یکی از روندهای مالی جذاب‌تر که سال گذشته شتاب گرفت، جنبش کاهش سلطه دلار بود. این تلاشی از سوی تعداد فزاینده‌ای از کشورها برای کاهش نقش دلار آمریکا در تجارت بین‌المللی است. کشورهایی مانند هند، چین، برزیل، مالزی و بولیوی، از جمله دیگران، به دنبال ایجاد کانال‌های تجاری با استفاده از ارزهایی غیر از دلار قدرتمند هستند. با توجه به تغییر شکل گسترده اقتصاد جهانی در چشم‌انداز پس از همه‌گیری، آیا وضعیت ارز ذخیره دلار آمریکا قرار است دومینوی بعدی باشد که سقوط کند؟

برای پاسخ به این سوال، درک اینکه دلار چگونه به وضعیت فعلی خود رسیده و چرا برخی افراد خواهان تغییر آن هستند، مهم است.

تاریخچه ارز ذخیره

قرن‌هاست که جهان چیزی به نام ارز ذخیره دارد. این ارزی است که بیشتر معاملات بین‌المللی جهان با آن انجام می‌شود. در طول تاریخ، این ارزها، ارزهای مجموعه‌ای از قدرت‌های استعماری اروپا، از جمله اسپانیا، فرانسه و انگلستان در مقاطع مختلف بوده است. این امپراتوری‌ها اغلب ارزهای خود را با فلزات گرانبها، معمولاً طلا، علاوه بر پشتوانه ضمنی دولت، پشتیبانی می‌کردند.

پس از جنگ جهانی اول، اقتصاد بریتانیا برای بازیابی شادابی خود تلاش کرد. بخش زیادی از طلای جهان از لندن به نیویورک برای حفظ و سفته‌بازی در بازار صعودی سهام آمریکا در دهه 1920 سرازیر شد. نقش برجسته آمریکا در جنگ جهانی دوم، نیویورک را به عنوان پایتخت مالی جهان و دلار را به عنوان مهم‌ترین ارز آن تثبیت کرد. دلار رسماً در سال 1944 در نتیجه توافق برتون وودز به عنوان ارز ذخیره جهان تعیین شد، جایگاهی که استرلینگ قبلاً آن را در اختیار داشت.

سپس جدول زمانی به سال 1971 می‌رسد. در آن سال، رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون استاندارد طلا را رها کرد. از آن زمان، دلار نه با فلز گرانبها، بلکه صرفاً با حسن نیت و اعتبار کامل دولت ایالات متحده پشتیبانی می‌شود. و از سال 1971، افراد بی‌شماری خواستار پایان سلطه دلار آمریکا به عنوان ارز ذخیره جهان شده‌اند. آیا دهه 2020 نقطه عطفی خواهد بود که این درخواست‌ها به عمل تبدیل شوند؟

چرا دلار پادشاه است؟

چندین عامل وجود دارد که باعث شده دلار وضعیت ارز ذخیره بین‌المللی خود را حفظ کند. یکی از آن‌ها، اصطلاح "پترودلار" است. بخش اعظم معاملات نفتی جهان به دلار انجام می‌شود. از آنجایی که تجارت جهانی نفت روزانه میلیاردها دلار است و همه کشورها به انرژی نیاز دارند، این امر تقاضای زیادی برای دلار برای تسهیل این معاملات ایجاد می‌کند.

در حالی که نفت واضح‌ترین مثال است، اما یک نیاز گسترده‌تر به واحد مبادله جهانی وجود دارد. سناریویی را در نظر بگیرید که یک کشاورز برزیلی سویا را به یک شرکت تولیدکننده چاشنی ژاپنی بفروشد. بعید است که شرکت ژاپنی ارز برزیل، یعنی رئال، را در اختیار داشته باشد تا به کشاورز پرداخت کند. به همین ترتیب، کشاورز برزیلی نمی‌خواهد در ازای سویای خود ین ژاپنی دریافت کند. بنابراین، راه حل منطقی استفاده از واسطه‌ای برای تبدیل ین به دلار، خرید سویا با دلار و سپس تبدیل آن دلارها به ارز محلی توسط تولیدکننده است.

به همین دلیل، فدرال رزرو تخمین می‌زند که بین سال‌های 1999 تا 2019، دلار 96 درصد از معاملات تجاری بین‌المللی در آمریکای شمالی، 74 درصد در آسیا و 79 درصد در سراسر جهان را تشکیل داده است. در سطح جهانی، بانک‌ها از دلار برای حدود 60 درصد سپرده‌ها و وام‌های غیرداخلی خود استفاده می‌کردند. و در بازار ارز خارجی امروز، دلار در یک طرف تقریباً 90 درصد از تمام معاملات قرار دارد.

بحث‌های زیادی در مورد تلاش برای ایجاد جایگزینی برای دلار وجود داشته است. یورو در آغاز قرن به نظر می‌رسید که ممکن است فرصتی داشته باشد. اما بحران مالی سال 2008 و شوک‌های سیاسی و اقتصادی مختلف در اروپا از آن زمان، جایگاه یک ارز مرکزی اروپایی را به عنوان یک استاندارد جهانی تضعیف کرده است. ژاپن با اقتصاد راکد و جمعیت در حال کاهش خود با مشکلاتی روبرو است. بعید است که چین به زودی به یک ارز ذخیره تبدیل شود، با توجه به کنترل سرمایه شدیدی که دولت آن بر استفاده از یوان اعمال می‌کند.

همه نامزدهای بالقوه دیگر احتمالاً برای تبدیل شدن به یک ارز ذخیره بسیار کوچک هستند. فرانک سوئیس، به عنوان مثال، به عنوان یک ارز پایدار و معتبر شناخته می‌شود. با این حال، اقتصادی که به آن گره خورده است، سوئیس، بسیار کوچک است و نمی‌تواند جریان‌های سرمایه عظیمی را که برای یک ارز ذخیره بین‌المللی مورد نیاز است، پشتیبانی کند.

سال گذشته جنبش کاهش سلطه دلار را دوباره شعله‌ور کرد

پس از یک دوره ثبات در جبهه پولی، سال‌های 2022 و 2023 خواسته‌های جدیدی را برای یک جایگزین معنادار برای دلار به همراه داشت. این امر در سال 2022 آغاز شد، زمانی که ایالات متحده پس از حمله این کشور به اوکراین، تحریم‌های فراگیری را علیه روسیه اعمال کرد. رهبران جهان دیگر از این ایده خشمگین شدند که ایالات متحده می‌تواند به دلیل هرگونه اختلاف دیپلماتیک یا نظامی، وجوه آنها را مسدود کند.

این امر به اقدام مستقیم منجر شده است: دلار آمریکا اکنون 58 درصد از ذخایر ارزی خارجی نگهداری شده توسط بانک‌های مرکزی خارج از کشور را تشکیل می‌دهد که یک رکورد پایین است. طلا، قدیمی‌ترین ارز بین‌المللی پذیرفته شده، با تشکیل 15 درصد از ذخایر، در مقایسه با 11 درصد شش سال پیش، بخشی از سلطه دلار را کاهش داده است.

ژئوپلیتیک تنها مسئله داغ نیست. تورم نیز جایگاه دلار را در صحنه بین‌المللی تضعیف می‌کند. از دهه 1980، ایالات متحده نرخ تورم پایین و ثابتی را حفظ کرده است و به پس‌اندازکنندگان در سراسر جهان اطمینان می‌دهد که دارایی‌های خود را به دلار نگهداری کنند. با این حال، در سال‌های اخیر، تورم به سطوح غیرقابل تصوری افزایش یافته است و امنیت و ثبات دلار را برای پس‌انداز و سرمایه‌گذاری بلندمدت زیر سوال می‌برد.

همانطور که کافی نیست، اوایل سال 2023 بحران بانکی منطقه‌ای را به همراه داشت. سیلورگیت، سیلیکون ولی بانک، سیگنچر و فرست ریپابلیک همگی موسسات بانکی بزرگ و معتبری بودند که به سرعت شکست خوردند. در حالی که این بحران به سرعت مهار شد، خزانه‌داری و فدرال رزرو ایالات متحده مجبور شدند برای آرام کردن بحران، ضمانت‌های بی‌سابقه‌ای ارائه دهند. این امر به خودی خود نگران‌کننده است و همچنین اعتبار اقتصاد ایالات متحده را به طور کلی تضعیف می‌کند. شکست‌های متوالی بانک‌ها چیزی است که مردم از بازارهای نوظهور در حال مبارزه انتظار دارند، نه پایتخت مالی جهان.

آیا یک ارز BRICS برای مقابله با دلار وجود خواهد داشت؟

در این پس‌زمینه، رهبران کشورهایی مانند چین، هند و برزیل خواستار اقداماتی برای تجارت مستقیم با یکدیگر با ارزهای خود و حذف دلار آمریکا از معادله شده‌اند. این امر به تدریج نقش و اهمیت دلار را کاهش می‌دهد و یک جهان مالی چندقطبی ایجاد می‌کند که در آن اقتصادهای رده بعدی نقش مهم‌تری در امور جهانی خواهند داشت.

در آگوست 2023، این ایده حتی پیشتر رفت. روسیه و آفریقای جنوبی، همراه با سه کشور ذکر شده، آنچه به عنوان BRICS شناخته می‌شود را تشکیل می‌دهند، گروهی از کشورهای نوظهور در یک اتحاد اقتصادی شل برای مقابله با نفوذ غرب. در یک اجلاس آگوست، BRICS توافق کرد که شش کشور جدید را به بلوک خود بپیونداند: آرژانتین، مصر، اتیوپی، ایران، عربستان سعودی و امارات متحده عربی.

این پیوست‌ها گروهی حتی بزرگتر از کشورها را تشکیل می‌دهند که در حال حاضر حدود 40 درصد از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. اما مهم‌تر از آن، رئیس‌جمهور برزیل، لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا، ایده ایجاد یک ارز واحد BRICS را مطرح کرد که اعضا می‌توانند برای انجام معاملات با یکدیگر از آن استفاده کنند. هیچ برنامه مشخصی به تصویب نرسید یا ارائه نشد، اما صرف بیان این ایده در صحنه جهانی، پنجره اورتون آنچه را که در مورد مقابله با سلطه دلار آمریکا در تجارت قابل بحث است، تغییر می‌دهد.

در حالی که هیچ ارز BRICS قریب‌الوقوع نیست، این ایده وجود دارد و دیگر یک مفهوم حاشیه‌ای و بی‌سر و پا نیست. یک وزن تعادلی آینده برای دلار می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد، مانند یک ارز دیجیتال بانک مرکزی، یک استیبل‌کوین، سبدی از ارزهای BRICS موجود یا ارزی که توسط فلزات گرانبها مانند طلا و نقره پشتیبانی می‌شود.

اگر دلار وضعیت ذخیره خود را از دست بدهد چه اتفاقی می‌افتد؟

مهم است که بدانیم وضعیت ذخیره چیزی است که در طول تاریخ به دست آمده یا از دست رفته است. بعید است که جهان یک روز بیدار شود و دلار دیگر جذابیت بین‌المللی نداشته باشد. بلکه، در مواردی مانند پوند انگلیس، یک فرآیند چند دهه‌ای وجود داشت که در آن از مرکز اقتصاد جهان به یک ارز رده دوم تبدیل شد.

با این حال، اگر دلار به تدریج جایگاه خود را در بالای هرم مالی جهان از دست بدهد، چه اتفاقی می‌افتد؟ برای ایالات متحده، این احتمالاً به معنای دسترسی کمتر به سرمایه، هزینه‌های استقراض بالاتر و ارزش سهام پایین‌تر و غیره خواهد بود. داشتن ارز ذخیره جهان به ایالات متحده اجازه داده است تا کسری‌های بزرگی را در تجارت بین‌المللی و هزینه‌های دولتی داشته باشد. اگر خارجی‌ها دیگر نخواهند دلار را برای پس‌انداز نگهداری کنند، این امر باعث می‌شود که در داخل کشور محدودیت‌های قابل توجهی اعمال شود.

در مورد اینکه چه چیزی جایگزین دلار خواهد شد، پیش‌بینی در این مرحله دشوار است. می‌توان تصور کرد جهانی را که در آن یورو یا یوان چین در نهایت به ارز ذخیره اصلی تبدیل شوند، اما تغییرات زیادی در سیاست و اقتصاد جهان باید رخ دهد تا به آن نقطه برسیم. برخی از اقتصاددانان همچنین پیشنهاد یک سیستم مالی پشتیبانی شده توسط فلزات گرانبها یا ارزهای رمزنگاری شده را می‌دهند، اگرچه اجرای این نوع مدل‌ها می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.

امکانات سرمایه‌گذاری برای یک جهان کاهش‌یافته دلار

تکرار می‌کنم، بعید است که دلار به سادگی از وضعیت ارز ذخیره جهان یک‌شبه دست بردارد. با این حال، این احتمال وجود دارد که نقش غالب دلار در تجارت و بازرگانی بین‌المللی در سال‌های آینده به تدریج کاهش یابد. به ویژه بسته به اینکه بحران بانکی و تورم چگونه پیش برود، ممکن است یک حرکت قابل توجهی برای کاهش وابستگی جهانی به دلار وجود داشته باشد. سرمایه‌گذاران چگونه باید برای این احتمال آماده شوند؟

یک راه حل اصولی برای بسیاری از مشکلات سرمایه‌گذاری، از جمله ضعف دلار آمریکا، تنوع‌بخشی است. به طور استدلال، تنوع‌بخشی یکی از معدود ناهارهای رایگان موجود در امور مالی است. با گسترش سرمایه در کلاس‌های دارایی، بخش‌ها و کشورهای مختلف، سرمایه‌گذاران به طور طبیعی در برابر انواع بحران‌های احتمالی محافظت می‌شوند.

با این حال، متأسفانه، بسیاری از مردم قربانی آنچه به عنوان سوگیری کشور خانه شناخته می‌شود، می‌شوند. مردم به طور طبیعی تمایل دارند دارایی‌های بیشتری را در کشور خود داشته باشند، شاید به دلیل آشنایی، اعتماد به نفس بیش از حد یا راحتی.

سرمایه‌گذاری سنگین در دارایی‌های ایالات متحده در دهه‌های اخیر به خوبی کار کرده است. بنابراین قابل درک است که چرا آمریکایی‌ها ممکن است وسوسه شوند که تمام دارایی‌های خود را در سهام، اوراق قرضه و املاک و مستغلات ایالات متحده نگه دارند. با این حال، بسیاری از کشورهایی که زمانی مسلط به نظر می‌رسیدند، زیان‌های فاجعه‌باری را برای سرمایه‌گذاران به بار آورده‌اند. به عنوان مثال، سهام آلمانی در دهه 1930 یا سهام ژاپنی در دهه 1990 را در نظر بگیرید تا ببینید چگونه بازارهای سهام سابقاً پر رونق می‌توانند به ناگهان به سرمایه‌گذاری‌های وحشتناک تبدیل شوند.

در جهانی که دلار آمریکا مقدار زیادی از ارزش خود را از دست داده است، ساده‌ترین محافظت در برابر آن، صرفاً مالکیت دارایی‌هایی است که به ارزهایی مانند یورو، ین، دلار کانادا یا ارزهای نوظهور که انتظار می‌رود با کاهش دلار افزایش یابند، تعیین شده‌اند.

علاوه بر تنوع‌بخشی جغرافیایی، ایده‌های خاص‌تری وجود دارد که می‌توانند در جهانی که دلار آمریکا وضعیت ذخیره خود را از دست می‌دهد، رونق یابند. یکی از این موارد، سرمایه‌گذاری در بازارهای نوظهور است. به نظر می‌رسد که کشورهایی مانند چین و برزیل از افزایش قابل توجهی در ارزش ارزها و دارایی‌های خود در جهانی که سرمایه از دارایی‌های مبتنی بر دلار خارج می‌شود، برخوردار خواهند شد. از آنجایی که بخش زیادی از قدرت اقتصاد ایالات متحده به بخش فناوری گره خورده است، یک جهان کاهش‌یافته دلار احتمالاً جهانی است که در آن صنعت فناوری ارزش خود را از دست داده و صنایع دیگری مانند تولید یا مواد اولیه اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند. بسیاری از اقتصادهای نوظهور بر اساس این دو صنعت اخیر ساخته شده‌اند.

راهنمای سرمایه‌گذاری برای تورم نیز برای مبارزه با کاهش سلطه دلار اعمال می‌شود. یعنی اگر دلار سقوط کند، احتمالاً افزایش قابل توجهی در تورم در اقتصاد آمریکا وجود خواهد داشت. در زمان تورم، دارایی‌هایی مانند انرژی، فلزات گرانبها و املاک و مستغلات به خوبی عمل می‌کنند. یک سرمایه‌گذار می‌تواند تخصیص به این نوع دارایی‌ها را نه تنها به عنوان پوششی در برابر کاهش دلار، بلکه برای مزایایی که در زمان تورم یا بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی ارائه می‌دهند، در نظر بگیرد.

دهه‌هاست که گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد سقوط احتمالی ارزش دلار وجود دارد. 2024 قطعاً سالی نخواهد بود که وضعیت ارز ذخیره دلار به طور کامل پایان یابد. با این حال، احتیاط عاقلانه است. بین تورم، تحریم‌ها، بحران‌های بانکی و یک گروه BRICS در حال تقویت، ابرهای طوفانی در افق برای هژمونی دلار وجود دارد. سرمایه‌گذاران ممکن است اقداماتی مانند تنوع‌بخشی بین‌المللی به سبد سرمایه‌گذاری خود را برای آمادگی در صورت کاهش قابل توجه ارزش دلار در نظر بگیرند.


در عصری که تنش‌های ژئوپلیتیکی در حال افزایش است، سوالات مربوط به نقش و جایگاه ارزهای مختلف در نظام پولی بین‌المللی، به‌طور اجتناب‌ناپذیری بیشتر و بیشتر مورد مناقشه قرار می‌گیرد. برای مثال، در آخرین اجلاس سازمان همکاری شانگهای (SCO) در ژوئیه ۲۰۲۳، هم روسیه و هم چین ضرورت یک نظام ارزی چندقطبی جهانی را اعلام کردند.

"در حال حاضر باید روشن باشد که کشورهای در حال توسعه به‌طور فعال در حال کار بر روی جایگزینی برای نظام ارزی فعلی هستند."

تلاش‌های اخیر کشورهای در حال توسعه - به رهبری چین - برای دور شدن از دلار به عنوان ارز ذخیره جهان، بر اساس این ترس است که ایالات متحده به‌طور فزاینده‌ای از دلار و نظام ذخیره غالب خود به عنوان سلاحی علیه سایر کشورها استفاده می‌کند. کشورهایی مانند برزیل، روسیه، هند، چین، آفریقای جنوبی (BRICS)، برخی از کشورهای ASEAN، کنیا، عربستان سعودی و امارات متحده عربی اکنون همچنین در حال تلاش برای استفاده از ارزهای محلی در تجارت هستند.

لوییز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس‌جمهور برزیل، نارضایتی این کشورها از سلطه دلار به عنوان استاندارد نظام پولی بین‌المللی را به این صورت بیان کرد: "هر شب از خودم می‌پرسم چرا همه کشورها باید تجارت خود را بر اساس دلار پایه‌گذاری کنند. چرا نمی‌توانیم تجارت را بر اساس ارزهای خود انجام دهیم؟ چه کسی تصمیم گرفت که دلار پس از حذف استاندارد طلا، ارز باشد؟"

در واقع، از زمان جنگ جهانی دوم، دلار آمریکا بوده و همچنان نیز هست، ارز اصلی جهانی، همانطور که در شکل ۱ نشان داده شده است.

با این حال، اهمیت دلار آمریکا در دهه‌های گذشته کاهش یافته است.

این کاهش اهمیت به دلایل مختلفی است:

اولاً، تجارت با ارزهای جایگزین اخیراً بسیار آسان‌تر و ارزان‌تر شده است. نقدینگی ارزهای غیرسنتی در دهه‌های گذشته افزایش یافته است - و این امر برای کشورها آسان‌تر می‌کند تا از دلار عبور کنند.

دوم اینکه، در طول دوره نرخ بهره صفر، بانک‌های مرکزی از دلار روی گردانده و به دنبال بازدهی امن و پایدار برای دارایی‌های رو به رشد خود بودند.

علاوه بر این، افزایش قابل توجه بدهی عمومی ایالات متحده در دهه‌های اخیر، که ناشی از نمایش مکرر اختلافات بودجه ایالات متحده در مورد سقف بدهی است، اعتماد سرمایه‌گذاران به ثبات دولت ایالات متحده را کاهش داده است.

آخرین اما نه کم‌اهمیت‌ترین، کاهش نسبی صادرات ایالات متحده در تجارت جهانی نیز نقش تضعیف‌کننده دلار را به عنوان ارز ذخیره جهانی تقویت کرده است. قبل از سال ۲۰۰۰، ایالات متحده در رتبه‌بندی تجارت جهانی پیشتاز بود. در آن زمان، بیش از ۸۰ درصد کشورها تجارت بیشتری با ایالات متحده نسبت به چین داشتند. در این مدت، سلطه ایالات متحده در تجارت سقوط کرد زیرا چین به سرعت جایگاه اول را در ۱۲۸ کشور به دست آورد و در نتیجه اهرم قوی برای تشویق تجارت با ارزهای غیر از دلار به دست آورد.

تاکنون، چین تنها استفاده متوسطی از این اهرم کرده است، زیرا استفاده از دلار همچنین تجارت را برای چین تسهیل کرده است. با این حال، در سال گذشته، چین تلاش‌های خود را برای تسویه تجارت با سایر کشورها به یوان افزایش داده است.

"به احتمال زیاد نظام ذخیره ارزی تحت سلطه دلار از هم نخواهد پاشید و ارز دیگری جایگزین دلار نخواهد شد."

کارشناس ارشد
آیا جایگزین واقعی برای نقش پیشرو دلار آمریکا وجود دارد؟
آیا جایگزین واقعی برای دلار آمریکا به عنوان ارز پیشرو در نظام پولی بین‌المللی وجود دارد؟ یوان چین، اگرچه ارز دومین اقتصاد بزرگ است، اما بعید است که چالش جدی برای جایگاه دلار به عنوان ارز ذخیره جهانی ایجاد کند. این ارز فاقد ویژگی‌های مهمی است که بتواند به طور جدی جایگاه دلار را به عنوان ارز ذخیره به خطر بیندازد. بازار سرمایه چین به اندازه کافی عمیق یا باز نیست تا یوان بتواند جایگزین دلار شود. تا کنون، سیاست‌گذاران چینی تمایل کمی به باز کردن بازار سرمایه خود برای این منظور نشان داده‌اند.

امیدهای گذشته مبنی بر اینکه یورو ممکن است جایگزینی برای دلار به عنوان ارز ذخیره جهان شود نیز به احتمال زیاد محقق نخواهد شد، و این به دلایل متعددی است. با تشکیل منطقه یورو، بسیاری از رهبران اروپا امیدوار بودند که یک وزن متقابل جهانی برای دلار به عنوان ارز ذخیره جهان ایجاد کنند. در واقع، یورو نیز دومین ارز مهم در جهان است. با این حال، در تمام آمار مربوطه، یورو هنوز از یک جایگزین جهانی واقعی برای دلار فاصله دارد - این ارز امروزه تنها کمی بیشتر از مارک آلمانی در زمان خود اهمیت دارد.

این چه معنایی برای آینده دلار آمریکا به عنوان ارز غالب نظام پولی و تجاری بین‌المللی دارد؟

از یک طرف، ما شاهد کاهش نقش دلار به عنوان ارز ذخیره جهانی بوده‌ایم (به شکل ۲ بالا مراجعه کنید). در طول دو دهه گذشته، سهم دلار از ذخایر ارزی خارجی اختصاص داده شده در سطح جهانی حدود ۱۰ واحد درصد کاهش یافته و به کمی کمتر از ۶۰ درصد رسیده است.

از طرف دیگر، این خلاء با یک ارز واحد پر نخواهد شد. ما پیش‌بینی نمی‌کنیم که یک ارز واحد جایگزین دلار شود، بلکه نظم ذخیره ارزی متمرکز بر دلار به سمت یک نظم ذخیره چندقطبی باز می‌شود.

اگر...؟
اگر محیط تحت سلطه دلار واقعاً به سمت چندقطبی شدن حرکت کند، نظم ژئوپلیتیکی و اقتصادی امروز ممکن است به طور قابل توجهی تغییر کند.

این را می‌توان با بررسی پیامدهای یک نظام ارزی چندقطبی بر ایالات متحده، اروپا و کشورهای BRICS در سه بعد تجارت، نرخ بهره و ژئوپلیتیک به صورت شماتیک نشان داد.

برای ایالات متحده، کاهش نقش دلار به دلیل تأثیر کاهش ارزش احتمالی ارز، منجر به افزایش صادرات و کاهش واردات خواهد شد. بنابراین، کسری تجاری ایالات متحده در این محیط جدید احتمالاً کاهش می‌یابد. به دلیل کاهش تقاضا برای اوراق قرضه آمریکا، هزینه‌های تامین مالی انتظار می‌رود افزایش یابد و در نتیجه استقراض برای ایالات متحده گران‌تر شود. بنابراین، فشار بر سیاست مالی ایالات متحده بیشتر خواهد شد. در یک نظام ارزی چندقطبی، تحمیل تحریم‌های مالی/اقتصادی موثر برای ایالات متحده نیز دشوارتر خواهد شد.

در مورد اروپا، یک نظام ارزی بین‌المللی چندقطبی تأثیر مستقیمی بر نرخ ارز EUR نخواهد داشت، بنابراین تنها اثرات جزئی مرتبط با ارز بر تجارت انتظار می‌رود. با این حال، سبدهای ارزی گسترده‌تری باید برای تجارت نگهداری شود و هزینه‌های تجارت تا حدودی افزایش یابد. افزایش نرخ بهره در ایالات متحده ممکن است فشار بیشتری بر بانک مرکزی اروپا برای جلوگیری از کاهش ارزش ارز در برابر دلار وارد کند. بنابراین، نرخ بهره نیز احتمالاً افزایش می‌یابد. همانند ایالات متحده، تحمیل تحریم‌ها بر کشورهای ثالث نیز دشوارتر خواهد شد.

از نظر ما، ارزهای کشورهای BRICS - که سهم رو به رشد آنها در تجارت جهانی در حال حاضر بیش از ۲۰ درصد است - از یک نظام ارزی چندقطبی سود قابل توجهی خواهند برد.

به دلیل افزایش ارزش ارزهای BRICS، صادرات گران‌تر خواهد شد. این امر احتمالاً منجر به افزایش قیمت کالاها برای بقیه جهان (RoW) خواهد شد. واردات BRICS به طور همزمان ارزان‌تر خواهد شد. با توجه به اینکه ایالات متحده همچنان یک معیار مالی اصلی است، نرخ بهره در RoW و BRICS نیز افزایش می‌یابد. با این حال، به دلیل افزایش تقاضا برای اوراق قرضه BRICS، فشار کمتر خواهد بود. از نظر ژئوپلیتیکی، کشورهای BRICS (و RoW) در برابر تحریم‌های ایالات متحده آسیب‌پذیرتر خواهند شد. با انجام تجارت بیشتر با ارزهای جایگزین، کشورهای BRICS نفوذ بیشتری در سایر اقتصادهای در حال توسعه و نوظهور به دست خواهند آورد.

در آینده، انتظار می‌رود کاهش اهمیت جهانی دلار آمریکا ادامه یابد. اقتصادهای بلندپرواز، به ویژه چین، آماده‌اند تا اهمیت بیشتری در استفاده از ارزهای خود در تجارت به دست آورند.

علاوه بر این، واضح است که کشورهای در حال توسعه به طور فعال در حال توسعه یک چارچوب ارزی جایگزین هستند که قصد دارند از آن برای تسویه حساب‌های تجاری دوجانبه در آینده نزدیک استفاده کنند. این امر احتمالاً نقش دلار آمریکا را بیشتر تضعیف خواهد کرد.

با این حال، پایان سلطه دلار آمریکا و ظهور یک ارز جایگزین به عنوان ارز ذخیره جهانی در آینده نزدیک بسیار بعید به نظر می‌رسد.

اگر - دلار آمریکا جایگاه خود را به عنوان ارز ذخیره جهان از دست بدهد؟


مقدمه
اقتصاددانان، سرمایه‌گذاران و قانون‌گذاران بار دیگر زنگ خطر را در مورد بدهی ملی ایالات متحده به صدا درآورده‌اند. سال‌ها کسری بودجه‌ی بالا، که با هزینه‌های فدرال هنگفت در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ تشدید شده است، بدهی را به سطوح تاریخی رسانده است: بدهی دولت فدرال ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۲۶ تریلیون دلار رسیده است که اکنون بالاترین درصد نسبت به تولید ناخالص داخلی (GDP) از زمان جنگ جهانی دوم است. برای بسیاری از کارشناسان، مسیر ناپایدار بدهی نیز به همان اندازه نگران‌کننده است، زیرا پیش‌بینی می‌شود تحت قانون فعلی، هزینه‌ها همچنان از درآمدها پیشی بگیرند.

بیشتر از کارشناسان ما
امروزه، بدهی ملی تقریباً به اندازه کل اقتصاد ایالات متحده است و پیش‌بینی می‌شود در طول سی سال آینده دو برابر شود. برخی از اقتصاددانان می‌گویند این امر می‌تواند کشور را در معرض خطرات متعددی قرار دهد، از جمله بحران بودجه، افزایش نرخ بهره، بی‌ثباتی اقتصادی بیشتر و کاهش نقش رهبری جهانی. کاهش بدهی مستلزم تصمیمات سیاسی دشواری است که کنگره باید بگیرد تا هزینه‌ها را کاهش دهد، مالیات‌ها را افزایش دهد یا هر دو را. کارشناسان دیگر می‌گویند ایالات متحده می‌تواند به طور ایمن به استقراض در سطوح فعلی ادامه دهد، زیرا به دلیل موقعیت منحصربه‌فرد خود در اقتصاد جهانی، بهره‌ی نسبتاً کمی پرداخت می‌کند.

چگونه بدهی به این نقطه رسید؟
بیشتر در مورد:
بودجه، بدهی و کسری
اقتصاد ایالات متحده
کووید-۱۹
ایالات متحده
سیاست مالی

ایالات متحده تقریباً هر سال از زمان تأسیس کشور، کسری سالانه داشته است - یعنی بیشتر از آنچه که وزارت خزانه‌داری در مالیات‌ها جمع‌آوری می‌کند، هزینه کرده است. (کسری یک اندازه‌گیری سالانه است، در حالی که بدهی به مبلغ تجمعی اشاره دارد که دولت بدهکار است. اندازه‌گیری هر دو به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی راهی استاندارد برای مقایسه هزینه‌ها در طول زمان است، زیرا این روش به طور خودکار برای تورم، رشد جمعیت و تغییرات در درآمد سرانه تعدیل می‌شود.) پایان جنگ جهانی دوم، پس از آنکه ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت جهانی ظهور کرد، نقطه شروع خوبی برای بررسی سطوح مدرن بدهی است. هزینه‌های دفاعی در طول جنگ منجر به استقراض بی‌سابقه‌ای شد و بدهی در سال ۱۹۴۶ به بیش از ۱۰۰ درصد تولید ناخالص داخلی رسید.

اخبار روزانه
خلاصه‌ای از تحولات خبری جهانی با تحلیل CFR که هر صبح به صندوق ورودی شما ارسال می‌شود. روزهای هفته.

این هفته در جهان
خلاصه‌ای هفتگی از آخرین اطلاعات CFR در مورد مهم‌ترین داستان‌های سیاست خارجی هفته، شامل خلاصه‌ها، نظرات و توضیحات. هر جمعه.

تفکر جهانی در مورد بهداشت
گردآوری تحلیل‌ها، تجسم داده‌ها و نظرات اصلی، بررسی مناظره‌ها و تلاش‌ها برای بهبود سلامت در سراسر جهان. هفتگی.

با وارد کردن ایمیل خود و کلیک بر روی اشتراک، موافقت می‌کنید که اطلاعیه‌هایی از CFR در مورد محصولات و خدمات ما و همچنین دعوت‌نامه‌هایی برای رویدادهای CFR دریافت کنید. همچنین با سیاست حفظ حریم خصوصی و شرایط استفاده ما موافقت می‌کنید.

در طول سی سال آینده، رشد اقتصادی پایدار به تدریج بدهی را به عنوان درصدی از اقتصاد کاهش داد، علیرغم جنگ‌های پرهزینه در کره و ویتنام و ایجاد برنامه‌های حمایتی بزرگ، از جمله Medicare و Medicaid. به طور کلی، بدهی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۷۴ به ۲۴ درصد رسید.

در دهه ۱۹۸۰، دولت رونالد ریگان به شدت هزینه‌های دفاعی را افزایش داد و کاهش مالیات‌های گسترده‌ای را تصویب کرد و دور جدیدی از بدهی رو به رشد را رقم زد. در دهه ۱۹۹۰، ترکیبی از افزایش مالیات‌ها، کاهش هزینه‌های دفاعی و رونق اقتصادی، بدهی را به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی کاهش داد. در سال ۱۹۹۸، رئیس‌جمهور بیل کلینتون و کنگره‌ای تحت کنترل جمهوری‌خواهان، شاهد اولین سال‌های متوالی مازاد بودجه بودند - اولین دوره از این دست در چهل سال گذشته.

بیشتر از کارشناسان ما
کسری‌ها تحت ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش بازگشت، که دوره‌ای از کاهش مالیات‌ها، هزینه‌های جنگ در افغانستان و عراق و برنامه‌های حمایتی جدید بزرگ، مانند Medicare Part D را رهبری کرد که پوشش دارویی را به این برنامه اضافه کرد. کسری‌های سالانه به سطوح بی‌سابقه‌ای رسید - بیش از ۱ تریلیون دلار - تحت ریاست جمهوری باراک اوباما، که در پاسخ به رکود بزرگ، برنامه نجات بانکی دولت بوش را ادامه داد و صدها میلیارد دلار محرک مالی ارائه کرد.

دولت پول را در چه مواردی خرج می‌کند؟
بودجه فدرال بین هزینه‌های اجباری و اختیاری و پرداخت بهره به بدهی تقسیم می‌شود. بیشتر بودجه به هزینه‌های اجباری اختصاص دارد که مگر اینکه کنگره قوانین مجوز آن را تغییر دهد، خودکار است. این هزینه‌ها عمدتاً شامل برنامه‌های حمایتی مانند تامین اجتماعی، Medicare و Medicaid است. بقیه به هزینه‌های اختیاری اختصاص دارد که کنگره باید هر سال از طریق فرآیند تخصیص بودجه آن را تأیید کند و همچنین پرداخت بدهی. در سال مالی ۲۰۲۲، تنها ۲۷ درصد از هزینه‌های فدرال به برنامه‌های اختیاری اختصاص یافت، با بیشترین هزینه، حدود ۷۵۰ میلیارد دلار، به آژانس‌ها و برنامه‌های مرتبط با دفاع اختصاص یافت. سایر هزینه‌های اختیاری عمده، از جمله بهداشت، آموزش، مزایای جانبازان و حمل و نقل، هر کدام کمتر از ۱۵۰ میلیارد دلار بودند.

بیشتر در مورد:
بودجه، بدهی و کسری
اقتصاد ایالات متحده
کووید-۱۹
ایالات متحده
سیاست مالی

چه عواملی رشد بدهی را هدایت می‌کنند؟
در سمت هزینه‌ها، دفتر بودجه کنگره غیرحزبی (CBO) پیش‌بینی می‌کند که عوامل اصلی، برنامه‌های هزینه‌های اجباری، یعنی تامین اجتماعی - بزرگترین برنامه دولتی ایالات متحده - Medicare و Medicaid باشند. (این پیش‌بینی‌های CBO فرض می‌کند که قوانین اساسی درآمد و هزینه‌های فدرال بدون تغییر باقی می‌مانند.) انتظار می‌رود هزینه‌های آنها به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی با افزایش جمعیت ایالات متحده و افزایش هزینه‌های بهداشتی بدون افزایش متناظر در درآمد، افزایش یابد.

در آینده نزدیک، انتظار می‌رود پرداخت‌های بهره به بدهی نیز به طور چشمگیری نسبت به تولید ناخالص داخلی افزایش یابد. اخیراً با افزایش نرخ‌ها توسط فدرال رزرو برای مبارزه با تورم ناشی از همه‌گیری و تهاجم روسیه به اوکراین، به بالاترین سطح در بیش از بیست سال گذشته رسیده است. در سال مالی ۲۰۲۳، پرداخت‌های خالص بهره به بدهی ملی به ۶۵۹ میلیارد دلار رسید - حدود ۲.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی - و پیش‌بینی می‌شود در طول سی سال آینده به نزدیک ۷.۵ درصد افزایش یابد. از سوی دیگر، انتظار می‌رود هزینه‌های اختیاری - از جمله، برای مثال، هزینه‌های دفاع و حمل و نقل - به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی ثابت بماند.

انتظار می‌رود رشد پایدار هزینه‌های فدرال در دهه‌های آینده در حالی رخ دهد که درآمد مالیاتی دولت نسبت به اندازه اقتصاد پایین باقی می‌ماند. در سال ۲۰۱۷، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ قانون کاهش مالیات و مشاغل را امضا کرد، مهم‌ترین قانون مالیاتی در یک نسل. ترامپ و برخی از قانون‌گذاران جمهوری‌خواه گفتند که کاهش مالیات این قانون به اندازه کافی رشد اقتصادی را افزایش می‌دهد تا درآمد دولت را افزایش دهد و بودجه را متعادل کند، اما بسیاری از اقتصاددانان با این موضوع مخالفت کردند. CBO گفت که این قانون در واقع کسری بودجه سالانه را افزایش می‌دهد و حدود ۱.۸ تریلیون دلار دیگر به بدهی در طول ده سال آینده اضافه می‌کند.

کاهش مالیات حدود ۱.۸ تریلیون دلار دیگر به بدهی در طول ده سال آینده اضافه می‌کند.

بدهی ملی در طول همه‌گیری کووید-۱۹ افزایش یافت، زیرا دولت تریلیون‌ها دلار برای تقویت اقتصاد ضعیف، از جمله چک‌های محرک برای شهروندان و کمک به مشاغل و دولت‌های ایالتی و محلی هزینه کرد. این اقدامات کسری فدرال را به ۳.۱ تریلیون دلار در سال ۲۰۲۰ رساند - حدود ۱۵ درصد از تولید ناخالص داخلی - بالاترین سطح از زمان جنگ جهانی دوم.

رئیس‌جمهور جو بایدن چندین طرح را به قانون تبدیل کرده است که پیش‌بینی می‌شود بدهی را افزایش دهند، از جمله یک لایحه زیرساختی که CBO پیش‌بینی کرد کسری فدرال را در طول ده سال آینده بیش از ۲۵۰ میلیارد دلار افزایش می‌دهد و قانون‌گذاری آب و هوایی مهمی که کارشناسان مستقل می‌گویند ۷۵۰ میلیارد دلار به کسری در طول ده سال آینده اضافه می‌کند. (مدل‌های CBO و مستقل در ابتدا پیش‌بینی کرده بودند که این قانون کسری را تقریباً ۲۵۰ میلیارد دلار کاهش می‌دهد.) بایدن همچنین ۱۲۷ میلیارد دلار وام دانشجویی را بخشیده است، اگرچه یک طرح بخشش گسترده‌تر توسط دیوان عالی کشور رد شد. در همین حال، هزینه‌های کمک خارجی ایالات متحده در سال ۲۰۲۲ به بالاترین سطح در هفتاد سال گذشته رسید، زیرا ایالات متحده ده‌ها میلیارد دلار کمک به اوکراین برای مقابله با تهاجم روسیه ارائه کرد، اگرچه این مبلغ کمتر از ۱ درصد از کل هزینه‌های دولت است. از سپتامبر ۲۰۲۳، کسری به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی در هر سال مالی که ایالات متحده با جنگ، رکود یا بحران دیگری روبرو نشده بود، بزرگتر بود.

بدهی ایالات متحده در مقایسه با سایر کشورها چگونه است؟
بر اساس صندوق بین‌المللی پول، همه‌گیری به طور چشمگیری استقراض در سراسر جهان را افزایش داده است. در میان اقتصادهای پیشرفته، بدهی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی از حدود ۷۵ درصد به بیش از ۸۰ درصد افزایش یافته است. از سال ۲۰۲۳، نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی ایالات متحده در میان بالاترین‌ها در جهان توسعه‌یافته است، پس از ژاپن و ایتالیا.

با این حال، ایالات متحده مدت‌هاست که بزرگترین اقتصاد جهان بوده است و سابقه نکول بدهی خود را ندارد. علاوه بر این، دلار آمریکا از سال ۱۹۴۰ ارز ذخیره جهان بوده است.

تقاضای داخلی و بین‌المللی بالا برای دلار به ایالات متحده کمک کرده است تا بدهی خود را تأمین مالی کند. این به این دلیل است که بسیاری از سرمایه‌گذاران، از جمله بانک‌های مرکزی در سراسر جهان، دارایی‌های با ارزش دلاری مانند اوراق قرضه خزانه‌داری ایالات متحده را به دلیل ایمنی نسبی (خطر کم)، اندازه بی‌نظیر بازار بدهی ایالات متحده و اخیراً، فرصت ایجاد بازدهی بالاتر از اوراق بهادار ایمن با ارزش یورو یا ین، در اختیار دارند. (این اوراق قرضه خزانه‌داری ابزارهای مالی اصلی هستند که دولت ایالات متحده برای تأمین مالی هزینه‌های خود صادر می‌کند.)

چه کسی بدهی را در اختیار دارد؟
بیشتر بدهی ایالات متحده در اختیار سرمایه‌گذاران است که اوراق قرضه خزانه‌داری را با سررسیدها و نرخ بهره‌های مختلف خریداری می‌کنند. آنها شامل سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی و همچنین صندوق‌های دولتی و خصوصی هستند.

سرمایه‌گذاران خارجی، عمدتاً دولت‌ها، بیش از ۳۰ درصد از کل را در اختیار دارند. ژاپن بیشترین را در اختیار دارد، با بیش از ۱ تریلیون دلار؛ چین، که برای بخش زیادی از دهه گذشته بزرگترین طلبکار ایالات متحده بود، دومین را در اختیار دارد، اگرچه گزارش‌های مربوط به دارایی‌های آن در سال‌های اخیر کاهش یافته است. به غیر از چین، ژاپن و بریتانیا، هیچ کشوری بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار در اختیار ندارد. سهم فزاینده‌ای از دارایی‌های خارجی اکنون از دولت‌هایی با صنایع خدمات مالی بزرگ، از جمله بلژیک، ایرلند، لوکزامبورگ و جزایر کایمن می‌آید.

چقدر افزایش بدهی ایالات متحده مهم است؟
حجم عظیم کسری‌های انباشته، همراه با فقدان اراده سیاسی طولانی‌مدت برای افزایش درآمد یا کاهش هزینه‌ها، بحث‌های جدیدی را در مورد خطری که بدهی ملی ایجاد می‌کند، برانگیخته است.

برخی از اقتصاددانان می‌ترسند که رشد مداوم بدهی ملی می‌تواند رهبری جهانی ایالات متحده را تضعیف کند و دلار کمتری برای عملیات نظامی، دیپلماتیک و بشردوستانه ایالات متحده در سراسر جهان باقی بگذارد. کارشناسان دیگر نگران هستند که بدهی‌های بزرگ می‌توانند به مانعی برای اقتصاد تبدیل شوند یا یک بحران مالی را تسریع کنند و استدلال می‌کنند که نقطه عطفی وجود دارد که فراتر از آن، انباشت بدهی دولتی بزرگ شروع به کند کردن رشد می‌کند. در این سناریو، سرمایه‌گذاران ممکن است اعتماد خود را به توانایی واشنگتن برای اصلاح وضعیت مالی خود از دست بدهند و تمایلی به تأمین مالی استقراض ایالات متحده بدون نرخ بهره بسیار بالاتر نداشته باشند. این امر منجر به هزینه‌های استقراض حتی بیشتر یا آنچه که گاهی اوقات به عنوان مارپیچ بدهی نامیده می‌شود، خواهد شد. یک بحران مالی از این نوع می‌تواند منجر به کاهش هزینه‌ها یا افزایش مالیات ناگهانی و دردناک از نظر اقتصادی شود.

سقف بدهی چیست؟
سقف بدهی، محدودیت تعیین‌شده توسط کنگره در مورد میزان استقراض وزارت خزانه‌داری، از جمله برای پرداخت بدهی‌هایی که ایالات متحده قبلاً بدهکار است، است. از زمان ایجاد آن در طول جنگ جهانی اول، سقف بدهی ده‌ها بار افزایش یافته است.

برخی از کارشناسان می‌گویند پرداخت بدهی می‌تواند سرمایه‌گذاری را از زمینه‌های حیاتی مانند زیرساخت‌ها، آموزش و مبارزه با تغییرات آب و هوایی منحرف کند.

در سال‌های اخیر، این عمل روتین به یک بازی سیاسی پرتنش تبدیل شده است که ایالات متحده را چندین بار به آستانه نکول رسانده است. کارشناسانی مانند برد دبلیو. ستسر از CFR استدلال می‌کنند که ایالات متحده هم انگیزه‌های داخلی و هم بین‌المللی برای لغو سقف بدهی دارد که آنها آن را یک خطر غیرضروری می‌دانند. تنها اقتصاد پیشرفته دیگری که سقف بدهی دارد، دانمارک است و هرگز به سقف خود نزدیک نشده است.

گزینه‌های سیاستی برای مقابله با بدهی چیست؟
سیاستمداران و کارشناسان سیاست در طول سال‌ها طرح‌های بی‌شماری را برای متعادل کردن بودجه فدرال و کاهش بدهی ارائه کرده‌اند. بیشتر آنها شامل ترکیبی از کاهش هزینه‌های عمیق و افزایش مالیات برای تغییر مسیر بدهی است.

کاهش هزینه‌ها. بیشتر طرح‌های جامع برای مهار بدهی شامل کاهش عمده در هزینه‌های برنامه‌های حمایتی و دفاعی است. به عنوان مثال، طرح کاهش کسری سیمپسون-بولز در سال ۲۰۱۰، یک طرح بزرگ و دو حزبی که نتوانست حمایت کنگره را به دست آورد، بدهی را در مسیر نزولی قرار می‌داد و هزینه‌های کلی، از جمله هزینه‌های نظامی را کاهش می‌داد. همچنین پرداخت‌های Medicare و Medicaid را کاهش می‌داد و با کاهش برخی از مزایا و افزایش سن بازنشستگی، تامین اجتماعی را در مسیر پایدار قرار می‌داد. اقتصاددانانی از جمله بن استیل از CFR خواستار ایجاد یک کمیسیون دو حزبی جدید مشابه مدل سیمپسون-بولز شده‌اند.

افزایش درآمد. بیشتر طرح‌های اصلاح بودجه همچنین به دنبال افزایش درآمد مالیاتی است، خواه از طریق حذف کسورات و سایر یارانه‌های مالیاتی، افزایش نرخ برای افراد پردرآمد و شرکت‌ها یا معرفی مالیات‌های جدید، مانند مالیات کربن. سیمپسون-بولز بیش از ۱ تریلیون دلار درآمد مالیاتی جدید ایجاد می‌کرد. با این حال، بیش از ۸۰ درصد از جمهوری‌خواهان کنگره پیمانی امضا کرده‌اند که هرگز مالیات‌ها را افزایش نخواهند داد و توانایی قانون‌گذاران برای یافتن سازش در مورد تولید درآمد را محدود می‌کند.

برخی خوش‌بینان معتقدند که دولت فدرال می‌تواند سال‌ها با پیامدهای کمی بدهی را گسترش دهد، به لطف ذخایر اعتماد که اقتصاد ایالات متحده در چشم سرمایه‌گذاران جمع‌آوری کرده است. اما بسیاری از کارشناسان می‌گویند این امر به سادگی بیش از حد خطرناک است و زمان برای کنترل بدهی در حال اتمام است. اقتصاددانان در مدل بودجه پن وارثون تخمین می‌زنند که بازارهای مالی نمی‌توانند بیش از بیست سال کسری اضافی را تحمل کنند. در آن زمان، آنها استدلال می‌کنند، هیچ مقدار افزایش مالیات یا کاهش هزینه‌ای نمی‌تواند از یک نکول ویرانگر جلوگیری کند. مایا مک‌گوینس، رئیس کمیته بودجه مسئول دو حزبی، می‌گوید: «بدهی اهمیتی ندارد تا زمانی که اهمیت پیدا کند.» «با استفاده از موقعیت ممتاز خود در اقتصاد جهانی، ممکن است آن را از دست بدهیم.»


در روزهای اخیر، اخباری زیادی در مورد کاهش ارزش دلار آمریکا و احتمال از دست دادن جایگاه آن به عنوان بزرگترین ارز ذخیره جهان منتشر شده است. با این حال، بررسی تاریخ نشان می‌دهد که چنین تغییر چشمگیری در نظام مالی جهانی به زودی رخ نخواهد داد.

حدس و گمان‌ها در مورد کنار رفتن دلار از صحنه جهانی، تحت تأثیر عوامل متعددی است که دو مورد از مهم‌ترین آن‌ها، کاهش ارزش دلار و تلاش تعدادی از کشورها برای تقویت جایگاه خود در نظام مالی جهانی است.

ارز ذخیره چیست؟

قبل از بررسی سایر عواملی که به نظر ما احتمال از دست دادن جایگاه جهانی دلار آمریکا را بعید می‌کنند، ابتدا به توضیح اینکه ارز ذخیره چیست می‌پردازیم. به طور خلاصه، ارز ذخیره ارزی است که توسط بانک‌های مرکزی سراسر جهان در مقادیر قابل توجه نگهداری می‌شود و معمولاً برای تسهیل تجارت جهانی استفاده می‌شود. در حالی که اغلب تصور می‌شود دلار آمریکا تنها ارز ذخیره است، ارزهای دیگری نیز وجود دارند، از جمله یورو، پوند، ین و یوان (رنمینبی).

تغییرات در ارزش

ارزش همه ارزها نوسان دارد. از این نظر، آن‌ها مانند هر دارایی مالی دیگری هستند. وقتی اصطلاح "قدرت دلار" را می‌شنوید، به معنای افزایش ارزش دلار آمریکا نسبت به سایر ارزهای جهان است. برعکس، وقتی گفته می‌شود دلار "ضعیف" است، به این معنی است که دلار در برابر ارزهای جهانی دیگر مانند یورو اتحادیه اروپا یا یوان چین (رنمینبی) ارزش خود را از دست می‌دهد. اثرات نوسانات قدرت یا ضعف هر ارزی، پیامدهای بسیاری در اقتصاد جهانی و دنیای سرمایه‌گذاری دارد. با این حال، مهم است به یاد داشته باشیم که تضعیف دلار با از دست دادن جایگاه ارز ذخیره متفاوت است.

از حدود سال 2011 تا 2022، دلار آمریکا در یک بازار صعودی قرار داشت، به این معنی که برای بیش از یک دهه، دلار آمریکا تقویت شد. با این حال، همانطور که در نمودار زیر می‌بینید، دوره‌هایی از ضعف را نیز تجربه کرده است. به عنوان مثال، ارزش دلار در مقایسه با سایر ارزهای جهانی از سال 1985 تا 1995 کاهش یافت و تقریباً 45 درصد از ارزش خود را از دست داد.

عملکرد دلار آمریکا و بازار سهام

نوسانات قدرت تحت تأثیر عوامل مختلف اقتصادی و ژئوپلیتیکی قرار دارد. به عنوان مثال، پایان آخرین بازار صعودی برای دلار ناشی از افزایش تورم در ایالات متحده پس از شیوع کووید-19 بود. نکته این است که تجربه دوره‌های طولانی ضعف برای دلار آمریکا، یا هر ارز دیگری، غیرمعمول نیست. به همین دلیل، ما معتقدیم که عقب‌نشینی اخیر دلار احتمالاً با گذشت زمان از بین خواهد رفت و دلیل چندانی برای سایر اقتصادها برای یافتن جایگزینی برای دلار آمریکا نخواهد بود.

از دست دادن جایگاه ارز ذخیره

در حالی که چندین ارز در اقتصاد جهانی نقش دارند، دلار آمریکا به وضوح ارز ذخیره غالب است، به طوری که حدود نیمی از کل تجارت بین‌المللی با دلار آمریکا صورت می‌گیرد و نیمی از وام‌های بین‌المللی و اوراق بهادار بدهی جهانی به دلار آمریکا است. علاوه بر این، تقریباً 90 درصد از کل معاملات در بازارهای جهانی ارز، مبتنی بر دلار است. از آنجایی که ارزهای ذخیره معمولاً برای تسهیل تجارت جهانی و کاهش هزینه‌های تراکنش با حذف نیاز به تبدیل چندین ارز در طول معاملات استفاده می‌شوند، می‌توان فهمید که دلار آمریکا در اقتصاد جهانی چقدر مهم است.

تا جایی که ما معتقدیم احتمال از دست دادن جایگاه دلار آمریکا در صحنه اقتصادی جهانی بعید است، حتی اگر این اتفاق بیفتد، پیامدها ممکن است آنقدرها هم وخیم نباشد که در حال حاضر پیش‌بینی می‌شود. قبل از اینکه دلار آمریکا به ارز ذخیره اصلی تبدیل شود، پوند انگلیس این نقش را ایفا می‌کرد. با این حال، علیرغم از دست دادن جایگاه خود به نفع دلار در سال 1944، بریتانیا همچنان نقش مهمی در اقتصاد جهانی ایفا می‌کند.

بررسی درصد ارزهای ذخیره اختصاص داده شده در سراسر جهان نیز نشان‌دهنده قدرت چشمگیر دلار آمریکا است. تا پایان سال 2022، دلار آمریکا 58 درصد از کل ذخایر اختصاص داده شده در سطح جهان را به خود اختصاص داده بود. برای مقایسه، نزدیک‌ترین ارز به آن، یعنی یورو، 20 درصد از کل ذخایر را تشکیل می‌داد.

جایگاه ارز ذخیره آمریکا

ارزهای رقیب

در طول سال‌ها، ارزهای مختلفی به عنوان تهدیدی برای جایگاه دلار آمریکا در سلسله مراتب مالی جهانی معرفی شده‌اند. در اوایل دهه 2000، برخی یورو را به عنوان آماده برای سرنگونی دلار آمریکا از جایگاه رهبری خود می‌دانستند. اکنون نامزدهای پرطرفدارتر، یوان/رنمینبی یا ارزی است که هنوز توسط برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی (BRICS) صادر نشده است. با این حال، از نظر عملی، این ارزها برای پیشی گرفتن بر اهمیت دلار، از جمله اندازه و تسلط اقتصاد ایالات متحده، با چالش‌های زیادی روبرو هستند.

ایالات متحده تقریباً 25 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تشکیل می‌دهد. عظمت اقتصاد ایالات متحده آن را به یک انتخاب منطقی به عنوان بزرگترین ارز ذخیره در جهان تبدیل می‌کند. ثانیاً، بازارهای مالی ایالات متحده به طور گسترده‌ای کارآمد، به خوبی تنظیم شده و شفاف در نظر گرفته می‌شوند. سطح شفافیت و نقدینگی در هیچ کشور دیگری قابل مقایسه نیست. این ویژگی‌ها اعتماد و سهولت استفاده را برای تجارت جهانی فراهم می‌کند. ثالثاً، ثبات دولت ایالات متحده و در نتیجه دلار، آن را به یک انتخاب منطقی به عنوان یک ارز ذخیره اصلی تبدیل می‌کند. در دوره‌های استرس یا عدم اطمینان بازار، بانک‌های مرکزی جهانی باید بدانند که پول آن‌ها امن و به راحتی در دسترس است. در نهایت، ارز ایالات متحده یک کالای شناخته شده با سابقه‌ای از ثبات و انعطاف‌پذیری است. در حالی که سهم دلار از چشم‌انداز ارزی جهانی در دو دهه گذشته از 66 درصد به 58 درصد کاهش یافته است، جایگاه اصلی آن به عنوان ارز ذخیره تضعیف نشده است. در عوض، ما معتقدیم که گسترش اقتصاد جهانی به سادگی به معنای استفاده از ارزهای اضافی برای پوشش ریسک در برابر تأثیر نوسانات ناشی از تغییرات چرخ اقتصادی است.

برنامه‌ریزی برای نوسانات ارزی

یک سبد متنوع که شامل دارایی‌های داخلی و همچنین دارایی‌های سایر بازارهای توسعه‌یافته و نوظهور باشد، می‌تواند به کاهش احساس عدم اطمینان در مورد بازارهای ارزی جهانی کمک کند. با سرمایه‌گذاری در اقتصادهای مختلف در سراسر جهان، یک سرمایه‌گذار می‌تواند عملکرد ثابتی را صرف نظر از قدرت یا ضعف دلار مشاهده کند. تنوع‌بخشی می‌تواند به کاهش انواع خاصی از ریسک سرمایه‌گذاری و کاهش نوسانات در بلندمدت، به ویژه در مقایسه با نگهداری تنها یک سرمایه‌گذاری یا نوع سرمایه‌گذاری کمک کند.

در مورد تنوع‌بخشی، سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی مالی، باید از یک رویکرد یکسان اجتناب کنید. اهداف و شرایط مالی شما منحصر به فرد است. در حالی که اکثر برنامه‌های مالی از مواد اولیه مشابهی استفاده می‌کنند، مقادیر - همراه با نحوه و زمان استفاده از هر ماده اولیه - بر اساس اهداف، مقاصد و تحمل ریسک شما تعیین می‌شود. یک مشاور مالی می‌تواند شما را بشناسد و توصیه‌هایی متناسب با شرایط شما ارائه دهد و به شما نشان دهد که استراتژی سرمایه‌گذاری شما چگونه با سایر جنبه‌های تصویر مالی شما برای رسیدن به اهدافتان کار می‌کند و در عین حال اولویت دادن به آنچه برای شما در حال حاضر مهم است.

این تفسیر برای ارائه نمای کلی از شرایط اخیر بازار و اقتصادی نوشته شده است، اما تنها نظر ما در یک نقطه زمانی است و نباید به عنوان منبعی برای تصمیم‌گیری در مورد سرمایه‌گذاری یا تلاش برای پیش‌بینی عملکرد آینده بازار استفاده شود. برای کسب اطلاعات بیشتر، اینجا را کلیک کنید.

این مقاله نباید به عنوان مشاوره مالی یا سرمایه‌گذاری تفسیر شود. خطرات متعددی در سرمایه‌گذاری در بازار وجود دارد. اگر می‌خواهید در مورد آن‌ها و سایر اصطلاحات و افشای مربوط به سرمایه‌گذاری اطلاعات بیشتری کسب کنید، اینجا را کلیک کنید.


یک چشم‌انداز مالی قوی، بنیان ضروری برای اقتصادی رو به رشد و شکوفا است. قرار دادن کشورمان در مسیر مالی پایدار، محیطی مثبت برای رشد، فرصت و رفاه ایجاد می‌کند. با داشتن یک بنیان مالی قوی، کشور دسترسی بیشتری به سرمایه، منابع بیشتر برای سرمایه‌گذاری‌های آینده عمومی و خصوصی، افزایش اعتماد مصرف‌کننده و کسب‌وکار و شبکه‌ی ایمنی قوی‌تری خواهد داشت.
با این حال، اگر اقدام نکنیم، عکس این موضوع نیز صادق است. فرض کنید چالش‌های مالی بلندمدت ما همچنان بی‌توجه بمانند و محیط اقتصادی ما با کاهش اعتماد تضعیف شود. در این صورت، دسترسی به سرمایه کاهش می‌یابد، هزینه‌های بهره‌گذاری، سرمایه‌گذاری‌های کلیدی در آینده‌ی ما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند، شرایط رشد رو به وخامت می‌رود و کشورمان در معرض خطر بیشتری از بحران اقتصادی قرار می‌گیرد. اگر عدم تعادل مالی بلندمدت ما برطرف نشود، اقتصاد آینده‌ی ما تضعیف خواهد شد، فرصت‌های اقتصادی کمتری برای افراد و خانواده‌ها وجود خواهد داشت و انعطاف‌پذیری مالی کمتری برای پاسخگویی به بحران‌های آینده خواهیم داشت.
افزایش بدهی، آینده‌ی آمریکا را به چند طریق حیاتی تهدید می‌کند:
کاهش سرمایه‌گذاری عمومی. با افزایش بدهی فدرال، دولت بخش بیشتری از بودجه خود را صرف هزینه‌های بهره می‌کند و به طور فزاینده‌ای سرمایه‌گذاری‌های عمومی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. طی 10 سال آینده، دفتر بودجه کنگره (CBO) تخمین می‌زند که هزینه‌های بهره‌گذاری تحت قانون فعلی به 12.4 تریلیون دلار برسد. در حال حاضر، ایالات متحده روزانه 2.4 میلیارد دلار برای پرداخت بهره هزینه می‌کند.

به اشتراک بگذارید
همانطور که منابع فدرال بیشتری به پرداخت بهره منحرف می‌شوند، منابع کمتری برای سرمایه‌گذاری در زمینه‌هایی که برای رشد اقتصادی مهم هستند، در دسترس خواهد بود. با توجه به اینکه نرخ‌های بهره در حال حاضر بالاتر از یک دهه گذشته هستند، هزینه‌های استقراض دولت فدرال به طور قابل توجهی افزایش خواهد یافت. طی 30 سال آینده، CBO پیش‌بینی می‌کند که هزینه‌های بهره‌گذاری بزرگترین «برنامه» هزینه‌های فدرال خواهد بود و تقریباً سه برابر آنچه دولت فدرال به طور تاریخی برای تحقیق و توسعه، زیرساخت‌های غیردفاعی و آموزش صرف کرده است، خواهد بود.
کاهش سرمایه‌گذاری خصوصی. استقراض فدرال با وجوه موجود در بازارهای سرمایه کشور رقابت می‌کند و در نتیجه نرخ‌های بهره را افزایش می‌دهد و سرمایه‌گذاری‌های جدید در تجهیزات و سازه‌های تجاری را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. کارآفرینان با هزینه سرمایه بالاتری مواجه می‌شوند که می‌تواند نوآوری را خفه کند و پیشرفت‌هایی را که می‌تواند زندگی ما را بهبود بخشد، کند کند. در نهایت، سرمایه‌گذاران ممکن است شروع به تردید در توانایی دولت برای بازپرداخت بدهی کنند و نرخ‌های بهره حتی بالاتری را مطالبه کنند - که بیشتر هزینه استقراض را برای مشاغل و خانوارها افزایش می‌دهد. در طول زمان، کاهش اعتماد و سرمایه‌گذاری، رشد بهره‌وری و دستمزد کارگران آمریکایی را کند می‌کند.
فرصت‌های اقتصادی کمتر برای آمریکایی‌ها. افزایش بدهی نیز به طور مستقیم بر فرصت‌های اقتصادی موجود برای هر آمریکایی تأثیر می‌گذارد. اگر سطوح بالای بدهی، سرمایه‌گذاری‌های خصوصی در کالاهای سرمایه‌ای را تحت‌الشعاع قرار دهد، کارگران ابزارهای کمتری برای استفاده در مشاغل خود خواهند داشت که منجر به کاهش بهره‌وری و در نتیجه کاهش دستمزد می‌شود. از سوی دیگر، کاهش استقراض فدرال اثرات چنین مواردی را خنثی می‌کند. طبق گفته CBO، درآمد سرانه می‌تواند تا سال 2050 به میزان 6300 دلار افزایش یابد اگر بدهی خود را به 79 درصد اندازه اقتصاد تا آن سال کاهش دهیم.
علاوه بر این، سطوح بالای بدهی در آینده بر بسیاری از جنبه‌های دیگر اقتصاد تأثیر خواهد گذاشت. به عنوان مثال، نرخ‌های بهره بالاتر ناشی از افزایش استقراض فدرال، خرید خانه، تأمین مالی پرداخت‌های خودرو یا پرداخت هزینه تحصیل را برای خانواده‌ها دشوارتر می‌کند. فرصت‌های آموزشی و آموزشی کمتر ناشی از کاهش سرمایه‌گذاری، کارگران را بدون مهارت‌های لازم برای همگام شدن با تقاضاهای اقتصاد جهانی مبتنی بر فناوری رها می‌کند. حمایت ضعیف از تحقیق و توسعه، حضور مشاغل آمریکایی در خط مقدم نوآوری را دشوارتر می‌کند و رشد دستمزد در ایالات متحده را تضعیف می‌کند. علاوه بر این، رشد اقتصادی کندتر به طور کلی چالش‌های مالی ما را بدتر می‌کند، زیرا درآمد کمتر منجر به جمع‌آوری مالیات کمتر می‌شود و بودجه فدرال را بیشتر از تعادل خارج می‌کند. برنامه‌های حیاتی شبکه‌ی ایمنی تحت فشار بودجه‌ای بیشتری قرار می‌گیرند و از حمایت کسانی که به آن نیاز دارند، تهدید می‌کنند.
خطر بیشتر بحران مالی. اگر سرمایه‌گذاران اعتماد خود را به موقعیت مالی کشور از دست بدهند، نرخ‌های بهره‌گذاری فدرال ممکن است افزایش یابد، زیرا بازدهی بالاتری برای خرید اوراق بهادار مطالبه شود. افزایش سریع نرخ‌های خزانه‌داری می‌تواند منجر به افزایش نرخ تورم نیز شود که ارزش اوراق بهادار دولتی برجسته را کاهش می‌دهد و زیان‌هایی را برای دارندگان آن اوراق بهادار - از جمله صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، صندوق‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه و بانک‌ها - به همراه دارد که می‌تواند بیشتر اقتصاد ایالات متحده را بی‌ثبات کند و اعتماد به ارز ایالات متحده را در سطح بین‌المللی تضعیف کند.
چالش‌های امنیتی ملی. امنیت مالی ما نیز به طور تنگاتنگی با امنیت ملی و توانایی ما در حفظ نقش رهبری در جهان مرتبط است. همانطور که دریاسالار مولن، رئیس سابق ستاد مشترک، بیان کرد: «بزرگترین تهدید برای امنیت ملی ما بدهی ما است.» با افزایش بدهی ملی، ما بیشتر به طلبکاران در سراسر جهان مدیون هستیم و منابع کمتری برای سرمایه‌گذاری در قدرت در داخل کشور داریم.
به خطر انداختن شبکه‌ی ایمنی. بدهی بالای آمریکا شبکه‌ی ایمنی و آسیب‌پذیرترین افراد در جامعه‌ی ما را به خطر می‌اندازد. اگر دولت ما منابع و ثبات یک بودجه‌ی پایدار را نداشته باشد، آن برنامه‌های ضروری و افرادی که به آنها نیاز دارند، در معرض خطر قرار می‌گیرند.


وقتی باستان‌شناسی با کتاب مقدس در تضاد است

یک نوک پیکان چخماقی (مشابه آنچه در بالا نشان داده شده است) که در نیوبو [سیدار رپیدز، آیووا، ایالات متحده آمریکا] یافت شده است، ادعا می‌شود ۹۰۰۰ سال قدمت دارد. چگونه باید چنین ادعاهایی را از دیدگاه کتاب مقدسی درک کنیم؟
«تیم باستان‌شناسی مصنوعات ۹۰۰۰ ساله را در محله نیوبو [سیدار رپیدز، آیووا، ایالات متحده آمریکا] کشف کرد» عنوان مقاله‌ای در آخرین شماره روزنامه گازت است.۱ ما به عنوان خلقت‌گرایان کتاب مقدسی، به شنیدن ادعاهای «میلیون‌ها و میلیاردها سال» برای فسیل‌ها و سنگ‌ها عادت کرده‌ایم. اینها به طور فرضی از دوران طولانی زمان و تکامل حکایت دارند و ما در قرار دادن چنین ادعاهایی در چارچوب کتاب مقدسی ماهر شده‌ایم. طبق کتاب مقدس، قبل از گناه آدم و حوا، مرگ یا خونریزی حیات نفسانی وجود نداشت. بنابراین، فسیل‌های موجود در سنگ‌ها باید به عنوان پس از سقوط - عمدتاً ناشی از سیل پیدایش - درک شوند، زیرا فسیل‌ها بقایای موجودات مرده هستند.
اما در مورد ادعاهای تمدن‌هایی که طبق جدول زمانی کتاب مقدسی، قبل از سیل وجود داشته‌اند چه؟ آیا پذیرفتن این موضوع که چرخ کشف شده در اسلوونی بین ۵۱۰۰ تا ۵۳۵۰ سال قدمت دارد۲ یا کشاورزی شکوفا شده و پروژه‌های ساختمانی ۱۲۰۰۰ سال پیش انجام شده‌اند۳ منطقی است؟ آیا این تاریخ‌ها هنوز در «محدوده» کتاب مقدسی قرار دارند؟ کجا باید خط را بکشیم وقتی باستان‌شناسان ادعا می‌کنند قدیمی‌ترین سفال‌ها ۱۸۳۰۰ سال قدمت دارند، یا بقایای «مرد مانگو» (اولین انسان گزارش شده استرالیایی) ۶۲۰۰۰ سال قدمت دارند؟ آیا این «تاریخ‌های» جدیدتر با روش‌های قابل اعتمادتری نسبت به تکنیک‌های تاریخ‌گذاری رادیومتری بسیار مشکوک که برای استدلال مبنی بر اینکه سنگ‌ها میلیون‌ها سال قدمت دارند، به دست آمده‌اند؟
چقدر جوان؟ جوان بودن یعنی چه؟
کمی گیج‌کننده است، اینطور نیست؟ اما ما خلقت‌گرایان زمین جوان هستیم، درست است؟ اشتباه. کتاب مقدس هرگز از واژه «جوان» برای توصیف زمین یا بشریت استفاده نمی‌کند. اجازه دهید چند مثال بزنم تا چیزها را در چارچوب کتاب مقدسی قرار دهم. پطرس رسول در ۲ پطرس ۲:۵ از واژه یونانی ἀρχαῖος (archaios) برای توصیف جهانی که توسط سیل نوح نابود شد استفاده می‌کند. در کتاب‌های مقدس انگلیسی این واژه به «باستانی» (در ۲۰ نسخه۴) یا «قدیمی» (در ۶ نسخه۵) ترجمه شده است.
وقتی موسی در تثنیه ۳۳:۱۵ قبایل دوازده‌گانه اسرائیل را با دارایی‌های زمینی‌شان برکت داد، از واژه عبری קֶ֫דֶם (qedem) برای توصیف تپه‌ها استفاده کرد که به «باستانی» (در ۲۵ نسخه۶) و «قدیمی» (در ۱ نسخه۷) ترجمه شده است. کتاب مقدس هنگام اشاره به زمین، «جوانی» را نشان نمی‌دهد، به عنوان مثال، تپه‌ها و کوه‌ها به عنوان بسیار قدیمی توصیف شده‌اند (به عنوان مثال، حبقوق ۳:۶؛ حزقیال ۳۶:۲).
بنابراین، طبق کتاب مقدس، زمین در زمان نزدیک به سیل نوح به عنوان «باستانی» یا «قدیمی» توصیف می‌شود. کتاب مقدس عبری، ملت‌هایی را که در زمان تبعید اسرائیل قدیمی محسوب می‌شدند، توصیف می‌کند - برای مثال، یرمیا ۵:۱۵ از واژه عبری עוֹלָם (olam) هنگام اشاره به قدمت بابِل استفاده می‌کند. ۱ تواریخ ۴:۲۲ حاوی اطلاعات نسب‌نامه‌ای مربوط به موآبیان است که با واژه عبری עַתִּיקִים (‘at-tî-qîm) به معنای «قدیمی» به عنوان «اسناد باستانی» توصیف شده است. بنابراین، در نتیجه، می‌توانیم بگوییم که طبق کتاب مقدس، در ۶۰۰۰ سالگی، زمین و بشریت باستانی هستند، نه جوان.
تاریخ زمین از کتاب مقدس
پیدایش ۵ اطلاعات مربوط به تاریخ انسان از آدم تا نوح را ارائه می‌دهد و جدول ملل در پیدایش ۱۰ تاریخچه خانوادگی سه پسر نوح را ارائه می‌دهد. پیدایش ۱۱ روایت برج بابل و همچنین نسب‌نامه سِم تا ابراهیم را ارائه می‌دهد. این موضوع در جای دیگری به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است، اما دیدن جدول زمانی آدم تا ابراهیم مفید است.

وقتی جدول‌های نسب‌شناسی پیدایش از فصل‌های ۵ و ۱۱ پیدایش به صورت نمودار نشان داده شوند، تاریخ زمین از آدم تا ابراهیم تقریباً ۲۰۰۰ سال است.
بنابراین، می‌توانیم ببینیم که دوره از خلقت تا سیل تقریباً ۱۶۵۰ سال است. سپس از سیل تا تولد ابراهیم ۳۵۰ سال دیگر می‌گذرد.
بنابراین، کتاب مقدس چارچوب زمانی را در اختیار ما قرار می‌دهد که از طریق آن می‌توانیم تاریخ زمین و زمان‌بندی رویدادهای مهم را درک کنیم. با اعتقاد به بی‌عیب و نقص بودن کتاب مقدس، ادعاهای مورخان و باستان‌شناسان غیرمذهبی را در برابر این سابقه قضاوت می‌کنیم. واضح است که این دیدگاه در محافل دانشگاهی محبوب نیست. در واقع، چنین رویکردی پیش‌فرض‌گرا به عنوان بدعت تلقی می‌شود! کتاب مقدس به عنوان تاریخ پس از داروین از محافل دانشگاهی بیرون رانده شد، ابتدا توسط محققان لیبرال در دانشگاه‌های غیرمذهبی، با انکار تألیف موسی از پیدایش، و اکنون، متأسفانه، توسط اکثر کالج‌های کتاب مقدسی انجیلی. چنین وضعیتی ایمان بسیاری را نابود کرده است.
بنابراین، ادعای «۹۰۰۰ سال قدمت» مصنوعات یافت شده در نیوبو، آیووا چیست؟ این به وضوح قدمتی بسیار بیشتر از قدمت کتاب مقدسی زمین دارد، بنابراین باید رد شود. مصنوعات ذکر شده شامل صدها قطعه سنگ چخماق تراشیده شده و همچنین چند نقطه نیزه سالم است. طبق مقاله، «۹۰۰۰ سال پیش، گروهی از مردان در اطراف آتش در آنچه اکنون محله نیوبو است نشستند و نیزه‌های شکار خود را تعمیر کردند.»
محققان، دیوید بن و تیم او از بئر کریک آرکیولوژی، شواهد موجود - خاک باستانی، قطعات زغال، خرده‌های سنگ چخماق و نوک نیزه - را تجزیه و تحلیل کردند و رابطه آنها را با خاک پس از یخبندان (پس از عصر یخبندان) گزارش شده که «تاریخ» آن به ۱۰,۰۰۰ قبل از میلاد می‌رسد، استنباط کردند. این از یک سوراخ آزمایشی استخراج شد که «یک نقطه پرتابه باستانی، از زمانی که انسان‌ها برای اولین بار در این قسمت از آمریکای شمالی ساکن شدند» را نشان داد.
از دیدگاه کتاب مقدسی، ما این یافته‌ها را پس از سیل قرار می‌دهیم، زیرا سیل علت عصر یخبندان بود. ما می‌توانیم تاریخ را بیشتر محدود کنیم زیرا انسان‌ها برای اولین بار پس از بابل در آمریکای شمالی ساکن شدند، رویدادی که بین ۱۰۱ تا ۳۴۰ سال پس از سیل رخ داد.۸ در مورد تاریخ‌های کتاب مقدسی برای مهاجرت گروه‌های مردم به مکان‌های فعلی خود، جزئیات هنوز در حال بررسی است و تحقیقات ادامه دارد.
رسیدن به تاریخی برای مصنوعات نیوبو
مقاله به زغال باقی مانده از شکارچیان اشاره می‌کند که می‌تواند فرصتی برای تاریخ‌گذاری کربن-۱۴ فراهم کند. با این حال، مقاله در مورد منبع ادعای ۹۰۰۰ سال واضح نبود و گزارش نهایی باستان‌شناسی در زمان نگارش این مقاله در دسترس نیست. زمین‌شناسی محلی به عنوان لوس۹، ماسه‌ها و شن و ماسه توصیف شده است و در محل حفاری گفته می‌شود که شامل «رسوبات انباشته شده عمدتاً در اواخر ویسکانسین»۱۰ است. این دوره‌ای است که اعتقاد بر این است که نشان‌دهنده پایان آخرین عصر یخبندان در آمریکای شمالی است، جایی که تصور می‌شد چندین عصر یخبندان رخ داده است. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که تنها یک عصر یخبندان بزرگ وجود داشته است.۱۱ تاریخ‌های اواخر ویسکانسین (LW) از تاریخ‌گذاری رادیوکربن چوب یافت شده در رسوبات به دست می‌آید. نویسندگان مقاله‌ای که جدول زمانی LW در آمریکای شمالی میانه را ارائه می‌دهند، اعتراف می‌کنند که تاریخ‌های به دست آمده از رسوبات اغلب با «رادیوکربن قدیمی‌تر آلوده می‌شوند که منجر به سردرگمی زمانی می‌شود. با استفاده فقط از تاریخ‌های چوب، بخش زیادی از سردرگمی از بین می‌رود.»۱۲ اما اینکه چه مقدار از سردرگمی از بین می‌رود به پیش‌فرض‌های محققان بستگی دارد. منطقه مورد نظر در آیووا با «۱۲۳۰۰ سال قبل از حال حاضر»۱۳ تاریخ‌گذاری شده است.
از عکس‌های گزارش گازت می‌توان دید که لایه‌هایی «بین دوره‌ها»۱۴ در گودال کاوشگاهی که مصنوعات در آن به دست آمده‌اند، شناسایی شده‌اند. بدون شک، این لایه‌ها برای استخراج یک تاریخ تا رقم ۹۰۰۰ سال با استفاده از رقم داده شده c. ۱۲k سال ارائه شده توسط گزارش‌های زمین‌شناسی منطقه استفاده شده‌اند. این همه از طریق فرض رسوب تدریجی رسوبات (یکن‌گرایی) به دست آمده است. با این حال، باید تأکید شود که باستان‌شناسان برای مشاهده نحوه شکل‌گیری رسوبات در طول زمان و مدت زمان لازم برای قرار دادن آنها در آنجا حضور نداشتند. این همه حدس و گمان ذهنی است. اما در مورد قابلیت اطمینان خود روش تاریخ‌گذاری کربن-۱۴ چیست؟
فرضیات کربن-۱۴
برای خواننده کنجکاو، خلاصه‌ای مفید از نظریه تاریخ‌گذاری کربن-۱۴ (۱۴C) و فرضیات آن در اینجا موجود است. تاریخ‌گذاری کربن-۱۴ از همان دسته عدم اطمینان رنج می‌برد که همه روش‌های تاریخ‌گذاری - یعنی آزمایش‌کننده در زمان تشکیل اولیه آن یا تاریخچه آن تا به امروز حضور نداشت. در مورد ۱۴C این ضروری است. چندین عامل نشان می‌دهد که ساعت ۱۴C غیرقابل اعتماد است. اولاً، گونه‌های مختلف گیاهی ۱۴C را با نرخ‌های مختلف جذب می‌کنند و این (در صورت امکان) باید اصلاح شود.۱۵ ثانیاً، نسبت جوی کربن-۱۲ به کربن-۱۴ ثابت نمانده است. به عنوان مثال، در تاریخ اخیر، انقلاب صنعتی و همچنین آزمایش‌های هسته‌ای این نسبت را تغییر داده است. میدان مغناطیسی زمین ثابت نمانده است و این بر نسبت کربن-۱۲ به کربن-۱۴ تأثیر می‌گذارد، زیرا تعداد پرتوهای کیهانی وارد جو زمین را تغییر می‌دهد. پرتوهای کیهانی نوترون‌ها را جابجا می‌کنند و این نوترون‌های پرانرژی هستند که نیتروژن را به کربن-۱۴ تبدیل می‌کنند. آلودگی ۱۲C می‌تواند از دی‌اکسید کربن آتشفشانی ناشی شود که نسبت کربن را در چوب درختان در حال رشد در منطقه آتشفشان تغییر می‌دهد و باعث می‌شود چوب قدیمی‌تر به نظر برسد. پایان عصر یخبندان نیز بر نسبت جوی کربن به دلیل انتشار کربن از چرخه آب شیرین با آب شور تأثیر گذاشت.۱۶ و در نهایت، سیل نسبت کربن را به شدت تغییر داد با دفن مقادیر غیرقابل محاسبه ۱۲C در پوشش گیاهی، و در نتیجه، به هر نمونه آزمایش شده، سن بالاتری می‌دهد.۱۷ (برای اطلاعات بیشتر در مورد ۱۴C به اصطلاح باستانی، اینجا را ببینید).
به طور خلاصه، تکیه بر چنین فرضیات روش‌شناختی ضعیفی احمقانه است. متأسفانه، بسیاری ایمان خود را بر اساس فرضیات چنین روش‌شناسی معیوبی از دست داده‌اند.
کربن-۱۴ و باستان‌شناسی کتاب مقدسی
ddd.uab.cat
فاجعه/فلات هالشتات که منحنی «تخت» را نشان می‌دهد و تاریخ‌های نادرستی را ارائه می‌دهد.
وقتی صحبت از استفاده از ۱۴C برای ساختن جدول‌های زمانی برای تاریخ شامل رویدادهای کتاب مقدسی می‌شود، خطرها بسیار بیشتر می‌شود. به عنوان مثال، تاریخ‌گذاری سقوط جریکو با استفاده از ۱۴C در سال ۱۹۹۵ صرفاً باعث سردرگمی شده است.۱۸ اولاً، خطاهای کالیبراسیون (انحراف معیار) تاریخ‌های کربن-۱۴ اغلب فراتر از پنجره مورد نیاز برای تعیین سن یک سایت - در عرض ۵۰ سال۱۹ - است و این اغلب جایی است که استدلال در آن قرار دارد. ثانیاً، یک مشکل شناخته شده در تاریخ‌گذاری ۱۴C برای دوره ۴۰۰-۸۰۰ قبل از میلاد وجود دارد. این به عنوان «منطقه فاجعه رادیوکربن هزاره اول» شناخته می‌شود، زیرا ۱۴C تاریخ‌های آشکارا نادرستی را برای این دوره زمانی تولید می‌کند. (به ناحیه تخت در نمودار، که به عنوان «فاجعه/فلات هالشتات» شناخته می‌شود، مراجعه کنید).۲۰ از نمودار می‌توان دید که هیچ مقدار کالیبراسیونی نمی‌تواند باعث شود نمودار سن واقعی بین این دوره باستان‌شناسی مهم را نشان دهد. مایکل بیلی، متخصص دندروکرونولوژی، در مورد این پدیده گفته است:

«نتیجه فوری این است که تعیین سن منطقی نمونه‌هایی که سن واقعی آنها بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ قبل از میلاد قرار دارد غیرممکن است. این یک فاجعه برای باستان‌شناسی اواخر عصر برنز/آهن است، اگرچه مدت‌ها پیش پیش‌بینی شده بود.»۲۱
استدلال می‌شود که این مشکل کالیبراسیون ناشی از افزایش رادیوکربن جوی ناشی از تغییرات آب و هوای خشک و گرم به مرطوب و خنک ناشی از تغییرات خورشیدی، پرتوهای کیهانی و میدان مغناطیسی زمین در حدود ۷۰۰ قبل از میلاد است.۲۲
معماها در دندروکرونولوژی: تلاشی برای گسترش دامنه کالیبراسیون ۱۴C
تجزیه و تحلیل حلقه‌های درختان برای رشد سالانه به نظر می‌رسد راهی مطمئن برای تعیین جدول‌های زمانی باشد. به طور گسترده‌ای تصور می‌شود که درختان حلقه‌هایی ایجاد می‌کنند که یک چرخه کامل از فصول را نشان می‌دهند، جایی که به طور معمول یک جفت حلقه روشن و تیره (نشان‌دهنده چوب بهاری و پاییزی) در طول زندگی درخت وجود دارد و بنابراین روشی برای محاسبه سن درخت فراهم می‌شود.۲۳ هنگامی که الگوی حلقه درخت (که به ضخامت حلقه‌ها، نه فقط تعداد آنها متکی است) ایجاد شد، می‌توان آن را با درختان قدیمی‌تر و چوب‌های باستانی مقایسه کرد تا جدول زمانی به عقب برگردد. این نظریه دندروکرونولوژی است و به این صورت توضیح داده شده است:

«هنگامی که نشان داده شد که یک حلقه متمایز در یک سال معین به طور معمول تولید می‌شود... یک حلقه مشابه که در موقعیت مشابه در درخت دیگری یافت می‌شود، می‌تواند به طور منطقی برای تعیین سن... نشانگرهای داخلی طبیعی [که] به طور گسترده در تعیین سن حلقه‌های فردی، به ویژه در اروپا و آمریکا استفاده شده‌اند.»۲۴
چنین رویکردهای یکنواختی برای ساختن جدول‌های زمانی طولانی بریتانیا با استفاده از بقایای چوب باستانی، به ویژه در ایرلند استفاده شده است.۲۵
wikipedia.org
Pinus longaeva یک نمونه از درخت کاج بلند (Pinus longaeva) که در کوه‌های سفید کالیفرنیا واقع شده است.
به طور قابل توجهی برای خلقت‌گرایان کتاب مقدسی، جدول زمانی رشد درختان کاج بلند (BCP) (Pinus longaeva) که در کوه‌های سفید کالیفرنیا شرقی رشد می‌کنند، در ۸۷۰۰ سال محاسبه شده است. یک درخت با نام مستعار «مَتُوشِلَخ» با شمارش حلقه‌های درخت به ۴۶۰۰ سال رسیده است که با فرض جدول زمانی متون ماسورتیک برای عهد عتیق، آن را قبل از سیل قرار می‌دهد که به وضوح نادرست است. CMI اشاره کرده است که BCPها می‌توانند به دلیل محیط خشک خود چندین حلقه در سال رشد کنند. جدول زمانی طولانی به همبستگی چوب مرده، با ساختارهای حلقه مشابه، که سپس با استفاده از ۱۴C تاریخ‌گذاری می‌شوند، متکی است. در جایی که همپوشانی با ساختارهای حلقه «یکسان» یافت می‌شود، جدول زمانی گسترش یافته در نظر گرفته می‌شود. این یک تلاش ذهنی بسیار است که همچنین به این فرض متکی است که چوب مرده برای هزاران سال روی زمین بدون پوسیدگی باقی مانده است، که به وضوح نادرست است. بنابراین، کل روش همبستگی دندروکرونولوژی ۱۴C یک استدلال دایره‌ای است.
هنگام کالیبره کردن ۱۴C به این جدول‌های زمانی طولانی درختان، فرضیات یکنواختی بیشتری در مورد گذشته مشاهده نشده ساخته می‌شود که عصر یخبندان یا سیل را در نظر نمی‌گیرد (به بحث قبلی مراجعه کنید). همچنین، شواهد از حلقه‌های درختان فسیلی نشان می‌دهد که آب و هوا پس از سیل گرم‌تر و مرطوب‌تر بوده و سپس خشک‌تر و خنک‌تر شده است و در نتیجه بر رشد درختان به روشی غیریکنواخت تأثیر می‌گذارد.
شک و تردیدهای قابل توجهی در مورد اصل راهنمای یکنواختی پشت دندروکرونولوژی در یک جلسه سالانه انجمن جغرافیدانان آمریکایی در سال ۲۰۱۵ در شیکاگو مطرح شد. ارائه دکتر هنری دی. گریسینو-مایر،۲۶ با عنوان تحریک‌آمیز «کاهش تدریجی یکنواختی در دندروکرونولوژی: اگر گذشته دیگر کلید حال نباشد چه؟» ارائه شد. این ارائه شواهدی را مورد بحث قرار داد که تغییر در نرخ رشد درخت (از سال ۱۹۶۳) به دلیل عوامل غیر آب و هوایی است. نرم‌افزار کامپیوتری توسعه یافته برای تجزیه و تحلیل عوامل آماری بین روابط آب و هوا و رشد درخت در طول زمان از «انحراف» رنج می‌برد، یعنی مدل‌های مورد استفاده برای کالیبره کردن داده‌ها خود کالیبره شده‌اند و در نتیجه داده‌هایی که دیگر با پیش‌بینی‌های مدل مطابقت ندارند و نشان می‌دهند که روابط آب و هوا و رشد درخت «تغییر کرده‌اند».۲۷
نتایج زیر از مقاله گریسینو-مایر به طور موثری کل روش‌شناسی دندروکرونولوژی را زیر سوال می‌برد. او اظهار می‌کند:

یکنواختی/یکسان بودن به عنوان یک اصل ممکن است در واقع یک فرض باستانی برای تحقیقات درختان باشد که در آن درختان را به عنوان سیستم‌های پویا (غیرخطی) تجزیه و تحلیل می‌کنیم.
جدول‌های زمانی درختان که نشان‌دهنده یک تغییر قابل توجه در پاسخ به آب و هوا هستند، باید با احتیاط (یا در برخی موارد اصلاً) برای بازسازی‌های مقیاس بزرگ دما استفاده شوند، زیرا تعیین اینکه آیا چنین تغییرات پاسخ غیرخطی در گذشته نیز رخ داده است، امکان‌پذیر نیست. - ویلسون و همکاران. ۲۰۰۷ در JGR-Atmospheres
دندروکلیماتولوژیست‌ها باید ارزیابی کنند که آیا رابطه رشد درخت-آب و هوا در طول زمان پایدار است یا خیر.
اگر رابطه رشد درخت-آب و هوا پایدار نباشد، هر بازسازی که از آن رابطه ناشی می‌شود ممکن است نامطمئن و مشکوک باشد.
به طور متناقض، یکنواختی از ناپایداری زمانی پشتیبانی می‌کند، یعنی روابط ناپایدار زمانی در حال حاضر، بنابراین در گذشته نیز رخ داده‌اند!۲۸
اظهارات پایانی پنج‌گانه دکتر گریسینو-مایر به طور خلاصه آنچه محققان خلقت‌گرا سال‌ها در مورد تفکر معیوب فرضیات یکنواختی پشت این روش گفته‌اند را خلاصه می‌کند. او در واقع نوری بر «هنر تاریک» دندروکرونولوژی انداخته و آن را ناکافی نشان داده است. اگر محققان در زمان شرایط اولیه درخت را مشاهده نکرده باشند و رشد و روابط آن را با فصول متغیر در طول تاریخ اندازه‌گیری نکرده باشند، هر مدلی که بر عوامل خطی ساده ساخته شود اشتباه خواهد بود. هنگامی که رویدادهای مهم مانند عصر یخبندان و سیل نادیده گرفته شوند، تاریخ به دست آمده از محاسبات دندروکرونولوژی باید نادرست باشد. فرضیات یکنواختی تاریخ ثابت بیش از حد ساده هستند. بنابراین، علم دندروکرونولوژی تهدیدی برای تاریخ کتاب مقدسی نیست، که می‌تواند داده‌ها را در خود جای دهد.
نتیجه‌گیری
وقتی صحبت از ادعاهای قدمت زیاد برای زمین و بشریت است که بسیار فراتر از جدول زمانی کتاب مقدسی است، باید با شک و تردید شدید با آنها برخورد کنیم. تاریخ‌های ارائه شده توسط گزارش‌های باستان‌شناسی و اغلب در رسانه‌ها اعلام شده، بر اساس روش‌شناسی‌های به شدت معیوب است. ما دلیلی نداریم که بی‌عیب و نقص بودن کتاب مقدس و روایت واقعی تاریخ زمین را که در کتاب مقدس ارائه شده است، رها کنیم. پیش‌فرض‌های محققان نتیجه‌گیری‌های آنها را هدایت کرده است و نقص‌های موجود در روش‌شناسی‌ها هرگونه ادعای ساعت‌های قابل اعتماد را که بتوان بر اساس آن یک جدول زمانی قابل اعتماد ساخت، بی‌اعتبار می‌کند. بنابراین، به عنوان خلقت‌گرایان کتاب مقدسی، باید از این عوامل آگاه باشیم و ادعاهای سکولار قدمت زیاد را با انتقاد آگاهانه و منطقی از داده‌ها واجد شرایط کنیم. به ویژه، لازم است حقایق را از تفسیری که توسط پیش‌فرض‌های محقق هدایت می‌شود، جدا کنیم. کتاب مقدس همیشه مرجع نهایی خواهد بود که بر اساس آن داده‌ها را اندازه‌گیری و مقایسه می‌کنیم و مدل‌های زمانی تاریخ زمین را می‌سازیم. مدل‌ها و جدول‌های زمانی سکولار ممکن است بیایند و بروند، اما کتاب مقدس همیشه درست باقی می‌ماند.
منتشر شده: ۱ نوامبر ۲۰۱۸
مراجع و یادداشت‌ها

Gowans, A., Archaeology team finds 9,000-year-old artefacts in NewBo neighbourhood, The Gazette, 3 August 2018; thegazette.com. بازگشت به متن.
Gasser, A., World’s oldest wheel found in Slovenia, March 2003; Government Communication Office, Republic of Slovenia; ukom.gov.si. بازگشت به متن.
The development of agriculture: the farming revolution, National Geographic; https://genographic.nationalgeographic.com/development-of-agriculture/. بازگشت به متن.
NIV, NLT, ESV, BSB, BLB, NASB, CSB, GNT, HCSB, ISV, NB, NHEB, GWT, NAS 1977, KJB 2000, ASV, ERV, WNT, WEB. بازگشت به متن.
KJB, JB 2000, AKJV, DBT, WBT, YLT. بازگشت به متن.
NIV, NLT, ESV, BSB, BLB, NASB, CSB, GNT, HCSB, ISV, NB, NHEB, NAS 1977, KJB 2000, ASV, ERV, WNT, WEB, KJB, JB 2000, AKJV, DBT, WBT, YLT. بازگشت به متن.
GWT. بازگشت به متن.
Babel dated to the time of Peleg Genesis 10:25. بازگشت به متن.
Wind-blown sediment associated with the end of the Ice Age. بازگشت به متن.
See map at iihr.uiowa.edu/igs/publications/uploads/ofm-1996-1.pdf. بازگشت به متن.
Oard, M.J., Only one glaciation observed in western Alberta, Canada—the ice-age reinforcement syndrome, J. Creation 29(2):12–13, 2015. بازگشت به متن.
Clayton, L. and Moran, S.R., Chronology of late Wisconsinan glaciation in middle North America, Quaternary Science Reviews 1(1):55–82, 1982. بازگشت به متن.
Ref. 11, p. 55. بازگشت به متن.
Ref. 1, photos 6,7. بازگشت به متن.
Batten, D. (Ed.), Catchpoole, D., Sarfati, J., Wieland, C., The Creation Answers Book, Creation Book Publishers, p. 67, 2006. بازگشت به متن.
See Dr Rob Carter’s Example 1. بازگشت به متن.
Ref. 15, pp. 69-70. بازگشت به متن.
Bruins, H.J. and van der Plicht, J. Tell es-Sultan (Jericho): radiocarbon results of short-lived cereal and multiyear charcoal samples from the end of the Middle Bronze Age, Radiocarbon 37(2):213–220, 1995. بازگشت به متن.
James, P., Centuries of Darkness, Pimlico, p. 323, 1992. بازگشت به متن.
Capuzzo, G., Space-temporal analysis of radiocarbon evidence and associated archaeological record: from Danube to Ebro Rivers and from bronze to iron ages, PhD thesis, p. 107, fig. 21, 2014; ddd.uab.cat/pub/tesis/2014/hdl_10803_283401/gc1de1.pdf. بازگشت به متن.
Ref. 19, p. 325. بازگشت به متن.
Ref. 20, p. 108. بازگشت به متن.
Studhalter, R.A., Early history of crossdating, Tree-Ring Bulletin, 21:31-35, 1956; (available repository.arizona.edu. Last accessed 21 August 2108. بازگشت به متن.
Ref. 23, p. 30. بازگشت به متن.
They can be viewed here: cybis.se/forfun/dendro/hollstein/belfast/reports/BelfastADReport/index.htm. بازگشت به متن.
Was director of Laboratory of Tree-Ring Science Department of Geography at University of Tennessee, see bio here: https://utk.academia.edu/HenriGrissinoMayer/. بازگشت به متن.
From unpublished data by Biermann, C.P., LaForest, L.B., and Grissino-Mayer, H.D. 2015. بازگشت به متن.
Grissino-Mayer, H.D., The long, steady decline of uniformitarianism in dendrochronology: what if the present is no longer the key to the past? Presentation given at the Annual Meeting of the Association of American Geographers, Chicago, 2015; http://app.core-apps.com/aagam2015/abstract/4e710bf8a11e39f13afdf3bf9470b0b3, p. 16. بازگشت به متن.


آیا باستان‌شناسی می‌تواند صحت کتاب مقدس را ثابت کند؟ دیگر سوالی نیست که باستان‌شناسان میدانی در خاور نزدیک باستان بپرسند. در عوض، آن‌ها سوالات جامعه‌شناختی، اقتصادی و مردم‌شناختی درباره جوامع باستانی مطرح می‌کنند. در نهایت، داده‌هایی که آن‌ها کشف می‌کنند ممکن است درک ما از کتاب مقدس را روشن کند، اما این تمرکز اصلی باستان‌شناس نیست.

این همیشه به این شکل نبوده است. به مدت حدود 50 سال - از حدود سال 1920 تا نزدیک سال 1970 - کتاب مقدس، نه ماهیت داده‌های باستان‌شناسی، نوع سوالاتی را که باستان‌شناسان می‌پرسیدند، تعیین می‌کرد. الهیات و باستان‌شناسی اغلب در هم تنیده بودند. محققان برجسته نه تنها بر سر اینکه آیا باستان‌شناسی صحت کتاب مقدس را ثابت می‌کند یا نه، بلکه بر سر اینکه چگونه باستان‌شناسی باید با کتاب مقدس مرتبط باشد - به عبارت دیگر، باستان‌شناسان باید چه سوالاتی بپرسند - درگیر بودند.

داستان ما با مردی آغاز می‌شود که اصلاً باستان‌شناس نبود، محقق بزرگ آلمانی کتاب مقدس و زبان‌شناس سامی، یولیوس ولهاوزن (1844-1918). ولهاوزن استدلال می‌کرد که تورات (پنج کتاب موسی) توسط موسی نوشته نشده و حتی یک سند واحد نیست. بلکه حاصل حداقل چهار منبع یا رشته نویسندگی مختلف بود که زمان نگارش آن‌ها بسیار متفاوت بود. ولهاوزن همچنین معتقد بود که روایات تورات هیچ مبنای تاریخی واقعی ندارند. دیدگاه ولهاوزن در مورد ترکیب تورات، که امروزه به شکل ظریف‌تری توسط منتقدان مدرن پذیرفته شده است، به عنوان فرضیه مستند شناخته شده است، با چهار منبع که با حروف J، E، P و D برای یهویست (یاهویست در آلمانی)، الوهیست، قانون کشیشی و تثنیه‌گر مشخص شده‌اند.

وقتی ویلیام فاکسوال آلبرایت، که فارغ‌التحصیل جدید دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور بود، بلافاصله پس از جنگ جهانی اول به فلسطین رسید، مردی که قرار بود بزرگترین باستان‌شناس کتاب مقدسی جهان شود، با بسیاری از استدلال‌های ولهاوزن موافق بود. آلبرایت بعداً موضع الهیاتی خود را در سال 1920 به عنوان "رادیکالیسم افراطی" توصیف کرد؛ یعنی او در انتهای طیف مخالف کسانی بود که کتاب مقدس را به صورت تحت‌اللفظی درست می‌دانستند. آلبرایت رد ولهاوزن از هرگونه محتوای تاریخی در تورات را به اشتراک گذاشت.

قرار گرفتن آلبرایت در معرض کار میدانی فزاینده باستان‌شناسی در فلسطین به زودی دیدگاه‌های او را تغییر داد. در گزارشی در مورد حفاری‌ها در عسقلان، آلبرایت به بازیابی سفال‌های فلسطینی اشاره کرد و بدین ترتیب داستان کتاب مقدسی اشغال این مکان توسط فلسطینیان را تأیید کرد. آلبرایت با نگاه به آینده، انتظار داشت که "کشف‌های بیشتری شک‌گرایان را رد کند و قلب محقق را شاد کند." پس از بررسی حفاری‌های دانمارکی در شیلو، آلبرایت از "تأیید باستان‌شناسی اظهارات کتاب مقدس" گزارش داد. در سال 1924 آلبرایت گزارشی در مورد سفر سالانه خود با اسب به مکان‌های باستان‌شناسی مختلف نوشت:

"یک واقعیت جالب وجود دارد که در این سفر بیشتر از هر زمان دیگری به من الهام شد: بسیاری از شهرها در جنوب یهودا و سیمعون پس از تبعید اشغال نشده بودند. این روند به همان اندازه فاجعه‌بار بود که در عهد عتیق به تصویر کشیده شده است و دیدگاه‌هایی که می‌گویند پاکسازی گسترده جمعیت یهودا در این زمان یک خیال نویسندگان پس از تبعید است، باید رد شود. نویسنده حاضر زمانی به این دیدگاه پایبند بود، اما از آن زمان به دلیل فشار حقایق باستان‌شناسی مجبور به ترک آن شده است."

"حقایق باستان‌شناسی" که آلبرایت به آن تکیه می‌کرد، تقریباً به طور کامل از قطعات سفال تشکیل شده بود. در اورشلیم، آلبرایت به مجموعه‌های سفال از حفاری‌های متعدد و همچنین سفال‌هایی که در سفرهای سالانه خود با مدرسه مطالعات شرقی آمریکا جمع‌آوری کرده بود، دسترسی داشت. علاوه بر این، او خود یک حفاری در مقیاس کوچک در تل الفول انجام داد که آن را به عنوان قلعه پایتخت پادشاه شائول در گیبعه شناسایی کرد.

اما حفاری او در تل بیت میرسیم، 11 مایل جنوب غربی اورشلیم، بود که اعتبار آلبرایت را به عنوان یک متخصص سفال تثبیت کرد. اولین انتشار این حفاری به طور انحصاری به سفال‌ها می‌پرداخت. هدف او - تا حد زیادی موفقیت‌آمیز - تولید مجموعه ای از سفال‌ها با تاریخ دقیق بود که بتواند به عنوان یک طبقه‌بندی زمانی برای جنوب فلسطین عمل کند. محلی که او انتخاب کرد، تل بیت میرسیم، برای باستان‌شناس - اگر نه برای ساکنان باستانی این مکان - خوش‌شانس بود: این مکان بارها و بارها ویران شده بود. این امر لایه‌های مختلف اشغال را نسبتاً آسان تشخیص داد. لایه‌های سراسری خاکستر و آجر سوخته، جداسازی افقی بین سفال‌های مراحل مختلف را فراهم کرد. بنابراین، آلبرایت می‌توانست از توالی زمانی نسبی سفال‌ها اطمینان حاصل کند.

انتشار سفال‌های تل بیت میرسیم توسط آلبرایت یک اثر کلاسیک است. او با اشتیاق تمام شباهت‌های ممکن را بررسی کرد و یک طبقه‌بندی سفالی ایجاد کرد که حتی امروزه نیز اساسی است. به گفته جی. ارنست رایت، که بعداً در این مقاله در مورد او خواهیم شنید، با تل بیت میرسیم، آلبرایت "این رشته [باستان‌شناسی] را از مه سنت شفاهی خارج کرد." آلبرایت با استفاده از عکس‌ها و نقاشی‌ها، سفال‌ها را بر اساس اصول ترتیبی که قبلاً توسط باستان‌شناس بریتانیایی، سر ویلیام فلیندرز پتری، توضیح داده شده بود، ارائه کرد. آلبرایت بدین ترتیب با موفقیت یک توالی سفالی مرتب برای عصر برنز میانی (2000-1550 قبل از میلاد)، عصر برنز متأخر (1550-1200 قبل از میلاد) و عصر آهن (1200-586 قبل از میلاد) ایجاد کرد.

ایجاد یک توالی سفالی، با این حال، هدف نهایی نبود. آلبرایت می‌خواست از این اطلاعات برای تعیین دوره‌های سکونت و تخریب تپه‌ها استفاده کند. با این توانایی، آلبرایت می‌توانست به سوالات تاریخ کتاب مقدس پاسخ دهد. او می‌توانست مطالعات کتاب مقدس را بر اساس آنچه که به نظر او داده‌های عینی باستان‌شناسی بود، بنا کند.

در طول دهه 1920، آلبرایت به طور مداوم موضع خود را در مورد مسائل مربوط به کتاب مقدس مورد ارزیابی مجدد قرار داد. تا سال 1931، او نتایج تفکر مجدد خود را در یک سری سخنرانی‌ها ارائه کرد. هدف از تحقیقات باستان‌شناسی او، به گفته او، اصلاح توانایی باستان‌شناسی در کمک به مطالعات کتاب مقدس بود. بر اساس این مدل، باستان‌شناسی کتاب مقدسی فرآیند ساختن یک نظریه کتاب مقدسی بر اساس واقعیت باستان‌شناسی است. باستان‌شناسی فلسطین، به عبارت دیگر، صرفاً یک ضمیمه میدانی برای این فرآیند ساختن نظریه‌ای در مورد ماهیت و تاریخی بودن متن کتاب مقدس بود.

در نتیجه تحقیقات خود، آلبرایت یک دستور کار صریح برای باستان‌شناسی کتاب مقدسی ترسیم کرد. این در واقع یک برنامه تحقیقاتی بود که برای مقابله با مکتب ولهاوزن از نقد کتاب مقدس طراحی شده بود. آلبرایت در سال 1932 نوشت: "نظریه ولهاوزن در برابر آزمون باستان‌شناسی مقاومت نخواهد کرد." آلبرایت سه حوزه تحقیق را برای نشان دادن شکست بازسازی ولهاوزن پیشنهاد کرد: اول، بررسی دوره پدرسالاری، که آلبرایت آن را در اوایل عصر برنز میانی قرار داد. ولهاوزن، از سوی دیگر، معتقد نبود که پدرسالاران شخصیت‌های تاریخی باشند. موضوع دوم شامل قانون کتاب مقدس بود. ولهاوزن استدلال می‌کرد که این یک توسعه بسیار دیرینه است، آخرین ماده‌ای که به تورات اضافه شده است، و هیچ ارتباطی با مواد پیش از تبعید ندارد. این موضوعی بود که آلبرایت اذعان داشت باید بدون مزیت حفاری‌های باستان‌شناسی مورد بحث قرار گیرد. حوزه نهایی برای بررسی، شواهد باستان‌شناسی تبعید بابلی و بازگشت تبعیدیان بود. برخی از محققان منتقد زیر سوال بردند که آیا فتح بابلی از هر شدت یا مدتی واقعاً رخ داده است یا خیر. این موضوعی بود که به بررسی باستان‌شناسی پاسخ می‌داد.

دفاع آلبرایت از کتاب مقدس منجر به اتهاماتی شد مبنی بر اینکه او یک بنیادگرای پنهانی است. در یک بحث در سال 1934، آلبرایت شکایت کرد که "دو منتقد آمریکایی به تمایل نویسنده به بنیادگرایی اشاره کرده‌اند." آلبرایت هنگام بحث در مورد تأثیر تحقیقات باستان‌شناسی بر کتاب مقدس - به عنوان مثال، در اظهاراتی مانند این: "کشف پس از کشف، صحت بی‌شماری از جزئیات را ثابت کرده و شناخت روزافزون کتاب مقدس را به عنوان منبع تاریخ به ارمغان آورده است" - کمی مانند یک بنیادگرا به نظر می‌رسید. از سوی دیگر، آلبرایت به درستی این اتهام را رد کرد. در کتابی که منجر به این اتهام شده بود، او نتیجه‌گیری کرده بود که باستان‌شناسی "نه مکتب رادیکال افراطی از محققان کتاب مقدس و نه جناح فوق‌محافظه کار را تأیید نمی‌کند." او به طور خاص با یک اصل اساسی بنیادگرایی - یعنی الهام کلامی - مخالف بود: "نظریه الهام کلامی - که گاهی اوقات به اشتباه یک دکترین نامیده می‌شود - نادرست ثابت شده است." آلبرایت پذیرفت که تورات در طی یک دوره طولانی نوشته شده و شامل منابع مختلفی است. با این حال، او معتقد بود که حاوی مطالب تاریخی ارزشمندی است. او بدین ترتیب خود را به طور محکم در میانه طیف الهیاتی قرار داد.

اگرچه آلبرایت به طور قوی از تاریخی بودن اساسی کتاب مقدس حمایت می‌کرد، اما هیچ درس الهیاتی از آن نگرفت. آلبرایت بیشتر به این علاقه داشت که باستان‌شناسی چه چیزی در مورد خودمان به ما می‌گوید تا اینکه چه چیزی در مورد خدا به ما می‌گوید. با نجات کتاب مقدس عبری از ولهاوزن، آلبرایت می‌خواست کتاب مقدس عبری را به منبعی قابل استفاده و معتبر برای کسب بینش‌های جدید در مورد زندگی باستانی تبدیل کند. او عمدتاً به عنوان یک باستان‌شناس و خاورشناس به کتاب مقدس نزدیک شد. در مقابل، او به مطالعات کتاب مقدس اجازه داد تا دستور کار باستان‌شناسی را تعیین کند. اما او فقط سوالاتی را می‌پرسید که اساساً تاریخی بودند - به عنوان مثال، این شهر چه زمانی و توسط چه کسی ویران شد؟ آلبرایت فقط با سوالاتی سروکار داشت که با داده‌های قابل اثبات قابل پاسخگویی بودند. او با سوالات ایمان سروکار نداشت. او مصمم بود که همیشه یک دانشمند باشد.

نوعی سادگی در این موضوع از آلبرایت مشخص بود. خواه او قصد آن را داشته باشد یا نه، تلاش او برای پایه‌گذاری مطالعات کتاب مقدس در علم تأثیر الهیاتی عظیمی داشت. این امر تنها زمانی آشکار شد که جی. ارنست رایت در هاروارد گام نهایی را برداشت و سنتز آلبرایت را به نتیجه الهیاتی نهایی خود رساند.

اما ابتدا، اجازه دهید وضعیت را در دوره بین دو جنگ جهانی روشن کنیم.

در حالی که مکتب غالب، مکتب مرتبط با آلبرایت بود، اما تنها مکتب نبود. یک مکتب دفاع از باستان‌شناسی کتاب مقدسی از کشفیات باستان‌شناسی برای دفاع از دیدگاه محافظه‌کارانه، حتی بنیادگرایانه از کتاب مقدس استفاده می‌کرد. شخصیت پیشرو در این جنبش، ملوین گروو کایل از کالج دینی زنیا در اوهایو بود. کایل و باستان‌شناسان همفکر تلاش کردند تا از باستان‌شناسی برای تأیید یک تفسیر تحت‌اللفظی و بی‌عیب و نقص از کتاب مقدس استفاده کنند. برای این محققان، خوانش تحت‌اللفظی کتاب مقدس راهنمای تفسیری آن‌ها برای باستان‌شناسی شد. بر اساس این دیدگاه، نتایج باستان‌شناسی مشمول تفسیر نیستند. از آنجایی که خدا خدای تاریخ است، باستان‌شناسی همیشه شواهدی از قابل اعتماد بودن کتاب مقدس ارائه می‌دهد. کایل دیدگاه رایج بنیادگرایانه از علم را به عنوان مجموعه‌ای از حقایق ملموس که مشمول نظریه یا تفسیر نیستند، به اشتراک گذاشت. در واقع، کایل رویکرد آلبرایت را معکوس کرد، که از باستان‌شناسی برای تفسیر کتاب مقدس استفاده می‌کرد. کایل از کتاب مقدس برای تفسیر باستان‌شناسی استفاده می‌کرد. با وجود تفاوت‌های الهیاتی کایل و آلبرایت، آن‌ها با این وجود در دوستی با یکدیگر کار می‌کردند. کایل آلبرایت را در سفر نظارتی او در سال 1924 در دره مرده همراهی کرد و حتی برای حفاری تل بیت میرسیم آلبرایت بودجه جمع‌آوری کرد.

نوعی از باستان‌شناسی دفاعی کایل حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز مدتی ادامه داشت. جوزف پی. فری از کالج ویتون، که مکان کتاب مقدسی دوثان را حفاری کرد، خود را یک بنیادگرا می‌دانست. با این حال، او قبل از انتشار هرگونه گزارش واقعی درگذشت، بنابراین نمی‌دانیم که الهیات او چگونه بر تفسیر او از این مکان تأثیر می‌گذاشت.

یکی دیگر از چهره‌های برجسته باستان‌شناسی مرتبط با دیدگاه محافظه‌کارانه، نلسون گلوک، یک خاخام خاخام بود که با آلبرایت در تل بیت میرسیم کار می‌کرد. مانند آلبرایت، گلوک به یک متخصص سفال تبدیل شد. اما او با نظرسنجی‌های باستان‌شناسی خود، که صدها مکان را نقشه‌برداری کرد، جایگاه برجسته‌ای به دست آورد.

گلوک دیدگاه بسیار مثبتی از کتاب مقدس داشت. او اظهار نظر معروف (یا بدنام) را کرد: "می‌توان به طور قاطعانه بیان کرد که هیچ کشف باستان‌شناسی هرگز به ارجاع کتاب مقدس مخالفت نکرده است."

مخالفان الهیاتی بنیادگرایی نیز یاران باستان‌شناسی خود را داشتند، از جمله چستر سی. مک‌کاون، یکی از جانشینان آلبرایت به عنوان مدیر مدرسه مطالعات شرقی آمریکا در اورشلیم، و دو رهبر حفاری‌های مگیدو، ویلیام سی. گراهام و هربرت جی. می. مک‌کاون دیدگاه‌های خود را در نردبان پیشرفت در فلسطین منتشر کرد. او معتقد بود که سوابق باستان‌شناسی صحت درک الهیاتی لیبرال از تاریخ را که به سمت کمال پیش می‌رود، نشان می‌دهد.

باستان‌شناسی کتاب مقدسی آلبرایت به وضوح دارای بار الهیاتی بود، اما هیچ موضع الهیاتی خاصی نداشت. جی. ارنست رایت در دوره پس از جنگ جهانی دوم ساختار "علمی" باستان‌شناسی کتاب مقدسی آلبرایت را گرفت و آن را به ساختار حمایتی درک الهیاتی مثبت به نام جنبش الهیات کتاب مقدسی تبدیل کرد.

رایت به طور فعال هم در الهیات و هم در باستان‌شناسی کار کرده بود. یکی از دانشجویان او دوران حرفه‌ای رایت را "اسکیزوفرنی" توصیف کرده است. او بین این دو حوزه در نوسان بود. در واقع، الهیات و باستان‌شناسی رایت با یکدیگر تعامل داشتند.

الهیات رایت بر آشکار شدن خدا از طریق تاریخ متمرکز بود. رایت بر وحدت تاریخ و شهادت کتاب مقدس تأکید کرد. او از نظر باستان‌شناسی به دنبال واقعیت تاریخی زیربنای سوابق کتاب مقدس بود. این موضوع در درمان کلاسیک خود، خدا که عمل می‌کند: الهیات کتاب مقدسی به عنوان روایت، به اوج خود رسید، جایی که رایت الهیات کتاب مقدسی را به عنوان "یک نهاد قابل دفاع از نوع خود" تعریف کرد، "الهیاتی از روایت یا اعلام اعمال خدا، همراه با استنتاج‌های حاصل از آن‌ها." "اعمال خدا" در یک زمینه تاریخی خاص رخ می‌دهند. "الهیات کتاب مقدس نتیجه اعتراف به اعمال رستگاری خدا در یک تاریخ خاص است، زیرا تاریخ اصلی‌ترین وسیله آشکارسازی است." برای رایت، شناخت خدا "استنتاجی از آنچه در واقع در تاریخ رخ داده است" بود. بنابراین، "تاریخ آشکارسازی خدا است."

رایت از مشکلاتی که این ممکن است ایجاد کند آگاه بود: "ما امروز اصرار داریم که حقایق باید قابل تأیید باشند، اما در تاریخ کتاب مقدس، معنای اصلی که در رویدادها دیده می‌شود و بسیاری از مواردی که به عنوان رویداد در نظر گرفته می‌شوند، قابل تأیید نیستند." با این حال، تنها از طریق تاریخ است که ایمان می‌تواند به هدف خود برسد.

رایت اذعان داشت که ایمان باستان‌شناسی قابل تأیید نیست. با این حال، می‌توان آن را با قابلیت اطمینان سوابق باستان‌شناسی افزایش داد.

اگر خدا از طریق تاریخ شناخته شود، هر کمکی برای درک بیشتر تاریخ اسرائیل در واقع کمکی برای درک خدا است. این توجیه باستان‌شناسی برای رایت بود - برای درک بهتر "اعمال قدرتمند خدا."

قبل از اینکه رایت در سال 1956 به حفاری‌های میدانی بازگردد، او در مورد کمکی که باستان‌شناسی می‌تواند به تأیید کتاب مقدس ارائه دهد، بسیار خوش‌بین بود.

"محقق کتاب مقدس دیگر نگران این نیست که آیا باستان‌شناسی کتاب مقدس را ثابت می‌کند یا نه. با توجه به اینکه زبان‌های کتاب مقدس، زندگی و سیستم‌های مردم آن به طرق بی‌شماری توسط اکتشافات باستان‌شناسی روشن شده است، او می‌داند که پاسخ به این سوال قطعاً مثبت است."

در همان سالی که رایت این را گفت، او حفاری‌های خود را در تل بالاتاه، شیخیم کتاب مقدسی آغاز کرد. در این زمان، روش‌های باستان‌شناسی متحول شده بودند. پیامبر روش‌های جدید، کاتلین کنیون، یک باستان‌شناس بریتانیایی بود که قبل از جنگ جهانی دوم در فلسطین کار کرده بود. در سال 1952 او شروع به بازکاوی تل السلطان، مکان کتاب مقدسی Jericho کرد. در حفاری‌های Jericho، او روشی را معرفی کرد که در اواخر دهه 1920 از سر مرتیمر ویلر در Verulamium، یک مکان رومی در بریتانیا آموخته بود. کنیون روش ویلر را گرفت و آن را در یک تل خاور نزدیک به کار برد. "روش حفاری"، در این سیستم، کنیون نوشت، شامل حفاری "مجموعه‌ای از مربع‌ها است که با تپه‌ها از هم جدا شده‌اند و به این ترتیب کلیدهایی برای لایه‌بندی ارائه می‌دهند." هدف به دست آوردن درک لایه‌بندی از سایت نبود، بلکه بازیابی نقشه‌های کف بود.

رایت تصمیم گرفت از روش‌شناسی کنیون در شیخیم استفاده کند. در نتیجه، او به ویژه به لایه‌بندی توجه کرد. او به زودی متوجه شد که سابقه پیچیده یک سایت تل امکان تفسیرهای زیادی را فراهم می‌کند. سوالات لایه‌بندی نمی‌توانستند با یک اصل کلی پاسخ داده شوند. هر مورد باید به طور جداگانه بررسی شود. بدون یک اصل راهنما، تفسیر فردی به پیش می‌رود. از طریق این فرآیند تحلیلی، رایت شروع به فکر کرد که داده‌ها و تفسیر به هم مرتبط‌تر از آن چیزی هستند که قبلاً مایل به پذیرش آن بود. اگر این درست بود، داده‌های باستان‌شناسی واقعیت عینی نبودند که مدل باستان‌شناسی کتاب مقدسی او فرض می‌کردند.

مبانی آنچه که می‌توان آن را مدل باستان‌شناسی کتاب مقدسی آلبرایت/رایت نامید، از اواخر دهه 1920 مورد حمله قرار گرفت. محقق برجسته آلمانی، مارتین نوث، سوال اساسی را مطرح کرد که آیا شواهد باستان‌شناسی واقعاً خارجی و عینی است. نوث تعجب کرد که آیا تفسیر داده‌ها - واقعیتی - که مدرسه آلبرایت پذیرفته بود، مبتنی بر درک خاصی از کتاب مقدس نیست که آن‌ها را داخلی، نه خارجی، به مطالعه کتاب مقدس می‌کند. اگر این درست بود، باستان‌شناسی کتاب مقدسی، همانطور که توسط این مدرسه درک می‌شد، بر اساس شن بنا شده بود، نه بر اساس واقعیت‌ها.

چالش‌هایی برای مبنای نظری مدل باستان‌شناسی کتاب مقدسی آلبرایت/رایت هم از داخل و هم از خارج آمد. یکی از اولین کسانی که به رایت اعتراض کرد، پل لاپ، دانشجوی آلبرایت و رایت و یک کشیش با سابقه و همچنین یک متخصص سفال بود. در یک سری سخنرانی‌ها در سال 1965، لاپ تأکید کرد که "تاریخ در نهایت یک ساختار شخصی است." علاوه بر این، او استدلال کرد که فقط یک مورخ سکولار می‌تواند یک تاریخ "عینی" از کتاب مقدس تولید کند. و یک محقق سکولار نخواهد بود، همانطور که معلم او رایت بود، نگران "اعمال بزرگ خدا" است. یک محقق سکولار تاریخ را بدون تعصب دیدگاه سکولار خود نمی‌بیند. (لاپ ظاهراً فکر می‌کرد که تاریخ یک محقق سکولار توسط یک دیدگاه سکولار تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. برای لاپ، "عینی" به نظر می‌رسید به معنای "غیر الهیاتی" باشد. با این حال، آن انتخاب خود یک انتخاب الهیاتی است.)

منتقد برجسته دیگر، Père رولاند دو وو، یک دومینیکن فرانسوی و مدیر École Biblique در اورشلیم بود. در تحلیل کتاب مقدسی خود، دو وو از علوم اجتماعی، تکنیک‌های نقد کتاب مقدس و داده‌های باستان‌شناسی برای توضیح تاریخ اسرائیل استفاده کرد. کتاب مقدس در تحقیقات او مرکزی بود، اما سایر سوالات را حذف نمی‌کرد. دو وو به ندرت با تفسیرهای ترکیبی خود همتراز بود. مطالعات کلی او، با پایگاه داده گسترده خود، یک نقطه میانی بین رویکرد مثبت آلبرایت و دیدگاه‌های منفی‌تر نوث را طی کرد. (به کیفیت کار دو وو اضافه می‌شود سبک ظریف او که حتی در ترجمه نیز از آن قابل مشاهده است.) در یک مقاله معروف در سال 1970 با عنوان "در مورد استفاده درست و نادرست از باستان‌شناسی"، دو وو استفاده از باستان‌شناسی برای "تأیید" کتاب مقدس را محکوم کرد. دو وو با رایت موافق بود که ایمان اسرائیل در مداخله خدا در تاریخ ریشه دارد، اما باستان‌شناسی فقط می‌تواند یک رویداد را تأیید کند که نویسنده کتاب مقدس قبلاً تفسیری را بر آن قرار داده است. بخشی از آن تفسیر، درک آن رویداد به عنوان یک عمل خدا بود. دو وو مایل بود صحت روایت کتاب مقدس را فرض کند: "عدم وجود شواهد باستان‌شناسی به خودی خود برای تردید در تأییدات شاهدان کتبی کافی نیست." حتی اگر ردپای الهی پیدا کردنش سخت باشد، با این وجود آنجا وجود دارد. دو وو بدین ترتیب خود را بین مدرسه باستان‌شناسی کتاب مقدسی مثبت آلبرایت/رایت و دیدگاه منفی نقد کتاب مقدس قرار داد. "هیچ تعارضی نباید بین یک واقعیت باستان‌شناسی به خوبی تثبیت شده و یک متن به طور انتقادی بررسی شده وجود داشته باشد."

اما یک "واقعیت باستان‌شناسی به خوبی تثبیت شده" و یک "متن به طور انتقادی بررسی شده" چه بود؟ سازش دو وو به او اجازه داد تا با وجود احتمال تعارض آشکار، هم به ایمان اساسی به دست خدا و هم به کلام خدا اعتماد کند.

در سخنرانی‌های Sprunt در سال 1968 در کالج الهیاتی یونیون، رایت پیامدهای از دست دادن واقعیت در باستان‌شناسی را بررسی کرد. او هنوز هم متقاعد شده بود که باستان‌شناسی می‌تواند ابزاری برای الهی‌دانان باشد: "اگر کتاب مقدس آشکار شدن یک واقعیت جدید در یک زمان و مکان نزدیک شرقی است، چرا ابزارهای مورخ نباید متحد من باشند؟" اما حقیقت این است که رایت به نقش باستان‌شناسی اعتماد خود را از دست داده بود. مواجهه او با وضعیت واقعی سوابق باستان‌شناسی دیدگاه‌های او را در مورد مستقیم بودن دست خدا در تاریخ تغییر داده بود: "خدا در این جهان از طریق وسایل واسطه عمل می‌کند." تأیید "اعمال خدا" که رایت با اطمینان انتظار داشت در حفاری‌های شیخیم خود پیدا کند، در واقع غیرقابل دستیابی بود: "در نهایت، ما نمی‌توانیم حقیقت کتاب مقدس را با واقعیت اندازه گیری کنیم، خواه این اندازه‌گیری را در حوزه ارزش یا در حوزه واقعیت انجام دهیم... خدا حقیقت خود را به ما واگذار نکرده است تا به طور کافی به آزمون‌های ما پاسخ دهد." رایت به نقطه شروع خود بازگشته بود: الهیات او در ابتدا انگیزه تحقیقات باستان‌شناسی او را فراهم کرده بود. اکنون، همان تحقیق او را وادار کرد تا موضع الهیاتی خود را در رابطه با باستان‌شناسی رها کند.

در سال 1971، رایت به مقاله دو وو "در مورد استفاده درست و نادرست از باستان‌شناسی" با مقاله‌ای با عنوان "باستان‌شناسی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد" پاسخ داد: "داده‌های باستان‌شناسی فقط در پاسخ به یک سوال صحبت می‌کنند." تفسیر یک واقعیت بنابراین جزء جدایی‌ناپذیر آن واقعیت است. او با بیانی بسیار غیررایتی به این نتیجه رسید: "ابهام جزء اساسی تاریخ است."

موضع باستان‌شناسی آلبرایت فاقد مبنای الهیاتی صریح بود. رایت پیوند را فراهم کرد. به‌طور متناقض، این در نهایت ضعف آن را آشکار کرد. هنگامی که ماهیت ذهنی سوابق باستان‌شناسی آشکار شد، کل مدل فروپاشید. نتیجه یک تغییر پارادایم در باستان‌شناسی کتاب مقدسی است که هنوز در حال انجام است.

یکی از شخصیت‌های اصلی در کار کردن یک مدل جدید، مشاور پایان‌نامه من و دوست شخصی من، ویلیام جی. دور است. ارزیابی یک دانشجو از مربی خود آسان نیست، اما راهی برای اجتناب از آن وجود ندارد. دور در حال حاضر به عنوان یک خواننده BAR شناخته شده است. حرفه او از معلم خود، ارنست رایت پیروی کرد. دور برای مطالعه با رایت، الهی‌دان، نه رایت، باستان‌شناس، به هاروارد رفت. دور برای اولین فصل خود به شیخیم رفت و تحت تأثیر باستان‌شناسی قرار گرفت. مانند رایت، دور به دنبال واقعیت در خاک بود و وقتی آن را پیدا نکرد، پشتش را به ساختار آلبرایت/رایت باستان‌شناسی کتاب مقدسی کرد. او به یک مدافع قوی باستان‌شناسی مردم‌شناختی سوریه و فلسطین تبدیل شد. این در حال حاضر الگوی غالب در این زمینه است.

من معتقدم که رد باستان‌شناسی کتاب مقدسی دور در ابتدا یک واکنش الهیاتی بود. مانند بسیاری از تازه‌واردان، دور در ابتدا موضع خود را اغراق‌آمیز کرد و استدلال کرد که عینیت فقط برای الهی‌دانان یک مشکل است، که باستان‌شناسی کتاب مقدسی یک اصطلاح بی‌معنی است و این تلاش بسیار آماتورانه است. دور بعداً اعتراف کرد که عینیت برای هر محققی یک مشکل است، که استانداردهای کلاسیک باستان‌شناسان کتاب مقدسی در واقع بسیار بالا بود و مهمتر از همه، جایی برای یک باستان‌شناسی کتاب مقدسی جدید وجود دارد.

هنگامی که دانشجویان رایت مانند دور باستان‌شناسی سوریه و فلسطین سکولار را پذیرفتند، هیچ‌کس باقی نماند تا به سبک قدیمی ادامه دهد. سوالات تاریخ کتاب مقدس دیگر برای باستان‌شناسان حرفه‌ای از اهمیت بالایی برخوردار نیستند. امروزه دانشجویان باستان‌شناسی عمدتاً در مردم‌شناسی آموزش می‌بینند، نه در مطالعات کتاب مقدس. این یک روند بالقوه محدودکننده است زیرا این دانشجویان ممکن است نتوانند داده‌های کتاب مقدس را در فرآیند بازسازی زندگی در فلسطین باستانی بگنجانند. باستان‌شناسان اسرائیلی به تأثیر الهیاتی باستان‌شناسی علاقه‌مند نبوده‌اند. علاقه آن‌ها به کتاب مقدس تاریخی است و گاهی اوقات سیاسی.

ما به نقطه شروع بازگشته‌ایم. باستان‌شناسی کتاب مقدسی جدید که دور از آن حمایت می‌کند، بازگشت به آنچه در آغاز قرن آشنا بود: یک تلاش صندلی که مطالعات کتاب مقدس را با شواهد باستان‌شناسی ترکیب می‌کند - مکانی که امیدواریم باستان‌شناسان آگاه به کتاب مقدس و محققان کتاب مقدس آگاه به باستان‌شناسی در آن ساکن باشند.

یادداشت‌ها
1.
ویلیام اف. آلبرایت، "به یاد ملوین گروو کایل"، بولتن مدارس شرقی آمریکا (BASOR) 51 (1933)، ص. 8.
2.
آلبرایت، "حفاری‌ها در عسقلان"، BASOR 6 (1922)، صص 11-18.
3.
آلبرایت، "حفاری‌ها در عسقلان"، ص. 14.
4.
آلبرایت، "حفاری‌های دانمارکی در شیلو"، BASOR 9 (1923)، ص. 11.
5.
آلبرایت، "تحقیقات مدرسه در یهودای غربی"، BASOR 14 (1924)، صص 5-6.
6.
آلبرایت، "حفاری تل بیت میرسیم، 1: سفال‌های سه کمپین اول"، سالنامه مدارس شرقی آمریکا (AASOR) 12 (1932).
7.
آلبرایت، "حفاری تل بیت میرسیم، I: سفال‌های سه کمپین اول" و "حفاری تل بیت میرسیم، IA: سفال‌های عصر برنز کمپین چهارم"، AASOR 13 (1933)، صص 55-127؛ "حفاری تل بیت میرسیم، III: عصر آهن"، AASOR 17 (1938)؛ "حفاری تل بیت میرسیم، IV: عصر آهن"، AASOR 21-23 (1943).
8.
جی. ارنست رایت، "پدیده باستان‌شناسی آمریکایی در خاور نزدیک"، در باستان‌شناسی خاور نزدیک در قرن بیستم، ویرایش جیمز ای. ساندرز (نیویورک: Doubleday، 1970)، ص. 27.
9.
آلبرایت، منتشر شده در باستان‌شناسی فلسطین و کتاب مقدس (نیویورک: Fleming H. Revell، 1932).
10.
آلبرایت، باستان‌شناسی فلسطین، ص. 29.
11.
آلبرایت، باستان‌شناسی فلسطین، ص. 129.
12.
آلبرایت، "بررسی کتاب‌ها"، BASOR 54 (1934)، ص. 28.
13.
آلبرایت، باستان‌شناسی فلسطین، ص. 128.
14.
آلبرایت، باستان‌شناسی فلسطین، ص. 129.
15.
آلبرایت، باستان‌شناسی فلسطین، ص. 128.
16.
نلسون گلوک، رودخانه‌ها در بیابان: تاریخ النقب، (نیویورک: Farrar، Strauss و Cudahy، 1959).
17.
چستر سی. مک‌کاون، نردبان پیشرفت در فلسطین (نیویورک: Harper and Brothers، 1934).
18.
ویلیام جی. دور، "الهیات کتاب مقدسی و باستان‌شناسی کتاب مقدسی: قدردانی از جی. ارنست رایت"، بررسی الهیاتی هاروارد 73 (1980)، صص 1-15.
19.
رایت، خدا که عمل می‌کند: الهیات کتاب مقدسی به عنوان روایت (لندن: SCM، 1952).
20.
رایت، خدا که عمل می‌کند، ص. 44.
21.
رایت، خدا که عمل می‌کند، ص. 117.
22.
رایت، باستان‌شناسی کتاب مقدسی، ویرایش شده. (لندن: Gerald Duckworth، 1962)، ص. 27.
23.
کاتلین کنیون، شروع در باستان‌شناسی، ویرایش دوم. (لندن: Phoenix House، 1953).
24.
رایت، "پرکننده‌ها و لایه‌های باستان‌شناسی"، باستان‌شناسی کتاب مقدسی (BA) 25 (1962)، ص. 39.
25.
نوث، "Der Beitrag der Archaologie zur geschichte Israels"، Vetus Testamentum Supplement 7، ص. 271.
26.
پل دبلیو. لاپ، باستان‌شناسی کتاب مقدسی و تاریخ، (نیویورک: World Publishing، 1969).
27.
لاپ، باستان‌شناسی کتاب مقدسی، ص. 64.
28.
رولاند دو وو، اسرائیل باستانی (نیویورک: McGraw-Hill، 1961); Bible et Orient (پاریس: Cerf، 1967).
29.
دو وو، "در مورد استفاده درست و نادرست از باستان‌شناسی"، در ساندرز، باستان‌شناسی خاور نزدیک، ص. 67.
30.
دو وو، "در مورد استفاده درست و نادرست"، ص. 70.
31.
دو وو، "در مورد استفاده درست و نادرست"، ص. 70.
32.
رایت، سخنرانی‌های Sprunt منتشر شده به عنوان عهد عتیق و الهیات (نیویورک: Harper & Row، 1969)، ص. 70.
33.
رایت، "باستان‌شناسی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد"، BA 34 (1971)، صص 70-76.
34.
رایت، "باستان‌شناسی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد"، ص. 75.


به طور اتفاقی، به موضوعی پیچیده و مورد بحث برخوردید: احمد در کتاب مقدس. با بررسی بستر تاریخی، خواهید فهمید که تحلیل زبانی چگونه بر ارجاعات کتاب مقدسی که قرن‌هاست مورد بحث دانشمندان بوده است، نور می‌افشاند.
از دیدگاه‌های علمی گرفته تا پیامدهای الهیاتی، سفر به سوی درک جایگاه احمد در متون کتاب مقدس، دیدگاه شما را به چالش کشیده و گسترش خواهد داد.
اکنون، در آستانه این تحقیق پیچیده، در نظر بگیرید که تعمق بیشتر چگونه می‌تواند درک شما را از متون مذهبی و تفاسیر آنها در فرهنگ‌های مختلف تغییر دهد.

نکات کلیدی

نام احمد به طور مستقیم در کتاب مقدس ذکر نشده است و برای یافتن ارتباطات، نیاز به بررسی زبانی و تاریخی دارد.
چالش‌های ترجمه و تکامل آوایی، شناسایی احمد در متون کتاب مقدسی باستانی را پیچیده می‌کند.
تفسیرهای علمی متفاوت است و تحت تأثیر بستر تاریخی و تعاملات فرهنگی در خاورمیانه قرار دارد.
عدم وجود احمد در کتاب مقدس، گفتگوی بین‌ادیانی را در مورد شخصیت‌های پیامبر در متون مذهبی مختلف برمی‌انگیزد.

بستر تاریخی

برای درک اهمیت نام احمد در بستر کتاب مقدس، ضروری است که به بستر تاریخی و فرهنگی دوره‌ای که متون مقدس در آن نوشته شده‌اند، بپردازیم. این دوره با ترکیبی از نفوذهای فرهنگی مشخص می‌شد، با خاورمیانه به عنوان چهارراهی برای تمدن‌های مختلف، از جمله رومی‌ها، پارسی‌ها و مصری‌ها. این تعاملات اجتناب‌ناپذیرانه بر چشم‌انداز مذهبی و اجتماعی آن زمان تأثیر گذاشت و بر توسعه و تفسیر متون مقدس تأثیر گذاشت.
شواهد باستان‌شناسی نقش مهمی در روشن کردن این تبادلات فرهنگی ایفا می‌کند. حفاری‌ها و آثار کشف شده از مکان‌های باستانی، پیوندهای ملموسی با گذشته ارائه می‌دهند و بینش‌هایی را در مورد زندگی روزمره، باورها و زبان‌های مردم ساکن سرزمین‌های کتاب مقدسی ارائه می‌دهند. این یافته‌ها به دانشمندان کمک می‌کند تا بستر تاریخی را که متون مقدس، از جمله ارجاعات به نام‌هایی مانند احمد، در آن نوشته شده‌اند، بازسازی کنند.
حضور یا عدم حضور نام در متون کتاب مقدس نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن شبکه پیچیده نفوذهای فرهنگی که آن دوره را شکل داده است، به طور کامل درک شود. سنتز این عناصر - رویدادهای تاریخی، اکتشافات باستان‌شناسی و تعاملات بین‌فرهنگی - است که درک ما را از روایت کتاب مقدسی غنی می‌کند. با بررسی شواهد با دیدی انتقادی، درک عمیق‌تری از بستر تاریخی پیچیده‌ای که داستان‌های کتاب مقدس در آن شکل گرفته است، از جمله اهمیت نام‌ها و معانی آنها در آن محیط باستانی، به دست می‌آورید.

تحلیل زبانی

تعمق در تحلیل زبانی نام احمد در بستر کتاب مقدس، لایه‌هایی از معنا را آشکار می‌کند که تحت تأثیر زبان‌های باستانی و تکامل آنها در طول زمان قرار دارد. خواهید یافت که تکامل آوایی و چالش‌های ترجمه تأثیر قابل توجهی بر نحوه تفسیر و درک نام‌ها و کلمات در فرهنگ‌ها و دوره‌های تاریخی مختلف دارد.

تکامل آوایی: صداهایی که نام احمد را تشکیل می‌دهند، در طول قرن‌ها تغییر کرده‌اند. این تکامل ردیابی دقیق منشأ و ارتباطات آن با متون باستانی را دشوار می‌کند. نحوه تکامل زبان‌ها از نظر آوایی بر نحوه تلفظ نام‌ها تأثیر می‌گذارد و می‌تواند منجر به تغییراتی شود که در نگاه اول نامرتبط به نظر می‌رسند.
چالش‌های ترجمه: ترجمه متون باستانی مشکلات متعددی را به همراه دارد. کلمات و نام‌ها اغلب معادل مستقیمی در زبان‌های دیگر ندارند و منجر به تقریب‌هایی می‌شوند که می‌توانند به طور قابل توجهی از معنا یا تلفظ اصلی منحرف شوند.
تغییرات معنایی: در طول زمان، معانی مرتبط با نام‌ها می‌توانند تحت تأثیر تبادلات فرهنگی و بستر زبانی که در آن استفاده می‌شوند، تغییر کنند. این تغییر می‌تواند اهمیت اصلی نامی مانند احمد را در نسخه‌های خطی باستانی مبهم کند.
تفسیر متون مقدس: تفسیر متون باستانی، از جمله کتاب مقدس، به شدت تحت تأثیر ابزارها و دانش زبانی مترجم قرار دارد. این می‌تواند منجر به بازخوانی‌های مختلف از یک نام شود و کار شناسایی ارجاعات به افراد خاص مانند احمد را پیچیده‌تر کند.

در بررسی احمد در کتاب مقدس، در حال پیمایش در شبکه‌ای پیچیده از تغییرات زبانی و چالش‌ها هستید. این عوامل تأثیر قابل توجهی بر نحوه درک نام‌های باستانی در یک زمینه مدرن دارند و بر اهمیت رویکردی ظریف به تحلیل زبانی در مطالعات کتاب مقدسی تأکید می‌کنند.

ارجاعات کتاب مقدسی

با بررسی ارجاعات کتاب مقدسی، هیچ اشاره صریحی به نام احمد در متون کتاب مقدسی سنتی وجود ندارد و این امر نیاز به بررسی گسترده‌تری از ارتباطات زبانی و تاریخی را ایجاب می‌کند. این جستجو بر اهمیت دقت ترجمه و قراردادهای نام‌گذاری در درک اسناد باستانی تأکید می‌کند.
فرایند پیچیده ترجمه متون باستانی را در نظر بگیرید. شما با زبان‌هایی سروکار دارید که در طول هزاره‌ها به طور قابل توجهی تکامل یافته‌اند. دقت ترجمه صرفاً در مورد تبدیل کلمات از یک زبان به زبان دیگر نیست. بلکه شامل درک ظرافت‌های فرهنگی، تاریخی و متنی است. به عنوان مثال، نام‌ها در متون باستانی اغلب معانی یا ویژگی‌هایی را حمل می‌کنند که نقش یا سرنوشت فرد را منعکس می‌کند. بنابراین، هنگامی که مترجمان به این متون نزدیک می‌شوند، باید این پیچیدگی‌ها را برای حفظ قصد و معنای اصلی طی کنند.
علاوه بر این، قراردادهای نام‌گذاری در زمان کتاب مقدس بسیار متفاوت از شیوه‌های مدرن بود. نام‌ها اغلب نمادین بودند و برای انتقال ویژگی‌ها یا پیشگویی‌های خاص انتخاب می‌شدند تا اینکه به طور منحصر به فرد فردی را همانطور که در دوران معاصر شناسایی می‌کنند، شناسایی کنند. این جنبه کار شناسایی همبستگی‌های مستقیم بین نام‌ها در زبان‌ها و دوره‌های مختلف را پیچیده می‌کند.
در این راستا، عدم وجود نام احمد در کتاب مقدس نباید به عنوان یک حذف ساده تلقی شود، بلکه به عنوان یک دعوت به تحقیق عمیق‌تر در نظر گرفته شود. این شما را دعوت می‌کند تا تغییراتی را که نام‌ها در طول ترجمه‌ها متحمل می‌شوند، در نظر بگیرید و چگونه این تغییرات می‌توانند پیوندهای مستقیم بین متون کتاب مقدسی در فرهنگ‌ها و زبان‌های مختلف را مبهم کنند. جستجوی درک چنین ارتباطاتی نیازمند رویکردی دقیق است که دقت زبانی را با حساسیت به بستر تاریخی که این متون را شکل داده است، متعادل کند.

دیدگاه‌های علمی

با درک اینکه نام‌ها از طریق ترجمه‌ها تغییرات قابل توجهی را متحمل می‌شوند، بیایید اکنون بررسی کنیم که دانشمندان عدم وجود 'احمد' در متون کتاب مقدس را چگونه تفسیر می‌کنند. این تحقیق شما را به قلمرو بحث علمی می‌برد، جایی که روش‌شناسی‌های تفسیری و تعصبات فرهنگی اغلب جهت یافته‌های تحقیقاتی را تعیین می‌کنند. در اینجا، شما به تجزیه و تحلیل ظریف می‌پردازید و پیچیدگی‌های ذاتی در تفسیر متنی را تشخیص می‌دهید.

دانشمندان به عدم وجود نام 'احمد' در متون کتاب مقدس از زوایای مختلف نزدیک می‌شوند و بر ماهیت چندوجهی تجزیه و تحلیل کتاب مقدسی تأکید می‌کنند. ملاحظات کلیدی عبارتند از:

تغییرپذیری ترجمه: دانشمندان اذعان دارند که فرآیند ترجمه می‌تواند به طور قابل توجهی نام‌ها و معانی اصلی را تغییر دهد و پیشنهاد می‌کند که 'احمد' ممکن است به شکلی وجود داشته باشد که توسط خوانندگان معاصر شناخته نمی‌شود.
بستر تاریخی: درک بستر تاریخی و فرهنگی زمان کتاب مقدس بسیار مهم است. محققان استدلال می‌کنند که نام‌ها و معانی آنها اغلب منعکس کننده ارزش‌ها و باورهای اجتماعی هستند که می‌تواند منجر به تفاسیر مختلف شود.
تعصبات فرهنگی: برخی از دانشمندان اشاره می‌کنند که تعصبات فرهنگی به طور تاریخی بر تفسیر کتاب مقدس تأثیر گذاشته است و به طور بالقوه حضور نام‌هایی مانند 'احمد' را مبهم یا تغییر می‌دهد.
روش‌شناسی‌های تفسیری: روش‌شناسی‌های مورد استفاده برای تفسیر متون باستانی تأثیر قابل توجهی بر نتایج علمی دارد. رویکردهای متنوع، از تفاسیر تحت‌اللفظی تا استعاری، دیدگاه‌های متفاوتی را در مورد یکسان عبارات ارائه می‌دهند.

در این بررسی، دیدید که دیدگاه‌های علمی در مورد عدم وجود 'احمد' در متون کتاب مقدس به هیچ وجه یکنواخت نیست. آنها توسط تعامل پیچیده‌ای از شیوه‌های ترجمه، دانش تاریخی، تعصبات فرهنگی و روش‌شناسی‌های تفسیری شکل می‌گیرند. این تجزیه و تحلیل بر اهمیت رویکردی انتقادی و ظریف برای درک ارجاعات کتاب مقدسی و پیامدهای آنها تأکید می‌کند.

پیامدهای الهیاتی

با بررسی پیامدهای الهیاتی، ضروری است که در نظر بگیرید که عدم وجود نام 'احمد' در متون کتاب مقدس چگونه می‌تواند درک ما را از روایات و باورهای مذهبی تغییر دهد. این عدم وجود می‌تواند بحث‌های مذهبی را برانگیزد و چالش‌هایی را برای فراگیری و جهان‌شمولی پیام‌های الهی ایجاد کند. مهم است که به بررسی چگونگی رویکرد به تفسیرهای الهی و تأثیر آن بر گفتگوهای بین‌ادیانی بپردازیم.

خواهید یافت که دانشمندان اغلب بر اهمیت نام‌ها در متون مذهبی تأکید می‌کنند زیرا آنها معانی عمیق نمادین و ارتباطاتی با مکاشفات الهی حمل می‌کنند. عدم وجود نام‌های خاص، مانند 'احمد'، ممکن است نه تنها منعکس کننده بستر تاریخی یا زبانی باشد، بلکه می‌تواند بر ماهیت تکامل‌یافته تفسیرهای الهی در طول زمان نیز تأکید کند. این تکامل برای درک چگونگی سازگاری و طنین‌انداز شدن آموزه‌های مذهبی با فرهنگ‌ها و دوره‌های مختلف بسیار مهم است.
علاوه بر این، فقدان 'احمد' در ارجاعات کتاب مقدسی سؤالاتی را در مورد معیارهای گنجاندن یا حذف شخصیت‌ها و نام‌های پیامبر خاص در متون مقدس ایجاد می‌کند. این سناریو بحث‌های گسترده‌تری را در مورد انعطاف‌پذیری تفسیری ذاتی در متون مذهبی باز می‌کند و شما را تشویق می‌کند تا به طور انتقادی در مورد فرآیندهایی که قوانین و دکترین‌های مذهبی را شکل می‌دهند، فکر کنید.
علاوه بر این، مشارکت در این جنبه از پیامدهای الهیاتی، گفتمان را در مورد چگونگی درک و تأیید جوامع مذهبی متون مقدس خود غنی می‌کند. بر اهمیت گفت‌وگو و بررسی علمی در پر کردن شکاف‌ها بین سنت‌های دینی مختلف تأکید می‌کند. در نهایت، شما دعوت می‌شوید تا در مورد تعامل پویا بین وفاداری متنی، سنت‌های تفسیری و جستجوی درک مشترک در داخل و بین مرزهای مذهبی تأمل کنید.

پرسش‌های متداول

چگونه اشاره به 'احمد' در کتاب مقدس بر گفتگوی بین‌ادیانی مدرن و روابط بین جوامع مذهبی تأثیر گذاشته است؟
شما در حال بررسی چگونگی تأثیر مفهوم 'احمد' بر گفتگوی بین‌ادیانی مدرن و روابط هستید.
با بررسی ریشه‌شناسی احمد و سازگاری‌های کتاب مقدسی، لایه‌هایی از تفسیر را کشف می‌کنید که ادراکات در ادیان مختلف را شکل می‌دهد.
این تحقیق نه تنها درک را گسترش می‌دهد، بلکه قدردانی ظریف‌تری از متون مذهبی را نیز تقویت می‌کند.
چنین تجزیه و تحلیل علمی نقش مهمی در افزایش گفت‌وگو، پر کردن شکاف‌ها و تقویت احترام متقابل در بین جوامع مذهبی متنوع دارد.

آیا یافته‌های باستان‌شناسی قابل توجهی وجود دارد که از شناسایی 'احمد' در متون کتاب مقدسی پشتیبانی یا با آن مخالفت کند؟
شما در حال بررسی قلمرو اصالت دست‌نوشته و تجزیه و تحلیل زبانی برای درک متون تاریخی هستید.
هنگام بررسی شواهد باستان‌شناسی، بررسی شرایط فیزیکی دست‌نوشته‌ها و ظرافت‌های زبانی که در آن حاوی هستند، بسیار مهم است.
یافته‌های قابل توجهی می‌تواند از شناسایی‌های تاریخی در متون باستانی پشتیبانی یا به چالش بکشد.
از طریق بررسی تحلیلی و علمی، محققان می‌توانند بینش‌هایی را در مورد گذشته به دست آورند و روشن کنند که چگونه این اکتشافات بر درک ما از روایات تاریخی تأثیر می‌گذارند.

هنرمندان، موسیقی‌دانان و نویسندگان معاصر چگونه مفهوم 'احمد' در کتاب مقدس را در آثار خود تفسیر یا گنجانده‌اند؟
شما خواهید یافت که هنرمندان، موسیقی‌دانان و نویسندگان معاصر به طور خلاقانه نمادگرایی احمد را از متون مذهبی در آثار خود بازتفسیر می‌کنند. آنها به مضامین می‌پردازند و با استفاده از زمینه‌های تاریخی و معنوی، دیدگاه‌های جدیدی ارائه می‌دهند.
تفسیرهای آنها اغلب باورهای سنتی را با حساسیت‌های مدرن ترکیب می‌کند و داستان‌های باستانی را مرتبط و جذاب می‌کند. از طریق موسیقی، ادبیات و هنرهای تجسمی، آنها جنبه‌های چندگانه احمد را بررسی می‌کنند و مخاطبان را دعوت می‌کنند تا با این داستان‌ها به روش‌های جدید و تفکربرانگیز تعامل داشته باشند.

اشاره به 'احمد' در کتاب مقدس چه نقشی در بحث‌ها یا درگیری‌های سیاسی معاصر که شامل هویت مذهبی است، ایفا می‌کند؟
شاید فکر کنید اشاره به 'احمد' در بحث‌های سیاسی امروز مرتبط نیست، اما نقش مهمی ایفا می‌کند.
ریشه‌شناسی 'احمد' اغلب در بحث‌هایی در مورد اتحادهای سیاسی و درگیری‌های هویتی مذهبی ذکر می‌شود. تفسیر آن می‌تواند بر ادراکات و اتحادها در بین جناح‌های سیاسی معاصر تأثیر بگذارد.
تجزیه و تحلیل استفاده از این اصطلاح بینش‌هایی را در مورد چگونگی استفاده از متون مذهبی در روایات سیاسی ارائه می‌دهد و بر تعامل پیچیده بین دین و سیاست در شکل‌دهی گفتمان عمومی تأکید می‌کند.

سیستم‌های آموزشی در فرهنگ‌ها و کشورهای مختلف چگونه به آموزش اشاره به 'احمد' در کتاب مقدس در برنامه درسی مطالعات مذهبی یا تاریخی خود می‌پردازند؟
هنگامی که تنوع برنامه درسی را بررسی می‌کنید، به ویژه در مطالعات مذهبی یا تاریخی، روش‌های آموزشی متنوعی را خواهید یافت.
در سراسر فرهنگ‌ها و کشورها، رویکرد یکسانی وجود ندارد. برخی ممکن است بر تجزیه و تحلیل انتقادی تأکید کنند، در حالی که دیگران اولویت را به روایت‌های سنتی می‌دهند. این منعکس کننده نگرش‌های گسترده‌تر جامعه نسبت به کثرت‌گرایی مذهبی و فرهنگی است.
بنابراین، درک شما از این موضوعات به شدت تحت تأثیر جایی است که و چگونه آموزش می‌بینید و دیدگاه شما را در مورد موضوعات پیچیده و بین‌ادیانی شکل می‌دهد.

نتیجه‌گیری

به طور خلاصه، شما از تقاطع‌های تاریخ، زبان‌شناسی، متون مقدس، تفسیرهای علمی و پیامدهای الهیاتی عبور کرده‌اید تا به معما 'احمد' در کتاب مقدس بپردازید.
این بررسی تعامل پر جنب و جوش بین متون باستانی و باورهای مدرن را آشکار کرده است و بر رابطه هماهنگ اما پیچیده بین زبان‌ها و ادیان تأکید می‌کند.
از طریق بررسی دقیق، کشف کرده‌اید که حضور یا عدم حضور 'احمد' فراتر از تفسیرهای تحت‌اللفظی است و دعوت به گفتگوی عمیق‌تری در مورد نام‌های الهی و تأثیر عمیق آنها بر جوامع مذهبی است.