بیش‌ماهیگیری یکی از بزرگ‌ترین تهدیدات پیش روی اقیانوس‌هاست، به طوری که سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO) در سال ۲۰۲۰ گزارش داد که یک‌سوم از تمامی ذخایر ماهی بیش‌ماهیگیری شده‌اند و نزدیک به ۶۰ درصد دیگر قادر به تحمل افزایش صید نیستند. همزمان، سازمان ملل متحد گزارش می‌دهد که تنوع زیستی در حال کاهش است و ۳۳ درصد از پستانداران دریایی، کوسه‌ها و سایر گونه‌های مرتبط با خطر انقراض مواجه هستند.

مدیریت ناکافی و غیرموثر صید صنعتی نقش مهمی در این کاهش داشته است. حداقل ۱۳۰ ذخیره ماهی - که ارزش آن‌ها سالانه میلیاردها دلار است - به صورت بین‌المللی مدیریت می‌شوند، اما قوانین منسجمی برای تضمین پایداری آن‌ها وجود ندارد. حتی در مواردی که اقدامات مبتنی بر علم برای کمک به بازسازی ذخایر و کاهش تأثیر شیوه‌های صید بر سایر گونه‌های دریایی وجود دارد، مجازات چندانی برای کسانی که قوانین را دور می‌زنند، در نظر گرفته نمی‌شود. اوضاع را وخیم‌تر می‌کند، صید غیرقانونی، گزارش‌نشده و غیرقابل‌تنظیم (IUU) گسترده است. در برخی از کشورهای در حال توسعه، IUU بیش از ۳۰ درصد ماهی‌هایی را که از آب‌های آن‌ها صید می‌شود، تشکیل می‌دهد و اغلب نشان‌دهنده ضعف حکمرانی است که بر امنیت غذایی و اقتصادی جوامع ساحلی که به ماهیگیری وابسته هستند، تأثیر می‌گذارد.

با این حال، در سال‌های اخیر، تحولات امیدوارکننده‌ای در مدیریت شیلات بین‌المللی رخ داده است. این تحولات شامل راه‌های جدید برای بهبود سلامت بلندمدت شیلات و اکوسیستمی است که بخشی از آن هستند؛ فناوری‌های در حال تکامل و همکاری بین دولت‌های ساحلی، پرچم، بازار و بندری برای ردیابی و جلوگیری از صید غیرقانونی؛ تلاش‌ها برای بهبود انطباق با قوانین موجود؛ و معاهدات بین‌المللی با هدف ایجاد یک سیستم حکمرانی قوی‌تر است. با داشتن چارچوب علمی مناسب و افزایش درک و همکاری از سوی ذینفعان کلیدی، می‌توان به ذخایر ماهی سالم‌تر و آینده‌ای پایدار امیدوار بود.

قوانینی برای تضمین صید پایدار و قانونی

بسیاری از گونه‌های ماهی از نظر تجاری مهم، در جستجوی غذا در اقیانوس‌ها مهاجرت می‌کنند. مسیر آن‌ها از چندین حوزه قضایی ملی عبور می‌کند و به آب‌های آزاد می‌رسد که پیامدهایی برای مدیریت ذخایر ماهی و همچنین ناوگانی که آن‌ها را هدف قرار می‌دهند، دارد. قوانین مربوط به میزان ماهی که می‌توان صید کرد، توسط چه کسی، چگونه و چه زمانی، توسط ترکیبی از قوانین و مقررات ملی و سازمان‌های منطقه‌ای مدیریت شیلات (RFMOs) تعیین می‌شود. RFMOها نهادهای بین‌المللی متشکل از دولت‌هایی هستند که یک علاقه عملی و/یا مالی در مدیریت و حفظ ذخایر ماهی در یک منطقه خاص دارند و توافق می‌کنند که مدیریت این ذخایر را هماهنگ کنند.

متأسفانه، RFMOها نتوانسته‌اند جلوی موج بیش‌ماهیگیری را بگیرند، به طوری که نزدیک به ۵۰ درصد از تمامی ذخایری که توسط این سازمان‌ها مدیریت می‌شوند، یا بیش‌ماهیگیری شده‌اند یا در حال تجربه بیش‌ماهیگیری هستند. با توجه به اینکه RFMOها بیش از ۹۵ درصد از اقیانوس‌ها را پوشش می‌دهند، باید اقدامات بیشتری برای اجرای اقدامات مدیریتی موثر انجام شود که جمعیت ماهی را به سطوح سالم بازگرداند و آن‌ها را در آنجا نگه دارد.

نوسازی مدیریت از طریق استراتژی‌های برداشت

مدیریت سنتی شیلات معمولاً شامل ارزیابی منظم یک ذخیره ماهی صید شده از نظر تجاری، سپس ارائه مشاوره علمی به مدیران بر اساس نتایج ارزیابی و در نهایت مذاکره مدیران در مورد اقداماتی است که باید اتخاذ شود. این ارزیابی‌های ذخیره می‌تواند غیردقیق باشد زیرا داده‌های شیلات ممکن است ناقص باشند و چالش‌های ذاتی در استفاده از مدل‌های آماری برای تعیین میزان ماهی در یک جمعیت وجود دارد.

این بدان معناست که مشاوره علمی می‌تواند مبهم باشد یا شامل طیف گسترده‌ای از گزینه‌های مدیریتی باشد. حتی زمانی که مدیران متعهد به پیروی از مشاوره علمی و یک رویکرد احتیاطی برای کاهش ریسک در تصمیم‌گیری هستند، فقدان یک چارچوب روشن برای تصمیم‌گیری مدیریتی به این معنی است که مذاکرات اغلب پرمناقشه، وقت‌گیر و پرهزینه می‌شوند.

به عنوان یک جایگزین موثرتر و کارآمدتر برای مذاکرات سالانه سهمیه، برخی از RFMOها در حال اتخاذ رویکرد جدیدی به نام استراتژی‌های برداشت هستند که به عنوان روش‌های مدیریتی نیز شناخته می‌شوند. این رویکرد مستلزم آن است که دولت‌ها بر سر اهداف مدیریتی بلندمدت برای هر شیلات و سیستمی که به طور خودکار سطوح برداشت را بر اساس تجزیه و تحلیل علمی تعیین می‌کند تا اطمینان حاصل شود که این اهداف محقق می‌شوند، توافق کنند. با تثبیت اقدامات مدیریتی که در سطوح مختلف ذخیره انجام می‌شود، استراتژی‌های برداشت نتایج را برای ذخایر ماهی بسیار شفاف‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر می‌کند و ثبات بازار را افزایش می‌دهد. با مدل‌سازی علمی نحوه عملکرد رویکردهای مدیریتی مختلف و انتخاب آن‌هایی که به بهترین وجه اهداف بلندمدت را برآورده می‌کنند، استراتژی‌های برداشت همچنین احتمال وجود ذخایر ماهی و شیلات سالم در آینده را افزایش می‌دهد.

حفاظت از گونه‌های دریایی آسیب‌پذیر

پرداختن به اثرات مضر عملیات صید بر بقیه اکوسیستم دریایی در تضمین شیلات سالم و انعطاف‌پذیر بسیار مهم است. گونه‌هایی مانند کوسه‌ها، لاک‌پشت‌های دریایی و نهنگ‌ها نقش مهمی در اقیانوس‌ها دارند و به ویژه در برابر تأثیرات شیلات بین‌المللی آسیب‌پذیر هستند، حتی زمانی که خودشان هدف کشتی‌های صید نیستند. صید ضمنی - گونه‌های غیرهدف که به طور اتفاقی توسط ابزار صید صید می‌شوند - می‌تواند منجر به بیش‌ماهیگیری کوسه‌ها و کاهش سایر گونه‌های نادر یا حساس شود. کاهش تأثیر عملیات صید بر جمعیت‌ها و گونه‌های آسیب‌پذیر، مانند ماهی تن و کوسه‌ها، یک هدف کلیدی است که باید با بهبودهای قابل اندازه‌گیری برای مدیریت مبتنی بر اکوسیستم شیلات در سطح بین‌المللی همراه باشد. این بهبودها صید ضمنی را کاهش می‌دهد و از زیستگاه‌های ارزشمند از طریق ایجاد حفاظت برای مناطق تولید مثل و پرورش محافظت می‌کند.

بهبود نظارت بر فعالیت‌های خط ماهیگیری بلند و انتقال محموله

کشتی‌های خط ماهیگیری بلند عمدتاً برای صید ماهی تن‌های با ارزش بالا مانند ماهی تن باله آبی، ماهی تن چشم بزرگ، ماهی تن زردباله و ماهی تن آلباکور استفاده می‌شوند. این کشتی‌ها هزاران قلاب را روی خطوطی تا ۸۰ مایل طول قرار می‌دهند و صید ضمنی آن‌ها اغلب شامل کوسه‌ها، لاک‌پشت‌ها، پرندگان دریایی و سایر حیات وحش دریایی است. کشتی‌ها اغلب محموله خود را در دریا به کشتی‌های حامل بزرگتر منتقل می‌کنند که ماهی را به بندر می‌برند - عملی به نام انتقال محموله که اگرچه قانونی است، اما اغلب شامل صید غیرقانونی و سایر فعالیت‌های غیرقانونی است. صید با خط ماهیگیری بلند و انتقال محموله از جمله کمترین فعالیت‌های صید نظارت شده است، با نظارت حداقل بر صید در کشتی صید یا کشتی حامل. فقدان نظارت موثر به اپراتورهای بی‌وجدان اجازه می‌دهد تا داده‌ها را در مورد شیوه‌های صید خود به نفع مالی خود دستکاری کنند یا اصلاً از گزارش فعالیت‌ها خودداری کنند. تنها در اقیانوس آرام غربی و مرکزی، تخمین زده می‌شود که سالانه ۱.۴۲ میلیون دلار محصول ماهی به طور غیرقانونی منتقل می‌شود.

خوشبختانه، فناوری‌های جدید و به اشتراک‌گذاری اطلاعات می‌تواند بر این چالش‌ها غلبه کند. گزارش‌دهی الکترونیکی و نظارت الکترونیکی بر کشتی‌های خط ماهیگیری بلند می‌تواند نظارت رسمی بر فعالیت‌های صید را افزایش دهد و شفافیت بیشتری ایجاد کند. این سیستم‌ها دقت گزارش‌دهی در کشتی‌ها را افزایش داده‌اند و بهتر ماهیگیران را در قبال صید خود پاسخگو می‌کنند. نظارت بر انتقال محموله را می‌توان از طریق گزارش‌دهی قوی‌تر، نظارت و به اشتراک‌گذاری داده‌ها بهبود بخشید. کمیته شیلات FAO شروع به ایجاد دستورالعمل‌های بین‌المللی انتقال محموله کرده است که می‌تواند به دولت‌ها و RFMOها کمک کند تا یک سیستم شفاف‌تر، ایمن‌تر و قانونی ایجاد کنند.

مسئولیت‌های دولتی

اگرچه شکاف‌های بزرگی در حکمرانی و نظارت بر شیلات وجود دارد، بسیاری از بلوک‌های سازنده از قبل برای دولت‌ها - که به عنوان دولت پرچم، ساحلی، بندری یا بازار عمل می‌کنند - برای تقویت کنترل‌ها و ارتقای استانداردهای جهانی که فعالیت‌های صید را تنظیم می‌کنند، وجود دارد. توافقات و معاهدات بین‌المللی همراه با اقدامات فردی دولت‌های پرچم می‌تواند تأثیر زیادی بر آب‌ها و سلامت شیلات داشته باشد.

مسئولیت‌های دولت پرچم

دولت پرچم، کشوری که یک کشتی در آن ثبت شده است، اختیار قانونی و اجرایی انحصاری بر کشتی‌های خود در آب‌های آزاد دارد. دولت پرچم همچنین کنترل انحصاری بر کشتی را از ثبت و استانداردهای کار گرفته تا الزامات ایمنی در همه آب‌ها دارد. تعهدات دولت پرچم از طریق مجموعه‌ای از معاهدات، قوانین و پروتکل‌های بین‌المللی تعیین می‌شود. اما معیارهای جدیدی برای ارزیابی نحوه انطباق دولت‌ها با این الزامات بین‌المللی در مورد صید غیرقانونی و اطمینان از اینکه کشورها شروع به پر کردن شکاف‌هایی می‌کنند که مقررات نسبتاً ضعیف و اجرای ضعیف قوانین بین‌المللی در آن مشاهده می‌شود، مورد نیاز است.

توافقنامه تدابیر ایالتی بندر

توافقنامه سال ۲۰۰۹ در مورد تدابیر ایالتی بندر برای جلوگیری، بازدارندگی و از بین بردن صید غیرقانونی، گزارش‌نشده و غیرقابل‌تنظیم (PSMA) در سال ۲۰۱۶ به اجرا درآمد. این معاهده، اولین از نوع خود، قوانین بین‌المللی را برای نحوه تأیید صیدهایی که در بنادر از کشتی‌هایی با پرچم دولت دیگری تخلیه می‌شوند، کدگذاری و استاندارد می‌کند. این معاهده همچنین با غیرممکن کردن تخلیه صید غیرقانونی، انگیزه برای صید غیرقانونی را از بین می‌برد. در حال حاضر با حمایت بیش از ۶۰ طرف (از جمله اتحادیه اروپا)، این توافقنامه به اندازه اجرای آن خوب است که به همکاری و به اشتراک‌گذاری اطلاعات به موقع بین کشورها متکی است، به ویژه قبل از ورود کشتی به بندر. اقداماتی وجود دارد که می‌توان اکنون برای کاهش خطر تخلیه صید غیرقانونی انجام داد. آن‌ها شامل همکاری دولت‌ها و به اشتراک‌گذاری اطلاعات، شناسایی عمومی بنادر فرود تعیین شده توسط طرف‌های PSMA برای تشدید مقررات و اطمینان از اینکه افسران شیلات به درستی آموزش دیده‌اند - و ظرفیت کافی برای اجرای مفاد PSMA دارند.

توافقنامه شهر کیپ تاون

ماهیگیری یک شغل خطرناک است - با این حال، کشتی‌ها، خدمه‌ها و ناظران در عرشه از تقریباً تمام مقررات بین‌المللی دریایی مستثنی هستند. توافقنامه شهر کیپ تاون، یک توافقنامه چندجانبه که توسط سازمان بین‌المللی دریانوردی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۲ تصویب شد اما هنوز تصویب نشده است، می‌تواند این وضعیت را تغییر دهد. این توافقنامه استانداردهای طراحی، ساخت و تجهیزات را برای کشتی‌های ماهیگیری ۲۴ متر یا بیشتر تعیین می‌کند؛ خواستار تلاش‌های هماهنگ برای ایجاد بازرسی‌های هماهنگ شیلات، کار و ایمنی می‌شود؛ و کشورها را تشویق می‌کند تا به مقامات ساحلی و پرچم اجازه دهند تا کشتی‌های ماهیگیری با پرچم ملی یا خارجی را بازرسی کنند و به تمام جنبه‌های فعالیت‌های آن‌ها، از ایمنی خدمه گرفته تا شیوه‌های صید، رسیدگی کنند. برای تصویب این توافقنامه، ۲۲ کشور با مجموع ۳۶۰۰ کشتی واجد شرایط مورد نیاز است. هنگامی که به اجرا درآید، توافقنامه شهر کیپ تاون نه تنها استانداردهای ایمنی جهانی را برای یکی از خطرناک‌ترین مشاغل در جهان افزایش می‌دهد، بلکه ابزاری قدرتمند را در اختیار دولت‌ها قرار می‌دهد تا اطمینان حاصل کنند که کشتی‌های ماهیگیری که پرچم آن‌ها را حمل می‌کنند یا در آب‌های آن‌ها فعالیت می‌کنند، در قبال ایمنی خدمه پاسخگو هستند و تخلیه صید به طور ایمن و قانونی انجام می‌شود.

پیامدهای عدم رعایت قوانین شیلات

حاکمیت جهانی موثر مستلزم پیامدهای معنادار در صورت نادیده گرفته شدن یا نقض قوانین است. با این حال، حتی زمانی که به کشورها سهمیه‌هایی برای ذخایر ماهی اختصاص داده می‌شود یا توافقنامه‌هایی برای رسیدگی به شیوه‌های صید غیرقانونی امضا می‌کنند، به ندرت اقدامات قابل توجهی علیه دولت‌ها یا اپراتورهایی که قوانین را نقض می‌کنند، انجام می‌شود.

انطباق موثر در RFMOها

محدودیت‌های برداشت، استراتژی‌های برداشت و تلاش‌ها برای مبارزه با صید غیرقانونی در سطح RFMO باید توسط رژیم‌های موثر برای اطمینان از انطباق و مجازات‌های مناسب برای تخلفات ردیابی شوند. برخی از RFMOها فرآیندهای انطباق دارند، در حالی که برخی دیگر مکانیسم‌های ناکافی یا هیچ مکانیسمی ندارند.

در حداقل، RFMOها باید فعالیت‌های صید کشورهای عضو - در بنادر و در دریا - را برای انطباق با اقدامات مدیریتی موجود ارزیابی کنند، طرف‌ها را ملزم به اقدام علیه ناوگانی کنند که پرچم آن‌ها را حمل می‌کنند و غیرمنطبق هستند، پیامدهایی را برای عدم انطباق قابل توجه یا مداوم ایجاد کنند و به ذینفعان، از جمله سازمان‌های غیردولتی، اجازه دهند تا این ارزیابی‌ها را بررسی کنند تا شفافیت و پاسخگویی را تضمین کنند.

همکاری منطقه‌ای و اقدام چندجانبه

اگرچه تقویت معاهدات و فراخواندن دولت‌ها برای پیروی از قوانین موجود برای شیلات گام‌های اولیه‌ای حیاتی هستند، اجرای قوانین به همان اندازه مهم است. نیاز مبرمی به بهبود اجرای قانون، به ویژه در کشورهای ساحلی در حال توسعه که با صید غیرقانونی و سایر فعالیت‌های دریایی غیرقانونی دست و پنجه نرم می‌کنند، وجود دارد. مقامات در این کشورها اغلب فاقد راه‌های کافی برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد شیوه‌های غیرقانونی و همچنین توانایی اقدام در صورت شناسایی چنین شیوه‌هایی هستند. برای رسیدگی به این مشکل، Pew با مقامات دریایی از سراسر جهان همکاری می‌کند تا اجرای شیلات را در برنامه‌های درسی و تمرینات نظامی خود ادغام کنند. از آنجایی که صید غیرقانونی اغلب با سایر جرایم مرتبط است و پیامدهای گسترده‌تری برای امنیت ملی دارد، ضروری است که مقامات دیگر ماهی را صرفاً به عنوان یک مسئله زیست‌محیطی یا مدیریتی نبینند.

در سطح بین‌المللی، سابقه مستقری از به اشتراک‌گذاری اطلاعات دریایی در مورد موقعیت و حرکات کشتی‌ها در سراسر اقیانوس‌ها وجود دارد. با ادغام نظارت بر کشتی‌های ماهیگیری و بازرسی‌های صید غیرقانونی در کار خود، نیروی دریایی و گارد ساحلی می‌توانند رویکرد جامع‌تری به امنیت دریایی اتخاذ کنند و به کشورها، از جمله آن‌هایی که ظرفیت نظارتی کمتری دارند، کمک کنند تا حکمرانی آب‌های خود را ایجاد کنند.

به عنوان مثال، FISH-i Africa، یک اتحاد بین هشت کشور ساحلی شرق آفریقا، به پیگیری اقدامات و اتهامات علیه بیش از ۴۰ اپراتور مظنون غیرقانونی کمک کرده است. با وجود موفقیت این تجربه آفریقایی، همکاری بیشتری در سراسر جهان - از آمریکای مرکزی و جنوبی تا اقیانوس آرام - مورد نیاز است تا اطمینان حاصل شود که ذینفعان از دولت، صنعت و جامعه مدنی راه حل‌های چندجانبه موثری را ایجاد می‌کنند.

مشارکت بازار

مصرف‌کنندگان به طور فزاینده‌ای به دنبال اطمینان هستند که غذاهای دریایی آن‌ها به طور پایدار و قانونی تهیه شده‌اند و هیچ‌کس در طول صید یا فرآوری غذاهای دریایی آسیب ندیده یا به طور ناعادلانه مورد رفتار قرار نگرفته است. صنعت غذاهای دریایی می‌تواند با اطمینان از اینکه ماهی فروخته شده فقط از کشتی‌ها و دولت‌هایی می‌آید که با الزامات دولت پرچم و بندر و RFMOها مطابقت دارند، نقش مهمی در دستیابی به این هدف ایفا کند. ذینفعان در سراسر صنعت غذاهای دریایی می‌توانند از قوانین شیلات موثر حمایت کنند که نتیجه روشنی برای کسانی که از قوانین پیروی نمی‌کنند به همراه دارد: ماهی‌های خریداری نشده و سود از دست رفته.

نتیجه‌گیری

اقیانوس‌ها و حیات دریایی با چالش‌های فزاینده‌ای برای پایداری بلندمدت خود مواجه هستند و فقدان قوانین منسجم به چیزی فراتر از ماهی آسیب می‌رساند. ماهیگیران، صنعت غذاهای دریایی و کشورهای سراسر جهان برای ثبات اقتصادی بلندمدت به سلامت ذخایر ماهی وابسته هستند. تقویت تلاش‌های حفاظتی و اطمینان از اینکه ماهی به طور قانونی و پایدار صید می‌شود، منجر به امنیت غذایی بیشتر و جوامع شکوفا خواهد شد.

ابزارها در دسترس هستند - و ابزارهای جدیدی در حال ظهور هستند - که می‌تواند مدیریت شیلات را بهبود بخشد. حکمرانی جهانی قوی شیلات امکان‌پذیر است اگر دولت‌ها، RFMOها، آژانس‌های بین‌المللی و صنعت با هم همکاری کنند تا یکی از بزرگ‌ترین فشارهای وارد شده بر اقیانوس‌ها در حال حاضر را از بین ببرند: بیش‌ماهیگیری. فرصت وجود دارد و زمان اقدام اکنون است.

یادداشت‌ها

D. Souter et al., “Towards the Quantification of Illegal, Unreported and Unregulated (IUU) Fishing in the Pacific Islands Region” (MRAG Asia Pacific, 2016), http://www.ffa.int/files/FFA%20Quantifying%20IUU%20Report%20-%20Final.pdf.
T. Emery et al., “Changes in Logbook Reporting by Commercial Fishers Following the Implementation of Electronic Monitoring in Australian Commonwealth Fisheries,” Marine Policy 104 (2019): 135-45, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0308597X18307218.
G. Petursdottir, O. Hannibalsson, and J. Turner, “Safety at Sea as an Integral Part of Fisheries Management” (U.N. Food and Agriculture Organization, 2001), https://agris.fao.org/agris-search/search.do?recordID=XF2001400245.


شیلات در صورتی پایدار است که تعداد کافی ماهی در اقیانوس‌ها باقی بماند و اثرات بر زیستگاه‌ها و اکوسیستم‌ها به حداقل برسد. برای تحقق این امر، شیلات باید به طور موثر مدیریت شوند.
چرا شیلات پایدار مهم است؟
جامعه‌های محلی در سراسر جهان برای معیشت و به عنوان منبع حیاتی غذا و تغذیه به شیلات وابسته هستند. بیش از یک سوم جمعیت جهان برای تامین پروتئین به غذاهای دریایی متکی هستند و ۳۸ میلیون نفر در شیلات صید وحشی مشغول به کار هستند.
اگر به طور پایدار ماهیگیری کنیم، می‌توانیم امنیت غذایی آینده را تضمین کرده و به ریشه‌کن کردن فقر و گرسنگی کمک کنیم.
با این حال، شیوه‌های ناپایدار ماهیگیری، مانند صید بی‌رویه، فعالیت‌های ماهیگیری غیرقانونی و صید ناخواسته بیش از حد، اقیانوس‌های ما را در معرض خطر قرار می‌دهد.
بیش از یک سوم شیلات جهانی فراتر از حد پایدار ماهیگیری شده‌اند و تقاضای جهانی برای غذاهای دریایی همچنان در حال افزایش است. شیلات پایدار می‌تواند این روند را معکوس کرده و اطمینان حاصل کند که تعداد کافی ماهی در دریا باقی مانده است تا ماهیگیری بتواند به طور نامحدود در آینده ادامه یابد. سلامت بلندمدت ذخایر ماهی همچنین برای تضمین منبع غذایی غنی از مواد مغذی برای تغذیه جمعیت رو به رشد ضروری است. اگر شیلات به طور پایدار مدیریت شوند، می‌توان سالانه ۱۶ میلیون تن غذای دریایی بیشتر تولید کرد که پروتئین کافی برای تامین نیاز ۷۲ میلیون نفر در سراسر جهان را فراهم می‌کند.
شیلات صید وحشی دارای گواهینامه پایداری همچنین می‌تواند فشار بر کشاورزی زمینی را به عنوان منبع پروتئین کاهش دهد. غذاهای دریایی نیز به طور متوسط ردپای کربنی کمتری نسبت به پروتئین‌های حیوانی زمینی دارند.
صید بی‌رویه چیست؟
وقتی تعداد زیادی ماهی صید می‌شود و تعداد کافی بزرگسال برای تولید مثل و حفظ جمعیت سالم وجود ندارد، ذخیره ماهی دچار صید بی‌رویه شده است. MSC چگونه با صید بی‌رویه مقابله می‌کند؟

چگونه می‌توان ماهیگیری را پایدار کرد؟
دانشمندان محاسبه می‌کنند که چه تعداد ماهی را می‌توان بدون تأثیر بر سلامت آینده ذخیره ماهی، به طور ایمن صید کرد. این شامل جمع‌آوری داده‌ها در مورد اندازه ذخیره ماهی، زمان و مکان تخریخ گونه‌ها و تعداد جوانی که احتمالاً به بلوغ می‌رسند، است. آنها همچنین عوامل محیطی را که ممکن است بر ذخیره ماهی تأثیر بگذارند، مانند شکار توسط سایر گونه‌ها، ارزیابی می‌کنند.
اقدامات مدیریتی مختلفی نیز می‌توان برای محافظت از ذخایر ماهی در برابر صید بی‌رویه اجرا کرد، مانند ممنوعیت ماهیگیری در فصل‌های تخریخ و تعیین محدودیت اندازه برای محافظت از جوانی‌ها.
جنبه کلیدی شیلات پایدار همچنین شامل اتخاذ اقدامات احتیاطی به نام قوانین کنترل برداشت است که در صورت کاهش جمعیت ذخیره ماهی، نیاز به کاهش میزان صید دارد. این امر به ویژه زمانی مهم است که ذخایر ماهی بین چندین کشور مختلف به اشتراک گذاشته شود و برای جلوگیری از صید بی‌رویه به تلاش جمعی نیاز باشد.
ذخایر ماهی همچنین زمانی فراوان‌تر هستند که توسط شیلات پایدار مورد هدف قرار گیرند تا شیلاتی که پایدار نیستند.

"ما باید ذخایر ماهی را در سطح جهانی به طور پایدار مدیریت کنیم تا بتوانند به ارائه پروتئین تجدیدپذیر، سالم، مقرون به صرفه و کم کربن به بشریت ادامه دهند."
مدیرعامل شورای مدیریت دریایی (MSC)

شیلات پایدار چگونه از اقیانوس‌ها محافظت می‌کند؟
شیلات پایدار به حفظ اکوسیستم‌های اقیانوسی سالم و متنوع کمک می‌کند و اثرات بر گونه‌های در معرض خطر، تهدید و محافظت شده را به حداقل می‌رساند.
همه گونه‌ها نقش منحصر به فردی در اکوسیستم‌های اقیانوسی دارند و بخشی از یک شبکه غذایی متعادل از شکارچیان و طعمه‌ها هستند. از دست دادن یک گونه به دلیل صید بی‌رویه یا صید ناخواسته بیش از حد می‌تواند تأثیر گسترده‌ای بر کل شبکه غذایی داشته باشد.
نه تنها ذخایر ماهی از یک اکوسیستم سالم بهره‌مند می‌شوند، بلکه این امر می‌تواند به اقیانوس در تنظیم آب و هوا نیز کمک کند. دی‌اکسید کربن موجود در هوا در آب دریا حل شده و در عناصر مختلف اکوسیستم اقیانوسی، مانند علف‌های دریایی، پوسته نرم‌تنان و پلانکتون‌های گیاهی به دام می‌افتد.
تغییرات آب و هوایی در حال حاضر تأثیر قابل توجهی بر اقیانوس‌ها و سلامت ذخایر ماهی دارد و شیلات پایدار را مهم‌تر از همیشه می‌کند.

چگونه شیلات پایدار می‌تواند اثرات بر محیط زیست را به حداقل برساند؟
ماهیگیری می‌تواند بر چیزی فراتر از گونه‌های هدف تأثیر بگذارد. اگر شیوه‌ها پایدار نباشند، محیط دریایی می‌تواند توسط مسائلی مانند تخریب زیستگاه، از دست رفتن ابزار ماهیگیری و صید ناخواسته تهدید شود.
شیلات باید اقداماتی را برای کاهش صید ناخواسته - شامل ماهی و صدف‌های غیرهدف و همچنین پستانداران دریایی، خزندگان، دوزیستان و پرندگان دریایی - در نظر بگیرند. این ممکن است شامل اصلاح ابزار، اجتناب از ماهیگیری در مناطقی که گونه‌های ناخواسته یا در معرض خطر شناخته شده‌اند زندگی یا مهاجرت می‌کنند و تطبیق شیوه‌ها برای به حداقل رساندن خطر تعامل باشد.
به عنوان مثال، می‌توان با تنظیم خطوط و تورها عمیق‌تر در اقیانوس و ماهیگیری در شب به جای روز، درگیری پرندگان دریایی را کاهش داد. همچنین می‌توان ابزار را اصلاح کرد تا گونه‌های غیرهدف بتوانند فرار کنند یا از نزدیک شدن بیش از حد به تورها جلوگیری کنند. این شامل افزودن دستگاه‌های حذف‌کننده برای اجازه فرار حیوانات دریایی بزرگ و دستگاه‌هایی مانند خطوط ترسناک پرندگان یا "پینگرهای" آکوستیک که پستانداران دریایی را دفع می‌کنند، می‌شود.
روش‌های ماهیگیری که با بستر دریا تعامل دارند، مانند ترال کف و لایروبی، به دلیل خطر آسیب به زیستگاه‌های بستر دریا، بحث‌برانگیز تلقی می‌شوند. با این حال، اگر به خوبی مدیریت شوند، این روش‌ها می‌توانند پایدار باشند. تحقیقات در مورد زیستگاه‌های بستر دریا می‌تواند مناطق آسیب‌پذیر را که باید از آنها اجتناب کرد، از جمله مناطقی با گونه‌های کندرشد حساس مانند مرجان‌ها، شناسایی کند. ماهیگیران همچنین می‌توانند از ابزار سبک‌تری برای کاهش تأثیر تماس با بستر دریا استفاده کنند و در برخی موارد، تورها را در عمقی تنظیم کنند که از تماس جلوگیری شود.
همچنین می‌توان اقداماتی را برای جلوگیری از از دست رفتن یا دور ریختن ابزار ماهیگیری در دریا و کاهش تأثیر هر ابزاری که از دست می‌رود، انجام داد. این می‌تواند شامل نظارت و بازیابی ابزار از دست رفته و استفاده از پنل‌ها یا قفل‌های زیست‌تخریب‌پذیر در ابزارهایی مانند تله‌های خرچنگ برای اجازه فرار گونه‌ها باشد.

رویکرد MSC به شیلات پایدار دارای گواهینامه چیست؟
شورای مدیریت دریایی (MSC) از طریق برنامه صدور گواهینامه و برچسب شیلات، شیلات پایدار را به رسمیت می‌شناسد و پاداش می‌دهد.
استاندارد ما پیشروترین معیار شیلات پایدار است و ریشه در بهترین شیوه‌های جهانی در مدیریت شیلات و علوم شیلات به طور گسترده پذیرفته شده دارد.
شیلات به صورت داوطلبانه برای ارزیابی در برابر استاندارد ما توسط یک شخص ثالث مستقل شرکت می‌کنند و باید سه اصل استاندارد ما را برآورده کنند:

ذخایر ماهی پایدار
به حداقل رساندن اثرات زیست محیطی
مدیریت موثر شیلات

شیلات که گواهینامه دریافت می‌کنند هر سال مورد ممیزی قرار می‌گیرند و ممکن است برای حمایت از حفاظت از منابع دریایی برای نسل‌های آینده، ملزم به ایجاد بهبودهای بیشتر در شیوه‌های خود شوند.
درباره استاندارد ما و نحوه صدور گواهینامه شیلات به عنوان پایدار بیشتر بدانید.

استاندارد شیلات MSC
استاندارد شیلات MSC برای ارزیابی اینکه آیا یک شیلات به خوبی مدیریت می‌شود و پایدار است، استفاده می‌شود و منعکس‌کننده به‌روزترین درک علوم شیلات است.


این منبع به زبان اسپانیایی نیز در دسترس است.
شیلات پایدار تضمین می‌کند که جمعیت حیات وحش اقیانوسی و آب شیرین برای آینده حفظ شود. محیط‌های آبی زیستگاه بی‌شماری از گونه‌های ماهی و بی‌مهرگان هستند که بیشتر آن‌ها به عنوان غذا مصرف می‌شوند. (برخی دیگر به دلایل اقتصادی برداشت می‌شوند، مانند صدف‌هایی که مروارید تولید می‌کنند و در جواهرات استفاده می‌شوند.) غذاهای دریایی در سراسر جهان، در بسیاری از فرهنگ‌های متنوع، به عنوان منبع مهم پروتئین و چربی‌های سالم مورد احترام هستند. برای هزاران سال، مردم برای تغذیه خانواده‌ها و جوامع محلی ماهیگیری می‌کردند.
افزایش تقاضا برای غذاهای دریایی و پیشرفت در فناوری منجر به روش‌های ماهیگیری شده است که در حال تخلیه جمعیت ماهی و صدف در سراسر جهان است. ماهیگیران بیش از 77 میلیارد کیلوگرم (170 میلیارد پوند) حیات وحش را هر سال از دریا خارج می‌کنند. دانشمندان می‌ترسند که ادامه ماهیگیری با این نرخ ممکن است به زودی منجر به فروپاشی شیلات جهان شود. برای اینکه بتوانیم به اقیانوس به عنوان یک منبع غذایی مهم تکیه کنیم، اقتصاددانان و فعالان محیط زیست می‌گویند که باید از روش‌های ماهیگیری پایدار استفاده کنیم.
به عنوان مثال، ماهی تن باله آبی را در نظر بگیرید. این ماهی یکی از بزرگترین و سریعترین ماهی‌های روی زمین است. به خاطر گوشت خوشمزه‌اش که اغلب به صورت خام، به عنوان سوشی خورده می‌شود، شناخته شده است. تقاضا برای این ماهی خاص منجر به قیمت‌های بسیار بالا در بازارها شده و جمعیت آن را تهدید کرده است. جمعیت تخیل‌زای فعلی ماهی تن باله آبی حدود 21 تا 29 درصد جمعیت آن در سال 1970 تخمین زده می‌شود.
از حدود آن زمان، ماهیگیران تجاری با استفاده از روش‌های تور عنکبوتی و خط‌زنی ماهی تن باله آبی را صید می‌کنند. ماهیگیری با تور عنکبوتی از تور برای جمع کردن ماهی‌ها و سپس محاصره کردن آن‌ها با کشیدن بند کششی تور استفاده می‌کند. این تور می‌تواند تعداد زیادی ماهی را به طور همزمان جمع‌آوری کند و معمولاً برای صید ماهیانی استفاده می‌شود که به صورت دسته‌ای یا برای تخیل‌زایی با هم جمع می‌شوند. خط‌زنی نوعی ماهیگیری است که در آن یک خط بسیار بلند - تا 100 کیلومتر (62 مایل) - پهن شده و پشت یک قایق کشیده می‌شود. این خطوط دارای هزاران قلاب طعمه‌دار متصل به خطوط کوچکتر هستند که به سمت پایین امتداد دارند.
هر دو روش تور عنکبوتی و خط‌زنی روش‌های ماهیگیری کارآمدی هستند. این تکنیک‌ها می‌توانند صدها یا هزاران ماهی را به طور همزمان صید کنند.
بیش از ماهیگیری
صید این تعداد ماهی به طور همزمان می‌تواند سود فوری برای ماهیگیران داشته باشد. با این حال، ماهیگیری به این روش به طور مداوم، تعداد کمی ماهی از یک گونه را در اقیانوس باقی می‌گذارد. اگر جمعیت ماهی کوچک باشد، نمی‌تواند به راحتی از طریق تولید مثل دوباره پر شود.
گرفتن حیات وحش از دریا سریعتر از سرعت تولید مثل جمعیت‌ها به عنوان بیش از ماهیگیری شناخته می‌شود. تور عنکبوتی، خط‌زنی و بسیاری از انواع دیگر ماهیگیری نیز می‌تواند منجر به صید ناخواسته شود، یعنی صید گونه‌های ناخواسته. خطوطی که برای صید ماهی تن باله آبی (Thunnus thynnus) در نظر گرفته شده‌اند، برای مثال، می‌توانند پرندگان، لاک‌پشت‌های دریایی و سایر ماهی‌ها مانند شمشیرماهی (Xiphias gladius) را به دام بیندازند.
گونه ماهی دیگری که بیش از حد ماهیگیری شده است، ماهی سی‌باس شیلیایی (Dissostichus eleginoides) است که گاهی اوقات به آن ماهی دندان‌دار پاتاگونیایی نیز می‌گویند. در دهه 1990، این ماهی در رستوران‌های سراسر ایالات متحده و سایر کشورها بسیار محبوب شد و باعث افزایش تقاضا شد. این ماهی بومی اقیانوس‌های جنوب اقیانوس آرام و جنوب اقیانوس اطلس است و معمولاً با خط‌زنی در آب‌های بین‌المللی صید می‌شود. ماهیگیری در این منطقه توسط توافقنامه‌های بین‌المللی تنظیم می‌شود که اجرای آن بسیار دشوار است. ماهیگیری غیرقانونی - در این مورد، صید ماهی به تعداد بسیار بالاتر از محدودیت‌های تعیین شده بین‌المللی - گسترده شد. تعداد ماهی‌های صید شده و اندازه متوسط ماهی کاهش یافت و منجر به قیمت‌های بالاتر و انگیزه بیشتر برای ماهیگیری غیرقانونی شد. ماهی سی‌باس شیلیایی ماهی با عمر طولانی (تا 50 سال) و رشد کند است. ماهی‌های سی‌باس کوچکتر احتمالاً جوان‌تر هستند و ممکن است هنوز تخیل‌زایی نکرده باشند. با صید ماهی‌های سی‌باس کوچکتر، تجدید جمعیت سالم بعید به نظر می‌رسد.
تا اوایل دهه 2000، صدها سرآشپز آمریکایی به کمپینی برای "عدم مصرف ماهی سی‌باس شیلیایی" پیوستند، به این امید که به شیلات زمان کافی برای بهبود بدهند. امروزه، واردات ماهی سی‌باس شیلیایی به ایالات متحده به شدت توسط سرویس ملی شیلات دریایی تنظیم می‌شود، اما ماهیگیری غیرقانونی همچنان ادامه دارد.
بیش از ماهیگیری همچنین در اکوسیستم‌های آب شیرین رخ می‌دهد. دریای خزر، برای مثال، زیستگاه اوزون بر بزرگ (Huso huso) است، ماهی بزرگ و کندرستی که رشد می‌کند. اوزون بر بزرگ می‌تواند تا 4.5 متر (15 فوت) و 1135 کیلوگرم (2500 پوند) رشد کند. رسیدن به بلوغ حدود 20 سال طول می‌کشد، که در آن زمان ماده‌ها تخم‌های خود (که به آن خاویار می‌گویند) را آزاد می‌کنند، اگرچه این کار را فقط هر سه تا چهار سال یکبار انجام می‌دهند. اوزون بر بزرگ به خاطر خاویار خود شناخته شده است - که به آن خاویار نیز می‌گویند. در واقع، اوزون بر دریای خزر منبع حدود 90 درصد خاویار جهان است. این ماهی‌ها کند حرکت می‌کنند و طعمه آسانی برای ماهیگیران هستند. هنگامی که تخم‌های آن برداشت می‌شود، ماهی نمی‌تواند جمعیت خود را حفظ کند.
قوانینی برای تنظیم برداشت خاویار و واردات در کشورهای سراسر جهان وجود دارد، اما ماهیگیری غیرقانونی و تقاضای بین‌المللی تهدیدات بزرگی هستند. جمعیت ماهی به کاهش خود ادامه می‌دهد.
روش‌های ماهیگیری پایدار
راه‌هایی برای ماهیگیری پایدار وجود دارد که به ما امکان می‌دهد از غذاهای دریایی لذت ببریم و در عین حال اطمینان حاصل کنیم که جمعیت‌ها برای آینده حفظ می‌شوند. در بسیاری از فرهنگ‌های بومی، مردم برای هزاران سال به طور پایدار ماهیگیری می‌کردند. روش‌های ماهیگیری پایدار امروزی بازتاب برخی از درس‌های آموخته شده از این فرهنگ‌ها است.
در فیلیپین، مردم تاگبانوا به طور سنتی از روش‌های ماهیگیری استفاده می‌کنند که به طور همزمان هم ماهی‌ها را برداشت می‌کنند و هم جمعیت آن‌ها را حفظ می‌کنند. آن‌ها هنوز هم این روش‌ها را امروز دنبال می‌کنند. تاگبانواها فقط در زمان‌های خاصی از سال، تعیین شده توسط جزر و مد و ماه، برای گونه‌های خاص ماهیگیری می‌کنند و به ذخایر ماهی اجازه می‌دهند دوباره پر شوند. آن‌ها مناطق خاصی مانند صخره‌های مرجانی را به عنوان نقاط حفاظت شده تعیین می‌کنند که در آن‌ها ماهیگیری ممنوع است. هنگامی که ماهیگیری می‌کنند، این ماهیگیران سنتی عمدتاً از روش‌های قلاب و خط استفاده می‌کنند و فقط آنچه را که برای تغذیه خود و جوامع خود نیاز دارند، صید می‌کنند. یک مطالعه در سال 2007، روش‌های سنتی تاگبانوا را به عنوان راهی برای جلوگیری از آسیب و مرگ دلفین‌های ایرادی محلی که در وسایل ماهیگیری مدرن مانند تور و تله به دام می‌افتند، مورد ستایش قرار داد.
فرهنگ‌های سنتی پلی‌نزیایی در اقیانوس آرام جنوبی نیز همیشه به منابع اقیانوس متکی بوده‌اند. رایج‌ترین روش‌های ماهیگیری تاریخی آن‌ها قلاب و خط، نیزه‌زنی و تورهای پرتابی بود. قلاب‌هایی که از استخوان، صدف یا سنگ ساخته شده بودند، برای صید گونه‌های خاص طراحی شده بودند. ماهیگیران همچنین نیزه‌های 2 متری (6 فوتی) می‌ساختند. آن‌ها زیر آب شیرجه می‌زدند یا از بالا به ماهی نیزه می‌زدند و دوباره حیوانات خاصی را هدف قرار می‌دادند. تورهای پرتابی توسط ماهیگیران به صورت فردی یا گروهی استفاده می‌شدند. تورها می‌توانستند از ساحل یا قایق‌های کانو پرتاب شوند و گروه‌هایی از ماهی‌ها را صید کنند. همه این روش‌ها ماهی مورد نیاز خانواده‌ها و جوامع محلی را هدف قرار می‌دادند.
برخی از این روش‌های ماهیگیری پایدار هنوز هم امروزه استفاده می‌شوند. بومیان هاوایی از ماهیگیری با تور پرتابی و نیزه‌زنی استفاده می‌کنند. نیزه‌زنی مدرن در سراسر جهان، از جمله در آمریکای جنوبی، آفریقا، استرالیا و آسیا انجام می‌شود. در بسیاری از موارد، از تفنگ‌های نیزه برای پرتاب نیزه به زیر آب استفاده می‌شود. نیزه‌زنی یک فعالیت تفریحی محبوب در برخی از مناطق ایالات متحده، از جمله فلوریدا و هاوایی است. این روش ماهیگیری پایدار در نظر گرفته می‌شود زیرا یک ماهی را در یک زمان هدف قرار می‌دهد و صید ناخواسته بسیار کمی دارد.
اگر تا به حال ماهیگیری کرده‌اید، احتمالاً از چوب و قرقره استفاده کرده‌اید. ماهیگیری با چوب و قرقره نسخه مدرنی از روش سنتی قلاب و خط است. چوب‌ها و قرقره‌ها در اشکال و اندازه‌های مختلفی وجود دارند که به ماهیگیران تفریحی و تجاری اجازه می‌دهد تا طیف گسترده‌ای از گونه‌های ماهی را هم در آب شیرین و هم در آب شور هدف قرار دهند. انواع مختلف چوب‌ها و قرقره‌ها، همراه با مکان‌ها و طعمه‌های مختلف، به این معنی است که ماهیگیران می‌توانند ماهیانی مانند ماهی بادبان، ماهی‌های بسترنشین مانند کفال و گونه‌های آب شیرین مانند گربه‌ماهی و ماهی قزل‌آلا را صید کنند. ماهیگیری با چوب و قرقره صید ناخواسته کمتری دارد زیرا گونه‌های غیرهدف‌گذاری شده می‌توانند بلافاصله آزاد شوند. علاوه بر این، فقط یک ماهی در یک زمان صید می‌شود و از بیش از ماهیگیری جلوگیری می‌کند. برای ماهیگیران تجاری، ماهیگیری با چوب و قرقره یک جایگزین پایدارتر برای خط‌زنی است.
راه دیگر برای جلوگیری از بیش از ماهیگیری و صید ناخواسته، صرفاً خودداری از خوردن ماهی و سایر غذاهای دریایی است. دکتر سیلویا ارل، دانشمند برجسته دریایی و کاوشگر مقیم ملی جغرافیایی، پیشنهاد می‌کند که مردم باید تا زمانی که بهتر یاد بگیریم چگونه جمعیت‌های سالم ماهی و حیات وحش را حفظ کنیم، از خوردن غذاهای دریایی استراحت کنند.
او در مصاحبه با نشنال جئوگرافیک توضیح داد: «من شخصاً از خوردن غذاهای دریایی دست کشیده‌ام. من خیلی زیاد می‌دانم. من می‌دانم که در حال حاضر هر ماهی مهم است. برخی بیشتر از دیگران، اما دیگر نمی‌توانم فکر کردن به خوردن ماهی تن را تحمل کنم، با دانستن اینکه در حال حاضر در چه وضعیت ناامیدی قرار دارند. اگر ما به اقیانوس و سلامت اقیانوس اهمیت می‌دهیم، باید درک کنیم که ماهی برای حفظ یکپارچگی سیستم‌های اقیانوسی که به نوبه خود باعث کارکرد سیاره می‌شوند، حیاتی است.»
مدیریت شیلات
بسیاری از افراد، جوامع و کشورها همچنان به ماهی و سایر حیات آبی به عنوان منبع غذا و مواد اولیه تکیه می‌کنند. برای حفظ ذخایر ماهی، باید از بیش از ماهیگیری و صید ناخواسته از طریق مدیریت شیلات بکاهیم. مدیریت جمعیت ماهی کار آسانی نیست. این امر مستلزم همکاری در تمام سطوح دولت، از جوامع محلی تا کشورهایی در سراسر جهان است.
کشورها مسئول تنظیم ماهیگیری در آب‌های ساحلی خود هستند. در ایالات متحده، NOAA Fisheries مسئول مدیریت شیلات در آب‌های بین 5 تا 321 کیلومتری (سه تا 200 مایل) از ساحل است. شهرداری‌های محلی اقیانوس را در نزدیکی ساحل مدیریت می‌کنند.
البته، ذینفعان مختلف دیدگاه‌های مختلفی در مورد مقررات ماهیگیری دارند. خود ماهیگیران به حفظ معیشت خود و اطمینان از اینکه جمعیت ماهی برای سال‌های آینده باقی می‌ماند، علاقه‌مند هستند. فعالان محیط زیست برای محافظت از محیط زیست دریایی و آب شیرین کار می‌کنند و اغلب به دنبال جلوگیری از ماهیگیری و سایر فعالیت‌هایی هستند که حیات وحش را از زیستگاه خود حذف می‌کنند. شهروندان عادی می‌خواهند به خرید غذاهای دریایی که دوست دارند بخورند ادامه دهند. دانشمندان بر تضمین سلامت اکوسیستم‌های آب شیرین و شور تمرکز دارند.
آب‌های سرزمینی یک کشور بخش زیادی از اقیانوس را در بر نمی‌گیرد. بیشتر آب‌های زمین "آب‌های آزاد" هستند - مناطق بین‌المللی که به یک کشور خاص تعلق ندارند. تنظیم ماهیگیری در آب‌های بین‌المللی دشوار است. این امر مستلزم توافق بین کشورهایی با دستور کارها و نیازهای اقتصادی متناقض در مورد رویکردهای مدیریتی است.
با این حال، بسیاری از توافقنامه‌های بین‌المللی وجود دارد. 17 سازمان منطقه‌ای مدیریت شیلات (RFMO) وجود دارد که از کشورهایی تشکیل شده‌اند که منافع اقتصادی مشترکی در یک منطقه خاص دارند. هنگامی که کشورهای عضو با مقررات RFMO موافقت می‌کنند، به این قوانین متعهد می‌شوند که ممکن است شامل محدودیت‌های صید و مشخصات نوع ابزار مورد استفاده باشد. شواهد نشان می‌دهد که این مقررات منجر به کاهش صید ناخواسته (مانند دلفین‌ها در تورهای ماهیگیری تن) شده است، اما حفظ ذخایر ماهی سالم همچنان یک چالش است. اجرای مقررات ماهیگیری در آب‌های آزاد بسیار دشوار است، اما کشورهای عضو برای رسیدگی به مشکل ماهیگیری غیرقانونی و جلوگیری از واردات غذاهای دریایی صید شده به طور غیرقانونی تلاش کرده‌اند.
یکی از سازمان‌هایی که در اجرای موفقیت‌آمیز نشان داده است، کمیسیون ماهی‌های گذران شمال اقیانوس آرام (NPAFC) است که عمدتاً برای حفظ ذخایر ماهی سالمون وجود دارد. کشورهای عضو کانادا، ژاپن، کره جنوبی، روسیه و ایالات متحده هستند. این کمیسیون صید ماهی سالمون در آب‌های آزاد را ممنوع کرده است که عمدتاً با استفاده از تورهای دریفتی انجام می‌شود. تورهای دریفتی به طور آزادانه در جریان‌های اقیانوسی شناور هستند، معمولاً در نزدیکی سطح دریا. آن‌ها برای صید ماهیانی مانند سالمون و ساردین استفاده می‌شوند. متأسفانه، این تورها منجر به صید ناخواسته زیادی می‌شوند و پرندگان دریایی، پستانداران دریایی و سایر گونه‌های غیرهدف‌گذاری شده را به دام می‌اندازند.
هدف از مدیریت شیلات، ایجاد مقررات بر اساس داده‌های علمی است. این مقررات ممکن است بر اساس دانش در مورد تاریخچه زندگی گونه‌ها، الگوهای مهاجرت یا سایر اطلاعات باشد.
ماهیگیری برای ماهی تن باله آبی، برای مثال، در ایالات متحده به شدت تنظیم شده است. ماهیگیران فقط می‌توانند این گونه را با چوب و قرقره یا هارپون دستی صید کنند. این مقررات تضمین می‌کند که آن‌ها فقط می‌توانند یک ماهی را در یک زمان صید کنند. برای اینکه از اقیانوس خارج شود، ماهی باید حداقل 185 سانتی‌متر (73 اینچ) اندازه داشته باشد. هدف از این قانون دادن فرصت به ماهی‌ها برای تخیل‌زایی قبل از صید است. علاوه بر این، فقط مقدار معینی ماهی می‌تواند هر سال صید شود. هنگامی که این سهمیه به پایان رسید، شیلات برای فصل بسته می‌شود. قوانینی مانند این، زیست‌شناسی و تاریخچه طبیعی یک گونه ماهی را در نظر می‌گیرند تا جمعیت‌ها را برای آینده حفظ کنند.
مصرف‌کنندگان
به عنوان مصرف‌کنندگان، می‌توانیم غذاهای دریایی را از شیلات به خوبی مدیریت شده و پایدار انتخاب کنیم. برای انجام این کار، باید خود را در مورد منبع ماهی و نحوه صید آن آموزش دهیم. منابعی مانند Seafood Watch می‌توانند به ما کمک کنند تا بهترین انتخاب‌ها را برای آینده اقیانوس خود انجام دهیم.
مبارزه باقی‌مانده این است که سیاست‌گذاران باید نیازهای مصرف‌کنندگان، معیشت ماهیگیران و داده‌های دانشمندان را در نظر بگیرند زیرا به جلو نگاه می‌کنند.

اطلاعات سریع
شیلات بزرگ
طبق سازمان غذا و کشاورزی، بزرگترین شیلات جهان از گونه‌های زیر هستند:
1. آنچویتا
2. فهرست
3. شاه ماهی
4. آلاسکا پولاک
5. ماهی خال مخالی اقیانوس آرام

اطلاعات سریع
*تولیدکنندگان بزرگ
*طبق سازمان غذا و کشاورزی، کشورهایی که بیشترین ماهی را صید می‌کنند (بدون احتساب آبزی‌پروری) عبارتند از:
1. چین
2. پرو
3. اندونزی
4. ایالات متحده
5. هند

اطلاعات سریع
کارخانه‌های ماهیگیری
کشتی‌های کارخانه برای صید مقادیر زیادی ماهی طراحی شده‌اند. این کشتی‌های بزرگ برای مدت طولانی در دریا می‌مانند و به فناوری مجهز هستند که ماهی را بلافاصله پس از صید فیله و منجمد می‌کند. طبق NOAA، یک کشتی کارخانه قادر است صد تن ماهی را در یک ساعت پردازش کند.

اطلاعات سریع
*بانک‌های بزرگ و شیلات بزرگ
*بانک‌های بزرگ مجموعه‌ای از فلات‌های زیردریایی در نزدیکی نیوفاندلند، کانادا هستند. در این منطقه دو جریان اقیانوسی - جریان سرد لابرادور و جریان گرم گلف استریم - با هم تلاقی می‌کنند که به آن کمک می‌کند تا یکی از تولیدکننده‌ترین شیلات جهان باشد که ماهی کد، شمشیرماهی، صدف و خرچنگ در آن غالب است.

اطلاعات سریع
*ماهی‌های زیادی در دریا
*طبق سرویس ملی شیلات دریایی NOAA، ماهی‌های کوچک درخشان آب‌های عمیق فراوان‌ترین ماهی در اقیانوس هستند. در واقع، این ممکن است فراوان‌ترین گونه مهره‌داران روی زمین باشد! آن‌ها به عنوان یک شیلات سودآور در نظر گرفته نمی‌شوند زیرا معمولاً در عمق حدود 500 متر (1640 فوت) صید می‌شوند.

مقالات و پروفایل‌ها
وب سایت


انسان‌ها در سراسر جهان برای تأمین اصلی غذای خود به اقیانوس وابسته هستند. ما از فیله‌های ماهی پخته، سرخ‌شده و پرشده، که در برنج و جلبک دریایی پیچیده شده‌اند و به سبک کباب سیخ شده‌اند، لذت می‌بریم. باز کردن صدف‌ها، لقمه‌های لطیفی از گوشت را آشکار می‌کند و دسته‌های ماهی مرکب، یک وعده غذایی وسوسه‌انگیز را فراهم می‌کنند. غذاهای دریایی برای همه است - چه یک وعده غذایی مجلل باشد و چه یک غذای اصلی روزانه. بسیاری از مردم برای کسب درآمد به غذاهای دریایی وابسته هستند، به‌عنوان ماهیگیر یا پرورش‌دهنده ماهی.

اطمینان از اینکه اقیانوس‌ها به شکوفایی خود ادامه می‌دهند و در عین حال به تغذیه مردم جهان کمک می‌کنند، مستلزم درک این است که چه مقدار ماهی صید می‌شود. ماهیگیری می‌تواند پایدار باشد، به این معنی که تعداد ماهی‌هایی که از یک جمعیت صید می‌شوند، با سرعتی انجام می‌شود که به ذخیره اجازه می‌دهد دوباره جمعیت خود را بازسازی کند، یا می‌تواند ناپایدار باشد، به این معنی که ماهیگیری ماهی‌های بیشتری را از آنچه می‌توانند دوباره رشد کنند، حذف می‌کند. در مقایسه با بسیاری از منابع غذایی زمینی، غذاهای دریایی که به طور مسئولانه مدیریت می‌شوند، یک منبع غذایی پایدار با حداقل تأثیرات زیست‌محیطی هستند. طبق سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO)، حدود 79 درصد از غذاهای دریایی پایدار هستند. با این حال، همه شیوه‌های ماهیگیری نمونه‌ای نیستند و محدودیت‌هایی در میزان برداشت ما از اقیانوس وجود دارد. برخی از جمعیت‌های ماهی تحت فشار وابستگی ما به غذاهای دریایی قرار دارند و تغییرات آب و هوایی و توسعه انسانی به این استرس می‌افزایند.

در دنیایی که جمعیت انسان به سرعت در حال رشد است، غذاهای دریایی برای مبارزه با کمبود غذا ضروری هستند. بهترین راه برای اطمینان از پایداری این منبع، مدیریت، ماهیگیری و پرورش مسئولانه است. نحوه برداشت و مصرف ماهی بر سلامت اکوسیستم‌های اقیانوسی تأثیر می‌گذارد. به‌عنوان یک مصرف‌کننده، انتخاب ماهی صید یا پرورش یافته به طور پایدار به اطمینان از این کمک می‌کند که نسل‌های آینده می‌توانند هم از اقیانوس‌های فراوان و متنوع لذت ببرند و هم به آنها وابسته باشند. خوشبختانه، گزینه‌های زیادی برای انتخاب وجود دارد.

تعریف پایداری

پایداری چیست؟

غذاهای دریایی پایدار، غذاهای دریایی هستند که به روشی برداشت یا تولید می‌شوند که از شیلات پربار و جوامع ساحلی حمایت می‌کند و همچنین اکوسیستم‌های سالم را حفظ می‌کند. شیلات، برداشت یک جمعیت خاص از ماهی با استفاده از یک روش خاص از جمع‌آوری است. هیچ قانون مشخصی در ارتباط با اصطلاح "غذاهای دریایی پایدار" وجود ندارد، بلکه دولت‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی و آژانس‌های بین‌المللی استانداردهای مبتنی بر علم را توسعه می‌دهند که هدف آن هدایت شیوه‌های ماهیگیری مسئولانه و عادات مصرف‌کننده است. عوامل متعددی وجود دارد که تعیین می‌کند آیا یک شیلات پایدار است یا خیر. یک عامل مهم، تعیین تقریبی این است که چه مقدار ماهی را می‌توان در طول زمان از یک جمعیت برداشت کرد در حالی که هنوز به آن اجازه می‌دهد بالغ شود و جمعیت خود را بازسازی کند. دانشمندان از ابزارهای مختلفی برای تخمین و نظارت بر اندازه جمعیت یک گونه استفاده می‌کنند و سپس با مدیران همکاری می‌کنند تا محدودیت‌های برداشت را تعیین کنند و ردیابی کنند که چه مقدار ماهی صید می‌شود.

یک برداشت اخیر از ماهی.
(کاربر فلیکر Ilirjan Rrumbullaku)

طبق گزارش سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO)، حدود 79 درصد از غذاهای دریایی پایدار هستند. با این حال، همه شیوه‌های ماهیگیری نمونه‌ای نیستند و محدودیت‌هایی در میزان برداشت ما از اقیانوس وجود دارد. برخی از جمعیت‌های ماهی تحت فشار وابستگی ما به غذاهای دریایی قرار دارند و تغییرات آب و هوایی و توسعه انسانی به این استرس می‌افزایند.

در دنیایی که جمعیت انسان به سرعت در حال رشد است، غذاهای دریایی برای مبارزه با کمبود غذا ضروری هستند. بهترین راه برای اطمینان از پایداری این منبع، مدیریت، ماهیگیری و پرورش مسئولانه است. نحوه برداشت و مصرف ماهی بر سلامت اکوسیستم‌های اقیانوسی تأثیر می‌گذارد. به‌عنوان یک مصرف‌کننده، انتخاب ماهی صید یا پرورش یافته به طور پایدار به اطمینان از این کمک می‌کند که نسل‌های آینده می‌توانند هم از اقیانوس‌های فراوان و متنوع لذت ببرند و هم به آنها وابسته باشند. خوشبختانه، گزینه‌های زیادی برای انتخاب وجود دارد.

تعریف پایداری

پایداری چیست؟

غذاهای دریایی پایدار، غذاهای دریایی هستند که به روشی برداشت یا تولید می‌شوند که از شیلات پربار و جوامع ساحلی حمایت می‌کند و همچنین اکوسیستم‌های سالم را حفظ می‌کند. یک شیلات، برداشت یک جمعیت خاص از ماهی با استفاده از یک روش خاص از جمع‌آوری است. هیچ قانون مشخصی در ارتباط با اصطلاح "غذاهای دریایی پایدار" وجود ندارد، بلکه دولت‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی و آژانس‌های بین‌المللی استانداردهای مبتنی بر علم را توسعه می‌دهند که هدف آن هدایت شیوه‌های ماهیگیری مسئولانه و عادات مصرف‌کننده است. عوامل متعددی وجود دارد که تعیین می‌کند آیا یک شیلات پایدار است یا خیر. یک عامل مهم، تعیین تقریبی این است که چه مقدار ماهی را می‌توان در طول زمان از یک جمعیت برداشت کرد در حالی که هنوز به آن اجازه می‌دهد بالغ شود و جمعیت خود را بازسازی کند. دانشمندان از ابزارهای مختلفی برای تخمین و نظارت بر اندازه جمعیت یک گونه استفاده می‌کنند و سپس با مدیران همکاری می‌کنند تا محدودیت‌های برداشت را تعیین کنند و ردیابی کنند که چه مقدار ماهی صید می‌شود.

بر اساس گزارش سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO)، حدود 60 درصد از ذخایر ماهی جهان به طور کامل ماهیگیری شده‌اند، به این معنی که درست در حد پایداری هستند، 33 درصد بیش از حد ماهیگیری شده‌اند و حدود 7 درصد کمتر از حد ماهیگیری شده‌اند. در سال 2019، تقریباً 179 میلیون تن ماهی صید شد، چه از طریق ماهیگیری و چه از طریق آبزی‌پروری. ماهی به میلیاردها نفر غذا می‌دهد و از صنعتی به ارزش 401 میلیارد دلار آمریکا حمایت می‌کند - آنها بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی ما هستند.

اما پایداری پیچیده‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. برخی از گونه‌ها در برابر ماهیگیری و سایر فشارها مانند نوسانات دما ناشی از تغییرات آب و هوایی، تخریب زیستگاه و آلودگی مقاوم‌تر هستند. به عنوان مثال، گونه‌هایی که سریع‌تر به بلوغ جنسی می‌رسند یا تخم‌ریزی بیشتری دارند، اغلب می‌توانند جمعیت خود را حفظ کنند. ماهی نارنجی خشن و ماهی سرکلاه‌بزرگ (که به عنوان ماهی سرناپلئونی نیز شناخته می‌شود) ماهی‌هایی هستند که به دلیل ناآشنایی دانشمندان و مردم با چرخه‌های تولیدمثلی خود رنج برده‌اند.

پایداری همچنین به این نگاه می‌کند که ماهیگیری یک گونه ماهی خاص چه تأثیری بر اکوسیستمی که در آن زندگی می‌کند خواهد داشت. برخی از ابزارهای ماهیگیری برای محیط زیست مضرتر از سایرین هستند، چه به این دلیل که احتمال صید گونه‌های دیگر (صید جانبی) وجود دارد و چه به این دلیل که محیط اطراف را از بین می‌برند (مانند تأثیر بر اکوسیستم‌های کف دریا از لایروبی). برخی از ماهی‌ها نیز نقش مهمی در حفظ تعادل جمعیت در یک اکوسیستم دارند و حتی کمترین کاهش در تعداد آنها باعث ایجاد یک سری اثرات بر سایر گونه‌ها می‌شود. همه این عوامل در تعیین پایداری یا ناپایداری یک شیلات نقش دارند.

چه کسی پایداری را تعریف می‌کند؟

سازمان‌ها و شوراهای دولتی متعددی وجود دارند که شیلات را از نظر پایداری ارزیابی می‌کنند. در سطح بین‌المللی، شیوه‌های ماهیگیری مسئولانه توسط آیین‌نامه رفتار مسئولانه سازمان ملل متحد در زمینه ماهیگیری هدایت می‌شوند، مجموعه‌ای از اصول که به کشورها کمک می‌کند تا شیوه‌های ماهیگیری را که حفظ را در نظر می‌گیرند، اداره و اجرا کنند.

اکثر ماهیگیری‌ها در منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) یک کشور، منطقه‌ای که 200 مایل دریایی از ساحل امتداد دارد، انجام می‌شود. در این منطقه، شیوه‌های ماهیگیری توسط کشور مربوطه اداره می‌شوند. اما ماهی‌ها به مرزهای بین‌المللی توجه نمی‌کنند و بیشتر اقیانوس متعلق به هیچ کشوری نیست، بلکه برای ماهیگیری هر کسی باز است. این منطقه که به عنوان "آب‌های آزاد" شناخته می‌شود، به ویژه تنظیم آن دشوار بوده است، زیرا کشورهایی که ماهیگیران در این مناطق دارند، اغلب سیاست‌های پایداری متفاوتی دارند.

برای این آب‌های بین‌المللی، کشورها می‌توانند توافق‌نامه‌هایی به نام سازمان‌های مدیریت شیلات منطقه‌ای تشکیل دهند تا به مدیریت شیلات کمک کنند. این توافق‌نامه‌ها کشورهای شرکت‌کننده را ملزم به مجموعه‌ای از قوانین می‌کنند که ممکن است انواع ابزارهایی که می‌توان از آنها استفاده کرد یا تعداد ماهی‌هایی که می‌توان صید کرد را تعیین کند. با وجود این توافق‌نامه‌ها، اجرای اقدامات حفاظتی هنوز دشوار است، اگرچه پیشرفت‌های قابل توجهی در کاهش صید جانبی و رسیدگی به ماهیگیری غیرقانونی حاصل شده است.

صحنه‌هایی از بندر استونینگتون، جزیره دییر، مین. (کاربر فلیکر JR P)

در ایالات متحده، دفتر شیلات سازمان ملی اقیانوسی و جوی، که به عنوان NOAA Fisheries یا سرویس ملی شیلات شناخته می‌شود، مسئول ارزیابی و اجرای شیوه‌های ماهیگیری است که در آب‌های ایالات متحده رخ می‌دهد. این دفتر برای تعیین نحوه مدیریت شیلات به قانون Magnuson-Stevens (1976) مراجعه می‌کند. این قانون با هدف جلوگیری از ماهیگیری بیش از حد، بازسازی ذخایر ماهیگیری بیش از حد، بهبود مزایای اقتصادی و اجتماعی بلندمدت و تضمین تأمین پایدار غذاهای دریایی برداشت شده به روشی ایمن است. هشت شورای منطقه‌ای مدیریت شیلات حاکم، طرح‌های مدیریت شیلات محلی خود را با استفاده از ورودی از ماهیگیران و مردم به‌روزرسانی می‌کنند. آنها به سیستم 10 امتیازی از اصول مراجعه می‌کنند تا هنگام در نظر گرفتن مدیریت یک گونه خاص، به آن پایبند باشند.

اکثر شیلات‌های اصلی در ایالات متحده توسط NOAA پایدار در نظر گرفته می‌شوند و برخی دیگر در حال بازسازی هستند. تا سال 2019، 93 درصد از ذخایر ماهیگیری تجاری و تفریحی در ایالات متحده در سطوح پایدار ماهیگیری می‌شوند. شیلات و آبزی‌پروری حدود 1.74 میلیون شغل ایجاد کرده و بیش از 244.1 میلیارد دلار فروش داشته‌اند - آنها بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی ما هستند.

اما پایداری پیچیده‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. برخی از گونه‌ها در برابر ماهیگیری و سایر فشارها مانند نوسانات دما ناشی از تغییرات آب و هوایی، تخریب زیستگاه و آلودگی مقاوم‌تر هستند. به عنوان مثال، گونه‌هایی که سریع‌تر به بلوغ جنسی می‌رسند یا تخم‌ریزی بیشتری دارند، اغلب می‌توانند جمعیت خود را حفظ کنند. ماهی نارنجی خشن و ماهی سرکلاه‌بزرگ (که به عنوان ماهی سرناپلئونی نیز شناخته می‌شود) ماهی‌هایی هستند که به دلیل ناآشنایی دانشمندان و مردم با چرخه‌های تولیدمثلی خود رنج برده‌اند.

پایداری همچنین به این نگاه می‌کند که ماهیگیری یک گونه ماهی خاص چه تأثیری بر اکوسیستمی که در آن زندگی می‌کند خواهد داشت. برخی از ابزارهای ماهیگیری برای محیط زیست مضرتر از سایرین هستند، چه به این دلیل که احتمال صید گونه‌های دیگر (صید جانبی) وجود دارد و چه به این دلیل که محیط اطراف را از بین می‌برند (مانند تأثیر بر اکوسیستم‌های کف دریا از لایروبی). برخی از ماهی‌ها نیز نقش مهمی در حفظ تعادل جمعیت در یک اکوسیستم دارند و حتی کمترین کاهش در تعداد آنها باعث ایجاد یک سری اثرات بر سایر گونه‌ها می‌شود. همه این عوامل در تعیین پایداری یا ناپایداری یک شیلات نقش دارند.

چه کسی پایداری را تعریف می‌کند؟

سازمان‌ها و شوراهای دولتی متعددی وجود دارند که شیلات را از نظر پایداری ارزیابی می‌کنند. در سطح بین‌المللی، شیوه‌های ماهیگیری مسئولانه توسط آیین‌نامه رفتار مسئولانه سازمان ملل متحد در زمینه ماهیگیری هدایت می‌شوند، مجموعه‌ای از اصول که به کشورها کمک می‌کند تا شیوه‌های ماهیگیری را که حفظ را در نظر می‌گیرند، اداره و اجرا کنند.

اکثر ماهیگیری‌ها در منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) یک کشور، منطقه‌ای که 200 مایل دریایی از ساحل امتداد دارد، انجام می‌شود. در این منطقه، شیوه‌های ماهیگیری توسط کشور مربوطه اداره می‌شوند. اما ماهی‌ها به مرزهای بین‌المللی توجه نمی‌کنند و بیشتر اقیانوس متعلق به هیچ کشوری نیست، بلکه برای ماهیگیری هر کسی باز است. این منطقه که به عنوان "آب‌های آزاد" شناخته می‌شود، به ویژه تنظیم آن دشوار بوده است، زیرا کشورهایی که ماهیگیران در این مناطق دارند، اغلب سیاست‌های پایداری متفاوتی دارند.

برای این آب‌های بین‌المللی، کشورها می‌توانند توافق‌نامه‌هایی به نام سازمان‌های مدیریت شیلات منطقه‌ای تشکیل دهند تا به مدیریت شیلات کمک کنند. این توافق‌نامه‌ها کشورهای شرکت‌کننده را ملزم به مجموعه‌ای از قوانین می‌کنند که ممکن است انواع ابزارهایی که می‌توان از آنها استفاده کرد یا تعداد ماهی‌هایی که می‌توان صید کرد را تعیین کند. با وجود این توافق‌نامه‌ها، اجرای اقدامات حفاظتی هنوز دشوار است، اگرچه پیشرفت‌های قابل توجهی در کاهش صید جانبی و رسیدگی به ماهیگیری غیرقانونی حاصل شده است.

صحنه‌هایی از بندر استونینگتون، جزیره دییر، مین. (کاربر فلیکر JR P)

در ایالات متحده، دفتر شیلات سازمان ملی اقیانوسی و جوی، که به عنوان NOAA Fisheries یا سرویس ملی شیلات شناخته می‌شود، مسئول ارزیابی و اجرای شیوه‌های ماهیگیری است که در آب‌های ایالات متحده رخ می‌دهد. این دفتر برای تعیین نحوه مدیریت شیلات به قانون Magnuson-Stevens (1976) مراجعه می‌کند. این قانون با هدف جلوگیری از ماهیگیری بیش از حد، بازسازی ذخایر ماهیگیری بیش از حد، بهبود مزایای اقتصادی و اجتماعی بلندمدت و تضمین تأمین پایدار غذاهای دریایی برداشت شده به روشی ایمن است. هشت شورای منطقه‌ای مدیریت شیلات حاکم، طرح‌های مدیریت شیلات محلی خود را با استفاده از ورودی از ماهیگیران و مردم به‌روزرسانی می‌کنند. آنها به سیستم 10 امتیازی از اصول مراجعه می‌کنند تا هنگام در نظر گرفتن مدیریت یک گونه خاص، به آن پایبند باشند.

اکثر شیلات‌های اصلی در ایالات متحده توسط NOAA پایدار در نظر گرفته می‌شوند و برخی دیگر در حال بازسازی هستند. تا سال 2019، 93 درصد از ذخایر ماهیگیری تجاری و تفریحی در ایالات متحده در سطوح پایدار ماهیگیری می‌شوند. شیلات و آبزی‌پروری حدود 1.74 میلیون شغل ایجاد کرده و بیش از 244.1 میلیارد دلار فروش داشته‌اند - آنها بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی ما هستند.

مدیریت شیلات

به منظور کمک به تنظیم شیوه‌های ماهیگیری و ترویج پایداری، کشورها و دولت‌های محلی به سیستم‌های مدیریت شیلات متکی هستند. مدیریت ذخایر ماهی مستلزم همکاری جوامع محلی و دولت آنها برای ایجاد و اجرای سیاست‌هایی است که از صید جانبی و ماهیگیری بیش از حد جلوگیری می‌کند. آنها احتمالاً شامل برنامه‌هایی برای بازسازی گونه‌های ماهیگیری بیش از حد و حفاظت از زیستگاه نیز می‌شوند. این می‌تواند یک کار بسیار دشوار باشد.

مقررات مدیریتی می‌تواند شامل سهمیه‌های صید، محدود کردن طول فصل ماهیگیری یا تعداد مجوزهای موجود، محدودیت‌های ابزار ماهیگیری (به عنوان مثال، اندازه مشکاف)، استفاده اجباری از اتصالات ابزار برای کاهش صید جانبی، آموزش اجباری در بهترین شیوه‌ها و مناطق ممنوعه ماهیگیری باشد. نظارت و اجرای این مقررات نیز برای یک طرح مدیریت موفق ضروری است. در گذشته، شیوه‌های مدیریت شیلات بر روی یک گونه متمرکز بودند و هدف آن به حداکثر رساندن صید آن گونه بود. با این حال، به طور فزاینده‌ای، شیلات به سمت جهت جدیدی از مدیریت به نام مدیریت مبتنی بر اکوسیستم حرکت می‌کنند. این شکل جامع از مدیریت فراتر از مدیریت یک گونه واحد است و همچنین در نظر می‌گیرد که حذف یک گونه چه تأثیری بر شکارچیان و طعمه‌های آن دارد، اگر حیوانات در معرض خطر یا تهدید شده به طور اتفاقی صید شوند، تأثیرات ابزار ماهیگیری بر زیستگاه‌های ضروری و اگر فرآیندهای اکولوژیکی به طور منفی تحت تأثیر قرار گیرند.

چالش‌ها و فرصت‌های مدیریت

ماهیگیری غیرقانونی، گزارش نشده و غیرقابل تنظیم

ماهیگیری غیرقانونی، گزارش نشده و غیرقابل تنظیم (IUU) معادل تجارت غیرقانونی حیات وحش عاج فیل، شاخ کرگدن و پوست ببر در اقیانوس است. یکی از بزرگترین عوامل کمک کننده به ماهیگیری بیش از حد است و می‌تواند بسیاری از تلاش‌های سخت مدیریت را خنثی کند. یک مطالعه در سال 2009 تخمین می‌زند که بین 11 تا 26 میلیون تن ماهی به ارزش 10 تا 23.5 میلیارد دلار در هر سال بین سال‌های 2000 تا 2003 غیرقانونی یا گزارش نشده است.

ماهیگیری IUU یک مشکل جهانی است که قوانین و اقدامات حفاظتی موجود را نقض می‌کند، مانند ماهیگیری در مناطقی خارج از حوزه قضایی قانونی یک کشتی، فرار از مالیات و عوارض، عدم گزارش صید و موارد دیگر. ماهیگیری IUU نه تنها برداشت ناپایدار را تسریع می‌کند، بلکه بازارهای قانونی را تضعیف می‌کند و امنیت غذایی را به خطر می‌اندازد. ماهیگیری IUU همچنین با شرایط کاری نامناسب، برده‌داری، دزدی دریایی و عملیات غیرقانونی قاچاق مواد مخدر و انسان مرتبط است.

بزرگترین مشکل ماهیگیری، سرقت غیرقانونی ماهی از منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) یک کشور است. در این سناریو، کشتی‌های خارجی بدون اجازه کشور در یک EEZ ماهیگیری می‌کنند. بیشتر سرقت‌ها توسط کشورهای ثروتمند در قلمرو یک کشور فقیر رخ می‌دهد. بیش از 40 درصد از ماهیگیری غیرقانونی در سواحل آفریقای غربی رخ می‌دهد. بسیاری از این کشورها فاقد منابع کافی برای گشت‌زنی مناسب در منطقه قضایی خود و اجرای مقررات هستند. اما امید وجود دارد - یک ابزار جدید که حرکت کشتی‌های ماهیگیری را ردیابی می‌کند، هدف آن افشای ماهیگیری غیرقانونی و وارد کردن فشار بر کشورهای مبدأ آنها برای مجازات شیوه‌های غیرقانونی است.

ماهیگیری گزارش نشده نیز نوعی ماهیگیری غیرقانونی است. این امر به ویژه برای ایجاد محدودیت‌های صید دقیق مضر است و می‌تواند منجر به ماهیگیری بیش از حد یک جمعیت ماهی در سال‌های آینده شود. از آنجایی که محدودیت صید با استفاده از میزان ماهی صید شده در سال گذشته تعیین می‌شود، یک گزارش نادرست می‌تواند منجر به محدودیت‌های ناپایدار در سال‌های آینده شود.

اکثر ماهیگیری‌های غیرقابل تنظیم در خارج از مناطق انحصاری اقتصادی در آب‌های بین‌المللی که به عنوان "آب‌های آزاد" شناخته می‌شوند، رخ می‌دهد. اگرچه سازمان‌های مدیریت شیلات منطقه‌ای برای مدیریت برخی از مناطق ایجاد شده‌اند، اما حدود 40 درصد از آب‌های آزاد فاقد سیاست‌های مدیریت هستند. ماهیگیری در آب‌های بین‌المللی همچنان بحث‌برانگیز است و در سال 2020، سازمان ملل در حال آغاز یک توافق بین‌المللی در مورد ماهیگیری در آب‌های آزاد است.

صید جانبی

هر ساله، حدود 10 میلیون تن ماهی به طور ناخواسته در فرآیند ماهیگیری دور ریخته می‌شود. بسیاری از این حیوانات دریایی در ابزار ماهیگیری گرفتار می‌شوند اما صید مورد نظر نیستند. این صید ناخواسته، که معمولاً می‌میرد، گاهی اوقات ماهی‌های خیلی کوچک برای فروش هستند، گاهی اوقات شامل حیواناتی مانند لاک‌پشت‌های دریایی، کوسه‌ها، دلفین‌ها، پرندگان دریایی و حتی نهنگ‌ها است. ماهیگیری با تورهای پایین و خطوط بلند برخی از بالاترین نرخ‌های صید جانبی را تولید می‌کنند. در برخی موارد، مانند شیلات میگوی تور پایین، صید جانبی می‌تواند 3 تا 15 برابر بیشتر از صید هدف باشد. بسیاری از شیلات با استفاده از فناوری‌های مناسب و شیوه‌های ماهیگیری موفق به کاهش صید جانبی شده‌اند.

یک دستگاه حذف لاک‌پشت (TED) به یک لاک‌پشت سرسخت اجازه می‌دهد تا از یک تور فرار کند. (NOAA)

پیشرفت‌های فناوری به جلوگیری از صید جانبی کمک می‌کنند. "دستگاه حذف لاک‌پشت"، یا TED، یک نمونه است. این به لاک‌پشت‌هایی مانند لاک‌پشت سرسخت در معرض خطر اجازه می‌دهد تا از طریق یک شبکه میله در بالا یا پایین تور از تورهای کششی فرار کنند. در برخی از شیلات، مانند شیلات میگوی شمالی استرالیا و تنگه تورس، TEDها اجباری هستند. این اتصال یک شبکه محکم است که حیوانات بزرگتر مانند لاک‌پشت‌ها، کوسه‌ها و سفره‌ماهی‌ها را به دور و خارج از پشت تور هدایت می‌کند. پس از معرفی آن در این شیلات، صید جانبی لاک‌پشت‌ها تا 99 درصد کاهش یافت.

ماهی‌گیران، اشتباهات و صید جانبی را از یک قایق میگو در لاپاز، مکزیک در سال 2006 دور می‌ریزند. (WWF Deutschland)

پرندگان نیز مستعد گرفتار شدن در ابزار ماهیگیری هستند. آلباتروس‌ها، پرنده‌های بزرگی با بال‌های عظیم، معمولاً در خطوط بلند گرفتار می‌شوند. وسوسه شده توسط طعمه روی قلاب‌ها و خطوط بلند، می‌توانند به زیر آب کشیده شوند و غرق شوند.

اکنون، ماهیگیران به خطوط ترسناک پرندگان روی می‌آورند تا از رفتن پرندگان به دنبال طعمه خود جلوگیری کنند. و راه حل ساده است - همانطور که خطوط در حال تنظیم هستند، ماهیگیران نوارهای رنگارنگ را وصل می‌کنند که پرندگان را می‌ترسانند. یکی از موفق‌ترین پیاده‌سازی خطوط ترسناک پرندگان در آفریقای جنوبی است. بین سال‌های 2006 تا 2014، کل صید جانبی پرندگان در صنعت تور کاهش 90 درصدی و برای آلباتروس‌ها 99 درصدی را تجربه کرد. موفقیت آفریقای جنوبی اکنون منبع الهام برای بسیاری از کشورهای دیگر است.

دنده ارواح

ابزار ماهیگیری هدف آن به دام انداختن ماهی برای جمع‌آوری نهایی توسط ماهیگیران است. اما گاهی اوقات این ابزار در دریا گم می‌شود، چه به دلیل یک حادثه، رها شدن یا طوفانی که آن را از لنگر خود جدا می‌کند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، ابزار ماهیگیری متروک می‌شود، گاهی اوقات به عنوان "دنده ارواح" شناخته می‌شود. دنده ارواح به دام انداختن ماهی را ادامه می‌دهد و اغلب حیواناتی را که قادر به فرار نیستند، می‌کشد. این ابزار همچنین می‌تواند سایر موجودات مانند نهنگ‌ها و لاک‌پشت‌ها را به دام بیندازد و به محیط زیست آسیب برساند.

حدود 300 فوتی تور ماهیگیری که در یک صخره کم عمق در منطقه موج‌شکن اوآهو، هاوایی رها شده است. این تور ماهی‌های طوطی، ماهی‌های راسو، ماهی‌های بز، ماهی‌های جراح، خرچنگ‌های مرجانی، صدف‌های خاردار، صدف‌های لوله‌ای و سایر ماهی‌هایی را به دام انداخته بود که فرسوده شده و دیگر قابل شناسایی نبودند. (فرانک بئنچ)

یک نوع رایج از دنده ارواح، تله خرچنگ است. تقریباً 85000 تله ارواح در کلیدهای فلوریدا وجود دارد که تخمین زده می‌شود سالانه 630000 خرچنگ را از بین می‌برند. در لوئیزیانا، حدود 450000 تله مورد استفاده برای گرفتن خرچنگ آبی گم شده است. در خلیج چساپیک، این عدد حدود 160000 است و تخمین زده می‌شود که یک میلیون خرچنگ در بخش ویرجینیا از خلیج می‌میرند. از سه میلیون تله خرچنگ که در امتداد سواحل مینه تنظیم شده‌اند، حدود 10 درصد هر سال گم می‌شوند. نه تنها ماهیگیری ارواح به اکوسیستم‌های محلی آسیب می‌رساند، بلکه بر موفقیت شیلات نیز تأثیر منفی می‌گذارد. یک مطالعه تخمین می‌زند که حذف تنها 10 درصد از تله‌های خرچنگ و خرچنگ متروک در سراسر جهان می‌تواند ارزش ماهیگیری صید شده را 831 میلیون دلار در سال افزایش دهد.

برخی از تله‌ها اکنون دارای یک پنل قابل حل هستند که فقط در صورت رها شدن در آب برای مدت طولانی شروع به پوسیدن می‌کند. شیلات صخره‌ای مینه هم یک مسیر فرار برای خرچنگ‌های خیلی کوچک برای فروش قانونی و یک دریچه قابل حل به نام "پنل ارواح" ایجاد کرده است که خرچنگ‌های به دام افتاده را پس از 6 تا 12 ماه زیر آب آزاد می‌کند. و موسسه علوم دریایی ویرجینیا در حال آزمایش یک پنل قابل حل است که می‌تواند در خلیج چساپیک و خلیج مکزیک استفاده شود.

آبزی‌پروری

با رشد مداوم جمعیت انسان در سراسر جهان، تقاضا برای غذا - از جمله غذاهای دریایی - نیز افزایش می‌یابد. آبزی‌پروری، پرورش ماهی، صدف، جلبک دریایی و سبزیجات آبی، می‌تواند به اطمینان از وجود غذاهای دریایی کافی برای تقاضای مصرف جهانی کمک کند. مانند ماهیگیری، آبزی‌پروری می‌تواند به طور پایدار یا ناپایدار مدیریت شود. شیوه‌های سازگار با محیط زیست، مکان مزرعه، گونه‌ای که پرورش داده می‌شود و روش‌های مورد استفاده را در نظر می‌گیرند. هنگامی که به طور مسئولانه اداره می‌شود، یک مزرعه بیماری، تجمع زباله، آسیب به زیستگاه، فرار به طبیعت و همچنین استفاده از خوراک ماهی پایدار را محدود می‌کند.

یکی از بزرگترین چالش‌های پیش روی آبزی‌پروری، استفاده از خوراک ماهی پایدار است. بسیاری از ماهی‌های پرورشی محبوب، مانند ماهی سالمون، گوشتخوار هستند و به رژیم غذایی غنی از پروتئین نیاز دارند. به طور تاریخی، این پروتئین به شکل آنچوی یا ساردین‌های صید شده در طبیعت ارائه می‌شد. اما اکنون، کشاورزان به طور فزاینده‌ای به خوراک‌های جایگزین مبتنی بر سویا یا محصولات جانبی دریایی روی می‌آورند.

با وجود این چالش‌ها، آینده آبزی‌پروری روشن است. بخش قابل توجهی از مزارع آبزی‌پروری در ایالات متحده مزارع صدف هستند، از جمله صدف و صدف. این دوکفه‌ای‌ها، صدف‌هایی با دو پوسته گیره دار، آب را فیلتر می‌کنند و به طور کلی تأثیر مفیدی بر زیستگاه اطراف دارند زیرا آب را از زباله پاک می‌کنند. کشاورزان ماهی سوف نیز با موفقیت آنها را در مخازن زمینی که به سیستم‌های فیلتراسیون آب متکی هستند، پرورش می‌دهند. جدا از اقیانوس، این نوع آبزی‌پروری تماس با جمعیت‌های وحشی را محدود می‌کند و زباله‌ها و محصولات جانبی را در خود جای می‌دهد. کشاورزان همچنین در حال آزمایش این نوع سیستم بسته برای پرورش انواع دیگر ماهی هستند. اقدامات پایدار دیگر شامل مزارعی است که گونه‌های متعددی دارند، مانند خیارهای دریایی که زباله‌های ماهی‌های بالای سر را می‌خورند، قفس‌های شناور عمیق که اجازه می‌دهند جریان آب زیادی وجود داشته باشد و واکسیناسیون ماهی‌ها به جای استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها.

تقلب در غذاهای دریایی

برچسب‌گذاری نادرست و جایگزینی در بازارهای ماهی و پشت پیشخوان غذاهای دریایی به دلایل مختلفی رخ می‌دهد. این عمل به ظاهر ساده می‌تواند یک نگرانی بهداشتی بالقوه باشد زیرا برخی از غذاهای دریایی حاوی آلاینده‌ها، سموم یا آلرژن‌های بیشتری نسبت به سایرین هستند. اگرچه برچسب‌گذاری نادرست گاهی اوقات به دلیل اشتباه در شناسایی رخ می‌دهد، اما ماهی‌ها نیز به عمد برای سود برچسب‌گذاری نادرست می‌شوند - یک ماهی ارزان‌قیمت تحت نام یک ماهی گران‌قیمت فروخته می‌شود. همچنین می‌تواند به فروشندگان اجازه دهد تا تقاضای بازار را به طور نادرست برآورده کنند. برخی از گونه‌های رایج که در ایالات متحده برچسب‌گذاری نادرست یا جایگزین می‌شوند عبارتند از: ماهی سرخ، که با ماهی صخره‌ای اقیانوس آرام یا انواع دیگر ماهی سرخ جایگزین می‌شود، ماهی ماهی ماهی، که با ماهی یلوتیل آمبرجک جایگزین می‌شود و ماهی شمشیر، که با کوسه ماکو جایگزین می‌شود. برخی از سازمان‌های غیرانتفاعی و طرفداران ترویج این ایده هستند که گونه‌ها در طول کل زنجیره تامین با نام گونه خود ردیابی شوند. شورای مدیریت دریایی (MSC)، یک سازمان غیرانتفاعی که استانداردهایی را برای ماهیگیری پایدار تعیین می‌کند، از آزمایش DNA برای اطمینان از اینکه غذاهای دریایی که تحت برچسب آنها فروخته می‌شود همان گونه‌ای است که ادعا می‌کند، استفاده می‌کند.

اغلب تعیین دقیق گونه ماهی که خریداری می‌کنید دشوار است زیرا ماهی‌ها اغلب می‌توانند تحت نام‌های مختلف برچسب‌گذاری شوند. (کاربر فلیکر Paul Sableman)

برای کمک به شناسایی و برچسب‌گذاری دقیق غذاهای دریایی، سازمان غذا و دارو (FDA) یک دانشنامه ماهی نظارتی را حفظ می‌کند که شامل نام‌های تجاری قابل قبول غذاهای دریایی در ایالات متحده، همراه با تصاویر با وضوح بالا از ماهی کامل، فیله و سایر اطلاعات است. همچنین، راهنمای نقش Smithsonian در بارکدینگ DNA را بررسی کنید.

میزان برچسب‌گذاری نادرست بسته به مکان و گونه متفاوت است و می‌تواند شامل نام گونه نادرست یا حتی کشور مبدأ باشد. تا به امروز، یک مطالعه جامع و در مقیاس بزرگ در مورد فراوانی و میزان برچسب‌گذاری نادرست و جایگزینی انجام نشده است. آمار تقلب بسته به مکان و اندازه نمونه متفاوت است. به عنوان مثال، یک مطالعه به این نتیجه رسید که 16 درصد از غذاهای دریایی نمونه‌برداری شده در شهرهای منتخب ایالات متحده برچسب‌گذاری نادرست شده‌اند، دیگری 20 تا 25 درصد برچسب‌گذاری نادرست را در سراسر نیویورک، نیوجرسی و کانکتیکات نشان داد و مطالعه سوم در شهرستان لس‌آنجلس نشان داد که 74 درصد از رستوران‌ها و بازارهای نمونه‌برداری شده دارای غذاهای دریایی برچسب‌گذاری نادرست بودند. سازمان غیرانتفاعی Oceana یک مطالعه کوچک در سطح ملی انجام داد و دریافت که 33 درصد از نمونه‌ها در سراسر کشور برچسب‌گذاری نادرست شده‌اند. اختلاف بین مطالعات ممکن است به این دلیل باشد که برخی از شهرها در اطمینان از برچسب‌گذاری صحیح ماهی بهتر هستند. برخی از مناطق احتمال بیشتری دارد که مصرف‌کنندگانی داشته باشند که تقاضای شفافیت بیشتری در مورد دانستن اینکه چه ماهی به بشقاب آنها می‌رسد، دارند.

الزامات برچسب‌گذاری ناسازگار در طول زنجیره تامین نیز می‌تواند باعث سردرگمی شود. به عنوان مثال، یک ماهی واحد می‌تواند تحت نام‌های مختلف از قایق، به توزیع‌کننده و به رستوران یا بازار فروخته شود. این ناشی از سیستمی است که به بسیاری از گونه‌های ماهی اجازه می‌دهد به طور قانونی تحت یک نام فروخته شوند. آیا ماهی سفارش می‌دهید؟ ممکن است شاه ماهی سیاه، شاه ماهی زرد، شاه ماهی بزرگ یا شاه ماهی جادوگر باشید. یا شاید ماهی صخره‌ای؟ طبق FDA، ماهی پرش اقیانوس آرام، ماهی فلفلی، ماهی کاد و ماهی درختی همگی می‌توانند به طور قانونی تحت این نام فروخته شوند.

در ایالات متحده، NOAA به عنوان "پلیس" تقلب در غذاهای دریایی و ماهیگیری غیرقانونی عمل می‌کند. تیم‌های اجرای قانون NOAA کشتی‌های ماهیگیری و کارخانه‌های فرآوری را بازرسی می‌کنند و همچنین تحقیقاتی را در مورد فعالیت‌های غیرقانونی که می‌تواند منجر به جریمه‌های سنگین و حتی زندان شود، انجام می‌دهند. به عنوان مثال، در مارس 2015، یک صاحب کسب و کار عمده فروشی غذاهای دریایی به دلیل قاچاق غیرقانونی صدف، ایجاد سوابق بهداشتی و ایمنی نادرست و توطئه مجرم شناخته شد. او ملزم به پرداخت جریمه‌های متعدد، از جمله 140000 دلار به نیوجرسی برای تلاش‌های بازسازی صدف در خلیج دلاور، محکوم به 26 ماه زندان و موارد دیگر شد.

بیش از حد ماهیگیری

فناوری در طول زمان

غذاهای دریایی زمانی آنقدر فراوان بودند که تصور اینکه انسان‌ها می‌توانند بر جمعیت ماهی تأثیر بگذارند غیرممکن بود. با این حال، با پیشرفت فناوری، انسان‌ها توانستند عمیق‌تر ماهیگیری کنند، ماهی‌های بیشتری را صید و ذخیره کنند، برای مدت طولانی‌تری در آب بمانند و با استفاده از فناوری‌هایی مانند GPS و سونار، طعمه را با دقت بیشتری هدف قرار دهند. نرخ صید به طور پیوسته افزایش یافت تا اینکه به حداکثر ظرفیت جمعیت ماهی رسید. امروزه، شیوه‌های مدیریت شیلات بسته به کشور و منطقه متفاوت است. با این حال، یک نمای کلی جهانی از شیلات یک روند نگران‌کننده را نشان می‌دهد. ماهیگیری بیش از حد زمانی رخ می‌دهد که ماهی‌ها با سرعتی فراتر از توانایی آنها در تولیدمثل و بازسازی جمعیت خود برداشت شوند. از سال 2017، حدود یک سوم از شیلات جهان بیش از حد ماهیگیری شده‌اند.

اگرچه انسان‌ها از زمان‌های باستان از اقیانوس برداشت می‌کردند، اما تنها در 100 سال گذشته بود که ماهیگیری بیش از حد به یک مشکل جهانی تبدیل شد. در اوایل دهه 1900، چند شیلات شروع به فروپاشی کردند. جوامع ماهیگیری بزرگ نیوانگلند جمعیت ماهی کاد آتلانتیک را نابود کردند و ماهی‌های ساردین در سواحل کالیفرنیا به آستانه انقراض رسیدند. ماهیگیری بیش از حد به طور جدی پس از افزایش ماهیگیری صنعتی در اواسط دهه 1900 آغاز شد. در این زمان، فناوری‌های جدید و قایق‌های بزرگتر به ماهیگیران اجازه دادند تا مقادیر زیادی ماهی را در یک زمان صید کنند.

تأثیرات اکولوژیکی

ماهیگیری بیش از حد نه تنها بر گونه‌های هدف، بلکه بر گونه‌ها و زیستگاه‌های به هم پیوسته دیگر نیز تأثیر می‌گذارد.

ماهیگیری بیش از حد اغلب بزرگترین ماهی‌ها را در یک گونه هدف قرار می‌دهد زیرا بالاترین قیمت را دارند. این می‌تواند برای جمعیت گونه‌ها و سایرین مشکل‌ساز شود زیرا ماهی‌های بزرگ نقش‌های منحصربه‌فردی در یک اکوسیستم دارند. به عنوان مثال، ماهی‌های بزرگ از منابع غذایی متفاوتی نسبت به ماهی‌های کوچک‌تر تغذیه می‌کنند. این ماهی‌های بزرگ همچنین برای حفظ جمعیت گونه‌های خود مهم هستند زیرا ماهی‌های بزرگتر تخمک‌های بسیار بیشتری نسبت به ماهی‌های کوچک‌تر تولید می‌کنند. به همین دلیل است که در برخی از جمعیت‌های مدیریت شده، مانند صخره‌های لستر آمریکایی، افراد بزرگتر به اقیانوس بازگردانده می‌شوند. از دست دادن ماهی‌های بزرگ سال به سال باعث شده است که ما فراموش کنیم که ماهی‌ها در گذشته چقدر بزرگ بودند. ما اکنون از گرفتن ماهی که زمانی متوسط بود، جشن می‌گیریم. این پدیده‌ای به نام خطوط پایه تغییر است، جایی که درک ما از آنچه خارق‌العاده است توسط حافظه شخصی ما محدود می‌شود، نه آنچه از نظر تاریخی امکان‌پذیر بود.

ماهیگیری تفریحی می‌تواند بینش‌هایی در مورد تغییر اندازه ماهی ارائه دهد زیرا صیدهای ارزشمند از قایق‌های چارتر به خوبی مستند شده‌اند.

(کتابخانه عمومی کلیدهای فلوریدا)

حذف ماهی‌های بزرگ از یک گونه می‌تواند تغییرات تکاملی دائمی ایجاد کند زیرا ماهی‌هایی که ژن‌هایی دارند که به آنها اجازه می‌دهد هنگام کوچکتر تولیدمثل کنند، بهتر می‌توانند ژن‌های خود را منتقل کنند. سال‌ها ماهیگیری بیش از حد می‌تواند منجر به تکامل بلوغ تولیدمثلی در اندازه کوچکتر شود. اگر کاهش شدید در اندازه جمعیت وجود داشته باشد یا بیشتر افراد از مکان‌های خاص از بین بروند، از دست دادن تنوع ژنتیکی ارزشمند نیز ممکن است. این می‌تواند برای جمعیت ماهی در آینده مضر باشد زیرا تنوع ژنتیکی می‌تواند به یک گونه کمک کند تا از سختی‌هایی مانند موج‌های گرما، شکوفایی جلبک‌ها یا سایر چالش‌ها جان سالم به در ببرد.

ماهیگیری یک گونه خاص می‌تواند بر سایر گونه‌ها در اکوسیستم نیز تأثیر بگذارد.

گونه‌های ماهی هدف احتمالاً غذای شکارچی دیگری هستند. با حذف یک گونه خاص، شکارچی آن غذای کمتری دارد و ممکن است به طعمه‌های جایگزین روی آورد. برعکس نیز ممکن است رخ دهد زمانی که طعمه یک گونه هدف به طور چشمگیری افزایش یابد زمانی که شکارچی آن بیش از حد ماهیگیری شود. بسیاری از ماهیگیران نیوانگلند معتقدند که انفجار اخیر در تعداد صدف‌های لستر تا حدی به دلیل ماهیگیری بیش از حد ماهی کاد، یک شکارچی شناخته شده از صدف‌های لستر نوزاد است.

ابزار ماهیگیری سنگین و بالقوه مخرب مستقر در زیستگاه‌های حساس مانند مرجان‌ها و علف‌های دریایی می‌تواند نه تنها اکوسیستم‌ها را مختل کند، بلکه آنها را از بین ببرد. بسیاری از اکوسیستم‌ها سال‌ها برای ساختن نیاز دارند، برخی صدها سال، و ابزار ماهیگیری می‌تواند این اکوسیستم‌های شکننده را در یک گذر از بین ببرد. مدیریت خوب شیلات تضمین می‌کند که روش‌های ماهیگیری مبتنی بر کف دریا در کف‌های شنی استفاده شوند و نه در زیستگاه‌های شکننده.

مسائل دیگر شامل ماهیگیری ارواح و صید جانبی است که در صفحات قبلی به تفصیل مورد بحث قرار گرفته است.

روش‌های ماهیگیری

بسیاری از محبوب‌ترین روش‌های ماهیگیری امروزی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بیشترین ماهی را با کمترین تلاش صید کنند. برخی از رایج‌ترین ابزارهای ماهیگیری مورد استفاده امروزه عبارتند از:

تورهای پایین یا تورهای کف

یک تور کف. (NOAA Fisheries)

تورکشی کف نوعی ماهیگیری است که در آن یک تور بزرگ در امتداد کف اقیانوس کشیده می‌شود. وزنه‌ها تور را در پایین کف دریا نگه می‌دارند در حالی که مجموعه‌ای از شناورها در بالا آن را باز نگه می‌دارند. این نوع ماهیگیری گونه‌های کف‌زی مانند کف‌بال و خرچنگ را هدف قرار می‌دهد. لاک‌پشت‌های دریایی و پستانداران دریایی نیز در معرض خطر گرفتار شدن در این نوع ابزار هستند، اگرچه دستگاه‌های حذف لاک‌پشت (یا TED) در تورها در ایالات متحده در شیلات میگو و کف‌بال اجباری هستند. تورهای کف برخی از بدترین ابزارهای ماهیگیری از نظر صید جانبی هستند - از سال 2019، حدود 46 درصد از کل صید جانبی از تورهای کف می‌آید.

تورهای میان‌آبی یا تورهای میان‌آبی

یک کشتی یک تور میان‌آبی را می‌کشد. (NOAA Fisheries)

تورکشی میان‌آبی شبیه به تورکشی کف است به جز اینکه تور در وسط ستون آب کشیده می‌شود. این مکانیسم ماهیگیری گونه‌های مدرسه‌ای مانند ساردین، میگو و ماهی مرکب را هدف قرار می‌دهد. مانند تورهای کف، لاک‌پشت‌ها و نهنگ‌ها نیز می‌توانند در تور گرفتار شوند. TEDها در شیلات میگوی میان‌آبی مورد نیاز هستند. در ایالات متحده، نهنگ‌های خلبان، دلفین‌های باله سفید و دلفین‌های بینی بطری به ویژه در معرض خطر گرفتار شدن در ابزار تورکشی میان‌آبی هستند زیرا در این قسمت از ستون آب شنا می‌کنند.

تورهای پولکه‌ای

یک قایق یک تور پولکه‌ای را تنظیم می‌کند. (NOAA Fisheries)

تورهای پولکه‌ای دیوارهای بزرگی از تور هستند که در پایین اقیانوس تنظیم می‌شوند. هنگامی که ماهی‌ها به تور وارد می‌شوند، سرهایشان گیر می‌کنند - اگر سعی کنند به جلو حرکت کنند، شکاف خیلی کوچک است تا کل بدنشان جا شود و اگر سعی کنند به عقب حرکت کنند، پولک‌هایشان در تور گیر می‌کنند. این نوع تور معمولاً برای گرفتن ماهی سالمون، ماهی‌های زمینی و ماهی تن (در میان سایر ماهی‌ها) استفاده می‌شود. پستانداران دریایی بزرگ مانند فوک‌ها به ویژه در معرض خطر گرفتار شدن در این نوع ابزار ماهیگیری هستند.

خطوط بلند

یک کشتی یک خط بلند را تنظیم می‌کند. (NOAA Fisheries)

ماهیگیری با خطوط بلند، چه در اعماق کف دریا باشد و چه در سطح اقیانوس، شامل صدها قلاب طعمه‌دار که از یک خط ماهیگیری اصلی آویزان هستند. این نوع ماهیگیری برای گرفتن ماهی‌های بزرگ مانند ماهی شمشیر و ماهی‌های زمینی استفاده می‌شود. بسیاری از ماهی‌ها، لاک‌پشت‌ها و پرندگان دریایی نیز به قلاب‌های طعمه‌دار جذب می‌شوند، با این حال، اغلب این حیوانات قلاب می‌خورند و آسیب می‌بینند.

تورهای پولکه‌ای

یک کشتی یک تور پولکه‌ای را تنظیم می‌کند. (NOAA Fisheries)

یک تور پولکه‌ای یک دیوار بزرگ از تور است که به صورت دایره‌ای در اطراف یک مدرسه ماهی تنظیم می‌شود. هنگامی که تور در اطراف مدرسه تنظیم شد، یک خط کشیده می‌شود و تور در پایین بسته می‌شود. تورهای پولکه‌ای نمی‌توانند گونه خاصی را انتخاب کنند - هر چیزی که در داخل تور محصور شده است، صید می‌شود. ماهیگیران معمولاً سعی می‌کنند از گونه‌های ناخواسته با خودداری از تنظیم تورها زمانی که از عرشه قایق قابل مشاهده هستند، جلوگیری کنند. به طور کلی، با این حال، درصد کمی از ماهی‌های صید شده با تور پولکه‌ای صید جانبی هستند.

ماهیگیری با میله

ماهیگیری با میله نام دیگر ماهیگیری با میله است. ماهیگیران معمولاً آب را تغذیه می‌کنند و سطح را اسپری می‌کنند تا به نظر برسد که یک مدرسه بزرگ ماهی در سطح وجود دارد. این نوع ماهیگیری برای گرفتن ماهی‌های بزرگ مانند ماهی تن استفاده می‌شود و یک گزینه پایدارتر است زیرا یک صید ناخواسته می‌تواند بلافاصله آزاد شود و فقط یک ماهی در یک زمان صید می‌شود، نه تعداد زیادی در یک برداشت.

تله‌ها و تله‌ها

یک قایق یک خط تله را تنظیم می‌کند. (NOAA Fisheries)

تله‌ها و تله‌ها قفس‌های غوطه‌وری هستند که طعمه‌دار شده‌اند. آنها برای گرفتن خرچنگ و صدف یا حتی برخی از ماهی‌ها، مانند خارهای دریایی استفاده می‌شوند. گاهی اوقات تله‌ها می‌توانند گونه‌های ناخواسته را به دام بیندازند. خطوطی که مکان آنها را از طریق یک شناور سطحی نشان می‌دهند نیز می‌توانند حیوانات دریایی بزرگتر مانند نهنگ‌ها را به دام بیندازند.

لایروبی

لایروبی نوعی ماهیگیری است که در آن یک قفس فلزی بزرگ در امتداد کف دریا توسط یک قایق کشیده می‌شود. این نوع ماهیگیری صدف‌هایی مانند صدف و صدف را هدف قرار می‌دهد و به ویژه برای محیط زیست مخرب است زیرا قفس هر چیزی را که روی یا درست زیر کف دریا رشد می‌کند، از بین می‌برد.

هارپونینگ

هارپون نیزه‌ای است که دارای نوعی مکانیسم پیشرانه است. این نوع ماهیگیری یک گونه خاص را هدف قرار می‌دهد و یک روش ماهیگیری بسیار پایدار است. صید جانبی تقریباً وجود ندارد و از آنجایی که برای ضربه زدن به یک ماهی مهارت و دقت لازم است، فقط تعداد کمی در یک زمان برداشت می‌شوند.

غواصی

غواصی یک روش ماهیگیری تجاری در شیلات انتخابی مانند خارهای دریایی و خیارهای دریایی است.

داستان‌های احتیاطی

ماهی تن باله آبی

جمعیت ماهی تن باله آبی اقیانوس آرام به شدت در حال مبارزه است. تقاضای زیاد برای ماهی تن برای تامین صنعت ساشیمی منجر به فشار ماهیگیری فوق‌العاده بر این گونه شده است. سرآشپزها و صاحبان رستوران‌ها پول قابل توجهی برای ماهی تازه پرداخت می‌کنند - در بازار معروف تسوکیجی توکیو، یک ماهی تن در سال 2013 به قیمت 1.8 میلیون دلار فروخته شد. اگرچه خرید با چنین قیمت گزافی بیشتر یک طرح بازاریابی برای جذب مشتریان جدید ماهی تن‌خوار است تا نشان‌دهنده تقاضای واقعی باشد، اما شکی نیست که اشتها برای ماهی تن آسیب زیادی وارد کرده است.

ماهی تن باله آبی جنوبی (Thunnus maccoyii) در فهرست سرخ گونه‌های در معرض خطر IUCN به عنوان "در معرض خطر شدید" فهرست شده است. اگر جمعیت آن به کاهش خود ادامه دهد، گونه در معرض خطر انقراض قرار دارد. این تنها نیست. دانشمندان ماهی تن باله آبی اقیانوس اطلس (T. thynnus) را به عنوان "در معرض خطر" و ماهی تن چشم بزرگ (T. obesus) را به عنوان "آسیب‌پذیر" طبقه‌بندی کرده‌اند. (یان گوردون / Auscape International)

دانشمندان کمیته علمی بین‌المللی ماهی تن و گونه‌های مشابه ماهی تن (ISC) در یک ارزیابی در سال 2018 تخمین زدند که تنها 3.3 درصد از جمعیت اصلی ماهی تن باله آبی اقیانوس آرام باقی مانده است و NOAA تخمین می‌زند که جمعیت 25 درصد آن چیزی است که در سال 1950، زمانی که اولین داده‌های جمعیت ثبت شد، بود.

در حال حاضر، یک بحث جدی در مورد اینکه آیا باید ماهی تن باله آبی اقیانوس آرام را به عنوان یک گونه در معرض خطر فهرست کرد یا نه، به جای تعیین فعلی در معرض خطر، در جریان است. Seafood Watch همه ماهی تن باله آبی اقیانوس آرام را در دسته "اجتناب" قرار می‌دهد زیرا جمعیت آن بسیار کم است. کورسوی امید برای این گونه وجود دارد - در سپتامبر 2017، رهبران بین‌المللی از کشورهایی که ماهی تن را صید می‌کنند با هدف دستیابی به 20 درصد از جمعیت تاریخی ماهی تن باله آبی اقیانوس آرام تا سال 2034 از طریق اجرای محدودیت‌های صید موافقت کردند.

ماهی نارنجی خشن

در اوایل دهه 1980، فناوری به ماهیگیران اجازه داد تا ماهی‌هایی را که در اعماق اقیانوس زندگی می‌کنند، صید کنند. یکی از این ماهی‌ها ماهی نارنجی خشن بود. زمانی که به عنوان ماهی لغزنده شناخته می‌شد، به زودی تحت نام جدید جذاب‌تری به بازار عرضه شد. این شیلات به سرعت رونق گرفت و در سال 1990 حدود 99000 تن صید شد. اما با وجود این رونق اولیه، ذخایر ماهیگیری ناگهان فروپاشی کرد. ماهی نارنجی خشن حدود 20 سال طول می‌کشد تا به بلوغ تولیدمثلی برسد، واقعیتی که در طول ماهیگیری در نظر گرفته نشده بود. ماهی‌های جوان قبل از اینکه فرصتی برای تولیدمثل و بازسازی جمعیت خود داشته باشند، صید می‌شدند و جمعیت به زودی نابود شد. FAO اکنون سقوط ماهی نارنجی خشن را به عنوان یک مثال برجسته از ماهیگیری بیش از حد در نظر می‌گیرد.

داستان‌های امید

بخشی از مدیریت پایدار شامل بازسازی جمعیت ماهی‌هایی است که توسط ماهیگیری بیش از حد آسیب دیده‌اند. نمونه‌های زیادی وجود دارد که الهام‌بخش امید برای بازسازی بیشتر هستند. ایالات متحده به تنهایی بیش از 45 ذخیره را از سال 2000 بازسازی کرده است. در زیر چند نمونه وجود دارد که باعث امیدواری می‌شود.

ماهی کاد شیلیایی

در دهه 1970، یک تاجر غذاهای دریایی آمریکایی یک ماهی خوشمزه را در یک بازار شیلیایی کشف کرد. این ماهی بزرگ ماهی دندان پاتاگونی نام داشت. این ماهی به اندازه یک انسان بود، در سردترین و عمیق‌ترین آب‌های جهان زندگی می‌کرد و ظاهری عبوس داشت. با دانستن اینکه نام ماهی دندان پاتاگونی خارجی و جذاب نخواهد بود، او آن را به ماهی کاد شیلیایی تغییر نام داد. به زودی در رستوران‌های سراسر جهان به یک موفقیت تبدیل شد.

اما تا دهه 1990، جمعیت ماهی دندان پاتاگونی به فروپاشی نزدیک شده بود. این ماهی گونه‌ای با رشد آهسته است که تا 6 تا 9 سال طول می‌کشد تا به بلوغ تولیدمثلی برسد و تقاضا ماهیگیری شدید را به همراه داشت. همچنین، از آنجایی که شیلات عمدتاً از خطوط بلند استفاده می‌کرد، با مشکل صید جانبی آلباتروس مواجه بود. در اواخر دهه 1990 تا اوایل دهه 2000، بیش از 700 سرآشپز در یک کمپین "گذر" گرد هم آمدند و Whole Foods، سوپرمارکت آمریکایی، از فروش این ماهی خودداری کرد.

در سال 2004، اولین شیلات پایدار ماهی دندان پاتاگونی به عنوان MSC تأیید شد. یکی از دستاوردهای اصلی کاهش صید جانبی پرندگان بود و در سال 2011 کاهش بیش از 98 درصد بود. از سال 2004، پنج کشور دیگر شیلات ماهی دندان پاتاگونی را تأیید کرده‌اند و آخرین کشتی دزد دریایی در سال 2015 دستگیر شد. از سال 2017، 50 درصد از شیلات ماهی دندان پاتاگونی دارای گواهینامه MSC است و راهنمای Seafood Watch اکنون ماهی دندان پاتاگونی صید شده توسط این کشورها را به عنوان "بهترین انتخاب" فهرست می‌کند.

کاد پولک

آیا تا به حال از چوب ماهی منجمد یا ساندویچ ماهی سریع‌التحویل لذت برده‌اید؟ احتمالاً کاد آلاسکا خورده‌اید. نه تنها این شیلات یکی از بزرگترین شیلات جهان است، بلکه به عنوان یکی از بهترین شیلات مدیریت شده نیز در نظر گرفته می‌شود. بخش عمده‌ای از ماهی سفید منجمدی که به فریزر خانگی در ایالات متحده می‌رسد، کاد آلاسکا است.

کاد آلاسکا، یک شیلات بسیار پایدار، منبع اصلی ماهی‌های منجمد است. (Pixabay)

ماهی‌های زمینی اقیانوس آرام

در اوایل دهه 2000، چندین گونه ماهی زمینی در وضعیت وخیمی قرار داشتند. این مشکل آنقدر جدی بود که شیلات زمینی ایالات متحده به عنوان یک فاجعه طبیعی اعلام شد. ده گونه بیش از حد ماهیگیری شده بودند که تا حد زیادی به دلیل بررسی‌های ضعیف و ناکافی جمعیت بود. بررسی‌ها هر سال انجام نمی‌شد و وقتی انجام می‌شد، فقط در برخی از قسمت‌های ساحل انجام می‌شد.

همانطور که وضعیت شیلات زمینی آشکار شد، NOAA با ماهیگیران محلی برای رفع سیستم شکسته همکاری کرد. ماهیگیری زمینی در ابتدا متوقف شد تا به جمعیت اجازه دهد بازسازی شود و یک سیستم بررسی جدید ایجاد شد. استفاده از کشتی‌های تجاری کوچک و ماهیگیران محلی امکان جمع‌آوری داده‌های جمعیت را از مرز کانادا تا مکزیک فراهم کرد. در مناطق سنگی، بررسی‌های تور که برای کف‌های شنی مناسب‌تر هستند، با یک سیستم قلاب و خط جایگزین شدند. بیست سال بعد، این تلاش نتیجه داده است. از سال 2019، نه گونه از ده گونه توسط NOAA بازسازی شده‌اند و دهمین گونه در حال پیشرفت مثبت است.

راه حل‌ها

مصرف‌کنندگان قدرت انتخاب دارند که آیا از غذاهای دریایی پایدار حمایت می‌کنند یا خیر. در اینجا چند راه برای کمک به جلوگیری از ماهیگیری بیش از حد وجود دارد.

ماهی خود را بشناسید

راه‌هایی وجود دارد که مطمئن شوید ماهی روی بشقاب شما از یک منبع پایدار می‌آید. یک راه سریع و آسان این است که ابتدا به کشور مبدأ نگاه کنید. ایالات متحده یک رهبر در مدیریت شیلات است، بنابراین خرید غذاهای دریایی ایالات متحده معمولاً یک انتخاب خوب است. نیوزیلند، ایسلند، نروژ و روسیه نیز انتخاب‌های خوبی هستند.

گام بعدی این است که به دنبال گواهینامه‌ها باشید. ماهی‌هایی را بخورید که به طور پایدار برداشت یا تولید می‌شوند با بررسی اینکه آیا یک سازمان معتبر گونه را به عنوان منبع مسئولانه تأیید کرده است یا خیر. در سطح بین‌المللی، شورای مدیریت دریایی (MSC) شیلات را ارزیابی می‌کند و اگر به عنوان پایدار تأیید شوند، یک مهر آبی روی بسته‌بندی نمایش داده می‌شود تا نشان دهد که استانداردهای MSC را برآورده می‌کند.

برای کمک به مصرف‌کنندگان در تصمیم‌گیری آگاهانه در بازارهای محلی، آکواریوم مونتری برنامه‌ای به نام Seafood Watch را اجرا می‌کند. این راهنما به مصرف‌کنندگان رتبه‌بندی آسان برای تشخیص را ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد آیا ماهی یک انتخاب خوب، یک انتخاب خوب یا چیزی است که باید از آن اجتناب کرد. علاوه بر این، FishWatch از NOAA راهنمایی را به صورت آنلاین ارائه می‌دهد تا به درک علم پشت قوانین و مدیریت ایالات متحده کمک کند و به مصرف‌کنندگان کمک کند تا انتخاب‌های آگاهانه انجام دهند. برای اطلاعات در مورد کشورهای دیگر، صفحه غذاهای دریایی پایدار صندوق جهانی حیات وحش اطلاعات بیشتری را ارائه می‌دهد.

راه دیگر این است که در پیشخوان غذاهای دریایی یا رستوران در مورد گواهینامه‌ها و کشور مبدأ ماهی سؤال کنید. بر اساس گزارش گرین‌پیس، حدود 90 درصد از خرده‌فروشان ایالات متحده به برنامه‌های غذاهای دریایی پایدار پایبند هستند و می‌توانند توضیح دهند که چگونه و از کجا غذاهای دریایی خود را تهیه می‌کنند.

تنوع غذایی بخورید

تعداد فزاینده‌ای از سرآشپزها تمام صید ماهیگیران را می‌خرند - نه فقط گونه‌های مطلوب معدودی که مشتریان معمولاً ترجیح می‌دهند. این بدان معناست که ماهی‌هایی که در تورهایی صید می‌شوند که معمولاً دور ریخته می‌شوند، استفاده می‌شوند و ضایعات کاهش می‌یابد. متنوع کردن انواع غذاهای دریایی مصرف شده تأثیر بر محیط زیست را کاهش می‌دهد - به جای هدف قرار دادن فقط چند گونه مورد علاقه، می‌توان طیف وسیعی از غذاهای دریایی را بر روی گونه‌های متعدد توزیع کرد.

فقط به این دلیل که یک ماهی ناآشنا است به این معنی نیست که خوشمزه نیست. گونه‌های محبوب به دلیل عوامل اجتماعی و اقتصادی متعددی در طول تاریخ محبوب شده‌اند. آیا تا به حال ماهی کاشی طلایی را چشیده‌اید؟ زمانی به عنوان خوشمزه‌ترین ماهی در نیوانگلند در نظر گرفته می‌شد، اما به دلیل یک رویداد زیست‌محیطی تصادفی هرگز به طور گسترده‌ای محبوب نشد. صخره‌های لستر آمریکایی نیز گذشته‌ای پربار دارند. زمانی که به عنوان غذایی ناخوشایند در نظر گرفته می‌شد و به خدمتکاران و زندانیان داده می‌شد و برای کود آسیاب می‌شد، صخره‌های لستر اکنون یک مورد محبوب در منوی رستوران‌های غذاهای دریایی هستند که اغلب با برچسب قیمتی مطابقت دارند. تا سال 1870، زمانی که گردشگران از نیویورک و واشنگتن صخره‌های لستر را کشف کردند، محبوبیت آن افزایش یافت. با کمک یک صنعت کنسرو جدید که امکان حمل و نقل اقلام فاسدشدنی خارج از نیوانگلند را فراهم می‌کرد، صخره‌های لستر به طور گسترده‌ای محبوب شدند و قیمت‌ها افزایش یافت.

یک پوستر جنگ جهانی اول که توسط اداره غذا ایالات متحده ایجاد شده است و مصرف ماهی را ترویج می‌کند. (چارلز لوینگستون بول برای اداره غذا ایالات متحده)

در ایالات متحده، ماهی برای بخش زیادی از تاریخ کشور به عنوان غذای فقرا تلقی می‌شد. در طول جنگ جهانی اول، دولت یک کمپین گسترده راه‌اندازی کرد و از هر شهروند خواست تا از غذاهای دریایی برای حمایت از سربازان بخورد. اما با ترسیم مصرف غذاهای دریایی به عنوان یک وظیفه میهن‌پرستانه، دولت فقط سلیقه آمریکا را در مورد غذاهای دریایی کاهش داد و پس از جنگ، مصرف غذاهای دریایی کاهش یافت. تا سال 1970، زمانی که مهاجران ژاپنی سوشی را به مصرف‌کنندگان اصلی آمریکایی معرفی کردند، تعصب ما در برابر ماهی از بین رفت. تا اواسط دهه 1980، محبوبیت غذاهای دریایی افزایش یافت.

سرآشپزها و رستوران‌ها در سراسر جهان نیز نقش خود را در کمک به گسترش آنچه مصرف‌کنندگان می‌خورند و مبارزه با مشکل گونه‌های مهاجم ایفا می‌کنند. در واشنگتن دی سی، ماهی گربه آبی و مارماهی شمالی، هر دو گونه مهاجم در خلیج چساپیک، در منوها ظاهر می‌شوند. و در کارائیب، ماهی ببری مهاجم اکنون در سوپرمارکت‌ها و رستوران‌های انتخابی به فروش می‌رسد.

در Smithsonian

بارکدینگ DNA

هر گونه ماهی یک توالی متمایز از ژن‌ها در DNA خود دارد. این اطلاعات ژنتیکی به دانشمندان اجازه می‌دهد تا بارکدهای ماهی ایجاد کنند - بسیار شبیه به بارکدهایی که هنگام پرداخت در فروشگاه اسکن می‌کنید. بارکدهای ماهی شامل اطلاعات ارزشمندی مانند نام گونه و محل منبع آن است. آزمایشگاه‌های زیست‌شناسی تحلیلی در Smithsonian، همراه با سایر سازمان‌ها، به ایجاد یک پروتکل FDA برای بارکدینگ DNA کمک کرده‌اند. دانشمندان همچنین در حال استفاده از نمونه‌های موزه‌ای برای ایجاد یک پایگاه داده الکترونیکی از بارکدهای ماهی هستند. این ابزارها می‌توانند نمونه‌های غذاهای دریایی را با گونه‌های مستند مقایسه کنند تا بین گونه‌های نزدیک تمایز قائل شوند، از گونه‌های در معرض خطر محافظت کنند و تقلب در غذاهای دریایی را بررسی کنند.

رمزگشایی DNA صخره‌های لستر

استیون باکس و ناتان تروول، که قبلاً در ایستگاه دریایی Smithsonian در فورت پیرس، فلوریدا کار می‌کردند، به رمزگشایی بیان ژنتیکی DNA صخره‌های لستر بر اساس "امضای" قلمرو خانه آنها پرداختند. این روش می‌تواند به عنوان ابزاری برای تمایز صخره‌های لستر صید شده به طور قانونی از صخره‌های لستر صید شده به طور غیرقانونی بر اساس موقعیت مکانی آنها استفاده شود.

تحقیقات صخره‌های لستر

در مرکز تحقیقات زیست‌محیطی Smithsonian در خلیج چساپیک، صخره‌های لستر برچسب‌گذاری می‌شوند تا الگوهای مهاجرت آنها ردیابی شود. هدف ترجمه داده‌ها به سیاست‌های مدیریتی با تعیین نحوه استفاده صخره‌های لستر از زیستگاه‌های مختلف، نحوه واکنش صخره‌های لستر به تغییرات زیست‌محیطی در طول زمان و نقش آنها در زنجیره غذایی است.

کتاب آشپزی غذاهای دریایی پایدار

کارول بالدوین، متصدی ماهی‌ها و جانورشناس تحقیقاتی در موزه ملی تاریخ طبیعی، تنوع ماهی‌ها را مطالعه می‌کند و حتی گونه‌های ماهی جدید را توصیف و نامگذاری کرده است. او یک حامی قوی غذاهای دریایی پایدار است و نویسنده کتاب آشپزی پایدار Smithsonian One Fish, Two Fish, Crawfish, Bluefish است.

برنامه شیلات

برنامه Fish Landing که در سپتامبر 2015 راه‌اندازی شد، به خریداران ماهی اجازه می‌دهد تا داده‌هایی را در مورد گونه‌ها و اندازه ماهی‌های صید شده وارد کنند و ردیابی کنند که مشتریان آنها چه کسانی هستند و همچنین پول به دست آمده و پرداخت شده را ردیابی کنند. یکی از اهداف این ابتکار تحقیقاتی توسعه تکنیک‌های جدید برای اندازه‌گیری، نظارت و تفسیر فعالیت‌های ماهیگیری در زمان واقعی است. این ورودی جدید جایگزین یک سیستم قدیمی‌تر می‌شود که در آن ماهیگیران پس از بازگشت از دریا فرم‌های کاغذی را پر می‌کردند. این اطلاعات می‌تواند برای طراحی شبکه‌های حفاظت دریایی برای برآوردن هم اهداف تنوع زیستی، حفاظت و شیلات استفاده شود.

تنش نهنگ

با اندازه‌گیری دقیق مهره‌ها و عضلات از ده‌ها اسکلت نهنگ در تأسیسات تحقیقاتی و موزه‌ها (از جمله برخی از نمونه‌های نهنگ قرن نوزدهم در موزه ملی تاریخ طبیعی Smithsonian)، یک تیم از زیست‌شناسان دریایی نیروی کشش حداکثری ایجاد شده توسط دم باله‌های نهنگ‌های مختلف را محاسبه کردند. دانستن این اعداد می‌تواند به طراحی طناب ماهیگیری که نهنگ‌ها بتوانند آن را بشکنند یا تورهایی با پیوندهای ضعیف که به نهنگ‌ها اجازه می‌دهد در صورت گرفتار شدن فرار کنند، کمک کند.

منابع اضافی

پیوندها:

غذاهای دریایی پایدار NOAA
غذاهای دریایی پایدار NOAA 2
Seafood 101 دانشگاه واشنگتن
غذاهای دریایی پایدار WWF
داستان ماهی دندان پاتاگونی

راهنماها:

Fish Watch
Seafood Watch

انتشارات/گزارش‌ها:

گزارش 2015 به کنگره
گزارش صید جانبی FAO
وضعیت شیلات جهان

آوریل 2018


آلودگی پلاستیکی دریاها یک مشکل مهم است که بر اقیانوس‌ها و سواحل در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد. زباله‌های جمع‌آوری نشده و مدیریت نادرست، به‌ویژه پلاستیک‌ها، می‌توانند از طریق آبراه‌ها و جریان‌های اقیانوسی در سطح جهانی جابجا شوند و بر مردم و اکوسیستم‌های ساحلی در ایالات متحده تأثیر بگذارند.

ایالات متحده با شرکای بین‌المللی برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها از طریق اقدامات زیر همکاری می‌کند:

بهبود مدیریت پسماند جامد در خشکی، به‌ویژه جمع‌آوری زباله
جلوگیری و کاهش ورود زباله به آبراه‌ها از طریق جمع‌آوری و حذف زباله
ترویج رویکردهای چند ذینفعی برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها
تسهیل محیط‌های مساعد برای بهبود زیرساخت‌های مدیریت پسماند جامد، از جمله بازیافت

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اقدامات بین‌المللی آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده (EPA) برای کاهش و جلوگیری از آلودگی پلاستیکی دریاها، به موارد زیر مراجعه کنید:

مشارکت سیاستی بین‌المللی در زمینه آلودگی پلاستیکی دریاها
پروژه‌های بین‌المللی برای کاهش و جلوگیری از آلودگی پلاستیکی دریاها

مشارکت سیاستی بین‌المللی در زمینه آلودگی پلاستیکی دریاها
آلودگی پلاستیکی دریاها یک موضوع مهم در مجامع سیاستی چندجانبه در سراسر جهان است. EPA در مجامع سیاستی چندجانبه بین‌المللی شرکت می‌کند و آن‌ها را رهبری می‌کند تا سیاست‌ها و برنامه‌های آلودگی پلاستیکی دریاهای EPA را پیش ببرد.
برای اطلاعات بیشتر در مورد مجامع سیاستی چندجانبه‌ای که EPA در زمینه آلودگی پلاستیکی دریاها در آن‌ها مشارکت دارد، به موارد زیر مراجعه کنید:

توسعه ابزار حقوقی الزام‌آور جهانی در مورد آلودگی پلاستیکی
برنامه زمان‌بندی INC با هدف تکمیل مذاکرات تا پایان سال 2024 است. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد INC، لطفاً به وب‌سایت دبیرخانه مراجعه کنید.
پروتکل منابع زمینی کنوانسیون کارتاهنا

ایالات متحده طرف پروتکل مربوط به آلودگی از منابع زمینی و فعالیت‌ها (پروتکل LBS) است که در سال 1999 در آروبا، آنتیل هلند به امضا رسید و در سال 2010 در کنفرانس طرفین (COP) برای کنوانسیون کارتاهنا به اجرا درآمد. پروتکل LBS یک پروتکل الزام‌آور حقوقی برای کنوانسیون کارتاهنا است و تعهدات کلی را برای مقابله با منابع آلودگی زمینی در منطقه وسیع‌تر کارائیب، از جمله آلودگی پلاستیکی دریاها، در بر می‌گیرد.
کنفرانس اقیانوس ما

کنفرانس اقیانوس ما (OOC) نمایندگانی از دولت‌ها، بخش خصوصی، جامعه مدنی و دانشگاه‌ها - همه از سراسر جهان - را گرد هم می‌آورد تا در بحث‌های تعاونی شرکت کنند و به اقدامات ملموسی که برای حمایت از آینده یک اقیانوس و آب و هوای سالم ضروری است، متعهد شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه کنفرانس اقیانوس ما و همچنین مشارکت ایالات متحده، لطفاً به صفحه وب OOC وزارت امور خارجه مراجعه کنید. به عنوان بخشی از تلاش‌های این آژانس برای مبارزه با آلودگی پلاستیکی دریاها و تغییرات آب و هوایی، EPA متعهد شده است که بیش از 2.38 میلیارد دلار در طول دو کنفرانس گذشته سرمایه‌گذاری کند.

در طول کنفرانس اقیانوس ما 2023 که توسط پاناما میزبانی شد، بر شش حوزه اقدام تمرکز شد: ترویج مناطق حفاظت‌شده دریایی، تقویت اقتصاد آبی پایدار، مقابله با بحران آب و هوا، حمایت از امنیت دریایی، پیشبرد شیلات پایدار و مبارزه با آلودگی پلاستیکی دریاها. EPA متعهد شد 140 میلیون دلار برای بهبود زیرساخت‌های بازیافت برای کاهش منابع آلودگی پلاستیکی زمینی به محیط دریایی سرمایه‌گذاری کند. تحت قانون زیربنایی دو حزبی، EPA همچنین متعهد شد که 1.7 میلیارد دلار برای احیای اکوسیستم‌ها، افزایش تاب‌آوری جوامع و زیستگاه‌ها و استفاده از راه حل‌های مبتنی بر طبیعت برای جلوگیری و پاکسازی آلودگی مواد مغذی و سایر آلودگی‌ها در برخی از حوضه‌های آبریز ضروری، محبوب و پرجمعیت‌ترین کشور هزینه کند. ایالات متحده 77 اطلاعیه از هشت آژانس و دفتر به ارزش نزدیک به 6 میلیارد دلار منتشر کرد. این بیش از دو برابر مبلغی است که ایالات متحده در کنفرانس سال 2022 در پالائو متعهد شده بود.

در کنفرانس اقیانوس ما 2022 که توسط پالائو میزبانی شد، معاون مدیر دفتر امور بین‌المللی و قبیله‌ای EPA از طرف دولت ایالات متحده اطلاعیه‌هایی را منتشر کرد. به عنوان بخشی از این اطلاعیه‌ها، EPA متعهد شد 542 میلیون دلار برای کاهش منابع آلودگی زمینی به اقیانوس‌های ما سرمایه‌گذاری کند.

شراکت جهانی در زمینه آلودگی پلاستیکی دریاها
ایالات متحده عضو داوطلبانه شراکت جهانی در زمینه آلودگی پلاستیکی دریاها (GPML) است. GPML یک شراکت چند ذینفعی است که تمام بازیگران فعال در زمینه پیشگیری و کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها را گرد هم می‌آورد. EPA با GPML در زمینه توسعه سیاست‌ها و برنامه‌های آلودگی پلاستیکی دریاها همکاری می‌کند تا به کشورها در برآورده کردن نیازهای خود برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها کمک کند.

همکاری اقتصادی آسیا-پاسیفیک (APEC): گروه کاری مجازی (VWG) در مورد زباله‌های دریایی
گروه کاری مجازی APEC در مورد زباله‌های دریایی در سال 2014 توسط گفتگوی مواد شیمیایی با همکاری گروه کاری اقیانوس‌ها و شیلات (OFWG) تشکیل شد تا راه حل‌های نوآورانه‌ای را برای مشکل زباله‌های دریایی، با تمرکز ویژه بر نوآوری‌ها در مدیریت پسماند جامد زمینی برای جلوگیری از ورود زباله به اقیانوس ترویج کند. EPA با شرکای بین‌سازمانی همکاری می‌کند تا در VWG APEC شرکت کند و سیاست‌ها و راه حل‌های آلودگی پلاستیکی دریاهای دولت ایالات متحده را پیش ببرد.

شراکت پسماند پلاستیکی تحت کنوانسیون بازل

EPA عضو شراکت پسماند پلاستیکی بازل (PWP) است که در چهاردهمین کنفرانس طرفین کنوانسیون بازل در سال 2019 تأسیس شد. هدف از PWP بهبود و ترویج مدیریت زیست‌محیطی سالم پسماند پلاستیکی در سطوح جهانی، منطقه‌ای و ملی و جلوگیری و به حداقل رساندن تولید آن‌ها به منظور، از جمله، کاهش قابل توجه و در بلندمدت حذف تخلیه پسماند پلاستیکی و میکروپلاستیک‌ها به محیط زیست، به ویژه محیط دریایی است.

پروژه‌های بین‌المللی EPA برای کاهش و جلوگیری از آلودگی پلاستیکی دریاها

EPA به صورت دوجانبه و چندجانبه در سراسر جهان برای اجرای پروژه‌هایی که منابع آلودگی پلاستیکی دریاها را از زمین کاهش و جلوگیری می‌کنند، کار می‌کند. برخی از تلاش‌های ما بر روی کمک‌های فنی دوجانبه برای بهبود مدیریت پسماند جامد در کشورهای مختلف متمرکز است. پروژه‌ها بر بهبود جمع‌آوری زباله در جوامعی با کمبود جمع‌آوری یا از طریق گنجاندن و رسمی‌سازی بخش غیررسمی پسماند تمرکز داشته‌اند. بیشتر پروژه‌های EPA که به آلودگی پلاستیکی دریاها می‌پردازند، از طریق ابتکارات بین‌المللی آب‌های بدون زباله ما انجام شده است.

آب‌های بدون زباله بین‌المللی

پروژه‌های بین‌المللی EPA برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها بر اساس آب‌های بدون زباله (TFW) - رویکرد استراتژیک و مبتنی بر ذینفعان EPA برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها از طریق بهبود مدیریت پسماند جامد و اولویت‌بندی نیازهای جامعه - استوار است. TFW می‌تواند به عنوان یک برنامه ملی یا در سطح محلی در جوامعی در امتداد ساحل یا در بالادست حوضه آبریز اجرا شود. TFW با گرد هم آوردن ذینفعان برای شناسایی و اولویت‌بندی پروژه‌هایی که از ورود زباله به آبراه‌ها و در نهایت اقیانوس جلوگیری و کاهش می‌دهند، کار می‌کند. پروژه‌های TFW می‌تواند از افزایش آگاهی عمومی در مورد منابع و انواع آلودگی پلاستیکی دریاها تا نصب دستگاه‌های جمع‌آوری زباله یا بهبود مدیریت پسماند جامد متغیر باشد.

بسیاری از کشورها با چالش‌هایی مواجه هستند که تلاش‌ها برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها را مختل می‌کند. تلاش‌های بین‌المللی TFW EPA نشان داده است که کشورها با چالش‌هایی از جمله موارد زیر مواجه هستند:

درک نقش‌های وزارتخانه‌های ملی در مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها و مدیریت پسماند جامد
دشواری در رسیدگی به شکاف‌ها یا ناکافی بودن سیاست‌ها و اجرای آن‌ها
محدودیت منابع
گردش رهبری بالا در این زمینه

EPA، TFW را به صورت بین‌المللی به عنوان یک مدل برای کشورها برای مقابله با این چالش‌ها و مدیریت بهتر منابع آلودگی پلاستیکی دریاها از زمین ترویج می‌کند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ابتکارات بین‌المللی TFW EPA، به موارد زیر مراجعه کنید:

پیشگیری و کاهش آلودگی پلاستیکی
EPA با هماهنگ‌کننده دریاهای آسیای شرقی UNEP (COBSEA) همکاری کرد تا تأمین مالی و نظارت بر اجرای سه پروژه مدیریت یکپارچه پسماند مبتنی بر جامعه در مالزی و اندونزی را انجام دهد. این پروژه‌ها شیوه‌های مدیریت پسماند فراگیر را در بر می‌گیرند و به کاهش منابع آلودگی پلاستیکی دریاها از زمین کمک می‌کنند. این پروژه‌ها در سپتامبر 2022 تکمیل شدند و جزئیات بیشتری در زیر آمده است:

مالزی

در مجمع‌الجزایر مرسینگ، یک مرکز کوچک انتقال و بازیافت زباله برای کمک به خانوار‌های محلی برای افزایش بازیابی پلاستیک‌ها ایجاد شد. این پروژه از کار موجود سازمان غیردولتی Reef Check استفاده کرد و به افزایش بازیابی مواد قابل بازیافت، تهیه سطل زباله و افزایش آگاهی عمومی از طریق مشارکت با استراحتگاه‌های محلی کمک کرد. ذینفعان محلی همچنین برای تفکیک و جمع‌آوری زباله در سطح خانوار و در استراحتگاه‌های نزدیک آموزش دیدند.

اندونزی

در شهر ماکاسار، صندوق جهانی حیات وحش عملیات موجود یک مرکز بازیابی مواد مبتنی بر جامعه را در یک روستای ماهیگیری اندونزیایی افزایش داد. این پروژه شامل افزودن واحدهای بانک زباله به شهر و آموزش کاربران در مورد نحوه نگهداری و بهره‌برداری از این واحدها بود.

EPA و COBSEA یک استارت‌آپ سازمانی اجتماعی را تأمین مالی کردند که هم به توانمندسازی زنان و هم به ایجاد ارزش افزوده پسماند پلاستیکی در Untia، ماکاسار، اندونزی کمک می‌کند. به این زنان مهارت‌های لازم برای ایجاد محصولاتی از پسماند پلاستیکی - مانند کیف‌های خرید و سایر اقلام - آموزش داده شد و تجهیزات لازم را دریافت کردند. درآمد حاصل از این فروش‌ها همچنین به حمایت از تحصیلات و نیازهای خانوادگی فرزندان آن‌ها کمک می‌کند.

آب‌های بدون زباله در آمریکای لاتین و کارائیب
از سال 2016، EPA با دولت‌ها و سایر شرکا در آمریکای لاتین و کارائیب برای رسیدگی به مسائل آلودگی پلاستیکی دریاهای آن‌ها از طریق رویکرد آب‌های بدون زباله EPA همکاری کرده است. خلاصه ای از برخی از این پروژه‌های کلیدی در زیر آمده است:

جامائیکا

پروژه: این پروژه در جامعه وایت‌هاوس-بلوفیلدز بر ایجاد برنامه‌ای برای جمع‌آوری و جداسازی زباله متمرکز بود. این پروژه با ایجاد سایت‌های جمع‌آوری، از جمله قرار دادن استراتژیک سطل‌های زباله برای بهبود بازیافت و آگاهی، اقدام جامعه را تسریع کرد.
شرکا: برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد کارائیب؛ بنیاد سندالز؛ صلح‌بانان جامائیکا
تأمین مالی: EPA - 25 هزار دلار؛ بنیاد سندالز - 5 هزار دلار؛ سرمایه‌های جذب شده: 700 هزار دلار برای یک ابتکار چندساله پلاستیکی برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد
معیارها: 200 سطل زباله برچسب‌گذاری و قرار داده شد؛ 34 مکان جمع‌آوری ایجاد شد؛ 20 فعالیت اطلاع‌رسانی انجام شد

پاناما

پروژه: این پروژه در شهر پاناما بر افزایش آگاهی عمومی و نصب بوم‌های جمع‌آوری زباله در رودخانه خوان دیاز متمرکز بود، جایی که زباله‌های جمع‌آوری شده در ابتدا به یک مرکز بازیافت محلی برای بسته‌بندی/پردازش منتقل می‌شد. این پروژه همچنین ابزارهای آموزشی را برای مدارس و سازمان‌های اجتماعی محلی در مورد تأثیرات آلودگی پلاستیکی دریاها و پلاستیک‌ها در محیط زیست توسعه داد.
شرکا: برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد؛ وزارت محیط زیست پاناما؛ ANCON (سازمان غیردولتی)
تأمین مالی: EPA - 25 هزار دلار
معیارها: 5 کمپین آموزشی و اطلاع‌رسانی در مدارس انجام شد؛ 2 تأسیسات تجاری در زمینه جداسازی و بازیافت زباله آموزش دیدند؛ 2 دستگاه جمع‌آوری زباله نصب شد؛ 7 محله در مورد پروژه و بوم‌های رودخانه آگاه شدند

پرو

پروژه: این پروژه بر آموزش شغلی در دو جامعه در شهرداری چینچا برای جمع‌آوران غیررسمی زباله و بهبود ارتباط بین جمع‌آوران زباله و یک مرکز بازیافت منطقه‌ای متمرکز بود. به عنوان بخشی از تلاش‌های رسمی‌سازی، شریک ما، Ciudad Saludable، یک برنامه جداسازی منبع و جمع‌آوری انتخابی را اجرا کرد که گسترش یافته و اکنون شامل اتحاد با انجمن‌های بازیافت است. این پروژه همچنین نقاط داغ نشت زباله را برای چینچا شناسایی کرد تا به اولویت‌بندی تلاش‌های حذف کمک کند.
شرکا: وزارت محیط زیست پرو؛ سفارت ایالات متحده در پرو؛ دولت منطقه‌ای ایکا؛ Ciudad Saludable (سازمان غیردولتی)؛ کوکاکولا
تأمین مالی: EPA - 75 هزار دلار؛ سرمایه‌های جذب شده: کوکاکولا - 300 هزار دلار؛ USAID - 300 هزار دلار برای ساخت یک مرکز جمع‌آوری مواد قابل بازیافت منطقه‌ای اضافی
معیارها: 2 آموزش منطقه‌ای برای رسمی‌سازی و ثبت جمع‌آوران زباله؛ 16 نقطه داغ شناسایی شد و برنامه‌ای برای حذف منظم زباله وجود دارد

آمریکای مرکزی
EPA در حال حاضر با گروهی منتخب از کشورهای CAFTA-DR (کاستاریکا، گواتمالا، السالوادور و جمهوری دومینیکن) و پاناما در مورد ارتباط بین مدیریت پسماند جامد و آلودگی پلاستیکی دریاها و نحوه همکاری ذینفعان برای اطمینان از هماهنگی و مکمل بودن بهتر ابتکارات در هر دو زمینه کار می‌کند.
از طریق یک توافق بین‌سازمانی با وزارت امور خارجه، EPA با دولت‌های ملی پاناما، کاستاریکا و جمهوری دومینیکن همکاری کرد تا همه ذینفعان را در شناسایی راه‌حل‌هایی برای مشکل آلودگی پلاستیکی دریاها از طریق بهبود مدیریت پسماند جامد درگیر کند. فعالیت‌ها شامل گفتگوهای ملی مجازی، کمک به توسعه برنامه‌های اقدام ملی برای آلودگی پلاستیکی دریاها و پروژه‌های در محل که از تلاش‌های خود کشورها حمایت می‌کنند، بود. برنامه‌های اقدام ملی در کاستاریکا (2021)، پاناما (2022) و جمهوری دومینیکن (2023) تکمیل شد. علاوه بر این، EPA از بودجه اختصاص داده شده برای حمایت از توسعه برنامه‌های اقدام ملی برای آلودگی پلاستیکی دریاها در السالوادور (تکمیل شده در سال 2022) و گواتمالا (تکمیل شده در سال 2023) استفاده کرد. EPA تمام 3 کارگاه برنامه‌ریزی محل دفن زباله را در پاناما، کاستاریکا و جمهوری دومینیکن در اواخر تابستان 2021 تکمیل کرد و در سال 2022 یک کارگاه منطقه‌ای در آمریکای مرکزی شمالی (السالوادور، هندوراس و گواتمالا) برگزار کرد.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آلودگی پلاستیکی دریاها در برنامه‌های توانمندسازی تحت توافقنامه تجارت آزاد جمهوری دومینیکن-آمریکای مرکزی-ایالات متحده (CAFTA-DR) مراجعه کنید.

آمریکای شمالی
EPA با کمیسیون همکاری محیط زیست (CEC) همراه با دولت‌های مکزیک و کانادا برای اجرای تلاش‌های کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها در حوضه‌های آبریز مرزی آمریکای شمالی، به ویژه منطقه سالیش و سرشاخه‌های رودخانه تیخوانا همکاری می‌کند. EPA در کمیته راهبری با تمرکز بر گرد هم آوردن ذینفعان در حوضه‌های آبریز مرزی برای شناسایی و اولویت‌بندی پروژه‌های کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها شرکت می‌کند. کمپین "آخرین توقف: اقیانوس" در حال راه‌اندازی است تا آگاهی عمومی را در مورد جریان زباله به سمت اقیانوس افزایش دهد. مواد طوری طراحی شده‌اند که آگاهی در مورد جریان آب و زباله ایجاد کنند و راه حل‌های ساده‌ای را برای افراد برای جلوگیری و کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها از زمین ارائه دهند. این کمپین توسط CEC با همکاری محیط زیست و تغییرات آب و هوایی کانادا (ECCC)، وزارت محیط زیست و منابع طبیعی مکزیک (SEMARNAT) و EPA به عنوان بخشی از یک پروژه همکاری سه‌جانبه برای ایجاد راه‌حل‌هایی برای کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها توسعه یافته است.

به دنبال منابع بیشتر هستید؟ ابزارک "کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها از طریق اقدام محلی: یک جعبه ابزار برای مشارکت جامعه" مناطق شهری و داخلی را هدف قرار می‌دهد و بر جریان آب و زباله، چرخه عمر کامل یک محصول و اقدامات ملموسی که راه‌حل‌های فردی را ارائه می‌دهند، تمرکز دارد. همچنین می‌توانید در مورد پروژه CEC و راه‌حل‌های جامعه آن برای کاهش آلودگی پلاستیکی دریاها اطلاعات بیشتری کسب کنید.

مخاطبین
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اقدامات بین‌المللی EPA برای مقابله با آلودگی پلاستیکی دریاها، با ما تماس بگیرید:

ال Chang
آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده
دفتر امور بین‌المللی و قبیله‌ای
1300 Pennsylvania Ave., NW
واشنگتن دی سی 20460
ایمیل: Chang.Elle@epa.gov
(202) 564-6600