021). سرزمین خالص: تاریخ، سنت و عمل. انتشارات شامبالا. شابک 978-1611808902.
اورک، چارلز (2010). بودیسم اِسوتری و تانتراها در آسیای شرقی. انتشارات بریل. شابک 978-9004184916.
پوسکی، ماریو (2014). همراه وایلی-بلک‌ول با بودیسم آسیای شرقی و داخلی. جان وایلی و پسران. شابک 978-1118610336.


بودیسم دینی است که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش در هند توسط سیدهارتا گائوتاما - که به "بودا" نیز شناخته می‌شود - بنیان نهاده شد. محققان بودیسم را یکی از ادیان اصلی جهان می‌دانند که تخمین زده می‌شود بین ۵۰۰ میلیون تا یک میلیارد پیرو داشته باشد. بودیسم به عنوان یک دین غیرخدایی که هیچ خدا یا معبودی برای پرستش ندارد، توسط برخی محققان به عنوان یک فلسفه یا قانون اخلاقی، نه یک دین سازمان‌یافته، توصیف می‌شود.

بسیاری از باورها و اعمال بودیسم حول مفهوم رنج و علل آن می‌چرخد. بودیسم از نظر تاریخی در شرق و جنوب شرقی آسیا برجسته‌تر بوده است، اما نفوذ آن در سراسر غرب در حال افزایش است. بسیاری از ایده‌ها و فلسفه‌های بودایی با باورهای دیگر ادیان همپوشانی دارند.

باورها و اعمال بودیسم

برخی از باورهای کلیدی بودیسم عبارتند از:

پیروان بودیسم هیچ خدای متعال یا معبودی را به رسمیت نمی‌شناسند. آن‌ها در عوض بر دستیابی به روشن‌بینی - حالتی از آرامش و خرد درونی - تمرکز می‌کنند. هنگامی که پیروان به این مرتبه معنوی می‌رسند، گفته می‌شود که نیروانا را تجربه کرده‌اند.

بنیانگذار این دین، بودا، موجودی فوق‌العاده تلقی می‌شود، اما نه یک خدا. کلمه "بودا" به معنای "روشن‌بین" است.

راه رسیدن به روشن‌بینی با استفاده از اخلاق، مراقبه و خرد به دست می‌آید. بوداییان اغلب مدیتیشن می‌کنند زیرا معتقدند که به بیدار شدن حقیقت کمک می‌کند.

در بودیسم فلسفه‌ها و تفسیرهای بسیاری وجود دارد که آن را به دینی سازگار و در حال تکامل تبدیل می‌کند.

برخی از محققان بودیسم را به عنوان یک دین سازمان‌یافته به رسمیت نمی‌شناسند، بلکه آن را یک "سبک زندگی" یا "سنّت معنوی" می‌دانند.

بودیسم مردم خود را تشویق می‌کند که از خوش‌گذرانی بیش از حد و همچنین ریاضت‌کشی اجتناب کنند.

مهم‌ترین آموزه‌های بودا، که به "چهار حقیقت اصیل" معروف هستند، برای درک این دین ضروری هستند.

بوداییان مفاهیم کارما (قانون علت و معلول) و تناسخ (چرخه مداوم تولد دوباره) را در آغوش می‌گیرند.

پیروان بودیسم می‌توانند در معابد یا در خانه‌های خود به عبادت بپردازند.

راهبان بودایی، یا بهیکشوها، از یک قانون سختگیرانه پیروی می‌کنند که شامل تجرد نیز می‌شود.

هیچ نماد واحدی برای بودیسم وجود ندارد، اما تصاویر متعددی تکامل یافته‌اند که باورهای بودایی را نشان می‌دهند، از جمله گل نیلوفر، چرخ هشت پره‌ای دارما، درخت بودی و سوآستیکا (نمادی باستانی که نام آن در سانسکریت به معنای "خوش‌بختی" یا "خیر و برکت" است).

[تصویر: یک مجسمه طلایی بودا در معبد Longhua در جنوب شانگهای، که برای اولین بار در سال ۲۴۲ پس از میلاد ساخته شد.]

بودا کی بود؟

سیدهارتا گائوتاما، بنیانگذار بودیسم که بعداً به "بودا" معروف شد، در قرن پنجم قبل از میلاد زندگی می‌کرد.

گائوتاما در خانواده‌ای ثروتمند به عنوان یک شاهزاده در نپال امروزی به دنیا آمد. اگرچه زندگی آسانی داشت، اما گائوتاما از رنج در جهان متأثر شد.

او تصمیم گرفت سبک زندگی مجلل خود را رها کند و فقر را تحمل کند. به مدت تقریباً شش سال، او روزه‌داری و سایر ریاضت‌ها را انجام داد، اما این تکنیک‌ها بی‌اثر ثابت شدند و او آن‌ها را رها کرد. او در نهایت ایده "راه میانه" را ترویج کرد، به این معنی که بین دو افراطیت وجود داشته باشد. بنابراین، او به دنبال زندگی بدون لذت‌های اجتماعی و همچنین بدون محرومیت بود.

پس از بازیابی قدرتش، او زیر درخت بودی در مرکز غربی هند نشست و قول داد تا زمانی که به روشن‌بینی نهایی نرسیده است، بلند نشود. پس از مبارزه با مارا، یک روح شیطانی که او را با آسایش و خواسته‌های دنیوی وسوسه می‌کرد، سیدهارتا به روشن‌بینی رسید و در سن ۳۵ سالگی بودا شد. او بقیه عمر خود را صرف آموزش دیگران در مورد چگونگی دستیابی به این حالت معنوی کرد.

هنگامی که گائوتاما در حدود ۴۸۳ قبل از میلاد درگذشت، پیروانش شروع به سازماندهی یک جنبش مذهبی کردند. آموزه‌های بودا اساس چیزی شد که به بودیسم تبدیل می‌شد.

در قرن سوم قبل از میلاد، آشوکا کبیر، امپراتور هندی مائوریان، بودیسم را به دین رسمی هند تبدیل کرد. صومعه‌های بودایی ساخته شد و به فعالیت‌های تبشیری تشویق شد.

در طول قرون بعدی، بودیسم فراتر از هند گسترش یافت. افکار و فلسفه‌های بودایی متنوع شد، و برخی از پیروان ایده‌ها را متفاوت از دیگران تفسیر می‌کردند.

در قرن ششم، هون‌ها به هند حمله کردند و صدها صومعه بودایی را ویران کردند، اما مهاجمان در نهایت از کشور بیرون رانده شدند.

اسلام در طول قرون وسطی به سرعت در منطقه گسترش یافت و بودیسم را به حاشیه راند. با این حال، بودیسم در نهایت به آسیای مرکزی و جنوب شرقی، چین، کره، ژاپن و در قرن بیستم به غرب گسترش یافت.

انواع بودیسم

امروزه، اشکال بسیاری از بودیسم در سراسر جهان وجود دارد. سه نوع اصلی که مناطق جغرافیایی خاصی را نشان می‌دهند عبارتند از:

بودیسم تراوادا: رایج در تایلند، سریلانکا، کامبوج، لائوس و برمه
بودیسم ماهایانا: رایج در چین، ژاپن، تایوان، کره، سنگاپور و ویتنام
بودیسم تبتی: رایج در تبت، نپال، مغولستان، بوتان و بخش‌هایی از روسیه و شمال هند

بودیسم ذن شکلی از بودیسم ماهایانا است که در بسیاری از مناطق مشابه تمرین می‌شود. این بر سادگی و مراقبه - کلمه "ذن" به معنای مراقبه است - به جای متون مذهبی، مراسم یا دکترین‌ها تأکید دارد.

بودیسم نیروانا به بودیسم تراوادا نزدیک است، اما مفهوم نیروانا نیز در بسیاری از مسیرهای بودیسم مرکزی است. اصطلاح نیروانا به معنای "خاموش شدن" است، همانطور که یک شمع خاموش می‌شود، و در نتیجه تمام دلبستگی و تمایل به دستیابی به حالت روشن‌بینی خالص پایان می‌یابد.

هر یک از این انواع به متون خاصی احترام می‌گذارند و تفاسیر کمی متفاوت از آموزه‌های بودا دارند.

برخی از اشکال بودیسم ایده‌های سایر ادیان و فلسفه‌ها، مانند تائوئیسم و بون را در خود جای می‌دهند.

دارما

آموزه‌های بودا به عنوان "دارما" شناخته می‌شوند. او آموخت که خرد، مهربانی، صبر، سخاوت و شفقت فضیلت‌های مهمی هستند.

به طور خاص، همه بوداییان به پنج اصل اخلاقی پایبند هستند که از موارد زیر جلوگیری می‌کنند:

کشتن موجودات زنده
گرفتن آنچه داده نشده است
رفتار جنسی نامناسب
دروغ گفتن
استفاده از مواد مخدر یا الکل

چهار حقیقت اصیل

چهار حقیقت اصیل که بودا آموخت عبارتند از:

حقیقت رنج (دوکها)
حقیقت علت رنج (سامودایا)
حقیقت پایان رنج (نیرودها)
حقیقت راهی که ما را از رنج آزاد می‌کند (ماگا)

به طور جمعی، این اصول توضیح می‌دهند که چرا انسان‌ها آسیب می‌بینند و چگونه می‌توان بر رنج غلبه کرد.

راه هشت‌گانه

بودا به پیروانش آموخت که پایان رنج، همانطور که در چهارمین حقیقت اصیل توصیف شده است، می‌تواند با پیروی از راه هشت‌گانه به دست آید.

بدون ترتیب خاص، راه هشت‌گانه بودیسم ایده‌های زیر را برای رفتار اخلاقی، نظم ذهنی و دستیابی به خرد آموزش می‌دهد:

درک درست (سمّا دیتی)
اندیشه درست (سمّا سانکاپا)
گفتار درست (سمّا واچا)
عمل درست (سمّا کامانتا)
معاش درست (سمّا آجیوا)
تلاش درست (سمّا وایاما)
توجه درست (سمّا ساتی)
تمرکز درست (سمّا سامادی)

کتاب مقدس بودایی

بوداییان به بسیاری از متون و نوشته‌های مقدس احترام می‌گذارند. برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

تیپیتکا: این متون، که به عنوان "سه سبد" شناخته می‌شوند، به عنوان اولین مجموعه نوشته‌های بودایی در نظر گرفته می‌شوند.
سوتراها: بیش از ۲۰۰۰ سوترا وجود دارد که آموزه‌های مقدسی هستند که عمدتاً توسط بوداییان ماهایانا پذیرفته شده‌اند.
کتاب مردگان: این متن تبتی مراحل مرگ را با جزئیات توصیف می‌کند.

دالای لاما

[تصویر: دالای لاما چهاردهم، رهبر معنوی تبعیدی تبت، در سال ۲۰۰۱.]

دالای لاما رهبر اصلی در بودیسم تبتی است. پیروان این دین معتقدند که دالای لاما تجسمی از یک لامای گذشته است که موافقت کرده است تا دوباره متولد شود تا به بشریت کمک کند. در طول تاریخ ۱۴ دالای لاما وجود داشته است.

دالای لاما تا سال ۱۹۵۹ بر تبت حکومت می‌کرد، زمانی که چینی‌ها کنترل را به دست گرفتند. دالای لاما فعلی، لاهمو تون‌دوپ، در سال ۱۹۳۵ به دنیا آمد.

تعطیلات بودایی

هر ساله، بوداییان وساک را جشن می‌گیرند، جشنواره‌ای که زادروز، روشن‌بینی و مرگ بودا را گرامی می‌دارد.

در هر فصل ماه، پیروان بودیسم در مراسمی به نام اوپوساتا شرکت می‌کنند. این مراسم به بوداییان اجازه می‌دهد تا تعهد خود را به آموزه‌های خود تجدید کنند.

آنها همچنین سال نو بودایی را جشن می‌گیرند و در چندین جشنواره سالانه دیگر شرکت می‌کنند.

منابع

بودیسم: مقدمه‌ای، PBS.
بودیسم، دانشنامه تاریخ باستان.
تاریخچه بودا، تعاونی تاریخ.
جمعیت‌شناسی بودیسم، مرکز برکلی دانشگاه جورج تاون برای دین، صلح و امور جهانی.
ادیان: بودیسم، BBC.
نوشته‌های مقدس بودایی، مرکز برکلی دانشگاه جورج تاون برای دین، صلح و امور جهانی.
راه هشت‌گانه اصیل: Tricycle.
بودیسم ذن چیست و چگونه آن را تمرین می‌کنید؟ Lion’s Roar.


ضرورت بستر فرهنگی
بودیسم در بستر فرهنگ آسیایی، به ویژه فرهنگ باستانی هند، پدیدار شد. با گسترش به تمدن‌های دیگر، با فرهنگ‌های آسیایی دیگر، از جمله فرهنگ تبتی، سازگار شد. اما چگونه می‌توانیم بودیسم را از فرهنگ آسیایی یا تبتی متمایز کنیم؟ این سوال بسیار مهمی است که باید پرسید، به ویژه اگر در تلاش برای کمک به دیگران هستیم. برای مثال، ممکن است خودمان مجذوب فرهنگ تبتی باشیم یا به طور کلی از فرهنگ آسیایی خوشمان بیاید، اما اگر بخواهیم به دیگران کمک کنیم و آموزه‌های بودایی، دارما، را به آنها بیاموزیم، آیا این برای آنها مفید خواهد بود؟ فکر می‌کنم این سوال اصلی است.
همانطور که ممکن است جنبه‌هایی از فرهنگ تبتی را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، به همین ترتیب، دیگرانی که سعی می‌کنیم به آنها کمک کنیم نیز ممکن است آن را دوست داشته باشند یا نداشته باشند. ما باید در کار و کمک به دیگران انعطاف‌پذیر باشیم. آیا آنها را تشویق به روشن کردن چراغ‌های روغنی و نصب پرچم‌های دعا کنیم، یا این چیزی است که باعث می‌شود از بودیسم رویگردان شوند؟ در اینجا دو نکته وجود دارد: اهداف و منافع خود ما، و اهداف و مقاصد دیگران.
باید یک سوال اساسی پرسید: آیا می‌توان آموزه‌های بودایی را بدون بستر فرهنگی داشت؟ به عبارت دیگر، آیا آموزه‌ها می‌توانند به خودی خود و خارج از یک بستر وجود داشته باشند؟ به طور مشابه، آیا چیزی می‌تواند خارج از یک بستر وجود داشته باشد؟ اگر بخواهیم از اصطلاحاتی که در آموزه‌های نیستی (خلاء) می‌یابیم استفاده کنیم، می‌پرسیم: "آیا می‌توانیم چیزی را صرفاً از جانب خود به عنوان یک آموزه بودایی تثبیت کنیم، یا اینکه این تثبیت به صورت وابسته به یک بستر صورت می‌گیرد؟"
البته، از تحلیل نیستی که در بودیسم می‌یابیم، نمی‌توانیم یک آموزه بودایی را خارج از یک بستر تثبیت کنیم. این با اصل کلی مطابقت دارد که می‌دانیم بودا با روش‌های ماهرانه آموزش می‌داد. او به افراد مختلف، دانشجویان و شاگردان، بر اساس آنچه می‌توانستند درک کنند، آموزش می‌داد. دیگران در جامعه‌ای با فرهنگی و ایده‌های اساسی زندگی می‌کنند. مردم به طور کلی به طور مستقل از یک جامعه و فرهنگ آن زندگی نمی‌کنند.
اگر فقط به بودای تاریخی نگاه کنیم، او به مخاطبان هندی آموزش می‌داد. اگر به شیوه گسترده‌تر ماهایانا فکر کنیم، بودا به موجودات بی‌شماری در جهان‌های بی‌شماری آموزش داد، اما در هر یک از این جهان‌ها و بودا-فیلدها فرهنگی وجود داشت.

بستر اساسی هندی
وقتی به آموزه‌های بودایی که نوشته شده‌اند و امروز در دسترس ما هستند نگاه می‌کنیم، مضامین کلی را می‌یابیم که در تقریباً تمام سیستم‌های فلسفی و فکری هند یافت می‌شوند. کارما و تولد دوباره مکرر تحت تأثیر کارمایی که بر اساس نادانی یا بی‌خبری ساخته شده است، وجود دارد. مسیری برای گوش دادن به آموزه‌ها از یک معلم معنوی وجود دارد، و سپس فکر کردن و مراقبه در مورد آنها برای رهایی از این نادانی و تولد دوباره سامساریک وجود دارد. به عبارت دیگر، رهایی از درک واقعیت و پاکسازی کارما حاصل می‌شود. ما این را در بسیاری از سیستم‌های هندی مختلف به طور مشترک می‌یابیم، همراه با آموزه‌هایی در مورد عشق و شفقت و تمام روش‌های دستیابی به تمرکز. حتی آموزه‌های مربوط به دستیابی به شاماتا و ویپاشانا، که گاهی اوقات فکر می‌کنیم به طور خاص بودایی هستند، نیستند. سایر سیستم‌های هندی نیز روش‌هایی را برای دستیابی به حالت ذهن آرام و ثابت شاماتا و حالت ذهن استثنایی ویپاشانا آموزش می‌دهند.
بودا جامعه راهبانی خود را بر اساس جامعه جین که از قبل وجود داشت، مدل‌سازی کرد. جلسه دو ماهانه راهبان و مفهوم پناهندگی قبل از بودیسم، از جینیسم آمده است. پیشکش کردن و پذیرش موجودات مختلف در قلمروهای مختلف: موجودات جهنمی و ارواح و خدایان، قطعاً در همه سیستم‌های هندی یافت می‌شود، همراه با کوه مرو و چهار قاره. اگر همه اینها را برداریم و بگوییم که می‌توانیم بدون بستر فرهنگی هندی انجام دهیم، چه چیزی باقی می‌ماند؟

تمایز بین جنبه‌های فرهنگی تمرین بودایی از آنچه برای بودیسم ضروری است
بودیسم به وضوح در بستر فرهنگ هند آموزش داده شد. وقتی به نحوه ورود آن به سایر فرهنگ‌های آسیایی نگاه می‌کنیم، تمام جنبه‌هایی را که به آنها اشاره کردیم - مانند نظم اخلاقی - حفظ می‌شوند. تبتی‌ها آن را حفظ کردند، چینی‌ها آن را حفظ کردند، ژاپنی‌ها آن را حفظ کردند و آسیای جنوب شرقی آن را حفظ کرد. البته، در هر یک از این کشورها، کمی به این عناصر اساسی اضافه کردند تا آموزه‌های بودایی را کمی راحت‌تر در فرهنگ خود کنند.
بسیاری از عناصری که این فرهنگ‌های آسیایی دیگر اضافه کردند، کاملاً سطحی بودند. به عنوان مثال، تبتی‌ها پرچم‌های دعا را اضافه کردند که اساساً از سنت بون قدیمی‌تر آمده است. می‌توان استدلال کرد که پیروی از چنین چیزهایی در "بودیسم غربی" ضروری نیست. بنابراین، ما باید این جنبه‌های خاص فرهنگی را که فرهنگ‌های دیگر به بودیسم اضافه کرده‌اند، از ویژگی‌های اساسی هندی متمایز کنیم. سپس باید ببینیم که اگر حتی جنبه‌های هندی را برداریم، آیا چیزی باقی می‌ماند که آموزه‌ها را به عنوان بودایی مشخص کند؟

جنبه‌های سطحی و خاص فرهنگی
بسیاری از ویژگی‌های خاص فرهنگی که فرهنگ‌های دیگر به بودیسم اضافه کرده‌اند، به دلایل عملی و ضروری اضافه شده‌اند. تبتی‌ها، برای مثال، قادر به پیروی از برخی از آداب و رسوم هندی نبودند زیرا آنچه در هند در دسترس بود در تبت در دسترس نبود. من در اینجا در مورد پیشکش‌ها فکر می‌کنم. تبتی‌ها گل‌های متنوعی برای پیشکش کردن نداشتند، بنابراین از یک برگ نازک و سفید و خشک مانند که در داخل غلاف‌هایی که روی برخی از درختان در تبت رشد می‌کنند استفاده می‌کنند و آن را گل می‌نامند. آیا باید از آنها استفاده کنیم؟ بدیهی است که نه. تبتی‌ها چراغ‌های روغنی روشن می‌کنند، مانند آنچه در هند انجام می‌دهند. اما آیا باید از آنها استفاده کنیم؟ احتمالاً نه. آیا می‌توانیم به جای آن لامپ‌های رشته‌ای را روشن کنیم و برق را روشن کنیم؟ چرا نه؟ این نور است. برخی از تبتی‌ها در هند این کار را می‌کنند و گل‌های پلاستیکی نیز پیشنهاد می‌دهند زیرا دوام بیشتری دارند. تبتی‌ها بسیار عملی هستند!

در مورد نقاشی‌های تانگا چه؟ تبتی‌ها دور آنها پارچه ابریشمی چینی می‌دوزند و آنها را به نقاشی‌های طوماری تبدیل می‌کنند. آیا باید این کار را انجام دهیم؟ نه لزوماً، مگر اینکه این سبک را دوست داشته باشیم. اما این کاملاً سطحی است. می‌توانیم نقاشی‌های بودایی را در قاب عکس نصب کنیم.
در مورد موسیقی چه؟ تبتی‌ها سازهای موسیقی متفاوتی نسبت به هند داشتند. آنها همراهی موسیقیایی خود را برای چیزها ساختند. آیا باید سازهای موسیقی تبتی را بنوازیم، یا می‌توانیم ترومبون یا ساکسیفون را به عنوان پیشکش بنوازیم؟ از نظر تئوری، چرا نه؟ هدف از انجام این پیشکش‌ها، توسعه و تمرین سخاوت است. از طرف آنها، بوداها قطعاً اهمیتی نمی‌دهند که آیا یک سیتار هندی، یک شیپور بلند تبتی یا یک ساکسیفون غربی را می‌شنوند. چه تفاوتی برای آنها دارد؟ قطعاً هیچ تفاوتی ندارد. نکته مهم این است که محترمانه باشد و شبیه یک آهنگ محبوب احمقانه نباشد.
چه چیزهای دیگری وجود دارد که می‌توانیم فکر کنیم که از فرهنگ به فرهنگ تغییر می‌کنند؟ در مورد لباس راهبانی چه؟ لباس‌های تبتی قطعاً رنگ و شکل متفاوتی نسبت به لباس‌هایی که در آسیای جنوب شرقی می‌پوشند دارد. لباس‌های چینی از هر دوی اینها متفاوت است و مغول‌ها نوع دیگری از لباس دارند. اما همه لباس دارند، نکته همین است.
می‌توانیم در مورد نذورات راهبان و راهبه‌ها بپرسیم. یکی از انواع مختلف نذوراتی که در هند توسعه یافته است، در همه کشورهای آسیایی که بودیسم به آنجا رفته است حفظ شده است. آیا تبتی‌ها، به عنوان مثال، از تمام نذورات نسخه‌ای که آنها حفظ می‌کنند پیروی می‌کنند؟ باید گفت که به نظر می‌رسد برخی از نذورات کاملاً بی‌ربط هستند. تبتی‌ها با کاسه گدایی در روستا پابرهنه راه نمی‌روند، بنابراین حتی اگر راهبان تبتی نذوراتی در مورد نحوه گدایی داشته باشند: اینکه چشمان خود را پایین نگه دارید و غیره، قطعاً از آنها پیروی نمی‌کنند.
البته این یک سوال بسیار دشوار و ظریف می‌شود. اگر نذوراتی در مورد گدایی غذا دارید، آیا این بدان معناست که واقعاً باید بیرون بروید و گدایی کنید؟ در تبت، راهبان و راهبه‌ها غذای خود را در صومعه‌ها از پیشکش‌هایی که مردم به آنها می‌آوردند دریافت می‌کردند. آنها برای جمع‌آوری پیشکش‌ها بیرون نمی‌رفتند. آیا این در چارچوب قوانین راهبانی باقی می‌ماند؟ گفتن آن سخت است. چینی‌ها به طور کامل گدایی غذا توسط راهبان و راهبه‌ها را لغو کردند. راهبان و راهبه‌ها مجبور بودند غذای خود را تولید کنند. آنها مجبور بودند کشاورز باشند. بدیهی است که در اینجا سازگاری فرهنگی وجود داشته است.

اگر فقط به نهاد راهبانی نگاه کنیم، آیا گدایی چیزی است که فقط فرهنگی است؟ نه. بدیهی است که کل راه‌اندازی نهاد راهبانی به گونه‌ای بود که توسط جامعه حمایت شود. پس چگونه این را با یک جامعه غربی تنظیم کنیم در حالی که هنوز نذوراتی در مورد گدایی دارید؟ پاسخ دادن به این سوالات بسیار دشوار است. آیا باید همه راهبان و راهبه‌ها را در اینجا در آلمان در خط مترو با یک کاسه کوچک گدایی کنیم یا کتابچه‌های کوچک بفروشیم تا غذای خود را هر روز به دست آورند؟ کمی عجیب خواهد بود، نه؟ اما، این گدایی است. اگر جامعه از جامعه راهبانی حمایت نکند، جامعه راهبانی چگونه زنده می‌ماند؟ این یک سوال دشوار در غرب است. آیا داشتن یک سنت راهبانی فقط فرهنگی است؟ شما یک سنت راهبانی در مسیحیت غربی دارید، به عنوان مثال. سنتی از اهدای کمک‌های مالی وجود دارد که از آنها حمایت می‌کند، اما برخی از این راهبان در غرب شراب درست می‌کنند. این در یک زمینه بودایی پیش نمی‌رود. آیا تنظیم می‌کنیم؟ چه چیزی را می‌توان تنظیم کرد؟ چقدر می‌توان تنظیم کرد؟

یک مثال بسیار خوب از چیزهای دیگری که به بودیسم اضافه شده است این است که در بودیسم چینی، احترام به والدین به عنوان یکی از انواع رفتارهای سازنده اضافه شده است، به این معنی که فرزندان باید از والدین خود مراقبت کنند. چینی‌ها بر این موضوع بسیار تأکید می‌کنند. آنها حتی به اجداد خود در معابد بودایی پیشکش می‌کنند. از دیدگاه بودایی، این کاملاً عجیب است زیرا والدین متوفی تولد دوباره یافته‌اند!
تبتی‌ها رسم دارند که برخی از مردان بیش از یک همسر داشته باشند و به طور سنتی در چین این امر اغلب اتفاق می‌افتاد. برخی از زنان تبتی بیش از یک شوهر دارند. این چگونه با آموزه‌های مربوط به فعالیت جنسی نامناسب مطابقت دارد؟ بنابراین، تبتی‌ها و چینی‌ها آداب و رسوم خود را در آموزه‌های هندی در مورد این موضوع قرار داده‌اند. آیا نیاز داریم این شیوه‌های چند همسری و چند شوهری را در فرهنگ‌های خود بپذیریم؟ نه. اما در مورد سایر نکات مربوط به رفتار جنسی که بسیاری از مردم در غرب آن را عادی می‌دانند، در حالی که متون سنتی بودایی آنها را نامناسب ذکر می‌کنند، چه؟

در مورد زبان چه؟ بسیاری از لاماهای تبتی تأکید می‌کنند که باید تمرینات خود را به زبان تبتی انجام دهیم. در یک سخنرانی اخیر که دزونگسار خینتسه رینپوچه در اینجا در برلین ایراد کرد، او یک سوال بسیار جالب در این مورد مطرح کرد. او گفت که اگر تبتی‌ها مجبور بودند تمام دعاها و تمرینات خود را به زبان آلمانی، به صورت آوایی به خط تبتی بنویسند، بدون اینکه چیزی از آنچه می‌گویند را درک کنند، تعجب می‌کند که چند نفر از تبتی‌ها واقعاً این کار را انجام دهند. بدیهی است که، اگرچه برخی از لاماها تأکید می‌کنند که تمرینات خود را به زبان تبتی انجام دهیم، می‌توانیم واقعاً زیر سوال ببریم که آیا این مفید است یا خیر. تبتی‌ها قطعاً تمرینات خود را به زبان سانسکریت انجام نمی‌دهند. آنها مانتراها را به خط سانسکریت تجسم نمی‌کنند. آنها از خط تبتی استفاده می‌کنند و حتی مانتراها را به روشی که در سانسکریت تلفظ می‌شوند تلفظ نمی‌کنند. "واجرا" در سانسکریت، آنها آن را "بنزا" تلفظ می‌کنند. وقتی از تبت به مغولستان می‌رود، مغول‌ها آن را "اچیر" تلفظ می‌کنند. پس کدام یک درست است؟ وقتی به چینی می‌رود، حتی کلمات را نمی‌شناسید، و تلفظ ژاپنی کاراکترهای چینی حتی بیشتر از آن دور می‌شود.

یکی از دلایلی که یک لامای بزرگ تبتی برای اصرار بر اینکه مردم تمرینات را به زبان تبتی انجام دهند، این بود که او شاگردانی از سراسر جهان داشت و اگر همه در حال تلاوت تمرینات خود به زبان تبتی بودند، مانند پوجای چنرزیک، آنها می‌توانستند همه با هم تمرین کنند. اگر همه آن را به زبان خود انجام می‌دادند، نمی‌توانستند با هم تمرین کنند. به عنوان سابقه این استدلال، می‌بینیم که مهم نیست راهبان تراوادا از چه کشوری بیایند، همه متون بودایی خود را به زبان پالی تلاوت می‌کنند. اما با همان منطق، تبتی‌ها و چینی‌ها باید همه چیز را به زبان سانسکریت انجام می‌دادند و این کار را نکردند. بنابراین استدلال‌هایی وجود دارد، موافق و مخالف.

وقتی شروع به فکر کردن در مورد آن می‌کنید، چیزهای زیادی وجود دارد که می‌توانیم زیر سوال ببریم که فقط خاص فرهنگی هستند. در مورد نحوه نشستن مردم در مدیتیشن چه؟ هندی‌ها چهار زانو می‌نشینند. تبتی‌ها از آن پیروی می‌کنند، بوداییان ژاپنی اساساً روی زانوهای خود می‌نشینند و پاهای خود را پشت سر خود قرار می‌دهند. تایلندی‌ها پاهای خود را به یک طرف می‌نشینند. آیا ما غربی‌هایی که به نشستن روی زمین عادت نداریم نمی‌توانیم روی صندلی بنشینیم؟ برای برخی از تمرینات در تانترا که شامل کار با سیستم‌های انرژی ظریف است، شاید نه. اما برای تمرین معمولی، چرا نه؟ حتی روشی که سجده انجام می‌شود در کشورهای مختلف متفاوت است. در این موارد، باید در مورد اصل فکر کرد و اصل پشت آن نشان دادن احترام است، مانند سجده، و نشستن با انضباط برای مدیتیشن به جای نشستن به هر روشی است.

در این مثال‌ها، اصول خاصی وجود دارد که به روش‌های فرهنگی مختلف در این کشورها دنبال می‌شوند. ما می‌توانیم راه فرهنگی خود را داشته باشیم. راهبان لباس‌های مخصوصی می‌پوشند. آیا باید دقیقاً مانند لباس‌های تبتی یا چینی باشند؟ شاید نه، اما باید خاص باشند. آنها باید از لباس‌های معمولی مردم متفاوت باشند و همه باید لباس‌های یکسانی بپوشند تا نگران اینکه چقدر زیبا به نظر می‌رسید نخواهید بود. اصل پشت گدایی چیست؟ اصل پشت آن این است که شما در تجارت درگیر نیستید، در تلاش برای کسب پول، در تلاش برای سود. شما روی آنچه دیگران به شما می‌دهند زندگی می‌کنید و هر آنچه داده می‌شود پذیرفته می‌شود. شما از آن راضی هستید. آیا راهی برای ایجاد آن در جوامع ما وجود دارد؟ آیا به یک مرکز بودایی پر زرق و برق با سبک تبتی با یک محراب تبتی و پرده‌هایی تا سقف و رنگ‌های خاص نیاز داریم؟ آیا واقعاً به آن نیاز داریم؟ آیا این فرهنگی است؟ من می‌گویم بله، این فرهنگی است. شما این را در یک معبد بودایی ژاپنی پیدا نمی‌کنید. اما برخی از افراد این دکوراسیون را دوست دارند و اگر آن را دوست دارند، چرا نه؟ برخی از افراد ممکن است آن را دوست نداشته باشند و آن را بسیار عجیب بیابند.

یک نکته دیگر که باید اضافه کنم: در مورد تمام پیشکش‌هایی که تبتی‌ها به ارواح می‌کنند چه؟ شما آن را در هند نیز پیدا می‌کنید. مجموعه‌ای از گاندارواها و یاکشاها و راکشاساها وجود دارد. آنها آنها را "شیاطین"، "ارواح آدمخوار" و غیره می‌نامند و به آنها پیشکش می‌کنند. "از ما محافظت کنید! به ما آسیب نرسانید!" تبتی‌ها در واقع این را جعل نکردند. اما اگرچه شما آن را در هند داشتید، تبتی‌ها ارواح محلی بیشتری اضافه کردند. سپس مغول‌ها همه چیزهایی را که تبتی‌ها داشتند حفظ کردند و حتی بیشتر اضافه کردند. آیا به آن نیاز داریم؟ این یک مسئله پیچیده‌تر است، زیرا این یاکشاها و راکشاساها و همه این ارواح در فرهنگ هندی عمومی یافت می‌شوند، نه فقط در بودیسم. اکنون می‌توانید پیشنهاد دهید که در بودیسم غربی می‌توانیم به الف‌ها، گابلین‌ها، هابیت‌ها و همه موجودات دیگری که در کتاب‌های تولکین یافت می‌شوند پیشکش کنیم زیرا آنها متناظر با فرهنگ ما هستند. اگر این کار را انجام دهیم، آیا اصل مشابهی را که در بودیسم وجود دارد حفظ می‌کنیم؟ در واقع، حتی برخی از مترجمان غربی داکینی‌ها را به عنوان "فرشتگان" و "پری‌ها" ترجمه می‌کنند. پس آیا باید فرشتگان و پری‌ها را نیز در بودیسم خود داشته باشیم؟

باید فکر کرد: آیا معنای عمیق‌تری در همه اینها وجود دارد؟ آیا ما واقعاً در مورد نیروهای مضر صحبت می‌کنیم؟ من فکر می‌کنم در غرب با کلمه "نیروها" راحت‌تر هستیم تا "ارواح". این به یک سوال دشوار تبدیل می‌شود زیرا سپس شما در مورد "شر" صحبت می‌کنید. آیا شر در جهان وجود دارد و آیا باید با آن مبارزه کنیم؟ سپس این به یک سوال در مورد شیطان و غیره می‌رود. آیا واقعاً می‌خواهیم بودیسم به آن سمت برود؟ آیا این با جامعه ما، فرهنگ ما مطابقت دارد؟ این یک سوال دشوار است. بیشتر ما احتمالاً راحت‌تر خواهیم بود که این را نداشته باشیم. اگر بودیسم در اروپای قرون وسطی وارد می‌شد، احتمالاً همه این چیزها را برای دور کردن شیطان می‌داشت، نه؟

یک چیز دیگر که احتمالاً می‌توانیم در این دسته از چیزهای سطحی و خاص فرهنگی قرار دهیم، تormaها است. اینها مخروط‌هایی هستند که از آرد جو مخلوط با کره ساخته شده‌اند و با طرح‌هایی که از کره مجسمه‌سازی شده‌اند تزئین شده‌اند. معلم من، سرکونگ رینپوچه، می‌گفت که می‌توانید به جای آن یک جعبه کوکی داشته باشید - نیازی به همه پیشکش‌های تormaهای پر زرق و برق ندارید.

ویژگی‌های فرهنگی عمومی هندی
بیایید اکنون به ویژگی‌های فرهنگی عمومی هندی مانند کارما، تولد دوباره، رهایی و روشن‌گری بپردازیم. آیا می‌توانیم بدون آنها بودیسم داشته باشیم؟ من فکر می‌کنم این خیلی زیاد است. چه چیزی باقی می‌ماند؟ مدیتیشن چیزی است که در سراسر فرهنگ هند یافت می‌شود. آیا باید آن را حذف کنیم فقط به این دلیل که هندی است؟ چیزهایی مانند وضعیتی که هنگام مدیتیشن به خود می‌گیریم ممکن است از فرهنگ به فرهنگ متفاوت باشد، اما خود روش چیزی است که به وضوح بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر است.
آموزه‌های تبتی بودایی لام-ریم، مسیر تدریجی، به وضوح مرز بین آنچه Dharma practice است و آنچه نیست را مشخص می‌کند. اینکه آیا هدف شما بهبود زندگی‌های آینده و فراتر از آن است یا خیر، مرز را تعیین می‌کند. اگر تمرین شما فقط برای بهبود این زندگی است، Dharma نیست. این در آموزه‌ها بسیار واضح است. سپس سه سطح هدف یا انگیزه طبق لام-ریم وجود دارد: به دست آوردن تولد دوباره بهتر در آینده، به دست آوردن رهایی از تولد دوباره و به دست آوردن روشن‌گری تا بتوانید به همه کمک کنید تا از تولد دوباره آزاد شوند. آیا می‌توانیم بدون تولد دوباره در بودیسم انجام دهیم؟ من استدلال می‌کنم که نه. اما در مورد به دست آوردن یک زندگی آینده بهتر و تولد دوباره، قطعاً منحصر به فرد بودیسم نیست، چه رسد به سیستم‌های هندی. ادیان ابراهیمی نیز آن را به شکل اصلاح شده با تلاش برای رفتن به بهشت پس از این زندگی دنیوی دارند. این تولد دوباره است، نه؟ و یکی بهتر. با این حال، از آنجایی که صرفاً بهبود زندگی‌های آینده هدف نهایی در بودیسم نیست، بلکه فقط شرایط مطلوب را برای ادامه مسیر فراهم می‌کند، می‌توان آن را به راحتی در بودیسم گنجاند.

با یک استثنا، تمام سیستم‌های فلسفی هندی ادعای تولد دوباره بی‌پایان ناشی از نادانی از واقعیت و کارما می‌کنند. آنها همچنین همگی به دنبال رهایی از تولد دوباره بی‌پایان از طریق درک صحیح هستند. بنابراین، واضح است که صرفاً به دنبال رهایی از تولد دوباره و کارما از طریق درک واقعیت، به خودی خود، منحصر به فرد بودایی نیست. اما، با خطاب به این سیستم‌های هندی دیگر، بودا اعلام کرد که رهایی که آنها ادعا می‌کنند رهایی واقعی نیست، زیرا درک آنها از واقعیت نادرست است. سپس او توضیح داد که رهایی از درک این واقعیت حاصل می‌شود که انواع روح، آتمان، که آنها ادعا می‌کنند به هیچ چیز واقعی مربوط نمی‌شوند. تحقق غیر مفهومی از فقدان کامل یا خلاء از این ارواح غیرممکن، چیزی است که از تولد دوباره بی‌پایان تحت نیروی کارما و نادانی رهایی می‌بخشد. بدیهی است که دیگران نیز همین را در مورد بودیسم گفتند: آنچه بودا آموزش داد نادرست بود و فقط سیستم آنها درست بود. استادان بودایی هندی بعدی با منطق در مناظره‌هایی با این استادان دیگر استدلال کردند و به طور قانع‌کننده استدلال کردند.

این کل مسئله تولد دوباره برای درک آموزه‌های کارما بسیار مهم است، زیرا نتایج رفتار ما لزوماً در این زندگی به ثمر نمی‌رسند. در واقع، بیشتر آنها اینطور نیستند. این یک نکته بسیار دشوار می‌شود. "چرا باید اخلاق بودا را دنبال کنم؟ ممکن است تقلب کنم و از آن فرار کنم." برای واقعاً مقابله با کارما و به دست آوردن رهایی از آن، باید تولد دوباره را درک کنید و برای درک آن، باید تمام اصول علت و معلولی را درک کنید.

من بین "دارما واقعی" و "دارما سبک" تمایز قائل می‌شوم، مانند "کوکاکولا واقعی" و "کوکاکولا سبک". نسخه "سبک" نسخه بدون تولد دوباره است: فقط مهربان و مفید باشید تا کیفیت این زندگی را بهبود ببخشید. در این زمینه، می‌توانید تمام آموزه‌های بودایی مربوط به روش‌های غلبه بر احساسات آزاردهنده را بدون آوردن تولد دوباره و رهایی از تولد دوباره دنبال کنید. اما این "چیز واقعی" نیست. سوال این است: "اگر بودیسم را به شکل دیگری از روانشناسی کاهش دهیم، آیا هنوز بودیسم است؟" سپس دوباره، اگر آن را "دارما سبک" بنامیم و اگر این چیزی است که برای شما مناسب است، از آنجایی که در واقع بسیار مفید است، مشکلی نیست. فقط آن را با دارما واقعی، که با کارما، تولد دوباره، رهایی و روشن‌گری همراه است، اشتباه نگیرید، که همه آنها عناصری از فرهنگ هندی هستند. اما باید اعتراف کنید که انضباط اخلاقی کمی دشوار می‌شود وقتی که دارما سبک را دنبال می‌کنید، زیرا در بسیاری از موارد، نتایج رفتار مخرب خود را در این زندگی تجربه نمی‌کنید. به عنوان مثال، مجرمانی وجود دارند که از جرم خود فرار می‌کنند و هرگز دستگیر نمی‌شوند.

یک سوال جالب دیگر مطرح می‌شود. به جای تلاش برای بهبود زندگی‌های آینده خود، آیا می‌توانیم فکر کردن فراتر از این زندگی را از نظر تأثیر رفتار خود بر نسل‌های آینده جایگزین کنیم؟ آیا می‌توانیم آن را به عنوان جایگزینی برای زندگی‌های آینده به بودیسم اضافه کنیم؟ قطعاً با روش تفکر غربی ما، حداقل روش سکولار غربی ما، سازگارتر خواهد بود. من فکر نمی‌کنم اضافه کردن آن با هر چیزی در بودیسم در تضاد باشد، درست همانطور که اضافه کردن احترام به والدین توسط چینی‌ها با هیچ اصل بودایی در تضاد نداشت. اما آیا می‌تواند جایگزین تولد دوباره شود، یا فقط چیزی است که اضافه می‌شود؟

یکی از اصول اصلی کارما که بودا در مورد کارما آموزش داد، این است که تنها چیزی که در مورد رفتار ما قطعی است این است که نتیجه آن را تجربه خواهیم کرد. قطعی نیست که تأثیر رفتار بر روی شخص دیگری چه خواهد بود، و این شامل نسل‌های آینده نیز می‌شود. شما می‌توانید یک وعده غذایی خوشمزه و عالی به کسی بدهید و سپس او خفه شود و بمیرد. حتی اگر ما به عنوان بخشی از بودیسم غربی راهنمایی برای تلاش برای جلوگیری از آسیب رساندن به نسل‌های آینده را اضافه کنیم، فکر می‌کنم هنوز هم باید به این اصل بودایی که تنها چیزی که قطعی است این است که خودمان اثر رفتار خود را تجربه خواهیم کرد، احترام بگذاریم.

بودا قصد نداشت آموزه‌های خود را فقط برای مخاطبان هندی ارائه دهد. پیام او جهانی بود، اما شامل عناصر فرهنگی هندی کارما، تولد دوباره و رهایی از تولد دوباره بود. بنابراین، ما باید به طور جدی در نظر بگیریم که هدف واقعی مسیر بودایی چیست؟ آیا فقط بهبود اوضاع در این زندگی است؟ این هدف دارما سبک است. یا کمی بهتر، بهبود جهان برای نسل‌های آینده، مانند نگرانی‌های زیست‌محیطی، نگرانی‌های مربوط به گرمایش جهانی و غیره؟ حتی اگر دارما سبک را به ارائه غربی بودیسم خود اضافه کنیم، فکر می‌کنم هنوز هم باید اعتراف کنیم که بودا اهداف دارما واقعی تولد دوباره بهتر، رهایی و روشن‌گری را برای همه، از جمله خودمان که در حال حاضر به عنوان انسان در غرب تولد یافته‌ایم، در نظر داشت. این مورد با وجود این واقعیت که سیستم‌های هندی دیگر نیز در مورد این اهداف صحبت می‌کنند، اما درک آنها از نحوه دستیابی به آنها متفاوت است.

ویژگی‌های متمایز و ضروری بودیسم (4 مهر و موم دارما)
آیا ویژگی‌های متمایز منحصر به فردی از بودیسم وجود دارد که با سایر سیستم‌ها مشترک نیست و باید صرف نظر از فرهنگ گنجانده شود؟ در واقع، وجود دارد. آنها "چهار نشانه" یا "چهار مهر دارما" نامیده می‌شوند. اصطلاح کامل برای آنها "چهار نقطه مهر و موم برای برچسب‌گذاری یک دیدگاه مبتنی بر کلمات روشن‌گرانه" است. اگر یک سیستم از آموزه‌ها این چهار نقطه را داشته باشد، تضمین می‌کند که از آنچه بودا آموزش داده است آمده است. بنابراین، چه چیزی یک آموزش را به طور خاص بودایی می‌کند؟ عشق و شفقت آن را به طور خاص بودایی نمی‌کند، نه مدیتیشن، نه یک جامعه راهبانی و نه یک سیستم اخلاقی برای عدم ایجاد آسیب. همه چیز به دیدگاه واقعیت بستگی دارد که یک آموزش را به طور خاص بودایی می‌کند. اما این بدان معنا نیست که می‌توانیم همه این ویژگی‌های دیگر را حذف کنیم و فقط دیدگاه را داشته باشیم. بنابراین، ما این چهار نکته را داریم.

همه پدیده‌های مشروط ناپایدار هستند
نقطه مهر و موم اول این است که همه پدیده‌های مشروط یا تحت تأثیر، ناپایدار هستند، به عبارت دیگر، ایستا نیستند. این بدان معناست که همه چیز تحت تأثیر علل و شرایط به طور مداوم در حال تغییر است. بیشتر، اما نه همه آنها، به پایان می‌رسند. برخی برای همیشه ادامه خواهند یافت، مانند تداوم ذهنی ما، و برخی حتی شروعی ندارند، مانند تولد دوباره. اما غیر ایستا در اینجا به این معنی است که همه آنها از لحظه‌ای به لحظه با عوامل مختلف تغییر می‌کنند.

اصل ناپایداری منحصر به فرد بودایی نیست، اگرچه بیشتر مردم حتی متوجه نمی‌شوند که همه چیز در حال تغییر است. آنها احساس می‌کنند که چیزها دائمی هستند، که هرگز تغییر نمی‌کنند و هرگز تغییر نخواهند کرد. آنها این را حتی در مورد خودشان اعمال می‌کنند. اما وقتی بودا این را آموزش داد، بر این تأکید کرد که ناپایداری بر خود نیز اعمال می‌شود. ما باید درک کنیم که من تحت تأثیر علل و شرایط هستم و بنابراین از لحظه‌ای به لحظه در حال تغییر هستم. سیستم‌های هندی دیگر می‌گفتند که خود، آتمان، دائمی و ایستا است. تحت تأثیر چیزی قرار نمی‌گیرد. "بدن من تحت تأثیر علل و شرایط قرار می‌گیرد و بنابراین تغییر می‌کند، اما من نه. من ممکن است تجربیات مختلفی را در زندگی تجربه کنم، اما این من را تغییر نمی‌دهد." از آنجایی که بودا ادعای خود مبنی بر اینکه همه پدیده‌های تحت تأثیر در معرض تغییر هستند را به خود نیز تعمیم داد، در این زمینه این نشانه از آموزه‌های او منحصر به فرد است.

برخی از پدیده‌های تحت تأثیر، مانند بدن، نه تنها از لحظه‌ای به لحظه تغییر می‌کنند، بلکه از لحظه‌ای به لحظه نیز رو به زوال می‌روند و در نهایت به پایان می‌رسند. بودا آموزش داد که اگرچه خود تحت تأثیر علل و شرایط است و بنابراین از لحظه‌ای به لحظه نیز تغییر می‌کند، اما در طول زمان رو به زوال نمی‌رود. مانند تداوم ذهنی، که همچنین یک پدیده غیر ایستا تحت تأثیر است، هر خود شروع و پایانی ندارد. به طور مداوم در حال تغییر است. می‌توان در مورد این نکته عمیقاً کاوش کرد.

همه پدیده‌های آلوده مشکل‌ساز هستند
نشانه دوم این است که همه پدیده‌های آلوده مشکل‌ساز هستند. آنها همه رنج را به همراه دارند. "آلوده" به این معنی است که آنها از احساسات آزاردهنده و کارما ناشی می‌شوند، که ما را به تولد دوباره باز می‌گرداند. بودا این نکته را به طور کامل در آموزش خود در مورد 12 پیوند وابستگی توضیح داد. او آموزش داد که تمام تجربیات ما، همه چیزهایی که برای ما اتفاق می‌افتد، به طور وابسته به نادانی ما، به طور خاص عدم آگاهی ما از نحوه وجود خود و دیگران، ناشی می‌شود. این نادانی منجر به احساسات آزاردهنده می‌شود، که رفتار کارمایی اجباری را ایجاد می‌کند، که علت تجربه ما از تولد دوباره سامساریک غیرقابل کنترل، رنج و شادی معمولی و غیر رضایت‌بخش در هر زندگی است. این توضیح از مکانیسم نحوه کار سامساریک تولد دوباره منحصر به فرد بودایی است، و بودا آموزش داد که همه اینها مشکل‌ساز هستند، همه رنج هستند.

همه پدیده‌ها خالی هستند و فاقد "من" غیرممکن هستند
نشانه سوم این است که همه پدیده‌ها خالی هستند و فاقد "من" یا روح غیرممکن هستند. نوع روح یا آتمان که سیستم‌های هندی دیگر آموزش می‌دادند نمی‌تواند وجود داشته باشد. در اینجا تمام آموزه‌های بودایی در مورد خلاء (تهی بودن) را داریم، خواه در مورد خلاء خود یا شخص صحبت کنیم یا در مورد خلاء همه پدیده‌ها. اگرچه سیستم‌های تنوع بودایی مختلفی به وجود آمدند که سطوح مختلفی از درک آنچه بودا آموزش داد را ارائه می‌دادند، اما تأکید بر خلاء برای دیدگاه بودایی ضروری است.

خلاء به معنای فقدان کامل راه‌های غیرممکن وجود است. چیزها به نظر می‌رسند که به راه‌های غیرممکن وجود دارند، اما با هیچ چیز واقعی مطابقت ندارند. آنها غیرممکن هستند. برخی از سیستم‌های هندی دیگر گفتند که همه چیز یک توهم است و شما باید ببینید که همه چیز یک توهم است تا به رهایی برسید. اما آنچه آنها به عنوان واقعیت ادعا می‌کردند، بودا نیز آموزش داد که یک توهم است - به عنوان مثال، اینکه خود، هنگامی که رها می‌شود، به طور مستقل از همه چیز وجود دارد یا با جهان یا با براهمای یکی می‌شود. تحقق غیر مفهومی از فقدان کامل یا خلاء از این ارواح غیرممکن، چیزی است که از تولد دوباره بی‌پایان تحت نیروی کارما و نادانی رهایی می‌بخشد. بدیهی است که دیگران نیز همین را در مورد بودیسم گفتند: آنچه بودا آموزش داد نادرست بود و فقط سیستم آنها درست بود. استادان بودایی هندی بعدی با منطق در مناظره‌هایی با این استادان دیگر استدلال کردند و به طور قانع‌کننده استدلال کردند.

این کل مسئله تولد دوباره برای درک آموزه‌های کارما بسیار مهم است، زیرا نتایج رفتار ما لزوماً در این زندگی به ثمر نمی‌رسند. در واقع، بیشتر آنها اینطور نیستند. این یک نکته بسیار دشوار می‌شود. "چرا باید اخلاق بودا را دنبال کنم؟ ممکن است تقلب کنم و از آن فرار کنم." برای واقعاً مقابله با کارما و به دست آوردن رهایی از آن، باید تولد دوباره را درک کنید و برای درک آن، باید تمام اصول علت و معلولی را درک کنید.

من بین "دارما واقعی" و "دارما سبک" تمایز قائل می‌شوم، مانند "کوکاکولا واقعی" و "کوکاکولا سبک". نسخه "سبک" نسخه بدون تولد دوباره است: فقط مهربان و مفید باشید تا کیفیت این زندگی را بهبود ببخشید. در این زمینه، می‌توانید تمام آموزه‌های بودایی مربوط به روش‌های غلبه بر احساسات آزاردهنده را بدون آوردن تولد دوباره و رهایی از تولد دوباره دنبال کنید. اما این "چیز واقعی" نیست. سوال این است: "اگر بودیسم را به شکل دیگری از روانشناسی کاهش دهیم، آیا هنوز بودیسم است؟" سپس دوباره، اگر آن را "دارما سبک" بنامیم و اگر این چیزی است که برای شما مناسب است، از آنجایی که در واقع بسیار مفید است، مشکلی نیست. فقط آن را با دارما واقعی، که با کارما، تولد دوباره، رهایی و روشن‌گری همراه است، اشتباه نگیرید، که همه آنها عناصری از فرهنگ هندی هستند. اما باید اعتراف کنید که انضباط اخلاقی کمی دشوار می‌شود وقتی که دارما سبک را دنبال می‌کنید، زیرا در بسیاری از موارد، نتایج رفتار مخرب خود را در این زندگی تجربه نمی‌کنید. به عنوان مثال، مجرمانی وجود دارند که از جرم خود فرار می‌کنند و هرگز دستگیر نمی‌شوند.

یک سوال جالب دیگر مطرح می‌شود. به جای تلاش برای بهبود زندگی‌های آینده خود، آیا می‌توانیم فکر کردن فراتر از این زندگی را از نظر تأثیر رفتار خود بر نسل‌های آینده جایگزین کنیم؟ آیا می‌توانیم آن را به عنوان جایگزینی برای زندگی‌های آینده به بودیسم اضافه کنیم؟ قطعاً با روش تفکر غربی ما، حداقل روش سکولار غربی ما، سازگارتر خواهد بود. من فکر نمی‌کنم اضافه کردن آن با هر چیزی در بودیسم در تضاد باشد، درست همانطور که اضافه کردن احترام به والدین توسط چینی‌ها با هیچ اصل بودایی در تضاد نداشت. اما آیا می‌تواند جایگزین تولد دوباره شود، یا فقط چیزی است که اضافه می‌شود؟

یکی از اصول اصلی کارما که بودا در مورد کارما آموزش داد، این است که تنها چیزی که در مورد رفتار ما قطعی است این است که نتیجه آن را تجربه خواهیم کرد. قطعی نیست که تأثیر رفتار بر روی شخص دیگری چه خواهد بود، و این شامل نسل‌های آینده نیز می‌شود. شما می‌توانید یک وعده غذایی خوشمزه و عالی به کسی بدهید و سپس او خفه شود و بمیرد. حتی اگر ما به عنوان بخشی از بودیسم غربی راهنمایی برای تلاش برای جلوگیری از آسیب رساندن به نسل‌های آینده را اضافه کنیم، فکر می‌کنم هنوز هم باید به این اصل بودایی که تنها چیزی که قطعی است این است که خودمان اثر رفتار خود را تجربه خواهیم کرد، احترام بگذاریم.

بودا قصد نداشت آموزه‌های خود را فقط برای مخاطبان هندی ارائه دهد. پیام او جهانی بود، اما شامل عناصر فرهنگی هندی کارما، تولد دوباره و رهایی از تولد دوباره بود. بنابراین، ما باید به طور جدی در نظر بگیریم که هدف واقعی مسیر بودایی چیست؟ آیا فقط بهبود اوضاع در این زندگی است؟ این هدف دارما سبک است. یا کمی بهتر، بهبود جهان برای نسل‌های آینده، مانند نگرانی‌های زیست‌محیطی، نگرانی‌های مربوط به گرمایش جهانی و غیره؟ حتی اگر دارما سبک را به ارائه غربی بودیسم خود اضافه کنیم، فکر می‌کنم هنوز هم باید اعتراف کنیم که بودا اهداف دارما واقعی تولد دوباره بهتر، رهایی و روشن‌گری را برای همه، از جمله خودمان که در حال حاضر به عنوان انسان در غرب تولد یافته‌ایم، در نظر داشت. این مورد با وجود این واقعیت که سیستم‌های هندی دیگر نیز در مورد این اهداف صحبت می‌کنند، اما درک آنها از نحوه دستیابی به آنها متفاوت است.

ویژگی‌های متمایز و ضروری بودیسم (4 مهر و موم دارما)
آیا ویژگی‌های متمایز منحصر به فردی از بودیسم وجود دارد که با سایر سیستم‌ها مشترک نیست و باید صرف نظر از فرهنگ گنجانده شود؟ در واقع، وجود دارد. آنها "چهار نشانه" یا "چهار مهر دارما" نامیده می‌شوند. اصطلاح کامل برای آنها "چهار نقطه مهر و موم برای برچسب‌گذاری یک دیدگاه مبتنی بر کلمات روشن‌گرانه" است. اگر یک سیستم از آموزه‌ها این چهار نقطه را داشته باشد، تضمین می‌کند که از آنچه بودا آموزش داده است آمده است. بنابراین، چه چیزی یک آموزش را به طور خاص بودایی می‌کند؟ عشق و شفقت آن را به طور خاص بودایی نمی‌کند، نه مدیتیشن، نه یک جامعه راهبانی و نه یک سیستم اخلاقی برای عدم ایجاد آسیب. همه چیز به دیدگاه واقعیت بستگی دارد که یک آموزش را به طور خاص بودایی می‌کند. اما این بدان معنا نیست که می‌توانیم همه این ویژگی‌های دیگر را حذف کنیم و فقط دیدگاه را داشته باشیم. بنابراین، ما این چهار نکته را داریم.

همه پدیده‌های مشروط ناپایدار هستند
نقطه مهر و موم اول این است که همه پدیده‌های مشروط یا تحت تأثیر، ناپایدار هستند، به عبارت دیگر، ایستا نیستند. این بدان معناست که همه چیز تحت تأثیر علل و شرایط به طور مداوم در حال تغییر است. بیشتر، اما نه همه آنها، به پایان می‌رسند. برخی برای همیشه ادامه خواهند یافت، مانند تداوم ذهنی ما، و برخی حتی شروعی ندارند، مانند تولد دوباره. اما غیر ایستا در اینجا به این معنی است که همه آنها از لحظه‌ای به لحظه با عوامل مختلف تغییر می‌کنند.

اصل ناپایداری منحصر به فرد بودایی نیست، اگرچه بیشتر مردم حتی متوجه نمی‌شوند که همه چیز در حال تغییر است. آنها احساس می‌کنند که چیزها دائمی هستند، که هرگز تغییر نمی‌کنند و هرگز تغییر نخواهند کرد. آنها این را حتی در مورد خودشان اعمال می‌کنند. اما وقتی بودا این را آموزش داد، بر این تأکید کرد که ناپایداری بر خود نیز اعمال می‌شود. ما باید درک کنیم که من تحت تأثیر علل و شرایط هستم و بنابراین از لحظه‌ای به لحظه در حال تغییر هستم. سیستم‌های هندی دیگر می‌گفتند که خود، آتمان، دائمی و ایستا است. تحت تأثیر چیزی قرار نمی‌گیرد. "بدن من تحت تأثیر علل و شرایط قرار می‌گیرد و بنابراین تغییر می‌کند، اما من نه. من ممکن است تجربیات مختلفی را در زندگی تجربه کنم، اما این من را تغییر نمی‌دهد." از آنجایی که بودا ادعای خود مبنی بر اینکه همه پدیده‌های تحت تأثیر در معرض تغییر هستند را به خود نیز تعمیم داد، در این زمینه این نشانه از آموزه‌های او منحصر به فرد است.

برخی از پدیده‌های تحت تأثیر، مانند بدن، نه تنها از لحظه‌ای به لحظه تغییر می‌کنند، بلکه از لحظه‌ای به لحظه نیز رو به زوال می‌روند و در نهایت به پایان می‌رسند. بودا آموزش داد که اگرچه خود تحت تأثیر علل و شرایط است و بنابراین از لحظه‌ای به لحظه نیز تغییر می‌کند، اما در طول زمان رو به زوال نمی‌رود. مانند تداوم ذهنی، که همچنین یک پدیده غیر ایستا تحت تأثیر است، هر خود شروع و پایانی ندارد. به طور مداوم در حال تغییر است. می‌توان در مورد این نکته عمیقاً کاوش کرد.

همه پدیده‌های آلوده مشکل‌ساز هستند
نشانه دوم این است که همه پدیده‌های آلوده مشکل‌ساز هستند. آنها همه رنج را به همراه دارند. "آلوده" به این معنی است که آنها از احساسات آزاردهنده و کارما ناشی می‌شوند، که ما را به تولد دوباره باز می‌گرداند. بودا این نکته را به طور کامل در آموزش خود در مورد 12 پیوند وابستگی توضیح داد. او آموزش داد که تمام تجربیات ما، همه چیزهایی که برای ما اتفاق می‌افتد، به طور وابسته به نادانی ما، به طور خاص عدم آگاهی ما از نحوه وجود خود و دیگران، ناشی می‌شود. این نادانی منجر به احساسات آزاردهنده می‌شود، که رفتار کارمایی اجباری را ایجاد می‌کند، که علت تجربه ما از تولد دوباره سامساریک غیرقابل کنترل، رنج و شادی معمولی و غیر رضایت‌بخش در هر زندگی است. این توضیح از مکانیسم نحوه کار سامساریک تولد دوباره منحصر به فرد بودایی است، و بودا آموزش داد که همه اینها مشکل‌ساز هستند، همه رنج هستند.

همه پدیده‌ها خالی هستند و فاقد "من" غیرممکن هستند
نشانه سوم این است که همه پدیده‌ها خالی هستند و فاقد "من" یا روح غیرممکن هستند. نوع روح یا آتمان که سیستم‌های هندی دیگر آموزش می‌دادند نمی‌تواند وجود داشته باشد. در اینجا تمام آموزه‌های بودایی در مورد خلاء (تهی بودن) را داریم، خواه در مورد خلاء خود یا شخص صحبت کنیم یا در مورد خلاء همه پدیده‌ها. اگرچه سیستم‌های تنوع بودایی مختلفی به وجود آمدند که سطوح مختلفی از درک آنچه بودا آموزش داد را ارائه می‌دادند، اما تأکید بر خلاء برای دیدگاه بودایی ضروری است.

خلاء به معنای فقدان کامل راه‌های غیرممکن وجود است. چیزها به نظر می‌رسند که به راه‌های غیرممکن وجود دارند، اما با هیچ چیز واقعی مطابقت ندارند. آنها غیرممکن هستند. برخی از سیستم‌های هندی دیگر گفتند که همه چیز یک توهم است و شما باید ببینید که همه چیز یک توهم است تا به رهایی برسید. اما آنچه آنها به عنوان واقعیت ادعا می‌کردند، بودا نیز آموزش داد که یک توهم است - به عنوان مثال، اینکه خود، هنگامی که رها می‌شود، به طور مستقل از همه چیز وجود دارد یا با جهان یا با براهمای یکی می‌شود. تحقق غیر مفهومی از فقدان کامل یا خلاء از این ارواح غیرممکن، چیزی است که از تولد دوباره بی‌پایان تحت نیروی کارما و نادانی رهایی می‌بخشد. بدیهی است که دیگران نیز همین را در مورد بودیسم گفتند: آنچه بودا آموزش داد نادرست بود و فقط سیستم آنها درست بود. استادان بودایی هندی بعدی با منطق در مناظره‌هایی با این استادان دیگر استدلال کردند و به طور قانع‌کننده استدلال کردند.

نیروانا آرامش است
نشانه چهارم این است که نیروانا، به معنای رهایی از تولد دوباره سامساریک، آرامش‌بخش است. این نکته اساساً به حقیقت سوم نجیب اشاره دارد، که نیروانا، به دست آمده از درک سه نشانه اول، توقف دائمی تمام علل رنج - نادانی، احساسات آزاردهنده، کارما و خود رنج است، بنابراین تولد دوباره سامساریک غیرقابل کنترل. چنین نیروانایی، یا رهایی، چیزی سازنده است و شادی به همراه دارد. این نشان می‌دهد که رهایی امکان‌پذیر است.

ما می‌توانیم ببینیم که چهار حقیقت نجیب راه دیگری برای ارائه این چهار نشانه یا مهر دارما است. اگرچه می‌توانیم در مورد این چهار نکته فقط در مورد این زندگی فکر کنیم، آیا این واقعاً بودیسم است؟ همه چیزهایی که تحت تأثیر علل و شرایط هستند تغییر می‌کنند، هر چیزی که از سردرگمی ناشی می‌شود مشکل‌ساز خواهد بود، "من" جامدی وجود ندارد و اگر می‌توانستم از تمام مشکلاتم رها شوم، عالی خواهد بود. این، من معتقدم، نسخه دارما سبک است. این به اندازه کافی عمیق نیست، از نظر علت و معلولی.

مشکلی در طرح همه اینها در چارچوب فقط این زندگی وجود دارد - کل مسئله علت و معلولی. اگر فقط در مورد این زندگی فکر کنیم، از نظر علت و معلولی، چگونه می‌توانیم لحظه اول ذهن و "من" را توضیح دهیم؟ آیا آنها از هیچ علتی به وجود آمدند یا از علتی بی‌ربط، مانند اسپرم و تخمک والدین که به نحوی به ذهن و "من" تبدیل می‌شوند؟ در لحظه مرگ، ذهن و خود، که تمام زندگی ما اثر تولید کرده‌اند، دیگر هیچ اثر دیگری تولید نمی‌کنند؟ مشکلات منطقی جدی در مورد ذهن و خود وجود دارد از نظر اصول علیت اگر تولد دوباره بی‌پایان، ذهن بی‌پایان و "من" بی‌پایان را مطرح نکنیم. اما در اینجا ما در مورد "من" غیرممکن بی‌پایان صحبت نمی‌کنیم، بلکه "من" معمولی که واقعاً وجود دارد و عمل می‌کند.

خلاصه
بودیسم ویژگی‌های متمایز خاصی دارد: چهار حقیقت نجیب، چهار مهر، و پناه بردن به بودا، دارما و سانگها به روشی که بودا تعریف کرده است. بنابراین بودیسم ویژگی‌های متمایز دارد. آیا وجود بودیسم صرفاً توسط این ویژگی‌ها به طور مستقل از هر چیز دیگری تثبیت می‌شود؟ نه، نمی‌توانید این را بگویید. این غیرممکن است، طبق آموزه‌های خلاء. وجود دارما بودایی فقط می‌تواند در یک بستر تثبیت شود.

برخی از بسترها جهانی هستند، نه خاص فرهنگی. به عنوان مثال، عناصر فرهنگی عمومی هندی کارما، تولد دوباره و رهایی یک بستر جهانی مورد نیاز برای تثبیت دارما واقعی هستند، و نه صرفاً به این دلیل که مخاطبی که بودا به آنها آموزش داد هندی بود. نکات دیگر، مانند عشق، شفقت، صبر، تمرکز و غیره، عناصر ضروری از بستر جهانی هستند که فقط هندی نیستند.

سپس یک سطح دیگر از بستر وجود دارد که بیشتر خاص فرهنگی است. آنها ممکن است یک اصل کلی مشترک داشته باشند، اما اشکالی که به خود می‌گیرند در فرهنگ‌های مختلف متفاوت است. به عنوان مثال، راه‌های پیشکش کردن و نشان دادن احترام می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند. نحوه حمایت جامعه راهبانی می‌تواند به روش‌های مختلف انجام شود. نوع لباس راهبانی که آنها را از افراد غیر راهب متمایز می‌کند و باعث ایجاد وابستگی نمی‌شود، می‌تواند به فرهنگ بستگی داشته باشد و قطعاً زبان به فرهنگ بستگی دارد.

حضرت دالای لاما گفته‌اند که چیزهایی مانند کوه مرو و چهار قاره، اگر توسط علم رد شوند و با ادراک معتبر در تضاد باشند، می‌توانند از بودیسم حذف شوند. بنابراین، وقتی جهان را در تمرین بودایی ارائه می‌دهیم، می‌تواند به شکل منظومه شمسی یا سیاره زمین باشد. نکته این است که شما در حال ارائه کل جهان هستید. شما در حال ارائه جهان هستید و به موجودات بیشتری فکر می‌کنید، برخی که رنج بیشتری دارند و برخی که رنج کمتری دارند. در نظریه ادراک بودایی در مورد نحوه کار ذهن، هیچ اشاره‌ای به مغز وجود ندارد، اما می‌توان آن را وارد کرد. هیچ تناقضی وجود ندارد.

به طور خلاصه، وقتی از این سوال می‌پرسیم که "آیا می‌توانیم بودیسم را از بستر آسیایی آن متمایز کنیم؟" می‌بینیم که این در واقع یک سوال پیچیده است. ما باید از نظر آنچه ضروری است، آنچه کلی است، آنچه از فرهنگی مانند فرهنگ هندی می‌آید و آنچه سطحی است و می‌تواند با توجه به فرهنگ تغییر کند، تجزیه و تحلیل کنیم، در مقابل آنچه که اصل را دنبال می‌کند و باید به آن احترام گذاشت.

صوت اصلی سمینار


جنبش‌های مذهبی و ادیان نقش مهمی در تاریخ جاده‌های ابریشم داشته‌اند. این امر به‌ویژه در مورد بودیسم صادق است که تأثیر قابل توجهی بر مسیرهای تجاری اولیه داشت. بودیسم در این شبکه‌های تجاری رو به رشد، از شبه‌قاره هند توسعه یافت و به مناطق دیگر در امتداد جاده‌های ابریشم رسید. آموزه‌های بودیسم بیشتر از تجارت حمایت می‌کرد و تجارت و سرمایه‌گذاری را تشویق می‌نمود.

در این راستا، برخی از شیوه‌های بودایی دچار تغییراتی شدند. برای مثال، صومعه‌های بودایی در امتداد مسیرهای تجاری در حال توسعه، مانند جاده‌ای که باکتری (در افغانستان امروزی) در شمال را به تاکسیلا (در پاکستان امروزی) در شمال شرقی، مَتورا در شمال غربی و در امتداد دره گنگ تا ساحل بنگال متصل می‌کرد، شروع به ایجاد کردند. بنابراین، می‌توان گفت که این تأسیسات به طور مستقیم با رشد اقتصادی این مراکز مرتبط بودند، جایی که بازرگانان و جوامع مذهبی با خرید کالاهایی مانند پارچه یا روغن عود، با یکدیگر تجارت می‌کردند.

علاوه بر این، این مبادلات تجاری به بهبود وضعیت راهبان بودایی نیز کمک کرد. به‌ویژه به لطف مفهوم دانا (بخشندگی) بودایی، که دریافت کمک از بازرگانان و سایر فعالان تجاری در امتداد جاده‌های ابریشم را تشویق می‌کرد. در مقابل، راهبان در ازای هدایای مادی، راهنمایی معنوی را به متدینین ارائه می‌دادند. به عنوان مثال، در ابتدا اجازه داده می‌شد که ۴ دسته از اقلام به عنوان صدقه داده شوند، اما تا قرن‌های دوم و سوم قبل از میلاد، ۱۰ دسته دیگر به این فهرست اضافه شد.

توسعه تجارت در میان بازرگانان منطقه در امتداد جاده‌های ابریشم منجر به گسترش بیشتر بودیسم به سمت سرزمین‌های آسیای شرقی، به ویژه در مناطق تایلند و اندونزی شد؛ جایی که حفاری‌ها تعامل این سرزمین‌ها با نهادهای بودایی مرتبط با گروه‌های تجاری را نشان می‌دهد.

اقلام متنوعی از منشأ هندی با ویژگی‌های بودایی نیز در مناطق آسیای جنوب شرقی قاره‌ای و شبه جزیره‌ای مانند سنگ‌های قیمتی و مهره‌های شیشه‌ای، کارنلیان حکاکی شده و مهر‌های سفالی، اشیاء عاج و سفال یافت شده است. علاوه بر این، تصاویر چوبی بودا که قدمت آنها بین قرن دوم و هفتم پس از میلاد است، در دلتای مکونگ در جنوب ویتنام کشف شده است. همچنین، تصاویری از بودای دیپانکارا در مکان‌های مختلف در جاوه شرقی یافت شده است، برخی از این عناصر متعلق به مدارس هنری آماراواتی و گوپتا در هند هستند. علاوه بر این، یافته‌های باستان‌شناسی در بیکتانو واقع در مناطق غربی میانمار امروزی، یک استوپا بودایی (بنای یادبود بودایی) را نشان می‌دهد که شباهت‌هایی با یک استوپا در آماراواتی در سواحل شرقی شبه‌قاره هند دارد.

نمونه‌های ذکر شده می‌تواند به درک این موضوع کمک کند که چگونه شبکه‌های تجاری فعال و افزایش سیستم صومعه‌ای در شبه‌قاره هند، هم به گسترش بودیسم به سمت شرق و هم به تقویت تعاملات فرهنگی بین مردم ساکن در امتداد جاده‌های ابریشم کمک کرد.

همچنین ببینید:
سید بن ابی علی، نماینده‌ای واقعی از روابط بین‌فرهنگی در امتداد جاده‌های ابریشم دریایی
تایلند و جاده‌های ابریشم دریایی
حضور یونانیان در آسیای مرکزی
مسیرهای ابریشم دریایی آسیای مرکزی
ازمیر و جاده‌های ابریشم
بغداد و جاده‌های ابریشم
شهر قدیمی صنعا
درک ستاره‌شناسی
نجوم در امتداد جاده‌های ابریشم
نقشه‌برداری و تهیه نقشه‌های جهان در امتداد جاده‌های ابریشم
حضور مسلمانان در شبه جزیره کره
انحصار مسلمانان در امتداد جاده‌های ابریشم
ارتباطات بین زبان‌های پرتغالی و مالایی
منطقه عمان، مرکز در مسیرهای تجاری دریایی
تعاملات بین شبه‌قاره هند و سرزمین‌های غربی در دوران امپراتوری روم
مسیرهای تجاری در هند هیمالیا
پاکستان و جاده‌های ابریشم
جاده‌های ابریشم آناتولی
مسیرهای ابریشم مغولان
جاده‌های ابریشم جنوبی
جاده‌های بزرگ ابریشم


بودیسم، دینی که در حال حاضر بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را دنبال می‌کنند، در قرن ششم پیش از میلاد توسط شاهزاده سیدهارتا در شمال شرقی هند بنیان نهاده شد. او پس از دستیابی به روشنگری، به شاکیا مونی معروف شد و راه رستگاری را به پیروانش موعظه کرد.

بودیسم وجود یک خدای متعال را نفی می‌کند. اولین شکل آن بر اساس تعالیم و قانون اخلاقی شاکیا مونی بود و بر این تأکید داشت که هر فرد، از طریق تلاش و عمل فردی هماهنگ، می‌تواند به روشنگری دست یابد. این شکل از بودیسم - که هینایانا یا در سنت پالی، تراوادا (راه بزرگان) نامیده می‌شود - در بیشتر سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا عمل می‌شود. این فرقه از شاگردان می‌خواهد که راهب شوند و صرفاً بر دستیابی به نیروانا، حالت نهایی سعادت که فراتر از رنج است، تمرکز کنند.

در قرن اول میلادی، فرقه جدیدی از بودیسم به نام ماهایانا (وسیله بزرگ) پدیدار شد. این فرقه، بودای شاکیا مونی را به مقام خدایی ارتقا داد و مجموعه خدایان را با بوداهای گذشته و آینده و بودیساتواهای همراه گسترش داد. بودیساتواها موجودات روشنگری بودند که نیروانای خود را به تعویق می‌انداختند تا به بشریت در راه رستگاری کمک کنند، که اکنون برای افراد غیر روحانی‌پرداز نیز در دسترس بود. بودیسم ماهایانا از هند در امتداد مسیرهای تجاری به آسیای مرکزی گسترش یافت و به ویژه در شرق دور، از جمله چین، کره و ژاپن محبوب شد.

تحولات بزرگ الهیاتی در هند در قرن هفتم میلادی منجر به سیستمی از دکترین‌های باطنی شد که از تعالیم اصلی بودا بسیار دور بود. این مجموعه جدید از دکترین‌ها عناصری از بودیسم و اعتقادات هندو را با جادوگری - یعنی جادوگری شامل ارواح مردگان - نمادگرایی عرفانی و آیین‌های جادویی ترکیب می‌کرد. این شکل سوم، که تانتریسم یا بودیسم وایرا یانا (راه الماس) نامیده می‌شود، در میان فرهنگ‌های هیمالیا به طور گسترده‌ای محبوب بود. تانتریسم با ارائه همسران زن به خدایانی مانند بودیساتواها، مجموعه خدایان بودایی را به طور قابل توجهی گسترش داد. سیستم‌های کیهانی جدید استفاده از نقاشی‌های ماندالا را ترویج می‌کردند، در حالی که باورهای شمنی محلی و خدایان بومی ترسناک در دین جدید جذب شدند. این سیستم از بودیسم مستلزم آن بود که یک گورو یا معلم که از قبل دارای قدرت‌های معنوی قوی بود، برای کمک به پیروان برای فراتر رفتن از دنیای مادی و رسیدن به حالت مطلوب نیروانا مداخله کند.


چرا هنرستان‌های موسیقی یا دانشگاه‌ها اینقدر بر موسیقی جاز و کلاسیک تاکید دارند؟

من یک نوازنده کمی دلزده هستم که در دوران راهنمایی در گروه موسیقی و گروه مارشینگ (فلوت) بودم و سپس تا پایان دبیرستان به سمت ویولن رفتم. می‌خواهم نظر خودم را بگویم.

متاسفم که بخواهم صرفاً از گروه‌ها انتقاد کنم، اما احساس می‌کنم این فقط نوعی نخوت و میراثی است که این ژانرها دارند. موسیقی مدرن یا غیرکلاسیک پس از تحمل یک قطعه بیش از حد تکراری یا استفاده شده، به عنوان یک هدیه برای بسیاری از دانشجویان موسیقی تلقی می‌شود. (اشتباه نکنید، موتسارت یک نابغه بود، اما کمی رحم کنید و بر چیز دیگری تاکید کنید.)
اینها ژانرهایی هستند که بیشترین جذابیت را برای عموم مردم دارند و از نظر سلیقه بی‌طرفانه هستند. بسیاری از گروه‌های موسیقی مدارس و ارکسترها به حضور تماشاگران وابسته هستند و به همین دلیل موسیقی‌ای را اجرا می‌کنند که ایمن، قابل تشخیص و برای والدین/تماشاگران حس ظرافت ایجاد کند. اغلب اوقات این موضوع منجر به تجربه‌ای بی‌اهمیت می‌شود، درست مانند اینکه کسی زیاد به یک چیپس پرینگلز فکر نکند. و این ظلمی به هر دو ژانر است، زیرا به جای بررسی هنرمندان یا سبک‌های کمتر شناخته شده در این ژانرها، تمایل دارند فقط هنرمندان بسیار مشهور یا شناخته شده را برجسته کنند.
این ژانرها برای جمعیت‌های مسن‌تر جذاب‌تر هستند که احتمالاً توانایی مالی برای شرکت در کنسرت‌ها را دارند تا گروه‌های جوان‌تر یا پرمشغله‌تر.

هنرستان‌های موسیقی اروپا به طور خاص برای آماده‌سازی نوازندگان برای نواختن در ارکسترهای سمفونیکی که در آن زمان به سرعت در حال محبوب شدن بودند، ایجاد شدند. با کاهش تقاضا برای ارکسترهای سمفونیک و گروه‌های کلاسیک مرتبط، هنرستان‌ها عملکرد خود را به گونه‌ای متفاوت دیده‌اند، به عنوان راهی برای حفظ موسیقی‌های تاریخی، نه فقط آماده‌سازی افراد برای نواختن آنها به صورت حرفه‌ای.
سوال جالب‌تر این است که چرا جاز را تدریس می‌کنند؟ در زمانی که جاز در اوج ارتباط فرهنگی خود بود، یعنی نیمه دوم قرن بیستم، تدریس آن در هنرستان‌ها بسیار نادر بود. آموزش رسمی جاز فقط در دهه 1980 رایج شد و حتی امروز نیز در بیشتر مدارس موسیقی حاشیه‌ای است. بخشی از این موضوع به تکامل خود موسیقی برمی‌گردد. جاز اولیه یک موسیقی عامیانه/مردمی بود که بیشتر به صورت غیررسمی آموخته می‌شد. اما با تکامل و پیچیده‌تر شدن از نظر فکری و فنی، یادگیری آن فقط از طریق یادگیری همسالان و خودآموزی دشوارتر شد. در همین حال، این احساس به وجود آمد که جاز یک فرم هنری "مشروع" است، "موسیقی کلاسیک آمریکا". آکادمی موسیقی متقاعد شد که جاز شایسته گنجاندن در برنامه درسی است. بنابراین، اکنون بخش‌های جاز آکادمیک هدف مشابهی با سایر بخش‌های آکادمی موسیقی دارند: هم آماده‌سازی هنرمندان و آهنگسازان حرفه‌ای و هم حفظ یک فرم هنری که دیگر توسط مخاطبان تجاری حمایت نمی‌شود. می‌توانید در اینجا در مورد تاریخچه آن بیشتر بخوانید: دیوک الینگتون، پرسی گرینجر و جایگاه جاز در آکادمی.

دلایل متعددی وجود دارد که هنرستان‌های موسیقی و دانشگاه‌ها اغلب بر موسیقی جاز و کلاسیک تاکید زیادی دارند:

اهمیت تاریخی: موسیقی کلاسیک و جاز دارای تاریخچه‌ای غنی هستند و به عنوان ژانرهای پایه‌ای در توسعه موسیقی غربی در نظر گرفته می‌شوند. آنها بر طیف گسترده‌ای از سبک‌ها و ژانرهای موسیقی که پس از آنها آمده‌اند، تأثیر گذاشته‌اند. با مطالعه موسیقی کلاسیک و جاز، دانش‌آموزان می‌توانند درک عمیقی از زمینه تاریخی موسیقی و تکامل آن در طول زمان به دست آورند.

توسعه مهارت‌های فنی: هر دو موسیقی کلاسیک و جاز به سطح بالایی از مهارت فنی و تسلط بر سازهای موسیقی نیاز دارند. مطالعه این ژانرها می‌تواند به نوازندگان کمک کند تا تکنیک‌های پیشرفته‌ای مانند نت‌خوانی، بداهه‌نوازی و الگوهای ریتمیک پیچیده را که در تمام زمینه‌های اجرای موسیقی ارزشمند هستند، توسعه دهند.

تئوری موسیقی و آهنگسازی: موسیقی کلاسیک و جاز اغلب به عنوان الگوهایی برای آموزش تئوری موسیقی و آهنگسازی استفاده می‌شوند. این ژانرها نمونه‌های فراوانی از پیشرفت‌های هارمونیک، ساختارهای رسمی و تکنیک‌های آهنگسازی را ارائه می‌دهند که می‌توان آنها را مطالعه و در زمینه‌های مختلف موسیقی به کار برد.

فرصت‌های اجرایی: موسیقی کلاسیک و جاز طیف گسترده‌ای از فرصت‌های اجرایی را برای نوازندگان ارائه می‌دهند، از جمله اجراهای انفرادی، موسیقی مجلسی، ارکسترال و گروه جاز. با مطالعه این ژانرها، دانش‌آموزان می‌توانند مهارت‌های اجرایی خود را توسعه دهند و در محیط‌های موسیقی متنوع تجربه کسب کنند.

اهمیت فرهنگی: موسیقی کلاسیک و جاز به عنوان سنت‌های فرهنگی مهمی در نظر گرفته می‌شوند که تأثیر بسزایی بر جامعه و هنر داشته‌اند. با مطالعه این ژانرها، دانش‌آموزان می‌توانند درک عمیق‌تری از اهمیت فرهنگی موسیقی و نقش آن در شکل‌دهی تجربه انسانی به دست آورند.

در حالی که موسیقی کلاسیک و جاز اغلب در هنرستان‌های موسیقی و دانشگاه‌ها مورد تاکید قرار می‌گیرند، مهم است توجه داشته باشید که بسیاری از موسسات همچنین برنامه‌هایی را ارائه می‌دهند که طیف گسترده‌ای از سبک‌ها و ژانرهای موسیقی را پوشش می‌دهند تا یک آموزش موسیقی جامع را برای دانش‌آموزان فراهم کنند.

حدس من این است که موسیقی کلاسیک و جاز اساس بیشتر موسیقی هستند. 🤔 در واقع بیشتر موسیقی پاپ.
انواع مختلف موسیقی عامیانه و موسیقی کلیسا اساس موسیقی کلاسیک بودند. جاز بر اساس انواع مختلف موسیقی عامیانه آمریکایی ساخته شد (که هر کدام از گروه متفاوتی از مردم که به آمریکا آمدند، نشأت می‌گیرند).
شاید به این دلیل است که تئوری آن به خوبی کدگذاری شده و نمره دادن آن برای امتحانات آسان‌تر است؟ ادبیات مکتوب زیادی وجود دارد که می‌توان از آن به عنوان مواد آموزشی استفاده کرد. موسیقی کلاسیک و جاز تمایل به تئوری‌محور بودن دارند که برای محیط دانشگاهی مناسب است.
اینها حدس‌های من است.


تحلیلی بر ماهیت همزیستی دو سنت موسیقی فرهنگی کاملاً متمایز.

علیرغم دیدگاه‌های اولیه منفی نسبت به یکدیگر، جاز و موسیقی کلاسیک در طول قرن بیستم تأثیرات ظریف اما انکارناپذیری بر یکدیگر گذاشتند. نتیجه نه تنها گسترش منابع و فهرست‌های در دسترس برای نوازندگان در هر ژانر بود، بلکه امکان آزادی همزمان از قراردادها و محدودیت‌های سنتی را نیز فراهم کرد.

ذهنیت پشت موسیقی کلاسیک اغلب به عنوان «محافظه‌کارانه» توصیف می‌شود. در بیشتر طول تاریخ خود، سنت کلاسیک اروپایی بر اساس آموزش و تحصیلات رسمی هم در اجرا و هم در آهنگسازی بنا شده است. نوازندگان کلاسیک اغلب ویژگی‌های ملی خاصی را که در یک منطقه جغرافیایی خاص رعایت می‌شود، منعکس می‌کنند و سپس از طریق کنسرواتوارها و آموزش‌های موجود در آنجا، این ویژگی‌ها را تداوم می‌بخشند. برای مثال، نوازندگان باس انگلیسی کمی با نوازندگان باس آلمانی متفاوت به نظر می‌رسند و همه دانشجویان برای تقلید از صدای پذیرفته شده سنت‌های خود آموزش می‌بینند.

«در موسیقی کلاسیک، صدایی «زیبا» صدایی است که در یک زمان و مکان خاص مُد است - و این مُدها البته از زمان به زمان تغییر می‌کنند - هر سه یا چهار نسل یک بار.»
(گونتر شولر)

در جاز، از سوی دیگر، به طور سنتی این وظیفه بر عهده خود نوازنده است که صدای خود را ایجاد کند - اگر در ظرفیت‌های فنی و خلاقانه خود این توانایی را داشته باشد - صدایی که با مفاهیم و سبک موسیقی او مطابقت داشته باشد. صدا، تُیمبر و سونوریتی بسیار بیشتر در خدمت بیان خود هستند و با آرتی‌کولاسیون، عبارت‌بندی، اسلورینگ و سایر اصلاح‌کننده‌های سبکی در هم تنیده شده‌اند. بافت اغلب با رنگ‌ها توصیف می‌شود و صداهای مختلفی را با هارمونی‌ها یا ریتم‌های پیچیده ایجاد می‌کند. برای ایجاد بافت خود، نوازندگان جاز از هر روشی که در دسترس دارند استفاده می‌کنند که به طور اساسی از طریق تُن آنها نشان داده می‌شود. استفاده از ویبراتو - از چه نوع، با چه سرعتی، با چه گستردگی، با چه شدتی، یا عدم وجود آن - نمونه‌ای از یک دستگاه بسیار قدرتمند است که نوازندگان جاز با آن آزمایش می‌کنند. (ویگمور 11)

موسیقی کلاسیک امروزی بنابراین دنیایی از آموزش و تحصیل است که در آن روش‌ها، تکنیک‌ها و صداها از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند. به این ترتیب، موسیقی کلاسیک در تضاد کامل با صداهای جدید و خودجوش جاز است. این بدان معنا نیست که موسیقی کلاسیک باید یک فیلمنامه صلب و رسمی باشد که باید تمرین شود و سپس منتقل شود. و نه اینکه جاز یک فوران کاملاً بدون ساختار و خودجوش توسط «موسیقیدانان بی‌سواد» باشد. در واقع، در طول 100 سال گذشته، هر دو سبک به طور فزاینده‌ای از کلیشه‌ها و ویژگی‌های سنتی خود فاصله گرفته‌اند، عناصر خارجی را در آغوش گرفته‌اند و صداهای جدید را کشف کرده‌اند.

دهه 1920، دوره‌ای از آزمایش، مرحله‌ای در تاریخ موسیقی را نشان داد که در آن آهنگسازان کلاسیک شروع به بهره‌برداری از سبک‌های برجسته در دوران «عصر جاز» کردند. نتیجه یکی از محبوب‌ترین آثار کنسرت آمریکایی بود که تا به حال ساخته شده است: راپسودی در آبی جرج گرشوین.

راپسودی در آبی با اجرای فیلارمونیک نیویورک

گرشوین اولین آهنگسازی بود که تلاش کرد عناصری ترکیبی بین موسیقی کلاسیک و جاز ایجاد کند. راپسودی در آبی که در سال 1924 نوشته شده و توسط پل وایتمن سفارش داده شده است، به یکی از محبوب‌ترین آثار جنبش جاز سمفونیک تبدیل شده است. خود مفهوم راپسودی در واقع به خوبی با ایده ادغام دو ژانر با هم سازگار است، زیرا سبک آن کمتر رسمی است. در آن زمان، جاز ریشه عمیقی در ساختار استاندارد 32-بار A-A-B-A داشت، بنابراین استفاده از یک فرم بسیار احساسی از موسیقی کلاسیک امکانات بیشتری را برای گرشوین فراهم کرد.

این قطعه به عنوان ترکیبی از «مهارت‌های لیستین با تمام نبوغ پیانو نوازی جاز» توصیف شده است. قابل توجه‌ترین بخش، عبارات درخشان گرشوین است که کل پیانو را درنوردیده است. این به خودی خود به طور دقیق کلاسیک نیست، اما این عبارات ماهرانه همراه با سینکوپاسیون‌های ریتمیک شبیه به جاز است که این اثر را هیجان‌انگیز می‌کند. فراتر از هنجارهای کلاسیک، گرشوین به طور مکرر از یک پیشرفت هارمونیک بازگشتی از سوم‌های مینور - عنصری رایج در موسیقی تین پن آلی - استفاده می‌کند.

مهم‌ترین عنصر کلاسیک، البته، این واقعیت است که به طور کامل آهنگسازی شده است، عاری از هرگونه بداهه‌نوازی شبیه به جاز. با این حال، بسیاری از سولاهای پیانوی نوشته شده به گونه‌ای حرکت می‌کنند که به مخاطب توهم بداهه‌نوازی می‌دهد و در نتیجه به صدای جاز این قطعه کمک می‌کند. من همه خوانندگان را تشویق می‌کنم که ویدئوی پایین را پخش کنند تا اجرای خیره‌کننده لئونارد برنستین با فیلارمونیک نیویورک در سال 1976 را تماشا کنند. (می‌توانید سبک بداهه‌نوازی را در حدود 12:35 ببینید)

در دنیای «جاز»، آزمایش در قالب دوک الینگتون در حال انجام بود. در حالی که من معتقدم او در زمینه باز کردن ایده‌های جدید و گسترش صداها بسیار مهم است، اما برای من دشوار است که او را در مقاله‌ای که به بررسی تأثیر متقابل جاز و موسیقی کلاسیک می‌پردازد، بگنجانم. شاید شباهت‌های بین موسیقی الینگتون و موسیقی کلاسیک بهتر است با توجه به ارکستراسیون بررسی شود. مانند دبوسی، الینگتون با در نظر گرفتن ویژه رنگ، آهنگسازی می‌کرد. اگرچه بر خلاف دبوسی یا راول، که هر کدام برای صدای و تُن خود ساز می‌نوشتند، الینگتون با در نظر گرفتن تُیمبر نوازندگان فردی خود می‌نوشت. به این ترتیب، الینگتون به نوع جدیدی از آهنگساز تبدیل شد که نه تنها برای یک عملکرد خاص، بلکه برای گروهی از انسان‌ها، هر کدام با ویژگی‌های خود، می‌نوشت. (اکونومیست 17)

«Reminiscing in Tempo کاملاً با هر جاز دیگری از اواسط دهه 30 متفاوت است. نه تنها در فرم، بلکه صدا نیز شباهت کمی با سایر جازهای آن دوره دارد. دوک از ارکستر با خویشتن‌داری زیادی استفاده کرد، خویشتن‌داری که با غیبت تُیمبرهای خشن تشدید می‌شود.» (تاکر 93)

ما می‌توانیم سبک آهنگسازی الینگتون را از طریق قطعه چهاربخشی او به نام «Reminiscing in Tempo» تجربه کنیم. یکی از جسورانه‌ترین آثار کنسرت در آن زمان، الینگتون با معکوس کردن نقش‌های سنتی سازهای خود، مخاطبان را شوکه کرد. به عنوان مثال، در حالی که معمولاً باس مسئول ارائه یک مرکز تُنال پایین یا تعریف بخش ریتم است، الینگتون آن را به موقعیت سولو سوق داد. (تاکر 93) در این زمینه، باس شبیه به استفاده از آن در موسیقی سمفونیک کلاسیک بود، جایی که گاهی اوقات ساز به جایگاه ملودیک می‌رسد. ویژگی منحصر به فرد دیگر Reminiscing in Tempo این است که هیچ سولوی بداهه‌نوازی وجود ندارد - که در آن زمان در آهنگسازی جاز بی‌سابقه بود. پس از اجرای این قطعه، الینگتون توسط اکثر منتقدان به «ترک جاز» متهم شد و به ما نشان داد که این اثر چقدر برای زمان خود انقلابی بود. (تاکر 93)

اگرچه دهه 1920 به ادغام کاملی از هر دو ژانر دست نیافت، اما این دوره زمینه‌سازی مهمی برای جنبش جریان سوم در دهه 1950 و در نهایت، فیوژن در دهه 1970 فراهم کرد. افزودن سازهای جاز به موسیقی کلاسیک و بالعکس، به طور قابل توجهی رنگ‌ها و تُن‌های میلود، کوپلند، گرشوین و دیگران را تغییر داد. از طرف جاز، دوک الینگتون به نگرش‌ها نسبت به موسیقی کلاسیک برای الهام در تبدیل جاز به یک «فرم هنری جدی» نگاه کرد. نیروهای همگرا در هر دو طرف طیف جاز/کلاسیک با هم ترکیب شدند تا ظهور موسیقی جریان سوم در دهه 1950 را رقم بزنند و نویدبخش یک سنتز واقعی برای هر دو ژانر باشند.

آثار سمفونیک دهه 1920 اساساً کیک بودند. جوهر رسانه حفظ شد زیرا عمدتاً کلاسیک بود، اگرچه می‌توانست تکه‌هایی از رویه جاز را در اینجا و آنجا پیدا کرد. در حالی که آهنگسازان آن زمان آن را «جازگونه» جلوه می‌دادند، آثار آنها فاقد یکی از مهم‌ترین عناصر جاز بود: بداهه‌نوازی. تا زمانی که جنبش جریان سوم این جنبه ضروری جاز را معرفی نکرد.

جریان سوم چیست؟ بهترین تعریف را می‌توان با مراجعه مستقیم به شخصی که اصطلاح را ابداع کرد، یافت. در سال 1957، گونتر شولر در دانشگاه براندیس سخنرانی کرد و از جریان سوم برای توصیف موارد زیر استفاده کرد:

«نوعی موسیقی که از طریق بداهه‌نوازی یا آهنگسازی یا هر دو، ویژگی‌ها و تکنیک‌های ضروری موسیقی هنری معاصر غربی و سایر سنت‌های موسیقی را سنتز می‌کند... این اصطلاح در ابتدا برای سبکی به کار می‌رفت که در آن تلاش‌هایی برای ادغام عناصر اساسی جاز و موسیقی هنری غربی صورت می‌گرفت - دو جریان اصلی که برای تشکیل جریان سوم به هم می‌پیوندند.»

این برچسب، جریان سوم، بحث و جدل زیادی را در میان نوازندگان و منتقدان هر دو ژانر ایجاد کرده است. اساساً، این اختلاف ناشی از این واقعیت است که منتقدان جاز آثار جریان سوم را بر اساس معیارهای جاز قضاوت می‌کنند و عناصر کلاسیک را رد می‌کنند، در حالی که منتقدان کلاسیک بر اساس معیارهای کلاسیک قضاوت می‌کنند و عناصر جاز را رد می‌کنند. (پاورز 17) دیدگاه بهتر، به طور واضح، پذیرش جریان سوم به عنوان یک ژانر جدید و جداگانه است که نمی‌توان آن را از دیدگاه‌های کلاسیک یا جاز گوش داد یا تجزیه و تحلیل کرد.

در سال 1981، شولر فهرستی از «جریان سوم چیست» ارائه داد:

این جاز با سازهای زهی نیست.
این جاز نیست که با سازهای «کلاسیک» نواخته می‌شود.
این موسیقی کلاسیک نیست که توسط نوازندگان جاز نواخته می‌شود.
این قرار دادن تکه‌ای از راول یا شونبرگ بین تغییرات بی-بپ نیست - یا بالعکس.
این جاز در فرم فوگ نیست.
این فوگ نیست که توسط نوازندگان جاز نواخته می‌شود.
این برای از بین بردن جاز یا موسیقی کلاسیک طراحی نشده است. این فقط یک گزینه دیگر در میان بسیاری برای موسیقی‌دانان خلاق امروزی است. (شولر، 120)

اکنون سوال این است که اگر چنین تفاوت‌هایی ریشه‌دار و برجسته بودند، چه چیزی باعث شد جریان سوم ادامه یابد؟ بیشتر دلایل تداوم دگرگونی متقابل همان دلایلی بود که آزمایش‌های اولیه با جاز سمفونیک را در دهه 1920 آغاز کرد. به طور همزمان، با رشد و تحول جاز از طریق سبک‌ها و صداهای مختلف، علاقه مستمر از سوی جامعه کلاسیک حفظ شد. همین امر در مورد علاقه مستمر جامعه جاز به جامعه کلاسیک و تغییرات آن نیز صادق بود (زیرا نوازندگان جاز هنوز به دنبال ایده‌ها از موسیقی کلاسیک برای آزمایش‌های خود در شکستن ساختار استاندارد 12-بار بلوز و 32-بار آهنگ بودند). این شامل علاقه جدید به سازبندی بود. برای نوازندگان جاز، علاقه به سازهایی مانند فلوت، باسون، هورن فرانسوی و سازهای زهی افزایش یافت که همگی از اوایل دهه 1900 نقش برجسته‌تری در موسیقی کلاسیک پیدا کرده بودند. موسیقی‌دانان کلاسیک و آهنگسازان نیز به طور مشابه علاقه بیشتری به ریتم‌های پیچیده‌تر که ریشه در ریتم‌های وودو نیواورلئان داشتند، نشان دادند.

عامل دیگری که به همگرایی رو به رشد کمک کرد این بود که نوازندگان به طور فزاینده‌ای در دانشگاه‌ها یا کنسرواتوارها تحصیل می‌کردند. بنابراین، حتی اگر این مطالعات بر جاز متمرکز بود، همیشه درجه‌ای از قرار گرفتن در معرض موسیقی کلاسیک و تئوری وجود داشت. جالب اینجاست که حتی در تمام دوره‌های این توسعه موازی، بسیاری از نوازندگانی که هرگز واقعاً در معرض «طرف دیگر» قرار نگرفته بودند، اغلب نوازندگانی را استخدام می‌کردند که این کار را انجام داده بودند و در نتیجه دانش خود را گسترش می‌دادند. معروف‌ترین مثال مشارکت مداوم بین دوک الینگتون و بیلی استری‌هورن بود. استری‌هورن در موسسه موسیقی پیتسبورگ تحصیل کرد که در آن به طور رسمی تئوری، موسیقی کنسرت و ارکستراسیون را مطالعه کرد. تد جویا اظهار داشت که:

«انتخاب او [استری‌هورن] توسط الینگتون به عنوان یک دوقلوی موسیقی، بدون شک نشان‌دهنده آرزوهای خود رهبر گروه به عنوان یک آهنگساز جدی بود.»

الینگتون تنها نبود. مایلز دیویس برای تحصیلات موسیقی خود جویلیارد را انتخاب کرد، حتی اگر انعطاف‌ناپذیری مدارس موسیقی سنتی با زیبایی‌شناسی موسیقی او مطابقت نداشت. چارلی پارکر مدت‌هاست که مجذوب موسیقی ارکسترال معاصر بوده است. مدتی او نزد آهنگساز مدرنیست ادگار وارز درس می‌گرفت. (راکیپوف 16) یکی از هنرمندان مورد علاقه من، چارلز مینگوس - که موسیقی را با مطالعه ویولن کلاسیک قبل از تغییر به باس (تصمیم فوق‌العاده) آغاز کرد - عاشق باخ، بتهوون، دبوسی، راول و اشتراوس و بسیاری دیگر بود.

آهنگسازی‌های مینگوس، مانند الینگتون، از زمان خود جلوتر بودند و موسیقی او از همان ابتدا طعم تجربی داشت. بسیاری از محبوب‌ترین آهنگسازی‌های او بیشتر با استانداردهای جاز مطابقت دارند و به طور قطعی در ژانر جاز قرار دارند. هیچ کس با قرار دادن آهنگ‌هایی مانند Fables of Faubus، Moanin'، Goodbye Pork Pie Hat یا Haitian Fight Song به طور قطعی در ژانر جاز بحث نخواهد کرد. با این حال، در تحقیقات من، با یکی از آثار کمتر شناخته شده او به نام «Revelations» برخورد کردم. سعی کنید به آن گوش دهید. هر نوع وحی‌ای که او را به نوشتن این شاهکار سوق داد، هرگز نخواهم فهمید.

آغاز این اثر بسیار تاریک و سنگین است و شبیه به مرثیه یا آهنگسازی برلیوز است. این «مرثیه» با فراوانی صداهای ارکسترال پایین و نوشتار یک‌صدا تشدید می‌شود و لحنی قوی و غم‌انگیز ایجاد می‌کند. در وسط این سبک آغازین، روحیه کمی با زنجیره‌ای از سولاهای فرانسوی هورن، ترومپت و ترومبون تسکین می‌یابد که به نوبه خود به بازگشت آغازین منجر می‌شوند. پس از این استراحت کوتاه، لحن شوم با صداهای هیس‌مانند از کدوها، صدای زنگ‌زنگ تمبورین‌ها و غرش‌های شوم بر روی تیمپانی ادامه می‌یابد. فشار افزایش می‌یابد و به درخواست منحصر به فرد مینگوس از خداوند اوج می‌رسد.

در این نقطه، روحیه به طور ناگهانی به یک بخش پیانوی جاز به سبک کلیسا همراه با درام و باس متغیر تغییر می‌کند. به تدریج، تمپو دوباره به احساس اصلی خود کاهش می‌یابد. صدا، غم‌انگیز و اثیری، از طریق نمایش سبک کلاسیک ارائه می‌شود و سازهایی مانند فلوت، چنگ، ترومپت و سازهای زهی را در بر می‌گیرد. پس از این بخش، تمپو با ورود برنج‌ها دوباره افزایش می‌یابد و روحیه را به صدای اصلی گروه جاز باز می‌گرداند. چنین صدایی با بخش ریتم زیرین متشکل از باس و درام که به طور منحصربه‌فردی با آرپژهای موجود در ترومپت‌ها جابجا شده است، ایجاد می‌شود. این یک ساختار مؤثر برای بازگشت است، زیرا تمپو، سازبندی و هیجان برای ایجاد صدایی آتونال افزایش می‌یابد. سپس، «مرثیه» آغازین باز می‌گردد، اگرچه به دلیل درج درام و باس، به شکلی کمی شبیه به جاز. پایان بداهه‌نوازی است، با فلوتی که به آرامی، بسیار بالا و آرام در پس‌زمینه می‌نوازد - مانند یک پرنده، بال‌زدن، سوت‌زدن، به آرامی و به آرامی تا زمانی که کاملاً محو شود.

برخلاف بسیاری از آهنگسازی‌های جریان سوم دهه 1950، این اثر موفق است زیرا سعی نمی‌کند هر ژانر را به چیزی که نیست تبدیل کند. هیچ پاشیدن رویه سبک بر روی یک ژانر خاص وجود ندارد، بلکه یک ادغام صادقانه در قسمت‌های مساوی است، حتی با جنبه‌هایی مانند بداهه‌نوازی جاز یا آهنگسازی کلاسیک. به دلیل کاوش او در هر دو ژانر، مینگوس همچنین صداها و ایده‌های جدیدی را کشف کرد و چیزهایی از ملودی‌های رمانتیک تا تکنیک‌های آوانگارد را به نمایش گذاشت. یکی از این نمونه‌ها را می‌توان در برنج و سازهای چوبی شنید که از طریق سازهای خود می‌وزند و کلیدهای خود را بدون تولید زیر و بم‌های خاص می‌لرزانند. با این حال، از برجسته‌ترین جنبه‌های این اثر توانایی مینگوس در گنجاندن تغییرات تمپو و روحیه بسیار زیاد با چنین روانی است.

توسعه‌های خاصی که منجر به همگرایی شد، همانطور که در بالا توضیح داده شد، شامل رها کردن فرم و تونالیته همراه با یک ذهنیت آزاد، بدون ساختار و تجربی بود. البته، با چنین درجه‌ای از رهاسازی، منتقدان و آهنگسازان اغلب زیر سوال می‌بردند که آیا نتیجه هنوز موسیقی جاز یا کلاسیک است، یا حتی موسیقی است. اما با ذوب شدن قراردادها، ایده‌های بیشتری امکان‌پذیر شد. جنبش آوانگارد در جاز و موسیقی کلاسیک ریشه در اهداف تقریباً مشترک داشت - یعنی تمایل به آزمایش و کاوش فراتر از و اساساً رها کردن محدودیت‌های سنتی.

زیرا موسیقی نمی‌تواند بدون آزمایش تکامل یابد. اگر سنت‌های فرهنگی هرگز به شیوه‌ای که انجام می‌دهند با هم ترکیب نمی‌شدند، نه 900 سال گذشته موسیقی اروپایی غربی و نه یک قرن گذشته بخش موسیقی جاز هرگز اتفاق نمی‌افتاد، با توجه به اینکه هیچ نوآوری موسیقی قابل توجهی نمی‌تواند بدون قرض گرفتن از ژانرهای مجاور یا سنت‌های فرهنگی رخ دهد. غیرممکن است که شجاعت و تأثیر پیشگامان موسیقی مانند گرشوین، الینگتون، شولر و مینگوس را بر دنیای هنر دست کم گرفت و به همه اجازه داد تا یک گام بیشتر به ناشناخته‌ها بردارند.

منابع:
Church, Michael. “Classical: Where Bach Meets Charlie Parker.” The Independent. Independent Digital News and Media, 05 Feb. 1998. Web. 22 Feb. 2017.
Mark Tucker, The Duke Ellington Reader, New York: Oxford University Press, 1993, p. 358
Norman, Liesa Karen. “The Respective Influence of Jazz and Classical Music on Each Other, the Evolution of Third Stream and Fusion and the Effects Thereof into the 21st Century.” T. N.p., 2002. Web. 1 Dec. 2016. Retrospective Theses and Dissertations, 1919–2007.
Powers, Carolyn C., and William C. Powers. “Third Stream.” Jazz in America. The Thelonius Monk Institute for Jazz, n.d. Web. 22 Feb. 2017.
Rackipov, Errol. “2116 Evolution Of Jazz.” 9. Cool Jazz & Third Stream (n.d.): n. pag. 2116 Evolution Of Jazz. Web.
“Reminiscing in Tempo.” The Economist. The Economist Newspaper, 17 Apr. 1999. Web. 22 Feb. 2017.
Wigmore, Cameron. “Reflections on the Relationship Between Jazz and Classical Music.” The Jazz Authority. Blogspot, 01 Jan. 2011. Web. 18 Jan. 2017.