پس از دو سال قرنطینه، صحنه موسیقی استرالیا بزرگتر و بهتر از همیشه در حال احیا است. از اجراهای محلی گرفته تا جشنواره‌های بزرگ، کمبود موسیقی فوق‌العاده یا موسیقی‌دانان با استعداد در استرالیا وجود ندارد. پس چگونه و کجا همه اینها آغاز شد؟ بیایید به عقب برگردیم تا بفهمیم! در اینجا تاریخچه مختصری از چگونگی تکامل موسیقی استرالیا در طول دهه‌ها آورده شده است.

پیش از سال ۱۸۰۰: موسیقی بومیان استرالیا
بومیان استرالیا به عنوان طولانی‌ترین فرهنگ بازمانده در جهان شناخته می‌شوند، بنابراین جای تعجب نیست که سازهای موسیقی آن‌ها نیز به ده‌ها هزار سال پیش برمی‌گردد. احتمالاً نام دیدجرودو (didgeridoo) را شنیده‌اید، که یک شاخه درخت توخالی است که با دمیدن در آن صدایی بم ایجاد می‌شود. اما آیا می‌دانستید سازهای موسیقی بومیان دیگری نیز وجود دارند؟ برگ صمغ (یک برگ اکالیپتوس که به لب گرفته و در آن دمیده می‌شود)، غرش‌گر (یک تخته چوبی که به انتهای یک طناب متصل شده و با چرخاندن آن صدایی ضربان‌دار ایجاد می‌شود) و چوب‌های کوبنده (دو تکه چوب که مانند یک ساز کوبه‌ای به هم زده می‌شوند) از جمله آن‌ها هستند.

دهه ۱۸۰۰: آهنگسازی استعماری
موسیقی در استرالیا در طول دهه ۱۸۰۰ به شدت تحت تأثیر استعمار بریتانیا قرار داشت. زندانیان و سایر مهاجران اروپایی آهنگ‌هایی از سرزمین مادری خود را با خود آوردند و آن‌ها را با شرایط استرالیا و معیشت جدید خود سازگار کردند.

آهنگ‌های دریانوردی که توسط زندانیان معرفی شده بودند، به موسیقی بوش یا بالادهای بوش تبدیل شدند. موسیقی بوش بر شرایط سخت زندگی و زندگی چرانان، رانندگان گاو و راهزن‌ها متمرکز است. شاید مشهورترین بالاد بوش، والتزینگ ماتیلدا (Waltzing Matilda) باشد که هنوز هم امروزه محبوب است. والتزینگ ماتیلدا در سال ۱۸۹۵ نوشته شده و درباره کارگری است که در بوش چای می‌سازد و یک گوسفند را برای خوردن می‌گیرد.

دهه ۱۹۱۰: تئاتر و موسیقی هنری
دهه ۱۹۱۰ شاهد محبوبیت تئاتر متنوع بود که به طور گسترده به عنوان سرگرمی تعریف می‌شود که شامل انواع اجراها مانند آواز، طرح‌های کمدی، رقص، حیوانات و شعبده‌بازان است. طرح‌های موسیقی مانند رهبر فرانسوی، تفریح در آشپزخانه و معدنچیان طلای استرالیا در سال ۱۹۱۰ در سیدنی اجرا شدند.

با این حال، پیشرفت در فناوری در اوایل دهه ۱۹۲۰، به ویژه رادیو، تقاضا برای اجراهای زنده را تغییر داد و تولید موسیقی محلی را کاهش داد.

دهه ۱۹۶۰: فرهنگ موج‌سواری و تأثیرات بین‌المللی
در دهه ۱۹۶۰، موسیقی استرالیا تحت تأثیر موسیقی راک بین‌المللی، به ویژه از بریتانیا و ایالات متحده قرار گرفت. بیتلز و رولینگ استونز در این دهه دنیا را به تسخیر خود درآوردند و اجراهای پرفروشی را در سراسر استرالیا برگزار کردند. ژانر موسیقی موج‌سواری بیچ بویز نیز محبوب بود و "Surfin' U.S.A" به یکی از آهنگ‌های پرطرفدار در چارت‌های موسیقی استرالیا تبدیل شد.

پیام‌های سیاسی و اجتماعی در موسیقی نیز در این دهه برجسته‌تر شد. جنبش "قدرت گل" همراه با مخالفت با جنگ ویتنام در استرالیا و بقیه جهان رشد کرد. این موضوع در موسیقی راک و سایکدلیک جدید منعکس شد.

دهه ۱۹۸۰: راک پابی و ظهور هنرمندان زن
دهه‌های ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شاهد ظهور راک پابی بود که در آن بسیاری از گروه‌های راک استرالیایی در داخل و خارج از کشور محبوب شدند. گروه‌های استرالیایی مانند کلد چیزل، میدنایت اویل، ایر ساپلای، این‌اکس‌اس و من ات ورک به موفقیت‌های زیادی دست یافتند که آخرین آهنگ آن‌ها "Down Under" به مدت چهار هفته در سال ۱۹۸۳ در صدر چارت‌های بیلبورد قرار گرفت. هنرمندان زن استرالیایی مانند کایلی مینوگ و اولیویا نیوتن-جان فقید نیز در دهه ۱۹۸۰ به شهرت رسیدند.

راه‌اندازی MTV در سال ۱۹۸۱ به این معنی بود که استرالیایی‌ها می‌توانستند به راحتی به موسیقی و کلیپ‌های ویدیویی جدید از ایالات متحده، بریتانیا و اروپا دسترسی داشته باشند.

دهه ۱۹۹۰: معرفی جشنواره‌ها
جشنواره‌های موسیقی در دهه ۱۹۹۰ به اوج محبوبیت خود رسیدند، همراه با گسترش ژانر موسیقی آلترناتیو. جشنواره بیگ دی اوت (Big Day Out) با هدایت نیروانا در سال ۱۹۹۲ در سیدنی آغاز شد و در سال ۱۹۹۳ به ملبورن، پرت و آدلاید و در سال ۱۹۹۴ به آکلند و گلد کوست گسترش یافت. جشنواره راک استرالیایی هوم بیک (Homebake) در سال ۱۹۹۶ با حضور گرینسپون، پودرفینگر و سیلورچیر راه‌اندازی شد.

جشنواره‌هایی مانند اسپلندور این د گراس، بیاند د ولی، فالز فستیوال و لینوِی فستیوال همچنان بخش مهمی از تقویم موسیقی استرالیا در امروز هستند.

در سال ۱۹۹۵، تریپل جی، ایستگاه رادیویی جوانان استرالیا، برنامه Unearthed را راه‌اندازی کرد تا هنرمندان نوظهور را به نمایش بگذارد و به موسیقی‌دانان در حال ظهور اجازه دهد آهنگ‌های خود را آپلود کنند. Unearthed از زمان آغاز به کار خود، حرفه بسیاری از هنرمندان مشهور استرالیایی از جمله فلوم، بوی اند بیر و گنگ آف یوثس را آغاز کرده است.

دهه ۲۰۰۰: نمایش‌های استعدادیابی تلویزیونی و تریپل جی هاتست ۱۰۰
اوایل دهه ۲۰۰۰ شاهد ظهور نمایش‌های استعدادیابی موسیقی در تلویزیون‌های آزاد بود، مانند Popstars در سال ۲۰۰۰، Australian Idol در سال ۲۰۰۳، The X Factor در سال ۲۰۰۵ و The Voice در سال ۲۰۱۲.

رتبه‌بندی هاتست ۱۰۰ تریپل جی نیز در قرن بیست و یکم به اوج محبوبیت خود رسید. رتبه‌بندی هاتست ۱۰۰ رتبه‌بندی محبوب‌ترین آهنگ‌های منتشر شده در هر سال است که بر اساس رای‌گیری شنوندگان برای ۱۰ آهنگ برتر خود است. اگرچه گروه‌های استرالیایی معمولاً اکثریت رتبه‌بندی را تشکیل می‌دهند، هنرمندان خارجی نیز به طور برجسته در آن حضور دارند. در سال‌های اخیر، ونس جوی، بیلی آیلیش، گلس انیمالز و آنگوس و جولیا استون رتبه اول را به دست آورده‌اند.

برای دیدن اینکه کدام آهنگ‌ها سال گذشته به لیست راه یافته‌اند، روی ویدیوی زیر کلیک کنید (نکته: وقتی صحبت از هاتست ۱۰۰ می‌شود، همیشه می‌توانید انتظار تنوع زیادی از موسیقی را داشته باشید).

حتماً مقاله توضیحی ما را بخوانید تا در مورد هاتست ۱۰۰ تریپل جی و نحوه رای دادن در رتبه‌بندی امسال بیشتر بدانید. می‌توانید در پایان این ماه به تریپل جی گوش دهید تا ببینید آیا انتخاب‌های شما به لیست راه یافته‌اند یا خیر!

همچنین می‌توانید با نگاهی به مقاله توضیحی سراسری استرالیا یا محدود کردن آن به شهر خود، در مورد موسیقی مدرن در منطقه خود بیشتر بیاموزید:

موسیقی در سیدنی
موسیقی در ملبورن
موسیقی در بریزبن
موسیقی در پرت
موسیقی در آدلاید
موسیقی در کانبرا
موسیقی در داروین
موسیقی در هوبارت

کیت یک نویسنده آزاد است که در فریمانتل، استرالیای غربی مستقر است. او در ژوئیه ۲۰۲۲ با مدرک کارشناسی ارتباطات و رسانه با گرایش روزنامه‌نگاری و بازاریابی و روابط عمومی از دانشگاه ناتر دام استرالیا فارغ التحصیل شد. در طول تحصیل، کیت چند ترم در محوطه دانشگاه زندگی کرد و از زندگی با دانشجویان بین‌المللی و تبادلی و نشان دادن پرت زیبا به آن‌ها بسیار لذت برد. می‌توانید کیت را در ساحل، در یک کافه دنج یا در حال برنامه‌ریزی برای تعطیلات بعدی خود پیدا کنید.


زندگی فرهنگی

انزوای استرالیا به عنوان یک قاره جزیره‌ای نقش بسزایی در شکل‌گیری – و محدود کردن – فرهنگ آن داشته است. مردم بومی استرالیا سازگاری خود با محیط زیست را در طول حداقل ۴۰ هزار سال توسعه دادند، در طی این مدت ارتباط کمی با دنیای خارج داشتند. هنگامی که بریتانیا در سال ۱۷۸۸ نیو ساوت ولز را به عنوان یک مستعمره کیفری مستقر کرد، این کار را تا حدی به دلیل دوری این قاره انجام داد. میراث کیفری استرالیا تضمین کرد که ادراکات اروپاییان از محیط زیست اغلب تحت تأثیر احساس تبعید و بیگانگی قرار گیرد. با این حال، فاصله از بریتانیا – و انزوایی که تحمیل می‌کرد – پیوندها را با آن تضعیف نکرد، بلکه تقویت کرد. دوگانگی رابطه استعماری مداوم، که تنها در نیمه دوم قرن بیستم شروع به از هم پاشیدن کرد، به یک دغدغه فرهنگی مرکزی در استرالیا تبدیل شده است.

تا جنگ جهانی دوم، فرهنگ استرالیا تقریباً منحصراً آنگلو-سلتیک بود. جمعیت بومی کوچک و مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت و سیاست انحصارطلبانه «استرالیای سفید» دولت مشترک‌المنافع به حفظ همگونی فرهنگی چشمگیر این قاره کمک کرد. با این حال، در نیمه دوم قرن بیستم، قوانین مهاجرت تسهیل شد و هجوم گسترده مهاجران و پناهندگان از آسیای شرقی، خاورمیانه و کشورهای مختلف اروپای قاره‌ای به استرالیا آمدند که هر کدام تأثیر ماندگاری بر فرهنگ این قاره گذاشتند. به همین ترتیب، احیای هویت بومی و اقدامات مثبت دولت برای جبران ظلم‌های گذشته، همراه با افزایش چشمگیر جمعیت بومی، باعث رنسانس در هنرهای بومی شد.

زندگی روزمره و آداب و رسوم اجتماعی

استرالیایی‌ها به میراث و پیشرفت خود افتخار می‌کنند – به این واقعیت که یک ملت از محکومان و کارگران می‌توانند یک جامعه مدرن و برابرطلبانه را در سرزمینی خشن و نامهربان بسازند. آنها معمولاً از تکبر و تجمل بیزارند و اغلب به عنوان غیررسمی و «آرام» توصیف می‌شوند، تصوری که با سلام معمول و اکنون شناخته شده در سطح بین‌المللی در میان «رفقا» و «دختران» تقویت می‌شود: گِیدِی (روز بخیر). سلیقه آنها در مدها و سرگرمی‌های محبوب تفاوت چندانی با اروپا و آمریکای شمالی ندارد و طنز آنها اغلب طعنه‌آمیز، کنایه‌آمیز و خودانتقاد است.

نوشیدن و قمار برای مدت طولانی جنبه‌های مهمی از فرهنگ عامه استرالیا بوده است، علیرغم تلاش‌های مداوم دولت برای تنظیم و محدود کردن آنها. آبجو به طور سنتی نوشیدنی مورد علاقه بوده است، اما انفجار تولید شراب استرالیا تا حدودی الگوها را تغییر داده است. از زمان جنگ جهانی دوم، قوانین به طور کلی به نفع نوشیدن «متمدنه‌تر» و دسترسی بیشتر به قمار، اغلب از طریق آژانس‌های متعلق به دولت، لیبرالیزه شده است. با این حال، در حالی که نسل‌های قدیمی‌تر برای معاشرت به پاب می‌رفتند، بسیاری از جوانان احتمالاً به دنبال دیسکو یا بار یا رستوران شیک هستند.

آشپزی استرالیا محصولی از روندهای بین‌المللی و مشارکت جوامع بومی و مهاجر است. با این حال، تحت تأثیر زیادی از میراث آنگلو-سلتیک این کشور قرار گرفته است، با شام سنتی بریتانیایی که هنوز هم رایج است. باربیکیوها («باربی») یک تفریح اساسی استرالیایی هستند و گوشت فراوان است. آشپزی سنتی بومی Outback شامل غذاهای منحصر به فردی مانند کانگورو، ومبات، لاک‌پشت، مارماهی، شترمرغ، مار و لاروهای شب‌پره (لاروهای پروانه شب‌تاب) است. ویج‌مایت، عصاره مخمر تیره و شور، برای مدت طولانی یک ماده اصلی در رژیم غذایی استرالیایی بوده است.

ویج‌مایت - ویج‌مایت روی یک تکه نان تست پخش شده است.

قبل از دهه ۱۹۵۰، تعداد بسیار کمی از خوراکی‌های اروپایی به استرالیا وارد شده بود و به دست آوردن محصولاتی مانند روغن زیتون و پاستا دشوار بود. با این حال، امروزه غذاهای ایتالیایی بخش مهمی از فرهنگ آشپزی ملی هستند و پیتزا و پاستا از محبوب‌ترین غذاها در استرالیا هستند. سنت‌ها و آداب و رسوم مهاجران نیز تأثیر زیادی بر جامعه و فرهنگ استرالیا داشته است. علاوه بر غذا، مشارکت‌های چینی شامل طب و درمان (به عنوان مثال، سوزن‌کاری و ماساژ شیاتسو) است.

تقویم مملو از تعطیلات رسمی است که آخر هفته‌های طولانی را به یک نهاد تبدیل کرده است. روز ANZAC (۲۵ آوریل)، که یادآور فرود استرالیا و نیوزیلند در گالیپولی در سال ۱۹۱۵ است، در سراسر استرالیا گرامی داشته می‌شود. روز استرالیا (۲۶ ژانویه) ورود ناوگان اول بریتانیا به سیدنی کوو در سال ۱۷۸۸ و اعلام استرالیا به عنوان یک مستعمره بریتانیا را جشن می‌گیرد. تولد پادشاه بریتانیا نیز در ژوئن (در استرالیای غربی در اکتبر) جشن گرفته می‌شود. علاوه بر این، ایالت‌ها تعطیلات منطقه‌ای متعددی دارند.

استرالیا میزبان جشنواره‌های متعددی است که اغلب مخاطبان بین‌المللی گسترده‌ای را به خود جذب می‌کنند. رویدادهای هنری قابل توجه عبارتند از جشنواره سیدنی (ژانویه)، که شامل کنسرت‌ها و تئاتر است و با نمایش‌های آتش بازی همراه است. جشنواره دوسالانه هنرهای آدلاید (مارس) و جشنواره ملبورن (اکتبر). جشنواره‌های هنری بومی شامل جشنواره ورزشی و فرهنگی بارونگا (ژوئن) و استومپین گراند (اکتبر) است که در بروم برگزار می‌شود. Mardi Gras گی و لزبین پر جنب و جوش سیدنی، که سالانه در فوریه برگزار می‌شود، صدها هزار بازدید کننده از سراسر جهان را به خود جذب می‌کند و به عنوان بزرگترین جشن از نوع خود در جهان در نظر گرفته می‌شود. جشن‌های فرهنگی چینی شامل سال نو چینی، جشنواره قایق اژدها و جشنواره فانوس است.

هنرها

ادبیات

ساکنان بومی استرالیا از سنت شفاهی، از جمله آواز و رقص با داستان‌گویی حرکتی، برای سرگرم کردن، آموزش دادن، راهنمایی کردن و آشکار کردن حقایق معنوی، و همچنین جغرافیا و مکان منابع حیاتی استفاده می‌کردند. (به ادبیات استرالیا مراجعه کنید.) این سنت، که با ورود بریتانیایی‌ها مختل و بیشتر یا کمتر نابود شد، با ادبیاتی جایگزین شد که از الگوهای اروپایی تقلید می‌کرد. در اواسط قرن نوزدهم، مناظر، گیاهان و جانوران استرالیا به صحنه بسیاری از رمان‌ها تبدیل شدند و اندکی پس از آن تجربه استعماری به موضوعی محبوب تبدیل شد. اگرچه Outback یا Bush در آگاهی ملی جایگاه ویژه‌ای داشت، استرالیا از دوران خود به عنوان یک مستعمره کیفری، جامعه‌ای شهری بوده است. نویسندگانی مانند رابین بوید، دونالد هورن و هوگ استرتون، و همچنین هجوپرداز بری هامفریز (بانوی ادنا اوریج)، توجه را به اهمیت سبک زندگی حومه‌ای در فرهنگ استرالیا جلب کردند. پاتریک وایت، بزرگترین رمان‌نویس استرالیا و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۳، پتانسیل‌های منفی کشوری را که در حال تعریف خود بود، بررسی کرد. نویسندگان معاصر استرالیایی مانند توماس کینلی، تئا استلی، دیوید مالوف، پیتر کری، هال پورتر، جانت ترنر هاپیتال، الیزابت جولی و تیم وینتون همچنان به جذب مخاطبان بین‌المللی ادامه می‌دهند.

هنرهای نمایشی

رقص

شاید شناخته‌شده‌ترین گروه رقص استرالیا، باله استرالیا در سطح جهانی باشد (تأسیس ۱۹۶۲). مانند باله کوئینزلند که توسط دولت حمایت می‌شود (۱۹۶۰) و باله استرالیای غربی (۱۹۵۳)، برنامه‌های کلاسیک و معاصر را ارائه می‌دهد، اگرچه بر خلاف آنها در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز به گشت و گذار می‌پردازد. تئاتر رقص استرالیا (۱۹۶۵؛ رقص معاصر)، Dance North (۱۹۷۰)، One Extra Dance Company (۱۹۷۶)، Sydney Dance Company (۱۹۷۹)، TasDance (۱۹۸۱)، Legs on the Wall (۱۹۸۴) و Buzz Dance Theatre (۱۹۸۵) نیز قابل توجه هستند. تئاتر رقص بانگارا (۱۹۸۹)، که سنت‌ها و روح باستانی اولین استرالیایی‌ها را با نگرانی‌های معاصر مردم بومی ترکیب می‌کند، مخاطبان بین‌المللی گسترده‌ای را به دست آورد، زمانی که در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ اجرا کرد.

موسیقی

مانند سایر هنرهای استرالیا، موسیقی در آنجا دارای دو سنت متمایز است: سنت‌های مستعمره‌نشینان اروپایی و سنت‌های مردم بومی، که آواز و نواختن آیینی دیدجریدو (یک ساز بادی) سنت‌های باستانی مربوط به زمان اسطوره‌ای به نام رویا را بازسازی می‌کنند، مفهوم بومی از خلقت. گروه‌های بومی معاصر (مانند گروه وارومپی و یوتو ییندی در اوایل قرن بیست و یکم) عناصری از آیین‌های اجدادی را در خود جای می‌دهند. سنت موسیقی مبتنی بر اروپا نیز در صحنه معاصر حیات خود را حفظ می‌کند. طرفداران اپرا استرالیا می‌توانند به استعدادهایی از جمله سوپرانو رنگو محبوب Dame Nellie Melba تا تولید قرن بیست و یکمی فیلمساز استرالیایی Baz Luhrmann از Giacomo Puccini’s La Bohème اشاره کنند. ارکسترهای سمفونیک سنتی فراوان هستند.

موسیقیدانان استرالیایی همچنین سهم مهمی در توسعه موسیقی راک داشته‌اند که از اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که آمریکایی‌ها Bill Haley and His Comets اولین بار راک اند رول را به استرالیا آوردند، به فرهنگ عامه استرالیا تبدیل شده است. در سال ۱۹۵۸ جانی اوکیف اولین خواننده راک اند رول استرالیایی شد که با موفقیت «Wild One» به جدول رده‌بندی ملی رسید. اولین راکرهای استرالیایی که تأثیری خارج از کشور داشتند، The Easybeats بودند که در یک هاستل مهاجران نزدیک سیدنی تشکیل شدند و با «Friday on My Mind» در سال ۱۹۶۶ به یک موفقیت بین‌المللی دست یافتند. اگرچه Easybeats برای تکرار آن موفقیت تلاش می‌کردند، اما دو عضو این گروه، George Young و Harry Vanda، به یک تیم پربار آهنگسازی و تهیه‌کنندگی تبدیل شدند. علاوه بر این، دو برادر یانگ بعداً سهم کلیدی در یکی از بزرگترین صادرات موسیقی استرالیا، گروه هوی متال AC/DC داشتند. خواهران و برادران استرالیایی دیگر، Bee Gees (مخفف Brothers Gibb)، موفقیت بین‌المللی مشابهی را در زمینه پاپ و دیسکو به دست آوردند.

AC/DC از صحنه پر جنب و جوش راک پابی استرالیا ظهور کرد. سالن‌های موسیقی زنده در سراسر کشور شکوفا شدند و گروه‌هایی را تولید کردند که از موفقیت خارجی محدودی برخوردار بودند اما طرفداران زیادی در استرالیا داشتند و گروه‌هایی که فراتر از مرزهای کشور محبوب بودند. از جمله قابل توجه‌ترین آنها Daddy Cool ("Eagle Rock"، ۱۹۷۱)، The Masters Apprentices، Billy Thorpe and the Aztecs که راک سختی می‌نواختند، Air Supply و The Little River Band که راک نرم می‌نواختند، Chain که بر اساس بلوز بود، Skyhooks که راک گلم بود و Cold Chisel که توسط Jimmy Barnes با صدای خشن رهبری می‌شد و سرود سال ۱۹۷۳ آن، "Khe Sanh" به طور موثری تجربه کهنه‌کاران استرالیایی جنگ ویتنام را منتقل می‌کند. خوانندگان زن Helen Reddy، Olivia Newton-John و بعداً Kylie Minogue با انتقال استعداد خود به خارج از کشور به موفقیت رسیدند.

برنامه تلویزیونی موسیقی Countdown به میزبانی Ian ("Molly") Meldrum، نقش محوری در موسیقی راک و پاپ استرالیا در دهه ۱۹۷۰ و پس از آن داشت. تا دهه ۱۹۸۰، تعداد زیادی از هنرمندان پاپ، راک و آلترناتیو راک استرالیایی از موفقیت جهانی برخوردار شدند، از جمله Men at Work ("Down Under"، ۱۹۸۱)، Midnight Oil، Crowded House، Hunters and Collectors، The Divinyls و INXS. هنرمندان آلترناتیو با نفوذ پانک - به‌ویژه Nick Cave، The Go-Betweens، The Saints و The Triffids - به دنبال شهرت در تبعید بودند و به انگلستان نقل مکان کردند، همانطور که گروه فولک-راک The Seekers ("Georgy Girl"، ۱۹۶۶) در دهه ۱۹۶۰ انجام داده بود. تبعیدی‌های بعدی موفقیت تجاری محدودی یافتند، اما مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند و طرفداران فرقه به دست آوردند. در طول دهه ۱۹۹۰ و تا قرن بیست و یکم، فهرست هنرمندان راک و پاپ استرالیایی که تأثیر قابل توجهی بر مخاطبان بین‌المللی داشتند، شامل Hoodoo Gurus، Silverchair، Jet، The Sleepy Jackson، Powderfinger، Savage Garden، Wolfmother، The Living End و Courtney Barnett شد.

تئاتر

برای بومیان استرالیا، کوروبوری نزدیک‌ترین چیز به مفهوم مدرن تئاتر است، اما این اجرای عمومی مشارکتی از آوازها و رقص‌ها چیزی بیش از سرگرمی است. این جشن اسطوره‌ها و معنویت بومی است. گروه‌هایی مانند تئاتر رقص بانگارا با به کارگیری حسی مدرن در داستان‌گویی و آیین‌های ضروری فرهنگ بومی، حس مدرنی را به آن می‌بخشند. تئاتر معاصر مبتنی بر اروپا در استرالیا با تأکید بر گروه‌های تئاتر کوچک و منطقه‌ای مشخص می‌شود. شهرهای بزرگتر استرالیا تئاتر حاشیه‌ای و همچنین اجراهای اصلی و جایگزین را ارائه می‌دهند. بیشتر این گروه‌ها متعهد به ارائه آثار نمایشنامه‌نویسان استرالیایی، از جمله Alexander Buzo، Jack Davis، Tim Robertson و David Williamson هستند.


این مقاله درباره حمل و نقل تاریخی محکومان به استرالیا است. برای سیستم کیفری مدرن استرالیا، به مجازات در استرالیا مراجعه کنید.

محکومان در سیدنی، ۱۷۹۳، اثر خوان راونِت
بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۸۶۸، سیستم کیفری بریتانیا حدود ۱۶۲۰۰۰ محکوم را از بریتانیای کبیر و ایرلند به مستعمرات کیفری مختلف در استرالیا منتقل کرد.[۱]
دولت بریتانیا در اوایل قرن هجدهم، انتقال محکومان به خارج از کشور به مستعمرات آمریکایی را آغاز کرد. پس از پایان حمل و نقل فراآتلانتیک با شروع انقلاب آمریکا، مقامات به دنبال مقصدی جایگزین برای کاهش ازدحام بیش از حد زندان‌ها و کشتی‌های بریتانیا بودند. پیش‌تر در سال ۱۷۷۰، جیمز کوک سواحل شرقی استرالیا را نقشه‌برداری و تصاحب آن را برای بریتانیا اعلام کرد. با هدف پیش‌دستی از امپراتوری استعماری فرانسه برای گسترش در این منطقه، بریتانیا استرالیا را به عنوان محل یک مستعمره کیفری انتخاب کرد و در سال ۱۷۸۷، ناوگان اول متشکل از یازده کشتی محکوم به سمت خلیج باتانی حرکت کرد و در ۲۰ ژانویه ۱۷۸۸ برای تأسیس سیدنی، نیو ساوت ولز، اولین سکونتگاه اروپایی در این قاره، به آنجا رسید. بعداً مستعمرات کیفری دیگری در سرزمین ون دیمن (تاسمانیا) در سال ۱۸۰۳ و کوئینزلند در سال ۱۸۲۴ تأسیس شدند.[۲] استرالیای غربی - که در سال ۱۸۲۹ به عنوان مستعمره رودخانه سوان تأسیس شد - در ابتدا فقط برای مهاجران آزاد در نظر گرفته شده بود، اما در سال ۱۸۵۰ شروع به دریافت محکومان کرد. استرالیای جنوبی و ویکتوریا، که به ترتیب در سال‌های ۱۸۳۶ و ۱۸۵۰ تأسیس شدند، رسماً مستعمرات آزاد باقی ماندند. با این حال، جمعیتی که شامل هزاران محکوم بود، در منطقه‌ای که به ویکتوریا معروف شد، زندگی می‌کرد.
حمل و نقل کیفری به استرالیا در دهه ۱۸۳۰ به اوج خود رسید و در دهه بعد به طور قابل توجهی کاهش یافت، زیرا اعتراضات علیه سیستم محکوم در سراسر مستعمرات تشدید شد. در سال ۱۸۶۸، تقریباً دو دهه پس از توقف حمل و نقل به مستعمرات شرقی، آخرین کشتی محکوم به استرالیای غربی رسید.[۳]
اکثر محکومان به جرم‌های جزئی منتقل می‌شدند. جرایم جدی‌تر، مانند تجاوز و قتل، در دهه ۱۸۳۰ به جرایم قابل انتقال تبدیل شدند، اما از آنجایی که مجازات آنها نیز اعدام بود، تعداد نسبتاً کمی از محکومان به دلیل این جرایم منتقل شدند.[۴] تقریباً ۱ در ۷ محکوم زن بودند، در حالی که زندانیان سیاسی، گروه اقلیتی دیگر، بسیاری از محکومان شناخته‌شده را تشکیل می‌دادند. پس از آزادی، بیشتر محکومان سابق در استرالیا ماندند و به مهاجران آزاد پیوستند، برخی به مناصب برجسته در جامعه استرالیا رسیدند. با این حال، محکومیت یک ننگ اجتماعی به همراه داشت و برای برخی از استرالیایی‌های بعدی، داشتن تبار محکوم باعث احساس شرم و حقارت فرهنگی می‌شد. نگرش‌ها در قرن بیستم تغییر کرد و امروزه بسیاری از استرالیایی‌ها کشف یک محکوم در نسب خود را دلیلی برای جشن می‌دانند.[۵] تقریباً ۲۰ درصد از استرالیایی‌های مدرن، علاوه بر ۲ میلیون بریتانیایی، دارای تبار محکوم هستند.[۶] دوره محکومیت الهام‌بخش رمان‌ها، فیلم‌ها و سایر آثار فرهنگی مشهور بوده است و میزان تأثیر آن بر شخصیت ملی استرالیا توسط بسیاری از نویسندگان و مورخان مورد مطالعه قرار گرفته است.[۷]
دلایل انتقال[ویرایش]

خیابان جن اثر ویلیام هوگارث، ۱۷۵۱
طبق گفته رابرت هیوز در کتاب ساحل مرگبار، جمعیت انگلستان و ولز که از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۴۰ در ۶ میلیون نفر ثابت مانده بود، پس از سال ۱۷۴۰ به طور قابل توجهی افزایش یافت. تا زمان انقلاب آمریکا، لندن بیش از حد جمعیت داشت، پر از بیکاران و مملو از جن ارزان قیمت.[۸] فقر، بی‌عدالتی اجتماعی، کار کودکان، شرایط زندگی کثیف و سخت و ساعات کار طولانی در بریتانیای قرن نوزدهم رایج بود. رمان‌های دیکنز شاید بهترین تصویر را از این موضوع ارائه می‌دهند. حتی برخی از مقامات دولتی از آنچه می‌دیدند وحشت‌زده شده بودند. تنها در سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۴۴ اولین قوانین کلی علیه کار کودکان (قوانین کارخانه) در بریتانیا تصویب شد.[۹] جرم و جنایت به یک مشکل بزرگ تبدیل شده بود و در سال ۱۷۸۴، یک ناظر فرانسوی خاطرنشان کرد که "از غروب آفتاب تا سپیده دم، حومه لندن به ارثیه راهزنان تبدیل می‌شد که تا ۲۰ مایل اطراف را در بر می‌گرفت."[۱۰]

کشتی‌های زندان در رودخانه تیمز، انگلستان، ۱۸۱۴
هر محله یک نگهبان داشت، اما شهرهای بریتانیا نیروهای پلیس به معنای مدرن آن را نداشتند. جرمی بنتم به شدت ایده زندان دایره‌ای را ترویج می‌کرد، اما مجازات‌خانه توسط بسیاری از مقامات دولتی به عنوان مفهومی عجیب و غریب آمریکایی تلقی می‌شد. تقریباً همه مجرمان توسط خبرچین‌ها دستگیر می‌شدند یا توسط قربانیان خود به دادگاه محلی معرفی می‌شدند. طبق "قانون خونین" تا سال ۱۷۷۰، ۲۲۲ جرم در بریتانیا وجود داشت که مجازات مرگ را به دنبال داشتند،[۱۱] که تقریباً همه آنها جرایمی علیه اموال بودند. این شامل مواردی مانند سرقت کالاهایی به ارزش بیش از ۵ شیلینگ، قطع درخت، سرقت حیوان، حتی سرقت خرگوش از لانه می‌شد.
انقلاب صنعتی منجر به افزایش جرم و جنایت جزئی به دلیل جابجایی اقتصادی بخش بزرگی از جمعیت شد و بر دولت فشار آورد تا جایگزینی برای حبس در زندان‌های شلوغ پیدا کند. وضعیت آنقدر وخیم بود که کشتی‌های جنگی باقی‌مانده از جنگ هفت‌ساله به عنوان زندان‌های شناور موقت مورد استفاده قرار می‌گرفتند.[۱۲] چهار نفر از هر پنج زندانی به دلیل سرقت در زندان بودند. قانون خونین به تدریج در دهه ۱۸۰۰ لغو شد زیرا قضات و هیئت منصفه مجازات‌های آن را بیش از حد سخت می‌دانستند. از آنجایی که قانون‌گذاران هنوز می‌خواستند مجازات‌ها از وقوع جرم جلوگیری کند، به طور فزاینده‌ای حمل و نقل را به عنوان جایگزینی انسانی‌تر برای اعدام اعمال می‌کردند.[۱۳] حمل و نقل از قرن هفدهم به عنوان مجازاتی برای جرایم جزئی و جدی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
حدود ۶۰۰۰۰ محکوم به مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی در قرن هفدهم و هجدهم، طبق شرایط قانون حمل و نقل ۱۷۱۷ منتقل شدند. حمل و نقل به آمریکا پس از شکست بریتانیا در جنگ انقلاب آمریکا متوقف شد. تعداد محکومانی که به آمریکای شمالی منتقل شدند، تأیید نشده است، اگرچه جان دانمور لنگ آن را ۵۰۰۰۰ و توماس کینلی ۱۲۰۰۰۰ تخمین زده است. مستعمره بریتانیایی مریلند سهمیه بیشتری از محکومان را نسبت به هر استان دیگری دریافت کرد.[۱۴]
مستعمرات کیفری[ویرایش]
نیو ساوت ولز[ویرایش]

ورود ناوگان اول به خلیج باتانی، ۲۱ ژانویه ۱۷۸۸، اثر ویلیام بردلی
بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۸۶۸، سیستم کیفری بریتانیا حدود ۱۶۲۰۰۰ محکوم را از بریتانیای کبیر و ایرلند به مستعمرات کیفری مختلف در استرالیا منتقل کرد.[۱]
دولت بریتانیا در اوایل قرن هجدهم، انتقال محکومان به خارج از کشور به مستعمرات آمریکایی را آغاز کرد. پس از پایان حمل و نقل فراآتلانتیک با شروع انقلاب آمریکا، مقامات به دنبال مقصدی جایگزین برای کاهش ازدحام بیش از حد زندان‌ها و کشتی‌های بریتانیا بودند. پیش‌تر در سال ۱۷۷۰، جیمز کوک سواحل شرقی استرالیا را نقشه‌برداری و تصاحب آن را برای بریتانیا اعلام کرد. با هدف پیش‌دستی از امپراتوری استعماری فرانسه برای گسترش در این منطقه، بریتانیا استرالیا را به عنوان محل یک مستعمره کیفری انتخاب کرد و در سال ۱۷۸۷، ناوگان اول متشکل از یازده کشتی محکوم به سمت خلیج باتانی حرکت کرد و در ۲۰ ژانویه ۱۷۸۸ برای تأسیس سیدنی، نیو ساوت ولز، اولین سکونتگاه اروپایی در این قاره، به آنجا رسید. بعداً مستعمرات کیفری دیگری در سرزمین ون دیمن (تاسمانیا) در سال ۱۸۰۳ و کوئینزلند در سال ۱۸۲۴ تأسیس شدند.[۲] استرالیای غربی - که در سال ۱۸۲۹ به عنوان مستعمره رودخانه سوان تأسیس شد - در ابتدا فقط برای مهاجران آزاد در نظر گرفته شده بود، اما در سال ۱۸۵۰ شروع به دریافت محکومان کرد. استرالیای جنوبی و ویکتوریا، که به ترتیب در سال‌های ۱۸۳۶ و ۱۸۵۰ تأسیس شدند، رسماً مستعمرات آزاد باقی ماندند. با این حال، جمعیتی که شامل هزاران محکوم بود، در منطقه‌ای که به ویکتوریا معروف شد، زندگی می‌کرد.
حمل و نقل کیفری به استرالیا در دهه ۱۸۳۰ به اوج خود رسید و در دهه بعد به طور قابل توجهی کاهش یافت، زیرا اعتراضات علیه سیستم محکوم در سراسر مستعمرات تشدید شد. در سال ۱۸۶۸، تقریباً دو دهه پس از توقف حمل و نقل به مستعمرات شرقی، آخرین کشتی محکوم به استرالیای غربی رسید.[۳]
اکثر محکومان به جرم‌های جزئی منتقل می‌شدند. جرایم جدی‌تر، مانند تجاوز و قتل، در دهه ۱۸۳۰ به جرایم قابل انتقال تبدیل شدند، اما از آنجایی که مجازات آنها نیز اعدام بود، تعداد نسبتاً کمی از محکومان به دلیل این جرایم منتقل شدند.[۴] تقریباً ۱ در ۷ محکوم زن بودند، در حالی که زندانیان سیاسی، گروه اقلیتی دیگر، بسیاری از محکومان شناخته‌شده را تشکیل می‌دادند. پس از آزادی، بیشتر محکومان سابق در استرالیا ماندند و به مهاجران آزاد پیوستند، برخی به مناصب برجسته در جامعه استرالیا رسیدند. با این حال، محکومیت یک ننگ اجتماعی به همراه داشت و برای برخی از استرالیایی‌های بعدی، داشتن تبار محکوم باعث احساس شرم و حقارت فرهنگی می‌شد. نگرش‌ها در قرن بیستم تغییر کرد و امروزه بسیاری از استرالیایی‌ها کشف یک محکوم در نسب خود را دلیلی برای جشن می‌دانند.[۵] تقریباً ۲۰ درصد از استرالیایی‌های مدرن، علاوه بر ۲ میلیون بریتانیایی، دارای تبار محکوم هستند.[۶] دوره محکومیت الهام‌بخش رمان‌ها، فیلم‌ها و سایر آثار فرهنگی مشهور بوده است و میزان تأثیر آن بر شخصیت ملی استرالیا توسط بسیاری از نویسندگان و مورخان مورد مطالعه قرار گرفته است.[۷]
دلایل انتقال[ویرایش]

ویلیام هوگارث، خیابان جن، ۱۷۵۱
طبق گفته رابرت هیوز در کتاب ساحل مرگبار، جمعیت انگلستان و ولز که از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۴۰ در ۶ میلیون نفر ثابت مانده بود، پس از سال ۱۷۴۰ به طور قابل توجهی افزایش یافت. تا زمان انقلاب آمریکا، لندن بیش از حد جمعیت داشت، پر از بیکاران و مملو از جن ارزان قیمت.[۸] فقر، بی‌عدالتی اجتماعی، کار کودکان، شرایط زندگی کثیف و سخت و ساعات کار طولانی در بریتانیای قرن نوزدهم رایج بود. رمان‌های دیکنز شاید بهترین تصویر را از این موضوع ارائه می‌دهند. حتی برخی از مقامات دولتی از آنچه می‌دیدند وحشت‌زده شده بودند. تنها در سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۴۴ اولین قوانین کلی علیه کار کودکان (قوانین کارخانه) در بریتانیا تصویب شد.[۹] جرم و جنایت به یک مشکل بزرگ تبدیل شده بود و در سال ۱۷۸۴، یک ناظر فرانسوی خاطرنشان کرد که "از غروب آفتاب تا سپیده دم، حومه لندن به ارثیه راهزنان تبدیل می‌شد که تا ۲۰ مایل اطراف را در بر می‌گرفت."[۱۰]

کشتی‌های زندان در رودخانه تیمز، انگلستان، ۱۸۱۴
هر محله یک نگهبان داشت، اما شهرهای بریتانیا نیروهای پلیس به معنای مدرن آن را نداشتند. جرمی بنتم به شدت ایده زندان دایره‌ای را ترویج می‌کرد، اما مجازات‌خانه توسط بسیاری از مقامات دولتی به عنوان مفهومی عجیب و غریب آمریکایی تلقی می‌شد. تقریباً همه مجرمان توسط خبرچین‌ها دستگیر می‌شدند یا توسط قربانیان خود به دادگاه محلی معرفی می‌شدند. طبق "قانون خونین" تا سال ۱۷۷۰، ۲۲۲ جرم در بریتانیا وجود داشت که مجازات مرگ را به دنبال داشتند،[۱۱] که تقریباً همه آنها جرایمی علیه اموال بودند. این شامل مواردی مانند سرقت کالاهایی به ارزش بیش از ۵ شیلینگ، قطع درخت، سرقت حیوان، حتی سرقت خرگوش از لانه می‌شد.
انقلاب صنعتی منجر به افزایش جرم و جنایت جزئی به دلیل جابجایی اقتصادی بخش بزرگی از جمعیت شد و بر دولت فشار آورد تا جایگزینی برای حبس در زندان‌های شلوغ پیدا کند. وضعیت آنقدر وخیم بود که کشتی‌های جنگی باقی‌مانده از جنگ هفت‌ساله به عنوان زندان‌های شناور موقت مورد استفاده قرار می‌گرفتند.[۱۲] چهار نفر از هر پنج زندانی به دلیل سرقت در زندان بودند. قانون خونین به تدریج در دهه ۱۸۰۰ لغو شد زیرا قضات و هیئت منصفه مجازات‌های آن را بیش از حد سخت می‌دانستند. از آنجایی که قانون‌گذاران هنوز می‌خواستند مجازات‌ها از وقوع جرم جلوگیری کند، به طور فزاینده‌ای حمل و نقل را به عنوان جایگزینی انسانی‌تر برای اعدام اعمال می‌کردند.[۱۳] حمل و نقل از قرن هفدهم به عنوان مجازاتی برای جرایم جزئی و جدی مورد استفاده قرار می‌گرفت.
حدود ۶۰۰۰۰ محکوم به مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی در قرن هفدهم و هجدهم، طبق شرایط قانون حمل و نقل ۱۷۱۷ منتقل شدند. حمل و نقل به آمریکا پس از شکست بریتانیا در جنگ انقلاب آمریکا متوقف شد. تعداد محکومانی که به آمریکای شمالی منتقل شدند، تأیید نشده است، اگرچه جان دانمور لنگ آن را ۵۰۰۰۰ و توماس کینلی ۱۲۰۰۰۰ تخمین زده است. مستعمره بریتانیایی مریلند سهمیه بیشتری از محکومان را نسبت به هر استان دیگری دریافت کرد.[۱۴]
مستعمرات کیفری[ویرایش]
نیو ساوت ولز[ویرایش]

ورود ناوگان اول به خلیج باتانی، ۲۱ ژانویه ۱۷۸۸، اثر ویلیام بردلی

لباس‌های بریم‌چیکن استرالیایی‌ها: آبرنگ اثر ادوارد چارلز کلوز نشان‌دهنده همزیستی محکومان، نگهبانان نظامی و مهاجران آزاد است.

"مناظر در نیو ساوت ولز و سرزمین ون دیمن" - ارل آگوستوس (۱۸۳۰)
جایگزین‌هایی برای مستعمرات آمریکایی مورد بررسی قرار گرفت و سواحل شرقی تازه کشف شده و نقشه‌برداری شده نیو هلند به عنوان محل مناسبی پیشنهاد شد. جزئیات ارائه شده توسط جیمز کوک در طول سفرش به اقیانوس آرام در سال ۱۷۷۰ آن را به مناسب‌ترین مکان تبدیل کرد.
در ۱۸ اوت ۱۷۸۶، تصمیم گرفته شد که یک گروه استعماری متشکل از محکومان، نظامیان و پرسنل غیرنظامی به خلیج باتانی تحت فرماندهی کاپیتان آرتور فیلیپ که قرار بود فرماندار مستعمره جدید باشد، فرستاده شود. ۷۷۵ محکوم در شش کشتی حمل و نقل سوار بودند. آنها توسط مقامات، اعضای خدمه، تفنگداران دریایی، خانواده‌های آنها و فرزندان خود که در مجموع ۶۴۵ نفر بودند، همراه بودند. در مجموع، یازده کشتی در آنچه به ناوگان اول معروف شد، فرستاده شدند. به جز کشتی‌های حمل و نقل محکومان، دو اسکورت دریایی و سه کشتی تدارکاتی وجود داشت. ناوگان در پورتسموث جمع شد و در ۱۳ مه ۱۷۸۷ به راه افتاد.[۱۵]
یازده کشتی در طول سه روز ۱۸ تا ۲۰ ژانویه ۱۷۸۸ به خلیج باتانی رسیدند. به زودی مشخص شد که خلیج برای تأسیس یک مستعمره مناسب نیست، زیرا "به دلیل باز بودن این خلیج و رطوبت خاک، مردم احتمالاً ناسالم می‌شوند" و فیلیپ تصمیم گرفت بندر جکسون، خلیجی که توسط کاپیتان کوک ذکر شده بود، حدود سه لیگ به سمت شمال را بررسی کند. در ۲۲ ژانویه ۱۷۸۸ یک گروه کوچک به رهبری فیلیپ به بندر جکسون سفر کرد و در اوایل بعد از ظهر به آنجا رسید:[۱۵]

در اینجا تمام تأسف ناشی از ناامیدی‌های قبلی فوراً از بین رفت و فرماندار فیلیپ خوشحال شد که یکی از بهترین بنادر جهان را پیدا کند که در آن هزاران کشتی جنگی می‌توانند با امنیت کامل پهلو بگیرند. کوه‌های مختلف این بندر با تمام سرعت ممکن مورد بررسی قرار گرفت و ترجیح به یکی داده شد که دارای بهترین چشمه آب بود و کشتی‌ها می‌توانند آنقدر به ساحل نزدیک شوند که با هزینه بسیار کمی اسکله‌هایی ساخته شود که کشتی‌های بزرگ بتوانند در آنجا بارگیری کنند. این کوه حدود نیم مایل طول و یک چهارم مایل عرض در ورودی دارد. به افتخار لرد سیدنی، فرماندار آن را با نام کوه سیدنی نامگذاری کرد.[۱۵]

آنها در ۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ اولین سکونتگاه دائمی اروپایی را در قاره استرالیا، در نیو ساوت ولز، تأسیس کردند. این منطقه از آن زمان به شهر سیدنی تبدیل شده است. این تاریخ در حال حاضر به عنوان روز استرالیا جشن گرفته می‌شود. در ابتدا نرخ مرگ و میر بالایی در میان اعضای ناوگان اول وجود داشت که عمدتاً به دلیل کمبود غذا بود. کشتی‌ها فقط غذای کافی برای تأمین نیاز سکونت‌کنندگان تا زمان ایجاد کشاورزی در منطقه را حمل می‌کردند. متأسفانه، تعداد کافی کشاورز ماهر و دام اهلی برای انجام این کار وجود نداشت و مستعمره منتظر ورود ناوگان دوم ماند. "یادداشت‌ها" اثر جیمز مارتین یک روایت معاصر از رویدادها از دید یک محکوم در ناوگان اول است.[۱۶] ناوگان دوم یک فاجعه بی‌سابقه بود که کمک چندانی نکرد و تحویل آن در ژوئن ۱۷۹۰ از محکومان بیمار و در حال مرگ بیشتر، وضعیت را در بندر جکسون بدتر کرد.
لفتنانت ژنرال سر ریچارد بورک نهمین فرماندار مستعمره نیو ساوت ولز بین سال‌های ۱۸۳۱ و ۱۸۳۷ بود. از مجازات‌های بیش از حد اعمال شده به محکومان وحشت‌زده شد، بورک "قانون مجیسترا" را تصویب کرد که مجازات مجیستر را به پنجاه ضربه شلاق محدود می‌کرد (قبلاً محدودیتی وجود نداشت). دوران حکومت بورک بحث‌برانگیز بود و مجیسترها و کارفرمایان خشمگین به تاج و تخت علیه این مداخله در حقوق قانونی خود دادخواست دادند و می‌ترسیدند که کاهش مجازات‌ها دیگر نتواند بازدارندگی کافی برای محکومان ایجاد کند.
بورک با این حال از اصلاحات خود منصرف نشد و به ایجاد اختلاف در مستعمره با مبارزه با رفتار غیرانسانی با محکومان، از جمله محدود کردن تعداد محکومانی که هر کارفرما مجاز به داشتن آن بود به هفتاد نفر، و اعطای حقوق به محکومان آزاد شده، مانند اجازه خرید ملک و خدمت در هیئت منصفه ادامه داد. استدلال شده است که تعلیق حمل و نقل محکومان به نیو ساوت ولز در سال ۱۸۴۰[۱۷] را می‌توان به اقدامات بورک و سایر مردانی مانند وکیل بومی استرالیا، ویلیام چارلز ونتورث نسبت داد. ده سال بعد، حمل و نقل به مستعمره نیو ساوت ولز به طور رسمی در ۱ اکتبر ۱۸۵۰ لغو شد.[۱۸]
اگر محکوم رفتار خوبی داشت، می‌توانست یک بلیط مرخصی دریافت کند که آزادی محدودی را اعطا می‌کرد. در پایان دوره محکومیت، معمولاً هفت سال، محکوم یک گواهی آزادی دریافت می‌کرد. سپس او آزاد بود که به یک سکونت‌نشین تبدیل شود یا به انگلستان بازگردد. محکومانی که بدرفتاری می‌کردند، اغلب به مکانی برای مجازات ثانویه مانند پورت آرتور، تاسمانیا یا جزیره نورفولک فرستاده می‌شدند، جایی که مجازات‌های اضافی و انزوای شدید را تحمل می‌کردند.
جزیره نورفولک[ویرایش]
این بخش نیاز به گسترش دارد. شما می‌توانید با افزودن به آن کمک کنید. (آگوست ۲۰۱۵)

کازرماهای نظامی جزیره نورفولک
ظرف یک ماه پس از ورود ناوگان اول به کوه سیدنی، گروهی از محکومان و سکونت‌نشینان آزاد به جزیره نورفولک، جزیره‌ای کوچک در فاصله ۱۴۱۲ کیلومتری (۸۷۷ مایل) شرق سواحل نیو ساوت ولز فرستاده شدند تا کنترل آن را به دست بگیرند. محکومان بیشتری فرستاده شدند و بسیاری از آنها سرکش بودند. اوایل سال ۱۷۸۹ شاهد تلاش ناموفقی برای سرنگونی ستوان فیلیپ گیدلی کینگ، فرمانده جزیره بود. این امر با غرق شدن HMS Sirius در یکی از صخره‌های جزیره در هنگام تلاش برای تخلیه محموله‌ها دنبال شد.
سرزمین ون دیمن (تاسمانیا)[ویرایش]

زندان مجازات پورت آرتور، تاسمانیا
در سال ۱۸۰۳، یک مأموریت بریتانیایی از سیدنی به تاسمانیا (که در آن زمان سرزمین ون دیمن نامیده می‌شد) فرستاده شد تا یک مستعمره کیفری جدید در آنجا تأسیس کند. گروه کوچک به رهبری ستوان جان بوون در خلیج ریسدون، در سمت شرقی رودخانه درونت، یک سکونتگاه تأسیس کرد. در ابتدا به پورت فیلیپ فرستاده شده بود، اما ظرف چند هفته رها شد، مأموریت دیگری به رهبری سرهنگ دوم دیوید کالینز به زودی پس از آن رسید. کالینز محل ریسدون کوو را نامناسب دانست و در سال ۱۸۰۴ یک سکونتگاه جایگزین در سمت غربی رودخانه در خلیج سالیوان، تاسمانیا تأسیس کرد. این بعداً به هوبارت معروف شد و سکونتگاه اصلی در ریسدون کوو رها شد. کالینز اولین فرماندار سرزمین ون دیمن شد.
هنگامی که ایستگاه محکومان در جزیره نورفولک در سال‌های ۱۸۰۷-۱۸۰۸ رها شد، محکومان و سکونت‌نشینان باقی‌مانده به هوبارت منتقل شدند و به آنها زمینی برای اسکان داده شد. با این حال، از آنجایی که جمعیت کوچک موجود در حال حاضر در تولید غذای کافی مشکل داشت، دو برابر شدن ناگهانی جمعیت تقریباً فاجعه‌بار بود.
از سال ۱۸۱۶، مهاجران آزاد بیشتری از بریتانیا وارد شدند. در ۳ دسامبر ۱۸۲۵، تاسمانیا به عنوان مستعمره‌ای جدا از نیو ساوت ولز اعلام شد و یک اداره جداگانه داشت.

ایستگاه مجازات ماکواری هاربر، به تصویر کشیده شده توسط هنرمند محکوم ویلیام بوئلو گولد، ۱۸۳۳
مستعمره کیفری ماکواری هاربر در ساحل غربی تاسمانیا در سال ۱۸۲۰ برای بهره‌برداری از چوب ارزشمند Huon Pine برای ساخت مبلمان و کشتی‌سازی تأسیس شد. ماکواری هاربر این مزیت را داشت که فرار از آن تقریباً غیرممکن بود، بیشتر تلاش‌ها منجر به غرق شدن، مرگ از گرسنگی در جنگل یا (در حداقل دو مورد) تبدیل شدن به آدمخواری می‌شد. محکومانی که به این سکونتگاه فرستاده می‌شدند معمولاً در طول دوره محکومیت خود دوباره مرتکب جرم شده بودند و با شدت زیادی رفتار می‌شدند، در هوای سرد و مرطوب کار می‌کردند و به دلیل تخلفات جزئی مجازات بدنی شدیدی را تحمل می‌کردند. چندین صد محکوم سیاه غیربومی به سرزمین ون دیمن منتقل شدند، بیشتر به عنوان مجازات برای صحبت کردن یا عمل علیه امپراتوری بریتانیا.[۱۹][۲۰]
در سال ۱۸۳۰، سکونتگاه کیفری پورت آرتور به جای ماکواری هاربر تأسیس شد، زیرا حفظ ارتباط منظم دریایی آسان‌تر بود. اگرچه در تاریخ محبوب به عنوان زندانی به ویژه سخت شناخته می‌شود، در واقع، مدیریت آن بسیار انسانی‌تر از ماکواری هاربر یا ایستگاه‌های دورافتاده نیو ساوت ولز بود. آزمایش سیستم زندان مدل در پورت آرتور انجام شد. انزوای شدید روش ترجیحی مجازات بود.
تغییرات زیادی در نحوه برخورد با محکومان در جمعیت عمومی ایجاد شد که تا حد زیادی در پاسخ به افکار عمومی بریتانیا در مورد سختی رفتار با آنها بود. تا اواخر دهه ۱۸۳۰، بیشتر محکومان یا توسط دولت برای کارهای عمومی نگهداری می‌شدند یا به عنوان کارگران قراردادی به افراد خصوصی واگذار می‌شدند. از اوایل دهه ۱۸۴۰ سیستم Probation به کار گرفته شد، که در آن محکومان یک دوره اولیه، معمولاً دو سال، در گروه‌های کاری عمومی در ایستگاه‌های خارج از سکونتگاه‌های اصلی می‌گذراندند و سپس اجازه داشتند با دستمزد در یک منطقه معین کار کنند.
حمل و نقل به تاسمانیا در سال ۱۸۵۳ به پایان رسید (به بخش توقف حمل و نقل مراجعه کنید). سوابق مربوط به محکومان فردی که به سرزمین ون دیمن منتقل شدند یا بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۹۰۰ در آنجا متولد شدند، از سال ۲۰۱۹ به عنوان بخشی از پروژه Founders and Survivors در حال دیجیتالی شدن است.[۲۱]
منطقه پورت فیلیپ[ویرایش]

ویلیام باکلی، انتقال و فرار برای زندگی با واتورونگ در سال ۱۸۰۳، به تصویر کشیده شده توسط هنرمند بومی تامی مک‌ری
در سال ۱۸۰۳، دو کشتی به پورت فیلیپ رسیدند که ستوان جان موری در لیدی نلسون آن را کشف و نامگذاری کرده بود. کالکاتا تحت فرماندهی سرهنگ دوم کالینز ۳۰۰ محکوم را حمل می‌کرد که توسط کشتی تدارکاتی اقیانوس همراهی می‌شد. کالینز قبلاً به عنوان قاضی مدافع در ناوگان اول در سال ۱۷۸۸ خدمت کرده بود. او خلیج سالیوان در نزدیکی سورنتو امروزی، ویکتوریا را برای سکونتگاه اول انتخاب کرد - حدود ۹۰ کیلومتر جنوب ملبورن امروزی. حدود دو ماه بعد سکونتگاه به دلیل خاک ضعیف و کمبود آب رها شد و کالینز محکومان را به هوبارت منتقل کرد. چندین محکوم فرار کرده بودند و سرنوشت نامعلومی داشتند و با مردم بومی محلی زندگی می‌کردند. یکی از این محکومان، ویلیام باکلی، به شهرت رسید که به مدت ۳۲ سال پس از نزدیک شدن به سکونت‌نشینان جدید و کمک به عنوان مترجم برای مردم بومی در آنجا زندگی کرد.
یک سکونتگاه دوم در خلیج وسترنپورت، در محل کورینلای امروزی، در نوامبر ۱۸۲۶ تأسیس شد. این شامل ۲۰ سرباز و ۲۲ محکوم بود و بعداً ۱۲ محکوم دیگر به آن اضافه شد. این سکونتگاه در فوریه ۱۸۲۸ رها شد و همه محکومان به سیدنی بازگردانده شدند.[۲۲]
منطقه پورت فیلیپ به طور رسمی در سال ۱۸۳۷ پس از فرود برادران هنتی در خلیج پورتلند در سال ۱۸۳۴ و جان باتمن در محل ملبورن تأسیس شد.
بین سال‌های ۱۸۴۴ و ۱۸۴۹ حدود ۱۷۵۰ محکوم از انگلستان وارد شدند. آنها به عنوان "تبعیدیان" یا "پنتونویل‌ها" شناخته می‌شدند زیرا بیشتر آنها از زندان پنتونویل آمده بودند. بر خلاف محکومان قبلی که ملزم به کار برای دولت یا اجاره از انبار کیفری بودند، تبعیدیان اجازه داشتند با دستمزد کار کنند، اما نمی‌توانستند منطقه تعیین شده را ترک کنند. منطقه پورت فیلیپ هنوز در این مرحله بخشی از نیو ساوت ولز بود. ویکتوریا در سال ۱۸۵۱ از نیو ساوت ولز جدا شد و مستعمره مستقلی شد.
خلیج مورتون[ویرایش]
در سال ۱۸۲۳، جان اکسلی به سمت شمال از سیدنی به خلیج مورتون و پورت کورتیس برای بررسی آنها به عنوان مکان‌های احتمالی برای یک مستعمره کیفری سفر کرد. در خلیج مورتون، او رودخانه بریزبن را پیدا کرد که کاپیتان کوک حدس می‌زد وجود داشته باشد و قسمت پایین آن را کاوش کرد. در سپتامبر ۱۸۲۴، او با سربازان و تأسیس یک سکونتگاه موقت در ردکلیف بازگشت. در ۲ دسامبر ۱۸۲۴، سکونتگاه به مکانی منتقل شد که منطقه تجاری مرکزی (CBD) بریزبن امروزی در آن قرار دارد. سکونتگاه در ابتدا ادنگلاسی نامیده می‌شد. در سال ۱۸۳۹ حمل و نقل محکومان به خلیج مورتون متوقف شد و سکونتگاه کیفری بریزبن بسته شد. در سال ۱۸۴۲ سکونت‌نشینان آزاد اجازه یافتند و مردم شروع به استعمار منطقه به صورت داوطلبانه کردند. در ۶ ژوئن ۱۸۵۹، کوئینزلند مستعمره مستقلی از نیو ساوت ولز شد. در سال ۲۰۰۹، سوابق محکومان کوئینزلند، که توسط آرشیوهای دولتی کوئینزلند و کتابخانه دولتی کوئینزلند نگهداری می‌شود، به فهرست حافظه جهانی استرالیا یونسکو اضافه شد.[۲۳]
استرالیای غربی[ویرایش]

دروازه زندان فریمانتل. این زندان با کار محکومان در دهه ۱۸۵۰ ساخته شد.
اگرچه یک سکونتگاه تحت حمایت محکوم بین سال‌های ۱۸۲۶ و ۱۸۳۱ در استرالیای غربی تأسیس شد، حمل و نقل مستقیم محکومان تا سال ۱۸۵۰ آغاز نشد. این تا سال ۱۸۶۸ ادامه داشت. در طول این دوره، ۹۶۶۸ محکوم با ۴۳ کشتی محکوم منتقل شدند. اولین محکومانی که وارد شدند به نیو ساوت ولز منتقل شدند و برای کمک به تأسیس یک سکونتگاه در آنجا در سال ۱۸۲۶ به صداخوردن جورج فرستاده شدند. در آن زمان، یک سوم غربی استرالیا زمین ادعا نشده‌ای بود که به عنوان نیو هلند شناخته می‌شد. ترس از اینکه فرانسه ممکن است این سرزمین را ادعا کند، فرماندار نیو ساوت ولز، رالف دارلینگ را برانگیخت تا میجر ادموند لاکیر را با سربازان و ۲۳ محکوم برای تأسیس یک سکونتگاه در صداخوردن جورج بفرستد. گروه لاکیر در روز کریسمس ۱۸۲۶ رسید. حضور محکوم به مدت بیش از چهار سال حفظ شد. در ۷ مارس ۱۸۳۱ کنترل سکونتگاه به مستعمره رودخانه سوان منتقل شد و سربازان و محکومان عقب‌نشینی کردند.[۲۴]
در آوریل ۱۸۴۸، چارلز فیتزجرالد، فرماندار استرالیای غربی، به دلیل کمبود نیروی کار، از بریتانیا درخواست کرد که محکومان را به ایالت خود بفرستد. بریتانیا از ارسال محکومان با دوره ثابت خودداری کرد، اما پیشنهاد کرد که مجرمان بار اول را در سال‌های پایانی محکومیت خود بفرستد.
بیشتر محکومان در استرالیای غربی زمان بسیار کمی را در زندان گذراندند. کسانی که در فریمانتل مستقر بودند در تأسیسات محکوم، زندان مستعمره، اسکان داده می‌شدند و بدرفتاری با مجازات‌هایی در آنجا مواجه می‌شدند. با این حال، بیشتر آنها در سایر نقاط مستعمره مستقر بودند. اگرچه در استرالیای غربی انتصاب محکوم وجود نداشت، تقاضای زیادی برای زیرساخت‌های عمومی در سراسر مستعمره وجود داشت، بنابراین بسیاری از محکومان در مناطق دورافتاده مستقر شدند. در ابتدا، بیشتر مجرمان به ایجاد زیرساخت برای سیستم محکوم، از جمله ساخت خود تأسیسات محکوم، مشغول بودند.
در سال ۱۸۵۲ یک انبار محکوم در آلبانی ساخته شد، اما سه سال بعد بسته شد. با افزایش حمل و نقل، انبار دوباره باز شد. بیشتر محکومان بلیط مرخصی خود را داشتند و توسط سکونت‌نشینان آزاد استخدام می‌شدند. محکومان همچنین خدمه قایق راهنما بودند، خیابان یورک و تراس استرلینگ را بازسازی کردند و جاده از آلبانی به پرت را به یک جاده خوب تبدیل کردند. یک روزنامه آلبانی از رفتار قابل تحسین آنها یاد کرد و نوشت: "موارد وجود دارد که سکونت‌نشینان آزاد ما می‌توانند از آنها الگوبرداری کنند".
دوره محکومیت استرالیای غربی با توقف حمل و نقل کیفری بریتانیا به پایان رسید. در ماه مه ۱۸۶۵، به مستعمره اطلاع داده شد که تغییر سیاست بریتانیا و اعلام شد که بریتانیا یک کشتی محکوم در سال‌های ۱۸۶۵، ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ ارسال خواهد کرد، پس از آن حمل و نقل متوقف می‌شود. مطابق با این، آخرین کشتی محکوم به استرالیای غربی، هوگوومونت، در سال ۱۸۶۷ از بریتانیا حرکت کرد و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۸ به استرالیای غربی رسید.
زنان[ویرایش]
بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۸۵۲، حدود ۲۴۰۰۰ تبعیدی زن وجود داشت، یک نفر از هر هفت نفر. ۸۰ درصد از زنان به دلیل سرقت، معمولاً جزئی، محکوم شده بودند. بسیاری از آنها برای محافظت، به سرعت با افسران یا محکومان مرد پیوند برقرار می‌کردند. اگرچه به طور معمول به عنوان فاحشه معرفی می‌شدند، هیچ زنی به دلیل فحشا منتقل نشد، زیرا جرم قابل انتقال نبود.[۲۵]
زندانیان سیاسی[ویرایش]

نقاشی شورش محکومان در تپه قلعه در سال ۱۸۰۴

زندانیان فنیا که از کشتی کاتالپا در سال ۱۸۷۶ فرار کردند.
حدود ۳۶۰۰ زندانی سیاسی به مستعمرات استرالیا منتقل شدند، بسیاری از آنها در موج‌هایی متناسب با آشفتگی‌های سیاسی در بریتانیا و ایرلند وارد شدند. آنها شامل شهدای اسکاتلندی اول در سال ۱۷۹۴؛ شورشیان نیروی دریایی بریتانیا (از شورش نور) در سال‌های ۱۷۹۷ و ۱۸۰۱؛ شورشیان ایرلندی در سال‌های ۱۷۹۸، ۱۸۰۳، ۱۸۴۸ و ۱۸۶۸؛ توطئه‌گران خیابان کاتو (۱۸۲۰)؛ شورشیان اسکاتلندی (۱۸۲۰)؛ شورشیان یورکشایر (۱۸۲۰ و ۱۸۲۲)؛ رهبران قیام مرثر تیدفیل در سال ۱۸۳۱؛ شهدای تولپودل (۱۸۳۴)؛ شورشیان Swing و لودیت‌ها (۱۸۲۸-۱۸۳۳)؛ زندانیان آمریکایی و کانادایی-فرانسوی از شورش کانادای علیا و شورش کانادای سفلی (۱۸۳۹) و چارتیست‌ها (۱۸۴۲) بودند.[۲۶][۲۷]
توقف حمل و نقل[ویرایش]
با افزایش تعداد سکونت‌نشینان آزاد در نیو ساوت ولز و سرزمین ون دیمن (تاسمانیا) در اواسط دهه ۱۸۳۰، مخالفت با انتقال محکومان به مستعمرات افزایش یافت. تأثیرگذارترین سخنگویان صاحبان روزنامه‌ها بودند که همچنین اعضای کلیسای مستقل بودند، مانند جان فیرفکس در سیدنی و کشیش جان وست در لانستون، که هم با محکومان به عنوان رقیب کارگران آزاد و هم به عنوان منبع جرم و جنایت و فساد در مستعمره استدلال می‌کردند. اسقف برنارد اولاتورن، یک روحانی کاتولیک که از سال ۱۸۳۲ در استرالیا بود، برای بازدید به انگلستان بازگشت. در آنجا توسط دولت فراخوانده شد تا در کمیسیون پارلمانی در مورد زشتی‌های حمل و نقل شهادت دهد و به درخواست آنها یک رساله در این مورد نوشت و ارائه کرد. نظرات او در نهایت برتری یافت. جنبش ضد حمل و نقل نگران بی‌رحمی سیستم نبود، بلکه "لکه نفرت‌انگیز" بود که اعتقاد داشت بر طبقه متوسط آزاد (غیر محکوم) وارد می‌کند.
حمل و نقل به نیو ساوت ولز به طور موقت در سال ۱۸۴۰ با دستورالعمل شورای ۲۲ مه ۱۸۴۰[۲۸] متوقف شد، در آن زمان حدود ۱۵۰۰۰۰ محکوم به مستعمرات فرستاده شده بودند. ارسال محکومان به خلیج مورتون سال قبل متوقف شده بود و اداره جزیره نورفولک بعداً به سرزمین ون دیمن منتقل شد.
مخالفت با حمل و نقل یکدست نبود. صاحب‌زمین ثروتمند، بنجامین بوید، به دلایل منافع اقتصادی، می‌خواست از محکومان تبعیدی سرزمین ون دیمن به عنوان منبع نیروی کار ارزان یا رایگان در نیو ساوت ولز استفاده کند، به ویژه به عنوان چوپان.[۲۹][۳۰] آخرین حمل و نقل محکومان به نیو ساوت ولز در سال ۱۸۵۰، با حمل و نقل حدود ۱۴۰۰ محکوم بین دستورالعمل شورای و آن تاریخ رخ داد.[۲۸]
ادامه حمل و نقل به سرزمین ون دیمن منجر به ظهور یک جنبش ضد حمل و نقل هماهنگ شد، به ویژه پس از یک رکود اقتصادی شدید در اوایل دهه ۱۸۴۰. حمل و نقل به طور موقت در سال ۱۸۴۶ به حالت تعلیق درآمد اما به زودی با ازدحام زندان‌های بریتانیا و تقاضا برای در دسترس بودن حمل و نقل به عنوان یک بازدارنده احیا شد. تا اواخر دهه ۱۸۴۰، بیشتر محکومانی که به سرزمین ون دیمن (به علاوه ویکتوریا) فرستاده می‌شدند، به عنوان "تبعیدیان" تعیین شده بودند و اجازه داشتند در حالی که در حال گذراندن محکومیت خود با دستمزد کار کنند. در سال ۱۸۵۰، لیگ ضد حمل و نقل استرالیازی برای لابی‌گری برای توقف دائم حمل و نقل تشکیل شد، اهداف آن با شروع تب طلای استرالیا در سال بعد تقویت شد. آخرین کشتی محکوم به انگلستان، سنت وینسنت، در سال ۱۸۵۳ وارد شد و در ۱۰ اوت جشن‌های سالگرد در هوبارت و لانستون ۵۰ سالگی سکونت اروپایی را با پایان رسمی حمل و نقل جشن گرفتند.
حمل و نقل به استرالیای غربی در سال ۱۸۶۸ به پایان رسید. در ماه مه ۱۸۶۵، به مستعمره اطلاع داده شد که سیاست بریتانیا تغییر کرده است و به آنها گفته شد که بریتانیا یک کشتی محکوم در سال‌های ۱۸۶۵، ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ ارسال خواهد کرد، پس از آن حمل و نقل متوقف می‌شود. مطابق با این، آخرین کشتی محکوم به استرالیای غربی، هوگوومونت، در سال ۱۸۶۷ از بریتانیا حرکت کرد و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۸ به استرالیای غربی رسید.
در مجموع، حدود ۱۶۴۰۰۰ محکوم بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۸۶۸ با ۸۰۶ کشتی به مستعمرات استرالیا منتقل شدند. محکومان از انگلیسی و ولزی (۷۰٪)، ایرلندی (۲۴٪)، اسکاتلندی (۵٪) و ۱٪ باقیمانده از پایگاه‌های خارجی بریتانیا در هند و کانادا، مائوری‌ها از نیوزیلند، چینی‌ها از هنگ کنگ و بردگان از کارائیب تشکیل شده بودند.
ساموئل اسپید، که ۱۵۰ سال پس از ورود ناوگان اول درگذشت، به عنوان آخرین محکوم زنده منتقل شده به استرالیا شناخته می‌شود. او در سال ۱۸۴۱ در بیرمنگام متولد شد و در سال ۱۸۶۶ پس از ارتکاب عمدی جرم - آتش زدن انبار کاه - برای فرار از بی‌خانمانی به استرالیای غربی منتقل شد. او به طور مشروط در سال ۱۸۶۹ آزاد شد و دو سال بعد گواهی آزادی خود را دریافت کرد. او در ساخت و ساز کار کرد و مرتکب جرم دیگری نشد و در سال ۱۹۳۸ در پرت درگذشت.[۳۱]
میراث[ویرایش]

کازرماهای هاید پارک، که توسط محکوم فرانسیس گرینوی طراحی و توسط محکومان در دهه ۱۸۱۰ ساخته شده است، یکی از یازده سایت محکوم استرالیایی فهرست شده در میراث جهانی یونسکو است.
در سال ۲۰۱۰، یونسکو ۱۱ سایت محکوم استرالیایی را در فهرست میراث جهانی خود ثبت کرد. این فهرست این سایت‌ها را به عنوان "بهترین نمونه‌های باقی‌مانده از حمل و نقل کیفری در مقیاس بزرگ و گسترش استعماری قدرت‌های اروپایی از طریق حضور و کار محکومان" به رسمیت می‌شناسد.[۳۲]
تصاویر فرهنگی[ویرایش]

جورج بارینگتون، محکوم، به طور (شاید افسانه‌ای) به عنوان نویسنده مقدمه اولین نمایشنامه محکومان در استرالیا، یک سال پس از ورود ناوگان اول ثبت شده است. یک بند پایانی معروف آن به این صورت است:
از سرزمین‌های دور، از دریاهای پهناور می‌آییم،
اگرچه نه با شکوه و طبل.
واقعاً وطن‌پرست همه ما: زیرا، باید درک شود:
ما کشورمان را برای خیر کشورمان ترک کردیم.
شعر‌های فرانک شاعر از معدود آثار ادبی باقی‌مانده از یک محکوم در حالی که هنوز در زندان است، است. مشهورترین اثر او "تور محکوم به جهنم" است. یک نسخه از سرود محکوم "خلیج مورتون"، که جزئیات مجازات‌های بی‌رحمانه اعمال شده توسط فرماندار پاتریک لوگان و مرگ او به دست بومیان را شرح می‌دهد، نیز به فرانک نسبت داده می‌شود. سرود دیگری به نام "باتانی بی" که حداقل ۴۰ سال پس از پایان حمل و نقل نوشته شده است، غم و اندوه محکومان را در هنگام مجبور شدن به ترک عزیزان خود در انگلستان توصیف می‌کند.
شاید مشهورترین محکوم در تمام داستان، آبل مگوویچ، شخصیت اصلی رمان بزرگ انتظارات چارلز دیکنز در سال ۱۸۶۱ باشد. مشهورترین رمان محکوم، زندگی طبیعی مارکوس کلارک در سال ۱۸۷۴ است که پس از آن مووندین جان بویل اوریلی در سال ۱۸۷۹ است. تیر باریک کارولین وولمر لیکی یکی از اولین رمان‌هایی بود که تجربه محکوم را به تصویر می‌کشید و یکی از معدود رمان‌هایی بود که یک محکوم زن را به عنوان قهرمان خود به تصویر می‌کشید (مارکوس کلارک در نوشتن زندگی طبیعی از کتاب لیکی الهام گرفت).[۳۳] توماس کینلی دوره محکومیت را در رمان‌های خود، Bring Larks and Heroes (1967) و The Playmaker (1987) بررسی می‌کند. محکومان به شدت در رمان پاتریک وایت در مورد داستان الیزا فریزر، رمان Fringe of Leaves (1976) ظاهر می‌شوند. محکومیت در سه‌گانه استرالیایی برایس کورتنی: Potato Factory (1995)، Tommo & Hawk (1997) و Solomon's Song (1999) مورد بررسی قرار گرفته است. شخصیت جک مگز در رمان پیتر کری در سال ۱۹۹۷، بازسازی شخصیت مگوویچ دیکنز است. بسیاری از آثار مدرن گوتیک تاسمانیا بر گذشته محکوم ایالت متمرکز هستند، از جمله کتاب ماهی گولد ریچارد Flanagan (2001)، یک حساب خیالی از هنرمند محکوم ویلیام بوئلو گولد در زندان ماکواری هاربر. کیت گرنویل رمان The Secret River (2005) را بر اساس زندگی جد محکوم خود، سولومون وایزمن، نوشت.
علاوه بر راهزن‌ها و سایر شخصیت‌های معمول زندگی استعماری، محکومان موضوع محبوبی در دوران فیلم صامت استرالیا بودند. اولین فیلم محکوم اقتباسی از زندگی طبیعی مارکوس کلارک در سال ۱۹۰۸ بود که در محل پورت آرتور با بودجه بی‌سابقه ۷۰۰۰ پوند فیلمبرداری شد.[۳۴] این امر با دو فیلم دیگر الهام گرفته از رمان کلارک دنبال شد: زندگی روفوس داوس (۱۹۱۱)، که از تولید صحنه‌ای آلفرد دامپیر از زندگی طبیعی الهام گرفته شده است، و نقطه عطف زندگی طبیعی (۱۹۲۷)، یکی از گران‌ترین فیلم‌های صامت ساخته شده است.[۳۴] دبلیو. جی. لینکلن بسیاری از درام‌های محکوم را کارگردانی کرد از جمله خیلی دیر برای اصلاح (۱۹۱۱)، اقتباس از رمان چارلز رید در مورد بی‌رحمی سیستم محکوم؛ مووندین (۱۹۱۳)، بر اساس رمان جان بویل اوریلی؛ و حمل و نقل (۱۹۱۳). سایر عناوین اولیه شامل محکوم شده برای زندگی، نشانه شلاق، صد سال پیش، قانون‌شکن زن و خدمتکار تعیین شده، که همگی در سال ۱۹۱۱ منتشر شدند. پس از سال ۱۹۳۰ فیلم محکوم کمی ساخته شد. حتی موج جدید استرالیا در دهه ۱۹۷۰، با تأکید بر گذشته استعماری استرالیا، عمدتاً از دوره محکومیت به نفع قطعات نوستالژیک در مورد زندگی در حومه در زمان فدراسیون اجتناب می‌کرد. یک استثنا سفر در میان زنان (۱۹۷۷) است، یک تصور زنانه از زندگی محکومان زن.[۳۴] الکساندر پیرس، آدمخوار بدنام تاسمانیا، الهام‌بخش اعتراف آخر الکساندر پیرس (۲۰۰۸)، نژاد در حال مرگ (۲۰۰۸) و سرزمین ون دیمن (۲۰۰۹) است. فیلم بریتانیایی رفقا (۱۹۸۶) به انتقال شهدای تولپودل به استرالیا می‌پردازد.
محکومان قابل توجه منتقل شده به استرالیا[ویرایش]

جورج بارینگتون

بیلی بلو

یورگن یورگنسن

مووندین جو

جان بویل اوریلی

استر آبراهامز - یهودی بریتانیایی، یکی از محکومان یهودی (حدود ۱۰۰۰ نفر در کل) و همسر غیررسمی رهبر شورش رام.
جورج بارینگتون - جیب‌بر، ناظر محکومان و افسر ارشد پاراماتا
ساموئل بارسبی - یکی از اولین دو کوپر در استرالیا و اولین محکوم شلاق خورده
جوزف بکلر - به دلیل گذراندن چک‌های جعلی منتقل شد، به یک نقاش استعماری تبدیل شد
ویلیام بنون - از نیوزیلند به سرزمین ون دیمن به دلیل فرار از ارتش/سرقت منتقل شد.
بیلی بلو - مرد سیاه‌پوست از جامائیکا، نیویورک، یک سرویس قایق‌سواری تأسیس کرد
جیمز بلکبرن - به دلیل مشارکت در معماری و مهندسی عمران استرالیا مشهور است
ویلیام بلاند - جراح نیروی دریایی که به دلیل کشتن مرد در یک دوئل منتقل شد. او پیشرفت کرد و در امور خیریه شرکت کرد و در مجمع قانونگذاری کرسی داشت.[۳۶]
ماری برایانت - فراری مشهور
ویلیام باکلی - به طور مشهور فرار کرد و به مدت ۳۲ سال با مردم بومی زندگی کرد
جان کادمن - قبلاً صاحب میخانه، به عنوان محکوم به عنوان ناظر قایق‌ها در سیدنی منصوب شد. خانه کادمن کلبه‌ای است که به او اعطا شده است.
مارتین کش - فراری و راهزن مشهور
ویلیام شوپین - محکومی که در بیمارستان‌های زندان در استرالیای غربی کار می‌کرد و در شیمی ریشه دواند. پس از دریافت مرخصی، یک داروخانه در بیمارستان استعماری باز کرد، اما ترجیح داد یک داروخانه خود را باز کند. او بعداً به دلیل تلاش برای سقط جنین محکوم شد.
دانیل کانر - به دلیل سرقت گوسفند به هفت سال تبعید محکوم شد، به یک تاجر موفق تبدیل شد و تا دهه ۱۸۹۰ یکی از بزرگترین صاحبان زمین در پرت مرکزی بود.
دانیل کوپر - تاجر موفق.
ویلیام کافای - رهبر چارتست سیاه لندن که به رهبر حقوق کارگران در هوبارت تبدیل شد.
جان دیویس - هم بنیانگذار روزنامه The Mercury.
مارگارت داوسون - اولین ناوگان، "مادر بنیانگذار"
جان ایر - نقاش و حکاک
ویلیام فیلد - تاجر و صاحب زمین برجسته تاسمانیا.
فرانسیس گرینوی - معمار مشهور استرالیا
ویلیام هنری گروم - حراج‌کننده موفق و سیاستمدار، در اولین پارلمان استرالیا خدمت کرد.
مایکل هاو - راهزن، موضوع اولین اثر ادبی عمومی منتشر شده در استرالیا
لورنس هاینز هالوران - مدرسه گرامر سیدنی را تأسیس کرد.
ویلیام هاتچینسون - کارمند دولتی و دامدار.
جان ایروینگ - پزشک ناوگان اول، اولین محکوم دریافت بخشودگی کامل بود.
مارک جفری - نویسنده خاطرات مشهور خود
یورگن یورگنسن - ماجراجوی دانمارکی عجیب و غریب تحت تأثیر ایده‌های انقلابی که خود را حاکم ایسلند اعلام کرد، بعداً به جاسوسی در بریتانیا تبدیل شد.
هنری کیبل - محکوم ناوگان اول، با همسر و پسرش (سوزانا هولمز، همچنین یک محکوم) اولین دادخواست را در استرالیا ثبت کرد، به یک تاجر ثروتمند تبدیل شد.
لورنس کاوناگ - راهزن بدنام
جان "رد" کلی - محکوم ایرلندی و پدر راهزن ند کلی
سولومون لوی - تاجر ثروتمند، مدرسه گرامر سیدنی را تأمین مالی کرد.
سیمون لرد - تاجر پیشگام و قاضی در استرالیا
ناتانیل لوکاس - یکی از اولین محکومان در جزیره نورفولک، که در آن به عنوان نجار اصلی شد، بعداً با موفقیت کشاورزی کرد، آسیاب‌های بادی ساخت و به عنوان ناظر نجاران در سیدنی خدمت کرد.
جان میشل - به دلیل تحریک به شورش محکوم شد، پس از رسیدن به فرانسه انقلابی به فرانسه رفت.
آیزاک نیکولز - کارآفرین، اولین پستچی
کوین ایزد او'دوهری - دانشجوی پزشکی، ایرلندی جوان که به دلیل خیانت محکوم شد.
رابرت پالین - یک بار در استرالیا، جرایم بیشتری مرتکب شد و توانست به دلیل جرمی غیرقابل مجازات اعدام شود.
الکساندر پیرس - آدمخوار فراری
سارا فیلیپس - فاحشه از بریستول به سرزمین ون دیمن به دلیل سرقت فرستاده شد. بعداً با محکوم دارای مرخصی جیمز رتکلیف ازدواج کرد که به دلیل دستگیری انفرادی یک راهزن، ۲۵ پوند جایزه دریافت کرد.
الیزابت پولی - محکوم ناوگان اول که با آنتونی روپ ازدواج کرد. آنها ۸ فرزند داشتند از جمله اولین پسر اروپایی متولد شده در استرالیا.
جوزف پوتاسکی - اولین قطب قطب نما به استرالیا.
ویلیام اسمیت او'برایان - به دلیل سرقت گوسفند به چهارده سال تبعید محکوم شد، به دلیل قتل ارباب خود و سایر محکومان در منطقه اعدام شد.
ویلیام سایکس - به دلیل اینکه یک خاطرات و مجموعه‌ای از نامه‌ها را به جا گذاشته است، از نظر تاریخی جالب است.
جان تاول - پس از گذراندن دوره محکومیت خود، به یک شیمیدان موفق تبدیل شد، پس از ۱۵ سال به انگلستان بازگشت و پس از مدتی یک معشوقه را به قتل رساند و به دلیل آن به دار آویخته شد.
ساموئل تری - تاجر و نیکوکار ثروتمند.
اندرو تامپسون - در سال ۱۷۹۱ در سن ۱۸ سالگی منتقل شد، به افسر ارشد در منطقه هاوکسبری تبدیل شد. کشاورز بزرگ، تاجر، صاحب کشتی، مقام دولتی و بزرگترین کارفرمای خصوصی در مستعمره. در سال ۱۸۱۰ او اولین محکوم سابق بود که به عنوان قاضی منصوب شد.
جیمز هاردی واکس - نویسنده اولین زندگینامه کامل و فرهنگ لغت استرالیا.
ماری وید - جوان‌ترین زن محکوم منتقل شده به استرالیا (۱۳ سال) که ۲۱ فرزند داشت و در زمان مرگش بیش از ۳۰۰ نواده زنده داشت.
ویلیام وستوود - راهزن و رهبر شورش Cooking Pot در سال ۱۸۴۶
جوزف وایلد - کاشف

همچنین ببینید[ویرایش]

کشتی‌های زندان بریتانیا
انتصاب محکوم
دوره محکومیت در استرالیای غربی
کشتی زندان
کشتی‌های محکوم به نیو ساوت ولز
کشتی‌های محکوم به تاسمانیا
محکومان در ساحل غربی تاسمانیا
شورش قبرس
کشتی فرانسوی نپتون (۱۸۱۸)
فهرست محکومان در ناوگان اول
هیئت حمل و نقل (نیروی دریایی سلطنتی)
کار اجباری
بحران محکومیت در سال ۱۸۴۹

منابع[ویرایش]
ارجاعات[ویرایش]

^ "محکومان و مستعمرات بریتانیا در استرالیا". دولت استرالیا. بایگانی شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازیابی شده در ۸ مه ۲۰۱۵.
^ "سیاست استرالیازی". سیدنی گازت و آگهی‌نامه نیو ساوت ولز. جلد. XXIV، شماره ۱۲۵۸. ۱۱ نوامبر ۱۸۲۶. ص. ۲. بازیابی شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱.
^ گادفری، بری؛ ویلیامز، لوسی (۱۰ ژانویه ۲۰۱۸). "آخرین محکوم زنده استرالیا برخلاف روند جرم مرتکب شد". اخبار ABC. شرکت پخش استرالیا. بازیابی شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱.
^ "جرایم محکومانی که به استرالیا منتقل شدند". سوابق محکوم. بایگانی شده از اصلی در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸. بازیابی شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸.
^ بارلاس، تیم (۲۰ فوریه ۲۰۱۹). "نوادگان عمدتاً محکوم هستند و به آن افتخار می‌کنند" بایگانی شده در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ در Wayback Machine، سیدنی مورنینگ هرالد. بازیابی شده در ۳ مه ۲۰۲۰.
^ "سوابق آنلاین گذشته محکومیت استرالیا را برجسته می‌کنند" بایگانی شده در ۲۵ مارس ۲۰۱۹ در Wayback Machine، اخبار ABC (۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷). بازیابی شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶.
^ هرست، جان (ژوئیه ۲۰۰۸). "یک عجیب و غریب از ابتدا: محکومان و شخصیت ملی" بایگانی شده در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ در Wayback Machine، ماهانه. بازیابی شده در ۴ مه ۲۰۱۵.
^ هیوز، رابرت، ساحل مرگبار، لندن، پان، ۱۹۸۸.
^ دل کول، لورا (۱۹۸۸). "زندگی کارگر صنعتی در انگلستان قرن نوزدهم". وب ویکتوریایی. بایگانی شده از اصلی در ۲۵ مارس ۲۰۱۵. بازیابی شده در ۱۹ مارس ۲۰۱۵.
^ هیگس، همان، ص. ۲۸
^ قسمت ۱: تاریخ مجازات مرگ بایگانی شده در ۲۷ مه ۲۰۰۹ در Wayback Machine
^ "زندان شناور: زندان‌های بریتانیا". ژولولوژی و تاریخ گولد. بایگانی شده از اصلی در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۷. بازیابی شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۸.
^ با قانون خونین بایگانی شده در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۷ در Wayback Machine
^ باتلر، جیمز دیوی (۱۸۹۶). "محکومان بریتانیایی به مستعمرات آمریکا". بررسی تاریخی آمریکا. ۲ (۱): ۱۲–۳۳. doi:10.2307/1833611. JSTOR 1833611. بایگانی شده (PDF) از اصلی در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹. بازیابی شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹.
^ a b c فیلیپ، آرتور (۱۷۸۹). سفر فرماندار فیلیپ به خلیج باتانی با شرح تأسیس مستعمرات پورت جکسون و جزیره نورفولک (۱۷۸۹). بایگانی شده از اصلی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۵. بازیابی شده در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵.
^ "دانلود رایگان یادداشت‌ها اثر جیمز مارتین" بایگانی شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۸ در Wayback Machine، ویرایش شده توسط تیم کاوزر، انتشارات UCL، ISBN 978-1-911576-81-5.
^ bpwxhtml0508. "Tocal's convict 1822–1840". Tocal. بایگانی شده از اصلی در ۲۷ مه ۲۰۰۹. بازیابی شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۹.{{[cite web](https://en.wikipedia.org/wiki/Template:Cite_web "Template:Cite web")}}: CS1 maint: numeric names: authors list (link)
^ محکومیت‌ها بایگانی شده در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷ در Wayback Machine
^ بلک کانویکتس: کانویکتس سیاه، تاریخ دسترسی: ۱۳ ژوئن ۲۰۲۲
^ پایبوس، سی، لمسی از قیر: سکونت‌نشینان آفریقایی در استرالیای استعماری و پیامدهای آن برای بومیان، مقالات لندن در مطالعات استرالیا، مرکز مطالعات استرالیا منزیس، ۳ ص. ۱–۲۴. ISSN 1746-1774 (2001) [مقاله غیرداوری]
^ ماکسول-استوارت، همیش. "بستن دروازه‌های جهنم: مرگ یک ایستگاه محکوم"، آلن و اونوین، ۲۰۰۸. ISBN 9781741751499
^ بارنارد، سایمون، A-Z of Convicts in Van Diemen’s Land, Text Publishing, Melbourne, 2014. ISBN 9781922079343
^ بارنارد، سایمون، تاتوهای محکوم: مردان و زنان علامت‌گذاری شده استرالیا، Text Publishing, Melbourne, 2016. ISBN 9781925410235
^ بیتسون، چارلز، کشتی‌های محکوم، ۱۷۸۷–۱۸۶۸، سیدنی، ۱۹۷۴.
^ بویز، جیمز، سرزمین ون دیمن، بلک اینک، ملبورن، ۲۰۰۸. ISBN 9781863954914
^ گزارش‌های قضات در مورد مجرمان، ۱۷۸۳ تا ۱۸۳۰: HO (دفتر داخلی) ۴۷، جلد ۳۰۴ و ۳۰۵، فهرست و انجمن، آرشیو ملی، کیو، انگلستان، TW9 4DU
^ گیلن، مالی، بنیانگذاران استرالیا: یک فرهنگ‌نامه زندگینامه‌ای از ناوگان اول، سیدنی، کتابخانه تاریخ استرالیا، ۱۹۸۹.
^ گوردون گرین‌وود، تاریخ اجتماعی استرالیا، Angus and Robertson 1955.
^ هیوز، رابرت، ساحل مرگبار، لندن، پان، ۱۹۸۸.
^ تاریخچه مصور استرالیا، رکس و تئا رینیتس، گروه انتشاراتی هاملین، ۱۹۶۹.
^ ماکسول-استوارت، همیش، بستن دروازه‌های جهنم: مرگ یک ایستگاه محکوم، آلن و اونوین، ۲۰۰۸. ISBN 9781741751499
^ رابسون، لوید. تاریخ تاسمانیا، ۲ جلد.
^ ادوارد شَن، تاریخ اقتصادی استرالیا، Georgian House 1930.
^ جان وست، تاریخ تاسمانیا، ۱۸۵۲.

پیوندهای خارجی[ویرایش]

ویکی‌مدیا کامنز رسانه‌های مربوط به محکومان را دارد.

پایگاه داده قابل جستجوی بیش از ۱۲۳۰۰۰ محکوم بریتانیایی که به استرالیا فرستاده شده‌اند - GenDatabase.com
راهنمای تحقیقات تاریخ خانوادگی محکومان - کتابخانه ایالتی نیو ساوت ولز
زندگی محکوم - کتابخانه ایالتی نیو ساوت ولز
ثبت حمل و نقل محکوم استرالیا
آرشیو ملی (بریتانیا)
پایگاه داده ثبت حمل و نقل محکوم
انجمن تاریخی آلبانی
محکومان کوئینزلندی
عکس‌های محکومان تاسمانیا در سال‌های ۱۸۷۰ توسط توماس جی. نوین در موزه و گالری هنر تاسمانیا
عکس‌های محکومان توماس جی. نوین در کتابخانه ملی استرالیا
تصویرسازی ثبت حمل و نقل کیفری بریتانیا
قلعه محکوم
"محکومان و مستعمرات بریتانیا". دولت استرالیا. بایگانی شده از اصلی در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازیابی شده در ۸ مه ۲۰۱۵.
سوابق ایالتی نیو ساوت ولز (۲۰۱۰). "دستورالعمل شورای پایان حمل و نقل به نیو ساوت ولز، ۲۲ مه ۱۸۴۰". فرهنگ لغت سیدنی. بازیابی شده در ۲ اکتبر ۲۰۱۵. [CC-By-SA]


حذف دروازه‌بان‌ها از فوتبال ذات این بازی را به طور اساسی تغییر می‌دهد و احتمالاً با استقبال خوبی از سوی هواداران، بازیکنان و نهادهای حاکم مواجه نخواهد شد. دروازه‌بان‌ها نقش حیاتی در فوتبال ایفا می‌کنند و با محافظت از دروازه، مانع از گلزنی تیم مقابل می‌شوند. حضور آن‌ها عمق استراتژیک و هیجان را به بازی می‌افزاید.

حذف دروازه‌بان‌ها منجر به افزایش چشمگیر تعداد گل‌ها خواهد شد که ممکن است اهمیت بازی‌سازی ماهرانه و تاکتیک‌ها را به نفع یک سبک بازی آشفته و پرگل کاهش دهد. این امر می‌تواند به طور اساسی پویایی این ورزش را تغییر دهد و لزوماً آن را برای هواداران یا بازیکنان لذت‌بخش‌تر نکند.

علاوه بر این، دروازه‌بان‌ها اغلب از ماهرترین و مشهورترین بازیکنان یک تیم هستند و توانایی‌ها و رفلکس‌های منحصربه‌فرد آن‌ها بخش مهمی از جذابیت بازی است. غیبت آن‌ها عنصری ضروری از فوتبال را که بسیاری از هواداران از آن قدردانی می‌کنند، از بین می‌برد.

در حالی که افزایش سرعت بازی می‌تواند مطلوب باشد، راه‌های دیگری برای دستیابی به این هدف بدون حذف دروازه‌بان‌ها وجود دارد. به عنوان مثال، اجرای قوانینی برای کاهش اتلاف وقت، تشویق به راه‌اندازی سریع پس از توقف بازی، یا تنظیم مقررات بازی برای ترویج بازی تهاجمی‌تر می‌تواند به افزایش سرعت فوتبال بدون تغییر اساسی در ساختار اصلی آن کمک کند.

در نتیجه، در حالی که ایده حذف دروازه‌بان‌ها برای افزایش سرعت فوتبال ممکن است راهی برای افزایش هیجان به نظر برسد، احتمالاً از جوهره این ورزش و مهارت‌ها و استراتژی‌هایی که آن را برای هواداران در سراسر جهان جذاب می‌کند، می‌کاهد.


تصویر — مارک-آندره تر استگن/توییتر
این مقاله (تا حدودی) ادامه مقاله قبلی من، نقش‌های در حال تحول خط دفاعی است.
نقش دروازه‌بان را می‌توان در دسته‌ی «ضد فوتبال» قرار داد. همانطور که جاناتان ویلسون در کتاب خود درباره‌ی تاریخ دروازه‌بانی، «بیرون‌گرا»، می‌گوید، دروازه‌بان یک «ناهمگونی» است:

«وظیفه‌ی او ایمن و مطمئن بودن است، خفه کردن انگیزه‌های خلاقانه‌ی دیگران. بنابراین، او همانطور که در مبدا بازی بود، به عنوان یک شادی‌بِرنده معرفی می‌شود.»

این بدان معناست که دروازه‌بان اغلب از بقیه تیم جدا می‌شود. میزان جدایی آن‌ها را می‌توان در نحوه‌ی ارائه‌ی ترکیب‌ها دید. 4–3–3، 4–4–2، 3–5–2، دروازه‌بان اغلب حتی در ترکیب گنجانده نمی‌شود، فقط با این فرض که آنجا خواهد بود و کار معمول خود را انجام می‌دهد.
دروازه‌بان همچنین به طور متفاوتی نسبت به بقیه تیم درک می‌شود. به دلیل ماهیت تخصصی این موقعیت (توانایی استفاده از دست‌ها)، آن‌ها معمولاً از دریچه‌ی این دیده می‌شوند که آیا حریف از آن‌ها گل می‌زند یا نه. حتی با مدافعان ضعیف در مقابل آن‌ها، اگر توپ وارد دروازه شود، تقصیر دروازه‌بان است.
با این حال، با تغییر قانون پاس به عقب در سال 1992، دروازه‌بان به دلیل نیاز به کمک به هم‌تیمی‌های خود هم در مالکیت توپ و هم به روش‌های شناخته‌شده‌ای که از خط دفاعی خارج از مالکیت توپ حمایت می‌کنند (به «دروازه‌بان جاروکننده» مراجعه کنید)، در حال ادغام مجدد در تیم است.
با این تغییر در قانون پاس به عقب، که در آن دروازه‌بان‌ها دیگر نمی‌توانند توپ را زمانی که توسط هم‌تیمی به آن‌ها پاس داده می‌شود، با دست بگیرند، دروازه‌بان‌ها مجبور به تکامل شده‌اند. آن‌ها اکنون باید آرامش بیشتری روی توپ داشته باشند و در بازی با پا مهارت بیشتری نسبت به گذشته داشته باشند. این امر بیشتر توسعه یافته است، به طوری که زمانی که دروازه‌بان‌ها از ریسک کردن اجتناب می‌کردند و برای جلوگیری از اشتباه پرهزینه توپ را به جلو پرتاب می‌کردند، اکنون از آن‌ها خواسته می‌شود که به اندازه‌ی کافی ماهر باشند تا حملات را بسازند و به تیم خود کمک کنند تا مالکیت توپ را حفظ کند.

همانطور که جورج برنهانو در مصاحبه‌اش با The Tactical View اشاره کرد، دروازه‌بان‌ها اکنون بیش از هر زمان دیگری نیاز به استفاده از پاهای خود بیشتر از دست‌های خود دارند:

«تنها یک دهه پیش، دروازه‌بان فقط با مهار شوت‌ها، سانترها و ضربات ایستگاهی سروکار داشت. اکنون آمارها نشان می‌دهد که 75 درصد از اقدامات دروازه‌بان در بازی تهاجمی است. تاکید زیادی بر استفاده از پاهایش وجود دارد که او را به یک بازیکن میانی اضافی تبدیل می‌کند.»

با مربیانی که به طور مداوم به دنبال ایجاد برتری برای تیم خود در زمین هستند، آخرین تحول تاکتیکی (یا تکامل) برای دروازه‌بان، قرار گرفتن آن‌ها در خط دفاعی و عمل به عنوان یک بازیکن اضافی در مالکیت توپ است. این امر منجر به حرکت فزاینده‌ی دروازه‌بان به دورتر از دروازه خود برای تسهیل این امر شده است.
از دریچه‌ی بازی موقعیتی، مشارکت دروازه‌بان در ساخت بازی به این شکل، برتری عددی برای تیمی که مالکیت توپ را دارد، فراهم می‌کند. استفاده از آن‌ها به این شکل یک بازیکن اضافی فراهم می‌کند، به نوعی یک موقعیت 11 در مقابل 10 ایجاد می‌کند، زیرا بعید است که حریف دروازه‌بان خود را به داخل زمین بیاورد تا دفاع کند. این امر همچنین سطح بحران تصمیم‌گیری را برای حریف ایجاد می‌کند. اگر یک بازیکن حریف بر دروازه‌بان در مالکیت توپ فشار بیاورد، یک بازیکن میانی در موقعیت مناسب برای دریافت توپ در جلو قرار می‌گیرد. اگر آن‌ها تصمیم به فشار بر دروازه‌بان نگیرند، اکنون در موقعیتی قرار دارند که می‌توانند توپ را با سهولت نسبی توزیع کنند.
به طور خاص، همانطور که فرد یانکه در مقاله‌ی خود در مورد «1 دروغین» بیان کرده است، استفاده از دروازه‌بان به این شکل به یک تیم اجازه می‌دهد تا وظایف و مسئولیت‌های خاصی را حفظ کند. به عنوان مثال:

«این به تیم اجازه می‌دهد تا مرکز را بدون قربانی کردن وظیفه‌ی دیگری مانند عرض در خط اول، بیش از حد بارگذاری کند. این امر یافتن یک مرد آزاد در مرکز یا مجبور کردن حریف به باریک کردن فشار خود و بازی در اطراف را آسان‌تر می‌کند.»

همانطور که در مقاله‌ی استثنایی Spielverlagerung در مورد ترکیب 3–2–2–3 پپ گواردیولا برای منچسترسیتی در این فصل ذکر شده است، حرکت دروازه‌بان به این شکل، راه حل واضحی برای ایجاد اشغال فضایی کامل (عرض در سراسر زمین، بارگذاری بیش از حد در مرکز) است. مشکلی که آن‌ها به آن اشاره می‌کنند این است که با این حال، این خطرناک‌ترین گزینه برای یک تیم است، و پپ به جای آن تصمیم گرفته است تا مهاجم میانی خود را عقب بکشد تا به این هدف دست یابد.
این نوع نوآوری را می‌توان در لیگ‌های مختلف در سراسر جهان و همچنین در سطوح مختلف مشاهده کرد. استفاده از دروازه‌بان به عنوان یک بازیکن میانی فقط برای لیگ‌های برتر محفوظ نیست. پس از به دست گرفتن زمام امور در هامبورگ SV که به تازگی سقوط کرده بود در سال 2018، کریستین تیتز شروع به استفاده از یولیان پولرسبک، دروازه‌بان خود، به عنوان یک بازیکن میانی اضافی در طول ساخت بازی تیم کرد. اگرچه این مدت کوتاهی بود زیرا تیتز در اکتبر 2018 اخراج شد، در زیر مثالی از نحوه‌ی استفاده از پولرسبک زمانی که تیم او در مالکیت توپ بود، آورده شده است:
همچنین، بوسان آی‌پارک در این فصل (2021) در K League 2 از یک دروازه‌بان در خط دفاعی در طول ساخت بازی استفاده کرده است. آن جون-سو موقعیت خود را بین دو مدافع میانی به دست می‌آورد، به این معنی که آن‌ها می‌توانند موقعیت‌های گسترده‌تری را برای دادن عرض به خط اول به دست آورند، در حالی که به یک بازیکن اضافی اجازه می‌دهند تا در زمین بالاتر قرار گیرد. در اینجا مقایسه‌ای بین ساخت بازی بوسان در مقابل دئجون هانا سیتیزن وجود دارد. دئجون، با استفاده از یک خط دفاعی 3 نفره، از سه بازیکن میانی استفاده می‌کند، در حالی که بوسان با استفاده از آن جون-سو، فقط به 2 بازیکن میانی برای ایجاد همان موقعیت نیاز دارد. من در اینجا در K League United در مورد این موضوع بیشتر توضیح داده‌ام:
حتی در لیگ 2، MK Dons این ایده را در فصل گذشته (2020/21) استفاده کرده است. اندی فیشر، که در اکتبر 2020 به طور دائم در این باشگاه ثبت نام کرد، اکنون در مالکیت توپ برای شکستن ساختار پرس حریف استفاده می‌شود. اگرچه موقعیت او به اندازه‌ی برخی از نمونه‌های دیگر بالا نیست، اما توانایی او در قرار گرفتن روی توپ در یک موقعیت پیشرفته و توانایی پاس دادن او می‌تواند حریف را از طرح علامت‌گذاری مرد به مرد خود خارج کند. ویدیوی عالی دوم کورریگان توضیحی در مورد این موضوع در مقابل ساندرلند ارائه می‌دهد:
در سطح بالا، پپ گواردیولا نیز در حال آزمایش این ایده بوده است. در پایان فصل 2019/20، او شروع به استفاده از ایده‌ی قرار دادن ادرسون در موقعیت بالاتر و بین دو مدافع میانی کرد. مشابه مثال بوسان، با موقعیت ادرسون، منچسترسیتی اکنون می‌تواند یک بازیکن اضافی در خط میانی داشته باشد، اما همچنین بحران تصمیم‌گیری را برای حریف ایجاد کند که قبلاً به آن اشاره شد. نه تنها این فرصت را برای سیتی فراهم می‌کند تا یک بازیکن اضافی در خط میانی داشته باشد، بلکه با کیفیت فنی ادرسون می‌تواند پاس‌ها را با سهولت توزیع کند:

مرتبط با مثال ادرسون، خطر درگیر کردن دروازه‌بان خود در موقعیت بالاتر زمین است، زیرا گل ساوتهمپتون در آن بازی از موقعیتی مشابه ناشی می‌شود. توپ در خط میانی به طور ارزان از دست می‌رود و چه آدامز می‌تواند توپ را به سمت دروازه خالی پرتاب کند.
اغلب ترس یا عیب داشتن دروازه‌بان در موقعیت بالاتر زمین، نیاز به کمال تقریباً است. اگر دروازه‌بان آنقدر از دروازه‌اش دور باشد، اولاً، آن‌ها توانایی استفاده از دست‌های خود را از دست می‌دهند و ثانیاً، اگر آن‌ها (یا هم‌تیمی‌شان) توپ را از دست بدهند، چه کسی از گل زدن حریف جلوگیری می‌کند؟ اینجاست که نقش دروازه‌بان در مالکیت توپ به یک هنر ظریف تعادل تبدیل می‌شود. آن‌ها نقش بسیار سنگینی دارند که به طور فزاینده‌ای در مالکیت توپ مورد نیاز هستند، اما همچنان اضطراب دارند که اگر به طور موثر قرار نگیرند، به یک گل آسان اجازه می‌دهند و تقریباً تمام مسئولیت را بر عهده می‌گیرند. در این مورد، به نقل از یوهان کرایف:

«قبل از هر چیز، باید یاد بگیرید که ترس بزرگ دروازه‌بان‌ها از اینکه با یک توپ از خط میانی بالای سرشان زده شود، بر اساس واقعیت نیست. اگر او به نفع تیم بازی کند، مهم نیست [...] اگر گاهی اوقات یک توپ بلند را نجات ندهد.»

دوباره از «بیرون‌گرا»، جاناتان ویلسون استدلال می‌کند که اگرچه این نوع گل‌ها (شوت از راه دور که دروازه‌بان را از نیمه‌ی زمین خود لبه می‌زند) در حافظه می‌ماند، اما در واقعیت کم و دور از دسترس هستند:

«دروازه‌بانی، مانند بسیاری چیزهای دیگر در فوتبال - و فراتر از آن - در مورد تعادل است. زمان‌هایی که دروازه‌بان‌ها از راه دور لبه می‌زنند [...] در ذهن می‌ماند، اما این به این دلیل است که نسبتاً نادر هستند. اساساً، اگر حریف بخواهد شوت‌های شصت یارد را شروع کند، منطقی است که تیم دفاعی به آن‌ها اجازه دهد. مشکل این است که وقتی یک بازیکن یکی را درست انجام می‌دهد، دروازه‌بان تمایل دارد بسیار احمقانه به نظر برسد.»

قطعه‌ی نهایی پازل دروازه‌بانی زمانی خواهد بود که دروازه‌بان به طور کامل در تیم ادغام شود. نه به عنوان یک موقعیت جداگانه، بلکه به عنوان یکی دیگر از اعضای XI اولیه. نظرات تیگو موتا در حالی که مربی زیر 19 سال پاریس سن ژرمن بود، در اینجا مهم است. او به دلیل ایده‌اش مبنی بر اینکه ترکیب‌ها واقعاً مهم نیستند و می‌توانند به روش‌های مختلف تفسیر شوند، در رسانه‌های ایتالیایی مورد تمسخر قرار گرفت و پیشنهاد کرد که شکل 4–3–3 تیم او می‌تواند به عنوان 2–7–2 با دروازه‌بان در خط میانی تفسیر شود. قصد واقعی او انتزاعی بودن شکل تیمش بود، جایی که در واقع 2–7–2 فقط یک 4–3–3 است، اما تیم از چپ به راست و نه از پایین به بالا دیده می‌شود:

«دروازه‌بان به عنوان یکی از هفت بازیکن میانی شمارش می‌شود. برای من، مهاجم اولین مدافع و دروازه‌بان اولین مهاجم است. دروازه‌بان بازی را با پاهایش شروع می‌کند و مهاجمان اولین کسانی هستند که برای بازپس‌گیری توپ فشار می‌آورند.»

و در حالی که ایده‌ی موتا ممکن است در واقع به اندازه‌ی که در ابتدا به نظر می‌رسد انقلابی نباشد، نکته‌ی امیدوارکننده این است که دروازه‌بان به طور فزاینده‌ای در بقیه تیم ادغام می‌شود. دگرگونی بعدی این خواهد بود که دروازه‌بان فقط یک بازیکن میانی دیگر باشد:

«من معتقدم که تکامل فوتبال زمانی رخ می‌دهد که دروازه‌بان در بازی تهاجمی درگیر شود. من معتقدم که ما این بازیکن را تکامل خواهیم داد. [...] من معتقدم که مربی که شجاعت توسعه‌ی این را داشته باشد، کسی خواهد بود که بهتر در فضاهای محدود حمله کند.» — پپ گواردیولا