بوندهی هیدِرکا (چپ)، عضو انجمن مهندسان خورشیدی بدون کفش از قبیله‌های اوریسا، یک چراغ خورشیدی را در تینگیناپوت، هند نشان می‌دهد.
اعتبار:
ابی تریلر-اسمیت/DFID، CC BY-NC-ND 4.0
فکر کردن به تغییرات آب و هوایی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. ما دهه‌هاست که از علل آن آگاهیم و در اطراف خود، شاهد اثرات مخرب آن بر جوامع و اکوسیستم‌هایمان هستیم.
اما خبر خوب این است که اکنون دقیقاً می‌دانیم برای پیروزی در مبارزه با تغییرات آب و هوایی چه کاری باید انجام دهیم و پیشرفت‌های قابل اندازه‌گیری و معناداری را شاهد هستیم. تحولات شگرف در انرژی پاک، فناوری خودروهای برقی و بهره‌وری انرژی هر روز در حال ظهور هستند. و کشورها - از جمله کانادا، چین، هند و ایالات متحده - در سطحی بی‌سابقه با یکدیگر هماهنگ و همکاری می‌کنند تا با مهم‌ترین مسئله زمان خود مقابله کنند.
نکته اصلی: اگر علل و اثرات بحران آب و هوایی ما واضح‌تر از همیشه باشد، راه‌حل‌ها نیز به همین اندازه روشن هستند.

پایان دادن به اتکای ما به سوخت‌های فسیلی
بهره‌وری انرژی بیشتر
انرژی تجدیدپذیر
حمل و نقل پایدار
ساختمان‌های پایدار
مدیریت بهتر جنگل‌ها و کشاورزی پایدار
راه‌حل‌های مبتنی بر حفاظت
راه‌حل‌های صنعتی
راه‌حل‌های فناوری
انتخاب‌های ما

پایان دادن به اتکای ما به سوخت‌های فسیلی
مهم‌ترین کاری که می‌توانیم برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی انجام دهیم، کاهش چشمگیر مصرف سوخت‌های فسیلی است. سوزاندن زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی در ساختمان‌ها، فرآیندهای صنعتی و حمل و نقل، مسئول بخش اعظم انتشار گازهایی است که کره زمین را گرم می‌کنند - بیش از 75 درصد، طبق گزارش سازمان ملل متحد. علاوه بر تغییر آب و هوا، انرژی کثیف پیامدهای زیست‌محیطی و سلامتی انسان غیرقابل قبولی نیز دارد.
ما باید زغال سنگ، نفت و گاز را با منابع انرژی تجدیدپذیر و کارآمد جایگزین کنیم. خوشبختانه، با گذشت هر سال، انرژی پاک با بهبود فناوری و کاهش هزینه‌های تولید پیشرفت می‌کند. اما طبق گزارش ویژه پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی در مورد گرمایش جهانی 1.5 درجه سانتی‌گراد، برای دستیابی به هدف کاهش انتشار کربن جهانی حداقل 45 درصد زیر سطوح سال 2010 قبل از سال 2030 - که دانشمندان به ما می‌گویند اگر می‌خواهیم از بدترین و مرگبارترین اثرات تغییرات آب و هوایی جلوگیری کنیم، باید این کار را انجام دهیم - باید سریع‌تر عمل کنیم.
نشانه‌های امیدوارکننده‌ای وجود دارد. باد و خورشید همچنان سهم فزاینده‌ای از تولید برق را به خود اختصاص می‌دهند. در سال 2021، باد و خورشید 10 درصد از برق جهان را تولید کردند. و مدل‌سازی توسط NRDC نشان داده است که باد، خورشید، برق‌آبی و هسته‌ای می‌توانند تا 80 درصد از برق ایالات متحده را تا پایان این دهه تشکیل دهند. (ما همچنین می‌توانیم پتانسیل انرژی پاک خود را به طور کامل تحقق بخشیم اگر در تعمیر زیرساخت‌های شبکه قدیمی خود و نصب خطوط انتقال جدید سرمایه‌گذاری کنیم.) در حالی که این تحول در حال رخ دادن است، خودروسازان - و همچنین دولت‌ها - در حال آماده شدن برای آینده‌ای هستند که در آن اکثر وسایل نقلیه در جاده‌ها هیچ آلایندگی تولید نخواهند کرد.

تکنسین‌های سولاریس انرژی، اولین سرویس سالانه و تمیزکاری را بر روی یک پمپ حرارتی که در خانه‌ای که در اصل در دهه 1930 ساخته شده بود، در فولکستون، بریتانیا انجام می‌دهند.
اعتبار:
اندرو آچی‌سون / In pictures via Getty Images
بهره‌وری انرژی بیشتر
بهره‌وری انرژی به عنوان "اولین سوخت" شناخته شده است. پس از همه، هرچه سیستم‌های ما از نظر انرژی کارآمدتر باشند، سوخت کمتری باید مصرف کنیم، چه انرژی خورشیدی روی پشت بام یا گاز. از این نظر، بهره‌وری بزرگترین منبع انرژی ماست. با پیشرفت فناوری مهار آن در طول 40 سال گذشته، بهره‌وری بیشتر از نفت، زغال سنگ، گاز یا انرژی هسته‌ای به نیازهای انرژی ایالات متحده کمک کرده است.
علاوه بر این، استراتژی‌های بهره‌وری انرژی را می‌توان در بخش‌های مختلف به کار برد: در نیروگاه‌ها، شبکه‌های برق، کارخانه‌ها، وسایل نقلیه، ساختمان‌ها، لوازم خانگی و غیره. برخی از این استراتژی‌های سازگار با آب و هوا می‌توانند بسیار پیچیده باشند، مانند کمک به شرکت‌های آب و برق برای اتخاذ سیستم‌های تنظیم مقررات مبتنی بر عملکرد، که در آن آنها دیگر با فروش انرژی بیشتر پول بیشتری به دست نمی‌آورند، بلکه با بهبود خدماتی که ارائه می‌دهند. سایر استراتژی‌ها به طرز شگفت‌آوری ساده هستند. به عنوان مثال، عایق‌بندی ساختمان‌ها، نصب بام‌های خنک، جایگزینی دیگ‌های بخار و تهویه مطبوع با پمپ‌های حرارتی فوق‌العاده کارآمد و بله، تعویض لامپ‌های رشته‌ای با LED همگی می‌توانند تأثیر زیادی بر مصرف انرژی ما داشته باشند.

انرژی تجدیدپذیر
انتقال از سوخت‌های فسیلی به انرژی پاک کلید پیروزی در مبارزه با تغییرات آب و هوایی است. در اینجا رایج‌ترین منابع انرژی تجدیدپذیر - و یک منبع انرژی کاملاً غیرتجدیدپذیر که اغلب به اشتباه در این لیست گنجانده می‌شود - آورده شده است.

استیو مارچی مهندس و تیمش، بررسی نهایی پانل‌های خورشیدی روی پشت بام را به عنوان بخشی از پروژه توسعه خورشیدی در مرکز خوش‌آمدگویی جنگل ملی وین، در اوهایو انجام می‌دهند.
اعتبار:
الکس اسنایدر/جنگل ملی وین
انرژی خورشیدی
انرژی خورشیدی زمانی تولید می‌شود که نور خورشید توسط سلول‌های فتوولتائیک جذب شده و مستقیماً به برق تبدیل شود. پانل‌های خورشیدی که ممکن است روی پشت بام‌ها یا در سطح زمین دیده باشید، از سلول‌های زیادی تشکیل شده‌اند که با هم کار می‌کنند. تا سال 2030، پیش‌بینی می‌شود حداقل یک در هفت خانه در ایالات متحده دارای پانل‌های خورشیدی روی پشت بام باشد که هیچ گاز گلخانه‌ای یا آلاینده دیگری منتشر نمی‌کند و مادامی که خورشید می‌تابد (در هوای گرم یا سرد) در تمام طول سال برق تولید می‌کند. انرژی خورشیدی در حال حاضر کمتر از 3 درصد از برق تولید شده در ایالات متحده - به اندازه کافی برای تامین برق 18 میلیون خانه - را تشکیل می‌دهد، اما با سرعت بیشتری نسبت به هر منبع دیگری در حال رشد است. تا سال 2035، می‌تواند تا 40 درصد از تولید برق را تشکیل دهد. از سال 2020 تا 2026، خورشید بیش از نیمی از تولید برق جدید در سراسر جهان را تشکیل خواهد داد.
شاید بپرسید وقتی خورشید نمی‌تابد چه کار کنیم. در کنار رونق خورشید، افزایش قابل توجهی در ذخیره‌سازی باتری همراه وجود دارد: بیش از 93 درصد از ظرفیت باتری اضافه شده در ایالات متحده در سال 2021 با نیروگاه‌های خورشیدی جفت شده است. ذخیره‌سازی باتری کلید انقلاب انرژی پاک - و سازگاری با دنیای در حال گرم شدن است. نه تنها باتری‌ها در شب که خورشید نیست مهم هستند، بلکه در روزهای گرمی که خانه‌ها برای تامین برق تهویه مطبوع برق زیادی مصرف می‌کنند، ذخیره‌سازی باتری می‌تواند به مدیریت تقاضای انرژی و کنترل تهدید قطعی برق کمک کند.

توربین‌های مزرعه بادی جزیره بلاک، واقع در 3.8 مایلی جزیره بلاک، رود آیلند، در اقیانوس اطلس
اعتبار:
دنیس شرودر/NREL، 40481
انرژی بادی
برخلاف پانل‌های خورشیدی که انرژی خورشید را مستقیماً به برق تبدیل می‌کنند، توربین‌های بادی به طور معمول برق تولید می‌کنند: باد پره‌های توربین را می‌چرخاند که یک ژنراتور را به حرکت در می‌آورد. در حال حاضر، باد کمی بیش از 9 درصد از تولید برق ایالات متحده را تشکیل می‌دهد، اما مانند خورشید، با افزایش تعداد ایالت‌ها و شرکت‌های آب و برق که توانایی آن را در تولید 100 درصد انرژی پاک با هزینه بسیار کم تشخیص می‌دهند، به سرعت در حال رشد است. جای تعجب نیست که ایالت‌هایی با فضای باز فراوان - از جمله کانزاس، اوکلاهما و تگزاس - ظرفیت زیادی در زمینه انرژی بادی دارند، اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند که برخی از بزرگترین پتانسیل‌های انرژی بادی درست در سواحل ما وجود دارد. انرژی بادی دریایی حتی تمایل دارد در عصرها که مصرف برق خانگی افزایش می‌یابد، افزایش یابد و می‌تواند در زمان‌های بارانی و ابری که انرژی خورشیدی کمتر در دسترس است، انرژی تولید کند. برنامه‌ریزی هوشمند و اقدامات حفاظتی در عین حال می‌تواند تضمین کند که ما از پتانسیل عظیم انرژی بادی دریایی استفاده می‌کنیم و در عین حال تأثیرات احتمالی بر حیات وحش را محدود یا از بین می‌بریم.

نیروگاه زمین‌گرمایی Svartsengi در ایسلند
اعتبار:
دانیل اسنر راگنارسون/iStock
انرژی زمین‌گرمایی و برق‌آبی
علاوه بر نور خورشید و باد، آب - تحت شرایط خاص - می‌تواند منبع انرژی تجدیدپذیر نیز باشد. به عنوان مثال، انرژی زمین‌گرمایی با حفاری عمیق زیر زمین و پمپاژ آب فوق‌العاده داغ به سطح زمین کار می‌کند، که سپس به بخار تبدیل می‌شود و پس از تحت فشار قرار گرفتن، یک ژنراتور را به حرکت در می‌آورد تا برق تولید کند. انرژی برق‌آبی از گرانش برای "کشیدن" آب به سمت پایین از طریق یک لوله با سرعت و فشار بالا استفاده می‌کند. نیروی این آب متحرک برای چرخاندن روتور یک ژنراتور استفاده می‌شود.
انسان‌ها برای قرن‌ها از انرژی حرارتی زیر سطح زمین استفاده کرده‌اند - فقط به چشمه‌های آب گرمی فکر کنید که به مردم روم باستان گرما می‌دادند. نیروگاه‌های زمین‌گرمایی امروزی به عنوان پاک و تجدیدپذیر در نظر گرفته می‌شوند، تا زمانی که آب و بخار آنها پس از استفاده دوباره به زیر زمین بازگردانده شوند. مکان‌یابی مناسب پروژه‌های زمین‌گرمایی نیز مهم است، زیرا تحقیقات اخیر برخی از رویکردهای نوآورانه به زمین‌گرمایی را به افزایش خطر زلزله مرتبط کرده است.
نیروگاه‌های برق‌آبی، زمانی که در مقیاس کوچک و به خوبی مدیریت شوند، یک منبع انرژی ایمن و تجدیدپذیر را نشان می‌دهند. با این حال، نیروگاه‌های بزرگتر که به عنوان سدهای بزرگ شناخته می‌شوند، بسیار مشکل‌ساز هستند. ردپای عظیم آنها می‌تواند رودخانه‌هایی را که مردم و حیات وحش به آنها وابسته هستند مختل کند.
انرژی زیست توده
با چند استثنا، تولید برق از طریق سوزاندن مواد آلی مانند چوب (که عمدتاً از جنگل‌های کاج و چوب سخت در ایالات متحده تهیه می‌شود)، محصولات کشاورزی یا پسماندهای حیوانی - که به طور جمعی زیست توده نامیده می‌شوند - کمترین تأثیر را در کاهش انتشار کربن ندارد و در واقع آسیب زیست محیطی بیشتری نسبت به سود دارد. متأسفانه، علیرغم مطالعات متعدد که پیامدهای واقعی این نوع انرژی زیستی را نشان می‌دهد، برخی از کشورها همچنان روایت نادرست صنعت زیست توده را می‌خرند و به این پروژه‌ها یارانه‌ای می‌دهند. نگرش‌ها در حال تغییر است، اما با توجه به رونق اخیر پلت‌های چوبی، هنوز کارهای زیادی باید انجام شود.

یک اتوبوس برقی جدید در خیابان کینگ در هونولولو، در 16 ژوئن 2021
اعتبار:
مارکو گارسیا برای NRDC
حمل و نقل پایدار
حمل و نقل یکی از منابع اصلی گازهای گلخانه‌ای (GHG) است، بنابراین از بین بردن آلودگی ناشی از میلیاردها وسیله نقلیه در حال رانندگی در سراسر جهان برای دستیابی به انتشار خالص صفر جهانی تا سال 2050، هدفی که در توافقنامه آب و هوایی پاریس 2015 تعیین شده است، ضروری است.
در سال 2021، وسایل نقلیه برقی (EV) کمتر از 8 درصد از فروش خودرو در سطح جهانی را تشکیل می‌دادند. با این حال، تخمین زده می‌شود که تا سال 2035، بیش از نیمی از تمام فروش‌های جدید را تشکیل دهند. دولت‌های سراسر جهان نه تنها آینده‌ای کاملاً برقی را پیش‌بینی می‌کنند. بلکه با تعیین اهداف و الزامات الزام‌آور برای توقف فروش وسایل نقلیه با موتور احتراق داخلی (ICE) با سوخت گاز، آن را به واقعیت تبدیل می‌کنند. انتظار می‌رود سال 2035 نقطه عطفی در پذیرش وسایل نقلیه برقی و در مبارزه با تغییرات آب و هوایی باشد، زیرا کشورهای سراسر جهان - و همچنین بسیاری از خودروسازان - اهدافی را برای توقف تولید خودروهای سبک و کامیون‌های بنزینی اعلام کرده‌اند. این تغییر همچنین به شبکه برق ما کمک خواهد کرد: وسایل نقلیه برقی مانند "باتری روی چرخ" هستند و می‌توانند در زمان اوج تقاضا برق را به شبکه بازگردانند و از قطعی برق جلوگیری کنند.
همچنین بسیار مهم است که همه راه‌های مختلفی را که در اطراف حرکت می‌کنیم در نظر بگیریم و پایداری را در هر یک از آنها ایجاد کنیم. با افزایش دسترسی به حمل و نقل عمومی - مانند اتوبوس‌ها، خدمات اشتراک‌گذاری، متروها و ترامواها - و همچنین پذیرش قیمت‌گذاری تراکم، می‌توانیم تعداد سفرهای با خودرو را کاهش دهیم و میلیون‌ها تن دی‌اکسید کربن را هر سال از جو خارج کنیم. و با تشویق اشکال حمل و نقل با انتشار صفر، مانند پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری، می‌توانیم انتشار را حتی بیشتر کاهش دهیم. تقویت این اشکال جایگزین حمل و نقل نیازمند چیزی بیش از صحبت است. آنها نیازمند بودجه، برنامه‌ریزی و ایجاد زیرساخت‌های حمایتی توسط رهبران در سطوح محلی، ایالتی و ملی هستند.
برای رسیدگی به مجموعه کامل تأثیرات بخش حمل و نقل، به راه حل‌های جامع و رهبری شده توسط جامعه در مورد مواردی مانند سیاست‌های کاربری زمین و نحوه جابجایی کالاهای مصرفی نیاز داریم. جوامعی که به بنادر، مسیرهای کامیون، ایستگاه‌های راه‌آهن و انبارها نزدیک هستند در معرض انتشار دیزل سمی قرار دارند و خطر ابتلا به بیماری‌های حاد و مزمن را دارند. مانند همه راه حل‌های آب و هوایی، تغییر پایدار در بخش حمل و نقل مستلزم تقویت قدرت جوامع به حاشیه رانده شده تاریخی است.

یک کارگر انجمن مقرون به صرفه انرژی (AEA) یک پنجره جدید با راندمان انرژی را در یک آپارتمان در جنوب برانکس، شهر نیویورک نصب می‌کند.
اعتبار:
ناتالی کیزار برای NRDC
ساختمان‌های پایدار
انرژی مورد استفاده در ساختمان‌های ما - برای روشن کردن چراغ‌ها و لوازم خانگی، گرم کردن و خنک کردن آنها، پخت و پز و گرم کردن آب - آنها را به بزرگترین منبع آلودگی کربن در بیشتر شهرهای ایالات متحده تبدیل می‌کند. افزایش راندمان انرژی ساختمان‌ها، به عنوان مثال با ارتقاء پنجره‌ها و افزودن عایق به سقف‌ها و دیوارها، این اعداد را کاهش می‌دهد. به همین دلیل است که آگاهی عمومی از تغییرات مقرون به صرفه و کاهش کربن که افراد می‌توانند در خانه‌ها و محل کار خود ایجاد کنند، مهم‌تر است و تسهیل خرید و نصب فناوری‌های با راندمان انرژی، مانند پمپ‌های حرارتی (که می‌توانند فضاها را هم گرم و هم خنک کنند) و لوازم خانگی گواهی شده از طریق برنامه‌هایی مانند Energy Star در ایالات متحده یا EnerGuide در کانادا، مهم است.
علاوه بر اقداماتی که افراد می‌توانند انجام دهند، ما به تعهد شرکت‌های خصوصی و دولت‌ها برای کاهش بیشتر کربن ساختمان‌ها نیاز داریم، که به سادگی به معنای کارآمدتر کردن ساختمان‌ها و جایگزینی سیستم‌ها و لوازم خانگی سوزاننده سوخت‌های فسیلی با سیستم‌های با انرژی پاک است. ابزارهای سیاستی می‌توانند به ما در رسیدن به این هدف کمک کنند، از جمله الزامات شهری و ایالتی که همه خانه‌ها، دفاتر و ساختمان‌های جدید مجهز به سیستم‌های تمام برقی کارآمد برای گرمایش، سرمایش و آب گرم باشند. الزامات اینکه شهرداری‌ها و ایالت‌ها هنگام تصویب یا به‌روزرسانی کدهای ساختمانی خود، آخرین و سخت‌گیرانه‌ترین استانداردهای صرفه‌جویی در انرژی را رعایت کنند نیز تأثیرگذار خواهد بود. در واقع، بسیاری از مکان‌ها در سراسر جهان در حال اجرای استانداردهای عملکرد ساختمان هستند که نیاز دارند ساختمان‌های موجود استفاده از انرژی یا انتشار کربن خود را در طول زمان کاهش دهند. مهمتر از همه، اگر این تغییرات قرار است به مقیاسی که مورد نیاز است برسند، باید در بخش مسکن مقرون به صرفه سرمایه‌گذاری کنیم تا خانه‌های کارآمد و غیرکربنی برای صاحبان خانه و مستاجران با تمام درآمدها در دسترس باشد.

نیکلاس مینویل به یک سفر کانو با جوانان از Cree First Nation of Waswanipi در یک رودخانه در Waswanipi Quebec، کانادا می‌پیوندد که بخشی از جنگل‌های بورئال است.
اعتبار:
نیکلاس مینویل/Greenpeace
مدیریت بهتر جنگل‌ها و کشاورزی پایدار
برخی از قوی‌ترین متحدان ما در مبارزه با تغییرات آب و هوایی درختان، گیاهان و خاک‌هایی هستند که مقادیر زیادی کربن را در سطح زمین یا زیر زمین ذخیره می‌کنند. بدون کمک این چاه‌های کربن، زندگی روی زمین غیرممکن خواهد بود، زیرا دماهای جوی به سطوحی شبیه به آنچه در زهره یافت می‌شود، افزایش می‌یابد.
اما هر زمان که جنگل‌ها را برای الوار قطع کنیم یا تالاب‌ها را برای توسعه از بین ببریم، آن کربن گرم‌کننده آب و هوا را وارد هوا می‌کنیم. به طور مشابه، استفاده گسترده از کودهای مبتنی بر نیتروژن (محصول سوخت فسیلی) در زمین‌های زراعی و نسل‌های کشاورزی فشرده دام منجر به انتشار بی‌سابقه اکسید نیتروژن و متان، گازهای گلخانه‌ای قدرتمند، به جو ما شده است.
ما نمی‌توانیم درختان جدید را به اندازه کافی سریع بکاریم تا درختانی را که قطع می‌کنیم در جنگل‌های ذخیره کربن مانند جنگل‌های بورئال کانادا یا جنگل‌های آمازون جایگزین کنیم - و نه ردیف‌هایی از کاج‌های باریک می‌توانند همان عملکرد درختان قدیمی را داشته باشند. ما به ترکیبی از سیاست‌های مسئولانه جنگلداری، فشار بین‌المللی و تغییر در رفتار مصرف‌کننده نیاز داریم تا به شیوه‌های جنگل‌زدایی که نه تنها تغییرات آب و هوایی را تسریع می‌کنند، بلکه زیستگاه حیات وحش را از بین می‌برند و سلامت و فرهنگ جوامع بومی که به طور پایدار در این فضاهای سرسبز زندگی می‌کنند، تهدید می‌کنند، پایان دهیم. در عین حال، ما باید با همان مراقبتی که از مناطق وحشی مراقبت می‌کنیم، از مناظر مدیریت شده خود نیز مراقبت کنیم. به عنوان مثال، اتخاذ شیوه‌های مرتبط با کشاورزی ارگانیک و احیا کننده - پوشش‌های گیاهی، کاهش استفاده از آفت‌کش‌ها، چرای تناوبی و کمپوست به جای کودهای مصنوعی - به تقویت خاک، تولید مواد غذایی سالم‌تر و پرداخت سود آب و هوایی کمک می‌کند.

مدرکه‌ای از ماهی‌ها که در جنگل مانگرو در دریای کارائیب، در سواحل بلیز شنا می‌کنند
اعتبار:
iStock
راه‌حل‌های مبتنی بر حفاظت
اکوسیستم‌های سالم مقادیر زیادی کربن را جذب و ذخیره می‌کنند: اکوسیستم‌های ساحلی مانند تالاب‌ها و جنگل‌های مانگرو کربن را در ریشه‌های خود جمع و ذخیره می‌کنند. جنگل‌های ما حدود یک سوم از انتشار سالانه سوخت‌های فسیلی را جذب می‌کنند و تالاب‌های آب شیرین بین 20 تا 30 درصد از تمام کربنی را که در خاک جهان یافت می‌شود، نگه می‌دارند. واضح است که ما نمی‌توانیم با تغییرات آب و هوایی مقابله کنیم اگر از طبیعت محافظت نکنیم.
به همین دلیل است که، همراه با حفظ تنوع زیستی، کارشناسان آب و هوا از رهبران جهانی می‌خواهند حداقل 30 درصد از زمین، آب‌های داخلی و اقیانوس‌ها را تا سال 2030 به طور کامل محافظت و احیا کنند، استراتژی که توسط پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی تأیید شده است. برای کمک به ما در دستیابی به این هدف، باید تأثیرات صنعتی بر زمین‌ها و آب‌های عمومی خود را محدود کنیم، به حفاظت از مناظر طبیعی ادامه دهیم، از ایجاد مناطق حفاظت شده دریایی حمایت کنیم، قوانین زیست محیطی اساسی را رعایت کنیم و از رهبری مردم بومی پیروی کنیم که بسیاری از آنها به طور وفادارانه و پایدار برای هزاران سال زمین‌ها و آب‌ها را مدیریت کرده‌اند.

انتشار از کارخانه‌های فولاد ادگار تامسون، یک کارخانه فولاد در جوامع برادوک و نورث برادوک در نزدیکی پیتسبورگ، پنسیلوانیا.
اعتبار:
تصاویر گتی
راه‌حل‌های صنعتی
صنعت سنگین - کارخانه‌ها و تأسیساتی که کالاهای ما را تولید می‌کنند - مسئول یک چهارم از انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) در ایالات متحده و 40 درصد در سطح جهانی است، طبق گزارش EPA. بیشتر انتشار صنعتی ناشی از تولید مجموعه‌ای کوچک از محصولات پرکربن است: مواد شیمیایی پایه، آهن و فولاد، سیمان، آلومینیوم، شیشه و کاغذ. (کارخانه‌های صنعتی همچنین اغلب منابع اصلی آلودگی هوا و آب هستند که مستقیماً بر سلامت انسان تأثیر می‌گذارد.)
پیچیدگی اوضاع این است که بسیاری از کارخانه‌های صنعتی برای دهه‌ها در حال فعالیت خواهند بود، بنابراین اهداف انتشار برای سال 2050 در واقع فقط یک چرخه سرمایه‌گذاری دورتر هستند. با توجه به این افق‌های طولانی برای ساخت و نوسازی سایت‌های صنعتی، شروع سرمایه‌گذاری‌ها و برنامه‌ها در حال حاضر بسیار مهم است. فرآیندهای صنعتی غیرکربنی موفق چه شکلی خواهند بود؟ آنها باید انتشار کربن و آلودگی محلی صنعت سنگین را به شدت کاهش دهند. آنها باید مقیاس‌پذیر و در دهه آینده به طور گسترده در دسترس باشند، به ویژه تا اینکه کشورهای کمتر توسعه یافته بتوانند این فرآیندهای پاک‌تر را اتخاذ کنند و بدون افزایش انتشار رشد کنند. و آنها باید تولید را به گونه‌ای تقویت کنند که مشاغل خوبی ایجاد کند.

تکنولوژی به تنهایی ما را از تغییرات آب و هوایی نجات نخواهد داد (به خصوص برخی از این پیشنهادات مهندسی ژئوتکنیکی پرخطر). اما در عین حال، ما نمی‌توانیم بحران آب و هوایی را بدون تحقیق و توسعه مواردی مانند باتری‌های بادوام‌تر خودروهای برقی، راه‌حل‌های مبتنی بر هیدروژن بدون آلودگی و روش‌های قابل اعتماد، ایمن و منصفانه برای جذب و ذخیره کربن حل کنیم. زیرا در حالی که این ابزارها امیدوارکننده هستند، باید مراقب باشیم که اشتباهات گذشته را تکرار نکنیم. به عنوان مثال، می‌توانیم اقداماتی را برای کاهش آسیب‌های محلی ناشی از استخراج لیتیوم (یک جزء حیاتی باتری‌های خودروهای برقی) انجام دهیم، فرصت‌های بازیافت را برای سلول‌های خورشیدی بهبود بخشیم و از جذب کربن به عنوان بهانه‌ای برای آلودگی استفاده نکنیم. برای تسریع تحقیق و توسعه، بودجه سومین پایه‌ی اساسی است: دولت‌ها باید سرمایه‌گذاری در فناوری‌های انرژی پاک را در اولویت قرار دهند و از طریق کمک‌های مالی، یارانه‌ها، مشوق‌های مالیاتی و سایر پاداش‌ها نوآوری را تحریک کنند.

یک معترض زنگی را جلوی دفتر مرکزی P&G در سینسیناتی به صدا در می‌آورد. برند دستمال کاغذی این شرکت، Charmin، از خمیر چوب درختان بکر در جنگل‌های بورئال کانادا استفاده می‌کند.
اعتبار:
NRDC
انتخاب‌های ما
در نهایت، باید گفت که ما به عنوان افراد کلید حل بحران آب و هوایی هستیم - نه تنها با ادامه لابی کردن از قانونگذاران خود و صحبت کردن در جوامع خود، بلکه با انجام اقدامات آب و هوایی در زندگی روزمره خود. با خاموش کردن سوخت‌های فسیلی در خانه‌های خود و آگاه‌تر بودن از ردپای کربن غذایی که می‌خوریم، عادات خرید، نحوه رفت و آمد، استفاده از پلاستیک و سوخت‌های فسیلی و کسب و کارهایی که از آنها حمایت می‌کنیم (یا از آنها حمایت نمی‌کنیم)، می‌توانیم تغییر ایجاد کنیم.
اما زمانی که به طور جمعی عمل می‌کنیم، تغییر واقعی رخ می‌دهد - و می‌توانیم بیش از کاهش آلودگی کربن انجام دهیم. جوامعی که با هم متحد شده‌اند با فرکینگ، خطوط لوله و حفاری نفت در حیاط خلوت مردم مبارزه کرده‌اند. این پیروزی‌های محلی نه تنها برای آب و هوای جهانی ما خبر خوبی است، بلکه حق هوای پاک و آب پاک را برای همه نیز محافظت می‌کنند. پس از همه، تغییرات آب و هوایی ممکن است یک بحران جهانی باشد، اما اقدام آب و هوایی در شهر خود شما آغاز می‌شود.
ما مسئولیتی داریم که پیامدهای انتخاب‌های خود را در نظر بگیریم - و اطمینان حاصل کنیم که این انتخاب‌ها در واقع به کاهش بار ناشی از تغییرات آب و هوایی کمک می‌کنند، نه اینکه آنها را به جای دیگری منتقل کنند. مهم است که به یاد داشته باشیم که تأثیرات تغییرات آب و هوایی - که با بسیاری از مسائل زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی دیگر تلاقی و تشدید می‌شوند - به طور نامتناسب بر جوامع خاصی، یعنی جوامع کم‌درآمد و جوامع رنگین‌پوست تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل است که رهبران ما مسئولیت دارند که هنگام تدوین سیاست‌های آب و هوایی، نیازهای این جوامع را در اولویت قرار دهند. اگر کسانی که در خط مقدم نیستند بخشی از گفتگوهای مربوط به راه حل‌های آب و هوایی نباشند یا از مزایای چیزهایی مانند هوای پاک‌تر و فرصت‌های شغلی بهتر بهره‌مند نشوند، در حال رسیدگی به ریشه‌های بحران آب و هوایی نیستیم.

این داستان NRDC.org برای انتشار آنلاین توسط رسانه‌های خبری یا سازمان‌های غیرانتفاعی تحت این شرایط در دسترس است: نویسنده (گان) باید با نام مشخص ذکر شود. شما باید به طور برجسته توجه داشته باشید که این داستان در اصل توسط NRDC.org منتشر شده است و به داستان اصلی پیوند دهید. داستان نباید ویرایش شود (فراتر از چیزهای ساده مانند گرامر). شما نمی‌توانید داستان را به هیچ وجه بفروشید یا حقوق انتشار مجدد را به سایر رسانه‌ها اعطا کنید. شما نمی‌توانید مطالب ما را به صورت عمده یا خودکار منتشر کنید - شما باید داستان‌ها را به صورت جداگانه انتخاب کنید. شما نمی‌توانید عکس‌ها یا نمودارهای موجود در سایت ما را بدون اجازه خاص منتشر کنید. شما باید یک یادداشت برای ما ارسال کنید تا به ما اطلاع دهید که یکی از داستان‌های ما را استفاده کرده‌اید.
داستان‌های مرتبط
ردیف موردها را رد کنید
اسلاید 5 تا 7 از 3

### چگونه در طول موج‌های گرمای تابستانی در شهر از خود محافظت کنید 13 ژوئیه 2020 نحوه ایالات متحده کورتنی لیندوال
گرمای شدید در حال حاضر یک تهدید برای سلامت عمومی است - اکنون، COVID-19 ممکن است آن تأثیر را بدتر کند. در اینجا چند نکته سریع و استراتژی‌های بلندمدت برای کمک به خنک نگه داشتن خود و همسایگان خود آورده شده است.


اخلاق تعیین کننده ضربه (DH)
نگاهی فلسفی به بحث بزرگ بیسبال
آیا قانون تعیین کننده ضربه اخلاقی است؟ از زمان تصویب این قانون در سال ۱۹۷۳، موضوع بحث بی پایان بین کسانی بوده است که آن را تکامل طبیعی بیسبال می دانند و کسانی که آن را یک ترفند و زیان برای این ورزش می دانند.

در حالی که استدلال های فراوانی در مورد این جنبه خاص از محبوب ترین تفریح آمریکا وجود داشته است، تا جایی که من می دانم، هیچ بحثی در مورد شایستگی اخلاقی (یا عدم آن) DH وجود نداشته است.

در صفحات بعدی، من تلاش خواهم کرد تا نگاهی فلسفی به یکی از بزرگترین بحث های بیسبال ارائه دهم و یک بار برای همیشه ثابت کنم که تعیین کننده ضربه یک قانون غیراخلاقی است که جایگاهی در بیسبال ندارد.

قانون ۶.۱۰ لیگ اصلی بیسبال، که به طور رسمی قانون نامیده می شود، به تیم های لیگ آمریکا اجازه می دهد تا بازیکنی را برای ضربه به جای پرتاب کننده تعیین کنند. پرتاب کننده تقریباً به طور جهانی بدترین زننده در یک تیم بیسبال است و این قانون به پرتاب کننده اجازه می دهد تا با یک زننده قوی تر جایگزین شود.

این قانون در پاسخ به بیسبال ضعیف اوایل دهه ۷۰ میلادی تصویب شد، که در آن امتیازات با نرخ کمتری نسبت به همیشه به ثمر می رسید و لیگ به دنبال راهی برای افزایش امتیاز در بازی بود.

با حذف "آسان ترین اوت" که پرتاب کننده در ترکیب ضربه ارائه می دهد و قرار دادن یک زننده شایسته به جای او، انجام وظیفه گرفتن سه اوت مورد نیاز در یک اینینگ بسیار دشوارتر می شود و در نتیجه تولید امتیاز افزایش می یابد.

در ۳۵ سال گذشته، لیگ آمریکا تعیین کننده ضربه را در فرهنگ بیسبال نهادینه کرده است، زیرا حداقل دو نسل از طرفداران با این قانون در بازی بزرگ شده اند.

اکنون به بخشی از مقاله می رسیم که در آن شروع به استدلال در مورد تز می کنم: DH یک قانون غیراخلاقی است که به مشارکت های هر دو پرتاب کننده و زننده ها کم ارزش می کند و به طور کلی یک تقلب در جنبه های استراتژیک این ورزش است.

بیسبال، از ابتدا، تیمی ترین ورزش فردی است. بازیکنی که در هاکی گل می زند، اغلب چیزی بیش از ضربه زدن به یک هاکی به یک تور خالی انجام نداده است، در حالی که تماشا می کند که هم تیمی اش با مهارت چوب بازی دفاع را به سمت خود می کشد و در آخرین لحظه به او پاس می دهد.

اما یک بازیکن بیس دوم که به ضربه می آید و یک دابل به شکاف در فیلد چپ می زند، همه این کارها را خودش انجام داده است: آنچه برای زننده های قبل از او اتفاق افتاده است در نهایت بی اهمیت است.

حتی بازی های موقعیتی، مانند یک قربانی باونت، که تحت تأثیر اقدامات زننده های قبلی قرار می گیرند، در نهایت به توانایی مردی در صفحه بستگی دارد. در حالی که زننده لیدآف ممکن است در زدن یک دابل موفق شده باشد، موفقیت او بر توانایی زننده بعدی برای قربانی کردن او تأثیر نمی گذارد.

بیسبال دفاعی نیز یک عمل فردی مشابه است. با داشتن هر مرد مسئول یک منطقه کلی از زمین، به راحتی می توان دید چه کسی مسئول هر توپ وارد بازی است. یک بازیکن راست که با موفقیت به دنبال یک توپ پرواز می دود و آن را می گیرد، صرف نظر از اینکه بازیکن شورت استاپ خارج از موقعیت باشد یا نه، این کار را انجام داده است.

اگرچه در زمین بازیکنان بیشتر از زمانی که در صفحه هستند به هم مرتبط هستند (هر توپ زمینی به طور کلی به حداقل دو فیلدر نیاز دارد تا برای اوت همکاری کنند، یکی برای فیلد کردن و دیگری برای لمس پایه اول یا هر پایه ای که بازی در آن انجام می شود)، اما هنوز هم به راحتی می توان دید چه کسی مسئول هر توپ ضربه خورده است.

بیسبال، به طور ذاتی، به خوبی برای حفظ آمار مناسب است. سرعت آهسته بازی، تعداد زیاد چیزهایی که باید در هر بازی شمارش کرد، تمایلات فردی رقابت و مدت طولانی فصل به این معنی است که آمار بیسبال در مقایسه با سایر ورزش ها، سنجش دقیق تری از توانایی یک بازیکن است.

برای اینکه به مقایسه با هاکی که قبلاً انجام دادیم پایبند باشیم، یک دروازه بان خوب که در یک تیم هاکی بد گیر کرده است، در پایان فصل آمار متوسطی خواهد داشت.

این لزوماً تقصیر او نیست: او ممکن است تعداد زیادی نجات های فوق العاده انجام داده باشد، اما در نهایت کیفیت پایین دفاع او به این معنی است که گل خواهد خورد و آمار او آسیب می بیند.

در مقابل، یک بازیکن شورت استاپ خوب که در یک تیم بد قرار گرفته است، احتمالاً آمار مشابهی با زمانی خواهد داشت که در یک تیم خوب باشد. فقدان استعداد در اطراف او بر توانایی او در گرفتن توپ های ضربه خورده نزدیک او یا ضربه زدن به توپ های پرتاب شده به سمت او تأثیر نمی گذارد.

در پایان سال، آمار نشان می دهد که او هنوز هم یک بازیکن خوب است، حتی اگر تیمش ۱۰۰ بازی را در آن فصل باخته باشد.

به دلیل فراوانی آمار و دقت آنها در سنجش مهارت یک بازیکن، می توان کل فصل بیسبال را نادیده گرفت - حتی یک بازی را تماشا نکرد - سپس در ماه نوامبر کتاب آمار را باز کرد، به اعداد آن نگاه کرد و تعیین کرد که چه کسی یک بازیکن خوب است و چه کسی نیست.

همانطور که قبلاً گفتم، پرتاب کننده تقریباً همیشه بدترین زننده در یک تیم است. این یک معامله برای ارزش آشکار آنها در انتهای دفاعی ورزش است. با تصویب قانون DH، به پرتاب کننده دسترسی به بزرگترین قدرت خود داده می شود بدون اینکه از او انتظار رود هیچ فداکاری کند.

اجبار به ضربه زدن پرتاب کننده، ضربه های عمدی (عمل ضربه زدن عمدی به یک زننده) را دلسرد می کند، زیرا پرتاب کننده ممکن است در ضربه زدن یک توپ سریع ۹۰ مایلی به دنده های یک زننده مردد باشد اگر بداند که ممکن است یک پرتاب مشابه در زمان ضربه زدن او به دنده هایش بیاید.

برعکس، تعیین کننده ضربه تقریباً همیشه در بین بدترین فیلدرهای یک تیم است، اما معمولاً یکی از بهترین زننده ها است. اجازه دادن به او برای انجام جادو با یک چوب در صفحه بدون رنج کشیدن از ناتوانی او در زمین، نیاز او به تمرین فیلدینگ یا هر گونه توانایی دفاعی را از بین می برد.

قانون تعیین کننده ضربه نژادی از "بازیکنان قفس ضربه" را ایجاد کرده است، که کمتر ورزشکار به معنای سنتی هستند و بیشتر مردانی با یک استعداد بسیار اصلاح شده و بسیار خاص هستند که از آن به خوبی استفاده می کنند.

از آنجایی که آمار بیسبال بسیار دقیق است، همانطور که قبلاً به آن اشاره کردیم، می توان به آنها اعتماد کرد تا تعیین کنند چه کسی یک بازیکن خوب است. این کار توسط طرفداران معمولی انجام می شود. این کار توسط رسانه های ورزشی و افراد داخلی بیسبال نیز انجام می شود.

اگر یک تعیین کننده ضربه ۵۵ هوم ران بزند و با میانگین .۳۴۰ در یک فصل ضربه بزند، توسط همه سران ESPN مورد ستایش قرار می گیرد و به عنوان یک بازیکن بیسبال درخشان شناخته می شود. مدیران بیسبال به همان نتیجه می رسند و او را شایسته یک قرارداد ۵۰ میلیون دلاری می دانند.

اما او فقط نیمی از این ورزش را بازی کرده است! به جای مجازات شدن برای مسئولیت های دفاعی خود، در موقعیتی قرار گرفته است که از داشتن یک بعد به عنوان یک بازیکن بیسبال سود ببرد.

بیایید تئوریزه کنیم (نه کاملاً غیرمنطقی) که بالتیمور اوریولز عاشق یک DH سنگین زننده است، که تازه از فصل ۵۵ هوم ران خود بیرون آمده است، و به او ۵۰ میلیون دلاری را که تعیین کرده اند به او پیشنهاد می دهند.

با انجام این کار، احتمالاً آن پول را به بازیکن سوم خود پیشنهاد نمی کنند که فقط ۳۵ هوم ران زده و با میانگین .۳۱۵ ضربه زده است، اما به مدت پنج ماه گذشته هر روز بیرون رفته و دفاع عالی انجام داده است.

او به جای پیشنهاد ۵۰ میلیون دلاری که بازی او ممکن است ارزش داشته باشد، توسط تیم آزاد می شود و فقط یک قرارداد ۳۰ میلیون دلاری از یک باشگاه دیگر دریافت می کند.

نه کاملاً مبلغ ناچیزی، اما هنوز هم ۴۰ درصد کاهش در حقوق است. تعیین کننده ضربه ۲۰ میلیون دلار بیشتر از بازیکن سوم به دست آورده است: با بدتر بودن یک بازیکن بیسبال!

تعیین کننده ضربه از عدم وجود انتظارات دفاعی که بر او گذاشته شده است سود می برد و آزاد است تا تمام انرژی خود را بر روی ضربه زدن متمرکز کند. بازیکن سوم باید زمان خود را در تمرین صرف کار بر روی دفاع خود کند و پس از بازی در زمین در نیمه اول خسته تر برای ضربه زدن خود باشد.

زمانی که صرف تمرین در زمین می شود، میزان تمرین ضربه زدن او را کاهش می دهد و خستگی ناشی از فیلدینگ از کیفیت ضربه زدن او در بازی ها می کاهد.

تفاوت حاصل در حمله منجر به این شده است که او اساساً پول را از جیب بازیکن سوم بدبخت ما می گیرد و آن را برای خود نگه می دارد: یک پیشنهاد بسیار غیراخلاقی، حداقل به نظر این نویسنده.

تعیین کننده ضربه همچنین بسیاری از جنبه های استراتژیک این ورزش را از بین می برد. استراتژی زیادی در بیسبال مربوط به جایگاه پرتاب کننده در ترکیب ضربه است. چه زمانی برای پرتاب کننده جایگزین می شوید؟ چه زمانی او را برای ضربه زدن می گذارید؟

جبران عدم توانایی پرتاب کننده در ضربه زدن نیاز به مدیریت منصفانه دارد و در اینینگ های پایانی بازی های نزدیک بسیار مهم است. در پایین اینینگ هشتم یک بازی نزدیک، با پرتاب کننده شما که در حال ضربه زدن است، آیا او را خارج می کنید به امید کسب امتیاز پیشی گرفتن با وجود اینکه در حال کار بر روی یک سه ضربه است؟

او را بگذارید و امیدوار باشید که چیزی تهاجمی تولید کند، یا حداقل به پرتاب خوب ادامه دهد؟ این یکی از رایج ترین مشکلاتی است که یک مدیر با آن روبرو است.

با اجرای تعیین کننده ضربه، بیسبال تمام این تصمیمات پیچیده را از دست مدیر خارج می کند.

در لیگ آمریکا، تنها کاری که یک مدیر باید انجام دهد، تصمیم گیری در مورد جایگزینی یا دویدن است و تصمیم گیری در مورد زمان تغییر پرتاب کننده است که کمتر اتفاق می افتد (در مورد اول) یا تصمیمات بسیار پیچیده تری هستند (همانطور که در مورد دوم است).

در واقع، برای بیشتر بازی، یک مدیر لیگ آمریکا می تواند از منظره فوق العاده ای که از بازی دارد لذت ببرد و دانه آفتابگردان بخورد، با کمترین چیزی که او را آزار دهد.

به همین ترتیب، یک مدیر لیگ آمریکا با مهارت های مدیریتی ضعیف در بازی می تواند تعداد زیادی پیروزی و شهرت یک نابغه را جمع کند، اگرچه او از قانون تعیین کننده ضربه بهره مند است.

یک مدیر بهتر که در لیگ ملی کار می کند، ممکن است گاهی اوقات تصمیم اشتباهی با پرتاب کننده و ترکیب ضربه خود بگیرد و متأسفانه شهرت او به دلیل آن آسیب ببیند.

بنابراین، یک مالک تیم تمایل دارد مدیر بدتر از این دو را برای اعطای قرارداد جدید انتخاب کند، بر اساس شهرت های ناعادلانه ای که توسط قانون DH به دست آمده یا نابود شده است. هم از نظر مالی و هم از نظر حرفه ای، قانون تعیین کننده ضربه حرفه های دو مرد را به شیوه ای ناعادلانه و غیراخلاقی تغییر داده است.

برخی ممکن است پاسخ دهند که سناریوهای زیادی در بیسبال وجود دارد که به بازیکنان اجازه می دهد نقاط قوت خود را به حداکثر برسانند و نقاط ضعف خود را به حداقل برسانند: زننده های پینچ برای ضربه زدن برتر خود آورده می شوند و پرتاب کننده های امدادی برای توانایی های پرتاب خود در موقعیت های خاص.

با این حال، همیشه یک فداکاری وجود دارد که در این شرایط وجود دارد که در مورد تعیین کننده ضربه وجود ندارد. اگر یک مدیر برای یک بازیکن شورت استاپ ضعیف ضربه زننده پینچ را وارد کند، شانس تولید تهاجمی را در آن نقطه از ترکیب ضربه افزایش می دهد، این درست است.

با این حال، او همچنین شانس از دست دادن امتیاز در اینینگ بعدی را افزایش می دهد، زمانی که بازیکن شورت استاپ، که یک نابغه دفاعی است، به راحتی روی نیمکت نشسته است زیرا زننده پینچ مسئولیت های دفاعی او را خراب می کند.

معامله، تعادل بین خوب و بد، این اقدامات را اخلاقی تر از قانون تعیین کننده ضربه می کند. این تعادل رقابتی را حفظ می کند که ورزش را بسیار سرگرم کننده می کند.

به غیر از نگرانی های مربوط به پول و تبلیغات که در نمونه های قبلی خود به آن اشاره کردم، این استدلال بسیار نزدیکتر به قلب طرفداران معمولی نسبت به میلیون ها دلاری است که یک تعیین کننده ضربه یا بازیکن شورت استاپ یا مدیر به دست می آورد یا از دست می دهد.

شادی تماشای بیسبال، حداقل بخش زیادی از آن که از کلیشه ای (اما دقیق) مانند بوی چمن تازه چیده شده در زمین بیسبال یا تماشای بازی با یک نوشیدنی سرد در ایوان پشتی با دوستان ناشی می شود، از قدردانی از استراتژی بازی و بحث هایی است که به طور اجتناب ناپذیر با بازی همراه است.

قانون DH از هر دوی این عوامل کم می کند، حتی اگر نتواند بوی چمن تازه چیده شده در زمین بیسبال را تغییر دهد. در حالی که فراوانی این بحث ها ممکن است کاهش نیابد، کیفیت آنها قطعاً کاهش می یابد.

کاربرد استراتژی (یعنی همراهی با مدیر) چیزی است که هر طرفدار بیسبال فکر می کند در آن خوب است: به همین دلیل است که مدیران لیگ اصلی اینقدر از طرفداران و رسانه ها انتقاد می کنند.

طرفدار معمولی بیسبال از همراهی با مدیر در طول بازی لذت می برد، خود را در موقعیت او قرار می دهد و فکر می کند چه کاری انجام می دهد. هر طرفداری تا حدی یک مدیر صندلی است و هر طرفداری فکر می کند که می تواند بهتر از مدیر واقعی انجام دهد.

با حذف استراتژی که با ضربه زدن پرتاب کننده همراه است، قانون تعیین کننده ضربه سرگرم کننده حدس زدن مدیر را از این ورزش می گیرد.

در مورد بحث هایی که در اطراف بازی وجود دارد، بسیاری از آنها در مورد طرفداران تیم های رقیب در مورد اینکه کدام بازیکنان (طرفداران، مدیران، استادیوم ها و غیره) بهتر هستند، می چرخند. در این بحث به شدت جانبدارانه، آمار اغلب به عنوان اثبات قطعی درست بودن یک طرف ارائه می شود: همانطور که گفته قدیمی می رود، اعداد دروغ نمی گویند.

و آمار بیسبال، همانطور که قبلاً نشان داده شد، صادق تر از بیشتر است.

اما در مقایسه بین بازیکنان تیم های مختلف، به خصوص اگر آن تیم ها در لیگ های مختلف باشند (همراه با تفاوت در قوانین)، تعیین کننده ضربه دشمن صداقت است، اعداد را برای همه طرف ها منحرف می کند و فرصت را از مناظره کنندگان برجسته برای رسیدن به نتیجه قطعی در مورد اینکه چه کسی برتر است می گیرد.

بنابراین، اگر DH از طرفداران لذت بردن از نامگذاری مدیر تیم مورد علاقه خود را می گیرد، از آنها می گیرد که ثابت کنند تیم آنها بهترین فیلد چپ را در بازی دارد (بسیار بهتر از آن احمق که برای دوست تیم خود در فیلد چپ بازی می کند) و به طور ناعادلانه بازیکنان را از پول و تحسین عمومی که ممکن است در غیر این صورت دریافت کنند محروم می کند، آیا غیراخلاقی نیست؟

اگر کسی تمام این کارها را انجام می داد، مطمئناً توسط طرفداران پرشور این ورزش اخراج یا حداقل زندانی می شد. پس چرا ما به استخدام قانونی ادامه می دهیم که گذشته این کشور را با یک تقلب غیراخلاقی از اصول بازی آلوده می کند؟ تعیین کننده ضربه را بیرون کنید - بگذارید پرتاب کننده ها ضربه بزنند!


خبرنامه هفتگی
بهترین‌های مجله شنبه عصر در صندوق ورودی شما!
سنن خود به خودی حفظ نمی‌شوند. آن‌ها موجودات زنده‌ای هستند که برای بقا در طول زمان، به مراقبت دقیق ما نیاز دارند. اما مراقبت و پرورش سنن کار دشواری است. اگر سنتی را بیش از حد تغییر دهید، ممکن است ارزش آن را تضعیف کنید. اگر آن را رها کنید، ممکن است معنای خود را از دست بدهد و به یک کنجکاوی باستانی تبدیل شود.
ما می‌توانیم صدها مثال از چالش حفظ سنت ارائه دهیم، اما این هفته سالگرد یک مثال به‌ویژه خوب است: معرفی قانون Designated Hitter (ضربه زن تعیین شده) در سال 1973 به لیگ‌های اصلی بیسبال.

مرد دهم بیسبال
نوشته جوزف دورسو
ژوئیه/آگوست 1973
به خاطر داشته باشید که بیسبال به طور مداوم در حال تغییر است. از ابتدایی‌ترین شکل خود تغییرات زیادی کرده است که یک بازی با قوانین سال 1880 برای بینندگان امروزی عجیب و غریب به نظر می‌رسد. سال به سال، کمیسیون بیسبال قوانینی را برای بهبود بازی وضع کرده است: ایمن‌تر، رقابتی‌تر و لذت‌بخش‌تر کردن آن برای بازی و تماشا. با این حال، برخی از این تغییرات برای افزایش سودآوری بیسبال انجام شده‌اند. قانون Designated Hitter (DH) در این دسته آخر قرار می‌گیرد. صاحبان تیم امیدوار بودند که DH امتیازات و مهم‌تر از آن، درآمد را افزایش دهد.
این قانون در پاسخ به یک واقعیت پذیرفته شده در بیسبال بود: پرتاب‌کننده‌ها به طور کلی ضعیف‌ترین ضربه‌زن‌های تیم بودند. آن‌ها ممکن است بتوانند رعد و برق را در مقابل صفحه اصلی پرتاب کنند، یا یک توپ را به آرامی به سمت صفحه اصلی هدایت کنند تا ضربه‌زن‌ها را به چرخاندن جنون‌آمیز وسوسه کنند، اما به ندرت استعداد اضافی برای ضربه زدن به توپ را داشتند. بنابراین، وقتی نوبت به ضربه زدن یک پرتاب‌کننده می‌رسید، اغلب خسته‌کننده‌ترین بخش بازی بود.
قانون DH به یک تیم اجازه می‌داد تا یک بازیکن دهم را اضافه کند که به جای پرتاب‌کننده ضربه بزند. به طور اجتناب‌ناپذیر، DH یک ضربه‌زن قدرتمند بود که به ندرت در زمین بازی می‌کرد. اولین DH در سال 1973 وارد جعبه ضربه شد. لری یوجین هیسل به جای پرتاب‌کننده تیم مینه سوتا توئینز در یک بازی پیش‌فصل ضربه زد و با دو بازیکن روی بیس، یک هم‌ران زد و سپس یک گرند اسلم.

طبق یک مقاله در Post،

«وقتی نه از دوازده باشگاه در لیگ آمریکا در سال 1972 کمتر از یک میلیون مشتری جذب کردند، هجوم آغاز شد. شرور: پرتاب‌کننده 6 فوتی و 4 اینچی با قدرت فوق‌العاده. قربانی: مردی که 60/2 فوت دورتر یک چوب بیسبال را تکان می‌داد. دلیل، به گفته گبی پل: «پرتاب‌کننده‌ها و استادیوم‌ها خیلی بزرگ شدند.»
«لری هیسل در آن زمان متوجه نشد، اما این نشانه او بود. در واقع، این نشانه به آرامی به سمت او می‌آمد. در سال 1895، قانون اینفیلد فلای برای جلوگیری از فریب دادن دونده‌های بیس توسط اینفیلدرهای باهوش اتخاذ شد. در سال 1901، برای محافظت از بی‌گناهان اصلاح شد. در سال 1920، اسپیت‌بال غیرقانونی اعلام شد. در سال 1950، محدوده ضربه تعریف شد (زیر بغل تا بالای زانو). در سال 1963، دوباره تعریف شد (بالای شانه تا پایین زانو). در سال 1969، باور می‌کنید زیر بغل تا بالای زانو دوباره؟
«سپس مردان روی ماه قدم گذاشتند، متس قهرمان شد و بدبخت‌های لیگ آمریکا شروع به التماس کردند که کسی، هر کسی، قدرت بیشتری به بازی قدیمی بدهد. وارد مرد دهم شد: «ضربه زن تعیین شده».
«او در سال 1969، در تابستان مشابهی که نیل آرمسترانگ در ساحل دریای آسایش رسید، وارد شد، اما کسی توجه چندانی نکرد. با این حال، در مکان‌هایی مانند روچستر، سیراکیوز و تولدو، او اغلب موضوع شهر بود: مردی که فقط برای پرتاب‌کننده ضربه می‌زد... او در آن تابستان آزمایشی بود، صحنه او بالاترین سطح لیگ‌های کوچک بود و تأثیر او بر دریاهای آرامش بیسبال فوری بود.
«میانگین ضربه زدن در لیگ بلافاصله تا 17 امتیاز برای باشگاه صدرنشین افزایش یافت. امتیازات بیشتری کسب شد. ضربه‌زن‌های تعیین شده به طور جمعی 120 امتیاز بیشتر از پرتاب‌کنندگانی که جایگزین آن‌ها شده بودند، ضربه زدند. پرتاب‌کننده‌ها - که اجازه داشتند به عنوان پرتاب‌کننده در بازی بمانند - برای مدت طولانی‌تری در بازی بمانند.
«همچنین، از آنجایی که هیچ چیز به اندازه تعویض یک پرتاب‌کننده خسته در یک بازی بیسبال زمان نمی‌برد، بازی‌ها به طور متوسط ده دقیقه سریع‌تر پیش می‌رفتند. جورج سیسلر، رئیس لیگ، گزارش داد که «هواداران به طور قاطعانه آن را دوست داشتند» وقتی نظرسنجی شد.»

امروزه، حمایت از آن به هیچ وجه قاطعانه نیست. بسیاری از طرفداران هنوز از پذیرش این ایده خودداری می‌کنند. به نظر آن‌ها، قانون DH بدترین تغییری است که تاکنون در بازی ایجاد شده است. آن‌ها DH را یک موجود بیگانه در تیم می‌دانند - موجودی که در دفتر فروش برای نابود کردن روحیه بازی به وجود آمده است.
خوشبختانه، بیسبال جایگزینی ارائه می‌دهد: قانون DH فقط توسط نیمی از تیم‌های لیگ‌های اصلی استفاده می‌شود. تیم‌های لیگ ملی Designated Hitter ندارند. بنابراین، وقتی طرفداران در مورد مزایا و معایب ضربه‌زن‌های تعیین شده بحث می‌کنند، می‌توانند عملکرد تیم‌ها را بین دو لیگ مقایسه کنند.
شما نیازی ندارید یک طرفدار سرسخت بیسبال باشید تا یک سوال جذاب را در زیر این جنجال ببینید. قانون Designated Hitter یک بحث اساسی است که می‌توان آن را در هنر، دولت، فلسفه و دین یافت: آیا بهتر است قوانین را برای دستیابی به نتایج مطلوب تغییر دهیم، یا باید عملکرد خود را در چارچوب قوانین موجود بهبود بخشیم؟ این سوال در این جنجال شبیه به سوالی است که اصلاحات دینی را آغاز کرد و جامعه هنری را بر سر مدرنیسم تقسیم کرد.
ما می‌توانیم استدلال کنیم که تغییر بازی بیسبال برای جذاب‌تر کردن آن، بقای این ورزش را تضمین می‌کند. ما همچنین می‌توانیم استدلال کنیم که بازی که برای سرگرم‌کننده‌تر شدن تغییر کرده است، دیگر بازی اصلی نیست. وقتی شکل یک بازی بیسبال را تغییر می‌دهیم، ماهیت آن را نیز تغییر می‌دهیم. و پس از 36 سال، بسیاری از مردم از ماهیت جدید بیسبال Designated Hitter خوششان نمی‌آید.
در یک سطح، این فقط یک بحث در مورد این است که بیسبال خوب چیست. اما در سطح دیگر، این یک بحث در مورد بازی با سنت است.
برخی می‌گویند بیسبال استعاره‌ای برای زندگی است. ما معتقدیم آنچه که الهی‌دان برجسته، کشیش آرتور هاینز می‌گوید: «زندگی استعاره‌ای برای بیسبال است.»
عضو مجله شنبه عصر شوید و از دسترسی نامحدود لذت ببرید. همین حالا مشترک شوید.


در تاریخ بیسبال، قوانین کمی به اندازه قانون "بازیکن تعیین‌شده" (DH) بحث‌برانگیز و تحول‌آفرین بوده‌اند. این قانون به‌طور اساسی نحوه بازی را تغییر داد، به‌ویژه در لیگ آمریکایی. بیایید به بررسی خاستگاه، پیامدها و تأثیر این قانون بر این ورزش بپردازیم.

خاستگاه قانون بازیکن تعیین‌شده
قانون بازیکن تعیین‌شده به‌طور رسمی در سال ۱۹۷۳ توسط لیگ آمریکایی (AL) در لیگ اصلی بیسبال (MLB) پذیرفته شد. این قانون به تیم‌ها اجازه می‌دهد تا یک بازیکن تعیین‌شده را جایگزین پرتاب‌کننده در ترکیب ضربه‌زنی کنند. بازیکن تعیین‌شده مجاز است به جای پرتاب‌کننده ضربه بزند، بدون اینکه نیازی به خارج کردن پرتاب‌کننده از بازی باشد.

منطق پشت این قانون
دلیل اصلی معرفی قانون DH افزایش تولید تهاجمی در بازی بود. در سال‌های منتهی به تصویب این قانون، لیگ آمریکایی شاهد کاهش میانگین ضربه و تولید امتیاز بود. بازیکن تعیین‌شده به‌عنوان راهی برای ایجاد هیجان بیشتر در بازی با جایگزینی پرتاب‌کنندگانی که به‌طور سنتی ضربه‌زن‌های ضعیف‌تری بودند، با ضربه‌زن‌های ماهرتر دیده می‌شد.

پیامدهای قانون بازیکن تعیین‌شده

افزایش حمله: قانون DH به هدف خود برای افزایش خروجی تهاجمی دست یافت. میانگین ضربه و تولید امتیاز در لیگ آمریکایی پس از تصویب این قانون افزایش یافت.
تفاوت‌های استراتژیک: قانون DH باعث ایجاد واگرایی استراتژیک بین لیگ آمریکایی و لیگ ملی (NL) شد که این قانون را نپذیرفت. این امر منجر به استراتژی‌های مدیریتی متفاوتی در مورد تغییرات پرتاب‌کننده، ضربه‌زنی جایگزین و ساختار ترکیب شد.
طول عمر بازیکنان: قانون DH به بازیکنان مسن‌تر که ممکن است نتوانند موقعیت‌های خود را به‌طور مؤثر بازی کنند، اجازه داد تا با تمرکز صرف بر ضربه زدن، دوران حرفه‌ای خود را تمدید کنند.
تخصص‌گرایی: این قانون به تخصص‌گرایی نقش‌های بازیکنان در بیسبال کمک کرد، به‌طوری که برخی از بازیکنان عمدتاً به‌عنوان بازیکنان تعیین‌شده حرفه‌ای شدند.

تأثیر بر بیسبال
قانون بازیکن تعیین‌شده تأثیر قابل توجه و پایداری بر بیسبال داشته است:

پذیرش قانون در سایر لیگ‌ها: در حالی که لیگ ملی دهه‌ها در برابر قانون DH مقاومت کرد، در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری COVID-19 به‌طور موقت پذیرفته شد که منجر به بحث‌هایی در مورد پذیرش دائمی آن شد. این قانون به‌طور گسترده در لیگ‌های کوچک‌تر، مسابقات بین‌المللی و بیسبال کالج نیز استفاده می‌شود.
بررسی تالار مشاهیر: قانون DH بر نامزدی تالار مشاهیر بازیکنانی که بخش قابل توجهی از دوران حرفه‌ای خود را به‌عنوان بازیکنان تعیین‌شده گذرانده‌اند، تأثیر گذاشته است. این امر بحث‌هایی را در مورد ارزش بازیکنانی که در ضربه زدن عالی هستند اما در دفاع مشارکت نمی‌کنند، برانگیخته است.
بحث مداوم: قانون DH همچنان موضوع بحث در میان علاقه‌مندان و طرفداران بیسبال است. در حالی که برخی از افزایش حمله و استراتژی آن قدردانی می‌کنند، برخی دیگر از از دست دادن جنبه‌های سنتی بازی مانند ضربه زدن پرتاب‌کننده‌ها و تعویض دوگانه ابراز تأسف می‌کنند.

نتیجه‌گیری
قانون بازیکن تعیین‌شده که در سال ۱۹۷۳ معرفی شد، تأثیر عمیقی بر بازی بیسبال، به‌ویژه در لیگ آمریکایی داشته است. این قانون تولید تهاجمی را افزایش داده، تفاوت‌های استراتژیک بین لیگ‌ها ایجاد کرده و امکان تخصص‌گرایی بیشتر نقش‌های بازیکنان را فراهم کرده است. با وجود ماهیت بحث‌برانگیز خود، قانون DH به بخشی جدایی‌ناپذیر از تکامل بیسبال تبدیل شده و همچنان به شکل‌دهی استراتژی‌ها و دوران حرفه‌ای بازیکنان این ورزش ادامه می‌دهد.


قوی‌ترین استدلال‌ها علیه قانون بازیکن تعیین‌شده (DH) در لیگ اصلی بیسبال چیست؟
وقتی به این نقطه می‌رسیم که برای پرتاب‌کننده یک بازیکن تعیین‌شده داشته باشیم، آیا مردم شروع به خواستن یک بازیکن تعیین‌شده برای گیرنده اول یا بازیکن دوم بیس که نتواند میانگین ضربه‌زنی‌اش را بالاتر از وزنش نگه دارد، نمی‌کنند؟ سپس آیا در نهایت به واحد دفاعی و واحد ضربه‌زننده مانند فوتبال می‌رسیم؟
نه بازیکن با دستکش وارد زمین می‌شوند. همان نه بازیکن باید در نیمه دوم اینینگ با چوب وارد عمل شوند.
این به طرفداران اجازه می‌دهد افرادی را تماشا کنند که در کاری که انجام می‌دهند عالی هستند، نه افرادی که در آن افتضاح هستند. هیچ راهی وجود ندارد که تماشای ضربه زدن یک پرتاب‌کننده به اندازه تماشای یک ضربه‌زننده عالی جذاب باشد.
این به ستاره‌های مسن‌تر اجازه می‌دهد تا دوران حرفه‌ای خود را تمدید کنند و به بازیکنانی که آسیب‌های جزئی دارند اجازه می‌دهد زودتر برگردند.
این به پرتاب‌کنندگانی که عملکرد خوبی دارند اجازه می‌دهد تا مدت بیشتری در بازی بمانند زیرا برای یک ضربه‌زننده جایگزین از بازی خارج نمی‌شوند.
تنها استدلال علیه آن سنت است، اما قانون DH اکنون به مدت نیم قرن وجود داشته و در تمام سطوح بیسبال به جز لیگ ملی به طور انحصاری استفاده می‌شود. هیچ کس دیگری در حال حاضر بیسبال بازی نمی‌کند که برای او DH سنتی نباشد.
آیا قانون بازیکن تعیین‌شده بیسبال را نابود کرد؟
این یک آزمایش سه ساله در سال 1973 بود. پس از آن، صاحبان اختیار داشتند آن را کنار بگذارند. اکنون نیم قرن از آن می‌گذرد و در هر سطحی از بازی وجود دارد. پس پاسخ شما همینجاست.
دو نکته حاشیه‌ای

حدود 50 سال قبل از اینکه قانون DH تصویب شود، صحبت‌هایی در مورد اجرای نوعی DH وجود داشت. صاحبان احساس می‌کردند تماشای ضربه زدن یک پرتاب‌کننده برای برخی از طرفداران شکنجه است. به خاطر داشته باشید، صاحبان مدت‌ها پیش فهمیدند که طرفداران حمله را می‌خواهند. تنها طرز فکر طبقه‌بندی‌شده بیسبال و عدم رقابت برای دلار ورزشی، قانون DH را در حاشیه نگه داشت. می‌توان استدلال کرد که ظهور لیگ ملی فوتبال آمریکا، کبریت به فیوز برای اجرای قانون DH بود.
واکنش‌های بازیکنان و مربیان قبل از فصل 73 با نگاه به گذشته خنده‌دار است. از ضربه‌زنندگانی که می‌گفتند پرتاب‌کننده‌ها اکنون می‌توانند به آن‌ها ضربه بزنند و هرگز با تلافی روبرو نشوند، زیرا پرتاب‌کننده مجبور به ضربه زدن نیست، تا افرادی که می‌گفتند کسی مانند نولان رایان هر سال 30 بازی را می‌برد زیرا هرگز مجبور نمی‌شود برای یک ضربه‌زننده جایگزین از بازی خارج شود.

رایان در یک فصل دو بار و به سختی در سال‌های 73 و 74، 20 بازی را برد. او هرگز 30 بازی را نبرد. او در هیچ فصل دیگری 20 بازی را نبرد. درست است: نولان رایان در طول دوران حرفه‌ای خود دو بار 20 بازی را برد. او به طور متوسط 12 برد در هر فصل داشت.
هر روزنامه یا مجله بیسبال از آن زمان را پیدا کنید و داستان‌ها را بخوانید. خواندن آن در حال حاضر خنده‌دار است.
آیا بیسبال باید به داشتن بازیکن تعیین‌شده ادامه دهد؟
آن کشتی مدت زیادی پیش به حرکت درآمد. اساساً هر لیگ بیسبال در جهان به جز لیگ ملی از DH استفاده می‌کند. این قانون به مدت طولانی که من زنده بوده‌ام وجود داشته است - به معنای واقعی کلمه.
بله، بیسبال باید به داشتن DH ادامه دهد. این یک واقعیت است. این مانند این است که از فوتبال آمریکایی بپرسید آیا باید تبدیل دو امتیازی داشته باشد، قانونی که NFL دهه‌ها در برابر آن مقاومت کرد تا اینکه بالاخره تسلیم شد.


ادگار مارتینز، که بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه (designated hitter) تمام‌وقت برای سیاتل مارینرز گذراند، در سال ۲۰۱۹ به تالار مشاهیر راه یافت.[۱]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه (DH) یک بازیکن بیسبال است که به جای یک بازیکن موقعیتی دیگر، معمولاً پرتاب‌کننده (pitcher)، به ضربه زدن می‌پردازد.
در لیگ اصلی بیسبال (Major League Baseball)، این موقعیت با ماده ۵.۱۱ قوانین رسمی بیسبال مجاز است.[۲] این قانون در سال ۱۹۷۳ توسط لیگ آمریکایی و در سال ۲۰۲۲ توسط لیگ ملی پذیرفته شد و آن را در MLB فراگیر کرد.[۳] در این بازه زمانی، تقریباً تمام لیگ‌های آماتور، دانشگاهی و حرفه‌ای در سراسر جهان، بازیکن تعیین‌کننده ضربه یا نوعی از آن را پذیرفته‌اند،[۴] به جز لیگ مرکزی بیسبال حرفه‌ای نیپون.[۵]
قانون لیگ اصلی بیسبال[ویرایش]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازیکنی است که در زمین بازی نقشی ندارد، بلکه به جای پرتاب‌کننده در ترکیب ضربه زدن قرار می‌گیرد. با این حال، یک پرتاب‌کننده اصلی (اما نه بازیکنان جایگزین) می‌تواند انتخاب کند که به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه نیز شروع کند تا خود برای تیم ضربه بزند. بازیکن تعیین‌کننده ضربه فقط می‌تواند برای پرتاب‌کننده (و نه هر بازیکن موقعیتی دیگر) استفاده شود، همانطور که در ماده ۵.۱۱ ذکر شده است.[۲] استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه اختیاری است، اما باید قبل از شروع بازی تعیین شود. اگر تیمی با بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی را شروع نکند، پرتاب‌کنندگان تیم (یا بازیکنان جایگزین) باید در طول بازی ضربه بزنند.[۶]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه می‌تواند در طول بازی به یک موقعیت بازی منتقل شود. اگر بازیکن تعیین‌کننده ضربه به موقعیت دیگری منتقل شود، تیم او نقش بازیکن تعیین‌کننده ضربه را از دست می‌دهد[۶] و پرتاب‌کننده یا بازیکن دیگری (دومی فقط در صورت جایگزینی چندگانه امکان‌پذیر است) در جای بازیکن جایگزین شده توسط بازیکن تعیین‌کننده ضربه قبلی ضربه خواهد زد. اگر بازیکن تعیین‌کننده ضربه به پرتاب‌کننده منتقل شود، هر پرتاب‌کننده بعدی (یا بازیکن جایگزین او) باید در صورت رسیدن نوبت ضربه زدن در ترکیب ضربه زدن، ضربه بزند (به جز در صورت جایگزینی چندگانه دیگر). به همین ترتیب، اگر یک بازیکن جایگزین برای یک بازیکن غیر پرتاب‌کننده ضربه بزند و سپس به عنوان پرتاب‌کننده در بازی بماند، تیم استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه را برای بقیه بازی از دست می‌دهد و بازیکنی که بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود به یک بازیکن موقعیتی تبدیل می‌شود (یا از بازی خارج می‌شود).
قانون جایگزینی بازیکن تعیین‌کننده ضربه یک استثنا دارد: اگر یک پرتاب‌کننده اصلی به طور همزمان به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع کند، آن بازیکن پس از جایگزینی به عنوان پرتاب‌کننده، برای ضربه زدن به جای بازیکنان جایگزین خود به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه باقی می‌ماند، و به همین ترتیب، اگر توسط یک بازیکن نیمکت جایگزین شود، به عنوان پرتاب‌کننده اصلی باقی می‌ماند. این استثنا توسط MLB برای فصل ۲۰۲۲ اضافه شد، همزمان با معرفی بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر. این قانون به طور گسترده با نام "قانون اوتانی" به افتخار شوهی اوتانی، یک پرتاب‌کننده و ضربه‌زن ستاره برای لس‌آنجلس آنجلز (در حال حاضر دوجرز) نامگذاری شده است که گاهی اوقات در گذشته برای خودش ضربه می‌زد، اما مجبور بود به دلیل محدودیت‌های قانون قدیمی، پس از تعویض به عنوان پرتاب‌کننده از بازی خارج شود یا به موقعیت دیگری در زمین منتقل شود.[۷] این تغییر قانون به دنبال آن برای بازی‌های سطح بین‌المللی، از جمله مسابقات جهانی بیسبال ۲۰۲۳ اعمال شد.
قانون لیگ اصلی بیسبال[ویرایش]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازیکنی است که در زمین بازی نقشی ندارد، اما به جای پرتاب‌کننده در ترکیب ضربه زدن قرار می‌گیرد. با این حال، یک پرتاب‌کننده اصلی (اما نه بازیکنان جایگزین) می‌تواند انتخاب کند که به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه نیز شروع کند تا خود برای تیم ضربه بزند. بازیکن تعیین‌کننده ضربه فقط می‌تواند برای پرتاب‌کننده (و نه هر بازیکن موقعیتی دیگر) استفاده شود، همانطور که در ماده ۵.۱۱ ذکر شده است.[۲] استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه اختیاری است، اما باید قبل از شروع بازی تعیین شود. اگر تیمی با بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی را شروع نکند، پرتاب‌کنندگان تیم (یا بازیکنان جایگزین) باید در طول بازی ضربه بزنند.[۶]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه می‌تواند در طول بازی به یک موقعیت بازی منتقل شود. اگر بازیکن تعیین‌کننده ضربه به موقعیت دیگری منتقل شود، تیم او نقش بازیکن تعیین‌کننده ضربه را از دست می‌دهد[۶] و پرتاب‌کننده یا بازیکن دیگری (دومی فقط در صورت جایگزینی چندگانه امکان‌پذیر است) در جای بازیکن جایگزین شده توسط بازیکن تعیین‌کننده ضربه قبلی ضربه خواهد زد. اگر بازیکن تعیین‌کننده ضربه به پرتاب‌کننده منتقل شود، هر پرتاب‌کننده بعدی (یا بازیکن جایگزین او) باید در صورت رسیدن نوبت ضربه زدن در ترکیب ضربه زدن، ضربه بزند (به جز در صورت جایگزینی چندگانه دیگر). به همین ترتیب، اگر یک بازیکن جایگزین برای یک بازیکن غیر پرتاب‌کننده ضربه بزند و سپس به عنوان پرتاب‌کننده در بازی بماند، تیم استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه را برای بقیه بازی از دست می‌دهد و بازیکنی که بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود به یک بازیکن موقعیتی تبدیل می‌شود (یا از بازی خارج می‌شود).
قانون جایگزینی بازیکن تعیین‌کننده ضربه یک استثنا دارد: اگر یک پرتاب‌کننده اصلی به طور همزمان به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع کند، آن بازیکن پس از جایگزینی به عنوان پرتاب‌کننده، برای ضربه زدن به جای بازیکنان جایگزین خود به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه باقی می‌ماند، و به همین ترتیب، اگر توسط یک بازیکن نیمکت جایگزین شود، به عنوان پرتاب‌کننده اصلی باقی می‌ماند. این استثنا توسط MLB برای فصل ۲۰۲۲ اضافه شد، همزمان با معرفی بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر. این قانون به طور گسترده با نام "قانون اوتانی" به افتخار شوهی اوتانی، یک پرتاب‌کننده و ضربه‌زن ستاره برای لس‌آنجلس آنجلز (در حال حاضر دوجرز) نامگذاری شده است که گاهی اوقات در گذشته برای خودش ضربه می‌زد، اما مجبور بود به دلیل محدودیت‌های قانون قدیمی، پس از تعویض به عنوان پرتاب‌کننده از بازی خارج شود یا به موقعیت دیگری در زمین منتقل شود.[۷] این تغییر قانون به دنبال آن برای بازی‌های سطح بین‌المللی، از جمله مسابقات جهانی بیسبال ۲۰۲۳ اعمال شد.
برخلاف سایر موقعیت‌ها، بازیکن تعیین‌کننده ضربه در ترکیب ضربه زدن "قفل" می‌شود. هیچ جایگزینی چندگانه نمی‌تواند برای تغییر ترتیب ضربه زدن بازیکن تعیین‌کننده ضربه انجام شود. به عبارت دیگر، یک جابجایی مضاعف شامل بازیکن تعیین‌کننده ضربه و یک بازیکن موقعیتی (با استثنای بازیکنانی که به عنوان پرتاب‌کننده اصلی و بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع می‌کنند) قانونی نیست. به عنوان مثال، اگر بازیکن تعیین‌کننده ضربه در جایگاه چهارم و گیرنده در جایگاه هشتم ضربه بزند، مربی نمی‌تواند هر دو بازیکن را جایگزین کند تا گیرنده جدید در جایگاه چهارم و بازیکن تعیین‌کننده ضربه جدید در جایگاه هشتم ضربه بزند. هنگامی که تیمی بازیکن تعیین‌کننده ضربه خود را تحت هر یک از سناریوهای ذکر شده از دست بدهد، جابجایی مضاعف به طور کامل در دسترس قرار می‌گیرد و ممکن است در صورت لزوم، در صورت جایگزینی بازیکن تعیین‌کننده ضربه در ترکیب استفاده شود.
خلاصه استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه در MLB بر اساس فصل و لیگ/رویداد
فصل(ها) لیگ ملی لیگ آمریکایی مسابقات جهانی بازی‌های تمام‌ستاره بازی‌های بین لیگ قبل از ۱۹۷۳ خیر خیر خیر خیر N/A ۱۹۷۳–۱۹۷۵ خیر بله خیر خیر N/A ۱۹۷۶–۱۹۸۵ خیر بله بله در سال‌های زوج، خیر در سال‌های فرد خیر N/A ۱۹۸۶–۱۹۸۸ خیر بله قانون تیم میزبان خیر N/A ۱۹۸۹–۱۹۹۶ خیر بله قانون تیم میزبان قانون تیم میزبان N/A ۱۹۹۷–۲۰۰۹ خیر بله قانون تیم میزبان قانون تیم میزبان قانون تیم میزبان ۲۰۱۰–۲۰۱۹، ۲۰۲۱ خیر بله قانون تیم میزبان بله قانون تیم میزبان ۲۰۲۰، از ۲۰۲۲ بله بله بله بله بله
بازی‌های بین لیگ و نمایشگاه‌ها (تا سال ۲۰۲۱)[ویرایش]
در لیگ اصلی بیسبال، در طول بازی‌های بین لیگ بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۲۱، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه بر اساس قوانین لیگ تیم میزبان اعمال می‌شد. اگر بازی در پارک لیگ آمریکایی برگزار می‌شد، می‌توان از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده کرد. در یک پارک لیگ ملی، پرتاب‌کننده باید ضربه بزند یا با یک بازیکن جایگزین جایگزین شود. در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷، گلنالن هیل، بازیکن اوت‌فیلدر سان فرانسیسکو جاینتس، اولین بازیکن تعیین‌کننده ضربه لیگ ملی در یک بازی فصل عادی شد، زمانی که جاینتس با تگزاس رنجرز در لیگ آمریکایی در پارک در آرلینگتون در بازی‌های بین لیگ دیدار کرد.[۸]
در ابتدا، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه در مسابقات جهانی اعمال نمی‌شد. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵، همه بازی‌های مسابقات جهانی طبق قوانین لیگ ملی، بدون بازیکن تعیین‌کننده ضربه و با الزام پرتاب‌کنندگان به ضربه زدن برگزار می‌شد.[۶] برای سال ۱۹۷۶، تصمیم گرفته شد که قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه برای همه بازی‌ها در یک مسابقه جهانی، صرف نظر از محل برگزاری، اعمال شود، اما فقط در سال‌های زوج.[۶] دن دریسن، بازیکن بیس اول سینسیناتی ردز، اولین بازیکن لیگ ملی شد که در هر ظرفیتی (فصل عادی یا مرحله پس از فصل) به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه عمل کرد، زمانی که در اولین بازی (او در هر چهار بازی این سری بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود) به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه فهرست شد.[۹] این تمرین تا سال ۱۹۸۵ ادامه داشت. از مسابقات جهانی ۱۹۸۶[۱۰]، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه در بازی‌هایی که در استادیوم نماینده لیگ آمریکایی برگزار می‌شد، استفاده می‌شد.[۱۱]
در ابتدا در بازی‌های تمام‌ستاره بازیکن تعیین‌کننده ضربه وجود نداشت. از سال ۱۹۸۹، این قانون فقط برای بازی‌هایی که در استادیوم‌های لیگ آمریکایی برگزار می‌شد، اعمال می‌شد.[۱۲] در این دوره، اگر بازی تمام‌ستاره در استادیوم لیگ آمریکایی برگزار می‌شد، طرفداران برای ترکیب اولیه لیگ آمریکایی به بازیکن تعیین‌کننده ضربه رای می‌دادند، در حالی که مربی لیگ ملی بازیکن تعیین‌کننده ضربه لیگ خود را تعیین می‌کرد. از سال ۲۰۱۰، بازیکن تعیین‌کننده ضربه توسط هر دو تیم صرف نظر از محل برگزاری بازی استفاده می‌شود.[۱۳]
برای بازی تمام‌ستاره ۲۰۲۱، MLB یک استثنا برای قانون عادی بازیکن تعیین‌کننده ضربه قائل شد زیرا شوهی اوتانی به عنوان هم بازیکن تعیین‌کننده ضربه و هم پرتاب‌کننده شروع کننده انتخاب شد. اوتانی بازی را هم به عنوان پرتاب‌کننده و هم بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع کرد و پس از یک اینینگ به عنوان پرتاب‌کننده جایگزین شد، اما بدون اینکه لیگ آمریکایی حق استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه را از دست بدهد، در بازی به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه باقی ماند. اگر اوتانی یا بازیکنی که او را در جایگاه بازیکن تعیین‌کننده ضربه جایگزین می‌کرد، در موقعیت دیگری در زمین بازی می‌کرد، لیگ آمریکایی بازیکن تعیین‌کننده ضربه را از دست می‌داد.[۱۴]
زمینه و تاریخچه[ویرایش]
استدلال برای قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه در اوایل تاریخ بیسبال حرفه‌ای مطرح شد. مشاهده شد که با چند استثنا - به‌ویژه بیب روت که دوران حرفه‌ای خود را به عنوان پرتاب‌کننده با بوستون رد ساکس آغاز کرد - پرتاب‌کنندگان معمولاً به دلیل کیفیت پرتاب خود انتخاب می‌شوند، نه ضربه زدن. به طور تاریخی، بیشتر پرتاب‌کنندگان ضربه‌زن‌های ضعیفی بودند که در جایگاه نهم ترکیب ضربه زدن قرار می‌گرفتند و اغلب در اواخر بازی‌ها در صورت عقب بودن تیم‌شان، جایگزین می‌شدند. ایده بازیکن تعیین‌کننده ضربه توسط کانی مک، مدیر تیم فیلادلفیا اتلتیکس در سال ۱۹۰۶ مطرح شد[۳]، اگرچه او اولین کسی نبود که این پیشنهاد را مطرح کرد. پیشنهاد مک حمایت کمی دریافت کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، رئیس لیگ ملی، جان هیدلر، چندین بار تلاش کرد تا یک بازیکن تعیین‌کننده ضربه دهم را به عنوان راهی برای سرعت بخشیدن به بازی معرفی کند و تقریباً توانست باشگاه‌های لیگ ملی را متقاعد کند که آن را در طول تمرینات بهاره در سال ۱۹۲۹ امتحان کنند.[۳]
شتاب جدی برای اجرای بازیکن تعیین‌کننده ضربه تا تسلط پرتاب‌کنندگان در اواخر دهه ۱۹۶۰ وجود نداشت. در سال ۱۹۶۸، باب گیبسون با میانگین ارثی ۱.۱۲، رکورد لیگ‌های اصلی را در دوران توپ زنده به ثبت رساند.[۱۵] برای اولین بار از سال ۱۹۰۸، میانگین تیمی لیگ‌های آمریکایی و ملی زیر ۰.۲۴۰ بود[۱۶]؛ کارل یاسترزمسکی با میانگین ۰.۳۰۱، بهترین ضربه‌زن لیگ آمریکایی بود.[۱۷] پس از این فصل، به منظور افزایش خروجی تهاجمی، ارتفاع تپه پرتاب‌کننده از ۱۵ به ۱۰ اینچ (۳۸ به ۲۵ سانتی‌متر) کاهش یافت و حد بالایی منطقه ضربه از بالای شانه‌های ضربه‌زن به زیر بغل او پایین آورده شد.[۱۸] علاوه بر این، در طول تمرینات بهاره در سال ۱۹۶۹، هر دو لیگ توافق کردند که ضربه‌زن تعیین‌شده (DPH) را امتحان کنند، اما در مورد اجرای آن به توافق نرسیدند. بیشتر تیم‌های NL انتخاب نکردند که شرکت کنند. با این حال، یک دوره آزمایشی چهار ساله که در آن لیگ بین‌المللی و چهار لیگ جزئی دیگر شروع به استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه در بازی‌های خود کردند، در آن سال آغاز شد.[۱۹][۲۰] لیگ آمریکایی اجازه استفاده از آن را در تمرینات بهاره در سال ۱۹۷۱ داد.[۲۱]
مانند سایر تغییرات آزمایشی قوانین بیسبال در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، بازیکن تعیین‌کننده ضربه توسط مالک تیم اوکلند اتلتیکس، چارلی او. فینلی پذیرفته شد. در ۱۱ ژانویه ۱۹۷۳، فینلی و سایر مالکان لیگ آمریکایی با رای ۸ به ۴ به تصویب بازیکن تعیین‌کننده ضربه برای یک دوره آزمایشی سه ساله رای دادند.[۳][۲۰][۲۲][۲۳] سه ماه بعد، در ۶ آوریل، ران بلومبرگ از نیویورک یانکیز اولین بازیکن تعیین‌کننده ضربه در تاریخ MLB شد و در اولین حضور در صفحه ضربه با لوئیس تیانت، پرتاب‌کننده راست‌دست بوستون رد ساکس روبرو شد. بلومبرگ در اینینگ اول با پنج توپ راه رفت و پایه‌ها پر شد.[۲۴][۲۵][۲۶] همانطور که انتظار می‌رفت، لیگ آمریکایی در سال ۱۹۷۳ میانگین ضربه بالاتری نسبت به لیگ ملی به ثبت رساند. این روند در هر فصلی که لیگ آمریکایی از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده می‌کرد و لیگ ملی استفاده نمی‌کرد، ادامه داشت.[۱۶]
در پاسخ به افزایش حضور در لیگ آمریکایی به دلیل بازیکن تعیین‌کننده ضربه[۲۷]، لیگ ملی در ۱۳ آگوست ۱۹۸۰ به رای‌گیری بله/خیر برای تعیین اینکه آیا قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه را بپذیرد یا خیر، پرداخت. برای تصویب قانون، اکثریت از ۱۲ تیم عضو لازم بود و انتظار می‌رفت که این قانون تصویب شود.[۲۸] با این حال، هنگامی که به تیم‌ها اطلاع داده شد که این قانون تا فصل ۱۹۸۲ اجرایی نخواهد شد، معاون رئیس فیلادلفیا فیلیز، بیل گیلز، مطمئن نبود که مالک تیم، رولی کارپنتر، چگونه می‌خواهد به آن رای دهد. گیلز که قادر به تماس با کارپنتر نبود که در یک سفر ماهیگیری بود، مجبور شد از رای دادن خودداری کند.[۲۸] قبل از جلسه، هاردینگ پیترسون، مدیرعامل دیره پیتسبورگ به او گفته شد که با فیلیز همراه شود، هر طور که آنها رای دادند. نتیجه نهایی چهار تیم به نفع بازیکن تعیین‌کننده ضربه (آتلانتا برویز، نیویورک متس، سنت لوئیس کاردینالز و سن دیگو پادرز)، پنج رای مخالف (شیکاگو کابز، سینسیناتی ردز، لس‌آنجلس داجرز، مونترال اکسپوز و سانفرانسیسکو جاینتس) و سه امتناع (فیلیز، دیره و هیوستون آستروز) بود.[۲۹] پنج روز پس از آن جلسه، کاردینالز مدیرعامل خود، جان کلیبورن را اخراج کرد که از حامیان اصلی تصویب قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود و لیگ ملی دیگر در مورد این موضوع رای‌گیری نکرد.[۳۰]
با گذشت زمان، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه به مدیران لیگ آمریکایی اجازه داد تا استراتژی‌های متنوعی را در تعیین ترکیب تیم‌های خود به کار گیرند. مدیران می‌توانستند نقش بازیکن تعیین‌کننده ضربه را در بین بازیکنان نیمه‌وقت بچرخانند (به عنوان مثال، استفاده از یک ضربه‌زن چپ‌دست در برابر یک پرتاب‌کننده راست‌دست و بالعکس)، یا می‌توانستند از یک بازیکن تعیین‌کننده ضربه تمام‌وقت در برابر همه پرتاب‌کنندگان استفاده کنند. بازیکنان سالم می‌توانستند با عدم بازی در زمین، یک روز استراحت جزئی داشته باشند، در حالی که بازیکنان مصدوم این فرصت را داشتند که بدون اینکه در معرض خطر آسیب‌دیدگی مجدد در حین بازی در زمین قرار گیرند، ضربه بزنند.[نیاز به منبع] از سال ۲۰۰۹، تنها تعداد کمی از بازیکنان بیش از ۴۰۰ ضربه در هر سال به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه ثبت کردند.[۳۱]
هیوستون آستروز در سال ۲۰۱۳ به لیگ آمریکایی نقل مکان کرد و باعث شد هر دو لیگ ۱۵ تیم داشته باشند. این امر مستلزم بازی‌های بین لیگ در تمام طول سال بود. بحث‌هایی در MLB برای یکسان‌سازی قوانین دو لیگ وجود داشت، یا اینکه لیگ آمریکایی به قوانین قبل از ۱۹۷۳ بازگردد و پرتاب‌کننده ضربه بزند، مانند لیگ ملی، یا اینکه لیگ ملی بازیکن تعیین‌کننده ضربه را بپذیرد.[۳۲] در ژانویه ۲۰۱۶، کمیسر MLB، راب منفرد، نشان داد که در نظر گرفته شده است که لیگ ملی بازیکن تعیین‌کننده ضربه را برای فصل ۲۰۱۷ بپذیرد، زمانی که یک توافق جمعی جدید به اجرا درآید.[۳۳] با این حال، او بعداً عقب‌نشینی کرد و گفت که پیش‌بینی نمی‌کند چنین تغییری در آینده نزدیک ایجاد شود.[۳۴] بر این اساس، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه در آن زمان توسط لیگ ملی پذیرفته نشد.[۳۵]
در سال ۲۰۲۰، به عنوان یک اقدام بهداشتی و ایمنی به دلیل تأثیرات همه‌گیری COVID-19، لیگ ملی برای اولین بار از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده کرد.[۳۶] برای اولین بار از سال ۱۹۷۲ (سال پایانی قبل از پذیرش بازیکن تعیین‌کننده ضربه توسط لیگ آمریکایی)، میانگین ضربه تیمی لیگ ملی بالاتر از لیگ آمریکایی بود.[۱۶] حداقل یکی از پیشنهاداتی که در طول مذاکرات بین MLB و انجمن بازیکنان بیسبال (MLBPA) در مورد قوانین فصل ۲۰۲۱ منتشر شد، شامل "بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر" بود، اما یک بن‌بست منجر به بازگشت موقت پرتاب‌کنندگان لیگ ملی به ضربه زدن در آن سال شد.[۳۷]
در ۴ آوریل ۲۰۲۱، یک تیم لیگ آمریکایی برای اولین بار از سال ۱۹۷۶ داوطلبانه از استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه در ترکیب اولیه خود خودداری کرد، زمانی که لس‌آنجلس آنجلز شوهی اوتانی را در جایگاه دوم ترکیب ضربه زدن قرار داد.[۳۸] این همچنین اولین باری بود که از سال ۱۹۰۳ یک پرتاب‌کننده به عنوان دومین ضربه‌زن در ترکیب اولیه فهرست شده بود.[۳۹] در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، اوتانی دوباره تاریخ‌ساز شد، زمانی که برای اولین بار یک تیم لیگ آمریکایی از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده نکرد و یک تیم لیگ ملی این کار را انجام داد. در حالی که آنجلز از امتیاز بازیکن تعیین‌کننده ضربه صرف نظر کرد، سانفرانسیسکو جاینتس تصمیم گرفت از آن استفاده کند و الکس دیکرسون را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع کرد.[۴۰][۴۱]
در ۱۰ فوریه ۲۰۲۲، منفرد از برنامه‌های MLB برای بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر که از فصل ۲۰۲۲ آغاز می‌شود، خبر داد.[۴۲] این قانون به عنوان بخشی از یک توافق جمعی جدید با MLBPA در ۱۰ مارس ۲۰۲۲ تصویب شد[۴۳][۴۴] و پس از آن هر دو لیگ به طور مداوم از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده کرده‌اند.
جوایز[ویرایش]
انجمن نویسندگان بیسبال (BBWAA) هر سال جایزه‌ای به برجسته‌ترین بازیکن تعیین‌کننده ضربه فصل می‌دهد که به آن جایزه ادگار مارتینز می‌گویند. پس از بازنشستگی ادگار مارتینز در سال ۲۰۰۴، این جایزه به نام او نامگذاری شد[۴۵] و جایزه برجسته DH از سال ۱۹۷۳ تاکنون هر فصل اهدا شده است، به جز سال ۱۹۹۴ به دلیل اعتصاب بازیکنان. برندگان متعدد شامل ادگار مارتینز (پنج بار) و دیوید اورتیز (هشت بار، پنج بار متوالی) هستند.[۴۶]
بازیکنان تعیین‌کننده ضربه به طور کلی تأثیر چندانی بر جایزه ارزشمندترین بازیکن لیگ اصلی بیسبال یا رای‌گیری تالار مشاهیر ملی بیسبال نداشته‌اند، زیرا کمبود بازیکنان تعیین‌کننده ضربه تمام‌وقت و عدم مشارکت بازیکن تعیین‌کننده ضربه در دفاع.[۴۷]
در سال ۲۰۲۱، شوهی اوتانی اولین بازیکن تعیین‌کننده ضربه تمام‌وقت شد که جایزه ارزشمندترین بازیکن لیگ را به دست آورد و در ۱۲۶ از ۱۵۵ بازی (۸۱.۲۹٪) به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد. با این حال، فصل ارزشمندترین بازیکن اوتانی عمدتاً به دلیل موفقیت او به عنوان یک بازیکن دو طرفه بود و او همچنین در ۲۳ بازی به عنوان پرتاب‌کننده و هفت بازی در اوت‌فیلد بازی کرد.[۴۸]
در طول فصل ۱۹۹۳، پل مولیتور اولین بازیکنی شد که جایزه ارزشمندترین بازیکن مسابقات جهانی را به دست آورد[۴۹] و در ۱۳۷ از ۱۶۰ بازی (۸۵.۶۳٪) به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد. هیدکی ماتسویی (۲۰۰۹)[۵۰]، دیوید اورتیز (۲۰۱۳)[۵۱][۵۲][۵۳] و خورخه سولر (۲۰۲۱)[۵۴] تنها بازیکنان تعیین‌کننده ضربه دیگری بودند که جایزه ارزشمندترین بازیکن مسابقات جهانی را به دست آوردند. سولر همچنین تنها بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود که این جایزه را در حالی به دست آورد که عضو یک تیم لیگ ملی بود و در فصل قهرمانی آتلانتا برویز بازی می‌کرد. در بازی‌هایی که در پارک‌های لیگ ملی برگزار می‌شد، اورتیز و مولیتور در پست بیس اول بازی می‌کردند، در حالی که سولر در اوت‌فیلد راست بازی می‌کرد. از طرف دیگر، ماتسویی تنها ارزشمندترین بازیکن مسابقات جهانی بود که در آن فصل هرگز در زمین بازی نکرد، زیرا او به عنوان یک ضربه‌زن جایگزین در جایگاه پرتاب‌کننده وارد شد اما هرگز در طول بازی‌هایی که در پارک لیگ ملی برگزار می‌شد، به یک موقعیت بازی منتقل نشد.[۵۵] اورتیز همچنین اولین بازیکن تعیین‌کننده ضربه بود که جایزه ارزشمندترین بازیکن لیگ قهرمانی آمریکا را در سال ۲۰۰۴ به دست آورد و پس از او دل‌مون یانگ در سال ۲۰۱۲ و یوردان آلورز در سال ۲۰۲۱.[۵۶][۵۷][۵۸]
در میان اعضای تالار مشاهیر، پل مولیتور و جیم رایس تا سال ۲۰۱۴ تنها افرادی بودند که حداقل ۲۵ درصد از بازی‌های خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرده بودند، اگرچه مولیتور بیشتر بازی‌های خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه نسبت به هر موقعیت دیگری در دوران حرفه‌ای خود بازی کرد. در سال ۲۰۱۴، فرانک توماس اولین عضو تالار مشاهیر شد که اکثریت بازی‌های خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد.[۵۹] در سال ۲۰۱۹، ادگار مارتینز و هارولد بینز به تالار مشاهیر راه یافتند.[۱][۶۰] مارتینز بیش از ۷۰ درصد از بازی‌های خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد. بینز ۱۶۴۳ از ۲۸۳۰ بازی خود را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد. او تنها ۶۳ بازی در زمین بین سال‌های ۱۹۸۹ و پایان دوران حرفه‌ای خود در سال ۲۰۰۱ بازی کرد.[۶۱] در سال ۲۰۲۲، دیوید اورتیز اولین بازیکن تعیین‌کننده ضربه تمام‌وقت شد که در اولین رأی‌گیری به تالار مشاهیر انتخاب شد. اورتیز در ۲۰۲۸ از ۲۳۰۶ بازی حرفه‌ای خود (۸۸٪) به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه بازی کرد.[۶۲]
قبل از سال ۲۰۲۰، تنها یک جایزه سیلور اسلاگر برای بازیکن تعیین‌کننده ضربه اهدا می‌شد و فقط بازیکنان لیگ آمریکایی برندگان بودند، زیرا لیگ ملی جایزه سیلور اسلاگر را به پرتاب‌کنندگان اهدا می‌کرد. در سال ۲۰۲۰ و از سال ۲۰۲۲، هر دو لیگ آمریکایی و ملی شروع به اهدای جوایز سیلور اسلاگر برای بازیکنان تعیین‌کننده ضربه کردند که جایگزین جایزه اهدا شده به پرتاب‌کنندگان شد. اولین جایزه سیلور اسلاگر لیگ ملی به مارسل اوزونا در سال ۲۰۲۰ اهدا شد.[۶۳][۶۴] در سال ۲۰۱۸، جی. دی. مارتینز اولین و تا به امروز تنها بازیکنی شد که دو جایزه سیلور اسلاگر را در یک فصل به دست آورد و هم به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه و هم به عنوان اوت‌فیلدر چپ جایزه را دریافت کرد.[۶۵]
بحث[ویرایش]
بحث‌های مداومی در مورد مزایای قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه وجود دارد. همانطور که قبلاً ذکر شد، استدلال اصلی جایگزینی پرتاب‌کنندگان در ترکیب ضربه زدن بود زیرا به طور کلی تصور می‌شد که ضربه‌زن‌های ضعیفی هستند و معمولاً در جایگاه نهم قرار می‌گرفتند یا در اواخر بازی‌ها در صورت عقب بودن تیم‌شان، جایگزین می‌شدند.[۳]
منتقدان استدلال کرده‌اند که استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه باعث عدم تقارن با جدا کردن بازیکنان به تخصص‌های تهاجمی و دفاعی شبیه به فوتبال آمریکایی می‌شود.[۶۶] آنها معتقدند که این قانون به طور موثری پرتاب‌کنندگان، سایر بازیکنان فیلد و بازیکنان تعیین‌کننده ضربه را به نقش‌های جداگانه‌ای تقسیم می‌کند که هرگز با هم همپوشانی ندارند و به طور بالقوه بازیکنان "قفس ضربه" را با دامنه تجربه بسیار محدودی ترویج می‌کند. با این حال، وقتی پرتاب‌کننده با همه بازیکنان دیگر ضربه می‌زند، همه نه بازیکن باید نوبت خود را در صفحه ضربه و در زمین بازی بگیرند و نقش‌های ترکیبی مستلزم این است که همه از نقش‌های دیگر نیز آگاه باشند.
قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه همچنین استراتژی مدیریتی در اینینگ‌های پایانی را تغییر می‌دهد. در لیگ ملی، یک مدیر باید تصمیم بگیرد که چه زمانی پرتاب‌کننده را خارج کند یا او را نگه دارد و همچنین چه کسی را به عنوان ضربه‌زن جایگزین انتخاب کند و آیا آن بازیکن باید بعداً در بازی وارد زمین شود یا خیر. هنگامی که تصمیم به حذف یک پرتاب‌کننده گرفته می‌شود، مدیر ممکن است تصمیم بگیرد جابجایی مضاعف انجام دهد و تأخیر در نوبت ضربه زدن پرتاب‌کننده جدید را به تأخیر بیندازد. بازیکن تعیین‌کننده ضربه نیاز به ضربه‌زن‌های جایگزین در اینینگ‌های پایانی را کاهش می‌دهد.[۶۷]
طرفداران بازیکن تعیین‌کننده ضربه[۶۸][۶۹] به طولانی شدن دوران حرفه‌ای بسیاری از بازیکنان و در برخی موارد، ایجاد دوران حرفه‌ای طولانی و پربار برای بازیکنانی که ضربه‌زن‌های ضعیفی هستند یا سابقه آسیب‌دیدگی دارند، مانند سیسیل فیلدر و دیوید اورتیز اشاره می‌کنند. اعضای تالار مشاهیر جورج برت، کارل یاسترزمسکی، پل مولیتور، هارولد بینز و ادگار مارتینز می‌توانستند دوران حرفه‌ای خود را طولانی‌تر از آنچه که بدون این قانون ممکن بود، ادامه دهند.[۶۸][۷۰] بری باندز که تمام دوران حرفه‌ای خود را در لیگ ملی گذراند و حتی در اوایل دوران حرفه‌ای خود هشت دستکش طلایی را به دست آورد[۷۱]، در اواخر دوران حرفه‌ای خود به دلیل مهارت‌های ضعیفش در زمین، فقط به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده شد.[۷۲] برخی معتقدند که طولانی شدن دوران حرفه‌ای بازیکنان مسن‌تر بیشتر یک ضرر است تا یک مزیت و جایگزینی برای بازیکنان جوان‌تری می‌شود که در غیر این صورت ممکن است جایگاهی در لیگ‌های اصلی پیدا نکنند.
قبل از معرفی بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر، بازی‌های بین لیگ یک پیچیدگی جدید به این بحث اضافه کرد، زیرا تیم AL همیشه برتری داشت. تیم NL مجبور بود از یک بازیکن نیمکت به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده کند وقتی بازی در پارک‌های لیگ آمریکایی برگزار می‌شد. حتی اگر تیم AL مجبور بود در پارک‌های لیگ ملی از بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده نکند، یک بازیکن اولیه در دسترس داشت تا به عنوان ضربه‌زن جایگزین یا بازیکن جایگزین بعداً در بازی وارد شود، بر خلاف یک بازیکن نیمکت در تیم NL. کمیسر MLB، بود Selig یک بار پیشنهاد داد که قوانین تیم مهمان در بازی‌های بین لیگ رعایت شود تا این مزیت تیم میزبان از بین برود، اما این ایده هرگز مورد توجه قرار نگرفت.[۷۳]
آسیب‌دیدگی پرتاب‌کننده چیان‌مینگ وانگ در یک بازی بین لیگ به عنوان استدلالی در حمایت از بازیکن تعیین‌کننده ضربه ذکر شده است.[۷۴][۷۵] در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، وانگ، یکی از بهترین پرتاب‌کنندگان یانکیز در آن زمان، به دلیل آسیب‌دیدگی پای راست در حین دویدن به پایه‌ها در یک بازی بین لیگ در برابر هیوستون آستروز[۷۶] از بازی خارج شد، چیزی که به آن عادت نداشت، زیرا پرتاب‌کنندگان در لیگ آمریکایی ضربه نمی‌زنند. وانگ به پارگی رباط فرامتارسال و پارگی جزئی رباط پرونه‌ئوس لونگوس در پای راست خود مبتلا شد. گچ در ۲۹ ژوئیه برداشته شد، اما فرآیند توانبخشی گسترده مانع از آن شد که وانگ دوباره در سطح لیگ اصلی به عنوان یک پرتاب‌کننده موثر باشد.[۷۵] مالک یانکیز، هانک استاینبرنر، از این موضوع ابراز ناامیدی کرد و پیشنهاد کرد که لیگ باید به "عصر مدرن" بپیوندد.[۷۷]
خارج از لیگ اصلی بیسبال[ویرایش]
بیسبال حرفه‌ای نیپون[ویرایش]
لیگ اقیانوسی بیسبال حرفه‌ای نیپون در سال ۱۹۷۵ بازیکن تعیین‌کننده ضربه را پذیرفت، درست دو سال پس از پذیرش آن در لیگ آمریکایی.[۷۸] لیگ مرکزی بیسبال حرفه‌ای نیپون بازیکن تعیین‌کننده ضربه را نپذیرفته است - تنها لیگ حرفه‌ای سطح بالا در جهان که تا سال ۲۰۲۳ از انجام این کار خودداری کرده است.[۵] هنگامی که تیم‌ها از لیگ‌های مختلف در سری نیپون یا بازی‌های بین لیگ با هم بازی می‌کنند، قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه در صورت میزبانی بازی توسط تیم لیگ اقیانوسی اعمال می‌شود، مشابه قوانین MLB قبل از بازیکن تعیین‌کننده ضربه فراگیر.[۷۸]
لیگ مکزیکی[ویرایش]
لیگ مکزیکی در سال ۱۹۷۴ بازیکن تعیین‌کننده ضربه را معرفی کرد، یک سال پس از لیگ آمریکایی.[۷۹]
بیسبال لیگ زمستانی[ویرایش]
سری ملی کوبا در سال ۱۹۷۷ بازیکن تعیین‌کننده ضربه را پذیرفت.
بیسبال لیگ جزئی[ویرایش]
بازیکن تعیین‌کننده ضربه برای همه بازی‌های بیسبال لیگ جزئی (MiLB) استفاده می‌شود. قبل از پذیرش بازیکن تعیین‌کننده ضربه توسط لیگ ملی در سال ۲۰۲۲، تنها لیگ‌های Rookie و Single-A در تمام بازی‌ها از قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده می‌کردند، در حالی که بازی‌های Double-A و Triple-A، زمانی که هر دو تیم وابسته به لیگ ملی بودند، از قانون بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده نمی‌کردند. دلیل این تفاوت این بود که با نزدیک شدن بازیکنان به رسیدن به لیگ‌های اصلی، تیم‌ها ترجیح می‌دادند قوانین با تیم‌های لیگ اصلی که بازیکنان ممکن است به زودی برای آنها بازی کنند، مطابقت داشته باشد.[۸۰]
لیگ اطلسی، یک لیگ جزئی مستقل که پس از سازماندهی مجدد MiLB در سال ۲۰۲۱ به یک لیگ شریک MLB تبدیل شد، یک قانون آزمایشی "قلاب مضاعف" را برای فصل ۲۰۲۱ خود اجرا کرد. طبق این قانون، هنگامی که یک تیم پرتاب‌کننده اصلی خود را خارج می‌کند، حق استفاده از بازیکن تعیین‌کننده ضربه را برای بقیه بازی از دست می‌دهد.[۸۱] قانون "قلاب مضاعف" برای فصل ۲۰۲۲ لیگ اطلسی اصلاح شد. این تغییر به تیمی که پرتاب‌کننده اصلی آن حداقل پنج اینینگ بازی کرده است، اجازه می‌دهد تا بازیکن تعیین‌کننده ضربه خود را حفظ کند.[۸۲]
بیسبال آماتور[ویرایش]
در دبیرستان‌های آمریکایی و سایر لیگ‌های بیسبال آماتور که از قوانین فدراسیون ملی مدارس متوسطه (NFHS) استفاده می‌کنند، یک بازیکن تعیین‌کننده ضربه می‌تواند به جای یک بازیکن در هر موقعیتی، معمولاً به جای پرتاب‌کننده ضربه بزند.[۸۳] بسیاری از مربیان از یک بازیکن تعیین‌کننده ضربه به جای ضعیف‌ترین ضربه‌زن در ترکیب استفاده می‌کنند، اگر اصلاً از آن استفاده کنند. در بیسبال آماتور، بسیاری از پرتاب‌کنندگان همچنین ضربه‌زن‌های خوبی هستند و اغلب زمانی که ضربه نمی‌زنند، در موقعیت دیگری بازی می‌کنند (یا حتی به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه).
در سال ۲۰۲۰، قوانین NFHS با افزودن یک قانون "بازیکن/بازیکن تعیین‌کننده ضربه" اصلاح شد که در آن یک بازیکن می‌تواند بازی را با نقش‌های تهاجمی و دفاعی شروع کند و فقط در دفاع جایگزین شود در حالی که به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه در بازی باقی می‌ماند.[۸۴]
قوانین NCAA[۸۵] بیان می‌کنند که بازیکن تعیین‌کننده ضربه باید به جای پرتاب‌کننده ضربه بزند، اما در بسیاری از موارد پرتاب‌کننده نیز ضربه‌زن خوبی است و مربی ممکن است تصمیم بگیرد که پرتاب‌کننده در ترکیب ضربه بزند. اگر پرتاب‌کننده تصمیم بگیرد خودش ضربه بزند، به عنوان دو موقعیت جداگانه - یک پرتاب‌کننده و یک بازیکن تعیین‌کننده ضربه (مخفف P/DH در کارت ترکیب) - تلقی می‌شود و ممکن است به عنوان چنین جایگزین شود (یعنی اگر به عنوان پرتاب‌کننده حذف شود، می‌تواند به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه باقی بماند و بالعکس). با این حال، اگر بازیکنی که به عنوان P/DH بازی را شروع می‌کند به عنوان پرتاب‌کننده جایگزین شود، نمی‌تواند دوباره به تپه بازگردد، حتی اگر به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه در بازی باقی بماند و نمی‌تواند مگر اینکه بلافاصله به موقعیت دفاعی دیگری منتقل شود، در موقعیت دفاعی دیگری بازی کند، در این صورت پرتاب‌کننده جدید باید جای بازیکن تعیین‌کننده ضربه را در ترکیب ضربه زدن بپذیرد و بازیکن تعیین‌کننده ضربه از دست می‌رود. در مقابل، بازیکنی که بازی را به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه شروع می‌کند، اما نه به عنوان پرتاب‌کننده، می‌تواند به عنوان یک امدادگر وارد شود و به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه باقی بماند (در واقع به P/DH تبدیل شود)، بعداً در بازی به عنوان پرتاب‌کننده جایگزین شود و به عنوان بازیکن تعیین‌کننده ضربه به ضربه زدن ادامه دهد.[۸۶]
در بیسبال لیگ کوچک، بازیکن تعیین‌کننده ضربه استفاده نمی‌شود، به جز در بخش Senior League (سن ۱۵-۱۶)، که در آن بازیکن تعیین‌کننده ضربه می‌تواند به جای هر بازیکن دفاعی ضربه بزند.[۸۷][۸۸] با این حال، یک لیگ ممکن است قانونی را تصویب کند که نیاز دارد همه بازیکنان حاضر و قادر به بازی در ترکیب ضربه زدن فهرست شوند (به طوری که ترکیب شامل بیش از نه بازیکن باشد) و در نتیجه همه بازیکنان حتی زمانی که به آنها موقعیت دفاعی اختصاص داده نشده است، نوبت ضربه زدن داشته باشند. بازیکنانی در ترکیب ضربه زدن که موقعیت دفاعی ندارند، به عنوان ضربه‌زن اضافی (EH) تعیین می‌شوند، موقعیتی که گاهی اوقات در سایر سازمان‌های آماتور (هم جوانان و هم بزرگسالان) دیده می‌شود.
منابع[ویرایش]

Will, George F. (1990). Men at Work: The Craft of Baseball. Harper Collins. ISBN 9780060973728.
McKelvey, G. Richard (2004). All Bat, No Glove: A History of the Designated Hitter.
Dickey, Glenn (1980). The History of American League Baseball.
Johnson, Lloyd (1999). Baseball's Book of Firsts.
Mahony, Phillip (2014). Baseball Explained. Archived from the original on August 13, 2014.

References[edit]

^ Jump up to: a b Johns, Greg (January 22, 2019). "Edgar elected into HOF in final year of eligibility". MLB.com. Retrieved May 11, 2019.
^ Jump up to: a b "Official Baseball Rules 2015 edition" (PDF). December 10, 2014. Retrieved October 4, 2015.
^ Jump up to: a b c d e Wulf, Steve (April 5, 1993). "Distinguished History". Sports Illustrated. Retrieved March 31, 2008. The following excerpt is from the article "Why the Pitcher Ought to Bat", which first appeared in the Philadelphia North American and was reprinted in the Feb. 3, 1906, edition of Sporting Life: The suggestion, often made, that the pitcher be denied a chance to bat, and a substitute player sent up to hit every time, has been brought to life again, and will come up for consideration when the American and National League Committees on rules get together. This time Connie Mack is credited with having made the suggestion.
^ Alexander, Charles C. (1991). Our Game: An American Baseball History. Macmillan. p. 290. ISBN 9780805015942.
^ Jump up to: a b Ringolsby, Tracy (January 20, 2016). "Tide is turning toward a universal DH". Major League Baseball. Retrieved April 22, 2018.
^ Jump up to: a b c d "What is a Designated Hitter Rule? | Glossary". Major League Baseball. Retrieved May 12, 2019.
^ "MLB, MLBPA announce rule changes for 2022 season". MLB.com. March 31, 2021. Retrieved March 31, 2021.
^ "June 12, 1997 San Francisco Giants at Texas Rangers Box Score and Play by Play". Baseball-Reference.com. June 12, 1997. Retrieved June 19, 2011.
^ Wolf, Gregory H. (May 1, 2014). "Dan Driessen | Society for American Baseball Research". sabr.org. Society for American Baseball Research. Retrieved May 15, 2019.
^ Vecsey, George (October 19, 1986). "THE WORLD SERIES '86: SPORTS OF THE TIMES; The Designated Hitter Rule Is Unfair to Don Baylor". The New York Times. Retrieved May 27, 2021.
^ Dinotto, Marcus (October 29, 2016). "World Series DH rule is not changing any time soon, MLB's Rob Manfred says". www.sportingnews.com. Retrieved May 11, 2019.
^ "July 11, 1989 All-Star Game Play-By-Play and Box Score". Baseball-Reference.com. Retrieved June 19, 2011.
^ John Schlegel. "Modifications in place for All-Star Game | MLB.com: News". Mlb.mlb.com. Retrieved June 19, 2011.
^ Rhett Bollinger. "Ohtani to start as pitcher, bat leadoff in ASG | MLB.com: News". Mlb.mlb.com. Retrieved July 13, 2021.
^ "Bob Gibson Stats". Baseball-Reference.com. Retrieved May 14, 2019.
^ Jump up to: a b c "League by League Totals for Batting Average". Baseball Almanac.
^ "Carl Yastrzemski Stats". Baseball-Reference.com. Retrieved May 14, 2019.
^ Clair, Michael (December 3, 2015). "Why was the mound lowered in 1968". MLB.com. Retrieved May 14, 2019.[permanent dead link]
^ "The Historical Evolution of the Designated Hitter Rule | Society for American Baseball Research".
^ Jump up to: a b "Is AL's pinch hitter rule legalized manslaughter?". Lewiston Morning Tribune. (Idaho). Associated Press. January 28, 1973. p. 17.
^ "New AL rule to allow sub-hitters". Spokesman-Review. (Spokane, Washington). Associated Press. March 7, 1971. p. 4, sports.
^ "AL to put in pinch hitter". Pittsburgh Press. UPI. January 12, 1973. p. 26.
^ "American League to use designated pinch hitters". Lewiston Morning Tribune. (Idaho). Associated Press. January 12, 1973. p. 20.
^ "Boston wallops Yanks, 15 to 5". Toledo Blade. (Ohio). Associated Press. April 7, 1973. p. 19.
^ "Yanks' Blomberg becomes first dh". The Bulletin. (Bend, Oregon). April 7, 1983. p. 9.
^ "April 6, 1973 New York Yankees at Boston Red Sox Box Score and Play by Play". Baseball-Reference.com. April 6, 1973. Retrieved June 19, 2011.
^ Domazlicky, Bruce R.; Kerr, Peter M. (1990). "Baseball Attendance and the Designated Hitter". The American Economist. 34 (1): 62–68. doi:10.1177/056943459003400107. ISSN 0569-4345. JSTOR 25603837. S2CID 167785726.
^ Jump up to: a b Moulton, David. "David Moulton: How a fishing trip and the Phillies kept the DH out of the National League". www.naplesnews.com. Archived from the original on March 26, 2016. Retrieved May 12, 2019.
^ Feeney, Charley (August 14, 1980). "Pirates pass as NL nixes the DH rule". Pittsburgh Post-Gazette. p. 12.
^ ESPN Baseball Tonight, airdate Friday, 12am, July 12, 2013
^ Mease, Andrew (April 9, 2009). "Should the MLB Go to a League-Wide DH? Let the Debate Begin". Bleacher Report. Retrieved May 15, 2019.
^ "Debate over the designated hitter still rages | MLB.com: News". Mlb.mlb.com. Retrieved August 15, 2012.
^ "The National League is getting closer to adding DHs, maybe in 2017". Yahoo Sports. Retrieved January 21, 2015.
^ Crasnick, Jerry (January 26, 2016). "Rob Manfred: No foreseeable change to DH rule coming". ESPN.com. Retrieved March 29, 2016.
^ Perry, Dayn (February 4, 2020). "How MLB could make a designated hitter compromise and occasionally keep pitchers at the plate". CBS Sports. Retrieved February 27, 2020.
^ "New rules in place for 2020 season". MLB.com. Retrieved July 23, 2020.
^ "MLB 2020 season proposal timeline: Owners' offers and union counteroffers". ESPN.com. June 20, 2020. Retrieved July 23, 2020.
^ Bollinger, Rhett (April 4, 2021). "Ohtani CRUSHES HR in first two-way start". MLB.com.
^ "Shohei Ohtani pitches, hits home run vs. White Sox". MLB.com.
^ Bollinger, Rhett (June 23, 2021). "Historic DH decision leads Halos to wild loss". mlb.com. Retrieved July 13, 2021.
^ "San Francisco Giants at Los Angeles Angels Box Score, June 23, 2021". baseball-reference.com. Retrieved July 13, 2021.
^ Shapiro, Michael (February 10, 2022). "Rob Manfred Announces MLB Will Implement Universal DH in 2022". Sports Illustrated. Retrieved February 10, 2022.
^ "When do games start? When will free agents sign? Everything you need to know as MLB lockout ends". ESPN.com. March 10, 2022. Retrieved March 10, 2022.
^ "MLB and MLBPA agree to new CBA pending ratification". MLB.com. Retrieved March 10, 2022.
^ Finnigan, Bob (October 3, 2004). "Edgar gives tip of the cap in tribute; M's fall to Rangers". The Seattle Times. Retrieved September 28, 2011.
^ Snyder, Matt (November 30, 2016). "David Ortiz wins 8th Edgar Martinez DH award, three more than Edgar ever did". CBSSports.com. Retrieved May 11, 2019.
^ McDonnell, Wayne G. Jr. (September 17, 2018). "Designated Hitter Stigma Could Be An Unfortunate Reality For J.D. Martinez". Forbes. Retrieved May 13, 2019.
^ "Shohei Ohtani Statistics and History". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved December 12, 2021.
^ "1993 World Series". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved September 20, 2009.
^ "2009 World Series". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved November 6, 2009.
^ "2013 World Series". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved October 31, 2013.
^ "David Ortiz Statistics and History". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved October 31, 2013.
^ DiComo, Anthony (October 31, 2013). "Most Valuable Papi: Ortiz outstanding". MLB.com. Major League Baseball Advanced Media. Archived from the original on December 3, 2017. Retrieved November 2, 2017.
^ "2021 World Series". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved March 11, 2022.
^ "Hideki Matsui Statistics and History". Baseball-Reference. Sports Reference, LLC. Retrieved November 6, 2009.
^ "2004 League Championship Series – BOS vs. NYY". Baseball-Reference.com. Retrieved September 3, 2009.
^ "2012 League Championship Series – DET vs. NYY". Baseball-Reference.com. Retrieved January 12, 2022.
^ "2021 League Championship Series – BOS vs. HOU". Baseball-Reference.com. Retrieved January 12, 2022.
^ Jaffe, Jay (November 27, 2018). "JAWS and the 2019 Hall of Fame Ballot: Edgar Martinez". FanGraphs Baseball. Retrieved May 11, 2019.
^ With Edgar Martinez and Harold Baines going in, has the DH barrier to the Hall of Fame been broken?, The Seattle Times
^ Harold Baines, Baseball Hall of Fame
^ "Hall of Famers: David Ortiz". National Baseball Hall of Fame and Museum. Retrieved January 25, 2022.
^ "Silver Slugger Award Winners — American League". Baseball-Reference.com. Sports Reference LLC. Retrieved March 9, 2009.
^ "Silver Slugger Award Winners — National League". Baseball-Reference.com. Sports Reference LLC. Retrieved March 9, 2009.
^ Browne, Ian (November 9, 2018). "J.D. first to win 2 Silver Sluggers in same year". MLB.com. Retrieved February 23, 2024.
^ Dougherty, Michael Brendan (April 30, 2015). "Don't bring the designated hitter to the National League". theweek.com. Retrieved May 12, 2019.
^ Votano, Paul (2013). Stand and Deliver: A History of Pinch-Hitting. McFarland. pp. 172–73. ISBN 978-0-7864-1588-5. OCLC 52047315.
^ Jump up to: a b "Renewing the DH debate". USA Today. September 7, 2004. Retrieved May 1, 2010.
^ "ESPN.com: MLB – Designated place in history". Static.espn.go.com. Retrieved June 19, 2011.
^ Jump up to: a b "Renewing the DH debate". USA Today. September 7, 2004. Retrieved May 1, 2010.
^ "For better or worse, the DH turns 40". M.startribune.com. April 1, 2012. Retrieved August 15, 2012.
^ "Barry Bonds Stats". Baseball-Reference.com. Retrieved May 14, 2019.
^ "Who should sign Barry Bonds?". Hardballtimes.com. March 4, 2008. Retrieved August 15, 2012.
^ Antonen, Mel (June 24, 2005). "Interleague: Natural rivals, but more often than not". USA Today. Retrieved April 1, 2008.
^ DiMauro, Mike (June 9, 2018). "Baseball must unify DH rule before more pitchers get hurt". The Day. Retrieved May 11, 2019.
^ Jump up to: a b Rhoden, William C. (April 27, 2015). "Adam Wainwright Injury Should Reignite Designated Hitter Debate". The New York Times. Retrieved May 11, 2019.
^ Kepner, Tyler (June 16, 2008). "Yanks Lose Their Ace and Eye Another". The New York Times. Retrieved May 11, 2019.
^ McCarron, Anthony (June 16, 2008). "Irate Hank Steinbrenner blames Chien-Ming Wang's injury on NL rules". New York Daily News. Retrieved September 5, 2009.
^ Jump up to: a b Graczyk, Wayne (October 20, 2010). "Time for Central League to adopt designated hitter". The Japan Times Online. ISSN 0447-5763.
^ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on November 16, 2015. Retrieved October 7, 2019.{{[cite web](https://en.wikipedia.org/wiki/Template:Cite_web "Template:Cite web")}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
^ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on November 16, 2015. Retrieved October 7, 2019.{{[cite web](https://en.wikipedia.org/wiki/Template:Cite_web "Template:Cite web")}}: CS1 maint: archived copy as title (link)
^ General Minor League information Archived November 12, 2011, at the Wayback Machine (at "6. Do pitchers hit in the Minor Leagues?"). MiLB.com. Minor League Baseball. Retrieved September 26, 2009.
^ Rogers, Jesse (April 14, 2021). "MLB to have Atlantic League experiment with moving back mound, 'double-hook' DH". ESPN.com. Retrieved April 25, 2021.
^ "MLB Announces Experimental Rules for 2022 in ALPB". March 15, 2022. Retrieved March 23, 2022.
^ Hopkins, Elliot, ed. (2017). 2018 NFHS BASEBALL RULES BOOK (PDF). Indianapolis, Indiana: ROBERT B. GARDNER (published November 8, 2017). ASIN B0779K64WW. Retrieved May 12, 2019.
^ "2020 NFHS POINTS OF EMPHASIS AND HOW TO FOLLOW THEM". Baseball Rules Academy. January 17, 2020. Retrieved March 18, 2022.
^ Brownlee, Ben, ed. (2018). "Rule 7—Batting". 2019 and 2020 Baseball Rules and Interpretations (PDF). Indianapolis: NATIONAL COLLEGIATE ATHLETIC ASSOCIATION. pp. 63–65. ISSN 0736-5209. OCLC 557495128. Retrieved May 13, 2019.
^ Dean (June 7, 2011). "Everything you need to know about Little League Baseball- From Bats, Drills, Rules, Field Dimensions, Uniforms, Bracket Sheets Down to the Little League Pitch Count Baseball Scorebook". Baseball Coaching Tips. Retrieved May 13, 2019.
^ "Junior League Baseball | Canton Little League". cantonlittleleague.org. Retrieved May 13, 2019.
^ "Little League Rules". www.rutherford-ll.info. Retrieved May 13, 2019.

Further reading[edit]

Chen, Albert (April 11, 2011). "Going, Going ... Gone?: Adam Dunn is powerful, plodding, productive and very well paid—and in today's game, he's a dinosaur. In an era that values run prevention and lineup flexibility, the DH as we knew it is a dying breed". Sports Illustrated. p. 53.

External links[edit]

Rule 6.10, the Designated Hitter Rule, from MLB's Official Rules
The Etiology of Public Support for the Designated Hitter Rule, by Christopher Zorn and Jeff Gill, June 1, 2006
The Designated Hitter as Moral Hazard, by Daniel H. Pink, December 12, 2004
The Designated Hitter's Place in Baseball


رشد روزافزون علم روان‌گردان نشان داده است که حالات آگاهی دگرگون‌شده می‌توانند به‌طور بالقوه سلامت روان افراد را به‌طور چشمگیری بهبود بخشند. این موضوع هم در کوتاه‌مدت و هم در بلندمدت صادق است [۱]. آیا واقعیت مجازی (VR) هم می‌تواند همین کار را انجام دهد؟

بسیاری از افراد به امتحان یک تکنیک درمانی متفاوت برای کاهش ناراحتی علاقه‌مند خواهند بود. با این حال، این بدان معنا نیست که اولین تجربه روان‌گردان با اشتیاق و رغبت انجام خواهد شد. در واقع، فردی ممکن است به حالات آگاهی دگرگون‌شده و پتانسیل درمانی آن‌ها جذب شود. در عین حال، ممکن است در تعهد به یک سفر روان‌گردان مردد باشد. این به این دلیل است که تجربیات روان‌گردان می‌توانند چندین ساعت طول بکشند. آن‌ها همچنین می‌توانند شامل اثرات جسمی مانند حالت تهوع، احساس بی‌کنترلی یا غرق شدن باشند.

ترنس مک‌کنا، سخنران، نویسنده و کاوشگر ذهن، گفته است: «داروهای آینده، کامپیوترها خواهند بود. کامپیوترهای آینده، داروها خواهند بود.» به نظر می‌رسد پیش‌بینی او درست از آب درآمده است، زیرا واقعیت مجازی اکنون برای القای حالات آگاهی دگرگون‌شده استفاده می‌شود. علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌دهد که این فناوری می‌تواند به افراد کمک کند تا اثرات عرفانی و فواید درمانی مشابه آنچه در تحقیقات روان‌گردان مشاهده می‌شود را تجربه کنند. نکته مهم این است که حالات آگاهی دگرگون‌شده القا شده توسط VR می‌تواند به افراد اجازه دهد تا این مزایا را با خطرات بسیار کمتری نسبت به روان‌گردان‌ها تجربه کنند.

**چگونه VR می‌تواند به افراد در دستیابی به حالات روان‌گردان کمک کند**

در حال حاضر چندین بازی VR وجود دارد که هدف آن‌ها شبیه‌سازی تجربیات روان‌گردان است - نه تنها مؤلفه بصری، بلکه اثرات عاطفی نیز. کاربران یک هدست VR (مانند Oculus Rift) می‌پوشند که تجربه بصری را فراهم می‌کند. آن‌ها هدفون می‌گذارند تا موسیقی بتواند مکمل تجربه باشد.

برنامه‌های VR روان‌گردان معمولاً شرکت‌کنندگان را در یک محیط ۳۶۰ درجه قرار می‌دهند که شامل مدیتیشن هدایت‌شده یا موسیقی‌های برانگیزاننده عاطفی است. توسعه‌دهندگان با الهام از مطالعات روان‌گردان، تصاویر بصری مانند الگوهای کالییدوسکوپی و رنگارنگ را اضافه کرده‌اند. همراه با این موارد، صدای تحریف‌شده‌ای وجود دارد که هدف آن تقلید حس دگرگون‌شده زمان در طول سفر است.

این برنامه‌ها می‌توانند از نظر محتوای بصری و صوتی متفاوت باشند. با این حال، برنامه‌هایی که مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، هدف آن‌ها القای حالات روان‌گردان درمانی به طور مؤثر است.

**تحقیقات در مورد VR و حالات آگاهی دگرگون‌شده**

**برنامه‌های VR روان‌گردان می‌توانند حالات عرفانی را القا کنند**

یک مطالعه سال ۲۰۲۲ که در Scientific Reports منتشر شد، یک تجربه VR به نام 'Isness-D' را بررسی کرد. این مطالعه نشان داد که می‌تواند به شرکت‌کنندگان همان اثر را به عنوان یک دوز متوسط LSD یا پسیلوبین [۲] بدهد. این نتیجه بر اساس استفاده از چهار مقیاس کلیدی بود که در مطالعات روان‌گردان استفاده می‌شوند. این مقیاس‌ها شامل مقیاس گنجاندن جامعه در خود، فهرست فروپاشی خود، مقیاس کامونیتاس و پرسشنامه تجربه عرفانی MEQ30 بودند.

Isness-D برای گروه‌هایی متشکل از چهار تا پنج نفر (که می‌توانند در هر نقطه از جهان باشند) طراحی شده است. هر شرکت‌کننده به صورت یک ابر دود با یک کره نورانی در جایی که قلب آن‌ها قرار دارد، نشان داده می‌شود. شرکت‌کنندگان می‌توانند در تجربه‌ای به نام «هم‌جوشی انرژی‌زا» شرکت کنند. این شامل جمع شدن در یک نقطه در منظره VR برای همپوشانی بدن‌های پراکنده آن‌ها است. با این کار، تشخیص اینکه کجا یک فرد شروع می‌شود و کجا پایان می‌یابد غیرممکن می‌شود. این امر منجر به احساس ارتباط عمیق و تضعیف خود می‌شود، احساساتی که معمولاً توسط روان‌گردان‌ها ایجاد می‌شوند.

**تجربیات فراتر از خود با واقعیت مجازی**

محققان می‌خواستند از VR برای القای یک «تجربه فراتر از خود» استفاده کنند، که در آن حس خود را از دست می‌دهید. تجربیات فراتر از خود در یک طیف وجود دارند. به عنوان مثال، گم شدن در یک کتاب جذاب یک تجربه ضعیف خواهد بود. در مقابل، مرگ خود القا شده توسط دوزهای بالای روان‌گردان یک تجربه قوی خواهد بود. در کارآزمایی‌های بالینی روان‌گردان، افرادی که احساسات شدیدتری از فراتر رفتن از خود را گزارش می‌کنند، کسانی هستند که بیشترین بهبود در علائم را تجربه می‌کنند [۳].

در طول یک تجربه فراتر از خود، حس اینکه یک فرد مجزا هستید که از دیگران و محیط اطراف جدا شده‌اید را از دست می‌دهید. در عوض، می‌توانید احساس وحدت عمیق با دیگران و محیط اطراف خود را تجربه کنید. راه‌های زیادی برای رسیدن به این تجربیات وجود دارد. برخی از آن‌ها شامل تجربیات نزدیک به مرگ (NDEs)، مدیتیشن و اثر کلی (احساسی که فضانوردان پس از دیدن زمین از فضا گزارش می‌کنند) است. Isness-D یکی دیگر از این راه‌ها است.

پاسخ‌های شرکت‌کنندگان به چهار مقیاس با پاسخ‌های داده شده در کارآزمایی‌های روان‌گردان دو کور مقایسه شد. برای هر چهار معیار، Isness-D پاسخ‌هایی را ایجاد کرد که با پاسخ‌های ایجاد شده توسط دوزهای متوسط روان‌گردان‌های کلاسیک قابل تشخیص نبود. از نظر مقیاس تجربه عرفانی، شرکت‌کنندگان Isness-D تجربه‌ای را گزارش کردند که به همان اندازه شدیدی بود که با ۲۰ میلی‌گرم پسیلوبین یا ۲۰۰ میکروگرم LSD ایجاد می‌شد.

تجربیات عرفانی و فراتر از خود القا شده توسط روان‌گردان‌ها به شدت با فواید سلامت روان مرتبط هستند. بنابراین، اگر برنامه‌های VR بتوانند تجربیات مشابهی ایجاد کنند، ممکن است فواید روانشناختی مشابهی نیز به دنبال داشته باشد.

**برنامه‌های VR روان‌گردان می‌توانند ناراحتی روانی را کاهش دهند**

یک مطالعه سال ۲۰۲۳ که در Frontiers in Psychiatry منتشر شد، یک برنامه VR به نام 'Psyrreal' را بررسی کرد. در واقع، این برنامه منجر به کاهش قابل توجهی در علائم افسردگی در پیگیری ۲ هفته‌ای شد. این موضوع با استفاده از پرسشنامه وضعیت عاطفی [۴] اندازه‌گیری شد.

محققان همچنین مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته را تجزیه و تحلیل کردند. نتایج نشان می‌دهد که Psyrreal می‌تواند منجر به بینش و تغییر در حس خود در برخی افراد نیز شود. این مطالعه شامل ۱۳ شرکت‌کننده مبتلا به افسردگی خفیف تا متوسط بود. آن‌ها Psyrreal (یک سفر فراگیر از طریق محیط‌های روان‌گردان مجازی) را در کنار جلسات با یک روانشناس (همان‌طور که در روان‌درمانی کمکی روان‌گردان) تجربه کردند. در حالی که در دنیاهای سورئال سفر می‌کردند، شرکت‌کنندگان همچنین به موسیقی الهام‌گرفته از روان‌گردان‌ها گوش می‌دادند. این موسیقی از نظر تمپو و شدت متفاوت بود تا کیفیت عاطفی و معنوی تجربه را افزایش دهد.

کارل کریستیان کاوپ، یکی از نویسندگان این مطالعه، به Inverse گفت: «آنچه که بسیار شگفت‌انگیز بود، واکنش برخی از افراد بود. آن‌ها واقعاً چیزهایی را گزارش می‌کنند که به‌طور قابل توجهی شبیه تجربیات روان‌گردان است - نه همه، اما اغلب.» این با یافته‌های تحقیقات در مورد Isness-D مطابقت دارد. Psyrreal، در مقابل، بر سفرهای فردی (نه گروهی) تمرکز دارد. ANUma برنامه دیگری است که تجربیات VR گروهی مبتنی بر علم روان‌گردان را ارائه می‌دهد.

**استفاده از VR برای تقویت یک تجربه روان‌گردان**

برخی از شرکت‌ها حتی VR را با روان‌گردان‌ها ترکیب می‌کنند تا تجربه روان‌گردان را برای مشتریان افزایش دهند. شرکت سلامتی دیجیتال TRIPP، به عنوان مثال، مطالعه‌ای را انجام داد که در آن شرکت‌کنندگان قبل از مصرف کتامین، یک جلسه VR را برای کاهش اضطراب دریافت کردند. یافته‌های اولیه کلیدی نشان می‌دهد که VR می‌تواند ابزار مؤثری برای کمک به بیماران برای آماده شدن برای تجربه کتامین خود باشد.

**مزایای VR نسبت به روان‌گردان‌ها**

جیکوب آدی، محقق روانپزشکی پسادکتری در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو، به Inverse گفت: «بسیاری از افراد از پتانسیل روان‌گردان‌ها هیجان‌زده هستند، اما از انجام آن خود بسیار می‌ترسند. به نظر می‌رسد یک چیز بسیار طاقت‌فرسا است. پیش‌بینی اینکه هر فرد چگونه به یک روان‌گردان واکنش نشان می‌دهد دشوار است، بنابراین قابل درک است.»

البته، اگر VR بتواند افراد را برای سفرهای روان‌گردان آماده کند، آنگاه این یک رویکرد جدید و امیدوارکننده است. اما اگر برنامه‌های VR بتوانند تجربیات و فواید مشابه روان‌گردان را بدون نیاز به مصرف دارو ارائه دهند، دیگر نیازی نیست که افراد به سفرهای طاقت‌فرسا (و احتمالاً خطرناک‌تر) متعهد شوند. پس از همه، یک شرکت‌کننده می‌تواند تجربه را در هر زمان متوقف کند (با برداشتن هدست). این تجربه همچنین کوتاه مدت است و معمولاً کمتر از کنترل خارج شده، گیج‌کننده و اضطراب‌آور از یک سفر روان‌گردان به نظر می‌رسد.

این بدان معنا نیست که تجربه مثبت القا شده توسط Isness-D با یک تجربه روان‌گردان یکسان است. تفاوت‌های آشکاری وجود دارد. بنابراین، برنامه‌های VR روان‌گردان ممکن است یک مسیر جدید برای تجربیات متعالی به جای تقلید صرف از یکی که از قبل وجود دارد، ارائه دهند.

تحقیقات بیشتری نیز در مورد اثرات پایدار یک تجربه VR روان‌گردان مورد نیاز است. آیا VR می‌تواند فوایدی مشابه روان‌گردان‌ها را القا کند؟ به طور کلی اعتقاد بر این است که روان‌گردان‌ها نتایج بالینی را بهبود می‌بخشند. این از طریق هم تجربه ذهنی سفر و هم اثرات مغزی دارو (مانند نورزایی و انعطاف‌پذیری عصبی افزایش یافته) [۵] است. با این حال، میزان اهمیت این جنبه‌ها هنوز مشخص نیست. در هر صورت، VR فقط اثرات ذهنی روان‌گردان را تقلید می‌کند (و نه اثرات نوروشیمیایی دارو). بنابراین، سود بالینی آن ممکن است به اندازه یک روان‌گردان قوی نباشد.

**دنبال‌کننده کنجکاوی خود باشید**

برای دریافت دوره‌های رایگان روان‌گردان، کتاب الکترونیکی ۴۵ صفحه‌ای و پیشنهادات ویژه در صندوق ورودی خود، ثبت‌نام کنید.

**منابع**

Romeo, B., Karila, L., Martelli, C., and Benyamina, A. (2020). Efficacy of psychedelic treatments on depressive symptoms: A meta-analysis. 34(10), 1079-1085.
Glowacki, D.R., Williams, R.R., Wonnacott, M.D., Maynard, O.M., Freire, R., Pike, J.E., and Chatziapostolou, M. (2022). Group VR experiences can produce ego attenuation and connectedness comparable to psychedelics. Scientific Reports, 12, Article: 8995.
Ko, K., Knight, G., Rucker, J.L., and Cleare, A.J. (2022). Psychedelics, Mystical Experience, and Therapeutic Efficacy: A Systematic Review. Frontiers in Psychiatry, 13, Article: 917199.
Kaup, K.K., Vasser, M., Tulver, K., Munk, M., Pikamäe, J., and Aru, J. (2023). Psychedelic replications in virtual reality and their potential as a therapeutic instrument: an open-label feasibility study. Frontiers in Psychiatry, 14, Article: 1088896.

محتوای ارائه شده صرفاً برای اهداف آموزشی و اطلاع‌رسانی است و نباید جایگزین مشاوره پزشکی یا حرفه‌ای شود. مقالات بر اساس نظرات شخصی، تحقیقات و تجربیات نویسنده(گان) است و لزوماً منعکس کننده سیاست یا موضع رسمی Psychedelic Support نیست.


این مطلب به طور مشترک توسط میشل کیم و رابرت تی. مولر، دکترای فلسفه نوشته شده است.
واقعیت مجازی (VR) در حوزه سلامت روان در حال ایجاد موج است، زیرا فناوری‌های نوظهور در دهه گذشته پیشرفت کرده‌اند. آنچه که امسال توجه محققان را به خود جلب کرده، نقش بالقوه VR در تجربیات روان‌گردان است، هم به عنوان یک جایگزین غیردارویی احتمالی و هم به عنوان همراهی برای درمان روان‌گردان.
تحقیقات اخیر، یک فرم نوآورانه از تجربیات گروهی تعاملی VR به نام Isness-D را توصیف می‌کند که توانایی ایجاد اثراتی مشابه با روان‌گردان‌هایی مانند LSD و قارچ‌های حاوی پسیلوسایبین را دارد. این توسعه جدید، علاقه محققان را برانگیخته است که در مورد سازگاری آن با درمان روان‌گردان و همچنین توانایی آن در جلوگیری از یک سفر بد – اصلی‌ترین اثر نامطلوب احتمالی مصرف یک ماده روان‌گردان – کنجکاو هستند.
دیوید گلوواکی، دانشمند، هنرمند دیجیتال و بنیان‌گذار آزمایشگاه واقعیت‌های ناملموس (IRL)، با الهام از یک تجربه نزدیک به مرگ ناشی از سقوط بیش از ۳۰ متر در یک پیاده‌روی کوهستانی، Isness-D را برای بازسازی تجربه متحول‌کننده زندگی خود توسعه داد. گلوواکی در تحریک علمی و همچنین تجسم تخصص دارد و به خاطر کار خود در برنامه‌های فراگیر با VR چند نفره تعاملی شناخته شده است.
تحقیقات اخیر نشان داده است که تجربیات گروهی VR اثراتی مشابه روان‌گردان‌ها ایجاد می‌کند، مانند احساس ذهنی رایج فروپاشی خود (که به عنوان مرگ خود نیز شناخته می‌شود)، تعالی یا خودشکوفایی. تجربه یک شهود و احساس ارتباط با جهان هستی، همانطور که بسیاری پس از استفاده از روان‌گردان‌ها گزارش می‌دهند، از طریق VR گروهی تعاملی نیز به دست آمد.
اما تحقیقات هنوز در مراحل اولیه است و ما هنوز نمی‌دانیم که آیا فرمت‌های VR مانند Isness-D به تنهایی، یا یک تجربه ترکیبی با درمان روان‌گردان، می‌تواند مکانیسم‌های مغزی مشابهی را که روان‌گردان‌ها فعال می‌کنند، فعال کند یا خیر.

منبع: Cotton Bro Studio/Pexels
همانطور که تحقیقات روان‌گردان به مستندسازی توانایی کاهش علائم PTSD، افسردگی، اضطراب، اعتیاد، اختلالات خوردن و غیره ادامه می‌دهد، مکانیسم‌های مغزی که این تغییرات را تسهیل می‌کنند، تنها تا حدی درک شده‌اند. درک نوظهور از نحوه عملکرد روان‌گردان‌ها در مغز، عمدتاً به توانایی افزایش انعطاف‌پذیری عصبی، به معنای انعطاف‌پذیری مغز، و همچنین افزایش آنتروپی مغز – مخزن ذهنی و ظرفیت پردازش اطلاعات – اشاره دارد.
به گفته جف تارانت، رئیس علمی Healium، یک برنامه VR که مدیتیشن و بازخورد عصبی را ترکیب می‌کند، افزایش آنتروپی از طریق تجربیات واقعیت مجازی امکان‌پذیر است. این امر به ویژه برای کسانی که در مطالعه او با استفاده از VR در یک زمینه مدیتیشن مشاهده کرده بود، صادق بود. تارانت در موسسه نورومدیتیشن خود در اورگان، درمان روان‌گردان را همراه با سایر خدمات بازخورد عصبی و VR-enhanced ارائه می‌دهد.
تارانت فکر نمی‌کند VR به طور کامل جایگزین روان‌گردان‌ها شود، اما او ایده رویکردهای جایگزین را دوست دارد. او توضیح می‌دهد که یک تقاطع خاص در مغز به نام لوب پاریتال فوقانی مسئول ایجاد "مرزی بین خود و دیگران" است.
هنگامی که این ناحیه از مغز در نتیجه آسیب یا تحریک الکتریکی خاموش می‌شود، افراد همدل‌تر، معنوی‌تر می‌شوند و تجربیات متعالی دارند. تارانت اشاره کرد که مشابه اثر "فروپاشی خود" روان‌گردان‌ها، "شاید این همان چیزی باشد که در برنامه Isness-D اتفاق می‌افتد، یعنی شما در واقع عملکرد عادی آن قسمت از مغز را کاهش می‌دهید."

درمان کمکی روان‌گردان چیست؟
یک درمانگر در نزدیکی من پیدا کنید

تارانت خاطرنشان می‌کند که این تحقیقات جدید است، بنابراین ممکن است زود باشد که شروع به ترکیب Isness-D با درمان روان‌گردان کنیم. اگرچه برخی تحقیقات نشان داده‌اند که VR می‌تواند برای بهینه‌سازی جلسات روان‌گردان مفید باشد، اما تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

منبع: Raimond Klavins/ Unsplash
و VR به تنهایی برای افراد ضعیف قلب نیست. مشابه سرگیجه‌ای که بسیاری از گیمرها هنگام شروع استفاده از هدست‌های VR تجربه می‌کنند، گزارش‌هایی از سرگیجه گذرا در بین بخش کوچکی از کاربران Isness-D وجود داشت.
در راستای دیدگاه‌های تحقیقاتی فعلی، تارانت برجسته می‌کند که چگونه می‌توان از Isness-D به طور بالقوه در درمان روان‌گردان به عنوان ابزاری آماده‌سازی برای کسانی که به انتقال تدریجی به سمت یک تجربه روان‌گردان کامل مبتنی بر ماده علاقه دارند، استفاده کرد. در عین حال، از طریق یک تجربه گروهی تعاملی VR مانند Isness-D و با اصلاحات مداوم، ممکن است این امکان وجود داشته باشد که برای کسانی که به یک تجربه شبیه روان‌گردان علاقه دارند، دیگر نیازی به دارو نباشد.