اوپن آمریکا فرا رسیده است. از وبلاگ Straight Sets، نکاتی قابل تامل درباره طراحی سیستم امتیازدهی:

یک مسابقه تنیس جنگی فرسایشی است که پس از صدها امتیاز و شاید دو هزار ضربه برنده می‌شود. علاوه بر این، سیستم امتیازدهی نیز به طور قابل توجهی به نفع حتی کمی بازیکن بهتر است.
ریچاردز گفت: «این سیستم بسیار بخشنده است. شما می‌توانید اشتباه کنید و یک گیم را ببرید. یک ست را ببازید و هنوز هم در مسابقه پیروز شوید.»
فاکس گفت که سیستم امتیازدهی تنیس متفاوت است زیرا همه امتیازها ارزش یکسانی ندارند.
فاکس با اشاره به فرمت بهترین از سه، گفت: «فرض کنید در یک مسابقه نزدیک هستید و به امتیاز ست در نتیجه 5-4 می‌رسید. ممکن است تنها چهار یا پنج امتیاز شما را از حریف‌تان در کل مسابقه جدا کند. و با این حال، اگر آن امتیاز ست اول را ببرید، اساساً نیمی از مسابقه را برده‌اید. نیمی از مسابقه! و نه تنها این - حریف شما به صفر برمی‌گردد. آنها باید کاملاً از نو شروع کنند. و همین اتفاق در هر گیم، نه فقط هر ست، می‌افتد. امتیازهای بازنده به طور کامل پاک می‌شوند. بنابراین شما در طول مسابقه با نقاط فشار دائمی روبرو هستید.»

دو سطح برای ارزیابی این ادعا وجود دارد: اثر آماری و اثر انگیزشی. از نظر آماری، به نظر من اشتباه است. امتیازدهی تنیس را با امتیازدهی بسکتبال، یعنی امتیازدهی تجمعی مقایسه کنید. فرض کنید تیم андرداگ اوایل خوش‌شانس باشد و پیشی بگیرد. با امتیازدهی تنیس، فرصتی برای تثبیت این برتری اولیه با کسب یک گیم یا ست وجود دارد. با امتیازدهی تجمعی، این شانس زودگذر است زیرا قانون اعداد بزرگ احتمالاً آن را از بین می‌برد.
اثر انگیزشی برای من کمتر واضح است، اگرچه غریزه‌ام نشان می‌دهد که برعکس است. بازیکن بهتر ممکن است بتواند سطح بازی خود را در امتیازات حیاتی بالا ببرد. می‌توانیم این را به عنوان داشتن بودجه بزرگتری از تلاش برای تخصیص در امتیازات در نظر بگیریم. سپس امتیازدهی گروهی به بازیکن بهتر اجازه می‌دهد تا بداند در کدام امتیازات باید تلاش بیشتری کند. ممکن است قسمت دوم نقل قول به همین موضوع اشاره داشته باشد.


امتیاز فینال مردان سال 2005 مسابقات SAP Open، سن خوزه. برنده اندی رادیک بود و نفر دوم سیریل سولنیه.
سیستم امتیازدهی تنیس یک روش گسترده و استاندارد برای امتیازدهی مسابقات تنیس، از جمله بازی‌های غیررسمی است. برخی از مسابقات تنیس به عنوان بخشی از یک تورنمنت برگزار می‌شوند که ممکن است دسته‌های مختلفی مانند انفرادی و دونفره داشته باشد. اکثریت قریب به اتفاق این مسابقات به صورت حذفی برگزار می‌شوند، به این معنی که بازیکنان پس از یک شکست حذف می‌شوند و برنده نهایی آخرین بازیکنی است که شکستی نداشته است. به طور ایده‌آل، چنین تورنمنت‌هایی تعداد بازیکنانی برابر با توان دو دارند تا بتوانند به طور کامل یک جدول حذفی را پر کنند. در بسیاری از رویدادهای حرفه‌ای و آماتور سطح بالا، جدول‌ها بر اساس یک سیستم رتبه‌بندی شناخته شده رتبه‌بندی می‌شوند تا بهترین بازیکنان از مواجهه با یکدیگر تا دیرتر در تورنمنت جلوگیری شود. علاوه بر این، اگر به دلیل تعداد کمتر از حد مجاز بازیکنان، نیاز به دورهای استراحت باشد، معمولاً این دورها به بازیکنان با رتبه بالاتر داده می‌شوند.
یک مسابقه تنیس از امتیازها، گیم‌ها و ست‌ها تشکیل شده است. یک ست از تعدادی گیم (حداقل شش گیم) تشکیل شده است که هر کدام از امتیازها تشکیل شده‌اند. یک ست توسط اولین طرفی که شش گیم را ببرد، با حداقل دو گیم اختلاف نسبت به طرف دیگر (مثلاً 6–4 یا 7–5) برنده می‌شود. اگر ست با نتیجه 6–6 مساوی شود، معمولاً یک گیم تعیین کننده (تای‌بریک) برای تعیین برنده ست برگزار می‌شود. یک مسابقه زمانی برنده می‌شود که یک بازیکن یا تیم دونفره اکثریت تعداد ست‌های تعیین شده را ببرد. مسابقات از فرمت بهترین از سه (اولین کسی که دو ست را ببرد) یا بهترین از پنج (اولین کسی که سه ست را ببرد) استفاده می‌کنند. فرمت بهترین از پنج ست معمولاً فقط در مسابقات انفرادی مردان در تورنمنت‌های گرند اسلم استفاده می‌شود.
امتیاز گیم
توضیحات
یک گیم از دنباله‌ای از امتیازها تشکیل شده است که با سرویس یک بازیکن انجام می‌شود. یک گیم توسط اولین طرفی که حداقل چهار امتیاز را ببرد و دو امتیاز یا بیشتر نسبت به حریف خود داشته باشد، برنده می‌شود. به طور معمول، امتیاز سرویس‌کننده همیشه ابتدا گفته می‌شود و امتیاز دریافت‌کننده در مرحله بعد. امتیازدهی در تنیس غیرعادی است زیرا (به جز در تای‌بریک‌ها) هر امتیاز دارای یک نام خاص است که با مقدار امتیاز آن متفاوت است. امتیاز فعلی به صورت شفاهی قبل از هر امتیاز توسط داور یا سرویس‌کننده در صورت عدم وجود داور اعلام می‌شود.
| تعداد
امتیازهای کسب شده | نام
متناظر[1] |
| --- | --- |
| 0 | "صفر" (love) |
| 1 | "پانزده" (15) |
| 2 | "سی" (30) |
| 3 | "چهل" (40) |
| 4 | "گیم" (game) |
به عنوان مثال، اگر سرویس‌کننده تا کنون سه امتیاز در گیم برده باشد و بازیکن غیرسرویس‌کننده یک امتیاز برده باشد، امتیاز "40–15" است.
هنگامی که هر دو طرف تعداد امتیازهای یکسانی در یک گیم کسب کرده باشند - یعنی زمانی که هر طرف یک یا دو امتیاز برده باشد - امتیاز به ترتیب به عنوان "پانزده-مساوی" (15–all) و "سی-مساوی" (30–all) توصیف می‌شود. با این حال، اگر هر بازیکن سه امتیاز برده باشد، امتیاز به عنوان "دیوس" (deuce) گفته می‌شود، نه "چهل-مساوی" (40–all). از آن نقطه به بعد در گیم، هر زمان که امتیاز مساوی شود، به عنوان "دیوس" توصیف می‌شود، صرف نظر از اینکه چند امتیاز بازی شده است.
با این حال، اگر امتیاز به زبان فرانسه گفته شود (به عنوان مثال در مسابقات آزاد فرانسه)، اولین بار که "چهل-مساوی" در یک گیم رخ می‌دهد ممکن است به این صورت گفته شود ("40–A"، "quarante–A" یا "quarante partout"). پس از آن، "دیوس" ("égalité" در زبان فرانسه) برای تمام موارد دیگر که امتیاز به "چهل-مساوی" باز می‌گردد در همان گیم استفاده می‌شود.
در بازی استاندارد، امتیازدهی فراتر از امتیاز "دیوس" که در آن بازیکنان هر کدام سه امتیاز کسب کرده‌اند، مستلزم آن است که یک بازیکن باید دو امتیاز جلوتر باشد تا گیم را ببرد. این نوع امتیازدهی تنیس به عنوان "امتیاز برتری" (advantage scoring) یا "ادز" (ads) شناخته می‌شود. طرفی که پس از دیوس امتیاز بعدی را ببرد، "برتری" دارد. اگر امتیاز بعدی را از دست بدهد، امتیاز دوباره دیوس می‌شود، زیرا امتیاز مساوی است. اگر طرفی که برتری دارد امتیاز بعدی را ببرد، آن طرف گیم را برنده شده است، زیرا دو امتیاز جلوتر است. هنگامی که سرویس‌کننده بازیکنی است که برتری دارد، امتیاز ممکن است به عنوان "برتری با سرویس" (advantage in) گفته شود. هنگامی که حریف سرویس‌کننده برتری دارد، امتیاز ممکن است به عنوان "برتری با دریافت" (advantage out) گفته شود. این عبارات گاهی اوقات به "اد این" (ad in) یا "ون این" (van in) (یا "اد من") و "اد اوت" (ad out) (یا "اد تو") خلاصه می‌شوند. به طور جایگزین، از نام بازیکنان استفاده می‌شود: در تورنمنت‌های حرفه‌ای، داور امتیاز را به این صورت اعلام می‌کند (به عنوان مثال، "برتری نادال" یا "برتری ویلیامز").
در کتاب قوانین USTA (اما نه قوانین ITF)، نظر زیر وجود دارد: "صفر"، "یک"، "دو" و "سه" می‌توانند به جای "صفر"، "پانزده"، "سی" و "چهل" استفاده شوند. این امر به ویژه برای مسابقاتی که یک بازیکن بی‌تجربه دارد یا یک بازیکن زبان انگلیسی را نمی‌فهمد، مناسب است."[2]
برای تای‌بریک‌ها، نام‌ها به سادگی تعداد امتیازهای کسب شده توسط هر بازیکن است:
امتیاز تای‌بریک نام متناظر
1–0 "یک، صفر"
4–3 "چهار، سه"
4–4، 5–5، 6–6 و غیره "چهار مساوی"، "پنج مساوی"، "شش مساوی" و غیره
4–7، 10–8 و غیره "ست"
تاریخچه
منشاء امتیازهای 15، 30 و 40 به قرون وسطی فرانسه نسبت داده می‌شود. اولین اشاره در یک بالاد توسط شارل دورلئان در سال 1435 است که به quarante cinq ("چهل و پنج") اشاره دارد که منجر به 40 مدرن شد. در سال 1522، یک جمله به زبان لاتین وجود دارد، "ما در حال بردن 30 هستیم، ما در حال بردن 45 هستیم". اولین نظریه‌های ثبت شده در مورد منشاء 15 در سال 1555 و 1579 منتشر شد. با این حال، منشاء این قرارداد هنوز مبهم است.[3]
برخی معتقدند که صفحه‌های ساعت برای ثبت امتیاز در زمین استفاده می‌شد، با یک حرکت ربعی از عقربه دقیقه برای نشان دادن امتیاز 15، 30 و 45. وقتی عقربه به 60 رسید، بازی تمام شد. با این حال، برای اطمینان از اینکه بازی نمی‌تواند با یک امتیاز اختلاف در امتیاز بازیکنان برنده شود، ایده "دیوس" معرفی شد. برای اینکه امتیاز در 60 تیک صفحه ساعت باقی بماند، 45 به 40 تغییر یافت. بنابراین، اگر هر دو بازیکن 40 داشته باشند، اولین بازیکنی که امتیاز بگیرد، ده امتیاز دریافت می‌کند و این ساعت را به 50 می‌رساند. اگر آن بازیکن دوباره به طور متوالی امتیاز بگیرد، ده امتیاز دیگر دریافت می‌کند و ساعت به 60 می‌رسد که نشان‌دهنده پایان بازی است. با این حال، اگر بازیکن نتواند دو بار متوالی امتیاز بگیرد، ساعت به 40 برمی‌گردد تا "دیوس" دیگری ایجاد شود.[4][5]
اگرچه این پیشنهاد ممکن است جذاب به نظر برسد، اما اولین اشاره به امتیازدهی تنیس (همانطور که در بالا ذکر شد) در قرن پانزدهم است و در آن زمان ساعت‌ها فقط ساعت را اندازه می‌گرفتند (1 تا 12). تا حدود سال 1690 که فرار پاندولی دقیق‌تر اختراع شد، ساعت‌ها به طور منظم عقربه دقیقه نداشتند. بنابراین، مفهوم امتیازدهی تنیس که از صفحه ساعت نشأت گرفته است، نمی‌تواند از قرون وسطی آمده باشد.[6]
با این حال، ساعت کلیسای جامع ولز در انگلستان که به سال 1386 برمی‌گردد، دارای یک صفحه داخلی با 60 دقیقه و یک نشانگر دقیقه بود و هر ربع ساعت زنگ می‌زد. به همین ترتیب، ساعتی که در سال 1389 در روان فرانسه نصب شد، هر پانزده دقیقه زنگ می‌زد. تا پایان قرن چهاردهم، پیشرفته‌ترین ساعت‌ها می‌توانستند دقیقه را نشان دهند و هر ربع ساعت زنگ می‌زدند. این صفحه‌های ساعت احتمالاً برای اشراف انگلیسی و فرانسوی تا سال 1435 و 1522 آشنا بوده است. تصور کردن اینکه آنها ممکن است از یک مدل صفحه ساعت برای ثبت امتیاز استفاده کنند و امتیاز را بر اساس ربع ساعت ثبت کنند، دشوار نیست، زیرا ساعت‌ها در آن زمان زنگ می‌زدند.[7][8]
نظریه دیگری این است که نام‌گذاری امتیازها از بازی فرانسوی jeu de paume (پیش‌ساز تنیس که در ابتدا از دست به جای راکت استفاده می‌کرد) آمده است. Jeu de paume قبل از انقلاب فرانسه بسیار محبوب بود، با بیش از 1000 زمین در پاریس به تنهایی. زمین سنتی 90 فوت (pieds du roi) طول داشت و 45 فوت در هر طرف. بازیکن سرویس‌کننده پس از کسب امتیاز 15 فوت به جلوتر می‌رفت، پس از کسب امتیاز دیگر 15 فوت دیگر و با کسب امتیاز سوم 10 فوت دیگر.[9] (برای مرجع: پای فرانسوی 6.5 درصد بزرگتر از پای امپریال است.)
استفاده از "صفر" برای صفر احتمالاً از عبارت "بازی برای عشق" (playing for love) به معنای "بدون شرط‌بندی، به صورت رایگان" گرفته شده است.[10][11] توضیح دیگر این است که از عبارت فرانسوی برای "تخم مرغ" (l'œuf) گرفته شده است زیرا تخم مرغ شبیه عدد صفر است.[12][13] این امر مشابه منشاء اصطلاح "اردک" در کریکت است که ظاهراً از "تخم اردک" گرفته شده است و به بازیکنی اشاره دارد که بدون کسب امتیاز از بازی خارج شده است. احتمال دیگر از عبارت هلندی iets voor lof doen است که به معنای انجام کاری برای تمجید است و به این معنی است که هیچ شرط‌بندی پولی وجود ندارد.[14] نظریه دیگری در مورد منشاء استفاده از "صفر" از این ایده می‌آید که در ابتدای هر مسابقه، زمانی که امتیازات در صفر هستند، بازیکنان هنوز "عشق به یکدیگر" دارند.[15]
امتیازدهی جایگزین گیم ("بدون برتری")[edit]
یک جایگزین محبوب برای امتیاز برتری، که امروزه در مسابقات نمایشی و همچنین در تورنمنت‌های حرفه‌ای در دونفره استفاده می‌شود، امتیازدهی "بدون برتری" (no-advantage) یا "بدون ادز" (no-ad) است که توسط جیمز ون آلن ایجاد شده است تا زمان بازی را کوتاه کند.[16] امتیازدهی بدون برتری روشی است که در آن اولین بازیکنی که به چهار امتیاز برسد، گیم را در هر شرایطی می‌برد. امتیازدهی بدون برتری نیاز به برتری دو امتیازی بازیکن پس از تساوی را از بین می‌برد. بنابراین، اگر گیم با نتیجه مساوی باشد، بازیکنی که امتیاز بعدی را ببرد، گیم را می‌برد. این روش امتیازدهی در بیشتر مسابقات World TeamTennis استفاده می‌شود.[17][18] هنگامی که این سبک بازی اجرا می‌شود، دریافت‌کننده در دیوس حق انتخاب می‌کند که از کدام سمت زمین (دیوس یا اد) سرویس را دریافت کند. با این حال، در دونفره مختلط بدون ادز، هر جنسیت همیشه به جنسیت مشابه در امتیاز گیم و در امتیاز نهایی تای‌بریک سرویس می‌کند.[19]
امتیازدهی هندیکپ
در اوایل قرن بیستم، معمول بود که تورنمنت‌ها رویدادهای هندیکپ را در کنار رویدادهای اصلی داشته باشند. در رویدادهای هندیکپ، به بازیکن کم‌مهارت‌تر تعداد مشخصی امتیاز در هر گیم داده می‌شود. این کار برای ایجاد یک مسابقه رقابتی بین بازیکنان با سطوح مهارت مختلف انجام می‌شود. این هندیکپ‌ها از دو عدد جدا شده توسط یک نقطه تشکیل شده‌اند: "A.B"، که در آن "A" امتیاز شروع بازیکن و "B" تعداد گیم‌هایی است که بازیکن در آن یک امتیاز اضافی دریافت می‌کند.
به عنوان مثال، بازیکنی با هندیکپ "15.2" هر گیم را با امتیاز "15" شروع می‌کند. در هر سری از شش گیم، بازیکن همچنین در دو گیم یک امتیاز اضافی دریافت می‌کند. بنابراین، آنها دو گیم از هر شش گیم را با "30" و چهار گیم باقی‌مانده از هر شش گیم را با "15" شروع می‌کنند.
این رتبه‌بندی‌های هندیکپ که در آن یک بازیکن امتیاز دریافت می‌کند می‌تواند با یک "R" در جلو نشان داده شود، که در آن "R" نشان می‌دهد که بازیکن در حال دریافت امتیاز است. همچنین امکان دارد یک سیستم هندیکپ وجود داشته باشد که در آن بازیکن به دلیل مهارت بالاتر امتیاز بدهکار باشد، که در این صورت از همان سیستم دو عددی نیز استفاده می‌شود. این هندیکپ‌های بدهکار با یک "O" در جلو که مخفف "بدهکار" است، نشان داده می‌شوند.[20]
امتیاز ست
توضیحات
در تنیس، یک ست از دنباله‌ای از گیم‌ها تشکیل شده است که با نقش‌های سرویس و دریافت متناوب بازی می‌شوند. دو نوع فرمت ست وجود دارد که به انواع امتیازدهی متفاوتی نیاز دارند.[1]
یک ست برتری تا زمانی که یک بازیکن یا تیم حداقل شش گیم را ببرد و آن بازیکن یا تیم دو گیم بیشتر از حریف(های) خود داشته باشد، بازی می‌شود. ست بدون تای‌بریک ادامه می‌یابد تا زمانی که یک بازیکن یا تیم ست را با دو گیم برنده شود. ست‌های برتری دیگر تحت قوانین انجمن تنیس ایالات متحده[21] یا در مسابقات آزاد استرالیا از سال 2019[22] بازی نمی‌شوند و از سال 2022 برای تمام تورنمنت‌های دیگر، از جمله مسابقات آزاد فرانسه، فد کاپ و المپیک. از سال 2019 تا 2021، ویمبلدون از یک سیستم امتیازدهی منحصر به فرد برای ست آخر استفاده می‌کرد که در آن بازیکنان پس از 6–6 به بازی ادامه می‌دادند تا زمانی که یک بازیکن دو گیم جلوتر باشد (مانند یک ست برتری)؛ با این حال، اگر بازیکنان به 12–12 رسیدند، یک تای‌بریک هفت امتیازی برای تعیین برنده بازی می‌شد. دونفره مختلط در مسابقات گرند اسلم (به جز ویمبلدون که فرمت سه ست است) از یک تای‌بریک جایگزین به عنوان ست سوم استفاده می‌کند - گاهی اوقات به عنوان فرمت "بهترین از دو" نامیده می‌شود.
یک ست تای‌بریک با همان قوانین ست برتری بازی می‌شود، به جز اینکه وقتی امتیاز به 6–6 می‌رسد، یک گیم تای‌بریک ("تای‌بریک") برای تعیین ست بازی می‌شود. به طور معمول، تای‌بریک تا زمانی که یک طرف حداقل هفت امتیاز را با اختلاف دو یا بیشتر امتیاز ببرد، ادامه می‌یابد. با این حال، بسیاری از تای‌بریک‌ها با الزامات امتیازهای مختلف تای‌بریک، مانند 8 یا 10 امتیاز، بازی می‌شوند. اغلب، یک تای‌بریک هفت امتیازی زمانی که امتیاز ست 6–6 مساوی است برای تعیین برنده ست بازی می‌شود. اگر امتیاز تای‌بریک به 6–6 برسد، بازیکنی که دو امتیاز بعدی را ببرد، ست را می‌برد.[23]
برخلاف گیم‌ها، امتیازهای ست به روش معمولی (1، 2، 3 و غیره) شمارش می‌شوند، به جز اینکه بردن صفر گیم "صفر" نامیده می‌شود. امتیاز در پایان هر گیم اعلام می‌شود، با امتیاز پیشرو ابتدا (به عنوان مثال، "A با نتیجه 3–2") یا به صورت "X–مساوی". هنگامی که یک بازیکن یک ست را می‌برد، به عنوان "گیم و ست اول"، "گیم و ست دوم" و غیره اعلام می‌شود.
| امتیازهای ست مثال | نام
متناظر |
| --- | --- |
| 1–0 | "یک-صفر" |
| 4–4 | "چهار مساوی" |
| 6–3 | "گیم و ست، شش-سه" |
در دونفره، سرویس بین تیم‌ها متناوب است. یک بازیکن برای کل گیم سرویس یک گیم را انجام می‌دهد، با این که بازیکن هم‌تیمی او برای کل گیم سرویس تیم بعدی سرویس می‌کند. بازیکنان تیم دریافت‌کننده در هر امتیاز به طور متناوب سرویس را دریافت می‌کنند، با این که هر بازیکن تیم دریافت‌کننده اعلام می‌کند که کدام سمت زمین (دیوس یا اد) را برای کل ست دریافت می‌کند. تیم‌ها هر گیم گیم سرویس را متناوب می‌کنند.
مقایسه
ست‌های برتری گاهی اوقات بسیار طولانی‌تر از ست‌های تای‌بریک ادامه می‌یابند. مسابقه سال 2010 ویمبلدون بین جان ایسنر و نیکولاس ماهوت، طولانی‌ترین مسابقه تنیس حرفه‌ای در تاریخ، با برتری ایسنر در ست پنجم با نتیجه 70–68 به پایان رسید. این مسابقه در مجموع 11 ساعت و 5 دقیقه طول کشید، که ست پنجم به تنهایی 8 ساعت و 11 دقیقه طول کشید.
با این حال، حتی ست‌های تای‌بریک نیز می‌توانند طولانی شوند. به عنوان مثال، هنگامی که بازیکنان به امتیاز ست 6–6 و همچنین امتیاز تای‌بریک 6–6 می‌رسند، بازی باید ادامه یابد تا زمانی که یک بازیکن دو امتیاز جلوتر باشد، که می‌تواند زمان زیادی طول بکشد. ست‌هایی که با تای‌بریک تعیین می‌شوند، معمولاً به طور قابل توجهی کوتاه‌تر از ست‌های برتری طولانی هستند.
ست توسط اولین بازیکنی (یا تیمی) که حداقل شش گیم را برده و حداقل دو گیم بیشتر از حریف خود داشته باشد، برنده می‌شود. به طور سنتی، ست‌ها تا زمانی که هر دو معیار برآورده شوند، بازی می‌شدند، بدون حداکثر تعداد گیم. برای کوتاه کردن مسابقات، جیمز ون آلن یک سیستم تای‌بریک ایجاد کرد که در اوایل دهه 1970 به طور گسترده معرفی شد. اگر امتیاز به 6–5 (یا 5–6) برسد، یک گیم دیگر بازی می‌شود. اگر بازیکن پیشرو این گیم را ببرد، ست با نتیجه 7–5 (یا 5–7) برنده می‌شود. اگر بازیکن عقب‌مانده گیم را ببرد، امتیاز به 6–6 مساوی می‌شود و یک گیم تای‌بریک ویژه بازی می‌شود. برنده تای‌بریک ست را با نتیجه 7–6 (یا 6–7) می‌برد.
گاهی اوقات، یک ست تای‌بریک برای ست نهایی یک مسابقه استفاده نمی‌شود و به جای آن از یک ست برتری استفاده می‌شود. در این حالت، ست نهایی تا زمانی که یک بازیکن یا تیم دو گیم بیشتر از حریف خود ببرد، بازی می‌شود. از بین قهرمانی‌های بزرگ تنیس، این فقط در مسابقات آزاد فرانسه اعمال می‌شود. در مسابقات آزاد آمریکا، یک تای‌بریک در ست تعیین کننده (ست پنجم برای مردان، ست سوم برای زنان) در نتیجه 6–6 بازی می‌شود. در ویمبلدون از سال 2019 تا 2021، یک تای‌بریک در صورت رسیدن امتیاز به 12–12 در ست نهایی بازی می‌شد. در مسابقات آزاد استرالیا، یک تای‌بریک "اول به 10" در ست تعیین کننده در صورت رسیدن به 6–6 بازی می‌شود.[24][25] (هنگامی که تای‌بریک برای اولین بار در سال 1971 در ویمبلدون معرفی شد، در امتیاز 8–8 به جای 6–6 اعمال می‌شد.) مسابقات آزاد آمریکا قبلاً "شنبه فوق‌العاده" داشت که در آن دو نیمه نهایی مردان و فینال زنان در روز شنبه دوم رویداد بازی می‌شدند؛ بنابراین، تای‌بریک منطقی‌تر بود، جایی که استراحت بازیکن و زمان‌بندی مهم‌تر است.
در سال 2022 - از طرف مسابقات آزاد استرالیا، مسابقات آزاد فرانسه، ویمبلدون و مسابقات آزاد آمریکا - هیئت مدیره گرند اسلم تصمیم مشترک گرفت که یک تای‌بریک 10 امتیازی را در تمام مسابقات گرند اسلم بازی کند، که در صورت رسیدن امتیاز به 6–6 در ست نهایی بازی می‌شود.[26] در صورتی که گیم تای‌بریک با نتیجه 9–9 مساوی شود، بازیکنی که بعداً دو امتیاز جلوتر باشد، برنده می‌شود.
امتیازدهی گیم تای‌بریک
در امتیاز گیم 6–6، یک ست اغلب با یک گیم اضافی به نام "تای‌بریک دوازده امتیازی" (یا به سادگی "تای‌بریک") تعیین می‌شود. فقط یک گیم دیگر برای تعیین برنده ست بازی می‌شود؛ امتیاز ست به صورت 7–6 یا 6–7 (اگرچه می‌تواند 6–6 باشد اگر یک بازیکن قبل از تکمیل شدن بازنشسته شود).[27]
امتیازها با استفاده از اعداد معمولی شمارش می‌شوند. ست توسط بازیکنی که حداقل هفت امتیاز را در تای‌بریک کسب کرده و حداقل دو امتیاز بیشتر از حریف خود داشته باشد، برنده می‌شود. به عنوان مثال، اگر امتیاز 6–5 باشد و بازیکنی که شش امتیاز دارد امتیاز بعدی را ببرد، هم تای‌بریک (هفت امتیاز به پنج) و هم ست (هفت گیم به شش) را می‌برد. اگر بازیکنی که پنج امتیاز دارد به جای آن امتیاز را ببرد (برای امتیاز 6–6)، تای‌بریک ادامه می‌یابد و نمی‌تواند در امتیاز بعدی برنده شود (7–6 یا 6–7)، زیرا هیچ بازیکنی دو امتیاز جلوتر نخواهد بود. در امتیازدهی ست، گاهی اوقات امتیازهای تای‌بریک همراه با تعداد گیم‌ها نشان داده می‌شوند (به عنوان مثال، 7–610–8). روش دیگری برای فهرست کردن امتیاز تای‌بریک، فهرست کردن فقط امتیازهای بازنده است. به عنوان مثال، اگر امتیاز ست به صورت 7–6(8) فهرست شود، امتیاز تای‌بریک 10–8 بوده است (زیرا هشت امتیاز بازنده است و برنده باید دو امتیاز جلوتر باشد). به طور مشابه، 7–6(3) به این معنی است که امتیاز تای‌بریک 7–3 بوده است.
بازیکنی که به طور معمول پس از 6–6 سرویس می‌کند، اولین کسی است که در تای‌بریک سرویس می‌کند و تای‌بریک به عنوان یک گیم سرویس برای این بازیکن در نظر گرفته می‌شود. سرویس‌کننده از زمین دیوس شروع به سرویس می‌کند و یک امتیاز سرویس می‌کند. سپس، سرویس به حریف سرویس‌کننده اول تغییر می‌کند. هر بازیکن سپس دو امتیاز متوالی را برای بقیه تای‌بریک سرویس می‌کند. اولین امتیاز از هر توالی دو امتیازی از زمین برتری سرویس‌کننده شروع می‌شود و دومی از زمین دیوس شروع می‌شود. به این ترتیب، مجموع امتیازها در هنگام سرویس از زمین دیوس زوج است. پس از هر شش امتیاز، بازیکنان طرف زمین را تغییر می‌دهند؛ توجه داشته باشید که تغییر طرف در طول تای‌بریک در وسط توالی دو امتیازی سرویس‌کننده رخ می‌دهد. پس از تای‌بریک، بازیکنان دوباره طرف زمین را تغییر می‌دهند، زیرا امتیاز ست همیشه فرد است (13 گیم).
یک سیستم تای‌بریک جایگزین به نام "تای‌بریک کومان" گاهی اوقات توسط انجمن تنیس ایالات متحده استفاده می‌شود. امتیازدهی یکسان است، اما تغییر طرف‌ها پس از امتیاز اول و سپس پس از هر چهار امتیاز رخ می‌دهد. این رویکرد به سرویس‌کننده‌های تیم‌های دونفره اجازه می‌دهد تا از همان سمت زمین در طول ست به سرویس ادامه دهند. همچنین، مزیت عناصر (به عنوان مثال، باد و خورشید) که می‌تواند شش امتیاز اول یک تای‌بریک را به یک طرف بدهد، کاهش می‌یابد. سیستم تای‌بریک دیگری به نام "تای‌بریک فوق‌العاده" شامل رسیدن یک بازیکن به مجموع 10 امتیاز است. بازیکن باید دو امتیاز جلوتر باشد، بنابراین حداکثر امتیاز وجود ندارد. یک امتیاز نزدیک معمولی ممکن است 10–8 به نظر برسد.[28]
در ویمبلدون، تا زمانی که امتیاز به 12–12 برسد، تای‌بریک در ست نهایی بازی نمی‌شد. در مسابقات آزاد استرالیا، یک تای‌بریک در ست نهایی در نتیجه 6–6 بازی می‌شد، اما تا زمانی که یک بازیکن به ده امتیاز برسد و دو امتیاز جلوتر باشد، ادامه می‌یافت. مسابقات آزاد آمریکا از یک تای‌بریک "اول به هفت" معمولی در نتیجه 6–6 در ست نهایی استفاده می‌کرد. مسابقات آزاد فرانسه تنها مسابقه بزرگ یا حرفه‌ای بود که از هیچ نوع تای‌بریکی برای ست نهایی استفاده نمی‌کرد و تا نسخه 2022 به عنوان یک ست برتری بازی می‌شد. در مارس 2022، مسابقات آزاد فرانسه و تمام مسابقات بزرگ دیگر فرمت "تای‌بریک 10 امتیازی" را در صورت رسیدن امتیاز به 6–6 در ست نهایی پذیرفتند.[29]
تاریخچه تای‌بریک
تای‌بریک - که معمولاً به سادگی "تای‌بریک" نامیده می‌شود - توسط جیمز ون آلن اختراع شد و در سال 1965 به عنوان یک آزمایش در تورنمنت حرفه‌ای که او در نیوپورت، رود آیلند حمایت مالی می‌کرد، معرفی شد،[30] پس از یک تلاش ناموفق قبلی برای تسریع بازی با استفاده از سیستم امتیازدهی ساده شده "ون آلن" (VASSS) خود. برای دو سال قبل از عصر باز، در سال‌های 1955 و 1956، مسابقات حرفه‌ای ایالات متحده در کلیولند، اوهایو، با قوانین VASSS بازی شد. امتیازدهی مشابه تنیس روی میز بود، با ست‌هایی که تا 21 امتیاز بازی می‌شدند و بازیکنان به طور متناوب پنج سرویس می‌کردند، بدون سرویس دوم. این قوانین تا حدی برای محدود کردن اثربخشی سرویس قدرتمند قهرمان حاکم، پانچو گونز، ایجاد شده بودند. حتی با قوانین جدید، گونز در فینال هر دو تورنمنت پانچو سگورا را شکست داد. با این حال، طرفداران حاضر در مسابقات ترجیح می‌دادند قوانین سنتی را داشته باشند و در سال 1957 تورنمنت به روش امتیازدهی قدیمی بازگشت.[31]
ون آلن اختراع خود را "تای‌بریک" نامید و دو نسخه مختلف را پیشنهاد کرد: تای‌بریک "بهترین از نه امتیاز" و تای‌بریک "بهترین از دوازده امتیاز".[30]
تای‌بریک "بهترین از نه امتیاز" حداکثر نه امتیاز طول می‌کشد و به بازیکنی که اولین امتیاز پنج امتیاز را کسب کند، برنده می‌شود، حتی اگر بازیکن دیگر از قبل چهار امتیاز داشته باشد: حاشیه پیروزی می‌تواند یک امتیاز باشد. از آنجایی که این تای‌بریک باید پس از حداکثر نه امتیاز به پایان برسد، ون آلن آن را "تای‌بریک مرگ ناگهانی" نیز نامید (اگر و زمانی که امتیاز به 4–4 برسد، هر دو بازیکن همزمان با امتیاز ست و امتیاز مسابقه روبرو می‌شوند). این نوع تای‌بریک اولین حضور خود در گرند اسلم را در مسابقات آزاد آمریکا 1970 داشت، جایی که تا سال 1974 استفاده می‌شد. همچنین برای مدتی در مدار ویرجینیا اسلیمز و تنیس کالج آمریکا استفاده می‌شد. این فرمت هنوز در World TeamTennis استفاده می‌شود.
تای‌بریک "بهترین از دوازده امتیاز" حداقل هفت امتیاز طول می‌کشد. این رایج‌ترین و پرکاربردترین تای‌بریک امروزی است. از آنجایی که تا زمانی که یک بازیکن به هفت امتیاز برسد و حداقل دو امتیاز جلوتر باشد، به پایان می‌رسد، می‌تواند در هفت امتیاز به پایان برسد. با این حال، به دلیل این حاشیه دو امتیازی مورد نیاز، می‌تواند فراتر از 12 امتیاز نیز برود - گاهی اوقات بسیار بیشتر. به دلیل این امر، ون آلن آن را به طور تحقیرآمیز "مرگ تدریجی" نامید، در مقابل "تای‌بریک مرگ ناگهانی" که توصیه و ترجیح می‌داد.
انگیزه استفاده از نوعی روش تای‌بریک پس از یک مبارزه حماسی در سال 1969 در ویمبلدون بین پانچو گونز و چارلی پاسارل افزایش یافت. این یک مسابقه 5 ست بود که 5 ساعت و 12 دقیقه طول کشید و دو روز به طول انجامید. در ست پنجم، گونز 41 ساله تمام هفت امتیاز مسابقه را که پاسارل در برابر او داشت، برنده شد و دو بار از شکست 0–40 بازگشت. امتیاز نهایی 22–24، 1–6، 16–14، 6–3، 11–9 به نفع گونز بود.
تای‌بریک یک "خط پایان" مشخص را به تنیس داد.
در ادامه، "ست نهایی" به معنای ست پنجم در مسابقات بهترین از پنج و ست سوم در مسابقات بهترین از سه است.
در سال 1970، مسابقات آزاد آمریکا قانون تای‌بریک نه امتیازی را برای تمام ست‌هایی که به 6–6 می‌رسند، هم در انفرادی و هم در دونفره معرفی کرد. فرمت 12 امتیازی تای‌بریک در سال 1975 معرفی شد.
در سال 1971، ویمبلدون قانون تای‌بریک 12 امتیازی را در صورت رسیدن امتیاز به 8–8 در گیم‌ها اعمال کرد، مگر اینکه ست به گونه‌ای باشد که یک بازیکن بتواند با بردن آن، مسابقه را ببرد.[32]
در سال 1979، ویمبلدون قوانین خود را تغییر داد تا یک تای‌بریک (12 امتیازی) در صورت رسیدن به 6–6 در ست، به جز ست نهایی بازی شود.
در سال 1989، کاپ دیویس قانون تای‌بریک را در تمام ست‌ها به جز ست نهایی پذیرفت و سپس در سال 2016 آن را به ست نهایی نیز گسترش داد.
در سال 2001، مسابقات آزاد استرالیا تای‌بریک را در ست نهایی در مسابقات انفرادی و دونفره مردان و زنان اعمال کرد. مسابقات آزاد فرانسه در سال 2007 از آن پیروی کرد.
در سال 2001، مسابقات آزاد استرالیا ست تعیین کننده دونفره مختلط را با یک تای‌بریک "هجده امتیازی" جایگزین کرد - گاهی اوقات به عنوان "تای‌بریک بهترین از دو" نامیده می‌شود.[33] با وجود برخی انتقادات از این تغییر توسط طرفداران و بازیکنان سابق[34]، مسابقات آزاد آمریکا (از سال 2003) و مسابقات آزاد فرانسه (از سال 2007) از همان فرمت برای دونفره مختلط پیروی کردند. ویمبلدون همچنان یک مسابقه بهترین از سه را بازی می‌کند.
به همین ترتیب، تور ATP فرمت تای‌بریک را برای مسابقات دونفره در سال 2006 معرفی کرد. تور WTA در سال 2007 از آن پیروی کرد.
ست‌های تای‌بریک اکنون در تمام سطوح بازی تقریباً فراگیر هستند، برای تمام ست‌های یک مسابقه؛ با این حال، تای‌بریک یک عنصر اجباری در هر ست نیست و فرمت واقعی ست‌ها و تای‌بریک‌ها به مدیر تورنمنت در تورنمنت‌ها و در مسابقات خصوصی بستگی دارد، به توافق بازیکنان قبل از بازی. تای‌بریک‌های ست نهایی در مسابقات آزاد استرالیا در سال 2019، مسابقات آزاد فرانسه در سال 2022، ویمبلدون در سال 2019، فد کاپ در سال 2019، کاپ دیویس در سال 2016 و المپیک در سال 2016 پذیرفته شدند. مسابقات آزاد آمریکا از دهه 1970 از آن استفاده می‌کرد و تنها مسابقه بزرگ بود که از تای‌بریک در ست نهایی برای انفرادی از سال 1970 تا 2018 استفاده می‌کرد. با این حال، مسابقات آزاد استرالیا و مسابقات آزاد فرانسه نیز از تای‌بریک ست نهایی در انفرادی و دونفره استفاده می‌کنند.
پس از انتقاد از دو نیمه نهایی طولانی در مسابقات مردان سال 2018، ویمبلدون اعلام کرد که مسابقات 2019 از تای‌بریک ست نهایی در صورت رسیدن امتیاز به 12–12 استفاده خواهد کرد.[35][36] اولین مورد در دور سوم مسابقات دونفره مردان بود، با پیروزی هنری کانتینن و جان پیرز بر راجیو رام و جو سالزبری.[37]
بلافاصله پس از اعلام معرفی تای‌بریک ست نهایی ویمبلدون، مسابقات آزاد استرالیا نیز برای تورنمنت 2019 خود یک "تای‌بریک فوق‌العاده" را در 6–6 در ست نهایی (هم برای انفرادی و هم برای دونفره) معرفی کرد و فرمت قبلی را که در آن ست نهایی تا زمانی که یک بازیکن دو گیم جلوتر باشد، ادامه می‌یابد، جایگزین کرد. فرمت جدید برای ست نهایی مشابه "تای‌بریک 12 امتیازی" است، اما برنده باید دو امتیاز جلوتر باشد (و می‌تواند فراتر از 12 امتیاز باشد). تنیس استرالیا این را "تای‌بریک 10 امتیازی" نامیده است.[22] قبل از سال 2022، مسابقات آزاد فرانسه تنها مسابقه بزرگ یا تورنمنت حرفه‌ای بود که از هیچ نوع تای‌بریکی برای ست نهایی استفاده نمی‌کرد.
این منجر به چهار سیستم امتیازدهی ست نهایی مختلف در مسابقات بزرگ شد. این در مارس 2022 به پایان رسید، زمانی که ATP، WTA و ITF به طور مشترک تصمیم گرفتند که یک تای‌بریک 10 امتیازی را در تمام مسابقات بزرگ در صورت رسیدن امتیاز به 6–6 در ست نهایی بازی کنند.[39] IOC از این فرمت از بازی‌های المپیک تابستانی 2020 در سال 2021 استفاده کرده است؛ با این حال، گیم سیزدهم هر ست دارای یک تای‌بریک 7 امتیازی است.
فرمت ست جایگزین
در حالی که ست‌های سنتی تا زمانی که یک بازیکن حداقل شش گیم را با اختلاف حداقل دو گیم ببرد، بازی می‌شوند، فرمت‌های جایگزین ست نیز وجود دارد.
یک فرمت جایگزین ست رایج، ست حرفه‌ای هشت یا نه گیم است که تا زمانی که یک بازیکن هشت یا نه گیم را ببرد (به جای شش) با اختلاف دو گیم بازی می‌شود. تای‌بریک در نتیجه 8 یا 9 گیم بازی می‌شود. در حالی که این فرمت در مسابقات حرفه‌ای مدرن یا قوانین ITF استفاده نمی‌شود، معمولاً در لیگ‌های آماتور مختلف و تنیس دبیرستانی به عنوان جایگزینی کوتاه‌تر برای مسابقه بهترین از سه استفاده می‌شود، اما طولانی‌تر از یک ست تای‌بریک سنتی. علاوه بر این، ست‌های هشت گیم در دونفره تا فصل 2014–2015 در تمام مسابقات دوئل کالج Division I استفاده می‌شدند.[16]
فرمت ست جایگزین دیگر، "ست‌های کوتاه" است که تا زمانی که یک بازیکن چهار گیم را با اختلاف دو گیم ببرد، بازی می‌شود. در این فرمت، تای‌بریک در نتیجه 4–4 بازی می‌شود. ITF این جایگزین را در قوانین تنیس خود به عنوان یک گزینه قابل قبول در نظر گرفته است.[1]
فرمت ست جایگزین دیگر در World TeamTennis دیده می‌شود، که در آن برنده یک ست اولین بازیکنی است که پنج گیم را ببرد و یک تای‌بریک 9 امتیازی در نتیجه 4–4 بازی می‌شود.
امتیاز مسابقه
توضیحات
برنده طرفی است که بیش از نیمی از ست‌ها را ببرد و مسابقه به محض رسیدن به این نتیجه به پایان می‌رسد. مسابقات مردان ممکن است بهترین از سه یا پنج ست باشند، در حالی که مسابقات زنان و دونفره معمولاً بهترین از سه ست هستند.
تغییر سرویس بین گیم‌ها در طول مسابقه بدون توجه به ست‌ها ادامه می‌یابد، اما طرف‌ها پس از هر گیم فردی در یک ست (از جمله گیم آخر) تغییر می‌کنند. به عنوان مثال، اگر ست دوم یک مسابقه با نتیجه 6–4، 1–6 به پایان برسد، طرف‌ها تغییر می‌کنند زیرا گیم آخر بازی شده گیم هفتم (فرد) ست بود و با وجود اینکه گیم شانزدهم (زوج) مسابقه بود. حتی زمانی که یک ست با یک گیم فردی به پایان می‌رسد، طرف‌ها پس از گیم اول ست بعدی تغییر می‌کنند. یک گیم تای‌بریک به عنوان یک گیم واحد برای اهداف این تغییر در نظر گرفته می‌شود. از آنجایی که تای‌بریک‌ها همیشه با امتیاز 7–6 به پایان می‌رسند، تغییر زمین پس از تای‌بریک وجود دارد. این تغییر در ست بعدی رخ می‌دهد.
امتیاز مسابقه ممکن است به سادگی با ست‌های برنده شده بیان شود یا با امتیازات در هر ست به طور جداگانه بیان شود. در هر صورت، امتیاز برنده مسابقه ابتدا ذکر می‌شود. به عنوان مثال: در فرمت کوتاه‌تر، یک مسابقه ممکن است به صورت 3–1 (یعنی سه ست به یک) فهرست شود. در فرمت دوم، این مسابقه ممکن است به صورت "7–5، 6–7(4–7)، 6–4، 7–6(8–6)" توصیف شود. (همانطور که در بالا ذکر شد، یک فرم جایگزین برای نوشتن امتیاز تای‌بریک فقط امتیاز بازنده را فهرست می‌کند - به عنوان مثال، "7–6(6)" برای ست چهارم در مثال.) این مسابقه با نتیجه سه ست به یک برنده شد، با برنده مسابقه که ست دوم را در یک تای‌بریک برنده شد. اعداد داخل پرانتز، که معمولاً در امتیازهای چاپی گنجانده می‌شوند اما هنگام صحبت کردن حذف می‌شوند، امتیاز تای‌بریک را نشان می‌دهند.
امتیاز کل
از آنجایی که تنیس به صورت ست به ست و گیم به گیم امتیازدهی می‌شود، یک بازیکن ممکن است مسابقه را با وجود بردن بیشتر امتیازات و/یا گیم‌های بازی شده ببازد.
به عنوان مثال، بازیکنی را در نظر بگیرید که شش گیم در هر دو ست را با امتیاز گیم-30 برنده می‌شود. برنده 4×12 = 48 امتیاز و بازنده 2×12 = 24 امتیاز کسب کرده است. فرض کنید که بازنده چهار گیم در هر ست را با امتیاز گیم-صفر برنده می‌شود. بازنده 4×8 = 32 امتیاز و برنده صفر در آن گیم‌ها کسب کرده است. امتیاز نهایی برتری 6–4، 6–4 است؛ امتیاز کل 48–56.
مثالی از این در عمل، مسابقه تاریخی ایسنر-ماهوت در دور اول ویمبلدون در سال 2010 است. جان ایسنر از آمریکا نیکولاس ماهوت از فرانسه را شکست داد (6–4، 3–6، 6–7(7–9)، 7–6(7–3)، 70–68) با وجود اینکه ماهوت 502 امتیاز در مقابل 478 امتیاز ایسنر کسب کرده بود.[40]
امتیاز کل گیم‌ها
به همین ترتیب، یک بازیکن ممکن است مسابقه را با وجود بردن بیشتر گیم‌های بازی شده (یا بردن مسابقه با وجود باختن بیشتر گیم‌ها) ببرد. راجر فدرر در فینال ویمبلدون 2009 اندی رادیک را شکست داد (5–7، 7–6(8–6)، 7–6(7–5)، 3–6، 16–14) با وجود اینکه رادیک 39 گیم در مقابل 38 گیم فدرر برنده شد. راجر فدرر فینال ویمبلدون 2019 را با وجود بردن گیم‌های بیشتر (و در واقع امتیازات) از نواک جوکوویچ باخت.
اعلام امتیاز
هنگام بازی یک مسابقه، معمولاً بهتر است هر امتیاز را با صدای بلند با حریف خود گزارش دهید تا از تعارض جلوگیری شود. در طول یک گیم، سرویس‌کننده مسئولیت اعلام امتیاز گیم را قبل از سرویس دارد. این کار با اعلام امتیاز سرویس‌کننده ابتدا انجام می‌شود. به عنوان مثال، اگر سرویس‌کننده سه امتیاز اول گیم سرویس را از دست بدهد، سرویس‌کننده می‌گوید "صفر-40". این کار باید هر بار انجام شود.
پس از اتمام یک ست، سرویس‌کننده قبل از سرویس برای گیم اول ست بعدی، امتیازات ست‌های تکمیل شده در مسابقه را اعلام می‌کند و ابتدا امتیازات خود را بیان می‌کند. اگر سرویس‌کننده دو ست اول را برده باشد، سرویس‌کننده می‌گوید، "دو-صفر، ست جدید". اگر سرویس‌کننده دو ست اول را باخته باشد، سرویس‌کننده می‌گوید، "صفر-دو، ست جدید". پس از اتمام مسابقه، هر بازیکنی، وقتی از او امتیاز خواسته می‌شود، ابتدا امتیازات خود را اعلام می‌کند.
مثال
به عنوان مثال، مسابقه‌ای بین ویکتوریا آزارنکا و آنا ایوانوویچ را در نظر بگیرید. آزارنکا ست اول را با نتیجه 6–4 می‌برد، ایوانوویچ ست بعدی را با نتیجه 7–6 (بردن تای‌بریک 7–4) می‌برد و آزارنکا ست نهایی را با نتیجه 6–0 می‌برد.
در پایان هر ست، داور برنده هر ست را اعلام می‌کند:
گیم، ست اول، آزارنکا.
گیم، ست دوم، ایوانوویچ.
در پایان مسابقه، نتیجه به این صورت اعلام می‌شود:
گیم، ست، مسابقه، (ویکتوریا) آزارنکا، دو ست به یک، شش-چهار، شش-هفت، شش-صفر.
نتیجه به صورت زیر نوشته می‌شود:
 ویکتوریا آزارنکا در مقابل آنا ایوانوویچ 6–4، 6–7(4–7)، 6–0
امتیاز همیشه به صورت احترام به برنده مسابقه نوشته و اعلام می‌شود. امتیاز تای‌بریک در اعلام نتیجه نهایی گنجانده نمی‌شود؛ به سادگی "هفت-شش" یا "شش-هفت" گفته می‌شود، صرف نظر از امتیاز در تای‌بریک.
اگر مسابقه به دلیل بازنشستگی یا محرومیت (دیفالت) یک بازیکن به طور زودهنگام به پایان برسد، امتیاز جزئی در آن زمان به عنوان امتیاز نهایی اعلام می‌شود و بازیکن باقی‌مانده به عنوان برنده اسمی در نظر گرفته می‌شود. به عنوان مثال، نتیجه فینال مسابقات آزاد قهرمانی 2012 به صورت زیر نوشته و اعلام شد:
 مارین چیلیچ در مقابل دیوید نالباندیان 6–7(3–7)، 4–3 (دیفالت)
نقض کد، رفتار نامناسب، دیفالت، آقای (دیوید) نالباندیان.
تنوع و اصطلاحات عامیانه
در بازی غیررسمی تنیس، به ویژه در باشگاه‌های تنیس در ایالات متحده (و سایر کشورهای انگلیسی زبان)، اعلام امتیازها اغلب با استفاده از اختصارات کوتاه می‌شود. به عنوان مثال، امتیاز 15 با "پنج" یا در برخی موارد "پانزده" جایگزین می‌شود. "صفر" اغلب به جای "صفر" استفاده می‌شود. به طور مشابه، امتیازهای 30 و 40 ممکن است گاهی اوقات به ترتیب به عنوان "سه" یا "چهار" گفته شوند. امتیاز 15–مساوی ممکن است گاهی اوقات به عنوان "پنج" اعلام شود. برای سردرگمی بیشتر در اعلام امتیاز، امتیاز 30–مساوی (30–30) ممکن است اغلب به عنوان "دیوس" گفته شود و امتیاز بعدی به عنوان "برتری با سرویس" یا "برتری با دریافت" (یا "اد من" یا "اد تو") نامیده شود، بسته به اینکه کدام بازیکن (یا تیم) امتیاز را برده است. منطق این امر این است که امتیاز 30–مساوی به طور موثری همان دیوس (40–40) است، زیرا برای بردن گیم باید دو امتیاز بعدی را برنده کرد.
کارت امتیاز
نمونه کارت امتیاز، از مسابقه ایسنر-ماهوت در ویمبلدون 2010
برای امتیازدهی رسمی، مسئول امتیازدهی رسمی مسابقه (به عنوان مثال، داور صندلی) یک کارت امتیاز را پر می‌کند، چه به صورت کاغذی و چه به صورت الکترونیکی. کارت امتیاز به مسئول اجازه می‌دهد تا جزئیات هر امتیاز و همچنین تخلفات قانونی و سایر اطلاعات مسابقه را ثبت کند. علامت‌گذاری‌های استاندارد برای هر امتیاز عبارتند از:
 ⁄– امتیاز برنده شده
A– امتیاز برنده شده از طریق آس
D– امتیاز برنده شده از طریق خطای مضاعف
C– امتیاز برنده شده از طریق نقض کد
T– امتیاز برنده شده از طریق نقض زمان
یک نقطه اضافی در یک جعبه امتیاز برای نشان دادن خطای سرویس اول علامت‌گذاری می‌شود.
یادداشت‌ها
[1] "قوانین تنیس 2010" (PDF). فدراسیون بین‌المللی تنیس. بایگانی شده از اصلی (PDF) در 31 مارس 2010. بازیابی شده در 21 آوریل 2010.
[2] دوست در دادگاه (PDF). انجمن تنیس ایالات متحده. 2013. ص. 7. بایگانی شده (PDF) از اصلی در 6 دسامبر 2013. بازیابی شده در 1 ژوئیه 2014.
[3] ویتمن، مالکوم (2004). "راز پانزده در امتیازدهی". تنیس: منشاء و رازها (چاپ مجدد نسخه 1932). انتشارات دوور.
[4] "یک سیستم امتیازدهی که باید دوستش داشته باشید". بالتیمور سان. 31 آگوست 1998. بایگانی شده از اصلی در 1 فوریه 2014. بازیابی شده در 29 ژانویه 2014.
[5] هارت، جی. "یک سیستم امتیازدهی که باید دوستش داشته باشید". بایگانی شده از اصلی در 2 فوریه 2014. بازیابی شده در 29 ژانویه 2014 – از طریق یاهو اسپورتس.
[6] میلهم، ویلیس من. (1993). زمان و زمان‌سنج‌ها. نیویورک: مک‌میلان. ص. 195. ISBN 0-7808-0008-7.
[7] "تاریخچه ساعت".
[8] "قدیمی‌ترین ساعت کارکردنی با صفحه".
[9] فرانچویز بونفوی (1991). Jeu de Paume: تاریخ. Réunion des musées nationaux. ص. 42. ISBN 978-2908901016.
[10] "love, n.1"، بخش‌های 9a و P1e. فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد. بازیابی شده در 17 مارس 2021.
[11] "love (n.)". فرهنگ لغت ریشه‌شناسی آنلاین. بازیابی شده در 17 مارس 2021.
[12] پالما تیر، رابرت. گفتن در مورد حیوانات: یک فرهنگ لغت از استعاره‌های حیوانی، ص. 245 (1995).
[13] هورن، جفری. راجر فدرر، ص. 13 (2006).
[14] باندت، سیز دی (1993) Heeft yemant lust met bal, of met reket te spelen...? Hilversum: Uitgeverij Verloren p. 10
[15] کالینشوم، سیرت فریک (1971) Brikt noordjest tennis ul areven Kreb.: Steken of en lad Verk p. 132
[16] a b "امتیازدهی". بهبود بازی شما. USTA. بایگانی شده از اصلی در 3 فوریه 2014.
[17] "USTA: بهبود بازی شما". بازیابی شده در 29 ژانویه 2014.
[18] "قوانین WTT". بایگانی شده از اصلی در 7 آگوست 2016. بازیابی شده در 29 ژانویه 2014.
[19] "پیوست IV – روش‌ها و سیستم‌های امتیازدهی جایگزین". ITF tennis.com. بایگانی شده از اصلی در 6 آوریل 2012. استخراج از قوانین تنیس 2011.
[20] "راهنمای امتیازدهی هندیکپ". LTC Maidenhead. بازیابی شده در 9 ژانویه 2021.
[21] "قوانین تنیس 2010" (PDF). فدراسیون بین‌المللی تنیس. بایگانی شده از اصلی (PDF) در 31 مارس 2010. بازیابی شده در 21 آوریل 2010.
[22] a b "تای‌بریک ست نهایی در مسابقات آزاد استرالیا 2019". مسابقات آزاد استرالیا. بایگانی شده از اصلی در 28 ژانویه 2019. بازیابی شده در 17 مارس 2019.
[23] "راه حل امتیازدهی تنیس - شکستن تساوی - پایان ست". TennisTips.org. بایگانی شده از اصلی در 17 فوریه 2018. بازیابی شده در 29 مارس 2018.
[24] "مسابقات آزاد استرالیا: تای‌بریک ست نهایی در سال 2019". BBC Sport. 21 دسامبر 2018. بازیابی شده در 15 ژانویه 2019.
[25] دمنز، جک (19 اکتبر 2018). "ویمبلدون تغییر قانون اساسی را از سال 2019 اعلام کرد". ایندیپندنت. بازیابی شده در 20 ژانویه 2019.
[26] هیئت مدیره گرند اسلم به طور مشترک تصمیم گرفتند که یک تای‌بریک 10 امتیازی را در تمام مسابقات گرند اسلم در صورت رسیدن امتیاز به 6–6 در ست نهایی بازی کنند
[27] به عنوان مثال، وِرداسکو در مقابل ماتیو در مسابقات آزاد استرالیا 2007، که در آن ماتیو به دلیل آسیب‌دیدگی در گیم تای‌بریک با نتیجه 6–6 بازنشسته شد (با وجود اینکه دو ست را برده بود و 3 امتیاز جلوتر بود).
[28] "قوانین بازی تای‌بریک 10 امتیازی" (PDF). خانه تنیس پورت هورون. بازیابی شده در 8 ژوئن 2021.
[29] "تای‌بریک ست نهایی در تمام مسابقات بزرگ". TheGuardian.com. 16 مارس 2022. بازیابی شده در 18 مارس 2022.
[30] a b فاین، پل (29 مارس 2018). رازهای محرمانه تنیس: بزرگترین بازیکنان، مسابقات و جنجال‌های امروزی. Potomac Books, Inc. ISBN 9781597973922. بایگانی شده از اصلی در 30 مارس 2018. بازیابی شده در 29 مارس 2018 – از طریق Google Books.
[31] "تاریخچه".
[32] بلامی، رکس (19 ژانویه 1971). "ویمبلدون از امتیازدهی تای‌بریک استفاده می‌کند". تایمز. لندن. ص. 10.
[33] "مسابقات آزاد استرالیا: تای‌بریک ست نهایی در سال 2001". CNNSI.com. 16 ژانویه 2001. بایگانی شده از اصلی در 16 ژوئن 2004. پاسخ‌های عمدتاً مخالف فرمت جدید
[34] "آنچه آنها در مورد تای‌بریک می‌گویند". مقالات و مقالات پل فاین. بایگانی شده از اصلی در 27 آگوست 2009. بازیابی شده در 15 ژوئیه 2019.
[35] "ویمبلدون: تای‌بریک ست نهایی از سال 2019 معرفی می‌شود". BBC Sport. 19 اکتبر 2018. بازیابی شده در 15 ژانویه 2019.
[36] دمنز، جک (19 اکتبر 2018). "ویمبلدون تغییر قانون اساسی را از سال 2019 اعلام کرد". ایندیپندنت. بازیابی شده در 20 ژانویه 2019.
[37] "تاریخ ساخته شد: مسابقه دونفره به اولین تای‌بریک 12–12 ویمبلدون رسید". www.bbc.com. 9 ژوئیه 2019. بازیابی شده در 10 ژوئیه 2019.
[38] "مسابقات آزاد استرالیا: تای‌بریک ست نهایی در سال 2019". www.ausopen.com. 21 دسامبر 2018. بازیابی شده در 8 ژانویه 2019.
[39] کارایول، تومانی (16 مارس 2022). "ست‌های نهایی در تمام مسابقات بزرگ تنیس با تای‌بریک 10 امتیازی تعیین می‌شوند". گاردین. بازیابی شده در 18 مارس 2022.
[40] "وب‌سایت مسابقات ویمبلدون". wimbledon.org. 21 سپتامبر 1998. بایگانی شده از اصلی در 27 ژوئن 2010. بازیابی شده در 28 ژوئن 2014.
[41] "چرا بازیکنان باشگاهی به جای "پانزده" "پنج" می‌گویند هنگام امتیازدهی؟ – Talk Tennis". tt.tennis-warehouse.com. بایگانی شده از اصلی در 3 مارس 2014. بازیابی شده در 28 ژوئن 2014.
[42] "راهنمای داور صندلی USTA" (PDF). انجمن تنیس ایالات متحده. بایگانی شده (PDF) از اصلی در 6 سپتامبر 2012. بازیابی شده در 29 مارس 2018.

مطالعه بیشتر
فاولکنر، تریش و لملمان، ویویان (1999). راهنمای احمق برای تنیس. نیویورک: انتشارات مک‌میلان ISBN 0028629108