در طول تاریخ طولانی خود، زمین بارها گرم و سرد شده است. آب و هوا زمانی تغییر می‌کند که سیاره به دلیل تغییرات جزئی در مدار خود، نور خورشید بیشتری دریافت کند یا کمتر، زمانی که اتمسفر یا سطح تغییر کند، یا زمانی که انرژی خورشید متغیر باشد. اما در قرن گذشته، نیروی دیگری شروع به تأثیرگذاری بر آب و هوای زمین کرده است: بشریت.

گرمایش جهانی چیست؟
گرمایش جهانی افزایش غیرمعمول و سریع دمای متوسط سطح زمین در طول قرن گذشته است که عمدتاً به دلیل گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی توسط انسان‌ها است.

گرمایش امروز چگونه با تغییرات آب و هوایی گذشته مقایسه می‌شود؟
زمین در گذشته بدون کمک انسان تغییرات آب و هوایی را تجربه کرده است. اما گرمایش آب و هوایی فعلی بسیار سریع‌تر از رویدادهای گرمایش گذشته رخ می‌دهد.

چرا دانشمندان فکر می‌کنند گرمایش فعلی طبیعی نیست؟
در تاریخ زمین قبل از انقلاب صنعتی، آب و هوای زمین به دلیل عوامل طبیعی غیرمرتبط با فعالیت‌های انسانی تغییر کرد. این عوامل طبیعی هنوز هم امروز در حال کار هستند، اما تأثیر آنها خیلی کم است یا خیلی آهسته رخ می‌دهد تا گرمایش سریع مشاهده شده در دهه‌های اخیر را توضیح دهد.

زمین چقدر گرم‌تر خواهد شد؟
مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که با مصرف روزافزون سوخت‌های فسیلی توسط جهان، غلظت گازهای گلخانه‌ای به افزایش خود ادامه می‌دهد و دمای متوسط سطح زمین نیز با آن افزایش می‌یابد. بر اساس سناریوهای انتشار محتمل، دمای متوسط سطح می‌تواند تا پایان قرن بیست و یکم بین 2 تا 6 درجه سانتیگراد افزایش یابد. بخشی از این گرمایش حتی در صورت کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در آینده نیز رخ می‌دهد، زیرا سیستم زمین هنوز به طور کامل با تغییرات زیست محیطی که ما ایجاد کرده‌ایم سازگار نشده است.

زمین چگونه به افزایش دما پاسخ خواهد داد؟
تأثیر گرمایش جهانی بسیار فراتر از افزایش دما است. گرمایش الگوهای بارندگی را تغییر می‌دهد، فرسایش ساحلی را تشدید می‌کند، فصل رشد را در برخی مناطق طولانی‌تر می‌کند، کلاهک‌های یخی و یخچال‌های طبیعی را ذوب می‌کند و دامنه برخی از بیماری‌های عفونی را تغییر می‌دهد. برخی از این تغییرات در حال حاضر در حال وقوع هستند.

منابع و منابع مرتبط
گرمایش جهانی
در طول تاریخ طولانی خود، زمین بارها گرم و سرد شده است. آب و هوا زمانی تغییر می‌کند که سیاره به دلیل تغییرات جزئی در مدار خود، نور خورشید بیشتری دریافت کند یا کمتر، زمانی که اتمسفر یا سطح تغییر کند، یا زمانی که انرژی خورشید متغیر باشد. اما در قرن گذشته، نیروی دیگری شروع به تأثیرگذاری بر آب و هوای زمین کرده است: بشریت.
این گرمایش چگونه با تغییرات قبلی در آب و هوای زمین مقایسه می‌شود؟ چگونه می‌توانیم مطمئن باشیم که گازهای گلخانه‌ای منتشر شده توسط انسان باعث گرمایش می‌شوند؟ زمین چقدر گرم‌تر خواهد شد؟ زمین چگونه پاسخ خواهد داد؟ پاسخ دادن به این سوالات شاید مهم‌ترین چالش علمی زمان ما باشد.
گرمایش جهانی چیست؟
گرمایش جهانی افزایش غیرمعمول و سریع دمای متوسط سطح زمین در طول قرن گذشته است که عمدتاً به دلیل گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی توسط انسان‌ها است. دمای متوسط سطح جهانی بین سال‌های 1906 و 2005 بین 0.6 تا 0.9 درجه سانتیگراد (1.1 تا 1.6 درجه فارنهایت) افزایش یافته است و سرعت افزایش دما در 50 سال گذشته تقریباً دو برابر شده است. دما قطعاً بیشتر خواهد شد.

علیرغم فراز و نشیب‌ها از سال به سال، دمای متوسط سطح جهانی در حال افزایش است. تا اوایل قرن بیست و یکم، دمای زمین تقریباً 0.5 درجه سانتیگراد بالاتر از میانگین بلندمدت (1951-1980) بود. (شکل ناسا اقتباس شده از تحلیل دمای سطح Goddard Institute for Space Studies.)
اثر گلخانه‌ای طبیعی زمین
دمای زمین با خورشید شروع می‌شود. تقریباً 30 درصد از نور خورشید ورودی توسط سطوح روشن مانند ابرها و یخ به فضا منعکس می‌شود. از 70 درصد باقی مانده، بیشتر توسط زمین و اقیانوس جذب می‌شود و بقیه توسط اتمسفر جذب می‌شود. انرژی خورشیدی جذب شده سیاره ما را گرم می‌کند.

همانطور که سنگ‌ها، هوا و دریاها گرم می‌شوند، انرژی "حرارتی" (تشعشع مادون قرمز حرارتی) ساطع می‌کنند. از سطح، این انرژی به داخل اتمسفر حرکت می‌کند، جایی که بیشتر آن توسط بخار آب و گازهای گلخانه‌ای طول عمر مانند دی اکسید کربن و متان جذب می‌شود.

هنگامی که انرژی ساطع شده از سطح زمین را جذب می‌کنند، مولکول‌های ریز آب یا گازهای گلخانه‌ای به بخاری‌های کوچکی تبدیل می‌شوند - مانند آجرها در یک شومینه، حتی پس از خاموش شدن آتش نیز گرما ساطع می‌کنند. آنها در همه جهات تابش می‌کنند. انرژی که به سمت زمین تابش می‌کند، هم لایه پایینی اتمسفر و هم سطح را گرم می‌کند و گرمای دریافتی از نور مستقیم خورشید را افزایش می‌دهد.

این جذب و تابش گرما توسط اتمسفر - اثر گلخانه‌ای طبیعی - برای زندگی در زمین مفید است. اگر اثر گلخانه‌ای وجود نداشت، دمای متوسط سطح زمین بسیار سرد -18 درجه سانتیگراد (0 درجه فارنهایت) به جای 15 درجه سانتیگراد (59 درجه فارنهایت) امروزی می‌بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه تأمین انرژی خورشید برای آب و هوای زمین، به Climate and Earth's Energy Budget مراجعه کنید.
اثر گلخانه‌ای تشدید شده
آنچه اکنون دانشمندان را نگران کرده است، این است که در 250 سال گذشته، انسان‌ها به طور مصنوعی غلظت گازهای گلخانه‌ای را در اتمسفر با سرعتی فزاینده افزایش داده‌اند، عمدتاً با سوزاندن سوخت‌های فسیلی، اما همچنین با قطع درختان جذب کننده کربن. از زمان شروع انقلاب صنعتی در حدود سال 1750، سطح دی اکسید کربن تقریباً 38 درصد و سطح متان 148 درصد افزایش یافته است (تا سال 2009).

افزایش غلظت دی اکسید کربن (بالا) و متان (پایین) با شروع انقلاب صنعتی در حدود سال 1750 همزمان بود. اندازه‌گیری‌ها از هسته‌های یخی قطب جنوب (خطوط سبز) همراه با اندازه‌گیری‌های مستقیم اتمسفری (خطوط آبی) افزایش هر دو گاز را در طول زمان نشان می‌دهد. (گراف‌های ناسا توسط رابرت سیمون، بر اساس داده‌های NOAA Paleoclimatology and Earth System Research Laboratory.)
امروزه اتمسفر حاوی مولکول‌های بیشتری از گازهای گلخانه‌ای است، بنابراین انرژی مادون قرمز بیشتری که از سطح ساطع می‌شود توسط اتمسفر جذب می‌شود. از آنجایی که بخشی از انرژی اضافی از یک اتمسفر گرم‌تر به سمت زمین تابش می‌کند، دمای سطح زمین افزایش می‌یابد. با افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای، ما اتمسفر زمین را به یک گلخانه کارآمدتر تبدیل می‌کنیم.
گرمایش امروز چگونه با گذشته متفاوت است؟
زمین در گذشته بدون کمک انسان تغییرات آب و هوایی را تجربه کرده است. ما از آب و هوای گذشته از طریق شواهدی که در حلقه‌های درختان، لایه‌های یخ در یخچال‌های طبیعی، رسوبات اقیانوسی، صخره‌های مرجانی و لایه‌های سنگ‌های رسوبی باقی مانده است، می‌دانیم. به عنوان مثال، حباب‌های هوا در یخ‌های یخی نمونه‌های کوچکی از اتمسفر زمین را به دام می‌اندازند و به دانشمندان تاریخچه‌ای از گازهای گلخانه‌ای را ارائه می‌دهند که به بیش از 800000 سال پیش برمی‌گردد. ترکیب شیمیایی یخ سرنخ‌هایی در مورد دمای متوسط جهانی ارائه می‌دهد.
برای جزئیات بیشتر در مورد نحوه مطالعه دانشمندان آب و هوای گذشته، به مجموعه Earth Observatory Paleoclimatology مراجعه کنید.

یخ‌های یخی و حباب‌های هوای به دام افتاده در آن (بالا) یک رکورد 800000 ساله از دما و دی اکسید کربن را حفظ می‌کنند. زمین بین دوره‌های یخبندان (نقاط پایین، ناهنجاری‌های بزرگ منفی) و دوره‌های بین یخبندان گرم (قله‌ها) چرخه دارد. (عکس با مجوز از National Snow & Ice Data Center. نمودار ناسا توسط رابرت سیمون، بر اساس داده‌های Jouzel et al., 2007.)
با استفاده از این شواهد باستانی، دانشمندان سابقه آب و هوای گذشته زمین یا "پالئوکلیمات" را ایجاد کرده‌اند. سابقه پالئوکلیمات همراه با مدل‌های جهانی، دوره‌های یخبندان و همچنین دوره‌هایی گرم‌تر از امروز را نشان می‌دهد. اما سابقه پالئوکلیمات همچنین نشان می‌دهد که گرمایش آب و هوایی فعلی بسیار سریع‌تر از رویدادهای گرمایش گذشته رخ می‌دهد.

همانطور که زمین از دوره‌های یخبندان در یک میلیون سال گذشته خارج شد، دمای جهانی در حدود 5000 سال به طور کلی 4 تا 7 درجه سانتیگراد افزایش یافت. فقط در قرن گذشته، دما 0.7 درجه سانتیگراد افزایش یافته است، که تقریباً ده برابر سریعتر از میانگین سرعت گرمایش بازیابی یخبندان است.

تاریخچه دما از داده‌های پالئوکلیمات (خط سبز) در مقایسه با تاریخچه بر اساس ابزارهای مدرن (خط آبی) نشان می‌دهد که دمای جهانی اکنون گرم‌تر از گذشته در 1000 سال گذشته و احتمالاً بیشتر است. (نمودار اقتباس شده از Mann et al., 2008.)
مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که زمین در قرن آینده بین 2 تا 6 درجه سانتیگراد گرم خواهد شد. هنگامی که گرمایش جهانی در زمان‌های مختلف در دو میلیون سال گذشته رخ داده است، حدود 5000 سال طول کشیده است تا زمین 5 درجه گرم شود. سرعت پیش‌بینی شده گرمایش برای قرن آینده حداقل 20 برابر سریعتر است. این سرعت تغییر بسیار غیرعادی است.
آیا گرمایش فعلی طبیعی است؟
در تاریخ زمین قبل از انقلاب صنعتی، آب و هوای زمین به دلیل عوامل طبیعی غیرمرتبط با فعالیت‌های انسانی تغییر کرد. اغلب، آب و هوای جهانی به دلیل تغییرات در نور خورشید تغییر کرده است. لرزش‌های جزئی در مدار زمین باعث تغییر زمان و مکان تابش نور خورشید بر سطح زمین شد. تغییرات در خود خورشید نیز به طور متناوب مقدار انرژی خورشیدی را که به زمین می‌رسد، افزایش و کاهش داده است. فوران‌های آتشفشانی ذراتی ایجاد کرده‌اند که نور خورشید را منعکس می‌کنند و سیاره را روشن‌تر کرده و آب و هوا را خنک می‌کنند. فعالیت آتشفشانی همچنین، در گذشته‌های دور، گازهای گلخانه‌ای را در طول میلیون‌ها سال افزایش داده و به دوره‌های گرمایش جهانی کمک کرده است.

یک طرح زندگی‌نامه از Milutin Milankovitch توضیح می‌دهد که چگونه تغییرات در مدار زمین بر آب و هوای آن تأثیر می‌گذارد.
این عوامل طبیعی هنوز هم امروز در حال کار هستند، اما تأثیر آنها خیلی کم است یا خیلی آهسته رخ می‌دهد تا گرمایش سریع مشاهده شده در دهه‌های اخیر را توضیح دهد. ما این را می‌دانیم زیرا دانشمندان به طور مداوم عوامل طبیعی و فعالیت‌های انسانی که بر آب و هوا تأثیر می‌گذارند را با ناوگانی از ماهواره‌ها و ابزارهای زمینی نظارت می‌کنند.

ماهواره‌های ناسا علائم حیاتی متعددی از جمله آئروسل‌های اتمسفری (ذرات از منابع طبیعی و فعالیت‌های انسانی، مانند کارخانه‌ها، آتش‌سوزی‌ها، بیابان‌ها و آتشفشان‌های در حال فوران)، گازهای اتمسفری (از جمله گازهای گلخانه‌ای)، انرژی ساطع شده از سطح زمین و خورشید، تغییرات دمای سطح اقیانوس، سطح جهانی دریا، وسعت صفحات یخی، یخچال‌های طبیعی و یخ‌های دریایی، رشد گیاهان، بارندگی، ساختار ابرها و موارد دیگر را ثبت می‌کنند.

در زمین، بسیاری از سازمان‌ها و کشورها از شبکه‌های ایستگاه‌های پایش آب و هوا و اقلیم پشتیبانی می‌کنند که سوابق دما، بارندگی و عمق برف را حفظ می‌کنند و شناورهایی که دمای سطح و آب‌های عمیق اقیانوس را اندازه‌گیری می‌کنند. در مجموع، این اندازه‌گیری‌ها یک رکورد بهبود یافته از رویدادهای طبیعی و فعالیت‌های انسانی در 150 سال گذشته ارائه می‌دهند.
دانشمندان این اندازه‌گیری‌ها را در مدل‌های آب و هوایی ادغام می‌کنند تا دماهای ثبت شده در 150 سال گذشته را بازسازی کنند. شبیه‌سازی‌های مدل آب و هوایی که فقط تغییرات طبیعی خورشیدی و آئروسل‌های آتشفشانی از سال 1750 را در نظر می‌گیرند - و افزایش گازهای گلخانه‌ای مشاهده شده را حذف می‌کنند - قادر به تناسب با مشاهدات دمای جهانی تنها تا حدود سال 1950 هستند. پس از آن، روند دهه گرمایش جهانی را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن سهم گازهای گلخانه‌ای اضافه شده توسط انسان‌ها توضیح داد.
اگرچه انسان بزرگترین تأثیر را بر آب و هوای ما از سال 1950 داشته است، اما تغییرات طبیعی در آب و هوای زمین نیز در زمان‌های اخیر رخ داده است. به عنوان مثال، دو فوران آتشفشانی بزرگ، ال چیچون در سال 1982 و پیناتوبو در سال 1991، گاز دی اکسید گوگرد را به ارتفاعات بالا در اتمسفر پمپ کردند. این گاز به ذرات کوچکی تبدیل شد که بیش از یک سال نور خورشید را منعکس کردند و سطح زمین را سایه انداختند. دما در سراسر جهان به مدت دو تا سه سال کاهش یافت.

اگرچه دمای زمین به طور طبیعی نوسان می‌کند، اما تأثیر انسان بر آب و هوا از بزرگی تغییرات دمای طبیعی در 120 سال گذشته پیشی گرفته است. عوامل طبیعی بر دما - ال نینو، تغییرپذیری خورشیدی و آئروسل‌های آتشفشانی - تقریباً به میزان مثبت و منفی 0.2 درجه سانتیگراد (0.4 درجه فارنهایت) (به طور متوسط حدود صفر) تغییر کرده‌اند، در حالی که عوامل انسانی حدود 0.8 درجه سانتیگراد (1 درجه فارنهایت) گرمایش را از سال 1889 به وجود آورده‌اند. (نمودارها اقتباس شده از Lean et al., 2008.)
اگرچه آتشفشان‌ها در سراسر جهان فعال هستند و به انتشار دی اکسید کربن مانند گذشته ادامه می‌دهند، اما مقدار دی اکسید کربنی که منتشر می‌کنند در مقایسه با انتشار انسانی بسیار کم است. به طور متوسط، آتشفشان‌ها بین 130 تا 230 میلیون تن دی اکسید کربن در سال منتشر می‌کنند. با سوزاندن سوخت‌های فسیلی، مردم بیش از 100 برابر بیشتر، حدود 26 میلیارد تن دی اکسید کربن را در سال (تا سال 2005) وارد اتمسفر می‌کنند. در نتیجه، فعالیت‌های انسانی بر هرگونه سهم آتشفشان‌ها در گرمایش جهانی اخیر غلبه می‌کند.

تغییرات در روشنایی خورشید می‌تواند بر آب و هوا از دهه به دهه تأثیر بگذارد، اما افزایش خروجی خورشیدی به عنوان توضیحی برای گرمایش اخیر کافی نیست. ماهواره‌های ناسا از سال 1978 خروجی خورشید را اندازه‌گیری می‌کنند. انرژی کل تابش شده توسط خورشید در یک چرخه 11 ساله متفاوت است. در طول حداکثر خورشیدی، انرژی خورشیدی به طور متوسط حدود 0.1 درصد بیشتر از حداقل خورشیدی است.

هر چرخه تفاوت‌های ظریفی در شدت و مدت دارد. از اوایل سال 2010، روشنایی خورشید از سال 2005 کمی کمتر از حداقل فعالیت خورشیدی قبلی در اواخر دهه 1990 بوده است. این بدان معناست که تأثیر خورشید بین سال‌های 2005 و 2010 ممکن است کاهش گرمایشی باشد که انتشار گازهای گلخانه‌ای به تنهایی ایجاد می‌کرد.

اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای از تشعشع کل خورشیدی روزانه (خط روشن) و میانگین ماهانه (خط تیره) از سال 1979 روند بلندمدت واضحی را نشان نداده است. (نمودار ناسا توسط رابرت سیمون، بر اساس داده‌های تیم علمی ACRIM.)
دانشمندان نظریه پردازی می‌کنند که ممکن است یک روند چند دهه‌ای در خروجی خورشیدی وجود داشته باشد، اگرچه اگر وجود داشته باشد، هنوز مشاهده نشده است. با این حال، حتی اگر خورشید درخشان‌تر شود، الگوی گرمایش مشاهده شده در زمین از سال 1950 با نوع گرمایشی که خورشید به تنهایی ایجاد می‌کند مطابقت ندارد. هنگامی که انرژی خورشید در اوج خود است (حداکثر خورشیدی)، دما هم در لایه پایینی اتمسفر (تروپوسفر) و هم در لایه بالایی اتمسفر (استراتوسفر) گرم می‌شود. در عوض، مشاهدات الگوی مورد انتظار از اثرات گازهای گلخانه‌ای را نشان می‌دهد: سطح زمین و تروپوسفر گرم شده است، اما استراتوسفر سرد شده است.

اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که گرمایش در تروپوسفر (لایه پایینی اتمسفر، خط سبز) اما سرد شدن در استراتوسفر (لایه بالایی اتمسفر، خط قرمز) وجود دارد. این الگوی عمودی با گرمایش جهانی ناشی از افزایش گازهای گلخانه‌ای سازگار است، اما با گرمایش ناشی از عوامل طبیعی ناسازگار است. (نمودار توسط رابرت سیمون، بر اساس داده‌های Remote Sensing Systems، با حمایت برنامه تغییرات آب و هوایی و جهانی NOAA.)
استراتوسفر در طول حداکثر خورشیدی گرم می‌شود زیرا لایه ازن نور ماوراء بنفش را جذب می‌کند. نور ماوراء بنفش بیشتر در طول حداکثر خورشیدی به معنای دمای گرم‌تر است. تخریب ازن توضیح بزرگترین بخش از سرد شدن استراتوسفر در دهه‌های اخیر است، اما نمی‌تواند همه آن را توضیح دهد. افزایش غلظت دی اکسید کربن در تروپوسفر و استراتوسفر به طور مشترک به سرد شدن در استراتوسفر کمک می‌کند.
زمین چقدر گرم‌تر خواهد شد؟
برای بررسی بیشتر علل و اثرات گرمایش جهانی و پیش‌بینی گرمایش آینده، دانشمندان مدل‌های آب و هوایی - شبیه‌سازی‌های کامپیوتری از سیستم آب و هوا - ایجاد می‌کنند. مدل‌های آب و هوایی برای شبیه‌سازی پاسخ‌ها و تعاملات اقیانوس‌ها و اتمسفر طراحی شده‌اند و برای در نظر گرفتن تغییرات در سطح زمین، هم طبیعی و هم ناشی از انسان، طراحی شده‌اند. آنها با قوانین اساسی فیزیک - حفظ انرژی، جرم و تکانه - مطابقت دارند و ده‌ها عامل موثر بر آب و هوای زمین را در نظر می‌گیرند.

اگرچه مدل‌ها پیچیده هستند، آزمایش‌های دقیق با داده‌های دنیای واقعی آنها را به ابزارهای قدرتمندی تبدیل می‌کند که به دانشمندان اجازه می‌دهد تا درک خود از آب و هوا را به روش‌هایی که در غیر این صورت امکان‌پذیر نیست، بررسی کنند. با آزمایش مدل‌ها - حذف گازهای گلخانه‌ای منتشر شده از سوزاندن سوخت‌های فسیلی یا تغییر شدت خورشید برای دیدن اینکه هر کدام چگونه بر آب و هوا تأثیر می‌گذارند - دانشمندان از مدل‌ها برای درک بهتر آب و هوای فعلی زمین و پیش‌بینی آب و هوای آینده استفاده می‌کنند.

مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که با مصرف روزافزون سوخت‌های فسیلی توسط جهان، غلظت گازهای گلخانه‌ای به افزایش خود ادامه می‌دهد و دمای متوسط سطح زمین نیز با آن افزایش می‌یابد. بر اساس طیف وسیعی از سناریوهای انتشار محتمل، دمای متوسط سطح می‌تواند تا پایان قرن بیست و یکم بین 2 تا 6 درجه سانتیگراد افزایش یابد.

شبیه‌سازی‌های مدل توسط پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوا (IPCC) تخمین می‌زند که زمین در طول قرن آینده بین دو تا شش درجه سانتیگراد گرم خواهد شد، بسته به اینکه انتشار دی اکسید کربن با چه سرعتی رشد کند. سناریوهایی که فرض می‌کنند مردم به طور فزاینده‌ای سوخت‌های فسیلی بیشتری می‌سوزانند، تخمین‌های انتهای بالایی محدوده دما را ارائه می‌دهند، در حالی که سناریوهایی که فرض می‌کنند انتشار گازهای گلخانه‌ای به آرامی رشد می‌کند، پیش‌بینی‌های دمای پایین‌تری را ارائه می‌دهند. خط نارنجی تخمینی از دمای جهانی است اگر گازهای گلخانه‌ای در سطح سال 2000 باقی بمانند. (©2007 IPCC WG1 AR-4.)
بازخوردهای آب و هوایی
گازهای گلخانه‌ای تنها بخشی از داستان در مورد گرمایش جهانی هستند. تغییرات در یک بخش از سیستم آب و هوا می‌تواند باعث تغییرات اضافی در نحوه جذب یا انعکاس انرژی توسط سیاره شود. این تغییرات ثانویه به عنوان بازخوردهای آب و هوایی شناخته می‌شوند و می‌توانند گرمایش ناشی از دی اکسید کربن را بیش از دو برابر کنند. بازخوردهای اصلی ناشی از برف و یخ، بخار آب، ابرها و چرخه کربن است.
برف و یخ
شاید شناخته‌شده‌ترین بازخورد از ذوب برف و یخ در نیمکره شمالی باشد. دماهای گرم‌تر در حال حاضر درصد فزاینده‌ای از یخ‌های دریایی قطب شمال را ذوب می‌کنند و آب اقیانوس تیره را در طول نور خورشید دائمی تابستان در معرض دید قرار می‌دهند. پوشش برف در زمین نیز در بسیاری از مناطق کاهش می‌یابد. در غیاب برف و یخ، این مناطق از داشتن سطوح روشن و منعکس کننده نور خورشید که سیاره را خنک می‌کنند به داشتن سطوح تیره و جذب کننده نور خورشید تبدیل می‌شوند که انرژی بیشتری را وارد سیستم زمین می‌کنند و باعث گرمایش بیشتر می‌شوند.

یخچال آتاباسکا کانادا حدود 15 متر در سال در حال کوچک شدن است. در 125 سال گذشته، یخچال نیمی از حجم خود را از دست داده و بیش از 1.5 کیلومتر عقب‌نشینی کرده است. با عقب‌نشینی یخچال‌ها، ناپدید شدن یخ‌های دریایی و ذوب شدن برف زودتر در بهار، زمین نور خورشید بیشتری را نسبت به زمانی که برف و یخ باقی می‌ماند جذب می‌کند. (عکس ©2005 Hugh Saxby.)
بخار آب
بزرگترین بازخورد بخار آب است. بخار آب یک گاز گلخانه‌ای قوی است. در واقع، به دلیل فراوانی آن در اتمسفر، بخار آب حدود دو سوم گرمایش گلخانه‌ای را ایجاد می‌کند، که یک عامل کلیدی در حفظ دما در محدوده قابل سکونت در زمین است. اما با گرم شدن دما، بخار آب بیشتری از سطح به داخل اتمسفر تبخیر می‌شود، جایی که می‌تواند باعث گرم شدن بیشتر دما شود.

سوالی که دانشمندان می‌پرسند این است که چه مقدار بخار آب در یک دنیای گرم‌تر وجود خواهد داشت؟ اتمسفر در حال حاضر دارای یک تعادل یا تعادل متوسط بین غلظت بخار آب و دما است. با گرم شدن دما، اتمسفر قادر به نگهداری بخار آب بیشتری می‌شود و غلظت بخار آب برای بازگشت به تعادل افزایش می‌یابد. آیا این روند با ادامه گرم شدن دما ادامه خواهد داشت؟

مقدار بخار آبی که وارد اتمسفر می‌شود در نهایت تعیین می‌کند که چه مقدار گرمایش اضافی به دلیل بازخورد بخار آب رخ می‌دهد. اتمسفر به سرعت به بازخورد بخار آب پاسخ می‌دهد. تا به امروز، بیشتر اتمسفر تعادل نزدیکی بین دما و غلظت بخار آب را حفظ کرده است زیرا دما در دهه‌های اخیر افزایش یافته است. اگر این روند ادامه یابد و بسیاری از مدل‌ها می‌گویند که ادامه خواهد داشت، بخار آب می‌تواند گرمایش ناشی از دی اکسید کربن را دو برابر کند.
ابرها
بازخورد ابرها به بخار آب نزدیک است. ابرها با انعکاس انرژی خورشیدی خنک می‌شوند، اما با جذب انرژی مادون قرمز (مانند گازهای گلخانه‌ای) از سطح در مناطقی که گرم‌تر از خودشان هستند، گرم می‌شوند. در آب و هوای فعلی ما، ابرها به طور کلی اثر خنک‌کننده دارند، اما این می‌تواند در یک محیط گرم‌تر تغییر کند.

ابرها می‌توانند سیاره را خنک کنند (با انعکاس نور مرئی خورشید) و سیاره را گرم کنند (با جذب گرمای تابشی ساطع شده توسط سطح). به طور کلی، ابرها کمی سیاره را خنک می‌کنند. (عکس فضانورد ناسا STS31-E-9552 با مجوز آزمایشگاه مشاهدات زمین مرکز فضایی جانسون.)
اگر ابرها روشن‌تر شوند یا وسعت جغرافیایی ابرهای روشن گسترش یابد، تمایل دارند سطح زمین را خنک کنند. ابرها می‌توانند روشن‌تر شوند اگر رطوبت بیشتری در یک منطقه خاص همگرا شود یا ذرات ریز بیشتری (آئروسل‌ها) وارد هوا شوند. اگر ابرهای روشن کمتری تشکیل شود، به گرمایش از بازخورد ابرها کمک می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد نحوه ایجاد ابرهای روشن‌تر توسط آئروسل‌ها، به Ship Tracks South of Alaska مراجعه کنید.
ابرها، مانند گازهای گلخانه‌ای، انرژی مادون قرمز را نیز جذب و دوباره ساطع می‌کنند. ابرهای کم و گرم انرژی بیشتری نسبت به ابرهای بلند و سرد ساطع می‌کنند. با این حال، در بسیاری از نقاط جهان، انرژی ساطع شده توسط ابرهای کم می‌تواند توسط بخار آب فراوان در بالای آنها جذب شود. علاوه بر این، ابرهای کم اغلب تقریباً همان دمای سطح زمین دارند و بنابراین مقادیر مشابهی از انرژی مادون قرمز را ساطع می‌کنند. در دنیایی بدون ابرهای کم، مقدار انرژی مادون قرمز ساطع شده به فضا خیلی متفاوت از دنیایی با ابرهای کم نخواهد بود.

ابرها تشعشع حرارتی مادون قرمز (گرما) را متناسب با دمای خود، که به ارتفاع مربوط است، ساطع می‌کنند. این تصویر نیمکره غربی را در مادون قرمز حرارتی نشان می‌دهد. مناطق گرم اقیانوس و زمین سفید و خاکستری روشن هستند. ابرهای کم و خنک خاکستری متوسط و ابرهای بلند و سرد خاکستری تیره و سیاه هستند. (تصویر ناسا با مجوز پروژه GOES.)
ابرهای بلند و سرد، با این حال، در قسمتی از اتمسفر تشکیل می‌شوند که بخار آب کم است. این ابرها انرژی را از لایه پایینی اتمسفر جذب می‌کنند و به دلیل دمای سرد خود انرژی کمی به فضا ساطع می‌کنند. در دنیایی با ابرهای بلند، مقدار قابل توجهی از انرژی که در غیر این صورت به فضا فرار می‌کرد در اتمسفر به دام می‌افتد. در نتیجه، دماهای جهانی بالاتر از دنیایی بدون ابرهای بلند است.

اگر دماهای گرم‌تر منجر به تشکیل ابرهای بلندتر شود، انرژی مادون قرمز کمتری به فضا ساطع می‌شود. به عبارت دیگر، ابرهای بلندتر اثر گلخانه‌ای را افزایش می‌دهند و توانایی زمین برای خنک شدن را کاهش می‌دهند و باعث گرم شدن دما می‌شوند.
برای توصیف کامل‌تر، به Clouds and Radiation مراجعه کنید.
دانشمندان کاملاً مطمئن نیستند که ابرها در کجا و به چه میزان گرمایش را تقویت یا تعدیل می‌کنند، اما بیشتر مدل‌های آب و هوایی پیش‌بینی می‌کنند که یک بازخورد مثبت یا تقویت جزئی گرمایش به دلیل کاهش پوشش ابر کم وجود دارد. یک مطالعه مشاهده‌ای اخیر نشان داد که ابرهای کم و متراکم کمتری در یک منطقه در اقیانوس آرام در هنگام گرم شدن دما تشکیل می‌شوند، که نشان می‌دهد بازخورد ابرها در این منطقه همانطور که مدل‌ها پیش‌بینی کرده بودند، مثبت است. با این حال، شواهد مشاهده‌ای مستقیم محدود است و ابرها بزرگترین منبع عدم اطمینان - به غیر از انتخاب‌های انسانی برای کنترل گازهای گلخانه‌ای - در پیش‌بینی اینکه آب و هوا چقدر تغییر خواهد کرد، باقی می‌مانند.
چرخه کربن
افزایش غلظت دی اکسید کربن در اتمسفر و افزایش دما باعث تغییراتی در چرخه طبیعی کربن زمین می‌شود که می‌تواند بر غلظت دی اکسید کربن در اتمسفر نیز تأثیر بگذارد. در حال حاضر، عمدتاً آب اقیانوس و تا حدودی اکوسیستم‌های زمینی، حدود نیمی از انتشار سوخت‌های فسیلی و زیست توده ما را جذب می‌کنند. این رفتار با کاهش سرعت افزایش دی اکسید کربن در اتمسفر، گرمایش جهانی را کند می‌کند، اما این روند ممکن است ادامه نداشته باشد. آب‌های گرم‌تر اقیانوس دی اکسید کربن کمتری را در خود نگه می‌دارند و بیشتر آن را در اتمسفر رها می‌کنند.

حدود نیمی از دی اکسید کربنی که از سوزاندن سوخت‌های فسیلی وارد هوا می‌شود در اقیانوس حل می‌شود. این نقشه مقدار کل دی اکسید کربن تولید شده توسط انسان در آب اقیانوس از سطح تا کف دریا را نشان می‌دهد. مناطق آبی دارای مقادیر کم و مناطق زرد غنی از دی اکسید کربن تولید شده توسط انسان هستند. مقادیر زیاد در جایی که جریان‌ها آب سطح غنی از دی اکسید کربن را به اعماق اقیانوس می‌برند، رخ می‌دهد. (نقشه اقتباس شده از Sabine et al., 2004.)
برای اطلاعات بیشتر در مورد تعادل کربن اقیانوس، به The Ocean’s Carbon Balance در Earth Observatory مراجعه کنید.
در زمین، تغییرات در چرخه کربن پیچیده‌تر است. در یک آب و هوای گرم‌تر، خاک‌ها، به ویژه توندراهای قطبی در حال ذوب شدن، می‌توانند دی اکسید کربن یا متان به دام افتاده را به اتمسفر آزاد کنند. افزایش فراوانی آتش‌سوزی و آلودگی حشرات نیز باعث انتشار کربن بیشتر با سوختن یا مرگ و تجزیه درختان می‌شود.

از طرف دیگر، دی اکسید کربن اضافی می‌تواند رشد گیاهان را در برخی از اکوسیستم‌ها تحریک کند و به این گیاهان اجازه دهد کربن اضافی را از اتمسفر خارج کنند. با این حال، این اثر ممکن است کاهش یابد زمانی که رشد گیاهان توسط آب، نیتروژن و دما محدود شود. این اثر همچنین ممکن است با افزایش دی اکسید کربن به سطوحی که برای فتوسنتز اشباع کننده می‌شوند، کاهش یابد. به دلیل این پیچیدگی‌ها، مشخص نیست که گیاهان چقدر کربن اضافی می‌توانند از اتمسفر خارج کنند و چه مدت می‌توانند این کار را انجام دهند.
تأثیر تغییرات آب و هوایی بر چرخه کربن زمینی بسیار پیچیده است، اما به طور کلی، مخازن کربن زمینی کارآمدی کمتری خواهند داشت زیرا گیاهان به اشباع می‌رسند، جایی که دیگر نمی‌توانند کربن اضافی را جذب کنند، و زمین شروع به افزودن کربن بیشتر به اتمسفر از طریق خاک‌های گرم شده، آتش‌سوزی‌ها و آلودگی حشرات می‌کند. این منجر به افزایش سریع‌تر دی اکسید کربن در اتمسفر و گرمایش جهانی سریع‌تر خواهد شد. در برخی از مدل‌های آب و هوایی، بازخوردهای چرخه کربن از هر دو زمین و اقیانوس بیش از یک درجه سانتیگراد به دمای جهانی تا سال 2100 اضافه می‌کنند.
سناریوهای انتشار
دانشمندان با اجرای سناریوهای آینده احتمالی متعدد از طریق مدل‌های آب و هوایی، محدوده افزایش دمای احتمالی را پیش‌بینی می‌کنند. اگرچه برخی از عدم قطعیت در پیش‌بینی‌های آب و هوایی ناشی از دانش ناقص از بازخوردهای آب و هوایی است، مهم‌ترین منبع عدم قطعیت در این پیش‌بینی‌ها این است که دانشمندان نمی‌دانند مردم چه تصمیمی برای کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهند گرفت.

تخمین‌های بالاتر بر اساس این فرض است که کل جهان به استفاده از سوخت‌های فسیلی بیشتر به ازای هر سرشخص ادامه خواهد داد، سناریویی که دانشمندان آن را "همانطور که معمولاً انجام می‌شود" می‌نامند. تخمین‌های متواضع‌تر از سناریوهایی ناشی می‌شوند که در آن فناوری‌های سازگار با محیط زیست مانند سلول‌های سوختی، پنل‌های خورشیدی و انرژی بادی جایگزین بخش زیادی از احتراق سوخت‌های فسیلی امروزی می‌شوند.

گرم شدن زمین برای واکنش کامل به افزایش گازهای گلخانه‌ای دهه‌ها تا قرن‌ها طول می‌کشد. دی اکسید کربن، در میان سایر گازهای گلخانه‌ای، پس از کاهش انتشار برای مدت طولانی در اتمسفر باقی می‌ماند و به گرمایش ادامه می‌دهد. علاوه بر این، همانطور که زمین گرم شده است، بخش زیادی از انرژی اضافی به گرم کردن لایه‌های بالایی اقیانوس رفته است. مانند یک بطری آب گرم در یک شب سرد، اقیانوس گرم شده به گرم کردن لایه پایینی اتمسفر ادامه خواهد داد، حتی پس از اینکه افزایش گازهای گلخانه‌ای متوقف شود.

این ملاحظات به این معنی است که مردم بلافاصله تأثیر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را نخواهند دید. حتی اگر غلظت گازهای گلخانه‌ای امروز تثبیت شود، سیاره به دلیل گازهای گلخانه‌ای موجود در اتمسفر به مدت حدود 0.6 درجه سانتیگراد در طول قرن آینده به گرم شدن خود ادامه خواهد داد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد سطل گرمای بزرگ زمین، اصلاح خنک شدن اقیانوس و پرسش و پاسخ آب و هوایی: اگر فوراً انتشار گازهای گلخانه‌ای را متوقف کنیم، گرمایش جهانی متوقف می‌شود؟ به مراجعه کنید.
گرمایش جهانی چگونه زمین را تغییر خواهد داد؟
تأثیر افزایش دمای سطح به خودی خود قابل توجه است. اما گرمایش جهانی اثرات گسترده‌تری بر سیاره خواهد داشت. گرمایش الگوهای بارندگی را تغییر می‌دهد، فرسایش ساحلی را تشدید می‌کند، فصل رشد را در برخی مناطق طولانی‌تر می‌کند، کلاهک‌های یخی و یخچال‌های طبیعی را ذوب می‌کند و دامنه برخی از بیماری‌های عفونی را تغییر می‌دهد. برخی از این تغییرات در حال حاضر در حال وقوع هستند.

گرمایش جهانی الگوهای آب و هوایی اصلی را تغییر می‌دهد و احتمالاً خشکسالی فعلی در جنوب غربی ایالات متحده را طولانی و تشدید می‌کند. حلقه سفید صخره‌های سفید شده در صخره‌های قرمز که زمانی دریاچه پاول را در بر می‌گرفتند، نشان‌دهنده کاهش سطح آب در طول دهه گذشته است - نتیجه زمستان‌های مکرر با بارش کم برف. (عکس ©2006 Tigresblanco.)
آب و هوای در حال تغییر
برای بیشتر مکان‌ها، گرمایش جهانی منجر به روزهای گرم‌تر و روزهای خنک‌تر می‌شود، با بیشترین گرمایش در زمین رخ می‌دهد. موج‌های گرمای طولانی‌تر و شدیدتر رایج‌تر خواهند شد. طوفان‌ها، سیل‌ها و خشکسالی‌ها به طور کلی شدیدتر خواهند شد زیرا الگوهای بارندگی تغییر می‌کنند. طوفان‌ها ممکن است به دلیل افزایش دمای سطح اقیانوس شدیدتر شوند.

به غیر از افزایش دما، گرمایش جهانی احتمالاً باعث طوفان‌های بزرگتر و مخرب‌تر می‌شود و منجر به افزایش کلی بارندگی می‌شود. با چند استثنا، مناطق گرمسیری احتمالاً بارندگی کمتری (نارنجی) دریافت می‌کنند در حالی که مناطق قطبی بارندگی بیشتری (سبز) دریافت می‌کنند. مناطق سفید نشان می‌دهند که کمتر از دو سوم مدل‌های آب و هوایی در مورد نحوه تغییر بارندگی توافق دارند. مناطق نقطه‌چین نشان می‌دهند که بیش از 90 درصد از مدل‌ها توافق دارند. (©2007 IPCC WG1 AR-4.)
غیرممکن است هر رویداد آب و هوایی غیرمعمول را به گرمایش جهانی نسبت دهیم، اما شواهد نوظهور نشان می‌دهد که گرمایش جهانی در حال حاضر بر آب و هوا تأثیر می‌گذارد. موج‌های گرما، خشکسالی‌ها و رویدادهای شدید بارندگی در 50 سال گذشته افزایش یافته است و گرمایش جهانی ناشی از انسان احتمالاً به این روند کمک کرده است.
افزایش سطح دریا
آب و هوا تنها چیزی نیست که گرمایش جهانی بر آن تأثیر می‌گذارد: افزایش سطح دریا سواحل را فرسایش می‌دهد و باعث سیل‌های ساحلی مکرر می‌شود. برخی از کشورهای جزیره‌ای ناپدید خواهند شد. این مشکل جدی است زیرا تا 10 درصد از جمعیت جهان در مناطق آسیب‌پذیر کمتر از 10 متر (حدود 30 فوت) بالاتر از سطح دریا زندگی می‌کنند.

بین سال‌های 1870 و 2000، سطح دریا به طور متوسط 1.7 میلی‌متر در سال افزایش یافت، در مجموع افزایش سطح دریا 221 میلی‌متر (0.7 فوت یا 8.7 اینچ). و سرعت افزایش سطح دریا در حال شتاب گرفتن است. از سال 1993، ماهواره‌های ناسا نشان داده‌اند که سطح دریا با سرعت بیشتری، حدود 3 میلی‌متر در سال، در حال افزایش است، در مجموع افزایش سطح دریا 48 میلی‌متر (0.16 فوت یا 1.89 اینچ) بین سال‌های 1993 و 2009.

سطح دریا در طول قرن بیستم حدود 20 سانتی‌متر (7.9 اینچ) افزایش یافت. پیش‌بینی می‌شود که سطح دریا بین 0.18 تا 0.59 متر (0.59 تا 1.9 فوت) تا سال 2099 افزایش یابد، زیرا آب گرم‌تر منبسط می‌شود و یخچال‌های طبیعی کوهستانی و قطبی ذوب می‌شوند. این پیش‌بینی‌های تغییر سطح دریا ممکن است دست کم گرفته شده باشد، زیرا افزایش سرعت ذوب شدن صفحات یخی بزرگ گرینلند و قطب جنوب را در نظر نمی‌گیرند. با افزایش دما، یخ‌ها سریع‌تر ذوب می‌شوند.

تغییرات آب و هوا
گرمایش جهانی فشار بیشتری بر اکوسیستم‌ها، گیاهان و حیواناتی که در یک منطقه آب و هوایی خاص با هم زندگی می‌کنند، هم در زمین و هم در اقیانوس وارد می‌کند. دماهای گرم‌تر در حال حاضر فصل رشد را در بسیاری از نقاط جهان تغییر داده است. فصل رشد در بخش‌هایی از نیمکره شمالی در نیمه دوم قرن بیستم دو هفته طولانی‌تر شده است. بهار در هر دو نیمکره زودتر می‌رسد.

این تغییر در فصل رشد بر کل اکوسیستم تأثیر می‌گذارد. حیوانات مهاجر باید زودتر به دنبال منابع غذایی باشند. این تغییر ممکن است در حال حاضر باعث شود که چرخه زندگی گرده‌افشان‌ها، مانند زنبورها، با گل‌ها و درختان هماهنگ نباشد. این عدم تطابق می‌تواند توانایی گرده‌افشان‌ها و گیاهان برای زنده ماندن و تولید مثل را محدود کند و در نتیجه در دسترس بودن غذا در سراسر زنجیره غذایی کاهش یابد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه هماهنگ شدن چرخه زندگی زنبورها با گل‌ها، به Buzzing About Climate Change مراجعه کنید.
دماهای گرم‌تر همچنین فصل رشد را گسترش می‌دهند. این بدان معناست که گیاهان برای ادامه رشد در طول فصل به آب بیشتری نیاز دارند یا خشک می‌شوند و خطر شکست محصول و آتش‌سوزی‌های جنگلی را افزایش می‌دهند. هنگامی که فصل رشد به پایان می‌رسد، زمستان‌های کوتاه‌تر و ملایم‌تر حشرات خفته را نمی‌کشند و خطر آلودگی‌های بزرگ و مخرب را در فصول بعدی افزایش می‌دهند.

در برخی از اکوسیستم‌ها، حداکثر دمای روز ممکن است از تحمل گیاهان بومی یا حیوانات فراتر رود. برای زنده ماندن از دماهای شدید، هم گیاهان و حیوانات دریایی و زمینی شروع به مهاجرت به سمت قطب‌ها کرده‌اند. گونه‌هایی که نمی‌توانند به سرعت مهاجرت کنند یا سازگار شوند، در معرض خطر انقراض قرار دارند. IPCC تخمین می‌زند که 20 تا 30 درصد از گونه‌های گیاهی و حیوانی در معرض خطر انقراض قرار خواهند گرفت اگر دما بیش از 1.5 تا 2.5 درجه سانتیگراد افزایش یابد.
تأثیر بر مردم
تغییرات در آب و هوا و اکوسیستم‌ها همچنین مستقیماً بر مردم تأثیر می‌گذارد. آسیب‌دیده‌ترین افراد کسانی هستند که در مناطق ساحلی کم‌ارتفاع زندگی می‌کنند و ساکنان کشورهای فقیرتر که منابع لازم برای سازگاری با تغییرات در دماهای شدید و منابع آب را ندارند. با گسترش مناطق گرمسیری، دامنه برخی از بیماری‌های عفونی، مانند مالاریا، تغییر خواهد کرد. باران‌های شدیدتر و طوفان‌ها و افزایش سطح دریا منجر به سیل‌های شدیدتر و از دست دادن بالقوه اموال و جان می‌شود.

یکی از پیامدهای اجتناب‌ناپذیر گرمایش جهانی افزایش سطح دریا است. در مواجهه با افزایش سطح دریا و طوفان‌های شدیدتر، جوامع ساحلی با خطر بیشتری از فرسایش سریع ساحل ناشی از طوفان‌های مخرب مانند طوفان شدید آوریل 2007 که این خسارت را ایجاد کرد، مواجه هستند. (عکس ©2007 metimbers2000.)
آب و هوای در حال تغییر
گرمایش جهانی تأثیر قابل توجهی بر دمای سطح افزایش یافته دارد. اما گرمایش جهانی اثرات گسترده‌تری بر سیاره خواهد داشت. گرمایش الگوهای بارندگی را تغییر می‌دهد، فرسایش ساحلی را تشدید می‌کند، فصل رشد را در برخی مناطق طولانی‌تر می‌کند، کلاهک‌های یخی و یخچال‌های طبیعی را ذوب می‌کند و دامنه برخی از بیماری‌های عفونی را تغییر می‌دهد. برخی از این تغییرات در حال حاضر در حال وقوع هستند.

منابع مرتبط
برنامه تغییرات جهانی ایالات متحده.
Real Climate


یک مرد جوان با قرض گرفتن کتاب از یک وکیل محلی، تحصیل در حقوق را آغاز می‌کند. او با اشتیاق فراوان مطالعه می‌کند و به مرور زمان، قانون را می‌آموزد. برای کسب مجوز وکالت، گواهی حسن اخلاق از دادگاه محلی دریافت می‌کند و قضات دیوان عالی ایالتی مصاحبه‌ای را برای ارزیابی شخصیت و دانش حقوقی اولیه او انجام می‌دهند.

این مرد هرگز به دانشکده حقوق نرفته و در هیچ آزمون کتبی حقوق شرکت نکرده است. با این حال، قبل از ورود به عرصه سیاست، به یکی از مورد احترام‌ترین وکلای تاریخ ایلی‌نوی تبدیل شد. آبراهام لینکلن نیازی به نگرانی در مورد مطالعه دقیق الزامات آزمون وکالت یا جستجو در ردیت برای یافتن نظرات در مورد بهترین آمادگی برای آزمون نداشت، اما شما دارید. دلیلش این است.

ریشه‌های آزمون وکالت

آزمون وکالت یک نوآوری نسبتاً مدرن در سنت دیرینه تعیین مرز مشخص بین عموم مردم و کسانی است که مجاز به وکالت هستند. ریشه‌های آزمون وکالت در کشورهای انگلیسی‌زبان به دوران قرون وسطی باز می‌گردد، زمانی که متخصصان حقوقی ارشد، وکلای مشتاق را از طریق آزمون شفاهی و کارآموزی ارزیابی می‌کردند.

چنین سنت‌هایی در ایالات متحده تا گذار به آزمون‌های کتبی رسمی‌تر در اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم ادامه داشت - تغییری که منعکس‌کننده پیچیدگی فزاینده قانون و ضرورت رو به رشد یک روش استاندارد برای ارزیابی جامع دانش و مهارت‌های حقوقی بود.

توسعه آزمون کتبی وکالت در ایالات متحده

در سال 1783، مستعمره دلاور اولین آزمون وکالت را در ایالات متحده برگزار کرد. روش آزمون شفاهی پس از کارآموزی با یک قاضی یا وکیل در حال کار - که به آن "مطالعه قانون" می‌گفتند - در قرن‌های هجدهم و نوزدهم رایج بود.

قرن نوزدهم شاهد تاسیس تعداد فزاینده‌ای از دانشکده‌های حقوق بود که در واقع منجر به کاهش تعداد آزمون‌های وکالت به نفع پذیرش دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی (امتیاز دیپلم) شد. تا اواخر قرن نوزدهم، آزمون‌های کتبی برای سنجش تعداد فزاینده‌ای از وکلا که در سراسر ایالت‌ها فعالیت می‌کردند، رایج شد.

انجمن وکلای آمریکا (ABA) در سال 1878 با هدف سازماندهی یک کد اخلاقی ملی در حرفه حقوقی و به عنوان بستری برای بحث در مورد مسائل پیچیده فزاینده‌ای که در عمل حقوقی وجود داشت، تأسیس شد. در سال 1921، ABA از آزمون‌های کتبی نسبت به امتیاز دیپلم حمایت کرد و تا سال 1980، 45 از 50 ایالت آزمون‌های کتبی وکالت را اجباری کرده بودند.

تشکیل آزمون یکنواخت وکالت (UBE®)

با درک نیاز به یک سازمان ملی برای استانداردسازی فرآیند آزمون برای پذیرش وکالت، گروهی از متخصصان حقوقی کنفرانس ملی روسای دادگاه‌ها (NCBE®) را در سال 1931 تشکیل دادند.

در سال 1972، NCBE اولین آزمون چند ایالتی وکالت (MBE®) را برگزار کرد - یک آزمون چند گزینه‌ای استاندارد که توانایی داوطلب را در به کارگیری اصول و استدلال حقوقی اساسی برای تجزیه و تحلیل الگوهای واقعی ارزیابی می‌کند. امروزه، هر حوزه قضایی در ایالات متحده به جز پورتوریکو و لوئیزیانا، MBE را برگزار می‌کند.

NCBE به کار بر روی استانداردسازی ادامه داد و در سال 2011، اولین آزمون یکنواخت وکالت (UBE®) را در میسوری و داکوتای شمالی برگزار کرد. UBE دو مولفه کتبی به MBE اضافه کرد: آزمون عملکرد چند ایالتی (MPT®) و آزمون مقاله‌ای چند ایالتی (MEE®). این 3 مولفه امروزه توسط اکثر حوزه‌های قضایی به عنوان UBE برگزار می‌شوند.

UBE امروز

اگر از پنیر و هوای سرد لذت می‌برید، می‌توانید در دانشکده حقوق ویسکانسین تحصیل کنید و پس از فارغ‌التحصیلی به عضویت کانون وکلای ایالتی درآیید. اورگان نیز به تازگی یک مسیر جایگزین برای وکالت را ارائه کرده است. با این حال، تقریباً تمام حوزه‌های قضایی اکنون از داوطلبان می‌خواهند در آزمون وکالت قبول شوند و اکثر آنها UBE را برگزار می‌کنند.

هر حوزه قضایی UBE، UBE را در سه‌شنبه و چهارشنبه آخر فوریه و ژوئیه برگزار می‌کند - MBE در سه‌شنبه و بخش کتبی در چهارشنبه. داوطلبانی که در UBE قبول شوند، از قابلیت انتقال نمره در بین حوزه‌های قضایی شرکت‌کننده بهره‌مند می‌شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد UBE یا آزمون وکالت حوزه قضایی خود، به این منابع مراجعه کنید:

آزمون وکالت بر اساس ایالت
آزمون وکالت چیست (UBE)؟
الزامات، هزینه‌ها و هزینه‌های آزمون وکالت
نمرات UBE بر اساس ایالت
تاریخ‌های آزمون وکالت 2024: برنامه و مهلت‌ها
فرمت، موضوعات و مباحث آزمون وکالت
راهنمای مطالعه آزمون وکالت

آزمون وکالت نسل بعدی (NextGen Bar Exam)

در ژانویه 2019، NCBE یک "گروه کاری آزمایشی" را برای انجام یک مطالعه جامع در مورد آزمون وکالت برای اطمینان از اینکه به طور مداوم دانش، مهارت‌ها و توانایی‌های مرتبط‌ترین به عمل حقوقی سطح ابتدایی را به شیوه‌ای منصفانه، معتبر و قابل اعتماد ارزیابی می‌کند، ایجاد کرد.

این تحقیق در انتشار گزارش نهایی آنها در آوریل 2021 به اوج خود رسید. این گزارش یافته‌های گروه کاری را شرح داد و پیشنهاداتی را برای آینده آزمون وکالت، از جمله توسعه یک آزمون وکالت نسل بعدی (NextGen Bar Exam) ارائه کرد.

برخی از حوزه‌های قضایی متعهد شده‌اند که آزمون وکالت نسل بعدی را در ژوئیه 2026 ارائه دهند، در حالی که برخی دیگر منتظر سال‌های 2027 یا 2028 هستند. هدف اعلام شده NCBE این است که آزمون را با مهارت‌ها و دانش عملی مورد نیاز برای عمل حقوقی مدرن هماهنگ کند و در عین حال استانداردهای بالایی را برای صدور مجوز حفظ کند.

آزمون وکالت نسل بعدی 7 "مهارت اساسی" را آزمایش می‌کند که در 4 حوزه مهارتی گسترده سازماندهی شده‌اند، همراه با موضوعات اصلی MBE (به علاوه انجمن‌های تجاری؛ قانون خانواده در سال 2028 اضافه خواهد شد). انواع سوالات شامل چند گزینه‌ای، مجموعه‌های سوالات یکپارچه و وظایف عملکردی خواهد بود.

بیشتر بدانید

آزمون وکالت نسل بعدی
سوالات نمونه NextGen
حوزه‌های قضایی که NextGen را می‌پذیرند
دامنه محتوای آزمون وکالت NextGen


این مقاله در اصل در شماره زمستان سال 2010 مجله فارغ التحصیلان ویلیام و مری منتشر شد. با اجازه بازنشر می‌شود.
به قلم دیویدسون ام. داگلاس

دادخواستی که جورج وایث در سال 1746 امضا کرده است (مجموعه کتابخانه حقوقی ولف).
ریشه‌های دانشکده حقوق ویلیام و مری را تا حدودی می‌توان به سال 1762 ردیابی کرد. در آن سال، یک وکیل ویلیامزبورگ به نام جورج وایث، یکی از برجسته‌ترین وکلای آمریکای مستعمراتی، از پذیرش یک فارغ التحصیل اخیر ویلیام و مری که بسیار перспективный بود به عنوان کارآموز در دفتر حقوقی خود درخواست شد. وایث موافقت کرد و بدین ترتیب به مدت پنج سال، او به توماس جفرسون یک آموزش فوق‌العاده ارائه داد که نه تنها او را برای وکالت آماده می‌کرد، بلکه او را برای رهبری فکری و سیاسی که ملت جدید به شدت به آن نیاز داشت، مجهز می‌کرد.
اکثر وکلای مشتاق در آمریکای مستعمراتی گزینه کمی برای تحصیل در حقوق داشتند. در مستعمرات آمریکا دانشکده حقوقی وجود نداشت. افراد ثروتمند می‌توانستند به لندن سفر کنند تا در Inns of Court تحصیل کنند. اما بیشتر مردان جوان نمی‌توانستند چنین تجملاتی را تحمل کنند و بنابراین مجبور بودند از طریق کارآموزی با یک وکیل در حال کار، حقوق را مطالعه کنند. این کارآموزی‌ها به طور گسترده به عنوان راهی ناراضی‌کننده برای یادگیری حقوق مورد تمسخر قرار می‌گرفت. در دوره‌ای که دستگاه فتوکپی وجود نداشت، بسیاری از کارآموزان چیزی جز کپی کردن اسناد انجام نمی‌دادند.
وایث از مربیگری خود بر جفرسون برای امتحان کردن چیزی متفاوت استفاده کرد. تحت راهنمایی وایث، جفرسون متون حقوقی استاندارد آن زمان را خواند و به طور مرتب در دادگاه شرکت می‌کرد تا شاهد عملکرد وکلا باشد. اما وایث جفرسون را در بیش از قوانین و رویه‌های حقوقی آموزش داد. وایث جفرسون را تشویق کرد تا تئوری دولت (هم باستانی و هم مدرن)، تاریخ، فلسفه اخلاقی و اخلاق را مطالعه کند. جفرسون در واقع بعداً کتاب‌شناسی خود را برای یک وکیل مشتاق توسعه داد که طیف شگفت‌انگیزی از موضوعات را پوشش می‌داد. جفرسون و وایث یک دوستی فکری و شخصی نزدیک ایجاد کردند و جفرسون اشتیاق مربی خود به جمهوری‌خواهی را در حالی که مستعمرات آمریکا به طور پیوسته به سمت استقلال پیش می‌رفتند، پذیرفت.
وایث و جفرسون هر دو می‌دانستند که در لحظه فوق‌العاده‌ای در تاریخ بشر متولد شده‌اند. جان آدامز این احساس را در نامه‌ای به وایث در سال 1776 ابراز کرد: "شما و من، دوست عزیز، در زمانی به زندگی فرستاده شده‌ایم که بزرگترین قانون‌گذاران دوران باستان آرزو می‌کردند در آن زندگی کنند. چه تعداد از انسان‌ها فرصتی برای انتخاب دولت... برای خود یا فرزندانشان داشته‌اند!" جفرسون در سن 33 سالگی، از سال‌ها مطالعه و بحث خود با وایث استفاده کرد تا سندی - اعلامیه استقلال - را تهیه کند که به آرزوهای آن مستعمره‌نشینانی که به دنبال ایجاد یک شکل جمهوری‌خواهانه از حکومت در دنیای جدید به جای مدل اروپایی حکومت توسط پادشاهان بودند، صدا بخشد.
جفرسون می‌دانست که آموزش کلید آزمایش آمریکا در خودگردانی است. در حالی که پادشاهی‌ها از آموزش، یا عدم آن، برای تثبیت هر طبقه اجتماعی در جایگاه مناسب خود در نظم سیاسی استفاده می‌کردند، جمهوری‌خواهی به شهروندان تحصیل‌کرده‌ای نیاز داشت که آماده مشارکت در کار خودگردانی باشند. همانطور که جفرسون خاطرنشان کرد: "به طور کلی مردم را روشن کنید و ظلم و ستم جسمی و روانی مانند ارواح شیطانی با طلوع روز از بین خواهند رفت."
جفرسون به ویژه مشتاق آموزش گروهی از آمریکایی‌ها بود که آنچه به طور معمول "فضیلت عمومی" نامیده می‌شد - ترجیح خیر بزرگتر بر منافع فردی - را اعمال کنند. جفرسون معتقد بود که یک شکل جمهوری‌خواهانه از حکومت نمی‌تواند بدون اعمال فضیلت عمومی زنده بماند و چنین فضیلتی را نمی‌توان فرض کرد. جوانان باید آموزش ببینند تا در مواجهه با وسوسه‌های قوی یک زندگی کاملاً خصوصی، فضیلت عمومی را اعمال کنند.
جفرسون، همراه با سایر اعضای نسل انقلابی، معتقد بود که وکلا به ویژه برای اعمال این فضیلت عمومی مناسب هستند. مورخ رابرت گوردون در مورد نقش وکلا در انقلاب آمریکا و در تأسیس ملت جدید اظهار نظر کرده است: "[وکلا] سهم نامتناسبی از دولتمردان انقلابی را فراهم کردند، در دفاتر عالی دولت جدید تسلط داشتند... مناسبت‌های بیشتری نسبت به حتی کشیشان برای سخنرانی عمومی داشتند و معتبرترین و معتبرترین مفسران قوانین و قانون اساسی بودند. ... [آنها] به نظر می‌رسید فرصت‌های استثنایی برای داشتن یک زندگی نمونه، نشان دادن فراخوانی شهروند مستقل، مرد عادلانه و دانشمند با خرد عملی را داشته باشند."
جفرسون در سال 1779 فرماندار ویرجینیا شد و به عنوان بخشی از وظایف فرمانداری خود، به هیئت بازدیدکنندگان ویلیام و مری پیوست. جفرسون هیئت را متقاعد کرد تا در بازسازی آموزش ارائه شده در کالج مشارکت کند که شامل ایجاد یک کرسی جدید در حقوق بود. برای تحقق چشم‌انداز خود در آموزش وکلا که فضیلت عمومی را اعمال می‌کنند، جفرسون به دوست قدیمی و مربی خود، جورج وایث روی آورد. دانشکده حقوق ویلیام و مری با یک چشم‌انداز منحصر به فرد برای آموزش وکلا که به ملت جدید کمک می‌کنند تا آزمایش شگفت‌انگیز خود در خودگردانی را با موفقیت به پایان برسانند، متولد شد.
وایث در ژانویه 1780 تدریس حقوق را در کالج آغاز کرد. دانشجویان او با تکیه بر نظرات بلاکستون، ظرافت‌های قانون عرفی انگلیسی را آموختند. وایث همچنین از دانشجویان خود خواست تا آثار نظریه‌پردازان سیاسی معاصر، مانند مونتسکیو و نویسندگان کلاسیک مانند هوراس و ویرژیل را بخوانند. اما وایث خیلی بیشتر انجام داد.
برای تکمیل این آموزش در کلاس، وایث دادگاه تمییز را معرفی کرد تا مهارت‌های استدلال شفاهی را به دانشجویان خود آموزش دهد. دادگاه‌های تمییز انگلیسی برای اولین بار در اواخر قرون وسطی توسط Inns of Court استفاده شد، اما پروتستان‌های انگلیسی قرن هفدهم دادگاه تمییز را لغو کردند زیرا مصرف مقادیر زیادی غذا و نوشیدنی که پس از استدلال‌های حقوقی دنبال می‌شد، نامناسب تلقی می‌شد. وایث ارزش دادگاه تمییز را در آموزش مهارت‌های استدلال شفاهی به دانشجویان خود - مهارتی بسیار مهم در فرهنگ سیاسی قرن هجدهم - می‌دید.
نوآوری دوم وایث، تأسیس یک مجمع قانون‌گذاری، به عنوان ابزار اصلی او برای آموزش هنر عملی حکومت به دانشجویانش عمل کرد. یک بار در هفته، وایث دانشجویان خود را در تالار قانون‌گذاری ساختمان قدیمی کاپیتول مستعمراتی در انتهای خیابان دوک گلاستر جمع می‌کرد. دانشجویان که در ظرافت‌های رویه پارلمانی آموزش دیده بودند، لایحه‌های در حال بررسی در مجمع عمومی ویرجینیا را مورد بحث قرار می‌دادند. یکی از دانشجویان وایث، جان براون، مجمع قانون‌گذاری وایث را اینگونه توصیف کرد: "او ما را به یک نهاد قانون‌گذاری متشکل از حدود 40 عضو تبدیل کرده است. آقای وایث سخنگوی مجلس است و تمام تلاش خود را می‌کند تا قوانین پارلمان را به ما آموزش دهد. ما هر شنبه ملاقات می‌کنیم و لایحه‌هایی را که توسط کمیته منصوب برای بازبینی قوانین تهیه شده است، مورد بررسی قرار می‌دهیم، سپس با آزادی کامل بحث و اصلاح می‌کنیم..." براون یکی از هشت دانشجوی وایث بود که بعداً در سنای ایالات متحده خدمت کرد.
جفرسون در سال 1780 به جیمز مدیسون نوشت تا کار وایث را توضیح دهد: "مؤسسه جدید ما در کالج موفقیتی داشته است که مورد تحسین همگانی قرار گرفته است. آنها به صورت هفتگی دادگاه‌ها و مجامع را در کاپیتول برگزار می‌کنند. اساتید در آن شرکت می‌کنند و جوانان با ظرافت، روش و دانش استدلال می‌کنند. این مدرسه واحد با انداختن دست‌های جدیدی که اصول اخلاقی دارند به قانون‌گذاری، ارزش بی‌نهایتی خواهد داشت." وایث در سال 1785 به جان آدامز توضیح داد که هدف او آموزش دانشجویان برای تصدی پست‌های رهبری در "مجالس ملی آمریکا" است.
در واقع، دانشجویان وایث بعداً طیف شگفت‌انگیزی از مناصب اجرایی، قانون‌گذاری و قضایی را بر عهده گرفتند، از جمله رئیس جمهور ایالات متحده، وزیر امور خارجه ایالات متحده، دادستان کل ایالات متحده، رئیس و قاضی همکار دادگاه عالی ایالات متحده، سناتور ایالات متحده و فرماندار. بسیاری دیگر در مجامع قانون‌گذاری ایالتی یا به عنوان قاضی در دادگاه‌های ایالتی یا فدرال خدمت می‌کردند. در واقع، اگر عظمتی یک استاد حقوق را با دستاوردهای دانشجویانش اندازه‌گیری کنیم، وایث احتمالاً بزرگترین استاد حقوق در تاریخ آمریکا بود. برجسته‌ترین دانشجوی وایث، رئیس دادگاه عالی جان مارشال، مهم‌ترین قاضی دادگاه عالی در تاریخ کشور ما بود. سال‌ها بعد، دانشکده حقوق ویلیام و مری نام "دانشکده حقوق مارشال-وایث" را به افتخار برجسته‌ترین دانشجو و برجسته‌ترین استاد خود پذیرفت.
وایث تا سال 1789 به تدریس در ویلیام و مری ادامه داد، که در آن زمان یکی از دانشجویان سابقش، سنت جورج تاکر جانشین او شد. تاکر در زمان خود به تأثیرگذارترین محقق حقوقی اوایل قرن نوزدهم تبدیل شد، به ویژه پس از انتشار ویرایش حاشیه‌نویسی شده پنج جلدی خود از نظرات بلاکستون در سال 1803 که به طور گسترده خوانده شد.
ویلیام و مری سنت جفرسون-وایث آموزش وکلا را برای پیگیری خیر عمومی - آنچه که اکنون به عنوان آموزش "وکلای شهروند" شناخته می‌شود - ادامه داده است. گاهی اوقات این کار به شکل خدمات عمومی است، همانطور که بسیاری از فارغ التحصیلان حقوق ویلیام و مری در حال حاضر در کنگره یا مجالس ایالتی یا به عنوان قضات ایالتی یا فدرال خدمت می‌کنند. بسیاری از فارغ التحصیلان مأموریت وکیل شهروند را به روش‌های دیگر انجام می‌دهند - از طریق رهبری در طیف گسترده‌ای از پروژه‌های عمومی و خصوصی که به نفع خیر بزرگتر هستند.
گاهی اوقات، دانشکده حقوق هاروارد ادعا می‌کند که قدیمی‌ترین دانشکده حقوق در کشور است. این ادعا بی‌اساس است. همانطور که اروین گریسولد، رئیس محترم دانشکده حقوق هاروارد، سال‌ها پیش اعتراف کرد: "هیچ شکی نیست که وایث و تاکر در یک سرمایه‌گذاری قابل توجه، موفق و تأثیرگذار در آموزش حقوقی مشارکت داشتند و تلاش آنها را می‌توان به درستی اولین دانشکده حقوق در آمریکا نامید."


تاریخچه حرفه حقوقی در آمریکا شامل کار، آموزش و فعالیت‌های حرفه‌ای وکلا از دوران استعماری تا به امروز است. وکلا در دوران استعماری به عنوان متخصصان حقوق عرفی انگلیس که مستعمرات آن را پذیرفته بودند، به تدریج قدرتمندتر شدند. تا قرن بیست و یکم، بیش از یک میلیون متخصص در ایالات متحده دارای مدرک حقوقی بودند و بسیاری دیگر به عنوان صلح‌طلب، دستیار حقوقی، مأمورین قانون و سایر کمک‌کنندگان در سیستم حقوقی خدمت می‌کردند.[1]

**دوران استعماری[ویرایش]**

از آغاز، مستعمرات آمریکا از سنت حقوق عرفی انگلیس پیروی کردند. رویه‌های قانونی در قرن هفدهم کاملاً غیررسمی بودند، قضات مستقیماً با افراد درگیر در پرونده بحث می‌کردند. شهروندان معمولاً خودشان را نمایندگی می‌کردند، که منجر به مزایایی برای برخی و معایبی برای دیگران می‌شد. راه حل استخدام یک وکیل حرفه‌ای بود. تا سال 1700، هم قضات و هم رویه‌های قضایی بسیار رسمی‌تر شده بودند؛ برای بردن یک پرونده، موکل به یک وکیل نیاز داشت تا استدلال‌ها را ارائه دهد، به سوابق قضایی استناد کند و وکیل طرف مقابل را خنثی کند. در حالی که انگلستان هنوز سلسله مراتب پیچیده‌ای از قضات، وکلای دعاوی و وکلای پایه را با مدارک رسمی حفظ کرده بود، وکلای استعماری '"همه کاره" بودند که مهارت‌های خود را از طریق کارآموزی و با دقت تماشای رویه‌های دادگاه یاد می‌گرفتند.[2] مجالس استعماری قوانینی را برای تعیین هزینه‌هایی که وکلا می‌توانستند برای رویه‌های استاندارد دریافت کنند، تصویب کردند و این هزینه‌ها را نسبتاً پایین نگه داشتند. این امر اغلب باعث می‌شد برخی وکلا حجم بالایی از پرونده‌ها را سریع‌تر رسیدگی کنند. دادگاه‌های استانی معمولاً بین شهرستان‌های مختلف در گردش بودند و چند روزی را در هر مرکز شهرستان می‌گذراندند. هر وکیل ممکن بود در سه یا چهار روز 30 تا 40 پرونده را رسیدگی کند. اکثریت قریب به اتفاق پرونده‌ها مربوط به بدهی‌ها بود که به سرعت رسیدگی می‌شدند. گاهی اوقات، اختلافات مربوط به زمین وجود داشت که پیچیده‌تر و زمان‌برتر بودند زیرا نیاز به جستجو در اسناد حقوقی داشتند که فهرست‌بندی ضعیفی داشتند.[3] تماشاگران برای لذت بردن از پرونده‌های اغلب دراماتیک حاضر می‌شدند.[نیازمند منبع] وکلا از این طریق جریان ثابتی از درآمد ماهانه به دست می‌آوردند. این امر آن‌ها را از بازرگانان، کشاورزان و کشاورزانی که به فروش فصلی یا سفرهای تجاری طولانی مدت وابسته بودند، متمایز می‌کرد. با آشنایی با جزئیات اقتصادی صمیمی شهرستان‌ها، وکلا می‌توانستند از معاملات سود ببرند. ماهیت نزدیک به هم این حرفه همچنین به آن‌ها اجازه می‌داد تا ثروت، ارتباطات و پایگاه سیاسی خود را ایجاد کنند. آن‌ها بسیار انعطاف‌پذیر بودند و زمان و فرصت داشتند تا مناصب محلی را در خدمت عمومی اشغال کنند، که بیشتر آن‌ها حقوق کمی پرداخت می‌کردند، اما برخی از آن‌ها بسیار سخاوتمندانه بودند. دهه به دهه، وکلا به عنوان گروه‌های پردرآمد با طیف گسترده‌ای از ارتباطات ظهور کردند.[4][5]

در شهر نیویورک در دوران استعماری، متخصصان حقوقی تاجرانی تمام وقت با آموزش حقوقی اندک بودند. آن‌ها به جای تحصیلات رسمی، به تماشای دادگاه‌ها می‌پرداختند و آن‌ها را با تکه‌هایی از قانون انگلیس کنار هم قرار می‌دادند. رویه‌های دادگاه غیررسمی بودند، زیرا بسیاری از قضات آموزش بیشتری از وکلا نداشتند. تا دهه 1760، اوضاع به طور چشمگیری تغییر کرده بود. وکلا برای تجارت بین‌المللی رو به رشد ضروری بودند و با مسائلی مانند مشارکت، قراردادها و بیمه سروکار داشتند. مبالغ درگیر زیاد بود و استخدام یک وکیل شایسته یک پیشنهاد بسیار گران قیمت بود. وکلا اکنون به طور حرفه‌ای آموزش دیده بودند و با زبانی بسیار پیچیده آشنا بودند که اصطلاحات و درخواست‌های حقوقی بسیار خاص را با مقداری لاتین حقوقی ترکیب می‌کرد. رویه‌های دادگاه برای افراد عادی گیج‌کننده شده بود. وکلا تخصصی‌تر شدند و برنامه کارمزدی خود را بر اساس شهرت خود در موفقیت بنا نهادند. با افزایش جایگاه، ثروت و قدرت آن‌ها، خصومت نیز به دنبال آن آمد.[6]

وکلا به طور گسترده در مستعمرات مورد تنفر بودند. خانواده‌ها اغلب داستان‌هایی را به اشتراک می‌گذاشتند که چگونه توسط وکلای حیله‌گر فریب خورده یا تقلب شده‌اند.[7] همانطور که نویسنده و محقق حقوقی راسکو پوند یک بار گفت: "وکلا به عنوان یک طبقه در مستعمرات بسیار نامحبوب بودند."[8] وکلای این دوره سعی کردند استانداردهای حرفه‌ای خود را با تشکیل انجمن‌های وکلای محلی ارتقا دهند، اما در دوران استعماری موفقیت چندانی نداشتند. حرفه‌ای شدن کامل تا پس از جنگ داخلی استاندارد نشد.[9]

**وکلا و سیاست[ویرایش]**

بسیاری از فرمانداران بریتانیایی اشراف طبقه بالا بودند که در مناصب خود منصوب شده بودند و در قانون آموزش ندیده بودند و به دلیل تقاضاهای حقوقی وکلای استعماری تحت فشار بیش از حد قرار می‌گرفتند. از دهه 1680 تا 1715، تلاش‌های متعددی برای تقویت کنترل سلطنتی و کاهش محدودیت‌های حقوقی بر قدرت فرمانداران انجام شد.[10] وکلای استعماری سعی کردند با استفاده از یک تکنیک مهم که در بوستون، فیلادلفیا و نیویورک در دهه‌های 1720 و 1730 توسعه یافت، مقابله کنند. وکلا توانستند با استفاده از در دسترس بودن هفتگی روزنامه‌ها و چاپخانه‌هایی که بروشورهای ارزان قیمت تولید می‌کردند، افکار عمومی را بسیج کنند تا ایده‌هایی در مورد حقوق قانونی در ایالات متحده به عنوان انگلیسی‌ها را منتشر کنند.[11] با این حال، تا دهه‌های 1750 و 1760، یک ضدحمله برای مسخره کردن و تحقیر وکلا به عنوان وکلای حقیر وجود داشت. تصویر و نفوذ آن‌ها در نتیجه کاهش یافت.[12] وکلای نیویورک استعماری در سال 1768 در جریان مناقشه سیاسی تلخ بین جناح‌های خانواده‌های دلانسی و لیوینگستون یک انجمن وکلای دادگستری تشکیل دادند. در طول یک قرن آینده، تلاش‌های ناموفق متعددی در نیویورک برای ایجاد یک سازمان مؤثر از وکلا انجام شد. سرانجام، یک انجمن وکلای دادگستری در سال 1869 ظهور کرد که موفقیت‌آمیز بود و تا به امروز به عنوان انجمن وکلای شهر نیویورک به فعالیت خود ادامه می‌دهد.[13]

انقلاب آمریکا شاهد خروج بسیاری از وکلای برجسته و ورود وکلای جوان‌تر به مناصب عالی بود. در بیشتر 13 مستعمره، یک جناح برجسته از حرفه حقوقی وفاداران بودند، زیرا مشتریان آن‌ها اغلب به اقتدار سلطنتی یا بازرگانان و مالی‌کنندگان بریتانیایی گره خورده بودند. پس از انقلاب، این متخصصان مجاز به ادامه کار قانونی نبودند مگر اینکه سوگند وفاداری به ایالات متحده آمریکا جدید را بخورند. بسیاری پس از جنگ به بریتانیا یا کانادا رفتند.[14] وکلایی که باقی ماندند تأثیر بسزایی در شکل‌دهی ملت جدید داشتند. وکلا 45 درصد از پنجاه و شش امضاکننده اعلامیه استقلال، 69 درصد از چهل و پنج عضو کنوانسیون قانون اساسی و 40 درصد از بیست و پنج سناتور در اولین کنگره ایالات متحده که در سال 1789 افتتاح شد و همچنین 26 درصد از شصت و پنج نماینده را تشکیل می‌دادند.[15]

**تبدیل شدن به یک وکیل[ویرایش]**

در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، بیشتر جوانان با کارآموزی در دفتر یک وکیل معتبر، وکیل می‌شدند، جایی که در کارهای اداری مانند تهیه قراردادها و وصیت‌نامه‌های معمول و در عین حال مطالعه متون استاندارد شرکت می‌کردند؛ این کار به عنوان "مطالعه قانون" شناخته می‌شد. کارآموز سپس باید برای تمرین قانون در دادگاه محلی پذیرفته می‌شد.

این سیستم کارآموزی باعث ایجاد پارتی‌بازی می‌شد، زیرا دوستان و بستگان وکلا اعضای خانواده خود را در این موقعیت‌ها قرار می‌دادند. یک جایگزین که به طور گسترده‌تر برای طبقه متوسط قابل دسترس بود، شرکت در مدارس حقوقی آکادمیک بود. کالج ویلیام و مری اولین کرسی حقوق را در سال 1779، 21 سال پس از ایجاد اولین کرسی مشابه در انگلستان، تأسیس کرد.[16] اولین مدرسه حقوقی مستقل، مدرسه حقوقی لیچفیلد بود که در سال 1782 در کانکتیکات توسط تاپینگ رییو تأسیس شد. بین سال‌های 1784 و تعطیلی آن در سال 1833، بیش از 1000 وکیل را آموزش داد که بسیاری از آن‌ها رهبران بار در سطح ایالتی یا سیاستمداران در سطح ایالتی و ملی شدند. فارغ‌التحصیلان شامل دو معاون رئیس‌جمهور (آرون بور و جان سی کالهون)، 101 عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده، 28 سناتور ایالات متحده، شش وزیر کابینه، سه قاضی دیوان عالی ایالات متحده، 14 فرماندار ایالتی و 13 رئیس دادگاه عالی ایالتی بودند.[17] تا دهه 1860، مدارس حقوقی آکادمیک وابسته به دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای محبوب شدند، همانطور که توسط دانشگاه پنسیلوانیا نشان داده می‌شود که بخش حقوقی خود را در سال 1850 افتتاح کرد.[18] تا اواسط قرن نوزدهم، بیش از صد مدرسه حقوقی در سراسر کشور وجود داشت که بیشتر آن‌ها مؤسسات بسیار کوچکی بودند که به عنوان یک عملیات جانبی اداره می‌شدند.[19]

مشهورترین برنامه آموزشی حقوقی، مدرسه حقوقی هاروارد بود که در سال 1817 به عنوان بخشی از دانشگاه هاروارد تأسیس شد. قاضی دیوان عالی جوزف استوری برای دهه‌ها یک استاد ارشد بسیار تأثیرگذار بود. مجموعه‌ها و کتاب‌های حقوقی متعدد استوری یک برنامه درسی ملی برای مدارس حقوقی محلی ایجاد کرد.[20] حتی تأثیرگذارتر کریستوفر کلمبوس لنگدل، رئیس مدرسه حقوقی هاروارد از سال 1870 تا 1895 بود. به جای روش معمول سخنرانی‌های روزانه، لنگدل سیستم پرونده را معرفی کرد. اساتید از دانش‌آموزان می‌خواستند استدلال حقوقی پشت پرونده‌های خاص را توضیح دهند و به آن‌ها یاد می‌دادند که مانند قضات استدلال کنند.[21] این روش پرونده به سرعت به همه مدارس حقوقی گسترش یافت.[22] تا قرن بیستم، بسیاری از انجمن‌های وکلای محلی برای قبولی در آزمون بار و شروع به کار قانونی، فارغ‌التحصیلی از یک مدرسه حقوقی معتبر را الزامی کرده بودند.[23]

انجمن‌های وکلای محلی قبل از سال 1870 شبیه گروه‌های اجتماعی بودند که مسئولیت چندانی در حفظ کیفیت پذیرش یا عملکرد اعضا نداشتند. در سال 1870، وکلای برجسته در منهتن "انجمن وکلای شهر نیویورک" را برای مبارزه با فساد سیاسی بدنام ماشین توید سازماندهی کردند. این انجمن به سرعت به عنوان یک سازمان قدرتمند و الگویی برای دیگران ظهور کرد؛ در دهه 1870، هشت شهر و هشت انجمن سراسری در حال فعالیت بودند. تا سال 1890، 20 انجمن وکلای ایالتی، تا سال 1900، 40 انجمن و تا سال 1916، 48 انجمن وجود داشت. تا سال 1890، تعداد به 159 انجمن در سطح محلی افزایش یافته بود و تا سال 1930 به بیش از 1100 رسید. آن‌ها هنوز عملکردهای اجتماعی را انجام می‌دادند، اما به طور فزاینده‌ای فراخوانده می‌شدند تا در حالی که با خصومت دیرینه علیه حرفه حقوقی مبارزه می‌کردند، سازماندهی کنند.[24] اولویت مهم برای ایالت‌ها و انجمن وکلای آمریکایی، حفظ کنترل بر آزمون‌های بار ایالتی و الزامات مدارس حقوقی، مانند برنامه درسی آکادمیک، امکانات کتابخانه و در دسترس بودن اعضای هیئت علمی تمام وقت بود.[25]

**هجوم طلای کالیفرنیا و گسترش به غرب[ویرایش]**

تصرف ناگهانی سشن مکزیکی در سال 1848 و متعاقباً هجوم طلای گسترده به این ایالت باعث انتقال شتاب‌زده به ایالت کالیفرنیا در سال 1850 شد. شرایط حقوقی در ابتدا آشفته بود، زیرا ایالت جدید فاقد وکلا، سوابق قضایی و زندان‌ها و همچنین یک سیستم حقوقی تا حد زیادی ناکارآمد و دولت مدنی اندک بود.[26] وکلا از ایالت‌ها و حوزه‌های قضایی مختلف وارد شدند، اغلب با تجربه حقوقی اندک.[27] شهروندان مجالس خودسرانه تشکیل دادند، قابل توجه‌ترین آن‌ها کمیته نظارت سانفرانسیسکو بود که در سال 1851 تأسیس شد و تا دهه 1850 ادامه یافت.[28] به دلیل فقدان یک سیستم حقوقی تثبیت شده در بسیاری از جوامع، خودسران عدالت را به دست گرفتند، اغلب به شکل محاکمه‌های سریع، شلاق زدن، تبعید یا اعدام.[29] با توسعه قانون سرزمین، دادگاه‌ها شروع به ایجاد سوابق در مورد مسائلی مانند حقوق زنان، حقوق قراردادی، املاک و رهن، قانون مسئولیت مدنی و بررسی قوانین معیوب کردند. یک مجموعه جدید و پیچیده از قوانین به سرعت برای رسیدگی به ادعاهای استخراج طلا و حقوق آب توسعه یافت.[30] تا دهه 1860، سانفرانسیسکو یک نیروی پلیس حرفه‌ای ایجاد کرده بود تا از استفاده از اقدامات خودسرانه صرف نظر کند.[31] تا سال 1865، سیستم حقوقی به طور فزاینده‌ای تثبیت شده به دادگاه‌ها، قانون‌گذاران، وکلا و سایر متخصصان حقوقی اجازه داد تا به طور مؤثر کار کنند.[32]

**شرکت‌های حقوقی "کفش سفید" و ظهور BigLaw[ویرایش]**

در اصطلاح آمریکایی "کفش سفید" از کفش‌های سفید (یا کفش‌های دربی) که بسیاری از دانشجویان دانشگاه لیگ آیوی می‌پوشیدند، گرفته شده است.[33] این اصطلاح به خدمات حقوقی معتبر و دیرینه ارائه شده توسط پروتستان‌های سفیدپوست آنگلو ساکسون اشاره داشت. آن‌ها به مؤسسات بزرگ مانند شرکت‌های بزرگ خدمت می‌کردند. چنین شرکت‌هایی بسیاری از مردان را استخدام می‌کردند که اغلب با کفش‌های سفید پوشیده بودند و الهام‌بخش این نام بودند. چنین افرادی تمایل داشتند مدارک تحصیلی از مدارس حقوقی برتر مانند مدرسه حقوقی هاروارد، مدرسه حقوقی ییل و مدرسه حقوقی کلمبیا داشته باشند و همچنین در بسیاری از موارد ارتباطات خانوادگی و شبکه‌ای مفیدی داشته باشند. شرکت‌های کفش سفید در اواخر قرن نوزدهم ظهور کردند و معمولاً در شمال شرقی ایالات متحده مستقر بودند. این شرکت‌ها بزرگ شدند و به آنچه که به عنوان BigLaw شناخته می‌شود، تکامل یافتند.

شرکت‌های بزرگ به ویژه توسط راه‌آهن‌های بزرگ مورد تقاضا بودند که از طریق ادغامهای پیچیده ساخته شده بودند و با موقعیت‌های حقوقی پیچیده در چندین ایالت روبرو بودند. قبلاً شرکت‌های حقوقی عملیات کوچکی با دو یا سه شریک و تعداد کمی کارمند داشتند. با بزرگتر شدن شرکت‌ها و توسعه ساختارهای سفت و سخت‌تر، آن‌ها در بیش از یک حوزه قضایی محلی برای ارائه خدمات گسترش یافتند.[34]

ویژگی‌های عملیاتی کلیدی شرکت‌های بزرگ همان‌هایی بود که توسط پل کراوات ایجاد شده بود که با رسیدگی به دعاوی پیچیده برای صنعت برق جدید شهرت کسب کرده بود. او با بزرگ کردن دفتر حقوقی و حرفه‌ای کردن آن با ایجاد کتابداران تمام وقت، یک سیستم استخدام متمرکز بر مدارس حقوقی برتر، جبران خسارت قفل شده و شرکای حقوقی که در زمینه‌های تمرینی خاص تخصص داشتند، یک سیستم ایجاد کرد، مدلی که تا حد زیادی توسط شرکت‌های کفش سفید در طول قرن بیستم دنبال شد.[34]

**تنوع[ویرایش]**

قضات دادگاه‌های ناحیه ایالات متحده رابرت آ. کاتزمن، دامون ج. کیث و سونیا سوتومایور (بعداً قاضی همکار) در یک نمایشگاه سال 2004 در مورد متمم چهاردهم، تورگود مارشال و براون علیه هیئت مدیره آموزش.[ویرایش]

**زنان[ویرایش]**

در سال 1900، 108000 وکیل و قاضی در ایالات متحده وجود داشت که اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها مرد بودند.[35] فرصت‌ها برای زنان محدود باقی ماند، با این حال، زنان هنوز در تجارت حقوقی درگیر بودند. به عنوان مثال، ایزابل دارلینگتون در سال 1897 به انجمن وکلای شهرستان چستر پنسیلوانیا پذیرفته شد. او تنها وکیل زن در شهرستان کم جمعیت چستر تا کمبود مردان در جنگ جهانی دوم فرصت‌های بیشتری را برای زنان فراهم کرد.[36]

در سال 1955، 5000 وکیل زن وجود داشت که 1.3 درصد از کل کشور بود. مدارس حقوقی به طور کلی دانشجویان زن را رد می‌کردند - تنها 4 درصد از دانشجویان در سال 1965 زن بودند. تا سال 1973، این رقم 16 درصد بود؛ تا سال 1979 به 32 درصد رسید و در قرن بیست و یکم به تعداد تقریباً برابر با دانشجویان مرد رسید. این انتقال تحت رهبری جیمی کارتر در اواخر دهه 1970 آغاز شد.[37] ساندرا اوکانر (متولد 1930) در سال 1952 با رتبه سوم از کلاس خود از مدرسه حقوقی استنفورد فارغ التحصیل شد، جایی که در هیئت تحریریه بررسی حقوقی استنفورد خدمت کرد. او در سال 1974 به عنوان قاضی شهرستان در شهرستان ماریکوپا منصوب شد و بعداً به دادگاه تجدیدنظر آریزونا ارتقا یافت.[38] رونالد ریگان در سال 1981 با انتصاب او به عنوان اولین زن در دیوان عالی ایالات متحده، ملت را شگفت زده کرد. در سال 2019، انجمن وکلای آمریکا گزارش داد که در حالی که زنان به طور مداوم نیمی از جمعیت دانشجویان مدارس حقوقی آمریکا را تشکیل می‌دهند، تنها 23 درصد از شرکای شرکت‌های حقوقی زن هستند و زنان متعلق به اقلیت‌ها تنها "3 درصد از همه شرکا و 2 درصد از شرکای سهامی" را تشکیل می‌دهند.[نیازمند منبع]

**وکلای آفریقایی-آمریکایی[ویرایش]**

فرصت‌ها برای وکلای سیاهپوست خارج از جامعه سیاهپوست کم بود.[39] ویلیام تادیوس کلمن جونیور، پس از فارغ التحصیلی اول در کلاس خود از مدرسه حقوقی هاروارد در سال 1946، اولین کارمند حقوقی سیاهپوست در دیوان عالی ایالات متحده شد. در سال 1949، او اولین وکیل سیاه‌پوستی شد که در شرکت حقوقی نیویورک پل، وایس، ریفکیند، ویتون و گارسون استخدام شد. او دومین فرد سیاه‌پوستی بود که به کابینه منصوب شد و از سال 1975 تا 1977 به عنوان وزیر حمل و نقل رئیس جمهور سابق جرالد فورد خدمت کرد.[40]

میراث تبعیض نژادی در تجارت حقوقی باقی مانده است - به عنوان مثال، دیویس پولک به نام جان دبلیو دیویس نامگذاری شده است، مدافع تبعیض نژادی.[41][42]

**وکلای اسپانیایی زبان و لاتین تبار[ویرایش]**

در نیمه اول قرن نوزدهم، مکزیک یک سیستم قضایی برای شمالی‌ترین مناطق خود، در ایالات متحده امروزی ایجاد کرد. وکیل یا قاضی آموزش دیده حرفه‌ای وجود نداشت. در عوض، نقش‌های حقوقی متعددی مانند نوتاریو، اسکریبانو، آسسور، اودیتور د گوارا، خوسیتیا مایور، پروکورادور و خوسه رسپتور وجود داشت. با الحاق توسط ایالات متحده در سال 1848، کنگره یک سیستم حقوقی سرزمینی کاملاً جدید ایجاد کرد و قوانین، فرم‌ها و رویه‌های ایالات متحده را اجرا کرد. اکثریت قریب به اتفاق وکلا و قضات تازه واردان از ایالات متحده بودند، زیرا در سیستم جدید جایی برای نقش‌های اصلی مکزیکی وجود نداشت.[43] الفگو باکا (1865–1945) یک قانون‌شکن سابق، قانون‌دان و سیاستمدار در نیومکزیکو در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. در سال 1888، پس از خدمت به عنوان کلانتر شهرستان، باکا به بار نیومکزیکو پذیرفته شد. او به مدت دو سال به عنوان مأمور ایالات متحده خدمت کرد و سپس شروع به مطالعه حقوق کرد. در دسامبر 1894، او به بار پذیرفته شد و تا سال 1904 در نیومکزیکو به عنوان وکیل به کار خود ادامه داد، سپس مناصب سیاسی محلی متعددی را در اختیار گرفت. هنگامی که نیومکزیکو در سال 1912 به یک ایالت تبدیل شد، او نامزد ناموفق جمهوری خواه برای کنگره بود. در اواخر دهه 1950، دیزنی با به تصویر کشیدن باکا در نمایش‌های تلویزیونی مختلف، شش کتاب کمیک، یک فیلم بلند و کالاهای مرتبط، او را به اولین قهرمان فرهنگی اسپانیایی زبان در ایالات متحده تبدیل کرد. با این حال، دیزنی عمداً از تنش‌های قومی اجتناب کرد و با به تصویر کشیدن باکا به عنوان یک قهرمان غربی استاندارد، شبیه به "دیوی کراکت، اما با لباس مکزیکی" ارائه کرد.[44]

از ابتدای قرن بیست و یکم، افزایش قابل توجهی در زنان اسپانیایی زبان وارد حرفه حقوقی شده است. آن‌ها پیشرفت ثابتی در مشارکت سیاسی از طریق قوه قضاییه، به ویژه در دادگاه‌های شهرستان داشته‌اند.[45]

**وکلای یهودی[ویرایش]**

وکلای یهودی شروع به تأسیس شرکت‌های خود کردند که با پیشرفت قرن بیستم به طور فزاینده‌ای موفق شدند. شرکت‌های حقوقی اصلی که توسط یهودیان تأسیس شده بودند، به جایگاه نخبه در ارائه خدمات به شرکت‌های بزرگ دست یافتند. تا سال 1950، هیچ شرکت حقوقی بزرگی که توسط یهودیان در شهر نیویورک تأسیس شده بود وجود نداشت. با این حال، تا سال 1965، شش شرکت از 20 شرکت بزرگ توسط یهودیان تأسیس شده بودند و تا سال 1980، چهار شرکت از ده شرکت بزرگ توسط وکلای یهودی تأسیس شده بودند.[46]

**تنوع در قوه قضاییه[ویرایش]**

فرانکلین دی. روزولت اولین قاضی سیاهپوست فدرال، ویلیام اچ. هستی را در سال 1937 منصوب کرد.[47] رینالدو جی. گارزا، مورد علاقه لیندون بی. جانسون، در سال 1961 به عنوان اولین قاضی فدرال اسپانیایی تبار منصوب شد.[48] لیندون جانسون تورگود مارشال را به عنوان اولین قاضی سیاهپوست در دیوان عالی در سال 1967 منصوب کرد. او به دلیل استدلال‌های خود به عنوان اولین مشاور در پرونده براون علیه هیئت مدیره آموزش در سال 1954 که جدایی را در مدارس لغو کرد، شناخته شده بود.[49] هنگامی که مارشال بازنشسته شد، جورج بوش وکیل سیاهپوست و رئیس سابق کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر ایالات متحده (1982–1990) و قاضی در دادگاه تجدیدنظر منطقه کلمبیا (1990–1991) کلارنس توماس را به دیوان عالی منصوب کرد.[50] او در اکتبر 1991 توسط سنای ایالات متحده تأیید شد.[51] در سال 2009، باراک اوباما سونیا سوتومایور، زنی با اصالت پورتوریکویی را به دیوان عالی منصوب کرد. او متمایز است که اولین قاضی دیوان عالی با اصالت اسپانیایی است.[52]

**قرن بیست و یکم[ویرایش]**

شیوع همه‌گیری COVID-19 تأثیر عمده‌ای بر بسیاری از شیوه‌ها در حرفه حقوقی داشته است. در سال 2021، تامسون رویترز یک مطالعه مشترک با مرکز اخلاق و حرفه حقوقی دانشگاه جورج تاون و موسسه تامسون رویترز، "گزارش سال 2021 در مورد وضعیت بازار حقوقی" منتشر کرد که بیان می‌کند:[53]

باید گفت که سال گذشته سالی فوق العاده برای بازار حقوقی بوده است. اثرات ترکیبی یک همه‌گیری جهانی، رکود اقتصادی جدی، فعالیسم اجتماعی و عدم اطمینان سیاسی در ایالات متحده و جاهای دیگر به وضوح سال 2020 را به سالی برای ثبت سوابق تبدیل کرده است. این سالی بود که شرکت‌های حقوقی با اختلالات بی‌سابقه‌ای در عملیات خود مواجه شدند و مجبور شدند به سرعت با تغییرات چشمگیر بازار سازگار شوند. این که بیشتر شرکت‌ها توانستند با موفقیت به این چالش‌ها پاسخ دهند، ادای احترام به نوآوری و انعطاف‌پذیری شرکت‌های حقوقی و رهبران آن‌ها است.
— گزارش سال 2021 در مورد وضعیت بازار حقوقی

**همچنین ببینید[ویرایش]**

تاریخچه حرفه حقوقی
The American Lawyer، مجله ماهانه منتشر شده از سال 1979
The Green Bag، مجله محبوب برای وکلا
Jurist
استاد حقوق
مدرسه حقوق در ایالات متحده
وکیل
آموزش حقوقی در ایالات متحده
حرفه حقوقی
لیست مدارس حقوقی در ایالات متحده
لیست حقوقدانان
دستیار حقوقی

**یادداشت‌ها[ویرایش]**

^ "آمریکا: تعداد وکلا 2007–2022". Statista. 16 فوریه 2023 بازیابی شد.
^ دانیل جی. بوورستین، آمریکایی‌ها: تجربه دموکراتیک (1958) ص 195–202.
^ ژانگ، جین (2014). "نگهداری سوابق به صورت کتاب: میراث نگهداری سوابق آمریکای استعماری". اطلاعات و فرهنگ. 49 (4): 469–491. ISSN 2164-8034. JSTOR 43737404.
^ گری بی. نش، طبقه و جامعه در آمریکای اولیه (1970) ص 130–131.
^ جیمز آ. هنرتا، تکامل جامعه آمریکایی، 1700–1815 (1973) ص 207–208.
^ میلتون ام. کلاین، میلتون ام. "از جامعه تا جایگاه: توسعه حرفه حقوقی در نیویورک استعماری." تاریخ نیویورک 60.2 (1979): 133.
^ جرارد دبلیو. گالت، "منابع احساسات ضد وکیل در ماساچوست"، مجله تاریخ حقوقی آمریکا 14 (اکتبر 1970) ص 283–307.
^ راسکو پوند، "حرفه حقوقی در آمریکا"، 19 بررسی حقوقی دانشگاه ناتردام (1944) ص 334 آنلاین
^ آلبرت پی. بلاوستین، "انجمن‌های وکلای نیویورک قبل از سال 1870." مجله تاریخ حقوقی آمریکا 12.1 (1968): 50–57.
^ فصل‌ها، همه. "4. جامعه استعماری | THE AMERICAN YAWP". 16 فوریه 2023 بازیابی شد.
^ گریگوری افینوگنوف، "وکلا و سیاست در نیویورک قرن هجدهم." تاریخ نیویورک 89.2 (2008): 142–162. آنلاین
^ لوک جی. فدر، "'وکیل در مجمع!': سیاست شخصیت و انتخابات سال 1768 در شهر نیویورک." تاریخ نیویورک 95.2 (2014): 154–171. آنلاین
^ آلبرت پی. بلاوستین، "انجمن‌های وکلای نیویورک قبل از سال 1870." مجله تاریخ حقوقی آمریکا 12.1 (1968): 50–57. آنلاین
^ آنتون-هرمان خروست، ظهور حرفه حقوقی در آمریکا (1965) جلد 2:3–11
^ آنتون-هرمان خروست، "حرفه حقوقی آمریکا: رنج و شادی آن (1776–1840)." بررسی حقوقی ناتردام. 46 (1970): 487+ آنلاین.
^ فرد ب. دِویت جونیور، "ویلیام و مری: اولین مدرسه حقوقی آمریکا"، 2 بررسی حقوقی ویلیام و مری 424 (1960)، آنلاین
^ مارک بونشف، "شبکه لیچفیلد: آموزش، سرمایه اجتماعی و ظهور و سقوط یک سلسله سیاسی، 1784–1833." مجله جمهوری اولیه 34.4 (2014): 561–595. آنلاین
^ گری بی. نش، "نیمکت و بار فیلادلفیا، 1800–1861." مطالعات مقایسه‌ای در جامعه و تاریخ 7.2 (1965): 203–220.
^ آنتون-هرمان خروست، ظهور حرفه حقوقی در آمریکا (1965)، جلد 2 ص 210، 220–21، با استناد به صفحه 220.
^ راجر کی. نیومن، فرهنگ‌نامه زندگینامه‌ای حقوقی ییل (2009) ص 522–24.
^ نیومن، فرهنگ‌نامه زندگینامه‌ای حقوقی ییل (2009) ص 323–24.
^ آنتونی چیس، "تولد مدرسه حقوقی مدرن"، مجله تاریخ حقوقی آمریکا (1979) 23#4 ص 329–348 آنلاین
^ رابرت باکینگ استیونز، قانون مدرسه: آموزش حقوقی در آمریکا از دهه 1850 تا 1980 (2001).
^ ویلارد هرست، رشد قانون آمریکا (1950) ص 285–89.
^ کشورمن، لورنس ام. و غیره. وکیل در جامعه مدرن (1976) ص 699–766.
^ الیسیون، جوزف (1931). "حکومت مدنی در کالیفرنیا، 1846–1850". فصلنامه تاریخی کالیفرنیا. 10 (2): 129–164. doi:10.2307/25160460. ISSN 0008-1175. JSTOR 25160460.
^ گوردون موریس باکن، "دادگاه‌ها، حرفه حقوقی و توسعه قانون در کالیفرنیای اولیه." تاریخ کالیفرنیا 81.3/4 (2003): 74–95.
^ "کمیته نظارت سانفرانسیسکو – FoundSF". www.foundsf.org. 26 فوریه 2023 بازیابی شد.
^ جوزف ام. کلی، "تفسیر در حال تغییر از خودسران سانفرانسیسکو." مجله غرب 24.1 (1985): 39–46.
^ مارک کانازاوا، قوانین طلایی: مبدأ قانون آب کالیفرنیا در هجوم طلایی (2015).
^ فیلیپ جی. اتینگتون، "خودسران و پلیس: ایجاد بوروکراسی پلیس حرفه‌ای در سانفرانسیسکو، 1847–1900." مجله تاریخ اجتماعی 21.2 (1987): 197–227. آنلاین
^ باکن، "دادگاه‌ها، حرفه حقوقی و توسعه قانون در کالیفرنیای اولیه." ص 90=95.
^ ساویر، ویلیام (9 نوامبر 1997). "در مورد زبان؛ Gimme the Ol' White Shoe". نیویورک تایمز. ISSN 0362-4331. 21 فوریه 2023 بازیابی شد.
^ a b جان اولر، کفش سفید: چگونه نسل جدیدی از وکلای وال استریت تجارت بزرگ و قرن آمریکایی را تغییر دادند، انتشارات پنگوئن رندوم هاوس، 2019، فصل 1. ISBN 978-1524743253
^ لارنس ام. فریدمن، قانون آمریکایی در قرن بیستم (انتشارات دانشگاه ییل، 2004) به ویژه فصل 2 و 15 در مورد حرفه حقوقی.
^ گیل کاپهارت لانگ، "ایزابل دارلینگتون، Esq.: زیبایی بار شهرستان چستر" میراث پنسیلوانیا 21#1 (1995) ص 12–19.
^ لارنس ام. فریدمن، قانون آمریکایی در قرن بیستم (2002)، ص 458.
^ کریگ جویس، "یک قاضی عاقل." مجله تاریخ دیوان عالی 31.2 (2006): 100–106.
^ نیکلاس او. آلوزی، "نمایندگی سیاهپوستان در قوه قضاییه ایالتی." فصلنامه علوم اجتماعی 69.4 (1988): 979+.
^ بورک، دبلیو. لوئیس. همه برای حقوق مدنی: وکلای آفریقایی-آمریکایی در کارولینای جنوبی، 1868–1968 (2017) آنلاین
^ فینکلمن، پل، ویرایشگر. آفریقایی-آمریکایی‌ها و حرفه حقوقی در چشم‌اندازهای تاریخی: 1700–1990 (1992).
^ مک‌دانیل، سیسیلی بارکر. "می‌ترسم اگر ساکت بمانم به نژادم خیانت کنم": قانون و فراخوان آن به زنان آفریقایی-آمریکایی، 1872–1932. (رساله دکتری دانشگاه ایالتی اوهایو، 2007) آنلاین.
^ مولیسون، ایروین سی. "وکلای سیاهپوست در می سی سی پی." مجله تاریخ سیاهپوستان 15.1 (1930): 38–71. آنلاین
^ Morello، کارن برگر. زنان در قانون آمریکا: از زمان‌های استعماری تا نیو دیل (1986).
^ سگال، جرالدین آر. سیاهپوستان در قانون: فیلادلفیا و ملت (انتشارات دانشگاه پنسیلوانیا، 1983).
^ اسمیت جونیور، ج. کلی. رهایی: ساخت وکلای سیاهپوست، 1844–1944 (انتشارات دانشگاه پنسیلوانیا، 1999).
^ وایزبرگ، دی. کلی، ویرایشگر. زنان و قانون: یک دیدگاه تاریخی اجتماعی: جلد 2 اموال، خانواده و حرفه حقوقی (1982).
^ وایزبرگ، دی. کلی. "ممنوع از بار: زنان و آموزش حقوقی در ایالات متحده، 1870–1890." مجله آموزش حقوقی 28 (1977): 485–507.
^ گزارش 2021 در مورد وضعیت بازار حقوقی، مرکز اخلاق و حرفه حقوقی دانشگاه جورج تاون و موسسه تامسون رویترز جیمز. دبلیو. جونز و غیره، تامسون رویترز، 2021. 13 نوامبر 2021 بازیابی شد.

**مطالعه بیشتر[ویرایش]**

بلومفیلد، ماکسول. وکلای آمریکایی در یک جامعه در حال تغییر: 1776–1876 (1976).
خروست، آنتون-هرمان. ظهور حرفه حقوقی در آمریکا (2 جلد 1965)، پوشش دوران استعماری و اوایل ملی تا دهه 1820.

خروست. "حرفه حقوقی در آمریکای استعماری." بررسی حقوقی ناتردام 33 (1957): 51+. آنلاین
خروست، "حرفه حقوقی آمریکا: رنج و شادی آن (1776–1840)." بررسی حقوقی ناتردام. 46 (1970): 487+ آنلاین.

فریدمن، لارنس ام. قانون آمریکایی در قرن بیستم (انتشارات دانشگاه ییل، 2004) به ویژه فصل 2 و 15 در مورد حرفه حقوقی.
گالت، جرارد دبلیو، ویرایشگر. کشیشان قدرتمند جدید: وکلا در آمریکای پس از جنگ داخلی (1984). آنلاین
گالت، جرارد دبلیو. "نیمکت و بار فیلادلفیا، 1800–1860." مطالعات مقایسه‌ای در جامعه و تاریخ 7 (1965):203-20.
کندی، دانکن. آموزش حقوقی و بازتولید سلسله مراتب: یک جدل علیه سیستم – یک نسخه انتقادی، انتشارات دانشگاه نیویورک، 2007
مک‌مورو، جودیت آ. "قانون و وکلا در ایالات متحده: دوگانگی قهرمان-شرور." مقاله تحقیقاتی حقوقی مدرسه حقوقی دانشگاه بوستون 213 (2010). آنلاین
نش، گری. "نیمکت و بار فیلادلفیا، 1800–1860"، مطالعات مقایسه‌ای در جامعه و تاریخ 7 (1965):203-20.
نیومن، راجر کی. فرهنگ‌نامه زندگینامه‌ای حقوقی ییل (2009)
اولدمن، مارک، ویرایشگر. راهنمای شرکت‌های حقوقی برتر Vault.com در آمریکا (1998)
اولر، جان. کفش سفید: چگونه نسل جدیدی از وکلای وال استریت تجارت بزرگ و قرن آمریکایی را تغییر دادند (2019)، نقل قول
پاور، روسکو. "حرفه حقوقی در آمریکا"، 19 بررسی حقوقی دانشگاه ناتردام (1944) ص 334+ آنلاین
والد، الی، "ظهور و سقوط شرکت‌های حقوقی WASP و یهودی." بررسی حقوقی استنفورد 60 (2007): 1803–1866; تبعیض ص 1838 و آمار صفحه 1805.

**پیوندهای خارجی[ویرایش]**

"نیروهای قدرتمند دیگر: یک تاریخچه مختصر جمعیت‌شناختی از حرفه حقوقی"


1754-1783: آموزش: مرور کلی
ترکیبی. در آمریکای مستعمراتی، آموزش شامل انواع مختلف یادگیری بود و تأکید چندانی بر آموزش رسمی وجود نداشت. والدین در یادگیری فرزندانشان بیشتر از دولت دخیل بودند و مدارس از منابع مختلفی حمایت می‌شدند، اما برای همه در دسترس نبودند. از آنجایی که جمعیت آمریکای مستعمراتی، به ویژه در جنوب نیوانگلند، پراکنده بود، سازماندهی یک نظام آموزشی رسمی از نظر جغرافیایی نیز دشوار بود. آموزش در دوران استعمار تقریباً تمام جنبه‌های جامعه استعماری را در بر می‌گرفت: خانواده‌ها، جوامع، مدارس دولتی و خصوصی، انجمن‌های ادبی، کلیساها، معلمان و مربیان فردی، انجمن‌های مبلغین و خیریه، و محل‌های کار، از جمله خانه. آموزش رسمی عمدتاً برای مردان ثروتمند اصیل اروپایی وجود داشت.
نفوذ مذهب. در قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، مذهب انگیزه بیشتر تلاش‌های آموزشی بود. سواد کلید درک کلام خدا بود، بنابراین بیشتر مدارس و کالج‌ها توسط روحانیون، مبلغین یا سازمان‌های مذهبی تأسیس می‌شدند. از سال 1642، نیوانگلند موظف بود مدارس را تأسیس کند، زیرا پیروان مذهب پیوریتن اصرار داشتند که سواد برای خواندن کتاب مقدس ضروری است. کتاب‌های مقدماتی و هورنبوک‌ها پر از اصول اخلاقی و دستورالعمل‌های مذهبی بودند. در مستعمرات میانه، فرقه‌های مختلف - پیتیست‌های آلمانی، پرسبیترین‌ها، اصلاح‌شده‌های هلندی و کوئیکرها - اشکال خاص خود از آموزش را ایجاد کردند. کوئیکرها در گنجاندن مردان، زنان، سیاهپوستان و سرخپوستان در نظام آموزشی خود منحصر به فرد بودند. در جنوب، انجمن آنگلیکان برای گسترش انجیل در سرزمین‌های خارجی و چند سازمان مذهبی دیگر مدارس را تأسیس کردند.
روشن‌گری. برنامه درسی اولیه کالج‌ها و مدارس گرامری استعماری بر سنت اروپایی آموزش در زبان‌ها و ادبیات کلاسیک مبتنی بود، اگرچه موضوعات دیگری مانند سیاست، ریاضیات، الهیات و اخلاق نیز تدریس می‌شد. برنامه درسی برای همه یکسان بود: زبان‌های لاتین و یونانی نه تنها برای الهیات، بلکه برای حقوق و پزشکی نیز ضروری بودند و تسلط بر این زبان‌ها نشانه یک مرد فرهیخته بود. برنامه درسی کلاسیک غالب بود، اما تا اواسط قرن هجدهم گسترش یافت تا شامل ریاضیات بیشتر، علوم طبیعی، ادبیات انگلیسی و زبان‌های مدرن شود - تغییراتی که تحت تأثیر گسترش ایده‌های روشن‌گری اروپا از فیلسوفان قرار گرفت که علوم، عقل و قانون طبیعی را در آغوش گرفتند و از مذهب نهادی و ماوراءالطبیعه بیزار بودند. در آمریکا، علم جدید، که از آثار مردانی مانند سر اسحاق نیوتن، رنه دکارت، سر فرانسیس بیکن و جان لاک نشأت گرفته بود، به جامعه‌ای دست یافت که به طور فزاینده‌ای تجاری می‌شد. آموزش عملی و حرفه‌ای برای طبقه متوسط رو به رشد صنعتگران، بازرگانان و تاجران جذاب‌تر بود که به دوره‌هایی مانند حسابداری، تجارت و نگارش نیاز داشتند. معرفی ایده‌های روشن‌گری تنشی بین آموزش کلاسیک و عملی ایجاد کرد که منجر به تغییرات مهم در برنامه درسی شد. فیلادلفیا به مرکز این بحث تبدیل شد، عمدتاً به این دلیل که بسیاری از مردانی که در مورد کاربرد آموزشی این ایده‌ها فکر می‌کردند و می‌نوشتند در آنجا زندگی می‌کردند - مردانی مانند بنجامین فرانکلین، ویلیام اسمیت، فرانسیس آلیسون و جان مورگان.
مدارس متوسطه رسمی. در طول قرن هجدهم، تعداد مدارس متوسطه به سرعت افزایش یافت، اگرچه عمدتاً در مستعمرات شمالی و میانه. به طور کلی سه نوع مدرسه به طور رسمی تأسیس شده وجود داشت. قدیمی‌ترین مدرسه متوسطه رسمی در مستعمرات، مدرسه گرامری لاتین بود که عمدتاً برای پسران طبقات بالا باز بود، اما برخی از پسران فقیر نیز می‌توانستند به صورت رایگان در آن شرکت کنند. در اینجا دانش‌آموزان می‌توانستند برای تحصیلات عالی، به ویژه برای خدمت مذهبی آماده شوند. یک مدرسه گرامری و یک کالج با هم یک نظام آموزشی واحد را تشکیل می‌دادند. مدارس گرامری لاتین یا به صورت خصوصی توسط اساتید اداره می‌شدند یا تحت اختیار شهر تأسیس می‌شدند. برنامه درسی بر اساس زبان‌ها و ادبیات کلاسیک بود، اما خواندن، حساب و نگارش نیز تدریس می‌شد. مدرسه انگلیسی در قرن هجدهم به عنوان جایگزینی محبوب برای مدرسه لاتین تکامل یافت. این یک برنامه درسی عملی‌تر با تأکید بیشتر بر خواندن، حساب، دستور زبان انگلیسی، تاریخ و نگارش و تأکید کمتر بر کلاسیک‌ها و آموزش مذهبی ارائه می‌داد. در نهایت، جوان‌ترین و کم‌تعریف‌ترین مدارس متوسطه به طور رسمی تأسیس شده، آکادمی بود که در نیمه دوم قرن هجدهم توسعه یافت. برنامه درسی آن ترکیبی از برنامه‌های درسی مدارس گرامری لاتین و مدارس انگلیسی بود، اما دوره‌های سطح کالج نیز به آن اضافه شد. برای قرن بعد، آکادمی به برجسته‌ترین مدرسه متوسطه تبدیل شد.
مدارس جنوبی. مستعمرات جنوبی در مقایسه با نیوانگلند مدارس گرامری کمتری داشتند، اما انواع دیگری از مدارس داشتند: خیریه، دولتی، رایگان، خصوصی، محلی و کلیسایی، مدارس قدیمی و آموزشی. مدارس خصوصی توسط افراد اداره می‌شدند که شهریه می‌گرفتند و امیدوار بودند با آموزش مردم سود ببرند. مدارس محلی توسط کلیساها تأمین مالی می‌شدند. مدارس قدیمی معمولاً در یکی از ساختمان‌های متروکه در مزارع توتون فرسوده تأسیس می‌شدند. اینها معمولاً در مناطق روستایی قرار داشتند و توسط والدین سازماندهی می‌شدند که معلمی را استخدام می‌کردند و برای حضور فرزندانشان شهریه پرداخت می‌کردند. مدرسه آموزشی در یک مزرعه برای آموزش فرزندان و همسایگان یا بستگان صاحب مزرعه تأسیس شد. تعداد پسران و دختران می‌توانست بیست یا سی نفر باشد که همه از سنین و سطوح تحصیلی متفاوتی برخوردار بودند. این نوع مدرسه مزرعه در منطقه خلیج چساپیک رایج‌تر بود. مدارس رایگان و قدیمی همچنین می‌توانستند مدارس محلی باشند. مدارس محلی و مدارس وابسته به کلیسا گاهی اوقات گسترش می‌یافتند و به آکادمی‌ها و سپس کالج‌ها تبدیل می‌شدند.
کالج‌ها. تا آغاز انقلاب آمریکا، نه کالج منشور دریافت کرده بودند تا بتوانند مدرک اعطا کنند: هاروارد، ییل، ویلیام و مری، کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون)، کالج کینگز (دانشگاه کلمبیا)، کالج کوئینز (دانشگاه راتگرز)، کالج رود آیلند (دانشگاه براون)، دارتموث و کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا). تا سال 1784 چهار کالج دیگر تأسیس شده بودند: کالج واشنگتن در مریلند، آکادمی هال آزادی (دانشگاه واشنگتن و لی)، کالج هامپدن-سیدنی در ویرجینیا و سمیناری ترانسیلوانیا در کنتاکی امروزی. علاوه بر این، برخی از آکادمی‌ها دوره‌های سطح کالج را به دانشجویان ارائه می‌دادند، بنابراین تا پایان انقلاب تقریباً بیست تا بیست و پنج مؤسسه نوعی آموزش عالی ارائه می‌دادند. کالج‌های اولیه اعطای مدرک استعماری خود را بر اساس هاروارد الگوبرداری می‌کردند که به طور وفادارانه تلاش کرده بود سنت‌های کالج امانوئل در دانشگاه کمبریج را تکرار کند. با این حال، تا اواسط قرن هجدهم، تغییرات خاصی در جامعه استعماری شروع به تأثیرگذاری بر آموزش عالی کرد. جمعیت در شهرها و مناطق روستایی افزایش یافته بود و از نظر قومی و مذهبی متنوع‌تر شده بود. در همان زمان، تجارت در حال گسترش بود و علاقه به فعالیت‌های غیر مذهبی را به همراه داشت. کالج‌های اولیه نیاز داشتند که اعضای هیئت مدیره آنها روحانیون از همان فرقه کالج باشند، اما کالج‌هایی که پس از سال 1750 تأسیس شدند، شامل اعضای هیئت مدیره غیر روحانی و روحانیون از فرقه‌های مختلف نیز می‌شدند. فرانکلین و دیگران حتی پیشنهاد تأسیس کالج‌های غیر مذهبی را دادند. اگرچه این امر هرگز به طور کامل در قرن هجدهم تحقق نیافت، اما کالج‌ها شروع به کم‌اهمیت جلوه دادن آموزش روحانی و ایجاد رشته‌های فکری دیگر مانند حقوق، پزشکی و کشاورزی کردند. تا سال 1750 نیمی از تمام دانشجویان کالج برای خدمت مذهبی آموزش می‌دیدند، اما تا پایان قرن تنها 22 درصد از دانشجویان کالج برای خدمت مذهبی تحصیل می‌کردند.
آموزش زنان. در جامعه استعماری، بیشتر آموزش متوسطه رسمی و تمام آموزش عالی فقط برای مردان باز بود. زنان به عنوان یاران مردان در نظر گرفته می‌شدند و آموزش آنها بر اساس آنچه در تبدیل شدن آنها به همسران، مادران و کدبانوهای خوب مفیدتر بود، تعریف می‌شد. بنابراین، آنها به همان روشی که مردان آموزش نمی‌دیدند، زیرا این یک آمادگی غیرضروری برای نقش آنها در جامعه بود. آنها بیشتر در حوزه عمومی مردان درگیر نمی‌شدند، بلکه در حوزه خصوصی خانه و خانواده بودند و به عنوان چنین، تحت اقتدار شوهران خود بودند، مگر اینکه شوهران غایب یا فوت شده باشند. آموزش رسمی یک زن ابتدایی بود، به طور کلی محدود به آموزش خواندن و خیاطی بود. اگرچه زنان همیشه مشاغلی مانند مامایی در خارج از خانه داشته‌اند، اما تا اواسط قرن هجدهم نقش‌های عمومی آنها در زمینه‌هایی مانند اداره مهمانخانه‌ها، میخانه‌ها و مغازه‌های کوچک؛ چاپ یا انتشار؛ و کمک به یا اداره مشاغل خانوادگی گسترش یافت. در طول انقلاب، نقش زنان تغییر کرد، زیرا همسران مجبور شدند مسئولیت‌های عمومی شوهران خود را بر عهده بگیرند در حالی که مردان در جنگ بودند. زنان در جمع‌آوری کمک‌های مالی، سازماندهی اعتراضات و انجام سایر وظایف مربوط به هدف میهن‌پرستانه شرکت کردند. در دهه 1770، برخی از زنان طبقه بالا و تحصیل‌کرده‌تر محدودیت‌های آموزشی تحمیل شده بر زنان را به چالش کشیدند. دو نفر از این افراد ابیگل اسمیت آدامز، همسر جان آدامز و مرسی وارن، همسر جیمز وارن بودند. مرسی اوتیس وارن هجوهای سیاسی و نمایشنامه‌هایی علیه حامیان بریتانیا نوشت و ابیگل آدامز به کمبود آموزش برای زنان اعتراض کرد. اما اگرچه ایده‌ها در مورد آموزش زنان در این دوره در حال تغییر بود، دنیای تحت سلطه مردان آماده پذیرش نیاز به آموزش عالی زنان تا اواخر قرن نوزدهم نبود و حتی آموزش متوسطه کامل برای زنان را نیز مفید نمی‌دانست. وظایف خانگی اولویت زنان باقی ماند و هیچ کس، از جمله مرسی وارن و ابیگل آدامز، این موضوع را به چالش نکشید یا از رقابت زنان با مردان در حقوق، پزشکی یا خدمت مذهبی حمایت نکرد.
آفریقایی-آمریکایی‌ها. حامیان آموزش سیاه‌پوستان در دوران استعمار به طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شدند: کسانی که می‌خواستند آموزش حرفه‌ای را برای منافع اقتصادی فراهم کنند و کسانی که اهداف مذهبی و خیریه داشتند، مانند مبلغین، که سواد یا حداقل توانایی خواندن کتاب مقدس را برای تغییر ضروری می‌دانستند. از آنجایی که نیروی کار ماهر در قرن هجدهم آمریکا کمیاب بود، اربابان مجبور بودند برخی از برده‌های خود را در یک حرفه آموزش دهند. مردان و زنان برده این مهارت‌ها را یا از سایر برده‌ها یاد می‌گرفتند یا به عنوان کارآموز تحت صنعتگران سفیدپوست خدمت می‌کردند. برخی از برده‌ها در بیش از یک حرفه آموزش می‌دیدند، بسته به نیازهای ارباب. در مورد خواندن و نوشتن، برده‌ها معمولاً این آموزش را تحت حمایت یک گروه مذهبی دریافت می‌کردند. در حالی که بیشتر فرقه‌های مذهبی از آموزش سیاه‌پوستان آزاد و برده حمایت می‌کردند، دو گروه مذهبی به عنوان فعال‌ترین در این زمینه برجسته بودند: انجمن حفظ انجیل (S.P.G.)، یک انجمن مبلغین که توسط کلیسای آنگلیکان در انگلستان اداره می‌شد؛ و کوئیکرها. هر دو از ابتدای قرن هجدهم در آموزش سیاه‌پوستان فعال بوده‌اند و هر دو مدارس برای سیاه‌پوستان تأسیس کرده‌اند. S.P.G. همچنین مبلغینی را برای تعلیم سیاه‌پوستان برای آماده شدن برای تغییر اعزام کرد. اما آموزش سیاه‌پوستان در بهترین حالت پراکنده و زودگذر و در بدترین حالت به طور مستقیم ممنوع بود و اغلب با مقاومت صاحبان برده سفیدپوست مواجه می‌شد که می‌ترسیدند برده‌های با سواد اعتراضات علیه برده‌داری را سازماندهی کنند. در سال 1770، جورجیا حتی تا آنجا پیش رفت که آموزش برده به خواندن یا نوشتن را غیرقانونی اعلام کرد و برای انجام این کار جریمه 20 پوندی تعیین کرد.
مدافعان لغو برده‌داری. آموزش سیاه‌پوستان در اواخر قرن هجدهم حامیان قدرتمندی داشت، از جمله متفکران استعماری مهمی مانند فرانکلین، توماس جفرسون و بنجامین راش. فرانکلین معتقد بود که وضعیت اجتماعی آفریقایی-آمریکایی‌ها نتیجه کمبود آموزش آنهاست و در مقاله خود با عنوان "ادبیات نیگرو" اظهار داشت که سیاه‌پوستان دارای "قدرت فکری غیرمعمول" هستند. او بروشورهای ضد برده‌داری منتشر کرد، از مدارس سیاه‌پوستان در بسیاری از مستعمرات حمایت کرد و عضو انجمن‌های توماس بری شد، انجمنی که تلاش می‌کرد آموزش رسمی و غیررسمی را برای سیاه‌پوستان در آمریکا فراهم کند. فرانکلین همچنین رئیس انجمن لغو برده‌داری فیلادلفیا شد که در سال 1774 یک مدرسه برای سیاه‌پوستان تأسیس کرد. ساموئل دیویس، یک وزیر پرسبیترین در ویرجینیا، که بعداً رئیس کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون) شد، تلاش کرد تا آفریقایی-آمریکایی‌ها را تغییر دهد و آموزش دهد. دیویس از بریتانیا در قالب کتاب‌های املایی و دستورالعمل‌های مذهبی کمک دریافت کرد. او آموزش خود را از سال 1748 تا 1759 ادامه داد تا زمانی که مسئولیت‌های خود را به عنوان رئیس کالج بر عهده گرفت.
بومیان آمریکا. آموزش سرخپوستان در آمریکای استعماری تقریباً همیشه نتیجه تلاش سازمان‌های مذهبی برای تغییر آنها به مسیحیت بود. قبل از اینکه تغییر رخ دهد، توانایی خواندن کتاب مقدس و ادبیات مذهبی حداقل ضروری بود، بنابراین آموزش همراه با تغییر همراه بود. رویکردهای مختلفی مورد استفاده قرار گرفت. بسیاری از مبلغین به جوامع سرخپوستی رفتند تا خواندن و نوشتن را آموزش دهند و به این ترتیب به کودکان اجازه دهند با خانواده‌های خود بمانند و در عین حال مهارت‌هایی را برای تبدیل شدن به مترجم به دست آورند. برخی از سرخپوستان، مانند کسانی که توسط الازار ویلوک برای مدرسه خیریه سرخپوستی خود استخدام شده بودند، از خانه‌های خود برای آموزش در محیط‌های انگلیسی برده شدند. بیشتر آنها جدایی از فرهنگ خود را دشوار یافتند و پس از پیوستن مجدد به گروه‌های بومی خود به راه‌های قدیمی خود بازگشتند. با این حال، برخی از آنها واسطه‌های فرهنگی شدند و توانستند در هر دو جهان زندگی کنند و ارتباط برقرار کنند. آنچه که مستعمره‌نشینان موفقیت در آموزش سرخپوستان می‌دانستند، تا حد زیادی به میزان ادغام سرخپوستان یا میزان مختل شدن فرهنگ آنها توسط نفوذ جمعیت اروپایی بستگی داشت. تعداد کمی از سرخپوستان از آموزش عالی بهره‌مند شدند. از سال 1618، زمانی که شرکت ویرجینیا لندن برای کالج هِنریکو سرخپوستی در ویرجینیا برنامه‌ریزی کرد، تا پایان قرن هجدهم، احزاب مختلف برای جمع‌آوری پول برای ارائه آموزش عالی به سرخپوستان تلاش کردند، اگرچه تعداد واقعی دانشجویان سرخپوست همیشه کم بود. در اواسط قرن هجدهم، از دهه 1750 تا آغاز انقلاب، کالج ویلیام و مری همیشه حدود سه تا پنج دانشجوی سرخپوست داشت. آخرین تلاش در دوران استعمار، تأسیس مدرسه خیریه سرخپوستی ویلوک در سال 1754 (بعداً کالج دارتموث) بود. نمایندگان ویلوک حدود 12000 پوند در بریتانیا جمع‌آوری کردند که تا آن زمان بزرگترین صندوق جمع‌آوری شده صرفاً برای آموزش سرخپوستان بود. با این حال، ویلوک از این پول برای ساخت کالج عمدتاً به نفع محققان انگلیسی استفاده کرد و تا سال 1774، صندوق، که فقط باید از بهره آن استفاده می‌شد، به طور کامل هزینه شد. اساس تمام این تلاش‌ها تعهد مذهبی به تغییر سرخپوستان بود. با این حال، حتی اگر مبالغ زیادی پول برای حمایت از آموزش سرخپوستان جمع‌آوری شد، بخش کمی از آن در واقع برای این منظور استفاده شد. در طول دوره استعماری، وجوه جمع‌آوری شده در خارج از کشور برای آموزش عالی سرخپوستان به فریبکارانه به سایر مناطق کالج‌ها هدایت می‌شد که همیشه در تلاش برای سرپا ماندن بودند.


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
آموزش در سیزده مستعمره در قرن‌های هفدهم و هجدهم بسیار متفاوت بود. سیستم مدارس دولتی تنها در نیوانگلند وجود داشت. در قرن هجدهم، تأکید پیوریتن‌ها بر سواد، به طور قابل توجهی بر نرخ سواد بالاتر (۷۰ درصد مردان) سیزده مستعمره، عمدتاً نیوانگلند، در مقایسه با بریتانیا (۴۰ درصد مردان) و فرانسه (۲۹ درصد مردان) تأثیر گذاشت.[۱]
میزان تحصیلات یک کودک به وضعیت اجتماعی و خانوادگی فرد بستگی داشت. خانواده‌ها بیشتر کار آموزش را انجام می‌دادند و پسران در اولویت بودند. فرصت‌های آموزشی در جنوب روستایی بسیار محدودتر بود.

نخستین خواننده نیوانگلند اولین و محبوب‌ترین کتاب راهنمای آموزشی برای آموزش خواندن در مستعمرات بود.
پیوریتن‌ها به آموزش ارزش می‌دادند، هم به خاطر مطالعه مذهبی (آنها مطالعه زیادی از کتاب مقدس را می‌خواستند) و هم به خاطر شهروندانی که می‌توانستند بهتر در جلسات شهر شرکت کنند. قانون ماساچوست در سال ۱۶۴۷، هر شهر با ۵۰ خانواده یا بیشتر را ملزم می‌کرد که یک مدرسه «جزئی» (ابتدایی) و هر شهر با ۱۰۰ خانواده یا بیشتر را ملزم می‌کرد که یک مدرسه لاتین یا گرامر راه‌اندازی کند که در آن چند پسر می‌توانستند لاتین را به عنوان آمادگی برای دانشگاه و وزارت یا قانون بیاموزند. در عمل، تقریباً تمام شهرهای نیوانگلند تلاش می‌کردند تا آموزش‌هایی را برای فرزندان خود فراهم کنند. هم پسران و هم دختران در مدارس ابتدایی شرکت می‌کردند و در آنجا یاد می‌گرفتند بخوانند، بنویسند، محاسبه کنند و همچنین دین را یاد می‌گرفتند. اولین مدرسه کاتولیک برای پسران و دختران توسط پدر تئودور اشنایدر در سال ۱۷۴۳ در شهر گوشنهاپن، پنسیلوانیا (امروزه بالی) تأسیس شد و هنوز هم فعال است. در منطقه میانه اطلس، مدارس خصوصی و فرقه‌ای جایگاه مدارس رایج نیوانگلند را پر کردند.[۲]
جنوب، عمدتاً روستایی، تا دوره انقلاب مدارس کمی داشت. کودکان ثروتمند با معلمان خصوصی درس می‌خواندند. کودکان طبقه متوسط ممکن بود از والدین یا خواهر و برادرهای باسواد خود خواندن را بیاموزند. بسیاری از کودکان فقیر و طبقه متوسط سفیدپوست، و همچنین تقریباً تمام کودکان سیاهپوست، بی‌سواد بودند. نرخ سواد در جنوب به طور قابل توجهی کمتر از شمال بود. این وضعیت تا اواخر قرن نوزدهم ادامه داشت.[۳] مدارس ثانویه در دوره استعماری خارج از چند شهر بزرگ کمیاب بودند. آنها به طور کلی بر دستور زبان لاتین، بلاغت و حسابداری پیشرفته با هدف آماده‌سازی پسران برای ورود به دانشگاه تأکید داشتند.

کودکان خردسال[ویرایش]
مدارس خانگی[ویرایش]
آمریکایی‌ها "مدرسه خانگی" را از نسخه‌ای که در بریتانیای کبیر محبوب بود، کپی کردند. این یک مدرسه خصوصی بود که توسط زنی برای پسران و دختران محلی تدریس می‌شد. آموزش ارائه شده توسط این مدارس از اساسی تا استثنایی متغیر بود.[۴] نوع اساسی مدرسه خانگی در نیوانگلند رایج بود، جایی که سواد اساسی از همه طبقات انتظار می‌رفت و مردم در روستاها به هم نزدیک زندگی می‌کردند. این در مستعمرات جنوبی کمتر رایج بود، جایی که زنان تحصیل‌کرده کمتری به عنوان معلم در دسترس بودند و شهرها و روستاها کمیاب بودند و مزارع آنقدر دور بودند که کودکان نمی‌توانستند به راحتی هر روز به آنجا بروند.[۵]
زنان استعماری در قرن هفدهم در نیوانگلند روستایی، با انگیزه نیازهای مذهبی جامعه پیوریتن و نیازهای اقتصادی خود، مدارس کوچک و خصوصی در خانه‌های خود باز کردند تا خواندن و آموزش کاتشیسم را به کودکان خردسال آموزش دهند. آموزش خواندن و دین برای کودکان توسط قانون مدارس ماساچوست در سال ۱۶۴۲ الزامی بود. این قانون بعداً توسط قانون معروف Old Deluder Satan تقویت شد. بر اساس باورهای پیوریتن، شیطان سعی می‌کرد مردم را از درک متون مقدس باز دارد، بنابراین لازم بود که به همه کودکان خواندن آموزش داده شود.[۶] مدارس خانگی این الزام را زمانی برآورده می‌کردند که والدین قادر به آموزش فرزندان خردسال خود در خانه نباشند. زنان، اغلب ربات‌خانه‌ها یا بیوه‌ها، در ازای مبلغ کمی، کودکان را می‌پذیرفتند و به آنها نوشتن، خواندن، دعاهای اساسی و باورهای مذهبی را آموزش می‌دادند. این زنان "شهریه" را به صورت سکه، صنایع دستی، الکل، محصولات پخته شده و سایر اشیاء با ارزش دریافت می‌کردند. مواد آموزشی معمولاً شامل، و اغلب از، یک کتاب شاخدار، کتاب راهنما، مزامیر و کتاب مقدس بود.[۶] هم دختران و هم پسران از طریق سیستم مدرسه خانگی آموزش می‌دیدند. مدارس خانگی به طور کلی بر چهار R آموزش - خواندن، نوشتن، حساب و دین - تمرکز داشتند.[۷] علاوه بر آموزش ابتدایی، دختران در مدارس خانگی ممکن بود خیاطی، گلدوزی و سایر "ظرافت‌ها" را نیز یاد بگیرند.[۸] بیشتر دختران تنها آموزش رسمی خود را از مدارس خانگی دریافت می‌کردند زیرا آموزش جنسیتی در مدارس رایج یا دولتی در دوره استعماری وجود داشت.[۹] اگر والدین آنها توانایی مالی داشتند، پس از شرکت در یک مدرسه خانگی برای آموزش ابتدایی خواندن، پسران استعماری به مدارس گرامر می‌رفتند که در آن یک معلم مرد حسابداری پیشرفته، نوشتن، لاتین و یونانی را آموزش می‌داد.[۱۰]
در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، برخی از مدارس خانگی به پسران و دختران خانواده‌های ثروتمند "آموزش مؤدبانه" ارائه می‌دادند. زنانی که این مدارس خانگی نخبه را اداره می‌کردند، "خواندن، نوشتن، انگلیسی، فرانسوی، حسابداری، موسیقی و رقص" را آموزش می‌دادند.[۱۱][۱۲] مدارس دختران طبقه بالا معمولاً "سمینارهای زنان"، "مدارس تکمیلی" و غیره نامیده می‌شدند تا "مدارس خانگی".

نوجوانان[ویرایش]
مدارس ثانویه در دوره استعماری خارج از شهرهای بزرگ مانند بوستون، نیویورک، فیلادلفیا و چارلستون کمیاب بودند. در جایی که وجود داشتند، مدارس ثانویه که به طور کلی "آکادمی" نامیده می‌شدند، مدارس خصوصی بودند که بر دستور زبان لاتین، بلاغت و حسابداری پیشرفته با هدف آماده‌سازی پسران برای ورود به دانشگاه تأکید داشتند. برخی از مدارس ثانویه همچنین موضوعات عملی مانند حسابداری، ناوبری، نقشه‌برداری و زبان‌های مدرن را آموزش می‌دادند. برخی از خانواده‌ها فرزندان خود را برای زندگی و کار با خانواده‌های دیگر (اغلب بستگان یا دوستان نزدیک) به عنوان نقطه اوج آموزش خود می‌فرستادند.[۱۳]
تعداد کمی از جوانان دوره استعماری به آموزش ثانویه یا عالی دسترسی داشتند، اما بسیاری از انواع مختلف آموزش‌های حرفه‌ای، به ویژه کارآموزی، بهره‌مند شدند. هم پسران و هم دختران به مدت‌های مختلف (تا پانزده سال در مورد یتیمان جوان) کارآموزی می‌کردند. علاوه بر 3R، به پسران معمولاً یک حرفه آموزش داده می‌شد و به دختران خیاطی و مدیریت خانه.[۱۴] البته، بسیاری از کودکان مهارت‌های شغلی را از والدین یا کارفرمایان خود بدون شروع یک کارآموزی رسمی یاد می‌گرفتند.

آموزش عالی[ویرایش]
دانشگاه‌ها بر اساس مدل بریتانیایی با هدف تربیت کشیشان تحصیل‌کرده و شهروندان خوب تأسیس شدند. برنامه درسی به شدت به زبان‌های لاتین و یونانی، به علاوه برخی ریاضیات وزن داده می‌شد. هیئت علمی کوچک بود و دروس انتخابی نادر بودند. فعالیت‌های فوق برنامه مانند باشگاه‌ها، برادری‌ها و ورزش‌ها قبل از سال ۱۸۰۰ نادر بودند. همه مدارس شبانه‌روزی خصوصی بودند. به جز کالج فیلادلفیا، هر کدام توسط فرقه مذهبی غالب محلی حمایت می‌شدند.[۱۵]
اولین دانشگاه‌ها، از جمله آکادمی‌های پیش‌دانشگاهی، عبارت بودند از:

کالج جدید در ماساچوست (بعداً دانشگاه هاروارد) (۱۶۳۶)
کالج ویلیام و مری در ویرجینیا (۱۶۹۳)
مدرسه کالج در کانکتیکات (بعداً دانشگاه ییل) (۱۷۰۱)
کالج نیوجرسی (بعداً دانشگاه پرینستون) (۱۷۴۶)
کالج کینگز در نیویورک (بعداً دانشگاه کلمبیا) (۱۷۵۴)
کالج فیلادلفیا (بعداً دانشگاه پنسیلوانیا) (۱۷۵۵)
کالج رود آیلند (بعداً دانشگاه براون) (۱۷۶۴)
کالج کوئینز در نیوجرسی (بعداً دانشگاه راتگرز) (۱۷۶۶)
کالج دارتموث در نیوهمپشایر (۱۷۶۹)

فقط مردان سفیدپوست پذیرفته می‌شدند. برخی از دانشجویان را در سنین ۱۴ یا ۱۵ سالگی می‌پذیرفتند و بیشتر آنها نوعی آکادمی آمادگی برای کسانی که به لاتین یا سایر مهارت‌های اساسی نیاز داشتند، داشتند. هیئت علمی دانشگاه به طور کلی بسیار کوچک بود، معمولاً شامل رئیس دانشگاه (معمولاً یک روحانی)، شاید یک یا دو استاد و چندین معلم، یعنی دانشجویان تحصیلات تکمیلی که با تدریس به دانشجویان سال اول درآمد کسب می‌کردند. همه دانشجویان یک برنامه درسی یکسان را دنبال می‌کردند که مدت آن سه یا (بیشتر) چهار سال بود. مطالعات دانشگاهی بر زبان‌های باستانی، تاریخ باستانی، الهیات و ریاضیات متمرکز بود. در قرن هجدهم، علم (به ویژه نجوم و فیزیک) و تاریخ و سیاست مدرن جایگاه بزرگتر (اما هنوز متواضع) را در برنامه درسی دانشگاه به خود اختصاص دادند. تا اواسط قرن هجدهم، بیشتر فارغ التحصیلان کشیش پروتستان می‌شدند. در اواخر دوره استعماری، قانون به عنوان یک انتخاب شغلی محبوب دیگر برای فارغ التحصیلان دانشگاه تبدیل شد.[۱۶]

لوئیزیانای فرانسه[ویرایش]
لوئیزیانا توسط فرانسه در سال ۱۶۸۰ تأسیس شد و نیواورلئان در سال ۱۷۱۸ تأسیس شد. در دهه ۱۶۶۰، تعداد زیادی فرانسوی که از نوا اسکوشیا اخراج شده بودند، وارد این منطقه شدند. اسپانیا از سال ۱۷۶۲ تا زمان خرید این سرزمین توسط ایالات متحده در سال ۱۸۰۳ کنترل داشت، اما فرانسوی زبان رایج بود.
شرکت خصوصی که لوئیزیانا را اداره می‌کرد به مدارس اهمیتی نمی‌داد، همانطور که جمعیت نیز اهمیتی نمی‌دادند. یک مدرسه برای پسران به زودی بسته شد. کارآموزی مسیر آموزش برای پسران بود. با این حال، راهبه‌های کلیسای کاتولیک مسئولیت آموزش دختران را با آکادمی اورسالین در نیواورلئان بر عهده گرفتند. این آکادمی در سال ۱۷۲۷ توسط خواهران فرانسوی از نظم سنت اورسولا تأسیس شد. این آکادمی قدیمی‌ترین مدرسه مداوم دخترانه در ایالات متحده و قدیمی‌ترین مدرسه کاتولیک در ایالات متحده است. همچنین بسیاری از اولین‌های آمریکایی را در خود جای داده است، از جمله اولین داروساز زن، اولین زنی که کتابی با شایستگی ادبی سهم کرد، اولین صومعه، اولین مدرسه رایگان و اولین مرکز بازنشستگی برای خانم‌ها و اولین کلاس‌ها برای برده‌های زن آفریقایی-آمریکایی، زنان آزاد رنگین‌پوست و بومیان آمریکایی.[۱۷]

همچنین ببینید[ویرایش]

تاریخ آموزش در ایالات متحده
تاریخ آموزش در ماساچوست
تاریخ آموزش در شهر نیویورک
تاریخ آموزش در جنوب ایالات متحده
مدرسه خانگی

یادداشت‌ها[ویرایش]

^ دیوید میچ، "آموزش و مهارت نیروی کار بریتانیا"، در رودریک فلود و پل جانسون، ویراستاران، تاریخ اقتصادی مدرن بریتانیا، جلد ۱: صنعتی شدن، ۱۷۰۰-۱۸۶۰، کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۴. صص. ۳۴۴-۳۴۵
^ اکستل، ۱۹۷۴
^ نایت، ۱۹۲۲
^ جو پرلمان و رابرت مارگو، کار زنان؟ معلمان آمریکایی، ۱۶۵۰-۱۹۲۰ (انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۲۰۰۱)، ص. ۹
^ کیمبرلی تولی، تحولات در آموزش: دیدگاه‌های تاریخی و مقایسه‌ای (مک‌میلان، ۲۰۰۷)، ص. ۹۱.
^ a b هارپر، الیزابت پی. "مدارس خانگی". در دانشنامه اصلاحات و مخالفت آموزشی، توماس هانت، توماس لاسلی و سی دی رایش، ۲۵۹-۲۶۰. انتشارات SAGE (۲۰۱۰).
^ رایان، کی. آر. و کوپر، جی. ام. سی. (۲۰۱۰). مبدأهای استعماری. در ال. مافریسی (ویرایشگر)، کسانی که می‌توانند آموزش دهند (ویرایش ۱۲). بوستون، MA: یادگیری Wadsworth Cengage.
^ فورمن-برونل، میریام. دوران کودکی در آمریکا: یک دانشنامه. سانتا باربارا: ABC-CLIO (۲۰۰۱)، ۵۷۵.
^ ماس، هیلاری جی. آموزش شهروندان: مبارزه برای آموزش آمریکایی-آفریقایی در آمریکا قبل از جنگ داخلی. شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو (۲۰۰۹)، ۱۳۳.
^ ژبورای، رونالد. مردم موهومی: توسعه اقتصادی و خوانندگان آمریکایی در دوران قبل از انقلاب. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد (۱۹۹۳)، ۹۲.
^ گرین، جک و رز ماری برانا-شوت و رندی جی. اسپارکس، ویراستاران. پول، تجارت و قدرت: تکامل جامعه مزارعه کارولینای جنوبی استعماری. کلمبیا، SC: انتشارات دانشگاه کارولینای جنوبی (۲۰۰۱)، ۳۰۵.
^ کلینتون، کاترین. "دوروثیا دیکس". در همراه خواننده تاریخ آمریکا توسط، اریک فونر و جان آرتور، ۲۸۹. نیویورک: هاوتون میفلین هارکورت، ۱۹۹۱.
^ کارل بریدنباگ، شهرها در شورش: زندگی شهری در آمریکا، ۱۷۴۳-۱۷۷۶ (۱۹۵۵) صص. ۱۷۲-۱۷۹، ۳۷۳-۳۸۰. pnline
^ مارکوس ویلسون جرنگان، طبقات کارگر و وابسته در آمریکای استعماری، ۱۶۰۷-۱۷۸۳؛ مطالعاتی در مورد اهمیت اقتصادی، آموزشی و اجتماعی برده‌ها، خدمتکاران، کارآموزان و افراد فقیر (انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۱۹۳۱) صص. ۴۵، ۱۱۶، ۱۵۷. آنلاین
^ جان آر. تلن، تاریخ آموزش عالی آمریکا (۲۰۰۴) صص. ۱-۴۰. آنلاین
^ دیوید دبلیو. رابسون، آموزش جمهوری‌خواهان: کالج در دوران انقلاب آمریکا، ۱۷۵۰-۱۸۰۰ (۱۹۸۵).
^ کلارک رابنستین، "سیاست استعماری فرانسه و آموزش زنان و اقلیت‌ها: لوئیزیانا در قرن هجدهم"، فصلنامه تاریخ آموزش (۱۹۹۲) ۳۲#۲ صص. ۱۹۳-۲۱۱ در JSTOR

مطالعه بیشتر[ویرایش]

اکستل، جیمز. مدرسه بر فراز تپه: آموزش و جامعه در نیوانگلند استعماری. (انتشارات دانشگاه ییل، ۱۹۷۴)، یک بررسی علمی بزرگ.
بیلاین، برنارد. آموزش در شکل‌گیری جامعه آمریکا (انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی، ۱۹۶۰) آنلاین
بریدنباگ، کارل. شهرها در شورش: زندگی شهری در آمریکا، ۱۷۴۳-۱۷۷۶ (۱۹۵۵) صص. ۱۷۲-۱۷۹، ۳۷۳-۳۸۰. آنلاین
براون، ریچارد دی. قدرت یک مردم: ایده یک شهروند آگاه در آمریکا، ۱۶۵۰-۱۸۷۰ (۱۹۹۶)
کوهن، شلدون اس. تاریخ آموزش استعماری، ۱۶۰۷-۱۷۷۶ (۱۹۷۴)، یک بررسی علمی بزرگ. آنلاین
کات، نانسی اف. پیوندهای زنانه: "حوزه زن" در نیوانگلند، ۱۷۸۰-۱۸۳۵ (انتشارات دانشگاه ییل، ۱۹۷۷) صص. ۱۰۱-۱۲۵ در مورد آموزش.
کرمین، لارنس. آموزش آمریکا: تجربه استعماری، ۱۶۰۷-۱۷۸۳. (هارپر و رو، ۱۹۷۰). با کتابشناسی گسترده آنلاین
فارگر، جان مک، ویراستار. دانشنامه آمریکا استعماری و انقلابی. نیویورک: انتشارات دا کاپو، ۱۹۹۶.
هرست، یورگن. از بحران تا بحران: حکومت کالج آمریکایی، ۱۶۳۶-۱۸۱۹ (انتشارات دانشگاه هاروارد، ۱۹۸۲).
ژاننگا، استفانی سی. "ساختن کالج استعماری: تحول فرهنگ انگلیسی در آموزش عالی در آمریکا قبل از انقلاب" (رساله دکتری، دانشگاه ایالتی کنت، ۲۰۲۰) آنلاین.
جانسن، کلیفتون. مدارس و کتاب‌های مدرسه قدیمی. (۱۹۱۷) آنلاین ۴۰۰ صفحه جزئیات واقعی و تصاویر (که حق چاپ ندارند)
کلی، بروکس ماتر. ییل: یک تاریخ (۱۹۷۴) صص. ۱-۱۱۲.
نایت، ادگار والاس. آموزش عمومی در جنوب (۱۹۲۲) نسخه آنلاین
مورگان، ادموند اس. خانواده پیوریتن (ویرایش دوم ۱۹۶۶)، صص. ۸۷-۱۰۸. آنلاین
مورگان، ادموند اس. ویرجینیایی‌ها در خانه: زندگی خانوادگی در قرن هجدهم (۱۹۵۲) صص. ۹-۲۲؛ آنلاین
موریسون، ساموئل الیوت. زندگی فکری نیوانگلند استعماری (ویرایش دوم ۱۹۵۶) آنلاین صص. ۲۷-۱۱۲.
موریسون، ساموئل الیوت. سه قرن هاروارد، ۱۶۳۶-۱۹۳۶ (۱۹۶۵) صص. ۳-۱۴۸. آنلاین
نورتون، مری بث. دختران آزادی: تجربه انقلابی زنان آمریکایی، ۱۷۵۰-۱۸۰۰ (انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۸۰؛ چاپ مجدد با مقدمه جدید ۱۹۹۶) صص. ۲۵۶-۲۹۴. آنلاین
پرنگل، لورین اسمیت و توماس ال. پنگل. یادگیری آزادی: ایده‌های آموزشی بنیانگذاران آمریکا (۱۹۹۳).
پورویس، توماس ال. آمریکا استعماری تا ۱۷۶۳ (فکتس آن فایل، ۲۰۱۴) صص. ۲۳۹-۲۵۰؛ آمار دقیق. آنلاین.
رابسون، دیوید دبلیو. آموزش جمهوری‌خواهان: کالج در دوران انقلاب آمریکا، ۱۷۵۰-۱۸۰۰. گرین‌وود، ۱۹۸۵. ۲۷۲ ص.
اسپرویل، جولیا چری. زندگی و کار زنان در مستعمرات جنوبی. (انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی، ۱۹۳۸)، صص. ۱۸۵-۲۳۲ در مورد آموزش. آنلاین
وودی، توماس. تاریخ آموزش زنان در ایالات متحده، جلد ۱ (۱۹۲۹) آنلاین؛ صفحات ۱۳۸-۱۴۷، ۱۷۷-۲۱۷، ۲۶۸-۲۷۳.