عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک یک مشکل رو به رشد در زمینه پزشکی و سیاست‌گذاری بهداشت عمومی در ایالات متحده است. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) تخمین می‌زند که سالانه 23000 بیمار بر اثر عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک جان خود را از دست می‌دهند.1 این عفونت‌ها نشان‌دهنده توانایی میکروارگانیسم‌ها در سازگاری با استفاده گسترده از آنتی‌بیوتیک‌ها در طول زمان است.2 استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها در مراکز درمانی، روند توسعه باکتری‌های مقاوم را تسریع و اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌های موجود را کاهش می‌دهد.3 مطالعات اخیر نشان داده‌اند که استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های طیف وسیع در بیمارستان‌ها در دوره 2006-2012 به طور قابل توجهی افزایش یافته و 30 درصد از نسخه‌های آنتی‌بیوتیک تجویز شده در مراکز مراقبت سرپایی در سال‌های 2010-2011 احتمالاً نامناسب بوده‌اند.4,5 مقاومت به آنتی‌بیوتیک می‌تواند منجر به شکست اولیه درمان به دلیل تأخیر در شروع درمان ضدباکتریایی مؤثر و نیاز به جستجوی گزینه‌های درمانی جایگزین آنتی‌بیوتیکی شود که معمولاً محدود و سمی‌تر هستند.6 عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک همچنین منجر به تأخیر یا عوارض در مداخلات پزشکی و جراحی در بیماران، مانند بیماران سرطانی و پیوند اعضا می‌شود.6 برای مبارزه با این عفونت‌ها، دولت ایالات متحده استراتژی‌های ملی را ایجاد کرده است که هدف آن بهبود نظارت، حفظ اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌های فعلی از طریق ترویج استفاده مناسب از آن‌ها و سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه آنتی‌بیوتیک‌ها و واکسن‌های جدید است.3,7

عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک یک نگرانی جهانی در زمینه بهداشت عمومی و اقتصاد نیز هست. در سال 2015، سازمان بهداشت جهانی طرحی عملیاتی را منتشر کرد که هدف آن افزایش آگاهی در مورد این عفونت‌ها، کاهش بروز آن‌ها و ارائه یک استدلال اقتصادی برای سرمایه‌گذاری پایدار در آنتی‌بیوتیک‌های جدید برای درمان بیماران مبتلا به این عفونت‌ها بود.8 در سال 2016، سران کشورها در سراسر جهان موضوع عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UN) مطرح کردند و توافق کردند که باید اقدامات بین‌المللی برای کاهش تهدیدی که این عفونت‌ها برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار سازمان ملل ایجاد می‌کنند، انجام شود.9 در نتیجه، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای را تصویب کرد که دبیرکل را برای ایجاد یک گروه هماهنگی بین‌سازمانی در مورد مقاومت آنتی‌میکروبی با نمایندگانی از چندین آژانس سازمان ملل متحد، مجاز کرد.10 در سال 2017، وزیران بهداشت گروه 20 برای اولین بار ملاقات کردند و بیانیه برلین را صادر کردند که در آن پیامدهای اجتماعی و اقتصادی جدی در صورت مهار نشدن گسترش عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را شناسایی کردند. این وزیران متعهد شدند با ترویج استفاده مسئولانه از مواد ضد میکروبی و سرمایه‌گذاری در نوآوری برای توسعه ابزارهای تشخیصی، واکسن‌ها و مواد ضد میکروبی جدید، با گسترش این عفونت‌ها مبارزه کنند.11 چنین سرمایه‌گذاری ممکن است به ویژه با توجه به افزایش تعداد باکتری‌های جدید مقاوم که موفقیت درمان‌های جراحی و سایر مراقبت‌های بهداشتی را تهدید می‌کنند، مورد نیاز باشد.12,13

در حالی که تلاش‌هایی برای تخمین هزینه عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در ایالات متحده انجام شده است، نیاز به کار بیشتری در این زمینه وجود دارد. CDC هزینه این عفونت‌ها را 20 میلیارد دلار در سال تخمین می‌زند، اما این رقم از یک برون‌یابی ملی بر اساس هزینه‌ها در یک بیمارستان دولتی شهری به دست آمده است.1,14 این مطالعه موردی بر اساس خلاصه‌های پرونده برای شناسایی عفونت‌ها متکی بود، اما تجزیه و تحلیل، میانگین تفاوت بین بیماران مبتلا به باکتری‌های مقاوم و سایر بیماران را اندازه‌گیری کرد که هزینه افزایشی مقاومت نیست. تا جایی که ما می‌دانیم، این مقاله اولین تخمین ملی از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی افزایشی ناشی از درمان بیماران بزرگسال مبتلا به این عفونت‌ها را ارائه می‌دهد. با توجه به داده‌هایی که استفاده کردیم، نتایج تخمین ملی از این هزینه‌ها را در میان جمعیت غیرنهادی غیربیمارستانی ایالات متحده ارائه می‌دهد.

مطالعات داده‌ها و روش‌ها
منبع داده‌ها
داده‌های این تجزیه و تحلیل از نظرسنجی هزینه‌های پزشکی - مؤلفه خانوار برای سیزده سال تقویمی از ژانویه 2002 تا دسامبر 2014 به دست آمد.15 ما داده‌های این سال‌ها را برای افزایش دقت تجزیه و تحلیل آماری خود جمع‌آوری کردیم. این نظرسنجی که توسط آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبت‌های بهداشتی انجام می‌شود، تخمین‌های نماینده ملی از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی در میان جمعیت غیرنهادی غیربیمارستانی ایالات متحده را ارائه می‌دهد.

از پرونده‌های شرایط پزشکی MEPS، بیماران مبتلا به عفونت‌های باکتریایی گزارش شده و درمان شده از یک لیست معتبر بالینی که توسط سباستین شنیویس و همکارانش16 تهیه شده است و همچنین آنهایی که در گزارش CDC در مورد تهدیدات مقاومت آنتی‌بیوتیکی6 شناسایی شده‌اند، شناسایی شدند. نمونه نهایی ما به بیمارانی محدود شد که یک یا چند عفونت باکتریایی شناسایی شده در پیوست آنلاین نمایشگاه 117 را داشتند. 8 درصد از بیماران در طول یک سال به بیش از یک نوع عفونت باکتریایی مبتلا بودند.

معیارهای تعریف مقاومت
از آنجایی که داده‌های اداری محدودیت‌های ذاتی دارند، ما از دو معیار برای شناسایی عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک استفاده کردیم. اول، ما به کدهای تشخیصی استاندارد بین‌المللی بیماری‌ها، ویرایش نهم بالینی (ICD-9-CM) برای "عفونت‌های مقاوم به دارو" یا "رویدادهای نامطلوب دارویی برای آنتی‌بیوتیک‌ها یا سایر مواد ضدعفونی‌کننده" که با هر عفونت باکتریایی مرتبط بود، متکی بودیم. به طور خاص، برای برآورده کردن این معیار، حداقل یک رویداد پزشکی باید هم یک عفونت باکتریایی و هم یک عفونت مقاوم به دارو یا یک رویداد نامطلوب دارویی مرتبط با آن را داشته باشد.

با این حال، مطالعات قبلی نشان داده‌اند که کدهای ICD-9-CM دقت ضعیفی در شناسایی عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در مقایسه با استاندارد طلایی شناسایی از طریق کشت باکتریایی دارند.18 بنابراین، معیار دوم ما شواهدی از شکست درمان یا جایگزینی یک کلاس متفاوت از آنتی‌بیوتیک ناشی از مقاومت، مطابق با کارهای قبلی در این زمینه بود.19-22 هر داروی تجویزی گزارش شده به عنوان توزیع شده در پرونده‌های داروهای تجویزی MEPS حاوی متغیرهای انتخابی از پایگاه داده دارویی Multum Lexicon از Cerner است.23 ما بر روی متغیر طبقه‌بندی فرعی درمانی برای تعریف کلاس‌های آنتی‌بیوتیک‌هایی که برای این مطالعه در نظر گرفتیم (پیوست نمایشگاه 2)17 تمرکز کردیم. به طور خاص، ما شکست درمان را به عنوان استفاده از دو یا چند زیرگروه درمانی از داروهای آنتی‌بیوتیکی تجویزی برای درمان عفونت باکتریایی تعریف کردیم. ما از لیست نهایی کدهای ملی دارو در سال 2016 در مجموعه داده‌های اثربخشی و اطلاعات بهداشتی برای استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها و زیرگروه‌های درمانی برای آنتی‌بیوتیک‌ها برای انتخاب داروهای آنتی‌بیوتیکی مناسب از پرونده‌های رویدادهای دارویی تجویزی24 (پیوست نمایشگاه 2)17 استفاده کردیم. سپس این داروها به عفونت‌های باکتریایی که برای درمان آنها استفاده می‌شدند، پیوند داده شدند. اگر در هر زمان در طول یک سال دو یا چند زیرگروه درمانی از آنتی‌بیوتیک‌های تجویزی با یک عفونت باکتریایی مرتبط باشد، شکست درمان رخ می‌دهد. به طور کلی، 88 درصد از عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک با معیار دوم ما، شکست درمان شناسایی شدند، در حالی که تنها 12 درصد با کدهای تشخیصی ICD-9-CM شناسایی شدند.

تعیین هزینه‌ها
کل هزینه‌های مربوط به عفونت باکتریایی شامل تمام هزینه‌های مربوط به رویدادهای مراقبت‌های بهداشتی بود که در طول یک سال تقویمی رخ می‌داد و مستقیماً به درمان عفونت مربوط می‌شد. به طور خاص، ما هزینه‌های بستری، سرپایی، بخش اورژانس (ED)، مبتنی بر مطب، مراقبت در منزل و داروهای تجویزی را جمع کردیم. در موارد نادر رویداد مراقبت‌های بهداشتی که با چندین نوع عفونت باکتریایی مرتبط است، هزینه‌های آن رویداد به طور مساوی بین انواع تقسیم می‌شد.

متغیرهای وابسته و مستقل
متغیر وابسته در تجزیه و تحلیل، کل هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی در طول سالی بود که به درمان عفونت باکتریایی اختصاص داده شده بود. نتیجه مورد نظر، تفاوت در کل هزینه‌های درمان عفونت بین بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم و بیماران بدون این عفونت‌ها بود.

متغیر مستقل اصلی مورد نظر، متغیر نشانگر بود که یک عفونت باکتریایی با شواهدی از عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک را شناسایی می‌کرد. ما برای ویژگی‌های بیمار، از جمله سن، جنسیت، نژاد/قومیت، تحصیلات، وضعیت تأهل، منطقه و سطح درآمد کنترل کردیم. علاوه بر این، ما برای وضعیت سلامت درک شده، بیمه، سال و تعداد شرایط هم‌زمان درمان شده کنترل کردیم. ما همچنین نوع عفونت باکتریایی را در برخی از تجزیه و تحلیل‌ها گنجاندیم. با این حال، این امر به طور قابل توجهی نتایج را تغییر نداد، بنابراین نتایج را بدون نوع عفونت گزارش می‌کنیم.

مدل آماری
ما از یک مدل خطی تعمیم‌یافته با توزیع گاما و تابع پیوند لگاریتمی برای تخمین تأثیر داشتن یک عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک بر تمام هزینه‌های مربوط به عفونت‌های باکتریایی استفاده کردیم. خطاهای استاندارد در سطح بیمار خوشه‌بندی شدند تا همبستگی درون فردی را در نظر بگیرند، زیرا 8 درصد از بیماران بیش از یک نوع عفونت باکتریایی در طول یک سال داشتند و بیش از یک بار در داده‌ها ظاهر می‌شدند. اثرات حاشیه‌ای متوسط گزارش شده است.

ما از Stata، نسخه 14.0، برای تجزیه و تحلیل داده‌ها استفاده کردیم. از وزن‌های نمونه و دستورات تخمین نظرسنجی برای تنظیم طراحی نظرسنجی پیچیده MEPS استفاده شد. تمام مبالغ هزینه‌ها در سال 2014 دلار با استفاده از ضریب تعدیل تولید ناخالص داخلی ارائه شده است.26 آمار توصیفی در مورد نمونه ما از بیماران مبتلا و بدون عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک نیز ارائه شده است. ما با استفاده از وزن‌های MEPS، تخمین‌های ملی را برای تمام نتایج محاسبه کردیم.

محدودیت‌ها
مطالعه ما دارای چندین محدودیت بود. اول، در حالی که MEPS یک نمونه نماینده ملی از جمعیت غیرنهادی غیربیمارستانی ایالات متحده را ارائه می‌دهد، اطلاعاتی در مورد عفونت‌های باکتریایی یا هزینه‌های مرتبط با آن برای بیماران نهادی، مانند افراد در خانه‌های سالمندان، سایر مراکز مراقبت‌های طولانی مدت، زندان‌ها و مراکز نظامی یا امور جانبازان (VA) ارائه نمی‌دهد. عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک به ویژه در این محیط‌ها شایع هستند. علاوه بر این، MEPS کودکان را حذف می‌کند، که حامل‌های اصلی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین و پنوموکوک در جامعه هستند. اگرچه تجزیه و تحلیل ما برای ارائه یک تخمین ملی از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی افزایشی ناشی از درمان بیماران بزرگسال مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک طراحی شده بود، اما نتایج ما هزینه‌های کلی واقعی را به دلیل حذف این جمعیت‌ها دست کم می‌گیرد.

دوم، در حالی که کدهای ICD-9-CM برای شناسایی عفونت‌های باکتریایی از نظر بالینی معتبر هستند، تحقیقات قبلی نشان داده است که دقت آن‌ها در شناسایی عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در مقایسه با استاندارد طلایی شناسایی از طریق کشت باکتریایی ضعیف است.16,18 به همین دلیل، ما عمدتاً به شواهدی از شکست درمان برای شناسایی اکثریت قریب به اتفاق عفونت‌ها متکی بودیم. اگرچه نمی‌توانیم بدانیم چه تعداد از بیماران از نمونه ما حذف شده‌اند که این عفونت‌ها را داشتند اما با روش‌های دیگر شناسایی نشده‌اند، یک مطالعه اخیر توسط جیسون برنهام و همکارانش نشان داد که 12 درصد از بیماران بستری در بیمارستان با عفونت‌های مقاوم که از طریق کشت باکتریایی شناسایی شده‌اند، کدهای تشخیصی ICD-9-CM برای این عفونت‌ها را دارند.18 این نشان می‌دهد که تقریباً 8.3 مورد عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک به ازای هر مورد شناسایی شده از طریق کدها وجود دارد. ما 12 درصد از نمونه خود را با استفاده از کدها و 88 درصد دیگر را با استفاده از شکست درمان شناسایی کردیم. این اعداد به طرز عجیبی به چیزی نزدیک است که اگر تعداد موارد تشخیص داده نشده عفونت مقاوم از مطالعه برنهام و همکارانش در نمونه نماینده ملی ما قابل تعمیم باشد، انتظار می‌رود.

سوم، مهم است که توجه داشته باشیم که ما هزینه‌های مستقیم مراقبت‌های بهداشتی افزایشی را به عنوان مجموع هزینه‌های بیماران و بیماران برای خدمات پزشکی و داروها برای درمان بیماران بزرگسال مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک تخمین زدیم. ما هزینه‌های غیرمستقیم جامعه، هزینه‌های از دست دادن فرصت ناشی از عدم توانایی در انجام روش‌های خاص به دلیل وجود عفونت‌ها، هزینه‌های مربوط به بیماری و مرگ و میر ناشی از آن‌ها یا سایر هزینه‌های مربوط به کنترل عفونت و مدیریت آنتی‌بیوتیک را شامل نکردیم.

نتایج مطالعه
نتایج توصیفی
نتایج ما نشان داد که به طور متوسط چهارده میلیون عفونت باکتریایی در سال (نمایشگاه 1) رخ می‌دهد. از این تعداد، 1.2 میلیون (تقریباً 9 درصد) تخمین زده می‌شود که عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک باشند. قابل توجه است رشد سهم عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در طول زمان (نمایشگاه 2). تعداد عفونت‌های باکتریایی نسبتاً ثابت مانده است و در سال 2002 به 13.5 میلیون و در سال 2014 به 14.3 میلیون رسیده است (نمایشگاه 1). با این حال، سهم عفونت‌های باکتریایی که مقاوم به آنتی‌بیوتیک هستند در این دوره دو برابر شده و از 5.2 درصد (700000 عفونت) در سال 2002 به 11.0 درصد (1.6 میلیون عفونت) در سال 2014 رسیده است.

*نمایشگاه 1 تعداد سالانه عفونت‌های باکتریایی و عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در ایالات متحده، 2002-2014
*

| سال | تمام عفونت‌های باکتریایی | عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک |
|---|---|---|
| 2002 | 13,501,196 | 696,792 |
| 2003 | 14,227,664 | 1,162,789 |
| 2004 | 12,625,842 | 1,316,577 |
| 2005 | 14,418,258 | 1,311,739 |
| 2006 | 13,570,980 | 1,139,487 |
| 2007 | 14,532,236 | 1,186,748 |
| 2008 | 15,811,208 | 1,486,206 |
| 2009 | 16,026,116 | 1,390,000 |
| 2010 | 13,749,958 | 1,107,313 |
| 2011 | 14,563,893 | 1,201,543 |
| 2012 | 11,786,935 | 1,229,999 |
| 2013 | 12,881,578 | 1,225,623 |
| 2014 | 14,290,029 | 1,568,221 |
| میانگین سالانه، 2002-2014 | 13,998,915 | 1,232,541 |
نمایشگاه 2 درصد عفونت‌های باکتریایی با مقاومت آنتی‌بیوتیکی، روند واقعی و خطی، 2000-2014
منبع: تجزیه و تحلیل نویسندگان از داده‌های 2000-2014 از پرونده‌های مؤلفه خانوار نظرسنجی هزینه‌های پزشکی.

بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک، 165 درصد بیشتر از بیماران بدون این عفونت‌ها هزینه داشتند (نمایشگاه 3). بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک بیشتر از بیماران بدون این عفونت‌ها زن بودند. جنوب منطقه‌ای بود که بیشترین سهم عفونت‌ها را با و بدون مقاومت آنتی‌بیوتیک داشت، در حالی که شمال شرق کمترین را داشت. در مقایسه با بیماران بدون عفونت‌ها، بیماران مبتلا به این عفونت‌ها به احتمال زیاد شرایط هم‌زمان متعددی داشتند. 62 درصد از بیماران مبتلا به این عفونت‌ها پنج یا بیشتر شرایط هم‌زمان داشتند، در حالی که 51 درصد از بیماران بدون این عفونت‌ها این تعداد شرایط هم‌زمان را داشتند.

*نمایشگاه 3 ویژگی‌های عفونت‌های باکتریایی در نمونه مطالعه با و بدون مقاومت آنتی‌بیوتیک
*

| | عفونت‌های بدون مقاومت آنتی‌بیوتیک (n = 12,766,374)، میانگین | عفونت‌های با مقاومت آنتی‌بیوتیک (n = 1,232,541)، میانگین | مقدار p |
|---|---|---|---|
| هزینه‌ها | | | |
|  همه | 1,394 دلار | 3,698 دلار | <0.001 |
|  بستری | 828 دلار | 2,335 دلار | <0.001 |
|  مبتنی بر مطب | 194 دلار | 512 دلار | <0.001 |
|  بخش اورژانس | 132 دلار | 250 دلار | 0.001 |
|  داروهای تجویزی | 96 دلار | 305 دلار | 0.017 |
|  سرپایی | 77 دلار | 114 دلار | 0.288 |
|  مراقبت در منزل | 68 دلار | 181 دلار | 0.068 |
| شرایط هم‌زمان | | | <0.001 |
|  1 | 10.3% | 6.8% | |
|  2 | 13.6% | 9.2% | |
|  3 | 13.5% | 11.4% | |
|  4 | 11.9% | 10.6% | |
|  5 یا بیشتر | 50.7% | 62.1% | |
| نوع عفونت | | | <0.001 |
|  عفونت داخل شکمی پیچیده | 6.8% | 1.4% | |
|  باکترمیا، سپسیس | 0.4% | 7.7% | |
|  سلولیت | 6.7% | 8.4% | |
|  انسفالیت | 0.3% | 0.2% | |
|  عفونت روده | 26.9% | 4.1% | |
|  استئومیلیت، آرتریت سپتیک | 0.8% | 0.7% | |
|  پنومونی | 0.2% | 0.2% | |
|  عفونت دستگاه ادراری | 48.6% | 61.2% | |
|  عفونت باکتریایی، محل نامشخص | 9.4% | 16.2% | |
| بیمار زن | 72.7% | 77.4% | 0.002 |
| منطقه | | | 0.130 |
|  شمال شرق | 15.8% | 12.8% | |
|  مرکز غرب | 22.8% | 23.6% | |
|  جنوب | 40.1% | 42.1% | |
|  غرب | 21.4% | 21.5% | |

61 درصد از عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک با عفونت‌های دستگاه ادراری مرتبط بودند (نمایشگاه 3). برجسته‌ترین نوع دیگر، عفونت‌های باکتریایی با محل نامشخص، 16 درصد از عفونت‌های مقاوم را تشکیل می‌داد. قابل توجه است که نرخ بالایی از این عفونت‌ها در بین بیمارانی که دچار باکترمی یا سپسیس بودند: 68 درصد از این موارد مقاوم به آنتی‌بیوتیک بودند. عفونت‌های شکمی و روده به احتمال کمتری مقاوم به آنتی‌بیوتیک بودند.

نتایج رگرسیون
ما دریافتیم که مقاومت آنتی‌بیوتیک 1383 دلار به هزینه درمان عفونت باکتریایی اضافه می‌کند (نمایشگاه 4). این 1383 دلار هزینه افزایشی مقاومت آنتی‌بیوتیک است. (نمایشگاه پیوست 4 نتایج رگرسیون را نشان می‌دهد که هزینه افزایشی هر جزء از این هزینه را نشان می‌دهد.)17 اکثریت قریب به اتفاق هزینه‌های افزایشی ناشی از عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک مربوط به افزایش هزینه‌های مراقبت‌های بستری بود. این می‌تواند هم به دلیل افزایش طول مدت بستری و هم به دلیل هزینه اضافی داروهای تجویزی تجویز شده در بیمارستان باشد.

*نمایشگاه 4 نتایج رگرسیون برای هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی افزایشی مرتبط با عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک
*

| | اثرات حاشیه‌ای متوسط | خطای استاندارد |
|---|---|---|
| کل هزینه‌ها | 1,383.15**** | 170.08 |
| اجزای هزینه‌ها | | |
|  مبتنی بر مطب | 197.63**** | 23.24 |
|  بستری | 1,274.98**** | 296.95 |
|  داروی تجویزی | 108.00**** | 16.55 |
|  بخش اورژانس | 93.70**** | 19.65 |
|  سرپایی | 75.75**** | 19.62 |
|  مراقبت در منزل | 68 | 181 |
| نژاد/قومیت بیمار (مرجع: سفید غیر اسپانیایی) | | |
|  سیاهپوست غیر اسپانیایی | 482.63*** | 177.09 |
|  سایر غیر اسپانیایی | -392.03*** | 135.58 |
|  اسپانیایی | 243.11 | 195.95 |
| محدوده سنی بیمار (مرجع: زیر 18 سال) | | |
|  18-34 | 517.37* | 310.36 |
|  35-44 | 742.28** | 331.15 |
|  45-54 | 1,053.56*** | 353.34 |
|  55-64 | 1,216.06*** | 360.61 |
|  65-74 | 557.40 | 412.85 |
|  75 سال یا بیشتر | 1,102.47*** | 422.72 |
| وضعیت سلامت بیمار (مرجع: عالی) | | |
|  خیلی خوب | 402.89*** | 146.17 |
|  خوب | 1,005.14**** | 173.18 |
|  منصفانه یا ضعیف | 2,060.00**** | 276.99 |
| شرایط هم‌زمان (مرجع: 1 شرط) | | |
|  2 | 108.61 | 141.73 |
|  3 | 200.54 | 146.43 |
|  4 | 235.52 | 145.96 |
|  5 یا بیشتر | 797.91**** | 149.51 |

با توجه به بروز عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در سال 2014، هزینه افزایشی سالانه 1383 دلار به ازای هر عفونت، هزینه مراقبت‌های بهداشتی ملی برای درمان این عفونت‌ها را حدود 2.2 میلیارد دلار در سال تخمین می‌زند. یافته ما مبنی بر افزایش تعداد این موارد در طول زمان نیز نگران‌کننده است. این رشد سریع عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک با نتایج تحقیقات قبلی توسط آرچ ماینوس و همکارانش سازگار است که رشد مشابهی را در بستری شدن در بیمارستان به دلیل عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در دوره 1997-2006 نشان دادند.27

تخمین 1383 دلاری ما به عنوان هزینه افزایشی درمان یک عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک بسیار محافظه‌کارانه‌تر از تخمین 18,588 تا 29,069 دلار به ازای هر بستری در بیمارستان ارائه شده توسط ربکا رابرتس و همکارانش است.14 با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، رابرتس و همکارانش هزینه افزایشی مقاومت آنتی‌بیوتیک را در بین بیمارانی که از قبل به دلیل عفونت باکتریایی در بیمارستان بستری شده بودند، اندازه‌گیری نکردند. بلکه، آنها میانگین تفاوت بین بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک و همه بیماران دیگر را اندازه‌گیری کردند. بنابراین، ما فقط هزینه‌های افزایشی درمان عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را در بین بیمارانی که به عفونت باکتریایی مبتلا هستند، تخمین می‌زنیم. رابرتس و همکارانش چنین فرضی را مطرح نکردند. علاوه بر این، آنها به داده‌هایی از نمونه‌ای متشکل از 188 بیمار مبتلا و 1203 بیمار بدون عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در یک بیمارستان دولتی شهری در سال 2000 متکی بودند.14 نتایج آنها نه تنها قابل تعمیم به سطح ملی نیستند، بلکه از سال 2000 تغییراتی در درمان پزشکی این عفونت‌ها نیز ایجاد شده است. به عنوان مثال، میانگین مدت بستری در بیمارستان برای بیماران بستری شده با عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در دوره 2000-2006 به میزان 50 درصد کاهش یافته است و جمعیت این بیماران به تدریج جوان‌تر و سالم‌تر شده است.27

با این حال، تجزیه و تحلیل ما احتمالاً تأثیر اقتصادی و مراقبت‌های بهداشتی عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را به دلایلی که در بخش محدودیت‌ها ذکر شد، دست کم گرفته است. اول، داده‌های ما شامل بیماران در خانه‌های سالمندان، زندان‌ها و سایر مراکز مراقبت‌های نهادی نمی‌شود. تحقیقات قبلی نشان داده است که میزان بروز عفونت‌ها در خانه‌های سالمندان بیش از یک در چهار نفر از ساکنان است - نرخی که به طور قابل توجهی بالاتر از نرخی است که در جمعیت عمومی مشاهده می‌شود.28 علاوه بر این، بسیاری از زندان‌ها شاهد افزایش عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک (مانند استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین) در بین زندانیان بیشتر از افزایش در جمعیت عمومی بوده‌اند.29 دوم، ما از دیدگاه پرداخت‌کننده (بیمه‌گر و بیمار) برای تخمین هزینه‌های مستقیم مراقبت‌های بهداشتی برای خدمات پزشکی و داروها برای درمان عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک استفاده کردیم. ما بسیاری از هزینه‌های غیرمستقیم، مانند هزینه‌های اجتماعی را شامل نکردیم.

تعداد زیاد عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در ایالات متحده بر نیاز به افزایش بودجه از موسسه ملی بهداشت، سایر آژانس‌های فدرال و بنیادهای خصوصی برای توسعه ابزارهای تشخیصی و نظارتی جدید، استراتژی‌های پیشگیری، عوامل آنتی‌بیوتیکی و واکسن‌ها تأکید می‌کند. در حال حاضر تعدادی از ابتکارات وجود دارد که چندین آژانس فدرال و بازیگران در صنعت، دانشگاه و بخش عمومی را در بر می‌گیرد، مانند شورای مشورتی ریاست جمهوری در مورد مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی،30 سازمان توسعه و تحقیقات پیشرفته زیستی31 و شتاب‌دهنده بیوفارماسیوتیکال مقاومت آنتی‌باکتریایی.32 از دیدگاه جهانی، یک استراتژی تامین مالی از سوی بازیگران مهم جهانی در سازمان ملل، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و گروه 20 برای مبارزه با عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی جدی که این تهدید جهانی ایجاد می‌کند، مورد نیاز است. عدم کاهش تعداد این عفونت‌ها می‌تواند ایمنی بسیاری از روش‌های جراحی و سایر مراقبت‌های بهداشتی را به خطر بیندازد.12,13

ما از طرح اقدام ملی پنج ماده‌ای برای مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی که توسط کاخ سفید در سال 2015 منتشر شد،3 حمایت می‌کنیم. این طرح خواستار اجتناب از استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها در مراکز درمانی و تولید مواد غذایی برای کند کردن یا جلوگیری از گسترش عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک است. این طرح همچنین خواستار تقویت تلاش‌های نظارتی بر بیماری‌های عفونی و توسعه آزمایش‌های تشخیصی جدید برای این عفونت‌ها است. در واقع، چنین نظارتی در حال حاضر برای عفونت‌های مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی در شبکه ایمنی بهداشت ملی CDC وجود دارد.33 در نهایت، این طرح خواستار سرمایه‌گذاری در تلاش‌های تحقیق و توسعه برای آنتی‌بیوتیک‌ها و واکسن‌های جدید و همچنین همکاری بین‌المللی بهتر برای دستیابی به این اهداف است. چنین سرمایه‌گذاری با توجه به کاهش مستند شده در توسعه داروهای آنتی‌بیوتیک از دهه 1980 به بعد، به نظر ضروری است.2 عامل دیگری که سرمایه‌گذاری افزایش یافته و متمرکز در تحقیق و توسعه را توجیه می‌کند، این واقعیت است که اگرچه عفونت‌های گرم منفی بزرگترین تهدید هستند،6 تعداد کمی از داروهای ضدباکتریایی در حال حاضر در حال توسعه بالینی آنها هستند.2

ما از سایر گزینه‌های سیاستی نیز حمایت می‌کنیم، مانند توسعه استراتژی‌های جدید برای پیشگیری و کنترل عفونت‌ها و آزمایش‌های تشخیصی سریع برای تشخیص عفونت‌های باکتریایی و عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک با سرعت بیشتر، که می‌تواند مداخلات هدفمندتری را ایجاد کند و به جلوگیری از تجویز بیش از حد دفاعی کمک کند.2,34 علاوه بر تلاش‌های افزایش یافته برای تقویت نوآوری در توسعه داروهای آنتی‌بیوتیک، تغییرات سیاستی می‌تواند شامل سیاست‌های تجویز روشن‌تر برای آنتی‌بیوتیک‌ها و تلاش‌های دقیق‌تر برای اطمینان از پایبندی بیماران به داروهای خود - هم آنتی‌بیوتیک‌ها و هم داروهای نگهدارنده برای درمان بیماری‌های مزمن باشد.

تحقیقات بیشتری در مورد شیوع و هزینه‌های عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در بین بیماران در خانه‌های سالمندان و مراکز مراقبت‌های طولانی مدت مورد نیاز است. احتمالاً حذف این بیماران باعث شد که ما تعداد قابل توجهی از عفونت‌ها و هزینه‌های آنها را از دست بدهیم. همچنین، تحقیقات بیشتری برای بررسی روند شیوع عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در دهه گذشته برای تأیید یافته ما مبنی بر اینکه نرخ این عفونت‌ها در طول سال‌های 2003-2016 دو برابر شده است، مورد نیاز است. همچنین، مهم است که فرآیندهای مراقبت‌هایی که با پیشگیری از مقاومت آنتی‌بیوتیک در بین افراد مبتلا به عفونت‌های باکتریایی و کاهش عوارض بالینی عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک پس از تشخیص این عفونت‌ها مرتبط هستند، شناسایی شوند. استفاده از فرآیندهای مراقبت‌های بهداشتی مبتنی بر شواهد و مشارکت متخصصان بیماری‌های عفونی در مراقبت از بیمار با کاهش مرگ و میر، کاهش بستری مجدد، کاهش طول مدت بستری و کاهش هزینه‌ها مرتبط است.35,36

یک ویژگی مهم این مطالعه این است که تحقیقات اخیر جیسون برنهام و همکارانش18 را تأیید کرد که اکثریت قریب به اتفاق بیماران مبتلا به عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک کدهای تشخیصی ICD-9-CM مناسبی ندارند و بنابراین در مجموعه داده‌های مراقبت‌های بهداشتی اداری قابل شناسایی نیستند. هم در مطالعه ما و هم در مطالعه برنهام و همکارانش، نزدیک به 90 درصد از بیماران مبتلا به این عفونت‌ها کدهای ICD-9-CM مربوطه را نداشتند. این عدم استفاده از کدها تشخیص این عفونت‌ها و انجام تلاش‌های نظارتی را دشوار می‌کند و همچنین انجام تحقیقات گسترده در سطح ملی برای کشف شیوع و بار واقعی این عفونت‌ها را دشوار می‌کند. علاوه بر این، با توجه به همبستگی قوی بین کدگذاری تشخیصی اداری و پرداخت، عدم کدگذاری عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک یک مانع قوی برای متخصصان برای تخصص در بیماری‌های عفونی و برای بیماران برای بازپرداخت ارائه‌دهندگان برای درمان آنها ایجاد می‌کند. یکی از مهم‌ترین توصیه‌های ما که می‌تواند بلافاصله اجرا شود، این است که پزشکان و سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی شروع به استفاده از کدهای بالینی اصلاح شده بین‌المللی بیماری‌ها، ویرایش دهم (ICD-10-CM) برای تشخیص عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در محیط‌های سرپایی و بستری کنند. یک راه برای تشویق استفاده از این کدها این است که پرداخت‌کنندگان مانند مراکز مراقبت‌های پزشکی و دارویی (CMS) بازپرداخت افزایش یافته‌ای را برای کدگذاری بازدیدها و اقامت‌هایی که بیماران مبتلا به این عفونت‌ها دارند، ارائه دهند.

نتیجه‌گیری
ما دریافتیم که مقاومت آنتی‌بیوتیک 1383 دلار به هزینه درمان عفونت باکتریایی اضافه می‌کند. در نتیجه، هزینه ملی درمان عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در جمعیت غیرنهادی غیربیمارستانی ایالات متحده بیش از 2.2 میلیارد دلار در سال است. هزینه‌های مستقیم این عفونت‌ها، علاوه بر بیماری و مرگ و میر ناشی از آنها که در مطالعات قبلی ذکر شده است،6 یک مورد قانع‌کننده برای اقدام فوری توسط سیاست‌گذاران ملی و بین‌المللی ایجاد می‌کند.

تشکر و قدردانی
تأمین مالی توسط یک کمک هزینه محدود از شرکت مرک و کو به مشارکت برای مبارزه با بیماری‌های مزمن ارائه شد که کنت ثورپ رئیس آن است. [منتشر شده آنلاین 21 مارس 2018.]

یادداشت‌ها

1 مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها. مقاومت آنتی‌بیوتیک/ضدمیکروبی [اینترنت]. آتلانتا (GA): CDC؛ [آخرین به‌روزرسانی 8 ژانویه 2018؛ ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.cdc.gov/drugresistance/index.html
2 مارستون اچ دی، دیکسون دی ام، نایزلی ج ام، پالمر تی ان، فاوچی ای اس. مقاومت آنتی‌میکروبی. JAMA. 2016؛316(11):1193–204. Crossref، Medline، Google Scholar
3 کاخ سفید. طرح اقدام ملی برای مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی [اینترنت]. واشنگتن (DC): کاخ سفید؛ 2015 مارس [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.cdc.gov/drugresistance/pdf/national_action_plan_for_combating_antibotic-resistant_bacteria.pdf Google Scholar
4 بگس ج، فریدکین اس کی، پولاک ال ای، سرینواسان آ، جرنیگان ج ای. تخمین روندهای ملی استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های بستری در بیمارستان‌های ایالات متحده از سال 2006 تا 2012. JAMA Intern Med. 2016؛176(11):1639–48. Crossref، Medline، Google Scholar
5 فلمینگ-دوترا کی ای، هرش ای ال، شاپیرو دی جی، بارتوس ام، انس ای ای، فایل تی ام و غیره. شیوع تجویز آنتی‌بیوتیک نامناسب در بین بازدیدهای مراقبت سرپایی ایالات متحده، 2010-2011. JAMA. 2016؛315(17):1864–73. Crossref، Medline، Google Scholar
6 مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها. تهدیدات مقاومت آنتی‌بیوتیکی در ایالات متحده، 2013 [اینترنت]. آتلانتا (GA): CDC؛ [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.cdc.gov/drugresistance/threat-report-2013/index.html Google Scholar
7 سازمان بهداشت جهانی. طرح اقدام جهانی در مورد مقاومت آنتی‌میکروبی [اینترنت]. ژنو: WHO؛ c 2015 [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: http://www.wpro.who.int/entity/drug_resistance/resources/global_action_plan_eng.pdf Google Scholar
8 سازمان ملل متحد [اینترنت]. نیویورک (NY): UN. بیانیه مطبوعاتی، رهبران جهان متعهد به اقدام در برابر مقاومت آنتی‌میکروبی؛ 2016 سپتامبر 21 [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: http://www.un.org/sustainabledevelopment/blog/2016/09/world-leaders-commit-to-act-on-antimicrobial-resistance/ Google Scholar
9 دبیرکل سازمان ملل متحد. گروه هماهنگی بین‌سازمانی در مورد مقاومت آنتی‌میکروبی [اینترنت]. نیویورک (NY): UN؛ 17 مارس 2017 [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.un.org/sg/en/content/sg/personnel-appointments/2017-03-17/interagency-coordination-group-antimicrobial-resistance Google Scholar
10 سازمان همکاری و توسعه اقتصادی. جلسه وزیران بهداشت گروه 20: مبارزه با مقاومت آنتی‌میکروبی [اینترنت]. برلین (آلمان): OECD؛ 20 مه 2017 [ارجاع شده در 15 فوریه 2018]. در دسترس از: http://www.oecd.org/about/secretary-general/g20-health-ministers-meeting-fighting-antimicrobial-resistance.htm Google Scholar
11 کاسگروو اس ای. رابطه بین مقاومت آنتی‌میکروبی و پیامدهای بیمار: مرگ و میر، طول مدت بستری و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی. Clin Infect Dis. 2006؛42(Suppl 2):S82–9. Crossref، Medline، Google Scholar
12 کاسگروو اس ای، کارملی وای. تأثیر مقاومت آنتی‌میکروبی بر سلامت و پیامدهای اقتصادی. Clin Infect Dis. 2003؛36(11):1433–7. Crossref، Medline، Google Scholar
13 رابرتس آر آر، هوتا بی، احمد ای، اسکات آر دی 2 و غیره. هزینه‌های بیمارستان و جامعه عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در یک بیمارستان آموزشی شیکاگو: پیامدها برای مدیریت آنتی‌بیوتیک. Clin Infect Dis. 2009؛49(8):1175–84. Crossref، Medline، Google Scholar
14 آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبت‌های بهداشتی. نظرسنجی هزینه‌های پزشکی: پرونده‌های مؤلفه خانوار، فایل‌های سال کامل، 2002-2014 [اینترنت]. راکویل (MD): AHRQ؛ [آخرین بازبینی 30 نوامبر 2017؛ ارجاع شده در 15 فوریه 2018]. در دسترس برای دانلود از: https://meps.ahrq.gov/mepsweb/data_stats/download_data_files.jsp Google Scholar
15 شنیویس اس، رابیکسک آ، اسکرانتون آر، زوکرمان دی، سولومون دی اچ. پایگاه داده‌های ترخیص بیمارستان‌های امور جانبازان به طور دقیق عفونت‌های باکتریایی جدی را کدگذاری می‌کنند. J Clin Epidemiol. 2007؛60(4):397–409. Crossref، Medline، Google Scholar
16 برای دسترسی به پیوست، روی برگه جزئیات مقاله آنلاین کلیک کنید.
17 برنهام جی پی، کوون جی اچ، بابکاک اچ ام، اولسن ام ای، کالف ام اچ. کدگذاری ICD-9-CM برای عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک به طور ضعیفی با عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک تأیید شده میکروبیولوژیکی همبستگی دارد. Infect Control Hosp Epidemiol. 2017؛38(11):1381–3. Crossref، Medline، Google Scholar
18 کاری سی جی، برنی ای، جنکینز-جونز اس، پول سی دی، اوونس ام، دریسن و غیره. شکست درمان آنتی‌بیوتیکی در چهار عفونت شایع در مراقبت‌های اولیه بریتانیا 1991-2012: تجزیه و تحلیل طولی. BMJ. 2014؛349:g5493. Crossref، Medline، Google Scholar
19 لانگو سی، بارتلت جی، مک‌گیبون بی، مایو ان، روزنبرگ ای، نادئو و غیره. تأثیر چاقی بر شکست درمان آنتی‌بیوتیکی: یک مطالعه تحلیل تاریخی. Pharmacoepidemiol Drug Saf. 2013؛22(9):970–6. Medline، Google Scholar
20 هس جی، هیل جی دبلیو، روت ام کی، فیشر ای سی، مودی اس، شین و غیره. نرخ‌های شکست آنتی‌بیوتیکی مقایسه‌ای در درمان پنومونی اکتسابی جامعه: نتایج از یک تجزیه و تحلیل ادعایی. Adv Ther. 2010؛27(10):743–55. Crossref، Medline، Google Scholar
21 متسواخت تی، پیساروف اچ، ایلموجا ام ال، پارم یو، مایپو ال، مریلا و غیره. پارامترهای بالینی پیش‌بینی‌کننده شکست درمان آنتی‌بیوتیکی در سپسیس نوزادی اولیه، شناسایی شده توسط تجزیه و تحلیل درخت تصمیم‌گیری. BMC Pediatr. 2009؛9:72. Crossref، Medline، Google Scholar
22 سرنر. پایگاه داده دارویی [اینترنت]. نورث کانزاس سیتی (MO): Cerner؛ [ارجاع شده در 15 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.cerner.com/solutions/drug-database Google Scholar
23 کمیته ملی کیفیت تضمین. لیست‌های نهایی NDC HEDIS 2016 [اینترنت]. واشنگتن (DC): NCQA؛ [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: http://www.ncqa.org/hedis-quality-measurement/hedis-measures/hedis-2016/hedis-2016-ndc-license/hedis-2016-final-ndc-lists Google Scholar
24 بانتین ام بی، زاسلاوسکی ام. خیلی زیاد در مورد مدل‌های دو بخشی و تبدیل؟ مقایسه روش‌های مدل‌سازی هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی Medicare. J Health Econ. 2004؛23(3):525–42. Crossref، Medline، Google Scholar
25 جانستون ال، ویلیامسون اس اچ. تولید ناخالص داخلی ایالات متحده در آن زمان چه بود؟ MeasuringWorth [اینترنت]. c 2018 [ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: http://www.measuringworth.org/usgdp/ Google Scholar
26 ماینوس ای جی 3، دیاز وی ای، مک‌کیلن دی پی، گرگوری اس اچ، هیوستون دبلیو جی. روند بستری شدن در بیمارستان با عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک: ایالات متحده، 1997-2006. Public Health Rep. 2011؛126(3):354–60. Crossref، Medline، Google Scholar
27 آلیو اس، اسمالدون آ، لارسون ای. شیوع باکتری‌های گرم منفی مقاوم به چند دارو در بین ساکنان خانه‌های سالمندان: یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز. Am J Infect Control. 2017؛45(5):512–8. Crossref، Medline، Google Scholar
28 مالکوم بی. ظهور استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین در جمعیت زندانیان ایالات متحده. J Correct Health Care. 2011؛17(3):254–65. Crossref، Medline، Google Scholar
29 شورای مشورتی رئیس‌جمهور در مورد مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی. درباره ما: PACCARB: شورای مشورتی رئیس‌جمهور در مورد مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی [اینترنت]. واشنگتن (DC): وزارت بهداشت و خدمات انسانی؛ [آخرین بازبینی 24 ژوئیه 2017؛ ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.hhs.gov/ash/advisory-committees/paccarb/about-paccarb/index.html Google Scholar
30 سازمان توسعه و تحقیقات پیشرفته زیستی. [اینترنت]. واشنگتن (DC): وزارت بهداشت و خدمات انسانی؛ [آخرین بازبینی 19 ژانویه 2018؛ ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.phe.gov/about/BARDA/Pages/default.aspx Google Scholar
31 شتاب‌دهنده بیوفارماسیوتیکال مقاومت آنتی‌باکتریایی CARB-X. [اینترنت]. واشنگتن (DC): وزارت بهداشت و خدمات انسانی؛ [آخرین بازبینی 25 ژوئیه 2017؛ ارجاع شده در 14 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.phe.gov/about/barda/CARB-X/Pages/default.aspx Google Scholar
32 مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها. شبکه ایمنی بهداشت ملی (NHSN) [اینترنت]. آتلانتا (GA): CDC؛ [آخرین به‌روزرسانی 29 دسامبر 2017؛ ارجاع شده در 15 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.cdc.gov/nhsn/index.html Google Scholar
33 چین تی. خلاصه خط‌مشی بهداشت: مقاومت آنتی‌بیوتیکی. امور بهداشتی [مجله آنلاین]. 2015 مه 21 [ارجاع شده در 15 فوریه 2018]. در دسترس از: https://www.healthaffairs.org/do/10.1377/hpb20150521.42596/full/ Google Scholar
34 اشمیت اس، مک‌کیلن دی پی، ناهاس آر، مارتینلی ال، روبین ام، شوبکه و غیره. مداخله تخصصی بیماری‌های عفونی با کاهش مرگ و میر و کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی مرتبط است. Clin Infect Dis. 2014؛58(1):22–8. Crossref، Medline، Google Scholar
35 گوتو ام، شوایزر ام ال، وانگام اس، پرنسویچ ای ان، لیورسی دی جی، دیکما و غیره. ارتباط فرآیندهای مراقبت‌های بهداشتی مبتنی بر شواهد با مرگ و میر در سپسیس ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس در بیمارستان‌های اداره امور جانبازان، 2003-2014. JAMA Intern Med. 2017؛177(10):1489–97. Crossref، Medline، Google Scholar


به قلم چاک هیل
دسته‌بندی کشتی‌های جنگی سطحی به عنوان ناوهای کروز، ناوشکن، فریمگیت یا کروت، مانند پورنوگرافی شده است. تعاریف مورد توافق کلی وجود ندارد، اما "وقتی آن را می‌بینم، می‌فهمم" - با این تفاوت که همه آن را کمی متفاوت می‌بینند.
از آنجایی که این هفته "هفته کروت" است، واقعاً در مورد چه چیزی صحبت می‌کنیم؟
[otw_shortcode_button href=”https://cimsec.org/buying-cimsec-war-bonds/18115″ size=”medium” icon_position=”right” shape=”round” color_class=”otw-blue”]Donate to CIMSEC![/otw_shortcode_button]
"ناوگان جنگی من در جهان"، ویرایش شانزدهم، که به طور گسترده از آن به عنوان مرجع استفاده کرده‌ام، کروت‌ها را به این صورت تعریف می‌کند: "کشتی‌های جنگی سطحی با وزن کمتر از 1500 تن اما بیش از 1000 تن وزن کامل - اساساً، کشتی‌های جنگی رتبه چهارم." اما ادامه می‌دهد و خاطرنشان می‌کند که "...تعیین نامی که در اینجا استفاده می‌شود اساساً به فریمگیت‌های کوچکتر اشاره دارد و با مفهوم اروپایی کروت‌ها به عنوان هر کشتی جنگی بزرگتر از یک قایق گشتی اما کوچکتر از یک فریمگیت مطابقت ندارد." من معتقدم محدود کردن تعریف به محدوده 500 تنی بیش از حد محدودکننده است. در واقع، این امر کروت‌های کلاس قلعه جنگ جهانی دوم را به دلیل بزرگ بودن و سایر کروت‌ها را به دلیل کوچک بودن حذف می‌کرد.

عکس نیروی دریایی سلطنتی از کروت کلاس قلعه HMS Denbigh Castle (K696)

پیش از جنگ جهانی دوم

در دوران بادبانی، کروت‌ها در اصل کشتی‌های جنگی بودند که معمولاً کوچکتر از یک فریمگیت اما بزرگتر از یک اسلوپ بودند، معمولاً با توپ‌هایی در یک عرشه. برخی از کشتی‌ها با معرفی بخار به عنوان کروت شناخته می‌شدند، اما در نیروی دریایی سلطنتی، در سال 1877، کروت‌ها به همراه اسلوپ‌ها و فریمگیت‌ها تحت عنوان جدید "ناوشکن" قرار گرفتند. کروت‌ها به عنوان یک نوع، اساساً از واژگان دریایی انگلیسی تا سال 1939 ناپدید شدند. این اصطلاح در برخی از ناوگان‌ها (از جمله فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی) به عنوان رتبه‌ای که معادل فرماندهی دریایی بود، زنده ماند.

جنگ جهانی دوم

کروت‌ها به عنوان یک نوع، درست قبل از جنگ جهانی دوم دوباره ظاهر شدند. با آشکار شدن اینکه زیردریایی‌ها تهدیدی بزرگ خواهند بود، بریتانیا به یک کشتی اسکورت نیاز داشت که بتواند به سرعت و به تعداد زیاد در کارگاه‌هایی ساخته شود که قبلاً قادر به ساخت کشتی‌های جنگی تلقی نمی‌شدند. درست قبل از جنگ جهانی دوم، آنها اولین مورد از 267 کروت "کلاس فلاور" را که در بریتانیا و کانادا ساخته شده بودند، سفارش دادند. آنها طرح را برای یک شکارچی نهنگ به نام Southern Pride اصلاح کردند و آن را به طول کلی 205 فوت و وزن 1245 تا 1390 تن افزایش دادند. آنها کشتی‌های جنگی وحشتناکی بودند، به سختی مسلح، تنگ، ناراحت‌کننده و کند. پیشرانه بخار رفت و برگشتی تک پیچ، حداکثر سرعت 16.5 نات را به آنها می‌داد، یک نات کندتر از یک زیردریایی (نوع VII) معمولی در سطح. آنها در اصل فقط برای عملیات ساحلی در نظر گرفته شده بودند، اما به دلیل برد طولانی خود، به نبرد آتلانتیک فرستاده شدند، جایی که در سال‌های اولیه حیاتی، اسکورت‌های فراآتلانتیکی بیشماری بودند که کاروان‌های تجاری کند را در شکاف هوایی میانه اقیانوس اطلس عبور می‌دادند، در حالی که ناوشکن‌های ناوگان قدرتمندتر اما با دامنه کوتاه‌تر، معمولاً برای اسکورت ناوگان نبرد نگه داشته می‌شدند یا فقط با نزدیک شدن به جزایر بریتانیا با کاروان‌ها ملاقات می‌کردند.

کروت کلاس فلاور HMS Polyanthus، منبع =www.oldships.org.uk، نویسنده =Leidseplein تاریخ =1943-09-
گزارش شده است که وینستون چرچیل در تعیین نام این کلاس جدید به عنوان "کروت" دست داشت، احتمالاً در تلاشی برای اینکه آنها جذاب‌تر از اصطلاح "قایق‌های گشتی" به نظر برسند که قبلاً برای کشتی‌های مشابه استفاده شده بود. دو سال پس از معرفی مجدد اصطلاح "کروت"، اصطلاح "فریمگیت" نیز برای توصیف یک برنامه اسکورت اضطراری جنگی دیگر، پیچیده‌تر و توانمندتر، اما همچنان با استفاده از پیشرانه بخار رفت و برگشتی، احیا شد. کارگاه‌های تجاری بزرگتر به ساخت فریمگیت‌ها (301 تا 307 فوت، 1920 تا 2420 تن) تبدیل شدند، اما کارگاه‌های کوچکتر به ساخت کروت‌های کلاس قلعه بهبود یافته (252 فوت، 1590 تا 1630 تن) ادامه دادند، در حالی که کارگاه‌های دریایی به تولید تعداد کمی اسلوپ مانند کلاس Black Swan ادامه دادند که اسکورت‌های برتر ASW نیروی دریایی سلطنتی بودند.

استرالیا همچنین کروت ساخت، 60 کشتی از کلاس باثورست کوچکتر، کندتر و مشابه (186 فوت). در ابتدا آنها به عنوان مین‌روب طبقه‌بندی شدند، اما به عنوان اسکورت بیشتر مورد استفاده قرار گرفتند، بنابراین بیشتر به عنوان کروت به آنها اشاره می‌شد.

کروت کلاس باثورست، HMAS Fremantle، کتابخانه ایالتی ویکتوریا
ژاپن، آلمان و ایتالیا همگی کشتی‌های اسکورت مشابهی ساختند، اما تنها کلاس Gabbiano ایتالیا (193 فوت، 728 تن، با پیشرانه دیزلی یا الکتریکی ترکیبی) به عنوان کروت شناخته می‌شد.

همه کروت‌های جنگ جهانی دوم عمدتاً اسکورت‌های ASW بودند، اما کلاس‌های متعددی از کشتی‌ها وجود داشتند که بسیاری از آنها قبل از جنگ ساخته شده بودند که DNA خود را با کروت‌های مسلح به موشک امروزی به اشتراک می‌گذارند. اینها کشتی‌های کوچک، سریع و مسلح به اژدر بودند که شبیه ناوشکن بودند، اما بیشتر آنها وزن جرمی استاندارد 1000 تن یا کمتر داشتند. معمولاً به آنها "قایق‌های اژدر" گفته می‌شد. ژاپن دوازده فروند، آلمان 48 فروند (15 فروند آخر به اندازه‌ای بزرگ بودند که می‌توانستند در ناوگان‌های دیگر به عنوان ناوشکن در نظر گرفته شوند) و نیروی دریایی فرانسه دوازده فروند ساخت. ایتالیایی‌ها 69 فروند (برخی از آنها به فریمگیت یا اسکورت‌های ناوشکن نزدیک‌تر بودند) ساختند. کلاس Spica ایتالیایی (269 فوت، 885 تا 1030 تن، 34 گره) ممکن است به عنوان مثال عمل کند.

قایق اژدر کلاس Spica ایتالیایی
به طور کلی، برنامه‌های اضطراری جنگی یک چیز مشترک داشتند. آنها کشتی‌هایی نبودند که این ناوگان‌ها در زمان صلح می‌خواستند بسازند. اولویت‌ها در زمان جنگ تغییر می‌کنند. افق‌های برنامه‌ریزی کوتاه می‌شوند. قابلیت تولید ممکن است بر کیفیت غلبه کند. آنها همه به نوعی به خطر افتاده بودند - در سرعت، بقا، سلاح‌ها یا اقتصاد عملیاتی خود. کروت‌ها نیاز به تعداد زیادی اسکورت را برآورده کردند، اما پس از جنگ، بیشتر آنها به سرعت کنار گذاشته شدند.

ارتباط MCM

کروت‌های کلاس فلاور در اصل به تجهیزات مین‌روبی نیز مجهز بودند. همانطور که اشاره شد، کلاس باثورست استرالیا به عنوان مین‌روب شروع به کار کرد. در حالی که ایالات متحده در طول جنگ "کروت"ی نساخت، مین‌روب‌های کلاس ریون (220 فوت/1040 تن)، کلاس اک (221 فوت/1250 تن) و کلاس تحسین‌برانگیز (180 فوت) اغلب در این نقش عمل می‌کردند. در واقع، با تغییرات جزئی، کشتی‌های کلاس تحسین‌برانگیز به PCE (Patrol Craft, Escort) تغییر نام دادند. همه این مین‌روب‌ها با سونار ساخته شده بودند. تا پایان جنگ، بیشتر آنها به نارنجک‌های جوجه‌تیغی، پرتاب‌گرهای شارژ عمقی (تفنگ‌های K) و قفسه‌های شارژ عمقی دوگانه مجهز شده بودند و پس از اسکورت‌های ناوشکن، اولویت بالاتری برای تجهیزات ASW داشتند.

کروت کلاس فلاور HMS Polyanthus، منبع =www.oldships.org.uk، نویسنده =Leidseplein تاریخ =1943-09-
گزارش شده است که وینستون چرچیل در تعیین نام این کلاس جدید به عنوان "کروت" دست داشت، احتمالاً در تلاشی برای اینکه آنها جذاب‌تر از اصطلاح "قایق‌های گشتی" به نظر برسند که قبلاً برای کشتی‌های مشابه استفاده شده بود. دو سال پس از معرفی مجدد اصطلاح "کروت"، اصطلاح "فریمگیت" نیز برای توصیف یک برنامه اسکورت اضطراری جنگی دیگر، پیچیده‌تر و توانمندتر، اما همچنان با استفاده از پیشرانه بخار رفت و برگشتی، احیا شد. کارگاه‌های تجاری بزرگتر به ساخت فریمگیت‌ها (301 تا 307 فوت، 1920 تا 2420 تن) تبدیل شدند، اما کارگاه‌های کوچکتر به ساخت کروت‌های کلاس قلعه بهبود یافته (252 فوت، 1590 تا 1630 تن) ادامه دادند، در حالی که کارگاه‌های دریایی به تولید تعداد کمی اسلوپ مانند کلاس Black Swan ادامه دادند که اسکورت‌های برتر ASW نیروی دریایی سلطنتی بودند.

پس از جنگ جهانی دوم

از زمان پایان جنگ جهانی دوم، کروت‌ها به طور کلی به دو دسته تقسیم شده‌اند، با برخی از طرح‌ها که سعی در گنجاندن عناصر هر دو نوع دارند. آنها تمایل دارند:
- کشتی‌های کوچک، سریع و مسلح به موشک که برای ASuW بهینه شده‌اند، مانند کلاس Visby سوئد (40 گره، 239 فوت، 650 تن) که معمولاً انتظار می‌رود به صورت گروهی، یا با سایر کشتی‌های مشابه یا به عنوان کشتی‌های فرماندهی برای قایق‌های موشکی حتی کوچکتر عمل کنند، یا
- نسخه‌های کوچکتر فریمگیت‌ها با سرعت متوسط که برای گشت‌زنی و حضور در زمان صلح و اسکورت در زمان جنگ بهینه شده‌اند، مانند SIGMAs طراحی شده توسط Damen یا کلاس Kamorta هند (25 گره، 358 فوت oa، 3100 تن).

کلاس Visby Corvette، HMS Härnösand.

کروت کلاس SIGMA.

بزرگترین اپراتورهای کروت

بزرگترین اپراتور کروت روسیه با حدود 53 فروند (3 Buyan، 1 Buyan M، 7 Parchim II، 23 Grisha V، 4 Grisha III، 2 Dergach Project 1239، 13 Nanuchka) (80 فروند اگر 27 Tarantul را که کمی زیر آستانه 500 تنی که فرض کرده‌ام قرار می‌گیرند، بشمار آوریم).
هند، چین، کره جنوبی، اندونزی و ایتالیا نیز تعداد زیادی کروت نگهداری می‌کنند.

کروت چینی نوع 056 583 Ganzhou.

کروت‌ها در USN

در حالی که نیروی دریایی ایالات متحده هرگز کروت‌هایی برای استفاده خود نساخته است، این نوع در ایالات متحده بی‌سابقه نیست.
در اوایل روزهای جنگ جهانی دوم، زمانی که نیروی دریایی ایالات متحده به شدت کمبود اسکورت داشت، 18 کروت کلاس فلاور به USN منتقل شدند. هشت نفر از آنها توسط خدمه‌های USCG اداره می‌شدند.

کروت کلاس فلاور USS Intensity (PG-93) با پرسنل گارد ساحلی، اواسط سال 1943. قبلاً HMCS Fennel (K194).
در دهه 1950، نیروی دریایی به آزمایش انواع کشتی‌هایی که ممکن است در مواقع اضطراری به سرعت ساخته شوند، علاقه‌مند بود. نتیجه چهار کشتی از کلاس Claude Jones (DE-1033-1036) بود که بین سال‌های 1956 و 1959 توسط Avondale ساخته شدند. با طول 312 فوت و 2000 تن، آنها اساساً به همان اندازه کلاس Dealey قبلی بودند، اما ساده‌تر، دیزلی، کندتر و مسلح‌تر بودند. این کشتی‌ها در واقع به‌روزرسانی مفهوم کروت، اسکورت‌های ارزان و ساده‌ای بودند که به ساخت سریع اجازه می‌دادند. (به طور مشابه، تقریباً در همان زمان، بریتانیایی‌ها 14 HMS Blackwood Class (Type 14) را ساختند که "فریمگیت‌های رتبه دوم" با 1536 تن بودند که توسط یک توربین بخار تک شفت نیرو می‌گرفتند و هیچ توپی بزرگتر از 40 میلی‌متری نداشتند.)

USS Claude Jones (DE-1033)
در اواخر دهه 1960، ایالات متحده چهار کروت ساخت که با شماره بدنه ایالات متحده PF-103 تا PF-106 به نیروی دریایی ایران تحویل داده شد. آنها به کلاس Bayandor (275 فوت طول، 1135 تن) تبدیل شدند.
در اوایل دهه 1970، دو کشتی اضافی کلاس PF-103 (PF-107 و 108) که با طرح اصلاح شده ساخته شده بودند، به نیروی دریایی تایلند تحویل داده شدند. اینها کلاس Tapi بودند.
بین سال‌های 1977 و 1983، Tacoma Boat یک کلاس از چهار "PCG" با نیروی محرکه CODOG برای عربستان سعودی ساخت، کلاس بدر، 245 فوت، 1038 تن، 30 گره.
بین سال‌های 1983 و 1987، Tacoma Boat دو "PFMM" با نیروی محرکه دیزلی برای نیروی دریایی تایلند، کلاس Ratanakosin 252 فوت، 960 تن، 26 گره ساخت.
بین سال‌های 1989 و 1995، Northrop Grumman Litton سه کروت CODOG برای نیروی دریایی اسرائیل، کلاس Sa’ar 5 (281 فوت، 1275 تن، 33 گره) ساخت.

کروت‌های موشکی Sa’ar 5 ساخته شده در آمریکا. عکس از طریق Flickr.
بین سال‌های 2008 و 2013، VT Halter Marine در حال ساخت یک کلاس از چهار کروت موشکی برای نیروی دریایی مصر، کلاس Ambassador MkIII (205 فوت، 700 تن، 41 گره) است. اولین فروند قبلاً تحویل داده شده است.

یک عکس بدون تاریخ از ENS S. Ezzat، یک کشتی موشکی سریع مصری. عکس VT Halter Marine.
در حالی که کشتی‌های جنگی Littoral Combat Ships معمولاً به عنوان کروت در نظر گرفته نمی‌شوند، در 10 ژوئن 2013، دریاسالار جان اف. کربی، رئیس اطلاعات نیروی دریایی، آنها را کروت نامید. بدون ماژول ماموریت یا دسته پرواز، آنها بیشتر شبیه OPV هستند. اما هنگامی که ماژول جنگ مین نصب شود، به کشتی‌های MCM تبدیل می‌شوند. هنگامی که یک ماژول ASW یا ASuW نصب شود، شروع به شبیه کروت می‌کنند.
کشتی‌های کلاس Claude Jones به نیروی دریایی اندونزی منتقل شدند و تا سال 2006 در آنجا به خدمت ادامه دادند. از شش کشتی کلاس PF-103، دو کشتی در نبرد با عراق از بین رفتند، اما چهار کشتی باقی‌مانده هنوز در خدمت نیروی دریایی ایران و تایلند هستند و به‌روزرسانی شده‌اند. کلاس بدر و کلاس Ratanakosin هنوز در خدمت ناوگان مربوطه خود هستند و Sa’ar V ها هنوز پیشرفته‌ترین کشتی‌های سطحی نیروی دریایی اسرائیل هستند. به جز دو کشتی کلاس Ratanakosin تایلندی (PF-107 و 108)، همه به تجهیزات پرتاب موشک‌های ضد کشتی مجهز شده‌اند.

ارتباط گارد ساحلی

در طول جنگ جهانی دوم، کشتی‌های گارد ساحلی اغلب به عنوان اسکورت‌های ASW استفاده می‌شدند، برخی از آنها با موفقیت، نقش کروت و فریمگیت را ایفا می‌کردند. پس از جنگ، ساخت و سازهای جدید اغلب شامل تهیه سیستم‌های ASW به عنوان ساخته شده یا به عنوان ارتقاءهای برنامه‌ریزی شده در صورت بروز یک درگیری بزرگ بود.
16 کاتر استقامت متوسط کلاس Reliance (210 فوت، 1050 تن، 18 گره) تحویل داده شده بین سال‌های 1964 تا 1969، با در نظر گرفتن افزودن سونار، جوجه‌تیغی و لوله‌های اژدر ساخته شدند. در اصل قرار بود به عنوان PC تعیین شوند، تعیین نامی که با زیردریایی‌های جنگ جهانی دوم به اشتراک گذاشته می‌شد.
12 کاتر استقامت بالای کلاس همیلتون (378 فوت، 3050 تن، 29 گره) تکمیل شده بین سال‌های 1967 تا 1972، با سیستم‌های ASW نصب شده ساخته شدند و سیستم‌های آنها بین سال‌های 1989 تا 1992 ارتقا یافت و تهیه هارپون انجام شد. همانطور که ساخته شده‌اند، با سونارهای AN/SQS-26 معاصر خود برابر نبودند، اما با آنهایی که فقط چند سال قبل ساخته شده بودند، قابل مقایسه بودند. می‌توان استدلال کرد که این کشتی‌ها، همانطور که ساخته شده و بعداً اصلاح شده‌اند، می‌توانند، اگر نه فریمگیت، حداقل کروت در نظر گرفته شوند.

USCGC Mellon پس از ارتقاء از جمله هارپون، CIWS و پشتیبانی از LAMPS
سیزده کاتر کلاس Bear (270 فوت، 1780 تن، 19.5 گره) تکمیل شده بین سال‌های 1983 تا 1990، بدون سیستم‌های ASW ساخته شدند، اما دارای در نظر گرفتن افزودن آرایه کششی و پشتیبانی از یک هلیکوپتر LAMPS I بودند. اگر این سیستم‌ها ارائه می‌شدند، ممکن بود کشتی‌ها نیز به عنوان کروت در نظر گرفته شوند.
کاتر‌های امنیت ملی گارد ساحلی، کلاس Bertholf (هشت کشتی برنامه‌ریزی شده، 418 فوت/4500 تن) هیچ سیستم ASW یا ASCM نصب شده‌ای ندارند، اما دارای امکانات پشتیبانی هوانوردی عالی هستند و کشتی به عنوان مبنایی برای یک برنامه فریمگیت بازاریابی شده است. جدا از Exocet های حمل شده توسط کشتی‌های فرانسوی، آنها در بیشتر جنبه‌ها کشتی‌های جنگی توانمندتری نسبت به فریمگیت‌های نظارتی سبک "Floreal" (307 فوت/2950 تن) و مشابه فریمگیت‌های کلاس Lafayette فرانسوی (410 فوت/3600 تن) هستند که در حال حاضر سوناری ندارند.

USCGC Waesche توسط جزیره Yerba Buena. عکس US Coast Guard ID: 100228-G-2129M-004.

فریمگیت کلاس Floreal فرانسوی
گارد ساحلی در حال تهیه یک کلاس جدید برای جایگزینی کاترهای استقامت متوسط خود است. کشتی حاصل احتمالاً شبیه به کلاس Floreal (90 تا 100 متر طول و 2500 تا 3500 تن) خواهد بود، اما سریعتر و دارای حسگرها و برخی از سلاح‌های مشابه با کلاس Bertholf و کشتی‌های جنگی Littoral Combat Ships خواهد بود. افزودن سیستم‌های ASW یا ASCM منجر به کشتی‌هایی می‌شود که بسیاری آنها را فریمگیت‌های سبک یا کروت می‌نامند.

نتیجه‌گیری - کروت چیست؟

کروت‌ها زیر فریمگیت‌ها اما بالاتر از قایق‌های گشتی یا قایق‌های موشکی به عنوان طبقه‌بندی کشتی‌های جنگی سطحی قرار می‌گیرند. به نظر من، این بدان معناست که آنها کوچکترین یا شاید کم‌توان‌ترین کشتی‌های جنگی اقیانوسی هستند. این کمی گسترش برای کروت‌هایی مانند Visby است، اما در واقع سوئدی‌ها حتی کشتی‌های کوچکتری را برای عملیات ضد دزدی دریایی به اقیانوس هند مستقر کرده‌اند. این دامنه پایین را در حدود 500 تن تعیین می‌کند، اما وقتی به دنبال یک حد بالایی می‌گردیم، به نظر می‌رسد یک هدف متحرک است، با هیچ محدودیت مبتنی بر عملکرد مشابه.
ایالات متحده و بریتانیا در حال حاضر ناوشکن‌هایی به اندازه کروزرهای جنگ جهانی دوم می‌سازند. آلمان و در آینده نزدیک بریتانیا فریمگیت‌هایی با بیش از 6000 تن وزن کامل خواهند ساخت. OPV های گارد ساحلی ژاپن وزن کامل 9350 تن دارند. اگر وزن کروت‌های جنگ جهانی دوم را سه برابر کنیم، همانطور که با فریمگیت‌ها و ناوشکن‌های جنگ جهانی دوم انجام داده‌ایم، کروت‌ها می‌توانند تقریباً 5000 تن وزن داشته باشند، بنابراین فکر نمی‌کنم وزن تعیین‌کننده قابل اعتمادی باشد.
استانداردهای ساخت کشتی‌های جنگی لزوماً کروت را از OPV متمایز نمی‌کنند. آنها برای کلاس "فلاور" اصلی اعمال نمی‌شدند و برای کلاس SIGMA طراحی شده توسط Damen که برای اندونزی، مراکش و ویتنام ساخته شده است یا برای کلاس Lafayette فرانسوی (که توسط تایوان، سنگاپور و عربستان سعودی نیز اداره می‌شود) و کلاس Floreal (که توسط نیروی دریایی مراکش نیز اداره می‌شود) اعمال نمی‌شوند که به عنوان فریمگیت رتبه‌بندی شده‌اند اما ممکن است در واقع کروت باشند.
تنها معیاری که به نظر نمی‌رسد در 70 سال گذشته تغییر چندانی کرده باشد، اندازه خدمه است. کروت‌ها معمولاً خدمه‌هایی با 120 نفر یا کمتر دارند، فریمگیت‌ها از 120 نفر تا شاید کمی بیش از 200 نفر و خدمه‌های ناوشکن کمی کمتر از 200 نفر شروع می‌شوند و تا حدود 350 نفر می‌رسند و خدمه‌های کروز بزرگتر هستند. DDG1000 ها به نظر می‌رسد خدمه فریمگیت دارند، اما خدمه نهایی آنها ممکن است بزرگتر از آنچه در حال حاضر برنامه‌ریزی شده باشد. خدمه‌های OPV تمایل دارند اندازه کروت یا کوچکتر باشند.
همانطور که تفاوت بین ناوشکن‌های کلاس Spruance و کروزرهای کلاس Ticonderoga مأموریت و تجهیزات مرتبط بود، نه وزن، تمایز بین انواع مختلف کشتی‌های جنگی و بین کشتی‌های گشتی فراساحلی (OPV) و کروت‌ها ممکن است به سادگی به مأموریت‌ها و تجهیزات آنها بستگی داشته باشد. OPV ها طیف گسترده‌ای از کشتی‌ها را شامل می‌شوند، اما رشته مشترک، به طور کلی پذیرفته شده، این است که آنها سلاح‌های ASW، موشک‌های ضد کشتی سنگین یا قابلیت AAW دفاعی ندارند. افزودن قابلیت ASW و/یا موشک‌های کروز یک OPV را به کروت تبدیل می‌کند. شاید آنها کشتی‌های جنگی خیلی خوبی نباشند، اما کروت‌های اصلی هم کشتی‌های جنگی خیلی خوبی نبودند، اما نقش حیاتی ایفا کردند. در مقابل، یک فریمگیت یا کروت قدیمی که تمام سلاح‌های خود به جز یک توپ متوسط و مسلسل‌های سنگین را از دست داده است، به یک OPV تبدیل می‌شود، حتی اگر به طور اسمی عنوان فریمگیت یا کروت خود را حفظ کند، همانطور که در مورد کلاس‌های Joao Coutinho و Baptista de Andrade پرتغال یا برخی از کلاس‌های Minerva ایتالیا وجود دارد.
اگر هیچ تاریخی نداشتیم و می‌توانستیم انواع کشتی را با "یک صفحه کاغذ تمیز" شروع کنیم، ممکن است انواع کشتی را بر اساس مأموریت‌ها و تجهیزات آنها تعریف کنیم و بگوییم ناوشکن‌ها کشتی‌هایی هستند که برای عملکرد خوب در هر سه حوزه اصلی جنگ سطحی، AAW، ASuW و ASW طراحی شده‌اند. فریمگیت‌ها برای عملکرد خوب در تنها دو حوزه طراحی شده‌اند (با احتمالاً قابلیت دفاعی جزئی در حوزه سوم). کروت‌ها متخصصان مأموریت واحد با قابلیت متوسط در دو مأموریت دیگر (در صورت وجود) خواهند بود. OPV ها کشتی‌هایی خواهند بود که به مأموریت‌هایی مجهز شده‌اند که به قابلیت‌های قوی در هیچ یک از این سه حوزه نیازی ندارند. هر چهار نوع ممکن است به طور کلی به عنوان "ناوشکن" نامیده شوند که این اصطلاح را به معنای اصلی خود باز می‌گرداند، کشتی کوچکتر از یک کشتی خطی که می‌تواند به طور مستقل عمل کند.

آینده کروت‌ها

کروت‌های جنگ جهانی دوم کشتی‌های کوچکی بودند که با خدمه و سلاح پر شده بودند. آنها کوچک بودند زیرا نیاز فوری به بسیاری از کشتی‌ها وجود داشت که نمی‌توانست توسط کارگاه‌هایی که به طور معمول کشتی‌های جنگی می‌ساختند، برآورده شود. آنها راهی برای خدمت دادن به کارگاه‌های تجاری کوچک به تلاش جنگی بودند. اگر ما دوباره در یک درگیری طولانی با یک دشمن نزدیک درگیر شویم، ممکن است دوباره به یک روش مشابه متوسل شویم. در این صورت، کروت حاصل احتمالاً بر اساس یک کشتی پشتیبانی فراساحلی صنعت نفت و گاز خواهد بود تا یک کشتی شکار نهنگ یا ماهیگیری.
اما وقتی کشتی‌ها در زمان صلح برای عمر 20 تا 40 ساله ساخته می‌شوند، عوامل دیگری به غیر از هزینه ساخت شروع به غلبه می‌کنند. در غرب، هزینه‌های خدمه سنگین است، در حالی که افزایش اندازه بدنه کمتر مهم به نظر می‌رسد، به شرطی که سیستم‌های اضافی را که به نوبه خود هزینه‌های خدمه را افزایش می‌دهند، بارگذاری نکنیم. بدنه بزرگتر دریایی‌تر است، امکان استقامت بیشتر را فراهم می‌کند و حتی ممکن است از نظر اقتصادی‌تر برای کار و نگهداری باشد زیرا دسترسی آسان‌تر است.
برخی از کشورهای اروپایی که قبلاً تعداد زیادی کروت را اداره می‌کردند، به نظر می‌رسد این نوع را به نفع کشتی‌هایی با برد بیشتر و دریایی بهتر رها کرده‌اند، از جمله هلند، دانمارک و نروژ. دانمارک در عوض فریمگیت‌ها و یک کلاس جدید از کشتی‌ها، کلاس Absalon "کشتی‌های پشتیبانی" (450 فوت/6600 تن) را تولید کرده است که دارای بدنه نسبتاً بزرگ با سرعت متوسط، خدمه نسبتاً کوچک حدود 100 نفر و فضاهای قابل تنظیم زیادی است - یک فضای باز در بالای کشتی در وسط کشتی که سیستم‌های موشکی می‌توانند در آن قرار گیرند و یک منطقه "گاراژ" زیر عرشه پرواز که می‌تواند وسایل نقلیه و محموله‌های کانتینری را در خود جای دهد. این کشتی‌ها شاید خیلی بزرگ برای کروت در نظر گرفته نشوند، اما به خوبی مسلح نیستند مانند فریمگیت‌های هم اندازه کلاس Iver Huitfeldt. آنها ویژگی‌هایی دارند که انتظار دارم در کروت‌های آینده ببینم، یک بدنه نسبتاً جادار (زیرا "فولاد ارزان است و هوا رایگان است")، یک خدمه نسبتاً کوچک (زیرا این گران‌ترین جزء در طول چرخه عمر کشتی است) و فضاهای و سیستم‌های تسلیحاتی قابل تنظیم که به کشتی‌ها اجازه می‌دهد تا با مأموریت‌های مختلف سازگار شوند (زیرا این به ما امکان می‌دهد در مورد قابلیت‌هایی که مورد نیاز خواهند بود، شرط‌بندی کنیم، در حالی که به آن خدمه کمینه در طول عمر کشتی اجازه می‌دهیم).
از آنجایی که کروت‌ها همیشه به خطر افتاده‌اند، احتمالاً بحث‌برانگیز خواهند بود. بسیاری با مصالحه پذیرفته شده موافق نخواهند بود. این قطعا در مورد کروت‌های Littoral Combat Ship جدید صادق است.

در برخی جهات، LCS ها ممکن است نمونه اولیه کروت آینده باشند، زیرا آنها به طور خاص کوچک نیستند، اما برای کار ارزان ساخته شده‌اند و دارای خدمه کمینه هستند و کشتی‌های مأموریت واحد هستند، اما با این مزیت که مأموریت می‌تواند در طول زمان تغییر کند، اگرچه نه به سرعت که قبلاً تبلیغ می‌شد. جنبه‌های دیگر کشتی ممکن است به خوبی فکر نشده باشند، اما هدف را برآورده می‌کنند و شاید نسل بعدی LCS یا کروت قابل تبدیل نیازهای ما را بهتر برآورده کند.
چاک پس از 22 سال خدمت از گارد ساحلی بازنشسته شد. انتصاب‌ها شامل چهار کشتی، مرکز هماهنگی نجات نیواورلئان، ستاد گارد ساحلی، گروه آموزش ناوگان سن دیگو، کالج جنگ دریایی، منطقه دفاع دریایی اقیانوس آرام/عملیات اقیانوس آرام/برنامه‌ریزی بود. در طول مسیر، او اولین افسر گارد ساحلی شد که دوره آموزش اقدام تاکتیکی (TAO) را تکمیل کرد و همچنین دوره کنترل دریایی حمل و نقل را تکمیل کرد. او علاقه مادام‌العمری به کشتی‌ها و تاریخ دریایی دارد. چاک معمولاً برای وبلاگ خود، وبلاگ CG چاک می‌نویسد.

[otw_shortcode_button href=”https://cimsec.org/buying-cimsec-war-bonds/18115″ size=”medium” icon_position=”right” shape=”round” color_class=”otw-blue”]Donate to CIMSEC![/otw_shortcode_button]


ناوهای جنگی، مانند ناوشکن‌ها و فریم‌گیت‌ها، اغلب "کشتی‌های پشتیبانی" یک گروه نبرد نامیده می‌شوند، اما قطعاً قادر به عملیات مستقل نیز هستند. این کشتی‌های جنگی چند منظوره نه تنها می‌توانند ناوگان‌ها را در برابر هواپیماها محافظت کنند، بلکه با سیستم‌های موشکی هدایت‌شونده و توپخانه‌ای پیشرفته خود، می‌توانند تقریباً هر هدفی را در هوا، روی آب، زیر آب یا در ساحل نابود کنند. از عملکردهای اصلی خود در اجرای محاصره، غارت تجارت، شناسایی و محروم کردن دشمن از استفاده از دریا تا نقش فعلی خود به عنوان تهاجم و محافظت از گروه ضربت حامل، ما به برخی از کلاس‌های قابل توجه ناوهای جنگی اشاره می‌کنیم تا نشان دهیم چگونه تکامل این کشتی‌های جنگی آن‌ها را به نیروی قدرتمندی که امروز هستند تبدیل کرده است.

همانطور که در مورد هر لیستی از این دست، غیرممکن است که تمام کلاس‌های ناوهای جنگی که در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرده‌اند را در نظر گرفت. به ما بگویید کدام کلاس‌ها را از قلم انداخته‌ایم و چرا آن‌ها نیز عالی بودند!

آتلانتا II
یو‌اس‌اس آتلانتا، یو‌اس‌اس شیکاگو، یو‌اس‌اس یورک‌تاون و یو‌اس‌اس بوستون با یو‌اس‌اس شیکاگو (۱۸۸۹-۱۹۲۸)

با تکامل کشتی‌های جنگی در سراسر جهان، نیروی پیشران بادبانی و بدنه چوبی در حال منسوخ شدن بود و کشتی‌های فولادی جایگزین آن‌ها می‌شد. با در نظر گرفتن این موضوع، قانون بودجه نیروی دریایی سال ۱۸۸۴ ساخت ناوهای جنگی آتلانتا، بوستون و شیکاگو را مجاز دانست. این ناوهای جنگی محافظت‌شده اولین کشتی‌های جنگی فولادی "نیروی دریایی جدید" دهه ۱۸۸۰ بودند. آن‌ها همچنین اولین کشتی‌هایی بودند که به توپ‌های بارگذاری از عقب مدرن مجهز شده بودند. ساخت این ناوهای جنگی آغاز گذار از چوب و بادبان به فولاد و بخار را نشان می‌داد. آتلانتا II به طور خاص ۲۸۸ فوت طول داشت و می‌توانست با سرعت ۱۶.۳۳ گره دریایی حرکت کند. این ناو به دو توپ ۸ اینچی ۳۰ کالیبر، شش توپ ۶ اینچی ۳۰ کالیبر، دو توپ ۶ پوندی، دو توپ ۳ پوندی، دو توپ ۱ پوندی و دو مسلسل گاتلینگ ۰.۴۵ کالیبر مجهز بود. این ناوهای جنگی محافظت‌شده که به عنوان ناوهای جنگی "رده دوم" نیز شناخته می‌شوند، زره کمتری داشتند و به طور کلی کوچکتر از ناوهای جنگی زره‌پوش بعدی بودند.

کلاس نیوورک
با کمیسیون‌دهی کشتی پیشرو در سال ۱۸۹۱، کشتی‌های کلاس نیوورک اولین ناوهای جنگی مدرن در نیروی دریایی ایالات متحده بودند. کشتی‌های این کلاس شامل نیوورک (C 1)، چارلستون (C 2)، بالتیمور (C 3)، فیلادلفیا (C 4)، سان فرانسیسکو (C 5) و المپیا (C 6) بودند. المپیا آخرین کشتی باقی‌مانده از این کلاس است و بخشی از انجمن کشتی‌های تاریخی نیروی دریایی است. مانند کشتی‌های کلاس آتلانتا، کشتی‌های کلاس نیوورک نیز ناوهای جنگی محافظت‌شده بودند. طبق گفته شان والش، نویسنده اصلی گزارش NAVSEA با عنوان "بررسی تاریخی ویژگی‌ها، نقش‌ها و ماموریت‌های ناوهای جنگی"، ناوهای جنگی محافظت‌شده سریع‌تر از ناوهای جنگی زره‌پوش بودند اما استقامت کمتری داشتند. والش می‌نویسد: "آن‌ها برای ماموریت‌های محروم کردن دشمن از استفاده از دریا و مقابله با آن که به سرعت بالا و تیراندازی دوربرد نیاز داشتند، مناسب‌تر بودند، جایی که یک عرشه محافظ ممکن است به جای کمربند خط آب کمک بیشتری کند."

کلاس پنسیلوانیا
کشتی‌های کلاس پنسیلوانیا گروهی متشکل از شش ناو جنگی زره‌پوش بودند که بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۸ ساخته شدند. کشتی‌های کلاس پنسیلوانیا شامل پنسیلوانیا (ACR 4) که بعداً به پیتسبورگ تغییر نام داد، وست ویرجینیا (ACR 5) که بعداً به هانتینگتون تغییر نام داد، کالیفرنیا (ACR 6) که بعداً به سان دیگو تغییر نام داد، کلرادو (ACR 7) که بعداً به پوئبلو تغییر نام داد، مریلند (ACR 8) که بعداً به فردریک تغییر نام داد و داکوتای جنوبی (ACR 9) که بعداً به هورون تغییر نام داد، بودند. طبق گفته والش، ایجاد ناو جنگی "رده اول" یا زره‌پوش از نیاز به یک کشتی بزرگتر با زره قابل توجه، مانند یک کشتی جنگی اما سریع‌تر و با استقامت بیشتر ناشی شد. زره این ناوها نازک‌تر از زره کشتی‌های جنگی بود اما همچنان از مناطق حیاتی آن‌ها محافظت می‌کرد. آن‌ها نسخه کوچک‌تری از تسلیحات کشتی‌های جنگی داشتند و می‌توانستند "از نظر تئوری از یک برخورد با یک کشتی جنگی فرار کنند"، والش اضافه می‌کند.

کلاس نورث‌همپتون
ناوهای کلاس نورث‌همپتون در اصل به عنوان ناوهای سبک طبقه‌بندی شده بودند، اما طراحی آن‌ها به شدت تحت تأثیر پیمان دریایی واشنگتن در سال ۱۹۲۲ قرار گرفت، توافقی بین پنج قدرت دریایی جهان در آن زمان: ایالات متحده، بریتانیای کبیر، ایتالیا، فرانسه و ژاپن. این پیمان طراحی ناوهای جنگی ایالات متحده را به حداکثر جابجایی ۱۰,۰۰۰ تن بلند و تسلیحاتی با کالیبر بیشتر از توپ ۸ اینچی محدود کرد. با این شرایط، نورث‌همپتون و ناوهای جنگی کلاس پنسا کولا پیشین به عنوان اولین نسل از "ناوهای جنگی پیمانی" شناخته شدند.

ناوهای کلاس نورث‌همپتون در مقایسه با ناوهای کلاس پنسا کولا از نظر وزن و هزینه بهبود یافته بودند. اعتقاد بر این بود که در طراحی ناو جنگی کلاس پنسا کولا سیتی لیک (CA 25) بیش از حد فداکاری شده است تا بتوان حداکثر تعداد توپ (ده توپ ۸ اینچی) را نصب کرد. طبق گفته والش، "کاهش تسلیحات به نه توپ تأثیر زیادی بر وزن، مساحت زره و حجم داشت زیرا این تسلیحات می‌توانست در سه برج سه‌گانه نصب شود، به جای اینکه به چهار برج با دو طراحی مختلف نیاز باشد." علاوه بر این، ناوهای جنگی نورث‌همپتون سبک‌تر از ناوهای جنگی پنسا کولا بودند و تقریباً ۱۰۰۰ تن زیر محدودیت‌های پیمان بودند. ناوهای جنگی کلاس نورث‌همپتون بخش عمده‌ای از عملیات خود را در طول جنگ جهانی دوم انجام دادند، با از دست رفتن یو‌اس‌اس نورث‌همپتون (CA 26)، یو‌اس‌اس شیکاگو (CA 29) و یو‌اس‌اس هیوستون (CA 30) در طول جنگ.

کلاس کلیولند
با کمیسیون‌دهی کشتی پیشرو یو‌اس‌اس کلیولند (CL 55) در سال ۱۹۴۲، این ناوهای سبک جنگ جهانی دوم اساساً بهبود ناوهای سبک کلاس بروکلین بودند که طراحی آن‌ها به دلیل پیمان دریایی لندن در سال ۱۹۳۰ محدود شده بود. با شروع جنگ جهانی دوم، تمام محدودیت‌های پیمانی دیگر وجود نداشت، بنابراین کشتی‌های کلاس کلیولند با دوازده توپ ۶ اینچی/۴۷ کالیبر، چهار برج سه‌گانه (دو برج جلو و دو برج عقب) و دوازده پایه دوتایی توپ ۵ اینچی/۳۸ کالیبر (یک پایه در خط مرکزی جلو و عقب و دو پایه در هر طرف کشتی) ساخته شدند. از ۵۲ کشتی برنامه‌ریزی‌شده برای این کلاس، تنها ۲۷ کمیسیون شدند. نه کشتی از این ناوها دوباره به عنوان ناوهای هواپیمابر سبک برای کلاس ایندیپندنس سفارش داده شدند. دو کشتی دوباره طراحی شدند و به ناوهای سبک کلاس فارگو تبدیل شدند.

کلاس بالتیمور
ناوهای کلاس بالتیمور اولین ناوهای سنگین جدیدی بودند که پس از پایان پیمان دریایی دوم لندن در سال ۱۹۳۹ ساخته شدند. این ناوها نسخه بزرگتری از ناوهای کلاس ویچیتا بودند و دارای سه برج سه‌گانه توپ ۸ اینچی/۵۵ (دو برج جلو و یک برج عقب) و شش پایه دوتایی توپ ۵ اینچی/۳۸ (یک پایه در خط مرکزی جلو و عقب و دو پایه در هر طرف) بودند. سیستم پرواز درون‌کشتی این ناوها می‌توانست از چهار هواپیما پشتیبانی کند و شامل دو پرتابگر در عرشه عقب، یک یا دو جرثقیل و دریچه‌ای به انبار درون‌کشتی بود. ناوهای کلاس بالتیمور در جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام خدمت کردند.

کلاس لانگ‌بیچ
با معرفی ناوهای هواپیمابر فوق‌العاده کلاس فورستال از سال ۱۹۵۵، ناوهای هواپیمابر به قدری کارآمد عمل می‌کردند که اسکورت‌های آن‌ها نمی‌توانستند با آن‌ها همگام شوند. بنابراین یو‌اس‌اس لانگ‌بیچ (CG(N) 9)، تنها کشتی از این کلاس به وجود آمد. لانگ‌بیچ اولین جنگ‌افزار سطح هسته‌ای و ناو جنگی موشکی هدایت‌شونده هسته‌ای بود. در سال ۱۹۶۳، این ناو با ناو هواپیمابر تهاجمی یو‌اس‌اس اینترپرایز (CVA(N)65) و ناو فریم‌گیت موشکی هدایت‌شونده یو‌اس‌اس بین‌بریج (DLG(N) 25) در اولین گروه کاری تمام هسته‌ای تشکیل شد. اگرچه لانگ‌بیچ از نظر فنی موفقیت‌آمیز بود، والش خاطرنشان می‌کند که "خیلی بزرگ، خیلی کند و خیلی گران" بود تا به ساختن ادامه دهد. ناوهای جنگی هسته‌ای بعدی یو‌اس‌اس بین‌بریج (CGN 25)، یو‌اس‌اس تراکستون (CGN 35)، یو‌اس‌اس کالیفرنیا (CGN 36) و یو‌اس‌اس کارولینای جنوبی (CGN 37) با استقامت بیشتر طراحی شدند تا برد ناوهای هواپیمابری که اسکورت می‌کردند را محدود نکنند.

کلاس لیهی
کشتی‌های کلاس لیهی در اصل به عنوان رهبران ناوشکن (DLG) تعیین شده بودند، اما بعداً به عنوان ناوهای جنگی موشکی هدایت‌شونده طبقه‌بندی شدند. آن‌ها اولین کشتی‌های سطح پرتاب موشک‌های هدایت‌شونده دو طرفه در نیروی دریایی ایالات متحده بودند. طبق گفته والش، "یکی از ماموریت‌های اصلی این کشتی‌ها، مانند سلف‌هایشان، کلاس فاراگوت (DLG 6)، تشکیل بخشی از صفحه ضد هوایی و ضد زیردریایی برای گروه‌های کاری حامل بود." سایر ویژگی‌های قابل توجه ناوهای جنگی کلاس لیهی عدم وجود توپ‌های ۵ اینچی در این ناوها و معرفی "مک" بود که دودکش و دکل را ترکیب می‌کرد، جایی که رادارها برای جلوگیری از تداخل دود نصب شده بودند. یو‌اس‌اس بین‌بریج (DLGN 25/CGN 25) یک ناو جنگی موشکی هدایت‌شونده هسته‌ای کلاس لیهی بود. والش همچنین خاطرنشان می‌کند: "کلاس لیهی اولین اسکورت‌های نزدیک ناوهای هواپیمابر میدوی (CVA 41) و فورستال (CVA 59) بودند. در مقایسه با کلاس فاراگوت قبلی، استقامت افزایش یافته توانایی آن‌ها را برای همراهی با این ناوها و ارائه دفاع هوایی و زیردریایی مورد نیاز این ناوها بهبود بخشید."

کلاس بلک‌نپ
مانند کشتی‌های کلاس لیهی، کشتی‌های کلاس بلک‌نپ نیز در اصل به عنوان ناوهای فریم‌گیت DLG تعیین شده بودند و بعداً به عنوان ناوهای جنگی موشکی هدایت‌شونده طبقه‌بندی شدند. در این زمان، الکترونیک و سیستم‌های موشکی هدایت‌شونده ویژگی‌های برجسته DLGها بودند. از آنجایی که منتقدان کلاس لیهی استدلال می‌کردند که کشتی‌های این کلاس فاقد تسلیحات توپخانه‌ای کافی هستند، یک توپ ۵ اینچی/۵۴ کالیبر به جای ترریر عقب اضافه شد. با این حال، والش خاطرنشان می‌کند: "اگر پرتابگر موشک جلویی از کار بیفتد یا آسیب ببیند، تمام قابلیت‌های ضد هوایی و ضد زیردریایی این کشتی‌ها از بین می‌رود." قابل توجه است که یو‌اس‌اس بلک‌نپ (CG 26) در سال ۱۹۷۵ با یو‌اس‌اس جان اف کندی (CV 67) برخورد کرد و طبق گفته والش به طور گسترده بازسازی شد تا به عنوان ناو فرماندهی ناوگان شماره‌دار برای ناوگان ششم با افزودن مواردی مانند اتاق جنگ، ارتباطات بهبود یافته، یک دفتر و منطقه پذیرایی برای فرمانده ناوگان و گسترش منطقه فرود هلی‌کوپتر در عقب برای دریافت هلی‌کوپتر SH-3 Sea King خدمت کند.

کلاس تیکوندرگا
پرتاب یو‌اس‌اس تیکوندرگا (CG 47) در سال ۱۹۸۱ به معنای آغاز جدی عصر ایگیس بود. والش خاطرنشان می‌کند که تیکوندرگا اولین کشتی مجهز به سیستم ایگیس نبود و این افتخار در واقع به یو‌اس‌اس نورتون ساند، یک کشتی هواپیمابر اقیانوسی جنگ جهانی دوم تبدیل شده به یک کشتی آزمایش موشکی هدایت‌شونده تعلق دارد. تا به امروز، سیستم رزمی ایگیس مدرن‌ترین سیستم رزمی سطح نیروی دریایی است. از آنجایی که عنصر پرتاب موشک، برنامه‌های کامپیوتری، رادار و نمایشگرها با هم کار می‌کنند، این اولین سیستم رزمی کاملاً یکپارچه ساخته شده برای دفاع در برابر تهدیدات پیشرفته هوایی و سطحی است.

طبق فایل اطلاعاتی نیروی دریایی ایالات متحده، پیشرفت‌های فناوری در موشک استاندارد همراه با سیستم رزمی ایگیس در ناوهای جنگی کلاس تیکوندرگا، قابلیت جنگ ضد هوایی (AAW) جنگ‌افزارهای سطحی را با دقت نقطه‌ای از سطح موج تا اوج افزایش داده است. کشتی پیشرو این کلاس، یو‌اس‌اس تیکوندرگا (CG 47) تا یو‌اس‌اس توماس اس گیتس (CG 51) از رده خارج شده‌اند. طبق گفته والش، با شروع یو‌اس‌اس بانکر هیل (CG 52)، سیستم پرتاب عمودی Mark 41 (VLS) جایگزین سیستم Mark 26 در ناوهای جنگی کلاس تیکوندرگا شد. "این امر بلافاصله بار موشک را به ۱۲۲ افزایش داد و قابلیت اطمینان را نیز افزایش داد"، والش خاطرنشان می‌کند. با عمر مفید پیش‌بینی‌شده ۳۵ ساله، بسیاری از ناوهای جنگی کلاس تیکوندرگا تحت یک برنامه نوسازی قرار خواهند گرفت. به‌روزرسانی‌هایی در زیرساخت‌های محاسباتی و نمایشی، سیستم‌های بدنه، مکانیکی و الکتریکی (HM&E) و مجموعه‌های سلاح و حسگر انجام خواهد شد. علاوه بر این، سیستم‌های الکترواپتیکی کوتاه برد برای ارتقاء قابلیت‌های ضد زیردریایی به این کشتی‌ها اضافه خواهد شد. یو‌اس‌اس کاوپنز (CG 63) و یو‌اس‌اس گتیزبورگ (CG 64) نوسازی خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کردند. یو‌اس‌اس ویکسبورگ (CG 69) و یو‌اس‌اس چوسین (CG 65) نوسازی خود را در سال مالی ۲۰۱۶ آغاز خواهند کرد.

در حالی که ناوهای جنگی امروزی عمدتاً در دفاع از یا هماهنگی با گروه‌های نبرد حامل عمل می‌کنند، آن‌ها مانند سلف‌های خود می‌توانند به طور مستقل نیز عمل کنند. در واقع، اصطلاح ناو جنگی کشتی‌هایی را توصیف می‌کند که دارای این قابلیت هستند - برای گشت‌زنی مستقل از ناوگان‌های بزرگ برای محافظت از منافع ملی حیاتی، جلوگیری از تجاوز و حفظ آزادی دریاها. اما تا جایی که این وبلاگ در مورد کشتی‌هایی است که طبقه‌بندی "ناو جنگی" را به خود اختصاص داده‌اند، در واقع در مورد گروه شگفت‌انگیز دریانوردانی است که به عنوان ملوانان ناو جنگی شناخته می‌شوند که آن کشتی‌ها را به دریا بردند و به عنوان جنگجویانی در دفاع از آزادی به جایگاه افسانه‌ای دست یافتند.