سرمایه‌گذاران با اشتیاق سهام شرکت‌های نوپای اینترنتی را معامله می‌کردند تا اینکه در سال 2000 حباب این سهام ترکید.
اواسط دهه 1990 شاهد رشد بی‌نظیر و جهانی در بخش‌های فناوری اطلاعات و مخابرات بودیم. هزینه ارسال و ذخیره اطلاعات به شدت کاهش یافت. پذیرش گسترده رایانه‌های شخصی و گسترش وب جهانی، صنایع، تجارت، امور مالی و خدمات را متحول کرد. کارآفرینان بلندپرواز طرح‌هایی برای راه‌اندازی کسب‌وکارهای آنلاین ارائه دادند و سرمایه‌گذاران خطرپذیر با وسوسه سودآوری بالقوه، مشتاق به تأمین مالی آن‌ها بودند.
حباب دات‌کام با طولانی‌ترین دوره توسعه اقتصادی در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم همزمان شد. تورم و بیکاری کاهش می‌یافت و رشد و بهره‌وری اقتصادی به طور قابل توجهی افزایش یافت. از اکتبر 1998 به بعد، بازارها از عرضه اولیه سهام (IPO) بی‌شمار شرکت‌های دات‌کام استقبال کردند و توجه چندانی به امکان‌پذیری مدل‌های کسب‌وکار آن‌ها نداشتند: یک حباب مالی در حال شکل‌گیری بود. با وجود سرمایه‌گذاری عظیم، بیشتر این استارت‌آپ‌های اینترنتی هرگز درآمد یا سودی ایجاد نمی‌کردند.
سرمایه‌گذاران خُرد و نهادی با تشویق تحلیلگران مالی، با اشتیاق سهام خارج از بورس را خریداری می‌کردند به این امید که بتوانند آن‌ها را با قیمت‌های بالاتری بفروشند. نقدینگی فراوان بود، زیرا فدرال رزرو پس از فروپاشی صندوق پوشش ریسک Long-Term Capital Management در سال 1998، نرخ بهره را کاهش داده بود. این اثر چشمگیر بود: در سال 1990، ارزش سهام معامله شده در نزدک 11 درصد ارزش سهام معامله شده در بورس نیویورک بود؛ در دسامبر 1999، ارزش بازار نزدک 80 درصد سهام معامله شده در بورس نیویورک بود.
شاخص نزدک تنها در سال 1999، 86 درصد افزایش یافت و در 10 مارس 2000 به 5048 واحد رسید. ادغام بزرگ AOL با TimeWarner به نظر می‌رسید انتظارات سرمایه‌گذاران در مورد «اقتصاد جدید» را تأیید کند. سپس حباب ترکید. با سقوط ارزش سهام فناوری، استارت‌آپ‌های اینترنتی کم‌بودجه در عرض چند ماه بی‌ارزش شدند و ورشکست شدند. بازار عرضه اولیه سهام متوقف شد. در 4 اکتبر 2002، شاخص نزدک به 1139.90 واحد رسید که 77 درصد از اوج خود کاهش یافته بود.
این معکوس شدن به سهام سایر بخش‌ها و بازارهای فناوری بین‌المللی مانند بازار Mothers توکیو، Kosdaq سئول، Neuer Markt فرانکفورت، techMARK لندن و Nouveau Marché پاریس سرایت کرد. ترکیدن حباب، پیش‌درآمد رکود اقتصادی سال 2001 بود. نزدک تنها پانزده سال بعد، در 23 آوریل 2015، به یک رکورد جدید دست یافت.
این مقاله در اصل به عنوان بخشی از مجموعه‌ای برای بزرگداشت 150مین سالگرد تأسیس گلدمن ساکس در سال 1869 منتشر شد.


حباب دات‌کام، که به آن حباب اینترنت نیز گفته می‌شود، به دوره‌ای بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ اشاره دارد که در آن سرمایه‌گذاران پول خود را در استارت‌آپ‌های مبتنی بر اینترنت سرمایه‌گذاری می‌کردند به این امید که این شرکت‌های نوپا به زودی سودآور شوند. سرمایه‌گذاری‌های سفته‌بازانه در شرکت‌های دات‌کام (که به دلیل استفاده از دامنه ".com" توسط شرکت‌هایی که در اینترنت کسب‌وکار می‌کردند، این نام را به خود گرفتند) باعث افزایش بازارهای سهام شد. شاخص ترکیبی NASDAQ که بر فناوری متمرکز است، از کمتر از ۱۰۰۰ در سال ۱۹۹۵ به اوج ۵۴۰۸.۶۰ در ۱۰ مارس ۲۰۰۰ رسید.

در هجوم برای بهره‌برداری از رونق اینترنت، بسیاری از سرمایه‌گذاران از معیارهای سرمایه‌گذاری سنتی مانند نسبت قیمت سهام فعلی شرکت به سود هر سهم (نسبت P/E) چشم‌پوشی کردند. در عوض، آن‌ها به مدلی تجاری پایبند شدند که اولویت با ایجاد آگاهی از برند و سهم بازار به سرعت بود، حتی اگر این امر مستلزم ارائه خدمات یا محصولات با قیمت‌های تخفیف‌دار یا رایگان باشد. نرخ‌های بهره پایین در سال ۱۹۹۸ به افزایش میزان سرمایه‌گذاری در شرکت‌های دات‌کام کمک کرد. پیشرفت در زیرساخت‌های فناوری و درک رو به رشد از اینترنت، دسترسی آسان مردم در کشورهای توسعه‌یافته به اینترنت را فراهم کرد. این عوامل، همراه با ثروت‌هایی که به ظاهر یک‌شبه توسط برخی از بنیانگذاران استارت‌آپ‌هایی که سهام خود را عرضه عمومی می‌کردند، به دست می‌آمد، باعث ایجاد هیجان شد. (برخی از تحلیلگران صنعت فناوری استدلال می‌کنند که حباب در اوایل دهه ۱۹۹۰، زمانی که مفهوم "بزرگراه اطلاعاتی" رواج یافت، آغاز شد.)

حباب دات‌کام در سال ۱۹۹۹ شروع به فروپاشی کرد. در سال ۲۰۰۰، شرکت‌هایی مانند Pets.com ورشکست شدند و تا سال ۲۰۰۱ حباب ترکید و بسیاری از شرکت‌های دات‌کام - یا "بمب‌های دات‌کام"، همانطور که سرمایه‌گذاران آن‌ها را نامیدند - را با خود برد. تریلیون‌ها دلار ارزش بازار از دست رفته در طول سقوط بازار سهام بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲، همراه با خسارات مالی ناشی از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر، منجر به اخراج گسترده در حوزه فناوری شد.

با این حال، "اقتصاد جدید" که توسط رونق اینترنت تعریف می‌شد، موفقیت‌های قابل توجهی نیز به همراه داشت. در میان حدود ۴۸ درصد از شرکت‌های دات‌کام که تا سال ۲۰۰۴ زنده ماندند، غول‌های اینترنتی فعلی مانند آمازون، eBay و گوگل قرار دارند.

برخی از مورخان کسب‌وکار نگران هستند که یک حباب فناوری دیگر در حال شکل‌گیری است و به خرید ۱۹ میلیارد دلاری واتس‌اپ توسط فیس‌بوک که در فوریه ۲۰۱۴ اعلام شد و همچنین سایر خرید‌های گران‌قیمت توسط غول‌های فناوری مانند گوگل اشاره می‌کنند.

آخرین به‌روزرسانی: آگوست ۲۰۱۴

ادامه مطلب در مورد حباب دات‌کام

راهنمای ضروری: تاریخچه رایانش ابری

تعمیق بیشتر در استراتژی CIO

##### ابر، امنیت و اتوماسیون نقش‌های شبکه‌سازی را تغییر می‌دهند. نویسنده: جنیفر انگلیسی
##### در ۲۰ سال سیاست مهارت‌های دیجیتال چه پیشرفتی داشته‌ایم؟ نویسنده: فیلیپ ویرگو
##### چگونه آمازون صنعت رباتیک انبار راه‌اندازی کرد
##### چگونه بر محدودیت‌های هوش مصنوعی غلبه کنیم؟ نویسنده: دیوید پترسون


حباب دات‌کام، که با نام حباب اینترنت یا حباب فناوری اطلاعات نیز شناخته می‌شود، افزایش بی‌سابقه ارزش سهام شرکت‌های فناوری مبتنی بر اینترنت در بازار صعودی اواخر دهه ۱۹۹۰ بود.

این افزایش عمدتاً به دلیل حدس و گمان و تامین مالی قابل توجه برای این استارتاپ‌های نوپای اینترنتی بود که سرمایه‌گذاری در شرکت‌های دات‌کام (که به دلیل دامنه سطح بالای آنلاین ".com" مورد استفاده توسط این شرکت‌ها به این نام خوانده می‌شدند) شاخص ترکیبی NASDAQ (COMP) را از ۷۵۱ در ژانویه ۱۹۹۵ به اوج ۵,۰۴۸.۶۲ در ۱۰ مارس ۲۰۰۰ رساند. اما این حباب در مارس ۲۰۰۰ ترکید و بسیاری از شرکت‌ها حتی نتوانستند به وعده‌های خود نزدیک شوند. در نتیجه، NASDAQ بین مارس ۲۰۰۰ و اکتبر ۲۰۰۲ بیش از ۷۵ درصد سقوط کرد و بیش از ۵ تریلیون دلار ارزش بازار را از بین برد.

در این مدت، چندین شرکت فناوری که بیشترین تبلیغات را داشتند، مانند Pets.com، 360networks و eToys.com اعلام ورشکستگی کردند. با این حال، برخی دیگر توانستند زنده بمانند و رشد چشمگیری داشته باشند و به یکی از بزرگترین شرکت‌های جهان تبدیل شوند، از جمله آمازون، eBay و سیسکو.

گسترش وب جهانی (WWW) در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰، دوران جدیدی از شرکت‌های مبتنی بر اینترنت را آغاز کرد که مشتاق بودند از موج تبلیغات و انتظاراتی که جهان آنلاین قرار بود ارائه دهد، بهره‌برداری کنند. در واقع، با توجه به اینکه اینترنت به طور گسترده به عنوان یکی از بزرگترین پیشرفت‌های فناوری آن زمان معرفی می‌شد، شاید جای تعجب نداشته باشد که بسیاری از شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران بخواهند از هیجانی که وجود داشت، بهره‌برداری کنند.

شاید بتوان گفت که این حباب با اولین عرضه عمومی سهام یک شرکت اینترنتی - توسعه‌دهنده مرورگر وب Netscape - آغاز شد که عرضه اولیه سهام (IPO) خود را در ۹ اوت ۱۹۹۵ انجام داد. این شرکت از جمله یک مرورگر وب جدید، یک زبان برنامه‌نویسی برای انیمیشن وب (JavaScript) و امکان ذخیره اطلاعات مرورگر خاص از طریق کوکی‌ها را ارائه می‌داد. اما با وجود اینکه Netscape با زیان کار می‌کرد و جریان درآمد قابل تشخیصی نداشت، به طور عمومی عرضه شد - و با موفقیت چشمگیری این کار را انجام داد. سهام با قیمت ۲۸ دلار در صبح روز عرضه فهرست شد، اما به زودی در همان روز به ۵۸.۲۵ دلار رسید، به این معنی که ارزش بازار آن از ۲.۵ میلیارد دلار فراتر رفت.

Netscape اولین IPO اینترنتی بود و از ۲۸ دلار در صبح روز عرضه به ۵۸.۲۵ دلار در همان روز رسید.

موفقیت IPO Netscape تأثیر زیادی در تشویق سایر بنیانگذاران استارتاپ‌های اینترنتی برای عرضه عمومی شرکت‌های خود داشت. و سرمایه‌گذاران هجوم آوردند تا نیازهای مالی آنها را برآورده کنند. در واقع، به زودی مشخص شد که هیاهوی کسب سود از این رونق اینترنتی ادراک شده به این معنی است که سرمایه‌گذاران تا حد زیادی اصول سنتی این شرکت‌های فناوری جدید، مانند نسبت قیمت به درآمد (P/E)، نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام (D/E) یا میزان جریان نقدی آزاد را نادیده می‌گیرند. در عوض، آنها بر عملکرد و پتانسیل رشد احتمالی، و همچنین آگاهی از برند و معیارهای ترافیک وب‌سایت شرط‌بندی می‌کردند. بسیاری از استارتاپ‌ها حتی مدل‌های تجاری تثبیت‌شده‌ای نداشتند و نمی‌توانستند تولید جریان نقدی را نشان دهند، به این معنی که سرمایه‌گذاری در آنها یک تلاش بسیار سفته‌بازانه بود که بیشتر بر اساس مدل‌های ارزیابی قوی نبود.

در نتیجه، بیشتر شرکت‌هایی که در طول دوره دات‌کام از طریق IPO سهام منتشر کردند، بیش از حد ارزش‌گذاری شدند. و این ارزش‌گذاری بیش از حد بود که در نهایت به یک حباب بزرگ از سهام دات‌کام منجر شد. در سال ۱۹۹۶، ۶۷۷ شرکت در ایالات متحده به طور عمومی عرضه شدند. این امر با ۴۷۴ مورد در سال ۱۹۹۷، ۲۸۱ مورد در سال ۱۹۹۸، ۴۷۶ مورد در سال ۱۹۹۹ و ۳۸۰ مورد در سال ۲۰۰۰ دنبال شد. و تا سال ۱۹۹۹، ۳۹ درصد از کل سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌خطر برای شرکت‌های اینترنتی بود. اما با ترکیدن حباب در سال ۲۰۰۰، تنها ۸۰ شرکت در سال ۲۰۰۱ به طور عمومی عرضه شدند. البته، برخی از شرکت‌های استارتاپی موفق شدند که در این دوره به طور عمومی عرضه شوند. اما موفقیت‌های آنها و ثروتی که بنیانگذاران آنها به دست آوردند، فقط هیجان دات‌کام را بیشتر کرد.

تا سال ۱۹۹۹، نسبت قیمت به درآمد (P/E) شاخص ترکیبی NASDAQ به طرز شگفت‌آوری از ۹۰ فراتر رفته بود. دان هیز، استراتژیست ارشد Wheat First Union (که اکنون به عنوان Wachovia Securities شناخته می‌شود) در آن زمان خاطرنشان کرد: «همانطور که می‌دانید، ما در مورد نسبت قیمت به درآمد بی‌سابقه S & P 500 که به ۳۲.۱۹ رسیده است، نگران بوده‌ایم. اما بر اساس محاسبات ما در این صبح، NASDAQ Composite این را بسیار ارزان جلوه می‌دهد. نسبت قیمت به درآمد محاسبه‌شده ما برای NASDAQ Composite برابر با ۹۰.۲ است. این یک اشتباه تایپی نیست.»

علاوه بر این، طبق دانشگاه فلوریدا، میانگین نسبت قیمت به فروش (P/S) شرکت‌هایی که در سال ۲۰۰۰ به طور عمومی عرضه شدند، به طرز باورنکردنی ۴۸.۹ بود. در واقع، بیشتر شرکت‌های دات‌کام با زیان خالص کار می‌کردند، مبالغ زیادی را صرف تبلیغات و آگاهی از برند می‌کردند و محصولات و خدمات خود را به صورت رایگان یا با تخفیف‌های قابل توجه ارائه می‌دادند، به این امید که رشد نهایی آنها را قادر سازد تا نرخ‌های سودآورتر را در آینده دریافت کنند.

این طرز فکر "رشد بر سود" همچنین منجر به این شد که تعدادی از شرکت‌های فناوری به طور بیش از حد و غیرمسئولانه بر روی لوکس‌های غیرضروری مانند تعطیلات کارکنان، امکانات تجاری پیشرفته و "جشن‌های دات‌کام" برای جشن گرفتن از راه‌اندازی محصولات و خدمات جدید هزینه کنند. الیور موتو، یکی از بنیانگذاران Epicentric، یک شرکت نرم‌افزاری زیرساخت پورتال که اکنون منحل شده است، و امروزه بنیانگذار Metablocks، در آن زمان گفت: «در ابتدا این رویدادها توجه تصمیم‌گیران - مطبوعات، سرمایه‌گذاران خطرپذیر و سایر سرمایه‌گذاران را به خود جلب می‌کردند. اما محبوبیت هجوم طلای اینترنت باعث شده است که این مهمانی‌ها از کنترل خارج شوند. این شرکت‌ها پول زیادی را صرف بازاریابی می‌کنند، اما در نهایت افرادی را به دست می‌آورند که فقط می‌خواهند به صورت رایگان غذا بخورند و بنوشند.»

اقدامات سیستم فدرال رزرو (فدرال رزرو) در اواسط دهه ۱۹۹۰ نیز نقش مهمی در تشدید جنون دات‌کام ایفا کرد، به ویژه با کاهش نرخ‌های بهره و در نتیجه تشویق به استقراض بیشتر توسط استارتاپ‌های فناوری، و همچنین کاهش قابل توجه نرخ‌های مالیات بر سود سرمایه. این امر فقط سرمایه‌گذاران خطرپذیر و سایر سرمایه‌گذاران را بیشتر تشویق کرد تا به طور آزادانه‌تری در این بخش رو به رشد سفته‌بازی کنند.

در روز جمعه، ۱۰ مارس ۲۰۰۰، شاخص ترکیبی NASDAQ به اوج ۵,۰۴۸.۶۲ رسید، اوجی که تا آوریل ۲۰۱۵ دوباره به آن دست نیافت. دوشنبه پس از آن با خبر ورود ژاپن به رکود آغاز شد. فروش گسترده جهانی که متعاقباً رخ داد، به طور خاص NASDAQ را تحت تأثیر قرار داد و در آن روز چهارمین بزرگترین زیان نقطه‌ای در تاریخ خود را متحمل شد.

مشخص شد که نگرش نسبت به سهام فناوری در حال تغییر اساسی است، زیرا سرمایه‌گذاران متوجه شدند که بیشتر استارتاپ‌های فناوری قادر به سودآوری در آینده نزدیک نیستند. بارونز یک هفته بعد نوشت: «رازی نیست که بیشتر شرکت‌های اینترنتی به سوزاندن پول ادامه می‌دهند. از شرکت‌های مورد بررسی پگاسوس، ۷۴ درصد جریان نقدی منفی داشتند. برای بسیاری، به نظر می‌رسد که امید چندانی به سودآوری در آینده نزدیک وجود ندارد. و فقط شرکت‌های کوچک نیستند که در حال اتمام پول نقد هستند. شاید یکی از شناخته‌شده‌ترین شرکت‌های فهرست ما، Amazon.com، تنها ۱۰ ماه پول نقد در صندوق خود داشت.»

NASDAQ سپس در هفته منتهی به ۱۴ آوریل بیش از ۲۵ درصد سقوط کرد که یک رکورد تمام دوران بود و به راحتی از کاهش ۱۹ درصدی که در هفته دوشنبه سیاه در اکتبر ۱۹۸۷ رخ داد، پیشی گرفت. و همانطور که تسهیل پولی در اواسط دهه ۱۹۹۰ از تشکیل حباب دات‌کام حمایت کرد، سفت‌سازی که در اوایل سال ۲۰۰۰ رخ داد نیز به ترکیدن حباب کمک کرد. تا ماه مه ۲۰۰۰، فدرال رزرو نرخ‌ها را در مدت ۱۰ ماه شش بار افزایش داده بود و نرخ وجوه فدرال معیار در ۶.۵ درصد قرار داشت که بالاترین سطح از ژانویه ۱۹۹۱ بود. نرخ تخفیف در ۶ درصد نیز بالاترین سطح از آگوست ۱۹۹۱ بود.

شاخص ترکیبی NASDAQ در سال ۲۰۰۰، ۴۰ درصد از ارزش خود را از دست داد. حملات به مرکز تجارت جهانی در سال بعد فقط باعث تشدید فروپاشی بازار شد، همانطور که رسوایی‌های مربوط به Enron یک ماه بعد، WorldCom در ژوئن سال بعد و Adelphia Communications Corporation در ژوئیه ۲۰۰۲ نیز این روند را تسریع کردند. در این مرحله، بیشتر سهام دات‌کام که به طور عمومی معامله می‌شدند، ورشکست شده بودند و اعتماد سرمایه‌گذاران به بخش دات‌کام به شدت آسیب دیده بود زیرا تریلیون‌ها دلار سرمایه از بین رفته بود.

Pets.com، که اغلب به عنوان نمونه‌ای از اینکه چگونه تب و تاب چقدر دیوانه‌وار شد، ذکر می‌شود، شاهد سقوط ارزش بازار خود از بیش از ۳۰۰ میلیون دلار به صفر در کمتر از یک سال بود. البته، همه شرکت‌های اینترنتی آن زمان ورشکست نشدند. قیمت سهام آمازون از اوج حباب حدود ۱۰۰ دلار به ۷ دلار پس از ترکیدن حباب کاهش یافت، قبل از اینکه به طور چشمگیری بهبود یابد و به عنوان یکی از داستان‌های موفقیت از این دوره ظهور کند. eBay، Salesforce و Priceline.com نیز به طور مشابه از این دوره جان سالم به در بردند تا از رشد شگفت‌انگیزی برخوردار شوند.

مشاهده بیشتر
در اینجا یک مستند PBS وجود دارد که در زمان حباب با کارگزاران و مدیران عامل شرکت‌های دات‌کام مصاحبه می‌کند.


حباب دات‌کام چه بود؟

حباب دات‌کام به افزایش سریع ارزش سهام شرکت‌های فناوری در ایالات متحده گفته می‌شود که در اواخر دهه 1990 و با سرمایه‌گذاری در شرکت‌های اینترنتی در طول بازار صعودی تقویت شد. ارزش بازارهای سهام در این دوره به طور تصاعدی رشد کرد، به طوری که شاخص نزدک که تحت سلطه فناوری بود، بین سال‌های 1995 و 2000 از کمتر از 1000 به بیش از 5000 رسید. اوضاع در سال 2000 شروع به تغییر کرد و حباب بین سال‌های 2001 و 2002 ترکید و سهام وارد بازار نزولی شد.12

فروپاشی پس از آن باعث شد شاخص نزدک که بین سال‌های 1995 و 2000 پنج برابر افزایش یافته بود، از اوج 5048.62 در 10 مارس 2000 به 1139.90 در 4 اکتبر 2002 سقوط کند، که معادل 76.81 درصد کاهش بود. تا پایان سال 2001، بیشتر سهام شرکت‌های دات‌کام ورشکست شدند. حتی قیمت سهام شرکت‌های بزرگ فناوری مانند سیسکو، اینتل و اوراکل بیش از 80 درصد از ارزش خود را از دست دادند. 15 سال طول کشید تا نزدک به اوج خود بازگردد، که در 24 آوریل 2015 به آن دست یافت.13

نکات کلیدی

حباب دات‌کام به افزایش سریع ارزش سهام شرکت‌های فناوری در ایالات متحده گفته می‌شود که در اواخر دهه 1990 و با سرمایه‌گذاری در شرکت‌های اینترنتی تقویت شد.
ارزش بازارهای سهام در طول حباب دات‌کام به طور تصاعدی رشد کرد، به طوری که نزدک بین سال‌های 1995 و 2000 از کمتر از 1000 به بیش از 5000 رسید.
پس از ترکیدن حباب در سال 2001، سهام وارد بازار نزولی شد.
نزدک که بین سال‌های 1995 و 2000 پنج برابر افزایش یافته بود، شاهد کاهش تقریباً 77 درصدی شد که منجر به از دست رفتن میلیاردها دلار شد.
این حباب همچنین باعث ورشکستگی چندین شرکت اینترنتی شد.

درک حباب دات‌کام

حباب دات‌کام که به عنوان حباب اینترنت نیز شناخته می‌شود، ناشی از ترکیبی از سرمایه‌گذاری‌های سفته‌بازانه یا مبتنی بر مد، فراوانی سرمایه‌گذاری خطرپذیر برای استارت‌آپ‌ها و ناتوانی شرکت‌های دات‌کام در کسب سود بود. سرمایه‌گذاران در دهه 1990 پول خود را در استارت‌آپ‌های اینترنتی سرمایه‌گذاری کردند به این امید که روزی سودآور شوند. بسیاری از سرمایه‌گذاران و سرمایه‌گذاران خطرپذیر رویکرد محتاطانه را رها کردند زیرا از دست دادن فرصت بهره‌برداری از رشد استفاده از اینترنت می‌ترسیدند.

با تزریق پول به این بخش از سوی بازارهای سرمایه، استارت‌آپ‌ها در یک رقابت برای بزرگ شدن سریع قرار گرفتند. شرکت‌هایی که هیچ فناوری اختصاصی نداشتند، مسئولیت مالی را کنار گذاشتند. آنها ثروت عظیمی را صرف بازاریابی کردند تا برندهایی ایجاد کنند که آنها را از رقبا متمایز کند. برخی از استارت‌آپ‌ها تا 90 درصد از بودجه خود را صرف تبلیغات می‌کردند.

حباب‌های سفته‌بازانه به طور بدنامی در حین وقوع تشخیص داده نمی‌شوند، اما پس از ترکیدن واضح به نظر می‌رسند.

مقادیر بی‌سابقه‌ای از سرمایه از سال 1997 به سمت نزدک سرازیر شد. تا سال 1999، 39 درصد از کل سرمایه‌گذاری‌های خطرپذیر به شرکت‌های اینترنتی اختصاص یافت. در آن سال، بیشتر از 457 عرضه اولیه سهام (IPO) مربوط به شرکت‌های اینترنتی بود که 91 مورد آن در سه ماهه اول سال 2000 انجام شد. نقطه اوج، ادغام بزرگ AOL Time Warner در ژانویه 2000 بود که به بزرگترین شکست ادغام در تاریخ تبدیل شد.45

در نهایت حباب ترکید و بسیاری از سرمایه‌گذاران با زیان‌های سنگین و چندین شرکت اینترنتی ورشکست مواجه شدند. شرکت‌هایی که به طور معروف از این حباب جان سالم به در بردند عبارتند از آمازون، ای‌بی و پرایس‌لاین.

حباب دات‌کام تنها یکی از چندین حباب دارایی است که در طول قرن‌های گذشته ظاهر شده است.

چگونه حباب دات‌کام ترکید؟

دهه 1990 دوره‌ای از پیشرفت سریع فناوری در بسیاری از زمینه‌ها بود. اما تجاری‌سازی اینترنت بود که منجر به بزرگترین گسترش رشد سرمایه در کشور شد. اگرچه پیشگامان فناوری پیشرفته مانند اینتل، سیسکو و اوراکل، رشد ارگانیک را در بخش فناوری هدایت می‌کردند، اما شرکت‌های نوپای دات‌کام بودند که از سال 1995، افزایش بازار سهام را تقویت کردند.

حباب شکل گرفته در پنج سال بعد با پول ارزان، سرمایه آسان، اعتماد بیش از حد به بازار و سفته‌بازی محض تغذیه شد. سرمایه‌گذاران خطرپذیر که مشتاق یافتن امتیاز بزرگ بعدی بودند، آزادانه در هر شرکتی که پس از نام آن ".com" وجود داشت، سرمایه‌گذاری می‌کردند. ارزیابی‌ها بر اساس درآمد و سودهایی بود که اگر مدل کسب و کار واقعاً کار می‌کرد، در طی چند سال آینده اتفاق می‌افتاد و سرمایه‌گذاران بیش از حد مایل به نادیده گرفتن اصول سنتی بودند.

شرکت‌هایی که هنوز درآمد، سود و در برخی موارد، محصول نهایی تولید نکرده بودند، با IPOهایی وارد بازار شدند که قیمت سهام آنها در یک روز سه و چهار برابر می‌شد و یک تب خرید برای سرمایه‌گذاران ایجاد می‌کرد.

شاخص نزدک در 10 مارس 2000 به 5048 رسید - تقریباً دو برابر سال قبل. چندین شرکت پیشرو در فناوری پیشرفته مانند دل و سیسکو، هنگامی که بازار به اوج خود رسید، سفارشات فروش عظیمی برای سهام خود قرار دادند و باعث ایجاد وحشت در میان سرمایه‌گذاران شد. در عرض چند هفته، بازار سهام 10 درصد از ارزش خود را از دست داد.13

همزمان با کاهش سرمایه گذاری، نبض حیات شرکت‌های دات‌کام که با کمبود نقدینگی مواجه بودند نیز خشک شد. شرکت‌های دات‌کام که به ارزش بازار صدها میلیون دلار رسیده بودند، در عرض چند ماه بی‌ارزش شدند. تا پایان سال 2001، اکثریت شرکت‌های دات‌کام که به طور عمومی معامله می‌شدند، ورشکست شدند و تریلیون‌ها دلار سرمایه سرمایه‌گذاری از بین رفت.1

حباب دات‌کام چه مدت طول کشید؟

حباب دات‌کام حدود دو سال بین سال‌های 1998 و 2000 به طول انجامید. دوره بین سال‌های 1995 و 1997 به عنوان دوره پیش از حباب در نظر گرفته می‌شود که در آن اوضاع در این صنعت شروع به گرم شدن کرد.

چرا حباب دات‌کام ترکید؟

حباب دات‌کام زمانی ترکید که سرمایه شروع به خشک شدن کرد. در سال‌های منتهی به حباب، نرخ‌های بهره پایین رکوردی، پذیرش اینترنت و علاقه به شرکت‌های فناوری به جریان آزاد سرمایه، به ویژه به شرکت‌های نوپایی که سابقه موفقیتی نداشتند، اجازه داد. ارزیابی‌ها افزایش یافت و در نهایت پول تمام شد. این امر منجر به فروپاشی شرکت‌هایی شد که بسیاری از آنها حتی طرح کسب و کار یا محصولی نداشتند و باعث سقوط بازار شد.

چه چیزی باعث سقوط دات‌کام شد؟

سقوط دات‌کام ناشی از افزایش و سقوط سهام فناوری بود. رشد اینترنت باعث ایجاد هیجان در میان سرمایه‌گذاران شد که به سرعت پول خود را در شرکت‌های نوپا سرمایه‌گذاری کردند. این شرکت‌ها توانستند بدون طرح کسب و کار، محصول یا سابقه سودآوری، پول کافی برای عرضه عمومی جمع‌آوری کنند. این شرکت‌ها به سرعت پول خود را تمام کردند که باعث ورشکستگی آنها شد.

چه چیزی باعث سقوط بازار سهام در سال 2000 شد؟

سقوط بازار سهام در سال 2000 نتیجه مستقیم ترکیدن حباب دات‌کام بود. این حباب زمانی ترکید که اکثریت استارت‌آپ‌های فناوری که پول جمع‌آوری کرده و به طور عمومی عرضه شده بودند، هنگامی که سرمایه تمام شد، ورشکست شدند.

نتیجه‌گیری

هنگامی که اینترنت در دهه 1990 به اوج خود رسید، بسیاری از استارت‌آپ‌ها برای استفاده از فناوری جدید راه‌اندازی شدند. این شرکت‌ها با سود کمی یا بدون سود، ارزش بالایی داشتند و سوار موج و تبلیغات فناوری جدید شدند. یک بازار سهام پر رونق در دهه 1990 آنها را با سرمایه ارزان تأمین مالی کرد. هنگامی که پول تمام شد و این شرکت‌ها سود خودکفایی برای ادامه فعالیت نداشتند، سقوط نهایی فرا رسید. برای برخی شرکت‌ها، یک دوره کوتاه تثبیت و افزایش قیمت وجود داشت، اما این دوره‌ها کوتاه مدت بودند. بیشتر این شرکت‌ها ورشکست شدند.


به قلم کیم فرانک-فولستاد · ۲۲ ژوئن ۲۰۲۳ · ۸ دقیقه مطالعه
ما اینجا هستیم تا به شما کمک کنیم! در وهله اول، SoFi Learn تلاش می‌کند تا منبعی مفید برای شما در طول سفر مالی‌تان باشد. بیشتر بخوانید ما محتوایی را توسعه می‌دهیم که طیف گسترده‌ای از موضوعات مالی را پوشش می‌دهد. گاهی اوقات، این محتوا ممکن است شامل اطلاعاتی در مورد محصولاتی، ویژگی‌هایی یا خدماتی باشد که SoFi ارائه نمی‌دهد. هدف ما تجزیه و تحلیل مفاهیم پیچیده، اطلاع‌رسانی در مورد آخرین روندها و به‌روز نگه داشتن شما در مورد مواردی است که می‌توانید از آن‌ها برای بهبود وضعیت مالی خود استفاده کنید. کمتر بخوانید

اگر امسال با حس دژاوو شاهد نوسانات سهام فناوری بوده‌اید، تنها نیستید.
رسانه‌هایی که بازار را زیر نظر دارند، شباهت‌های قوی بین بخش فناوری امروز و آنچه در زمان ترکیدن حباب دات‌کام در سال ۲۰۰۰ رخ داد، اشاره کرده‌اند. و این شباهت‌ها - افزایش ارزش سهام، افزایش عرضه اولیه سهام (IPO) و تمرکز بر تبلیغات به جای اصول اولیه - باعث شده است برخی از کارشناسان فکر کنند که آیا تاریخ در حال تکرار است یا خیر.
اگر شما - یا والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ‌هایتان - از سقوط دات‌کام در سال ۲۰۰۰ آسیب دیده‌اید، ممکن است بپرسید که آیا کاری وجود دارد که بتوانید برای محافظت از سبد سهام خود این بار انجام دهید.
در اینجا پنج درس از حباب دات‌کام و بحران مالی پس از آن آورده شده است.

علت ایجاد حباب دات‌کام چه بود و چرا ترکید؟
در اواسط دهه ۱۹۹۰، سرمایه‌گذاران عاشق همه چیز مرتبط با اینترنت شدند. سهام شرکت‌های دات‌کام و سایر شرکت‌های فناوری به اوج رسید. تعداد IPOهای فناوری افزایش یافت. یک شرکت، theGlobe.com Inc.، در اولین روز معاملات خود در نوامبر ۱۹۹۸، ۶۰۶ درصد افزایش یافت.
سرمایه‌گذاران خطرپذیر پول زیادی را در استارت‌آپ‌های فناوری و اینترنتی سرمایه‌گذاری کردند. و سرمایه‌گذاران مشتاق - که اغلب به جای اصول اولیه توسط تبلیغات جذب می‌شدند - به خرید سهام شرکت‌هایی با چالش‌های قابل توجه ادامه دادند و به آن‌ها اعتماد داشتند که بعداً به موفقیت بزرگی دست یابند.
اما این اتفاق نیفتاد. بسیاری از این شرکت‌های جدید و هیجان‌انگیز با سهامی که به طور خوش‌بینانه ارزش‌گذاری شده بودند، سودآور نبودند. و با اتمام پول شرکت‌ها و خشک شدن منابع جدید سرمایه، تبلیغات به سرخوردگی تبدیل شد. افراد داخلی و سرمایه‌گذاران آگاه‌تر شروع به فروش سهام کردند. و سرمایه‌گذاران عادی، بسیاری از کسانی که دیرتر از سرمایه‌گذاران باهوش وارد شده بودند، متحمل ضرر شدند.
شاخص فناوری‌محور Nasdaq از کمتر از ۱۰۰۰ به بالای ۵۰۰۰ بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، این شاخص از اوج ۵۰۴۸.۶۲ در ۱۰ مارس ۲۰۰۰ به ۱۱۳۹.۹۰ در ۴ اکتبر ۲۰۰۲ سقوط کرد. بسیاری از شرکت‌های دات‌کام محبوب (از جمله Kozmo.com، eToys.com و Excite) ورشکست شدند. سهام وارد بازار نزولی شد. و Nasdaq تا سال ۲۰۱۵ به اوج خود بازنگشت.

سرمایه‌گذاران امروز چه درس‌هایی می‌توانند از گذشته بگیرند؟
هر سرمایه‌گذاری دارای ریسک است - و نوسانات سهام به طور کلی بیشتر از سایر طبقات دارایی مانند اوراق قرضه یا سپرده‌های بانکی شناخته شده است. اما استراتژی‌هایی وجود دارد که می‌تواند به سرمایه‌گذاران کمک کند تا این ریسک را مدیریت کنند. در اینجا چند درس آورده شده است:

۱. تنوع‌بخشی مهم است
یکی از استراتژی‌های شناخته‌شده برای محافظت از یک سبد سهام، تنوع‌بخشی به بخش‌ها و طبقات دارایی مختلف است. به عبارت دیگر، همه تخم‌مرغ‌های خود را در یک سبد نگذارید.
ممکن است وسوسه‌انگیز باشد که تمام سرمایه خود را در آخرین سهام داغ سرمایه‌گذاری کنید، یا در بخشی سرمایه‌گذاری کنید که به آن علاقه دارید یا فکر می‌کنید در مورد آن اطلاعاتی دارید. اما اگر آن سهام یا بخش سقوط کند، مانند فناوری در سال ۲۰۰۰، ممکن است ضرر بزرگی متحمل شوید.
تخصیص دارایی‌ها می‌تواند آسیب‌پذیری شما را کاهش دهد زیرا پول شما در حوزه‌هایی توزیع می‌شود که احتمالاً به یک رویداد به یک شکل واکنش نشان نمی‌دهند.
تنوع‌بخشی به سبد سهام شما لزوماً سود تضمین نمی‌کند یا از ضرر محافظت نمی‌کند. و ممکن است نتوانید در مورد موفقیت بزرگ خود صحبت کنید. با این حال، در طول زمان و با ورود مداوم پول به حساب خود، احتمالاً فرصتی برای رشد سبد سهام خود در حالی که کمترین تکان‌های ناخوشایند را تجربه می‌کنید، خواهید داشت.

۲. نادیده گرفتن اصول اولیه سرمایه‌گذاری می‌تواند عواقبی داشته باشد
حتی زمانی که بازار سهام در سال ۲۰۰۰ شروع به سقوط کرد، سرمایه‌گذاران فردی - که در تب و تاب کسب ثروت گرفتار شده بودند - به ریختن پول در صندوق‌های سهام ادامه دادند. و بسیاری از آن‌ها تکالیف خود را انجام ندادند و سهامی را که می‌خریدند تحقیق نکردند.
قیمت‌ها همیشه عملکرد واقعی کسب و کار را منعکس نمی‌کردند. بیشتر شرکت‌های جدیدی که به تازگی وارد بازار شده بودند سودآور نبودند، اما سرمایه‌گذاران اصول اولیه ضعیف و هشدارهای فزاینده در مورد قیمت‌های بیش از حد را نادیده گرفتند. در سخنرانی دسامبر ۱۹۹۶، آلن گرینسپن، رئیس وقت فدرال رزرو، هشدار داد که "شوق غیرمنطقی" می‌تواند "ارزش دارایی‌ها را به طور نامعقول افزایش دهد." با این حال، این رفتار سال‌ها ادامه یافت.
وقتی گرینسپن در بهار سال ۲۰۰۰ سیاست پولی ایالات متحده را سخت‌تر کرد، واکنش سریع بود. بدون سرمایه‌ای که برای ادامه رشد نیاز داشتند، شرکت‌ها شروع به شکست کردند. حباب ترکید و بازار نزولی به دنبال آن آمد.
از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰، سهام Priceline Inc.، سایت رزرو سفر با قیمت پیشنهادی، ۹۸ درصد سقوط کرد. فقط چند ماه پس از IPO خود در سال ۲۰۰۰، عروسک جورابی بازیگوش Pets.com ساکت شد زیرا شرکت ورشکست شد و دارایی‌های خود را فروخت. حتی سهام Amazon.com نیز آسیب دید و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱، ۹۰ درصد از ارزش خود را از دست داد.
و فقط معامله‌گران روزانه نبودند که پول خود را از دست می‌دادند. مطالعه‌ای توسط Vanguard نشان داد که تا پایان سال ۲۰۰۲، ۷۰ درصد از حساب‌های بازنشستگی ۴۰۱(k) حداقل یک‌پنجم از ارزش خود را از دست داده بودند و ۴۵ درصد بیش از یک‌پنجم از ارزش خود را از دست داده بودند.

ارزش‌گذاری سهام
راه‌های مختلفی برای تجزیه و تحلیل سهامی که به آن علاقه دارید وجود دارد - با تجزیه و تحلیل فنی، کمی و کیفی و با پرسیدن سوالاتی در مورد پرچم‌های قرمز. این می‌تواند به تعیین اینکه آیا یک شرکت کم‌ارزش است یا بیش از حد ارزش‌گذاری شده است کمک کند.
حتی اگر با کاری که یک شرکت انجام می‌دهد و محصولات و خدماتی که ارائه می‌دهد آشنا هستید، نگاه عمیق‌تر می‌تواند مفید باشد. اگر وقت انجام تحقیقات لازم - نگاهی به نسبت قیمت به درآمد، مدل‌های تجاری و روندهای صنعت - را ندارید، ممکن است بخواهید با یک متخصص کار کنید که می‌تواند به شما در درک مزایا و معایب سرمایه‌گذاری در مشاغل خاص کمک کند.

۳. مومنتوم فریبنده است
معامله مومنتوم در صورت انجام درست می‌تواند در مدت زمان نسبتاً کوتاهی سودآور باشد - و معامله‌گران مومنتوم موفق می‌توانند سود هفتگی یا روزانه کسب کنند. اما برای ورود، کسب سود و خروج به نظم نیاز دارد.
سهام فناوری در اواخر دهه ۱۹۹۰ افزایش یافت زیرا اینترنت جدید بود و همه می‌خواستند بخشی از چیز بزرگ بعدی باشند. اما وقتی واقعیت این بود که برخی از این دات‌کام‌های دوست‌داشتنی قرار نیست موفق شوند و برخی دیگر سال‌ها طول می‌کشد تا سودآور شوند، مومنتوم از بین رفت. سرمایه‌گذارانی که دیر وارد شدند یا بیش از حد صبر کردند - به دلیل طمع، وحشت یا سرسختی - دست خالی ماندند.
شناسایی یک حباب بالقوه به اندازه کافی دشوار است و فقط اولین قدم در اجتناب از عواقب آن در صورت ترکیدن است. تعیین زمان ترکیدن آن می‌تواند بسیار چالش‌برانگیزتر باشد. اگر استراتژی‌های معاملات روزانه و سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت برای شما جذاب است، ممکن است بخواهید به روندها و غرایز خود توجه کنید و زمانی که به شما می‌گویند، خارج شوید.

۴. تاریخ ممکن است تکرار شود، اما کپی نمی‌کند
مطمئناً، شباهت‌هایی بین آنچه در بخش فناوری امروز می‌گذرد و حباب دات‌کام که در سال ۲۰۰۰ ترکید وجود دارد. اما شرایط دقیقاً یکسان نیست.
از یک طرف، سرمایه‌گذاران امروز ممکن است درک بهتری از اینترنت و مدت زمانی که توسعه یک ایده یا شرکت جدید طول می‌کشد داشته باشند. برخی از ارزش‌گذاری‌های سهام امروز، در واقع کشیده شده‌اند اما به اندازه حباب دات‌کام کشیده نشده‌اند.
و اگرچه بهبود قوی از رکود کووید-۱۹ می‌تواند فدرال رزرو را وادار کند تا در آینده اوضاع را خنک کند، جروم پاول، رئیس فدرال رزرو، گفته است که بانک مرکزی عجله‌ای برای افزایش نرخ بهره کوتاه مدت معیار یا کاهش ۱۲۰ میلیارد دلار پرداخت ماهانه اوراق قرضه خود برای تحریک اقتصاد ندارد.
بنابراین، در حالی که نگاه کردن به رویدادهای گذشته برای بینش سرمایه‌گذاری می‌تواند مفید باشد، مهم است که قیمت سهام را در چارچوب اقتصاد فعلی نیز در نظر بگیرید.

۵. شما همیشه نمی‌توانید یک نزول را پیش‌بینی کنید، اما می‌توانید برای آن آماده شوید
فروپاشی بازار سهام دات‌کام برخی از سرمایه‌گذاران را به شدت تحت تأثیر قرار داد - به حدی که بسیاری از آن‌ها از بازار سهام دست کشیدند.
این غیرمعمول نیست. تصمیمات سرمایه‌گذاران اغلب توسط احساسات بر منطق هدایت می‌شود. اما نتیجه این بود که این سرمایه‌گذاران خشمگین و ترسو از یک بازار صعودی ۱۱ ساله جا ماندند. شما مجبور نیستید هر حباب دارایی یا نزول بازار را به عنوان سیگنالی برای فرار از تپه‌ها ببینید. همچنین، اگر کاهش بازار با یک رالی دنبال شود، ممکن است از دست بدهید.
یک استراتژی - همراه با تنوع‌بخشی به سبد سهام خود - می‌تواند این باشد که درصد کمی از پول نقد را در حساب سرمایه‌گذاری یا پس‌انداز خود نگه دارید. به این ترتیب حداقل بخشی از پول خود را محافظت کرده‌اید و برای استفاده از فرصت‌ها و معاملات جدیدی که ممکن است در صورت سقوط بازار سهام ایجاد شود، آماده خواهید بود.
سرمایه‌گذاران همچنین باید واقعاً اصول اولیه یک شرکت را بررسی کنند. آیا یک کسب و کار منطقی است؟ آیا به نظر می‌رسد که می‌توانند فروش خود را افزایش دهند و هزینه‌ها را پایین نگه دارند؟ رقبای چه کسانی هستند؟ آیا به مدیرعامل و مدیریت اعتماد دارید؟ پس از تحقیقات عمیق در این موضوعات، اگر شرکت هنوز برای شما جذاب است، ممکن است منطقی باشد که حداقل بخشی از سهام را نگه دارید.
اگر یک سرمایه‌گذار بلندمدت هستید که سهام شرکت‌های قوی و سالم را خریداری کرده‌اید، این سهام احتمالاً بهبود می‌یابد. اما این فرآیندی بسیار دشوار است که حتی سرمایه‌گذاران باتجربه نیز ممکن است در آن اشتباه کنند.

نتیجه‌گیری
حباب‌های دارایی مانند حباب دات‌کام می‌توانند علل مختلفی داشته باشند، اما چیزی که معمولاً در آن‌ها مشترک است این است که اشتیاق بیش از حد سرمایه‌گذاران باعث می‌شود آن‌ها احتیاط را کنار بگذارند.
در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، این "شوق غیرمنطقی" باعث شد سرمایه‌گذاران سهام بیش از حد گران‌قیمت شرکت‌های اینترنتی را با این انتظار که نمی‌توانند ببازند، خریداری کنند. و وقتی باختند، تب دات‌کام به یک سقوط دات‌کام تبدیل شد. سرمایه‌گذارانی که فکر می‌کردند بخشی از چیز بزرگ بعدی را دارند، پول خود را از دست دادند.
آیا می‌تواند دوباره اتفاق بیفتد؟ متأسفانه، واقعاً نمی‌توان دانست که یک حباب دارایی چه زمانی خواهد ترکید یا عواقب آن چقدر شدید خواهد بود. اما یک سبد سهام متنوع می‌تواند محافظتی را ارائه دهد. همچنین، توجه به اصول اولیه سرمایه‌گذاری و انجام تحقیقات قبل از سرمایه‌گذاری در یک سهام خاص می‌تواند کمک کند. و درخواست کمک هرگز ضرر ندارد.
با یک حساب کارگزاری آنلاین SoFi Invest، سرمایه‌گذاران می‌توانند سبد سهام خود را با سرمایه‌گذاری در سهام، ETF یا سهام جزئی به نام سهام کسری متنوع کنند. سرمایه‌گذاران خودگردان می‌توانند در پلتفرم سرمایه‌گذاری فعال معامله کنند. سرمایه‌گذارانی که رویکردی عملی‌تر ترجیح می‌دهند می‌توانند سبد سهام خود را با سرمایه‌گذاری خودکار مدیریت کنند. و اعضا می‌توانند برای کمک به منابع آموزشی SoFi و مشاوران حرفه‌ای تکیه کنند.

امروز SoFi Invest را بررسی کنید.

SoFi Invest®
سرمایه‌گذاری‌ها بیمه FDIC نیستند • توسط بانک تضمین نمی‌شوند • ممکن است ارزش خود را از دست بدهند
SoFi Invest شامل دو شرکت متمایز است که محصولات و خدمات مختلفی را به سرمایه‌گذاران همانطور که در زیر توضیح داده شده است ارائه می‌دهند: حساب‌های مشتریان فردی ممکن است مشمول شرایط قابل اجرا به یک یا چند مورد از این پلتفرم‌ها باشد.
۱) سرمایه‌گذاری خودکار و خدمات مشاوره توسط SoFi Wealth LLC، یک مشاور سرمایه‌گذاری ثبت شده SEC ("SoFi Wealth") ارائه می‌شود. خدمات کارگزاری به SoFi Wealth LLC توسط SoFi Securities LLC ارائه می‌شود.
۲) سرمایه‌گذاری فعال و خدمات کارگزاری توسط SoFi Securities LLC، عضو FINRA (www.finra.org)/SIPC(www.sipc.org) ارائه می‌شود. پاکسازی و نگهداری تمام اوراق بهادار توسط APEX Clearing Corporation انجام می‌شود.
برای افشای اضافی مربوط به پلتفرم‌های SoFi Invest که در بالا توضیح داده شده است، لطفاً از SoFi.com/legal دیدن کنید.
نمایندگان مشاور سرمایه‌گذاری SoFi Wealth، یا نمایندگان ثبت‌نام‌شده SoFi Securities برای فروش هر محصول یا خدماتی که از طریق هر پلتفرم SoFi Invest فروخته می‌شود، غرامت دریافت نمی‌کنند. ذکر نام تجاری شخص ثالث: هیچ یک از نام تجاری، محصولات یا شرکت‌های ذکر شده با SoFi مرتبط نیستند و این مقاله را تأیید یا حمایت نمی‌کنند. علائم تجاری شخص ثالث که در اینجا ذکر شده است، متعلق به صاحبان مربوطه است. ریسک سرمایه‌گذاری: تنوع‌بخشی می‌تواند به کاهش برخی از ریسک‌های سرمایه‌گذاری کمک کند. این نمی‌تواند سود را تضمین کند یا به طور کامل در یک بازار نزولی محافظت کند. سهام جزئی
سهام جزئی نام تجاری برنامه معاملات کسری ارائه شده توسط SoFi Securities LLC است. هنگام انجام یک معامله کسری، به SoFi Securities اختیار می‌دهید تا زمان و قیمت معامله را تعیین کند. معاملات کسری در پنجره معاملاتی بعدی ما انجام می‌شود که ممکن است چند ساعت یا چند روز پس از قرار دادن سفارش باشد. قیمت اجرا ممکن است بالاتر یا پایین‌تر از زمانی باشد که سفارش داده شده است.
SOIN0523089


چگونه دوران ممنوعیت، جرایم سازمان‌یافته را تحریک کرد؟

جرایم سازمان‌یافته یک جای خالی را پر می‌کنند. در دوران ممنوعیت، تقاضا برای الکل وجود داشت. تمام کاری که جرایم سازمان‌یافته انجام داد، پر کردن این جای خالی بود، با تأمین نیاز افرادی که می‌خواستند با دادن الکل به آن‌ها، خواسته‌هایشان برآورده شود. از آنجایی که فروش الکل غیرقانونی بود، جرایم سازمان‌یافته این کار را برخلاف قوانین انجام می‌داد، سود هنگفتی به دست می‌آورد و از یک جرم به جرم دیگر و سپس به جرم دیگری گسترش می‌یافت.

ابتدا الکل غیرقانونی، سپس فحشا، سپس مواد مخدر و سپس قمار. این روند ادامه داشت. همچنین، با رشد اندازه و دامنه نفوذ آن، از یک کشور به کشورهای دیگر گسترش یافت. به دلیل آنچه در دوران ممنوعیت آغاز شد، اکنون سازمان‌های جنایی بین‌المللی و اینترپل را داریم. بنابراین، دوران ممنوعیت منجر به افزایش جرم و جنایت، فعالیت‌های مجرمانه و همچنین پلیس و تکنیک‌های پلیسی شد.

همانطور که به اصطلاح «جنگ با مواد مخدر» نیز انجام می‌دهد. غیرقانونی کردن فروش یک ماده مخدر اساساً به این معنی است که به صورت غیرقانونی فروخته خواهد شد. و مواد مخدر تجارت بزرگی است. الکل در دهه 1920 نیز همینطور بود.

بعد از پایان دوران ممنوعیت، چه اتفاقی برای مافیا و گروه‌های بزرگ جنایی سازمان‌یافته افتاد؟

مافیا و گروه‌های بزرگ جنایی سازمان‌یافته تنوع‌بخشی را تمرین کردند. برخی از افراد یا گروه‌هایی که پول نقد زیادی داشتند، به شدت وارد رباخواری شدند. برخی به عنوان شرکای ساکت در توزیع‌کنندگان/تقطیرکنندگان قانونی الکل باقی ماندند. برخی با هر دو پا وارد جنبش رو به رشد اتحادیه‌ها شدند. برخی دیگر به اخاذی از اتحادیه‌ها و مشاغل ادامه دادند. برخی دیگر بر قمار و شرط‌بندی متمرکز شدند. برخی واقعاً در تجارت تأمین رستوران یا توزیع‌کننده مواد غذایی پول خوبی به دست آوردند. برخی دیگر در کنار آب درآمد کسب کردند. برخی دیگر مسیرهای حمل و نقل خاصی را تحت سلطه خود درآوردند.

به طور کلی، آن‌ها به هر وسیله‌ای که لازم باشد - با خشونت یا بدون خشونت، قانونی یا غیرقانونی - به دنبال کسب درآمد بودند.

به دلیل سودآوری شدید تولید/دم کردن/تقطیر نوشیدنی‌های الکلی از مواد ارزان قیمت...یعنی هر جنایتکار سازمان‌یافته‌ای دوست داشت بخشی از تولید و حمل و نقل و توزیع این نوشیدنی‌ها باشد، زیرا تقاضا زیاد بود.

بنابراین، می‌پرسیم..چه چیزی این تقاضا را تا این حد بالا برد؟

خود ممنوعیت این کار را انجام داد، زیرا مافیا بدون غیرقانونی بودن تولید نوشیدنی‌های الکلی، که بسیاری از این مایعات نیز در وان حمام تولید می‌شدند، نمی‌توانست این همه پول به دست آورد.

من همچنین معتقدم که تولید الکل در دوران ممنوعیت سودآورترین اما بسیار مرگبار بود، زیرا حداقل 1000 نفر از اراذل و اوباش و همکارانشان نیز در 13 سالی که ممنوعیت برقرار بود، کشته شدند.

مانند قانونی کردن مت‌آمفتامین، کوکائین، هروئین و غیره، قیمت‌ها کاهش می‌یابد و کارتل‌ها سود بسیار کمی به دست می‌آورند.


ممنوعیت سراسری الکل (1920–1933) — «آزمایش نجیب» — برای کاهش جرم و فساد، حل مشکلات اجتماعی، کاهش بار مالیاتی ناشی از زندان‌ها و خانه‌های بدبخت، و بهبود بهداشت و نظافت در آمریکا انجام شد. نتایج این آزمایش به وضوح نشان می‌دهد که در تمام زمینه‌ها یک شکست فاجعه‌بار بود. شواهد، نظریه اقتصادی سالم را تایید می‌کند که پیش‌بینی می‌کند ممنوعیت مبادلات سودمند محکوم به شکست است. درس‌های حاصل از ممنوعیت هنوز هم امروز مهم هستند. آنها نه تنها به بحث در مورد جنگ با مواد مخدر بلکه به تلاش‌های فزاینده برای کاهش شدید دسترسی به الکل و تنباکو و همچنین به مسائلی مانند سانسور و ممنوعیت معاملات داخلی، سقط جنین و قمار اعمال می‌شوند.
اگرچه مصرف الکل در ابتدای ممنوعیت کاهش یافت، اما بعداً افزایش یافت. الکل مصرف خطرناک‌تر شد؛ جرم و جنایت افزایش یافت و «سازماندهی» شد؛ سیستم‌های دادگاه و زندان تا آستانه فروپاشی کشیده شدند؛ و فساد مقامات دولتی فراگیر شد. هیچ دستاورد قابل اندازه‌گیری در بهره‌وری یا کاهش غیبت از کار حاصل نشد. ممنوعیت یک منبع قابل توجه درآمد مالیاتی را از بین برد و هزینه‌های دولت را به شدت افزایش داد. این امر باعث شد بسیاری از مصرف‌کنندگان به افیون، ماری‌جوانا، داروهای گیاهی، کوکائین و سایر مواد خطرناکی روی آورند که احتمالاً در صورت عدم وجود ممنوعیت با آنها مواجه نمی‌شدند.
این نتایج از منابع مختلف مستند شده‌اند که به‌طور طعنه‌آمیزی، بیشتر آنها کار حامیان ممنوعیت است — اکثر اقتصاددانان و دانشمندان اجتماعی از آن حمایت می‌کردند. یافته‌های آنها استدلال علیه ممنوعیت را بسیار قوی‌تر می‌کند.
قانون آهنین ممنوعیت
به گفته حامیان آن، تمام مزایای پیشنهادی ممنوعیت به کاهش میزان الکل مصرفی وابسته بود یا تابعی از آن بود. در نگاه اول، شواهد نشان می‌دهد که میزان مصرف واقعاً کاهش یافته است. این موضوع برای یک اقتصاددان تعجب‌آور نخواهد بود: دشوارتر کردن تامین یک محصول، قیمت آن را افزایش می‌دهد و میزان مصرف کمتر از آنچه در غیر این صورت بود خواهد بود.
دو اقتصاددان برجسته آمریکایی، ایروینگ فیشر و کلارک واربرتون، شواهدی مبنی بر کاهش مصرف ارائه می‌دهند. باید توجه داشت که مصرف سرانه سالانه و درصد درآمد سرانه سالانه صرف شده برای الکل قبل از ممنوعیت به طور پیوسته در حال کاهش بود و هزینه‌های سالانه برای الکل در طول ممنوعیت بیشتر از قبل از ممنوعیت بود.
کاهش در میزان مصرف حداقل به چهار نکته نیاز دارد — نکاتی که هر ارزشی را که یک ممنوع‌کننده ممکن است برای کاهش مصرف ادعا کند، تضعیف می‌کند. اولاً، کاهش خیلی قابل توجه نبود. واربرتون دریافت که میزان الکل خریداری شده ممکن است بین سال‌های پیش از جنگ 1911–1914 و 1927–1930 به میزان 20 درصد کاهش یافته باشد. ممنوعیت به هیچ وجه نتوانست مصرف الکل را از بین ببرد.
ثانیاً، مصرف الکل در واقع پس از یک کاهش اولیه به طور پیوسته افزایش یافت. مصرف سرانه سالانه از سال 1910 در حال کاهش بود، به پایین‌ترین حد خود در طول رکود سال 1921 رسید و سپس در سال 1922 شروع به افزایش کرد. حتی اگر ممنوعیت در سال 1933 لغو نمی‌شد، مصرف احتمالاً از سطوح قبل از ممنوعیت پیشی می‌گرفت. تولید و توزیع غیرقانونی در طول ممنوعیت با وجود افزایش منابع اختصاص داده شده به اجرای قانون به طور مداوم گسترش یافت. این الگوی مصرف، که در شکل 1 نشان داده شده است، پس از ممنوعیت کل یک صنعت قابل انتظار است: کارآفرینان جدید در اقتصاد زیرزمینی تکنیک‌ها را بهبود می‌بخشند و تولید را گسترش می‌دهند، در حالی که مصرف‌کنندگان شروع به درک حماقت ممنوعیت می‌کنند.
ثالثاً، منابع اختصاص داده شده به اجرای ممنوعیت همراه با افزایش مصرف افزایش یافت. اجرای قوی‌تر مصرف را کاهش نداد. بودجه سالانه دفتر ممنوعیت از 4.4 میلیون دلار به 13.4 میلیون دلار در طول دهه 1920 افزایش یافت، در حالی که هزینه‌های گارد ساحلی برای ممنوعیت به طور متوسط بیش از 13 میلیون دلار در سال بود. به این مبالغ باید هزینه‌های دولت‌های ایالتی و محلی نیز اضافه شود.
[شکل 1: مصرف سرانه نوشیدنی‌های الکلی (گالن الکل خالص) 1910–1929]

چهارمین نکته ممکن است مهم‌ترین باشد: کاهش میزان الکل مصرفی، ممنوعیت را به یک موفقیت تبدیل نکرد. حتی اگر موافق باشیم که جامعه در صورت مصرف الکل کمتر بهتر خواهد بود، این بدان معنا نیست که کاهش مصرف از طریق ممنوعیت، جامعه را بهتر کرده است. ما باید پیامدهای اجتماعی کلی ممنوعیت را در نظر بگیریم، نه فقط کاهش مصرف الکل. ممنوعیت اثرات فراگیر (و معکوس) بر هر جنبه از تولید، توزیع و مصرف الکل داشت. تغییر قوانین از قوانین بازار آزاد به قوانین ممنوعیت، پیوندی را که ممنوع‌کنندگان فرض کرده بودند بین مصرف و شر اجتماعی وجود دارد، از بین برد. تغییر قوانین همچنین منجر به بروز پیامدهای ناخواسته شد.
بارزترین این پیامدها توسط ریچارد کاوان با عنوان «قانون آهنین ممنوعیت» نامگذاری شده است. این قانون بیان می‌کند که هرچه اجرای قانون شدیدتر باشد، ماده ممنوعه قوی‌تر می‌شود. هنگامی که مواد مخدر یا نوشیدنی‌های الکلی ممنوع می‌شوند، قوی‌تر می‌شوند، از نظر قدرت متغیرتر می‌شوند، با مواد ناشناخته یا خطرناک مخلوط می‌شوند و تحت محدودیت‌های بازار عادی تولید و مصرف نمی‌شوند. قانون آهنین استدلال ممنوع‌کنندگان را تضعیف می‌کند و مزایایی را که به کاهش مصرف نسبت داده می‌شود، کاهش می‌دهد یا خنثی می‌کند.
آمارها نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها برای مدت طولانی سهم کمتری از درآمد خود را صرف نوشیدنی‌های الکلی می‌کردند. آنها همچنین برندهای با کیفیت بالاتر و انواع ضعیف‌تری از نوشیدنی‌های الکلی خریداری می‌کردند. قبل از ممنوعیت، آمریکایی‌ها تقریباً به میزان مساوی برای آبجو و مشروبات الکلی هزینه می‌کردند. با این حال، در طول ممنوعیت، تقریباً تمام تولید و در نتیجه مصرف، از مشروبات تقطیر شده و شراب‌های تقویت شده بود. آبجو به دلیل حجم زیاد گران‌تر شد و ممکن بود به طور کامل ناپدید می‌شد مگر اینکه آبجو خانگی و آبجو نزدیک وجود داشته باشد که می‌توانست به آبجوی واقعی تبدیل شود.
[شکل 2: کل هزینه مشروبات تقطیر شده به عنوان درصدی از کل فروش الکل (1890–1960)]

اقتصاد زیرزمینی به سرعت از تولید آبجو به تولید شکل قوی‌تر الکل، مشروبات الکلی، تغییر کرد. ممنوعیت، تامین محصولات ضعیف‌تر و حجیم‌تر مانند آبجو را نسبت به محصولات قوی‌تر و جمع‌وجور مانند ویسکی دشوارتر می‌کرد، زیرا بزرگترین هزینه فروش یک محصول غیرقانونی، اجتناب از شناسایی است. بنابراین، در حالی که قیمت تمام الکل‌ها افزایش یافت، قیمت ویسکی کندتر از آبجو افزایش یافت.
فیشر از قیمت‌های خرده‌فروشی الکل برای نشان دادن اینکه ممنوعیت با افزایش قیمت و کاهش تولید کار می‌کند، استفاده کرد. با این حال، قیمت‌های او همچنین نشان داد که قانون آهنین ممنوعیت در کار است. قیمت آبجو بیش از 700 درصد و قیمت برندی‌ها 433 درصد افزایش یافت، اما قیمت مشروبات الکلی تنها 270 درصد افزایش یافت که منجر به افزایش مطلق مصرف مشروبات الکلی نسبت به سطوح قبل از ممنوعیت شد.
بسیاری از ناظران ممنوعیت خاطرنشان کردند که قدرت محصولات الکلی افزایش یافته است. تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان نه تنها به نوشیدنی‌های الکلی قوی‌تری (از آبجو به ویسکی) تغییر کردند، بلکه تولیدکنندگان اشکال قوی‌تری از نوشیدنی‌های خاص مانند شراب‌های تقویت شده را نیز تامین می‌کردند. آبجو، شراب یا ویسکی معمولی در طول ممنوعیت حاوی درصد الکل حجمی بالاتری نسبت به قبل یا بعد از آن بود. فیشر، برای مثال، به «ویسکی Mule سفید» اشاره کرد، نامی که به وضوح نشان می‌دهد که این محصول ضربه زیادی دارد. اکثر تخمین‌ها قدرت محصولات دوران ممنوعیت را 150 درصد یا بیشتر از قدرت محصولاتی که قبل یا بعد از ممنوعیت تولید می‌شدند، قرار می‌دهند.
[شکل 3: تعداد زندانیان زندان Sing Sing: 1917–1922]

حتی فیشر، برجسته‌ترین حامی دانشگاهی ممنوعیت، به خطر چنین محصولاتی اذعان داشت.

به من به طور معتبر اطلاع داده شده است که یک محاسبه بسیار محافظه‌کارانه اثرات سمی نوشیدنی‌های قاچاق را در مقایسه با نوشیدنی‌های دارویی ده برابر می‌کند. یعنی برای ایجاد یک درجه معین مستی، فقط یک دهم مقدار نوشیدنی قاچاق نسبت به نوشیدنی قبل از ممنوعیت لازم است. دلیل آن البته این است که نوشیدنی قاچاق بسیار غلیظ است و تقریباً همیشه حاوی سموم کشنده‌تری نسبت به اتانول اتیلیک است.

استانداردهای تولید کمی وجود داشت در طول ممنوعیت و قدرت و کیفیت محصولات بسیار متفاوت بود و پیش‌بینی اثر آنها دشوار بود. تولید مشروب خانگی در طول ممنوعیت توسط ارتشی از آماتورها انجام می‌شد و اغلب منجر به محصولاتی می‌شد که می‌توانست به مصرف‌کننده آسیب برساند یا او را بکشد. این محصولات همچنین احتمالاً حاوی مواد افزودنی خطرناک بودند، یک الزام دولتی برای الکل صنعتی.
به گفته توماس کافی، «نرخ مرگ و میر ناشی از مسمومیت با الکل در سراسر کشور به طرز وحشتناکی بالا بود. در سال 1925، تلفات ملی 4154 نفر در مقایسه با 1064 نفر در سال 1920 بود. و افزایش تعداد مرگ و میرها یک مشکل روابط عمومی برای ... خشک‌ها ایجاد کرد زیرا تصادفی نبودند.» ویل راجرز اظهار داشت که «دولت‌ها قبلاً فقط با گلوله آدم می‌کشتند. اکنون با کوارت این کار را انجام می‌دهند.»
الگوهای مصرف در طول ممنوعیت تغییر کرد. می‌توان استدلال کرد که ممنوعیت تقاضا برای الکل را در میان سه گروه افزایش داده است. این امر جذابیت الکل را برای جوانان با تبدیل آن به یک محصول جذاب مرتبط با هیجان و توطئه افزایش داد. قیمت‌های بالا و سودهای دوران ممنوعیت، فروشندگان را وسوسه کرد تا محصولات خود را به افراد غیرالکلی بفروشند — بدون شک با موفقیت. در نهایت، بسیاری از آمریکایی‌های قدیمی و مهاجران جدید مایل به پذیرش این دستور نبودند که نمی‌توانند بنوشند. به گفته لی، «مردان با سرسختی و با احساس هدف می‌نوشیدند، نوعی نوشیدن اختصاصی که امروزه چندان نمی‌بینید.»
ممنوعیت ممکن است در واقع با افزایش در دسترس بودن الکل، نوشیدن و افراط در آن را افزایش داده باشد. یک تاجر نیوجرسی ادعا کرد که در طول ممنوعیت 10 برابر بیشتر مکان‌هایی وجود داشت که می‌توانست یک نوشیدنی تهیه کند تا قبل از آن. جای تعجب نیست که با توجه به مکان‌های پنهان و اندازه کوچک، بارها از سالن‌ها بیشتر بودند. لی دریافت که در روچستر، نیویورک، دو برابر سالن‌هایی که توسط ممنوعیت بسته شده بودند، بار وجود داشت. این موضوع تقریباً در سراسر کشور صادق بود.
یک پس‌گرد دیگر برای ممنوع‌کنندگان از دست دادن کنترل آنها بر مکان‌های نوشیدن بود. تا قبل از ممنوعیت، ممنوع‌کنندگان از مقررات محلی، مالیات‌ها، قوانین صدور مجوز و قوانین اختیار محلی برای جلوگیری یا دلسرد کردن از فروش الکل در مرکز شهر، نزدیک کلیساها و مدارس، در روزهای یکشنبه و روزهای انتخابات و در محله‌های خود استفاده می‌کردند. ممنوعیت این ابزارهای سیاسی را از بین برد و منجر به ایجاد بارها در مناطق تجاری، محله‌های طبقه متوسط و سایر مکان‌هایی شد که قبلاً خشک بودند یا به نظر خشک می‌رسیدند.
ممنوعیت همچنین باعث شد بسیاری از مردم به «الکل قانونی» مانند داروهای گیاهی (که حاوی غلظت بالایی از الکل بودند)، الکل دارویی و الکل مقدس روی آورند. میزان الکل فروخته شده توسط پزشکان و بیمارستان‌ها بین سال‌های 1923 و 1931 دو برابر شد. میزان الکل دارویی (95 درصد الکل خالص) فروخته شده در همان دوره 400 درصد افزایش یافت. این افزایش‌ها با وجود مقررات جدید سخت‌گیرانه رخ داد.
ممنوع‌کنندگان می‌خواستند و انتظار داشتند که مردم هزینه‌های خود را از الکل به محصولات لبنی، لوازم خانگی مدرن، بیمه عمر، پس‌انداز و آموزش تغییر دهند. این اتفاق نیفتاد. نه تنها هزینه‌های الکل افزایش یافت، بلکه هزینه‌های جایگزین‌های الکل نیز افزایش یافت. علاوه بر داروهای گیاهی، مصرف‌کنندگان به مواد مخدر، حشیش، تنباکو و ماری‌جوانا روی آوردند. این محصولات به طور بالقوه خطرناک‌تر و اعتیادآورتر از الکل بودند و تهیه آنها اغلب کاربران را با یک عنصر جنایی خطرناک‌تر در تماس قرار می‌داد.
نتایج مضر قانون آهنین ممنوعیت، هرگونه مزایایی را که از کاهش مصرف انتظار می‌رفت، خنثی کرد.
ممنوعیت یک حرکت سالم نبود
یکی از معدود نقاط روشن که ممنوع‌کنندگان می‌توانند شواهدی برای آن ارائه دهند، کاهش «مرگ‌های مرتبط با الکل» در طول ممنوعیت است. با این حال، با بررسی دقیق‌تر، این موفقیت یک توهم است. ممنوعیت همانطور که انتظار می‌رفت به بهبود بهداشت و نظافت در آمریکا کمک نکرد.
بیماری سیروز کبد یک خطر قابل توجه برای سلامتی است، به ویژه در زنانی که بیش از چهار نوشیدنی در روز مصرف می‌کنند. با این حال، مرگ و میر ناشی از سیروز و الکلیسم بخش کوچکی از کل مرگ و میر سالانه است و الکل را می‌توان تنها یک عامل کمک‌کننده در بیشتر این مرگ‌ها در نظر گرفت. بسیاری از افرادی که الکل مصرف نمی‌کنند به سیروز مبتلا می‌شوند و اکثریت قریب به اتفاق افراد سنگین الکلی هرگز به آن مبتلا نمی‌شوند. دکتر اسنل از کلینیک مایو در روچستر، مینه سوتا، در سال 1931 گزارش داد که «ما اکنون می‌دانیم که سیروز تنها در 4 درصد از افراد الکلی رخ می‌دهد.» حتی در بدترین سال قبل از ممنوعیت، مرگ و میر ثبت شده ناشی از الکلیسم و سیروز کبد کمتر از 1.5 درصد از کل مرگ و میرها بود.
بررسی نرخ مرگ و میر نشان می‌دهد که کاهش چشمگیری در مرگ و میر ناشی از الکلیسم و سیروز وجود داشته است، اما این کاهش در طول جنگ جهانی اول، قبل از اجرای ممنوعیت رخ داده است. نرخ مرگ و میر ناشی از الکلیسم در آستانه اجرای ممنوعیت به پایین‌ترین حد خود رسید و سپس در سال 1922 شروع به افزایش کرد. مصرف احتمالاً حتی اگر ممنوعیت در سال 1933 لغو نمی‌شد، از سطوح قبل از ممنوعیت فراتر می‌رفت. تولید و توزیع غیرقانونی در طول ممنوعیت با وجود افزایش منابع اختصاص داده شده به اجرای قانون به طور مداوم گسترش یافت.
ممنوع‌کنندگانی مانند ایروینگ فیشر ابراز تاسف کردند که معتادان باید فراموش شوند تا بتوان مزایای ممنوعیت را بر روی جوانان متمرکز کرد. از نوشیدن جوانان جلوگیری کنید و اجازه دهید نسل‌های مسن الکلی بمیرند. با این حال، اگر این اتفاق می‌افتاد، می‌توان انتظار داشت که میانگین سن افراد درگذشته از الکلیسم و سیروز افزایش یابد. اما میانگین سن افراد درگذشته از الکلیسم بین سال‌های 1916 و 1923 به میزان شش ماه کاهش یافت، دوره‌ای که در آن بهبود کلی در سلامت جوانان وجود داشت.
به نظر نمی‌رسد که ممنوعیت هیچ فایده‌ای برای سلامتی داشته باشد. برعکس، بی‌ضرر بودن و حتی فواید سلامتی مصرف متوسط الکل مدت‌هاست که ثابت شده است. در سال 1927 کلارنس دارو و ویکتور یاروس می‌توانستند چندین مطالعه را ذکر کنند که نشان می‌دهد نوشیدن متوسط طول عمر را کوتاه نمی‌کند یا به طور جدی بر سلامتی تأثیر نمی‌گذارد و به طور کلی ممکن است مفید باشد. بر اساس روانشناس برجسته هاروارد، هوگو منستربرگ، «هیچ واقعیت علمی معتبری وجود ندارد که نشان دهد استفاده معتدل از الکل توسط مردان بالغ عادی اثرات نامطلوبی دارد.»
مطالعات همچنان به یافتن نتایج مشابه ادامه می‌دهند و مشکلات مربوط به الکل با افراط - مشکلی با اکثر کالاها - مرتبط است. ژن فورد 17 مطالعه اخیر را ذکر می‌کند که شواهدی از فواید برای قلب و سیستم قلبی عروقی نوشیدن متوسط ارائه می‌دهد. شواهد به نظر آنقدر قوی است که انجمن قلب آمریکا اذعان کرده است که «مصرف متوسط الکل با اثرات مفید همراه بوده است» و «افزایش سطح کلسترول HDL [نوع خوب] به نظر می‌رسد که سود مصرف متوسط الکل است.»
حتی برخی از ممنوع‌کنندگان به فواید بالقوه الکل آگاه بودند. با این حال، بسیاری از آنها تکنوکرات یا ترقی‌خواه بودند و اگر فایده‌ای از الکل پذیرفته می‌شد، مجبور می‌شدند به این نتیجه برسند که دولت باید برای تشویق مصرف متوسط الکل اقدام کند. یک تکنوکرات-اقتصاددان، توماس کارور، با «احتمال» اینکه نوشیدن متوسط می‌تواند مفید باشد آشنا بود، اما به گفته فیشر، او «دانشمندی شجاع» بود و این احتمال را رد کرد تا مزایای انکارناپذیر ممنوعیت را دنبال کند.
ممنوعیت جنایی بود
در ابتدای ممنوعیت، اسقف بیلی ساندی مخاطبان را با این پیش‌بینی خوش‌بینانه به هیجان آورد:

دوران اشک به پایان رسیده است. زاغ‌ها به زودی خاطره‌ای خواهند بود. ما زندان‌های خود را به کارخانه‌ها و خانه‌های خود را به انبارها و انبار غلات تبدیل خواهیم کرد. مردان راست قامت راه خواهند رفت، زنان لبخند خواهند زد و کودکان خواهند خندید. جهنم برای همیشه اجاره داده شده است.

انتظارات ساندی از ممنوعیت هرگز محقق نشد. او و سایر حامیان ممنوعیت انتظار داشتند که با از بین بردن شیطان الکل، جرم و جنایت را کاهش دهند و مجموعه‌ای از مشکلات اجتماعی را حل کنند. مصلحان اولیه اعتدال ادعا می‌کردند که الکل مسئول همه چیز از بیماری تا خانواده‌های شکسته است. جرم و فقر مرتبط با افراط در مصرف الکل در صدر فهرست شرارت‌های آنها قرار داشت. آنها احساس می‌کردند که با پرهیز، می‌توان بار مالیات را کاهش داد و زندان‌ها و خانه‌های بدبخت را خالی کرد. این دیدگاه تا حد زیادی بر مصاحبه با زندانیان زندان‌ها و خانه‌های بدبخت مبتنی بود که ادعا می‌کردند جرم و فقر آنها نتیجه الکل است. دانشمندان اجتماعی بعداً از این همبستگی‌ها به عنوان تبلیغات برای «متقاعد کردن بسیاری از مردم به سرکوب سالن‌ها و ممنوعیت» استفاده کردند.

آمریکا در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شاهد کاهش تدریجی نرخ جرم جدی بود. این روند به طور ناخواسته با تلاش‌های جنبش ممنوعیت معکوس شد. نرخ قتل در شهرهای بزرگ از 5.6 در هر 100000 نفر در طول دهه اول قرن بیستم به 8.4 در طول دهه دوم افزایش یافت، زمانی که قانون هریسون مواد مخدر، موجی از ممنوعیت‌های ایالتی الکل و محدودیت‌های الکل جنگ جهانی اول تصویب شد. نرخ قتل در طول دهه 1920 به 10 در هر 100000 نفر افزایش یافت، که 78 درصد بیشتر از دوره قبل از ممنوعیت بود.

قانون ولستد، که برای اجرای متمم هجدهم تصویب شد، تأثیر فوری بر جرم و جنایت داشت. بر اساس مطالعه‌ای از 30 شهر بزرگ ایالات متحده، تعداد جرایم بین سال‌های 1920 و 1921 24 درصد افزایش یافت. این مطالعه نشان داد که در طول این دوره، پول بیشتری برای پلیس (11.4+ درصد) صرف شده و 102+ درصد افراد بیشتری به دلیل نقض قوانین ممنوعیت دستگیر شده‌اند. اما تلاش‌های افزایش یافته برای اجرای قانون به نظر نمی‌رسید که نوشیدن را کاهش دهد: دستگیری‌ها به دلیل مستی و رفتار نامناسب 41 درصد و دستگیری‌های رانندگان مست 81 درصد افزایش یافت. جرایم با قربانیان، سرقت و سرقت 9 درصد و قتل و ضرب و جرح 13 درصد افزایش یافت. جرایم بیشتری به دلیل از بین رفتن مشاغل قانونی، ایجاد خشونت بازار سیاه، انحراف منابع از اجرای سایر قوانین و افزایش شدید قیمت‌هایی که مردم باید برای کالاهای ممنوعه بپردازند، رخ داد.

به جای خالی کردن زندان‌ها همانطور که حامیان آن امیدوار بودند، ممنوعیت به سرعت زندان‌ها را پر کرد. کسانی که به جرم‌های اضافی با قربانیان (سرقت، سرقت و قتل) محکوم شده بودند که ناشی از ممنوعیت و بازار سیاه بود، عمدتاً در زندان‌های شهر و شهرستان و زندان‌های ایالتی زندانی شدند. به گفته تاون، «زندان Sing Sing در ماه مه 1922 حداقل شصت زندانی را به Auburn تبعید کرد زیرا ظرفیت آن پر شده بود.» [شکل 3: تعداد زندانیان زندان Sing Sing: 1917–1922]

قبل از ممنوعیت و قانون هریسون مواد مخدر (1914)، 4000 محکوم فدرال وجود داشت که کمتر از 3000 نفر در زندان‌های فدرال نگهداری می‌شدند. تا سال 1932، تعداد محکومان فدرال 561 درصد به 26589 نفر افزایش یافت و جمعیت زندان فدرال 366 درصد افزایش یافت. بخش عمده این افزایش به دلیل نقض قانون ولستد و سایر قوانین ممنوعیت بود. تعداد افرادی که به دلیل نقض قوانین ممنوعیت محکوم شده بودند بین سال‌های 1925 و 1930 1000 درصد افزایش یافت و نیمی از تمام زندانیانی که در سال 1930 دریافت شده بودند به دلیل چنین تخلفاتی محکوم شده بودند. دو سوم از تمام زندانیانی که در سال 1930 دریافت شده بودند به دلیل جرایم مربوط به الکل و مواد مخدر محکوم شده بودند و این رقم به 75 درصد از متخلفان افزایش می‌یابد اگر سایر ممنوعیت‌های تجاری نیز گنجانده شود.

انفجار در جمعیت زندان، هزینه‌های زندان را به شدت افزایش داد و منجر به ازدحام شدید شد. کل هزینه‌های فدرال برای موسسات کیفری بین سال‌های 1915 و 1932 بیش از 1000 درصد افزایش یافت. با وجود این هزینه‌ها و فضای زندان جدید، زندان‌ها به شدت شلوغ بودند. در سال 1929، ظرفیت عادی زندان‌های آتلانتا و لیوون‌ورث تقریباً 1500 نفر بود، اما جمعیت واقعی آنها از 3700 نفر فراتر رفت.

برای برخی، موج جرم و جنایت دهه 1920 صرفاً یک «حالت ذهنی» بود که عمدتاً ناشی از تبلیغات رسانه‌ها بود. به عنوان مثال، دکتر فابیان فرانکلین خاطرنشان کرد که طبق یک معیار، جرم و جنایت 37.7 درصد بین سال‌های 1910 و 1923 کاهش یافته است. با این حال، تناقض ظاهری بین تبلیغات رسانه‌ها و آمار کاهش جرم و جنایت فرانکلین با درک این واقعیت حل می‌شود که جرم جدی و خشونت‌آمیز افزایش یافته است (در نتیجه تبلیغات رسانه‌ها)، در حالی که جرم و جنایت جزئی‌تر کاهش یافته است. حتی فرانکلین مجبور شد اعتراف کند که افزایش قتل و آدم‌کشی ممکن است به «ترافیک غیرقانونی» مربوط باشد.

تعداد تخلفات قوانین ممنوعیت و جرایم خشونت‌آمیز علیه افراد و اموال در طول ممنوعیت به طور مداوم افزایش یافت. [شکل 4: نرخ قتل: 1910–1944] رابطه انکارناپذیری بین ممنوعیت و افزایش نرخ قتل وجود دارد. نرخ قتل از 6 در هر 100000 نفر در دوره قبل از ممنوعیت به تقریباً 10 در هر 100000 نفر در سال 1933 افزایش یافت. این روند با لغو ممنوعیت در سال 1933 معکوس شد و نرخ به طور مداوم در طول دهه‌های 1930 و 1940 کاهش یافت.

نه تنها تعداد جرایم جدی افزایش یافت، بلکه جرم و جنایت سازماندهی شد. گروه‌های جنایی در اطراف منبع ثابت درآمد ناشی از قوانین مربوط به جرایم بی‌گناه مانند مصرف الکل یا مواد مخدر، قمار و فحشا سازماندهی می‌شوند. در فرآیند ارائه کالا و خدمات، این سازمان‌های جنایی برای دفاع از مناطق فروش، نام تجاری و قراردادهای کار به جرم و جنایت واقعی متوسل می‌شوند. این امر در مورد سندیکاهای جنایی گسترده (مافیا) و همچنین باندهای خیابانی، عنصری جنایی که برای اولین بار در طول ممنوعیت ظاهر شد، صادق است.

نشانه‌گرترین نشانه رابطه بین جرم جدی و ممنوعیت، معکوس شدن چشمگیر در نرخ سرقت، سرقت، قتل و ضرب و جرح با لغو ممنوعیت در سال 1933 بود. این معکوس شدن چشمگیر نظریه‌پردازان جرم مارکسیست و تجاری را گیج کرده است. به عنوان مثال، جامعه‌شناس جان پاندیانی خاطرنشان کرد که «یک موج بزرگ از جرم و جنایت تا اواسط دهه 1920 آغاز شد [و] به طور مداوم تا سال 1933 افزایش یافت ... و سپس به طور مرموزی معکوس شد.» تئودور فردیناند نیز کاهش «مبهم» را که در سال 1933 آغاز شد و در طول دهه 1930 ادامه یافت، یافت. چگونه می‌توانند اهمیت این واقعیت را از دست بدهند که نرخ جرم و جنایت در سال 1933 کاهش یافت؟

ممنوعیت فساد ایجاد کرد
در ابتدای ممنوعیت، اسقف بیلی ساندی مخاطبان را با این پیش‌بینی خوش‌بینانه به هیجان آورد:

دوران اشک به پایان رسیده است. زاغ‌ها به زودی خاطره‌ای خواهند بود. ما زندان‌های خود را به کارخانه‌ها و خانه‌های خود را به انبارها و انبار غلات تبدیل خواهیم کرد. مردان راست قامت راه خواهند رفت، زنان لبخند خواهند زد و کودکان خواهند خندید. جهنم برای همیشه اجاره داده شده است.

انتظارات ساندی از ممنوعیت هرگز محقق نشد. او و سایر حامیان ممنوعیت انتظار داشتند که با از بین بردن شیطان الکل، فساد را از بین ببرند و مجموعه‌ای از مشکلات اجتماعی را حل کنند. مصلحان اولیه اعتدال ادعا می‌کردند که الکل مسئول همه چیز از بیماری تا خانواده‌های شکسته است. جرم و فقر مرتبط با افراط در مصرف الکل در صدر فهرست شرارت‌های آنها قرار داشت. آنها احساس می‌کردند که با پرهیز، می‌توان بار مالیات را کاهش داد و زندان‌ها و خانه‌های بدبخت را خالی کرد. این دیدگاه تا حد زیادی بر مصاحبه با زندانیان زندان‌ها و خانه‌های بدبخت مبتنی بود که ادعا می‌کردند جرم و فقر آنها نتیجه الکل است.

ممنوعیت نه تنها فساد را از بین نبرد، بلکه خود به یک منبع اصلی فساد تبدیل شد. همه، از سیاستمداران ارشد گرفته تا پلیس محلی، رشوه از قاچاقچیان، قاچاقچیان، روسای جنایی و صاحبان بارها می‌گرفتند. دفتر ممنوعیت به ویژه مستعد بود و برای کاهش فساد باید سازماندهی مجدد می‌شد. به گفته دستیار وزیر خزانه‌داری لینکلن سی. اندروز، «توطئه‌ها در سراسر کشور گسترده، بسیار زیاد، تأمین مالی شده و به طرز ماهرانه‌ای انجام شده‌اند.» با وجود منابع اضافی و سازماندهی مجدد، فساد در داخل دفتر ادامه یافت. کمیسر ممنوعیت هنری اندرسون به این نتیجه رسید که «تلاش‌های بی‌ثمر برای اجرای قانون بی‌اعتنایی عمومی نه تنها به این قانون، بلکه به تمام قوانین را ایجاد می‌کند. فساد عمومی از طریق خرید حمایت رسمی برای این ترافیک غیرقانونی گسترده و بدنام است. دادگاه‌ها با پرونده‌های ممنوعیت پر شده‌اند که به طور جدی بر کل نظام قضایی تأثیر می‌گذارد.»

ممنوعیت نه تنها دفتر ممنوعیت را ایجاد کرد، بلکه منجر به افزایش چشمگیر اندازه و قدرت سایر آژانس‌های دولتی نیز شد. بین سال‌های 1920 و 1930، استخدام در سرویس گمرکی 45 درصد و بودجه سالانه سرویس 123 درصد افزایش یافت. پرسنل گارد ساحلی در طول دهه 1920 188 درصد افزایش یافت و بودجه آن بین سال‌های 1915 و 1932 بیش از 500 درصد افزایش یافت. این افزایش‌ها عمدتاً به دلیل نقش گارد ساحلی و سرویس گمرکی در اجرای ممنوعیت بود.

نتیجه‌گیری: درس‌هایی برای امروز
ممنوعیت که نتوانست بهداشت و فضیلت را در آمریکا بهبود بخشد، می‌تواند درس‌های ارزشمندی ارائه دهد. اولاً، می‌تواند دیدگاهی در مورد بحران فعلی ممنوعیت مواد مخدر - تلاش 75 ساله که به طور فزاینده‌ای به عنوان یک شکست تلقی می‌شود - ارائه دهد.

لغو ممنوعیت به طور چشمگیری جرم و جنایت، از جمله جرم و جنایت سازمان‌یافته و فساد را کاهش داد. مشاغل ایجاد شد و تلاش‌های داوطلبانه جدید مانند الکلی‌های گمنام که در سال 1934 آغاز شد، در کمک به الکلی‌ها موفق بودند. این درس‌ها می‌توانند در مورد بحران فعلی ممنوعیت مواد مخدر و مشکلات سوء مصرف مواد اعمال شوند. ثانیاً، درس‌های ممنوعیت باید برای مهار میل به ممنوعیت استفاده شود. ممنوعیت مجدد الکل و ممنوعیت تنباکو منجر به جرم و جنایت بیشتر، فساد و محصولات خطرناک و افزایش کنترل دولت بر زندگی شهروندان عادی خواهد شد. در نهایت، ممنوعیت درسی ارائه می‌دهد که جامعه نمی‌تواند با موفقیت در ایالات متحده یا در اتحاد جماهیر شوروی مهندسی شود.

ممنوعیت قرار بود یک رونق اقتصادی و اخلاقی باشد. زندان‌ها و خانه‌های بدبخت قرار بود خالی شوند، مالیات‌ها کاهش یابد و مشکلات اجتماعی حل شوند. بهره‌وری قرار بود به طور تصاعدی افزایش یابد و غیبت از کار از بین برود. اقتصاد قرار بود وارد یک رونق بی‌پایان شود. آن چشم‌انداز آرمان‌گرایانه با سقوط بازار سهام در سال 1929 درهم شکست. ممنوعیت بهره‌وری یا کاهش غیبت از کار را بهبود نبخشید. در مقابل، تنظیم خصوصی نوشیدن کارمندان، بهره‌وری را بهبود بخشید، غیبت از کار را کاهش داد و حوادث صنعتی را در هر کجا که قبل، در طول و بعد از ممنوعیت امتحان شد، کاهش داد.

به طور خلاصه، ممنوعیت به اهداف خود دست نیافت. در عوض، به مشکلاتی که قرار بود حل کند، افزود و راه‌های دیگر برای رسیدگی به مشکلات را جایگزین کرد. تنها کسانی که از ممنوعیت سود بردند، قاچاقچیان، روسای جنایی و نیروهای دولت بزرگ بودند. کارول وودی به این نتیجه رسید که «متمم هجدهم ... به طور قابل توجهی به رشد دولت و هزینه‌های دولت در این دوره [1915–1932] کمک کرد.»

در پی ممنوعیت، اقتصاددان لودویگ فون میزس نوشت: «هنگامی که اصل پذیرفته شود که وظیفه دولت محافظت از فرد در برابر حماقت خود است، نمی‌توان اعتراض جدی به تجاوزات بیشتر مطرح کرد.» لغو تمام ممنوعیت‌های مبادله داوطلبانه به اندازه‌ای که تصویب آن در دوران پیشرو باعث ایجاد دولت بزرگ شد، برای بازگرداندن آزادی مهم است.

یادداشت‌ها:
1 به عنوان مثال، دکترین «کوپ» خواستار یک آمریکای بدون دود تا سال 2000 است. برای توصیف جنبش ضد الکل، به یاکوب سولوم، «تهاجم غارتگران بطری»، Reason 21، شماره 9 (فوریه 1990): 26–32 مراجعه کنید. برای توصیف اقدامات خرابکارانه این جنبش علیه الکل، به شماره‌های اخیر Moderation Reader مراجعه کنید که توسط Citizens for Moderation، سیاتل، واشنگتن منتشر می‌شود.
بوروکراسی‌های فدرال مسئول کاهش دسترسی به مواد به ظاهر مضر، به هر وسیله‌ای متوسل می‌شوند تا به هدف خود برسند. به عنوان مثال، گزارش اخیر در مورد سیگار کشیدن در آمریکا، که به «گزارش سالیوان» معروف است، ادعا می‌کند که 390000 مرگ در سال به دلیل سیگار کشیدن رخ می‌دهد. این عدد بسیار گمراه‌کننده است. این تخمین بر اساس یک نمونه معیوب و روش‌شناسی است. مرگ‌ها افراد نام‌گذاری شده و فردی نیستند. و بیشتر این «مرگ‌ها» مربوط به افراد بالای 65 سال است. برای انتقاد از تخمین سالیوان از تعداد مرگ و میر و «هزینه» سیگار کشیدن، به ریچارد آلت، «هزینه‌های اقتصادی سیگار کشیدن: انتقادی از خرد متعارف» (مقاله ارائه شده به انجمن اقتصادی جنوب، نوامبر 1990) مراجعه کنید. همچنین باید توجه داشت که ممنوعیت محصولات تنباکو در سطح ایالت در دهه 1920 تلاش شده بود و یک شکست فاجعه‌بار بود. به مارک تورنتون، «جنگ با تنباکو»، Free Market، نوامبر 1990، صص 7–8 مراجعه کنید. برای درک بیشتر از شخصیت بوروکرات‌ها، به مصاحبه همدلانه با وزیر بهداشت و خدمات انسانی لوئیس سالیوان در Saturday Evening Post، سپتامبر 1990 مراجعه کنید.
2 به مارک تورنتون، اقتصاد ممنوعیت (شهر لیک سیتی: انتشارات دانشگاه یوتا، 1991، در دست انتشار) مراجعه کنید.
3 کلارک واربرتون، نتایج اقتصادی ممنوعیت (نیویورک: انتشارات دانشگاه کلمبیا، 1932); ایروینگ فیشر، ممنوعیت در بدترین حالت (نیویورک: کمیته اطلاعات الکل، 1927). برای یک تخمین اخیر از مصرف الکل در طول ممنوعیت که با تخمین‌های قبلی مطابقت دارد، به جفری آ. میرون و جفری زویبل، «مصرف الکل در طول ممنوعیت»، American Economic Review: Papers and Proceedings 81، شماره 2 (مه 1991): 242–47 مراجعه کنید.
4 به مارک تورنتون، اقتصاد ممنوعیت (رساله دکتری، دانشگاه آبرن، 1989)، صص 174–80 مراجعه کنید.
5 واربرتون تخمین می‌زند که قابل اعتمادترین تخمین‌ها هستند، اگرچه او احساس می‌کرد که ممکن است فروش قوی‌ترین محصولات - مشروبات الکلی را دست کم گرفته باشد. واربرتون، صص 104–8.
6 بر اساس واربرتون، از سال 1921 تا 1929، مصرف سرانه آبجو 463 درصد، شراب 100 درصد و مشروبات الکلی 520 درصد افزایش یافت. در حالی که مصرف سرانه آبجو در سال 1929 تنها یک سوم سطح سال 1909 بود، مصرف سرانه شراب و مشروبات الکلی از سطوح سال 1909 فراتر رفت. واربرتون، ص 174.
7 همانطور که در بالا ذکر شد، واربرتون دریافت که تولید آبجو، شراب و مشروبات الکلی در طول دهه 1920 به سرعت گسترش یافته است. باید به یاد داشته باشید که منابع غیرقانونی الکل در سال‌های اولیه 1920-1921 در حال سازماندهی بودند و می‌توانستند به موجودی‌های بزرگ در طول این سال‌ها تکیه کنند.
8 دفتر ممنوعیت، آمار مربوط به نوشیدنی‌های الکلی (واشنگتن: دفتر چاپ دولت، دسامبر 1930)، ص 2.
9 ریچارد کاوان، «چگونه نارسیس‌ها کرک ایجاد کردند»، National Review، 5 دسامبر 1986، صص 30–31.
10 به مارک تورنتون، «قدرت مواد مخدر غیرقانونی»، مقاله کاری دانشگاه آبرن، 1986; و تورنتون، اقتصاد ممنوعیت.
11 به تورنتون، اقتصاد ممنوعیت، صص 176–79 مراجعه کنید.
12 الکلی که برای مصارف صنعتی، پزشکی و تشریفاتی تولید می‌شد، اگرچه به طور غیرقانونی مصرف می‌شد، نمی‌توانست از بین برود.
13 داده‌ها از واربرتون، صص 114–15; و صنعت نوشیدنی دارای مجوز، حقایقی در مورد صنعت نوشیدنی دارای مجوز (نیویورک: LBI، 1961)، صص 54–55.
14 همان اثر را می‌توان در بیشتر بازی‌های فوتبال کالج دید که در آن نوشیدنی‌های الکلی ممنوع است. طرفداران فوتبال معمولاً آبجو می‌نوشند. با این حال، آنها معمولاً به قاچاقچیان برندی، بوربن و رام در بازی‌های فوتبال تبدیل می‌شوند. قاچاق مقدار معینی از الکل در قالب نوشیدنی‌های قوی‌تر آسان‌تر است.
15 فیشر، ص 91. حمایت او از ممنوعیت ممکن است او را کور کرده باشد تا اهمیت تغییر قیمت‌های نسبی را درک کند. قطعاً دیگران اشتباه مشابهی کرده‌اند، مانند تون یوان هو، مالیات بر الکل در ایالات متحده: 1791–1947 (نیویورک: انتشارات مدرسه کسب و کار دانشگاه کلمبیا، 1947)، ص 54، که با واربرتون موافق نیست که ممنوعیت مصرف مشروبات الکلی را کاهش نداده است، بلکه برعکس، آن را افزایش داده است.
16 هنری لی، چگونه خشک بودیم (Englewood Cliffs، N.J.: Prentice-Hall، 1963). لی به آبجوی 38 درجه (100 درجه برابر با 50 درصد الکل اتیلیک حجمی) اشاره می‌کند (ص 76)، که پنج برابر قوی‌تر از آبجوی قانونی بود و به برندی‌های 170 درجه (ص 202) اشاره می‌کند که در مقیاس بزرگ تولید می‌شدند.
17 فیشر، صص 28–29. فیشر این را به عنوان یک پیامد ناخوشایند ممنوعیت توصیف نمی‌کرد. او سعی می‌کرد «اعوجاج» در آمار دستگیری‌ها به دلیل مستی را توضیح دهد. به گفته فیشر، مردم کمتر می‌نوشیدند اما بیشتر مست می‌شدند.
18 توماس ام. کافی، تشنگی طولانی: ممنوعیت در آمریکا، 1920–1933 (نیویورک: دبلیو. دبلیو. نورتون و شرکت، 1975)، صص 19698.
19 نقل قول شده در لارنس دبلیو. رید، «آیا قانونی‌سازی مصرف مواد مخدر را افزایش می‌دهد؟»، Free Market، فوریه 1990.
20 واربرتون، ص 206.
21 کلارنس دارو و ویکتور اس. یاروس، جنون ممنوعیت: پاسخی به پروفسور ایروینگ فیشر و دیگران (نیویورک: بونی و لیورایت، 1927).
22 واربرتون، ص 222.
23 دکتر اف. ای. الیور در سال 1872 در مورد چندین مطالعه گزارش داد که نشان می‌دهد مصرف مواد افیونی و سایر مواد مخدر به طور چشمگیری با افزایش قیمت الکل یا اجرای ممنوعیت افزایش یافته است. استفاده از مواد مخدر همچنین در میان اعضای جوامع پرهیزکاری کامل رایج بود. وین مورگان، معتادان دیروز: جامعه آمریکا و سوء مصرف مواد مخدر، 1865–1920 (نورمن: انتشارات دانشگاه اوکلاهما، 1974)، صص 49–50.
25 آر. نورتون، آر. بارتز، تی. دویر و اس. مک‌ماهونی، «مصرف الکل و خطر سیروز الکلی در زنان»، British Medical Journal 295 (1987): 80–82.
25 به عنوان مثال، به واربرتون، ص 73 و ژن فورد، نوشیدن و سلامتی (سان فرانسیسکو: انجمن قدردانی از شراب، 1990)، ص 79 مراجعه کنید.
26 موسسه شراب، شراب و عمل پزشکی، ویرایش دهم (سان فرانسیسکو: موسسه شراب، 1979); نقل قول شده در فورد، ص 79.
27 نیویورک تایمز، 26 مارس 1931، ص 1.
28 نرخ مرگ و میر ناشی از الکلیسم و سیروز قبل از اجرای ممنوعیت شروع به کاهش کرد. افزایش نرخ مالیات بر یک گالن مشروبات تقطیر شده از 1.10 دلار به 3.20 دلار در اکتبر 1917 و به 6.40 دلار در فوریه 1919 بود. قانون ممنوعیت جنگ تا 1 ژوئیه 1919 اجرایی نشد. با در نظر گرفتن مهاجرت گسترده و تأثیر جنگ جهانی اول، نرخ مرگ و میر ناشی از الکلیسم ممکن است قبل از محدودیت‌های الکل در زمان جنگ کاهش یافته باشد.
29 واربرتون، ص 90.
30 همان، صص 78–90.
31 دارو و یاروس، ص 40.
32 واربرتون به این نتیجه می‌رسد که «هیچ مدرک آماری وجود ندارد، حداقل در رابطه با این نرخ‌های مرگ و میر، که ممنوعیت تأثیر قابل اندازه‌گیری بر سلامت عمومی، به طور مستقیم یا غیرمستقیم از طریق سطح زندگی داشته باشد» (ص 221).
33 دارو و یاروس، صص 139–46.
34 هوگو منستربرگ، مشکلات آمریکایی از دیدگاه روانشناس (1910; فریپورت، نیویورک: انتشارات کتاب برای کتابخانه‌ها، 1969); نقل قول شده در دارو و یاروس، صص 135–36.
35 ژن فورد، فواید نوشیدن متوسط: الکل، سلامتی و جامعه (سان فرانسیسکو: انجمن قدردانی از شراب، 1988)، صص 18–26. ممکن است در برخی موارد مناسب‌تر باشد که بگوییم مشکلات مربوط به مصرف‌کنندگان است تا خود کالاها.
36 همان، صص 27–30.
37 انجمن قلب آمریکا، «گزارش کمیسیون بین‌جامعه‌ای منابع بیماری‌های قلبی»، 1984; نقل قول شده در فورد، صص 30–31.
38 توماس نیکسون کارور، کنترل دولت بر تجارت الکل در بریتانیا و ایالات متحده (نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1919)، فصل 6.
39 نقل قول شده در مایکل وودی‌یس، جرایم، صلیبی‌ها و فساد: ممنوعیت‌ها در ایالات متحده، 1900–1987 (لندن: ناشران پینتر، 1988)، ص 6.
40 جان ای. کروت، منشأ ممنوعیت (نیویورک: آلفرد آ. ناکاف، 1925)، صص 234–35.
41 جیمز اچ. تیمبرلیک، ممنوعیت و جنبش مترقی: 1900–1920 (کمبریج، ماس: انتشارات دانشگاه هاروارد، 1963)، ص 60. تیمبرلیک خاطرنشان می‌کند که چنین همبستگی‌هایی نقش کلیدی در دور کردن علم اجتماعی از مفهوم اراده آزاد و پذیرش جبرگرایی محیطی داشته‌اند.
42 چارلز هانسون تاون، ظهور و سقوط ممنوعیت: جنبه انسانی آنچه که متمم هجدهم در ایالات متحده انجام داده است (نیویورک: مک‌میلان، 1923)، صص 156–61. 30 شهر مورد مطالعه جمعیت کل بیش از 10 میلیون نفر را داشتند. بررسی دقیق‌تر شهرها مورد مطالعه نشان می‌دهد که بیشترین افزایش در جرم و جنایت در شهرهایی رخ داده است که قبلاً مرطوب بودند. تنها شهرهایی که شاهد کاهش دستگیری‌ها بودند، قبلاً خشک بودند.
43 همان، ص 162.
44 کارول اچ. وودی، رشد دولت فدرال، 1915–1932 (نیویورک: مک‌گراو-هیل، 1934)، ص 95.
45 همان، ص 94.
46 همان، ص 75.
47 فیشر، صص 75–80.
48 شکل 4 یک جدول اصلاح شده است که برای اولین بار توسط جیمز اوستروفسکی پیشنهاد شده است، «تفکر در مورد قانونی‌سازی مواد مخدر»، تحلیل سیاست موسسه کاتو شماره 121، 28 مه 1989.
49 تورنتون، اقتصاد ممنوعیت، فصل 5.
50 جان آ. پاندیانی، «گروه کنترل جرم: یک برنامه نیو دیل نامرئی»، British Journal of Sociology 33 (سپتامبر 1982): 348–58.
51 تئودور ان. فردیناند، «الگوهای جنایی بوستون از سال 1849»، American Journal of Sociology 73 (1967): 84–99.
52 وزارت خزانه‌داری ایالات متحده، اجرای ممنوعیت (واشنگتن: دفتر چاپ دولت، 1927)، ص 2.
53 کمیسیون ملی نظارت بر قانون و اجرای قانون، اجرای قوانین ممنوعیت ایالات متحده (واشنگتن: دفتر چاپ دولت، 1931)، ص 90.
54 همان، ص 215. افزایش منابع به اجرای ممنوعیت کمک کرد. تعداد سالانه توقیف‌های الکل توسط گمرک بین سال‌های 1927 و 1931 دو برابر شد.
55 همان; واربرتون، صص 203–06.
56 تورنتون، اقتصاد ممنوعیت، فصل 1.
57 همان; وودی، ص 104.
58 لودویگ فون میزس، عمل انسانی، ویرایش سوم تجدید نظر شده (شیکاگو: هنری رگنری، 1966)، ص 733.


این باور رایج است که ممنوعیت فروش و واردات مشروبات الکلی از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۳، بازار عظیمی برای مشروبات غیرقانونی ایجاد کرد که توسط باندهای تبهکار بی‌رحمی مورد سوء استفاده قرار گرفت و آن‌ها با تامین عطش توده‌های مردم، ثروت و قدرتی هنگفت به دست آوردند.
اما آیا این روایت بیش از حد ساده‌انگارانه است؟ آیا ممنوعیت واقعاً باعث ایجاد جرایم سازمان‌یافته شد، یا صرفاً روندی را که از قبل در جریان بود، تسریع کرد؟
برای پاسخ به این سوال، باید به زمینه تاریخی ممنوعیت و تأثیرات آن بر جامعه آمریکا نگاه کنیم.
ممنوعیت یک تصمیم ناگهانی یا خودسرانه نبود، بلکه نتیجه یک جنبش طولانی‌مدت اعتدالی بود که ریشه‌های آن به اوایل قرن نوزدهم باز می‌گشت.
بسیاری از گروه‌های مذهبی، به ویژه پروتستان‌ها، الکل را منبع فساد اخلاقی و مشکلات اجتماعی می‌دانستند و برای لغو آن تبلیغ می‌کردند.
گروه‌های زنان، مانند اتحادیه اعتدالی مسیحی زنان، نیز به این جنبش پیوستند و استدلال می‌کردند که الکل خشونت خانگی و فقر را تشدید می‌کند.
اصلاح‌طلبان، که به دنبال اصلاح جنبه‌های مختلف زندگی آمریکا بودند، ممنوعیت را راهی برای بهبود بهداشت عمومی و کارایی می‌دانستند.
ممنوعیت با متمم هجدهم در سال ۱۹۱۹ تصویب شد که کمتر از یک سال بعد توسط ۳۶ ایالت تصویب شد.
این امر نشان‌دهنده حمایت گسترده از ممنوعیت در میان رای‌دهندگان روستایی و محافظه‌کار بود که از جمعیت‌های شهری و مهاجرانی که با آن مخالف بودند، بیشتر بودند.
این متمم توسط قانون ولستد اجرا شد که هر نوشیدنی حاوی بیش از ۰.۵ درصد الکل حجمی را به عنوان "مایع مست‌کننده" تعریف می‌کرد.
این امر به طور موثری نه تنها مشروبات الکلی قوی، بلکه آبجو و شراب را نیز ممنوع کرد.
با این حال، اجرای ممنوعیت بسیار دشوار ثابت شد، به ویژه در شهرهای بزرگ که تقاضا برای الکل بالا بود و فساد فراگیر بود.
دولت فدرال فاقد منابع و پرسنل لازم برای نظارت بر شبکه گسترده کارخانه‌های آبجوسازی، تقطیرخانه‌ها، مشروب‌فروشی‌های زیرزمینی، قاچاقچیان و فروشندگان غیرقانونی بود که برای رفع عطش مردم ایجاد شده بودند.
مقامات محلی اغلب توسط سازمان‌های جنایی قدرتمندی که تجارت غیرقانونی مشروبات الکلی را کنترل می‌کردند، رشوه می‌گرفتند یا مورد تهدید قرار می‌گرفتند.
این سازمان‌ها جدید نبودند؛ آن‌ها قبل از ممنوعیت به عنوان باندهای خیابانی یا ماشین‌های سیاسی وجود داشتند که در اشکال مختلف اخاذی، مانند قمار، فحشاء و باج‌گیری، دست داشتند.
با این حال، ممنوعیت به آن‌ها فرصتی بی‌سابقه داد تا عملیات و سود خود را با تامین کالایی که تقاضای زیادی داشت و عرضه آن کم بود، گسترش دهند.
آن‌ها همچنین مجبور شدند روش‌های پیچیده‌تری برای تولید، توزیع و محافظت از کالاهای غیرقانونی خود ایجاد کنند.
آن‌ها وکلا، حسابداران و لابی‌گرها را استخدام کردند تا پول خود را پولشویی کنند و بر سیاستمداران تأثیر بگذارند. آن‌ها با باندهای دیگر متحد شدند و کارتل‌هایی را تشکیل دادند تا از رقابت و خشونت جلوگیری کنند.
آن‌ها همچنین خود را به سلاح‌های قدرتمند مجهز کردند و آدمکشانی را برای دفاع از قلمرو و منافع خود استخدام کردند.

لاکی لوسیانو

برخی از بدنام‌ترین باندهای این دوره، آل کاپون در شیکاگو، لاکی لوسیانو در نیویورک، داتش شولتز در نیوجرسی و باگزی سیگل در لس‌آنجلس بودند.
آن‌ها به سلبریتی‌هایی در حق خود تبدیل شدند و ثروت و قدرت خود را در رسانه‌ها و انظار عمومی به نمایش گذاشتند.
آن‌ها همچنین هدف سازمان‌های مجری قانون، مانند اف‌بی‌آی و وزارت خزانه‌داری قرار گرفتند که سعی کردند از طریق یورش‌ها، دستگیری‌ها و تعقیب قضایی، فعالیت‌های آن‌ها را سرکوب کنند.
ممنوعیت در سال ۱۹۳۳ با تصویب متمم بیست و یکم به پایان رسید که متمم هجدهم را لغو کرد.
این امر تا حد زیادی به دلیل فشارهای اقتصادی رکود بزرگ بود که باعث شد بسیاری از آمریکایی‌ها در مورد خرد و هزینه ممنوعیت تردید کنند.
این امر تحت تأثیر افزایش آگاهی عمومی از پیامدهای منفی ممنوعیت، مانند افزایش جرم و جنایت، خشونت، خطرات بهداشتی و مشکلات اجتماعی نیز قرار گرفت.
با این حال، ممنوعیت به جرایم سازمان‌یافته پایان نداد؛ بلکه صرفاً تمرکز و شکل آن را تغییر داد.
بسیاری از باندهایی که از قاچاق مشروب ثروت به دست آورده بودند، به فعالیت‌های غیرقانونی دیگری، مانند مواد مخدر، قمار، اخاذی از کارگران و رباخواری تنوع بخشیدند.
آن‌ها همچنین قدرت خود را در سندیکاهای ملی متمرکز کردند که به جای رقابت با یکدیگر، با یکدیگر همکاری می‌کردند.
آن‌ها همچنین به مشاغل و موسسات قانونی، مانند اتحادیه‌ها، بانک‌ها، شرکت‌ها و سیاست نفوذ کردند.
بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که ممنوعیت تنها علت جرایم سازمان‌یافته در آمریکا نبود؛ بلکه یکی از عوامل بسیاری بود که به ظهور و تحول آن کمک کرد.
ممنوعیت فرصتی سودآور را برای جرایم سازمان‌یافته فراهم کرد که با مهارت و بی‌رحمی از آن بهره‌برداری کرد.
همچنین ضعف‌ها و محدودیت‌های سیستم حقوقی و سیاسی آمریکا را آشکار کرد که نتوانست از اثرات اجتماعی و اقتصادی ممنوعیت جلوگیری یا کنترل کند.

ممنوعیت یک آزمایش بزرگ بود که شکست خورد، اما میراثی ماندگار بر تاریخ و فرهنگ آمریکا به جا گذاشت.


این پست را گریگوری ماروس، کارآموز دفتر استراتژی و ارتباطات آرشیو ملی، نوشته است.

عکس‌های شناسایی توطئه‌گران به همراه اطلاعات مهم، ۲۴ آوریل ۱۹۲۹ (وزارت دادگستری. دفتر ممنوعیت. دفتر سیاتل. ARC#298444)
با آغاز ممنوعیت در سال ۱۹۲۰، اصلاح‌طلبان و فعالان اعتدال‌گرایی دوران اصلاحات اخلاقی و اجتماعی را متصور بودند. اما در طول دهه بعد، این «آزمایش نجیب» به جرم و جنایت، خشونت و رونق تجارت غیرقانونی مشروبات الکلی منجر شد.

ریشه‌های ممنوعیت به اواسط قرن نوزدهم باز می‌گردد، زمانی که انجمن اعتدال آمریکا و اتحادیه زنان اعتدال‌گرا جنبش «خشک» را آغاز کردند. در سال ۱۹۱۷، کنگره قطعنامه‌ای را تصویب کرد که خواستار اصلاحیه قانون اساسی برای اجرای ممنوعیت سراسری بود.

پس از تصویب متمم هجدهم در سال ۱۹۱۹، کنگره با قانون ممنوعیت ملی به دنبال آن عمل کرد. این قانون که معمولاً به عنوان قانون ولستد شناخته می‌شود، تولید، توزیع و حمل و نقل الکل را غیرقانونی اعلام کرد. ممنوعیت رسماً در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۰ به اجرا درآمد.

اما در حالی که اصلاح‌طلبان خوشحال بودند، گانگسترهای مشهوری مانند آل کاپون از بازار غیرقانونی الکل سود بردند و از آن بهره‌برداری کردند.

از لس آنجلس تا شیکاگو و نیویورک، سندیکاهای جنایی سازمان‌یافته، بارها و استقرار زیرزمینی را با مقادیر زیادی آبجو و مشروب تأمین می‌کردند. این عملیات قاچاق پیچیده از رودخانه‌ها و آبراه‌ها برای قاچاق الکل بین ایالت‌ها استفاده می‌کرد. در نهایت، سایر مشاغل جنایی از سود قاچاق گسترش یافتند و متنوع شدند.

با رشد سندیکاهای جنایی سازمان‌یافته در طول دوران ممنوعیت، اختلافات ارضی اغلب شهرهای آمریکا را به میدان‌های جنگ خشونت‌آمیز تبدیل می‌کرد. در نتیجه، قتل‌ها، سرقت‌ها و تعرض‌ها به طور قابل توجهی بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۳ افزایش یافت.

در مواجهه با این موج جرم و جنایت، مجریان قانون برای همگام شدن تلاش می‌کردند. اگرچه سه آژانس فدرال مسئول اجرای قانون ولستد بودند، اما قاچاقچیان و قاچاقچیان با مصونیت نسبی عمل می‌کردند. در سطح ایالتی و محلی، پلیس نیز به طور مشابه تحت تأثیر قدرت و نفوذ سندیکاهای جنایی سازمان‌یافته قرار داشت.

افزایش ناگهانی جرم و جنایت، همراه با مخالفت عمومی با متمم هجدهم، فرانکلین دلانو روزولت، رئیس‌جمهور آینده را تشویق کرد تا در سال ۱۹۳۲ به نفع لغو ممنوعیت تبلیغ کند. پس از ورود به دفتر، روزولت به وعده خود عمل کرد. ممنوعیت در ۵ دسامبر ۱۹۳۳ لغو شد، زمانی که کنوانسیون‌های تصویب ایالتی که به طور خاص انتخاب شده بودند، متمم بیست و یکم را تصویب کردند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد قانون ولستد، سندیکاهای جنایی سازمان‌یافته و سایر اسناد دوران ممنوعیت، در سوابق ما با استفاده از کاتالوگ آرشیو ملی جستجو کنید.

ناوبری پست


دوران ممنوعیت در سال 1920 آغاز شد، زمانی که متمم هجدهم قانون اساسی ایالات متحده، که تولید، حمل و نقل و فروش مشروبات الکلی را ممنوع می‌کرد، با تصویب قانون ولستد به اجرا درآمد. با وجود قانون جدید، اجرای ممنوعیت دشوار بود. افزایش تولید و فروش غیرقانونی مشروب (که به عنوان "قاچاق" شناخته می‌شد)، گسترش مشروب‌فروشی‌های مخفی (مکان‌های غیرقانونی نوشیدن) و افزایش همراه آن در خشونت باندهای تبهکاری و جرایم سازمان‌یافته، منجر به کاهش حمایت از ممنوعیت تا پایان دهه 1920 شد. در اوایل سال 1933، کنگره قطعنامه‌ای را تصویب کرد که پیشنهاد متمم بیست و یکم قانون اساسی را برای لغو متمم هجدهم ارائه می‌داد. متمم بیست و یکم در پنجم دسامبر 1933 تصویب شد و به ممنوعیت پایان داد.

ریشه‌های ممنوعیت

در دهه‌های 1820 و 1830، موجی از احیای مذهبی در ایالات متحده گسترش یافت که منجر به افزایش درخواست برای اعتدال و همچنین سایر جنبش‌های "کمال‌گرایانه" مانند جنبش الغای برده‌داری شد.

در سال 1838، ایالت ماساچوست قانونی را برای اعتدال تصویب کرد که فروش مشروبات الکلی را در مقادیر کمتر از 15 گالن ممنوع می‌کرد. اگرچه این قانون دو سال بعد لغو شد، اما سابقه ای برای چنین قوانینی ایجاد کرد. مین در سال 1846 اولین قوانین ممنوعیت ایالتی را تصویب کرد و در سال 1851 قانون سختگیرانه‌تری را به تصویب رساند. تا زمان آغاز جنگ داخلی در سال 1861، تعدادی دیگر از ایالت‌ها نیز از این روند پیروی کرده بودند.

آیا می‌دانستید؟ در سال 1932، فرانکلین دی. روزولت بر هربت هوور، رئیس جمهور وقت، که یک بار ممنوعیت را "آزمایش بزرگ اجتماعی و اقتصادی، نجیبانه در انگیزه و دوربرد در هدف" نامیده بود، پیروز شد. برخی می‌گویند که روزولت با نوشیدن یک مارتینی کثیف، نوشیدنی مورد علاقه اش، از لغو ممنوعیت جشن گرفت.

با شروع قرن بیستم، جوامع اعتدالی مانند اتحادیه زنان مسیحی اعتدال (WCTU) به یک عنصر رایج در جوامع سراسر ایالات متحده تبدیل شدند. زنان نقش مهمی در جنبش اعتدال داشتند، زیرا الکل به عنوان نیرویی مخرب در خانواده‌ها و ازدواج‌ها تلقی می‌شد.

در سال 1906، موج جدیدی از حملات به فروش مشروب آغاز شد که توسط لیگ ضد مشروب (که در سال 1893 تأسیس شده بود) رهبری می‌شد و ناشی از واکنش به رشد شهری و همچنین ظهور پروتستانیسم انجیلی و دیدگاه آن نسبت به فرهنگ مشروب‌فروشی به عنوان فاسد و غیر الهی بود.

علاوه بر این، بسیاری از صاحبان کارخانه‌ها در طول انقلاب صنعتی از ممنوعیت حمایت می‌کردند تا از حوادث جلوگیری کنند و کارایی کارگران خود را در دوران افزایش تولید صنعتی و افزایش ساعات کاری افزایش دهند.

قانون ولستد

در سال 1917، پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول، رئیس جمهور وودرو ویلسون برای صرفه جویی در غلات برای تولید مواد غذایی، ممنوعیت موقت جنگی را ایجاد کرد. در همان سال، کنگره متمم هجدهم را ارائه کرد که تولید، حمل و نقل و فروش مشروبات الکلی را ممنوع می‌کرد، برای تصویب ایالتی. اگرچه کنگره یک محدودیت زمانی هفت ساله برای این فرآیند تعیین کرده بود، اما این متمم تنها در 11 ماه حمایت سه چهارم ایالت‌های ایالات متحده را به دست آورد.

متمم هجدهم در 16 ژانویه 1919 تصویب شد و یک سال بعد به اجرا درآمد، تا آن زمان حداقل 33 ایالت قبلاً قوانین ممنوعیت خود را تصویب کرده بودند. در اکتبر 1919، کنگره قانون ممنوعیت ملی را ارائه کرد که دستورالعمل‌هایی را برای اجرای فدرال ممنوعیت ارائه می‌داد. این قانون توسط اندرو ولستد از مینه سوتا، رئیس کمیته قضایی مجلس نمایندگان، حمایت می‌شد و بیشتر با نام قانون ولستد شناخته می‌شد.

اجرای ممنوعیت

دولت فدرال و محلی هر دو در طول دهه 1920 برای اجرای ممنوعیت - "آزمایش نجیبانه" هوور - تلاش کردند. اجرای آن در ابتدا به سرویس درآمد داخلی (IRS) واگذار شد و بعداً به وزارت دادگستری و دفتر ممنوعیت منتقل شد.

به طور کلی، ممنوعیت در مناطقی که جمعیت آن با این قانون همدلی داشتند - عمدتاً مناطق روستایی و شهرهای کوچک - به شدت اجرا می‌شد و در مناطق شهری به طور سست‌تر. با وجود علائم اولیه موفقیت، از جمله کاهش دستگیری‌ها به دلیل مستی و کاهش 30 درصدی مصرف الکل، کسانی که می‌خواستند به نوشیدن ادامه دهند، راه‌های خلاقانه‌تری برای انجام این کار پیدا کردند.

جرایم سازمان‌یافته

تولید و فروش غیرقانونی مشروب (که به عنوان "قاچاق" شناخته می‌شد) در طول دهه ادامه داشت، همراه با فعالیت "مشروب‌فروشی‌های مخفی" (فروشگاه‌ها یا کلاب‌های شبانه که الکل می‌فروختند)، قاچاق الکل بین ایالت‌ها و تولید غیررسمی مشروب ("ماده مخدر" یا "جین وانه‌ای") در خانه‌های خصوصی.

علاوه بر این، دوران ممنوعیت باعث افزایش فعالیت‌های جنایی مرتبط با قاچاق شد. برجسته‌ترین مثال، آل کاپون، گانگستر شیکاگو بود که سالانه 60 میلیون دلار از عملیات قاچاق و مشروب‌فروشی‌های مخفی به دست می‌آورد.

چنین عملیات‌های غیرقانونی منجر به افزایش خشونت باندهای تبهکاری شد، از جمله کشتار روز ولنتاین در شیکاگو در سال 1929، که در آن چندین مرد با لباس پلیس (و اعتقاد بر اینکه با کاپون مرتبط هستند) به گروهی از مردان در یک باند رقیب شلیک کردند و آنها را کشتند.

ممنوعیت چه زمانی به پایان رسید؟

قیمت بالای مشروب قاچاق به این معنی بود که طبقه کارگر و فقیر کشور در طول ممنوعیت محدودیت بیشتری نسبت به آمریکایی‌های طبقه متوسط یا ثروتمند داشتند. حتی با افزایش هزینه‌های اجرای قانون، زندان‌ها و زندان‌ها، حمایت از ممنوعیت تا پایان دهه پر رونق 1920 کاهش یافت. علاوه بر این، نیروهای بنیادگرا و بومی‌گرا کنترل بیشتری بر جنبش اعتدال به دست آوردند و اعضای میانه‌روتر آن را بیگانه کردند.

پیامدهای ناخواسته زیادی نیز برای ممنوعیت وجود داشت: برخی از رستوران‌های کم‌بودجه درهای خود را بستند زیرا دیگر نمی‌توانستند از فروش مشروب سود ببرند. هر ساله هزاران نفر بر اثر نوشیدن مشروب‌های ارزان‌قیمت و مسموم با سموم جان خود را از دست می‌دادند. و درآمد بسیاری از ایالت‌هایی که قبلاً برای تأمین مالی جاده‌ها، مدارس و سایر مزایای عمومی به مالیات مشروب متکی بودند، کاهش یافت.

با غرق شدن کشور در رکود بزرگ در سال 1932، ایجاد شغل و درآمد با قانونی کردن صنعت مشروب جذابیت انکارناپذیری داشت. فرانکلین دی. روزولت، دموکرات، در آن سال با پلتفرمی که خواستار لغو ممنوعیت بود، برای ریاست جمهوری کاندیدا شد و به راحتی بر هربت هوور، رئیس جمهور وقت، پیروز شد.

پیروزی روزولت به معنای پایان ممنوعیت بود و در فوریه 1933 کنگره قطعنامه‌ای را تصویب کرد که پیشنهاد متمم بیست و یکم قانون اساسی را برای لغو متمم هجدهم ارائه می‌داد. این متمم به ایالت‌ها ارائه شد و در دسامبر 1933 یوتا سی و ششمین و آخرین رأی لازم برای تصویب را ارائه کرد. اگرچه برخی از ایالت‌ها پس از پایان ممنوعیت به ممنوعیت الکل ادامه دادند، اما همه تا سال 1966 این ممنوعیت را رها کردند.

منابع

ممنوعیت: مطالعه موردی اصلاحات مترقی. کتابخانه کنگره.

پیامدهای ناخواسته ممنوعیت. PBS: ممنوعیت.

ممنوعیت الکل یک شکست بود. موسسه کاتو.