در این نام شیلیایی، نام خانوادگی اول آلنده و نام خانوادگی دوم گوسنس است.
| سالوادور آلنده
|
| --- |
| آلنده در حال سخنرانی در سازمان ملل، حدود سال ۱۹۷۲
|
|  |
| بیست و هشتمین رئیس‌جمهور شیلی |
| در سمت |
۳ نوامبر ۱۹۷۰ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ |
| پیشین | ادواردو فری مونتالوا |
| جانشین | آگوستو پینوشه |
| پنجاه و ششمین رئیس مجلس سنای شیلی |
| در سمت |
۲۷ دسامبر ۱۹۶۶ – ۱۵ مه ۱۹۶۹ |
| پیشین | توماس ریس وینی‌ها |
| جانشین | توماس پابلو الورس |
| عضو مجلس سنا |
| در سمت |
۱۵ مه ۱۹۶۹ – ۳ نوامبر ۱۹۷۰ |
| پیشین | حوزه انتخاباتی تأسیس شد |
| جانشین | آدونیس سپولودا آکونیا |
| حوزه انتخاباتی | چیلوئه، آیسن و ماگالانس |
| در سمت |
۱۵ مه ۱۹۶۱ – ۱۵ مه ۱۹۶۹ |
| پیشین | کارلوس آلبرتو مارتینز |
| جانشین | هوگو بالستروس ریس |
| حوزه انتخاباتی | آکونکاگوا و والپارایسو |
| در سمت |
۱۵ مه ۱۹۵۳ – ۱۵ مه ۱۹۶۱ |
| پیشین | الیاس لافرت گاوینو |
| جانشین | رائول آمپوئرو دیاز |
| حوزه انتخاباتی | تاراپاکا و آنتوفاگاستا |
| در سمت |
۱۵ مه ۱۹۴۵ – ۱۵ مه ۱۹۵۳ |
| پیشین | لوئیس آمبروزیو کانچا |
| جانشین | آنیستتو رودریگز آرناس |
| حوزه انتخاباتی | والدیویا، اوسورنو، لانکویو، چیلوئه، آیسن و ماگالانس |
| دبیر حزب سوسیالیست شیلی |
| در سمت |
ژانویه ۱۹۴۳ – ژوئیه ۱۹۴۴ |
| پیشین | مارمادوک گرو |
| جانشین | برناردو ایبانهز |
| وزیر بهداشت و رفاه اجتماعی |
| در سمت |
۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹ – ۲ آوریل ۱۹۴۲ |
| رئیس‌جمهور | پدرو آگیره سردا |
| پیشین | میگل اتچبارنه ریول |
| جانشین | ادواردو اسکودرو فوراستال |
| عضو مجلس نمایندگان |
| در سمت |
۱۵ مه ۱۹۳۷ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹ |
| پیشین | هومبرتو کاسالی مونرال |
| جانشین | واسکو والدبنیتو گارسیا |
| حوزه انتخاباتی | کیلوتا و والپارایسو |
| جزئیات شخصی |
| متولد | سالوادور گی‌یرمو آلنده گوسنس
۲۶ ژوئن ۱۹۰۸
سانتیاگو، شیلی |
| درگذشت | ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ (۶۵ ساله)
سانتیاگو، شیلی |
| علت مرگ | خودکشی با شلیک گلوله |
| محل استراحت | گورستان عمومی سانتیاگو |
| حزب سیاسی | سوسیالیست |
| وابستگی‌های سیاسی دیگر | ائتلاف وحدت مردمی |
| همسر |
هورتنسیا بوسی

(ازدواج ۱۹۴۰)
|
| فرزندان | ۳، از جمله بیتریز و ایزابل |
| بستگان | خانواده آلنده |
| محل تحصیل | دانشگاه شیلی |
| شغل |

کارمند دولت
پزشک |
|
| امضا |  |
| وب‌سایت | بنیاد |
|  |

سالوادور گی‌یرمو آلنده گوسنس[الف] (۲۶ ژوئن ۱۹۰۸ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳) سیاستمدار سوسیالیست شیلیایی[۴][۵] بود که از سال ۱۹۷۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳[۶] به عنوان بیست و هشتمین رئیس‌جمهور شیلی خدمت کرد. به عنوان یک سوسیالیست دموکراتیک متعهد به دموکراسی[۷][۸]، او به عنوان اولین مارکسیست توصیف شده است که در یک دموکراسی لیبرال در آمریکای لاتین به ریاست جمهوری انتخاب شد.[۹][۱۰][۱۱]
مشارکت آلنده در سیاست شیلی به مدت تقریباً چهل سال ادامه داشت، در طول این مدت مناصب مختلفی از جمله سناتور، نماینده مجلس و وزیر کابینه را بر عهده داشت. به عنوان یک عضو مادام‌العمر متعهد به حزب سوسیالیست شیلی، که در تأسیس آن نقش فعالی داشت، در انتخابات سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۴ ناموفق بود. در سال ۱۹۷۰، او به عنوان نامزد ائتلاف وحدت مردمی در یک رقابت نزدیک سه جانبه به ریاست جمهوری رسید. او در دور دوم توسط کنگره انتخاب شد، زیرا هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورده بود. در دوران ریاست جمهوری، آلنده سیاستی را دنبال کرد که آن را "راه شیلیایی به سوسیالیسم" نامید. دولت ائتلافی به هیچ وجه یکدست نبود. آلنده گفت که او به دموکراسی متعهد است و نماینده جناح میانه‌رو حزب سوسیالیست است، در حالی که جناح رادیکال به دنبال مسیری رادیکال‌تر بود. در عوض، حزب کمونیست شیلی رویکردی تدریجی و محتاطانه را ترجیح می‌داد که به دنبال همکاری با دموکرات‌های مسیحی بود[۷] که برای حزب کمونیست ایتالیا و مصالحه تاریخی تأثیرگذار بود.[۱۲]
به عنوان رئیس‌جمهور، آلنده به دنبال ملی کردن صنایع بزرگ، گسترش آموزش و بهبود استانداردهای زندگی طبقه کارگر بود. او با احزاب راست‌گرا که کنترل کنگره را در دست داشتند و با قوه قضائیه درگیر شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، ارتش برای سرنگونی آلنده در یک کودتای نظامی که توسط سیا حمایت می‌شد، وارد عمل شد، که در ابتدا این اتهامات را رد کرد.[۱۳][۱۴] در سال ۲۰۰۰، سیا نقش خود در ربودن ژنرال رنه اشنایدر در سال ۱۹۷۰ را که از استفاده از ارتش برای جلوگیری از آغاز به کار آلنده خودداری کرده بود، اعتراف کرد.[۱۵][۱۶] اسناد طبقه‌بندی شده منتشر شده در سال ۲۰۲۳ نشان داد که رئیس‌جمهور ایالات متحده، ریچارد نیکسون، مشاور امنیت ملی او، هنری کیسینجر و دولت ایالات متحده، که آلنده را به عنوان یک کمونیست خطرناک برچسب زده بود[۸]، از طرح‌های ارتش برای سرنگونی دولت منتخب دموکراتیک آلنده در روزهای منتهی به کودتای نظامی آگاه بودند.[۱۷]
در حالی که نیروهای نظامی کاخ لا موندا را محاصره کرده بودند، آلنده آخرین سخنرانی خود را ایراد کرد و قول داد استعفا ندهد.[۱۸] بعداً در همان روز، آلنده در دفتر خود خودکشی کرد[۱۹][۲۰][۲۱]؛ شرایط دقیق مرگ او هنوز مورد مناقشه است.[۲۲][ب] پس از مرگ آلنده، ژنرال آگوستو پینوشه از بازگرداندن قدرت به یک دولت غیرنظامی خودداری کرد و شیلی توسط هیئت حاکمه اداره شد که به پایان بیش از چهار دهه حکومت بی‌وقفه دموکراتیک، دوره‌ای که به عنوان جمهوری ریاستی شناخته می‌شود، منجر شد. هیئت حاکمه نظامی که قدرت را به دست گرفت، کنگره را منحل کرد، قانون اساسی سال ۱۹۲۵ را به حالت تعلیق درآورد و برنامه‌ای برای آزار و اذیت مخالفان فرضی را آغاز کرد که در آن حداقل ۳۰۹۵ غیرنظامی ناپدید یا کشته شدند.[۲۴] دیکتاتوری نظامی پینوشه تنها پس از رفراندوم قانون اساسی موفقیت‌آمیز سال ۱۹۸۹ که به انتقال صلح‌آمیز شیلی به دموکراسی منجر شد، به پایان رسید.
اوایل زندگی[ویرایش]

سالوادور آلنده کاسترو و لورا گوسنس اوریبه، والدین سالوادور آلنده
سالوادور آلنده در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۸[۲۵] در سانتیاگو[۲۶][۲۷] متولد شد. او پسر سالوادور آلنده کاسترو و لورا گوسنس اوریبه بود. خانواده آلنده به طبقه متوسط بالای شیلی تعلق داشتند و سنت طولانی مشارکت سیاسی در علل مترقی و لیبرال داشتند. پدربزرگ او یک پزشک برجسته و یک اصلاح‌طلب اجتماعی بود که یکی از اولین مدارس غیرمذهبی در شیلی را تأسیس کرد.[۲۸] سالوادور آلنده اصالتاً باسک[۲۹] و بلژیکی[۳۰][۳۱][۳۲] بود. در سال ۱۹۰۹ او با خانواده‌اش به شهر تاکنا (که در آن زمان تحت اداره شیلی بود) نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۱۶ در آنجا زندگی کرد، زیرا در آن سال به کشورش در شهر ایکی‌که باز می‌گشت. در سال ۱۹۱۸ در موسسه ملی سانتیاگو تحصیل کرد و در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ در Liceo de Valdivia تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۲ وارد مدرسه ادواردو د لا بارا در سن ۱۶ سالگی شد و تا سال ۱۹۲۴ در آنجا تحصیل کرد.[۳۳]
در نوجوانی، تأثیر اصلی فکری و سیاسی او کفاش، خوان د مارچی، یک آنارشیست ایتالیایی‌تبار[۲۸] بود، در سال ۱۹۲۵ در رژیمن سواره‌نظام تاکنا خدمت سربازی خود را گذراند.[۳۳] آلنده یک ورزشکار با استعداد در جوانی بود و عضو باشگاه ورزشی اورتون د وی‌نا دل مار (به نام باشگاه فوتبال انگلیسی معروف با همین نام) بود.[۳۴] در سال ۱۹۲۶ در سن ۱۸ سالگی در دانشگاه شیلی در سانتیاگو به تحصیل پزشکی پرداخت و در سال ۱۹۲۷ به عنوان رئیس مرکز دانشجویی انتخاب شد. در سال ۱۹۲۸ وارد لژ بزرگ شیلی شد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان معاون فدراسیون دانشجویان دانشگاه شیلی (FECH) انتخاب شد. در سال ۱۹۳۰، او به عنوان نماینده دانشجویان دانشکده پزشکی انتخاب شد.[۳۳]
در طول تحصیل در دانشکده پزشکی، آلنده تحت تأثیر پروفسور ماکس وستنهوفر، یک آسیب‌شناس آلمانی بود که بر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده بیماری و پزشکی اجتماعی تأکید داشت.[۳۵][۳۶] در سال ۱۹۳۱ به دلیل فعالیت‌های سیاسی به شمال تبعید شد و از دانشگاه اخراج شد. با این حال، در همان سال، سال ششم تحصیل در پزشکی خود را از سر گرفت و در سن ۲۳ سالگی فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۳۲ به عنوان پزشک و آسیب‌شنات در سردخانه بیمارستان ون بورن به کار خود ادامه داد. او به عنوان رهبر اتحادیه پزشکان والپارایسو انتخاب شد و به عنوان دبیر منطقه‌ای اول در والپارایسو خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵، در سن ۲۷ سالگی، برای بار دوم به شهر کالدر به تبعید رفت و در سال ۱۹۳۶ در جبهه مردمی در والپارایسو زندانی شد. در سال ۱۹۳۷ به عنوان نماینده والپارایسو و آکونکاگوا انتخاب شد و در سال ۱۹۳۸ به عنوان معاون دبیرکل حزب سوسیالیست شیلی خدمت کرد.[۳۳]
در سال ۱۹۳۳ آلنده با مارمادوک گرو و دیگران بخشی از حزب سوسیالیست شیلی را در والپارایسو تأسیس کرد[۲۸] و به عنوان رئیس آن انتخاب شد. او با هورتنسیا بوسی ازدواج کرد و از او سه دختر داشت. او یک فراماسون بود، عضو لژ پیشرفت شماره ۴ در والپارایسو.[۳۷] در سال ۱۹۳۳، پایان‌نامه دکتری خود با عنوان بهداشت روانی و جرم و جنایت را منتشر کرد که در آن به پیشنهادات چزاره لمبروزو انتقاد کرد.[۳۸]
مشارکت سیاسی تا سال ۱۹۷۰[ویرایش]

آلنده در کمپین ریاست جمهوری ۱۹۵۸ با قطاری با چهره آلنده به نام "قطار پیروزی"
در سال ۱۹۳۸، آلنده مسئولیت کمپین انتخاباتی جبهه مردمی به رهبری پدرو آگیره سردا را بر عهده داشت.[۲۸] شعار جبهه مردمی "نان، سقف و کار" بود.[۲۸] پس از پیروزی انتخاباتی، او به عنوان وزیر بهداشت در دولت مترقی جبهه مردمی که توسط رادیکال‌ها اداره می‌شد، منصوب شد.[۲۸] در حالی که در این سمت خدمت می‌کرد، آلنده مسئول تصویب طیف وسیعی از اصلاحات اجتماعی مترقی از جمله قوانین ایمنی که از کارگران در کارخانه‌ها محافظت می‌کرد، افزایش بازنشستگی برای بیوه‌ها، مراقبت‌های دوران بارداری و برنامه‌های ناهار رایگان برای دانش‌آموزان مدارس بود.[۳۹]
با ورود به دولت، آلنده از سمت خود در مجلس نمایندگان والپارایسو که در سال ۱۹۳۷ به دست آورده بود، کناره‌گیری کرد. در آن زمان، او کتاب "واقعیت پزشکی اجتماعی شیلی" را نوشت. پس از مرگ رئیس‌جمهور آگیره سردا در سال ۱۹۴۱، او دوباره به عنوان نماینده انتخاب شد در حالی که جبهه مردمی به ائتلاف دموکراتیک تغییر نام داد.
در سال ۱۹۴۵، آلنده به عنوان سناتور از استان‌های والدیویا، اوسورنو، لانکویو، چیلوئه، آیسن و ماگالانس انتخاب شد؛ سپس برای تاراپاکا و آنتوفاگاستا در سال ۱۹۵۳؛ برای آکونکاگوا و والپارایسو در سال ۱۹۶۱؛ و دوباره برای چیلوئه، آیسن و ماگالانس در سال ۱۹۶۹. او در سال ۱۹۶۶ به عنوان رئیس مجلس سنای شیلی انتخاب شد. در دهه 1950 آلنده لایحه‌ای را ارائه کرد که خدمات بهداشت ملی شیلی را تأسیس کرد، اولین برنامه در آمریکایی که مراقبت‌های بهداشتی جهانی را تضمین می‌کرد.[۴۱]
سه بار ناموفق در انتخابات ریاست جمهوری (در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۴) باعث شد آلنده شوخی کند که سنگ قبر او این خواهد بود: "در اینجا دراز کشیده است رئیس‌جمهور بعدی شیلی." در سال ۱۹۵۲، به عنوان نامزد جبهه اقدام مردمی (FRAP)، تنها ۵.۴ درصد آرا را به دست آورد، تا حدی به دلیل شکاف در صفوف سوسیالیست‌ها در مورد حمایت از کارلوس ایبانهز. در سال ۱۹۵۸، دوباره به عنوان نامزد FRAP، ۲۸.۵ درصد آرا را به دست آورد. این بار، شکست او به دلیل از دست دادن آرا به آنتونیو زامورانو، یک پوپولیست، نسبت داده شد.[۴۲] این توضیح توسط تحقیقات مدرن مورد تردید قرار گرفته است که نشان می‌دهد آرا زامورانو از سراسر طیف سیاسی به دست آمده است.[۴۲]
در سال ۱۹۷۰، او به عنوان نامزد ائتلاف وحدت مردمی در یک رقابت نزدیک سه جانبه به ریاست جمهوری رسید. در ۴ سپتامبر ۱۹۷۰، او با کسب ۳۶.۶۱ درصد آرا در مقابل ۳۵.۲۷ درصد خورخه الساندری، رئیس‌جمهور سابق، و ۲۷.۸ درصد برای یک نامزد سوم (رادومیرو تومیک) از حزب دموکرات مسیحی (PDC) به پیروزی رسید. طبق قانون اساسی شیلی در آن زمان، اگر هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورد، کنگره یکی از دو نامزدی را که بیشترین آرا را به دست آورده بودند، به عنوان برنده انتخاب می‌کرد. سنت بر این بود که کنگره به نامزدی که صرف نظر از حاشیه، بیشترین آرا را به دست آورده بود، رأی دهد. خورخه الساندری رئیس‌جمهور سابق در سال ۱۹۵۸ با کسب ۳۱.۵۶ درصد آرا در مقابل ۲۸.۸۵ درصد آلنده انتخاب شده بود.[۴۸]
یک ماه پس از انتخابات، در ۲۰ اکتبر، در حالی که سنا هنوز در حال تصمیم‌گیری بود و مذاکرات فعال بین دموکرات‌های مسیحی و وحدت مردمی در جریان بود، ژنرال رنه اشنایدر، فرمانده ارتش شیلی، در برابر یک تلاش برای ربودن توسط گروهی به رهبری ژنرال روبرتو ویاکس مقاومت کرد. پس از بستری شدن، در ۲۳ اکتبر بر اثر جراحات خود درگذشت.[۴۹] اشنایدر مدافع دکترین "قانون اساسی" بود که نقش ارتش را منحصراً حرفه‌ای و مأموریت آن را محافظت از حاکمیت کشور و عدم مداخله در سیاست می‌دانست.[۵۰]
مرگ ژنرال اشنایدر به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت و برای مدتی، مخالفت نظامی با آلنده را پایان داد[۵۱] که کنگره در نهایت در ۲۴ اکتبر او را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد. در ۲۶ اکتبر، رئیس‌جمهور ادواردو فری مونتالوا ژنرال کارلوس پراتس را به عنوان فرمانده ارتش برای جایگزینی رنه اشنایدر منصوب کرد.[۵۲] آلنده در ۳ نوامبر ۱۹۷۰ پس از امضای منشور تضمینات قانون اساسی که توسط دموکرات‌های مسیحی در ازای حمایت آنها در کنگره پیشنهاد شده بود، به ریاست جمهوری رسید. در یک مصاحبه گسترده با رژی دبری در سال ۱۹۷۲، آلنده دلایل خود را برای توافق بر سر تضمینات توضیح داد.[۵۳] برخی از منتقدان[چه کسی؟] تفسیر کرده‌اند که پاسخ‌های آلنده اعتراف به این بود که امضای منشور صرفاً یک حرکت تاکتیکی بود.[۵۴]
ریاست جمهوری[ویرایش]

آلنده در سال ۱۹۷۰
در سخنرانی خود در برابر قوه مقننه شیلی پس از انتخابش، آلنده قصد خود را برای حرکت شیلی از سرمایه‌داری به سوسیالیسم ابراز کرد:

ما به سوی سوسیالیسم حرکت می‌کنیم، نه از روی علاقه آکادمیک به یک سیستم دکترین، بلکه تشویق شده از قدرت مردممان که می‌دانند این یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است اگر بخواهیم بر عقب‌ماندگی غلبه کنیم و احساس کنیم که یک رژیم سوسیالیستی تنها راه برای ملت‌های مدرن است که بخواهند به طور منطقی در آزادی، استقلال و کرامت بسازند. ما به سوی سوسیالیسم حرکت می‌کنیم زیرا مردم با رأی خود سرمایه‌داری را به عنوان سیستمی که منجر به یک جامعه به شدت نابرابر، جامعه‌ای مخدوش از بی‌عدالتی اجتماعی و تحقیر بنیان‌های همبستگی انسانی شده است، رد کرده‌اند. ما به سوی سوسیالیسم حرکت می‌کنیم زیرا این خواست مردم است.

پس از به دست گرفتن ریاست جمهوری، آلنده شروع به اجرای برنامه سوسیالیستی خود به نام "راه شیلیایی به سوسیالیسم" کرد. این شامل ملی کردن صنایع بزرگ (به ویژه معدن و بانکداری مس) و مدیریت دولتی سیستم بهداشت، سیستم آموزشی (با کمک یک مربی آمریکایی، جین ای. هابسون-گونزالز از کوکومو، ایندیانا)، برنامه‌ای برای توزیع رایگان شیر برای کودکان در مدارس و محله‌های زاغه‌نشین شیلی و گسترش تصرف و توزیع زمین که قبلاً توسط جانشینش ادواردو فری مونتالوا آغاز شده بود[۵۶] بود. او همچنین قصد داشت استانداردهای زندگی طبقه کارگر را بهبود بخشد[۵۷]؛ یک عنصر کلیدی ارائه اشتغال، چه در بنگاه‌های ملی شده جدید و چه در پروژه‌های کاری عمومی بود.[۵۷]
در نوامبر ۱۹۷۰، ۳۰۰۰ بورسیه به کودکان مپوچه اختصاص یافت تا تلاش شود اقلیت بومی در سیستم آموزشی ادغام شود، پرداخت بازنشستگی و کمک‌های مالی از سر گرفته شد، یک برنامه اضطراری برای ساخت ۱۲۰ هزار واحد مسکونی راه‌اندازی شد، تمام کارگران پاره‌وقت حق برخورداری از مزایای تأمین اجتماعی را به دست آوردند، افزایش قیمت برق لغو شد و روابط دیپلماتیک با کوبا احیا شد و زندانیان سیاسی مورد عفو قرار گرفتند. در دسامبر ۱۹۷۰، قیمت نان ثابت شد، بیش از ۵۵۰۰۰ داوطلب به جنوب کشور فرستاده شدند تا مهارت خواندن و نوشتن را به مردم آموزش دهند و مراقبت‌های پزشکی ارائه دهند و یک کمیسیون مرکزی برای نظارت بر یک طرح پرداخت سه جانبه ایجاد شد که در آن به دولت، کارمندان و کارفرمایان وزن مساوی داده می‌شد و یک توافقنامه پروتکل با مرکز کارگران متحد امضا شد که به کارگران حق نمایندگی در هیئت مدیره وزارت برنامه‌ریزی اجتماعی را می‌داد. در بودجه اول دولت (ارائه شده به کنگره شیلی در نوامبر ۱۹۷۰)، حداقل سطح درآمد مشمول مالیات افزایش یافت و ۳۵ درصد از کسانی که در سال قبل درآمد مشمول مالیات داشتند، از لیست مالیاتی حذف شدند. همچنین، معافیت از مالیات سرمایه گسترش یافت که به ۳۳۰ هزار صاحب کسب‌وکار کوچک سود می‌رساند. افزایش‌هایی که فری به نیروهای مسلح وعده داده بود نیز به طور کامل پرداخت شد.[۶۵]
حداقل دستمزد واقعی و تورم[ویرایش]
نرخ تورم از ۳۶.۱ درصد در سال ۱۹۷۰ به ۲۲.۱ درصد در سال ۱۹۷۱ کاهش یافت، در حالی که متوسط دستمزد واقعی در سال ۱۹۷۱ به میزان ۲۲.۳ درصد افزایش یافت.[د][۶۶] حداقل دستمزد واقعی برای کارگران یقه آبی در سه ماهه اول سال ۱۹۷۱ به میزان ۵۶ درصد افزایش یافت، در حالی که دستمزد واقعی برای کارگران یقه سفید به میزان ۸ تا ۱۰ درصد افزایش یافت، که شکاف نسبت بین حداقل دستمزد کارگران یقه آبی و یقه سفید را از ۴۹ درصد (۱۹۷۰) به ۳۵ درصد (۱۹۷۱) کاهش داد. هزینه‌های دولت مرکزی به میزان ۳۶ درصد به صورت واقعی افزایش یافت و سهم هزینه‌های دولتی در تولید ناخالص داخلی از ۲۱ درصد (۱۹۷۰) به ۲۷ درصد (۱۹۷۱) رسید و به عنوان بخشی از این گسترش، دولت در ساخت مسکن سرمایه‌گذاری عظیمی انجام داد و ۷۶۰۰۰ خانه در سال ۱۹۷۱ در مقابل ۲۴۰۰۰ خانه در سال ۱۹۷۰ ساخته شد.[۶۶] در طول یک برنامه اضطراری در سال ۱۹۷۱، بیش از ۸۹۰۰۰ خانه ساخته شد و در طول سه سال ریاست جمهوری آلنده به طور متوسط ۵۲۰۰۰ خانه در سال ساخته شد.[۶۷] اگرچه افزایش تورم در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳ بخشی از افزایش اولیه دستمزدها را از بین برد، اما به طور متوسط در طول دوره ۱۹۷۱-۱۹۷۳ همچنان افزایش یافت.[۶۸] علاوه بر این، دولت آلنده تورم را تا ۱۴ درصد در نه ماه اول سال ۱۹۷۱ کاهش داد.[۶۹]
آلنده در سال ۱۹۷۱ افزایش دستمزدها را برای کارگران یقه آبی به میزان ۳۷ تا ۴۱ درصد و برای کارگران یقه سفید به میزان ۸ تا ۱۰ درصد به صورت واقعی انجام داد. آموزش، غذا و مسکن گسترش یافت و برنامه‌های دولتی برای توزیع رایگان غذا به شهروندان نیازمند اجرا شد[۷۰] و در مناطق روستایی، شوراهای دهقانی برای بسیج کارگران کشاورزی و صاحبان کوچک زمین ایجاد شد. دستمزدها و حقوق کارگران از ۵۱.۶ درصد (میانگین سالانه بین سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۷۰) به ۶۵ درصد افزایش یافت و مصرف خانوار به میزان ۱۲.۹ درصد در سال ۱۹۷۱ افزایش یافت.[۷۱] علاوه بر این، دولت آلنده با تثبیت قیمت‌ها و ایجاد شبکه‌ای از توزیع از طریق آژانس‌های مختلف (از جمله کمیته‌های محلی عرضه و قیمت) به دنبال کنترل قیمت‌ها بود.[۷۱]
اصلاحات کشاورزی و سوادآموزی[ویرایش]
وزیر کشاورزی جدید، ژاک شونچول، قول داد که تمام املاک بزرگتر از ۸۰ هکتار "اساسی" (حدود ۲۰۰ هکتار) را مصادره کند. این قول عملی شد و تا پایان سال ۱۹۷۲ هیچ مزرعه‌ای در شیلی از این حد فراتر نمی‌رفت.[۷۲] با اصلاحات کشاورزی، ۳۴۷۹ ملک مصادره شد که به همراه ۱,۴۰۸ ملکی که تحت دولت فری گنجانده شده بود، حدود ۴۰ درصد از کل زمین‌های کشاورزی کشور را تشکیل می‌داد.[۶۵]
دولت آلنده یک کمپین برای مبارزه با بی‌سوادی راه‌اندازی کرد، در حالی که برنامه‌های آموزش بزرگسالان گسترش یافت و فرصت‌های آموزشی برای کارگران افزایش یافت. دولت آلنده تشویق کرد تا پزشکان بیشتری برای تمرین در مناطق روستایی و شهری کم‌درآمد شروع به کار کنند و بیمارستان‌ها، کلینیک‌های زایمان و به ویژه مراکز بهداشتی محلی بیشتری ساخت که ساعات کاری طولانی‌تری داشتند تا به جمعیت کم‌درآمد خدمات ارائه دهند. شوراهای بیمارستان و شوراهای بهداشتی محلی در مراکز بهداشتی محلی به عنوان وسیله‌ای برای دموکراتیزه کردن مدیریت سیاست‌های بهداشتی ایجاد شدند. این شوراها به کارمندان دولت مرکزی، مقامات محلی، کارکنان خدمات بهداشتی و فعالان جامعه حق بررسی تصمیمات بودجه را می‌دادند.[۷۳]
دولت آلنده تلاش کرد تا هنر را در دسترس توده‌های مردم شیلی قرار دهد و با تأمین مالی تعدادی از تلاش‌های فرهنگی، این کار را انجام داد. با ۱۸ ساله شدن و بی‌سواد شدن افراد، مشارکت گسترده در تصمیم‌گیری تشویق شد و ساختارهای سلسله مراتبی سنتی با برابری سوسیالیستی به چالش کشیده شدند. دولت آلنده همچنین به دنبال تحول فرهنگ عامه شیلی از طریق تغییرات رسمی در برنامه درسی مدارس و از طریق ابتکارات فرهنگی گسترده‌تر مانند جشنواره‌های موسیقی دولتی و سفرهای نوازندگان فولکلور و نوئوا کانسون شیلی بود.[۷۴] در سال ۱۹۷۱، خرید یک ناشر خصوصی توسط دولت منجر به ایجاد Editorial Quimantu شد که به مرکز فعالیت‌های فرهنگی دولت آلنده تبدیل شد. در طول دو سال، ۱۲ میلیون نسخه کتاب، مجله و سند (۸ میلیون نسخه کتاب) منتشر شد که در زمینه تحلیل اجتماعی تخصص داشت. نسخه‌های ارزان قیمت از آثار ادبی بزرگ به صورت هفتگی منتشر می‌شد و در بیشتر موارد در عرض یک روز به فروش می‌رسید. فرهنگ برای اولین بار در دسترس توده‌ها قرار گرفت و مردم با اشتیاق به آن پاسخ دادند.[۶۵]
بهبود شرایط اجتماعی و اقتصادی زنان، دبیرخانه زنان در سال ۱۹۷۱ ایجاد شد که به مسائلی مانند لباسشویی عمومی، برنامه‌های غذایی عمومی، مراکز مراقبت از کودکان و مراقبت‌های بهداشتی زنان (به ویژه مراقبت‌های دوران بارداری) رسیدگی می‌کرد.[۷۵] مدت زمان مرخصی زایمان از ۶ به ۱۲ هفته افزایش یافت[۷۶] و دولت آلنده با گسترش بورسیه‌ها و یارانه‌ها، سیستم آموزشی را برای فقیرترین شیلیایی‌ها دموکراتیک‌تر کرد.[۷۷] یک "دموکراتیزه کردن" آموزش عالی انجام شد که دسترسی به دانشگاه‌ها را برای همه آسان‌تر کرد و ثبت‌نام در دانشگاه‌ها ۸۹ درصد افزایش یافت.[۷۸] ثبت‌نام در آموزش نیز به سطوح بی‌سابقه‌ای رسید و ۳.۶ میلیون جوان ثبت‌نام کردند و بیش از ۸ میلیون کتاب درسی در بین ۲.۶ میلیون دانش‌آموز در آموزش ابتدایی توزیع شد. یک برنامه ساخت مسکن بی‌سابقه با ساخت سالانه ۵۲۰۰۰ خانه در طول ریاست جمهوری آلنده اجرا شد.[۶۷]
[ویرایش]
هزینه‌های اجتماعی به طور چشمگیری افزایش یافت، به ویژه برای مسکن، آموزش و بهداشت، و تلاش‌های عمده‌ای برای توزیع مجدد ثروت به فقیرترین شیلیایی‌ها انجام شد. در نتیجه ابتکارات جدید در زمینه تغذیه و بهداشت، همراه با افزایش دستمزدها، بسیاری از فقیرترین شیلیایی‌ها توانستند بهتر از همیشه غذا بخورند و لباس بپوشند. دسترسی عمومی به سیستم تأمین اجتماعی افزایش یافت و مزایای دولتی مانند کمک‌های خانوادگی افزایش یافت. برنامه‌های دولتی غذاهای رایگان را در اختیار شهروندان نیازمند قرار می‌دادند[۷۹] و در مناطق روستایی، شوراهای دهقانی برای بسیج کارگران کشاورزی و صاحبان کوچک زمین ایجاد شدند. در بودجه اول دولت، حداقل سطح درآمد مشمول مالیات افزایش یافت و ۳۵ درصد از کسانی که در سال قبل درآمد مشمول مالیات داشتند، از لیست مالیاتی حذف شدند. همچنین، معافیت از مالیات سرمایه گسترش یافت که به ۳۳۰ هزار صاحب کسب‌وکار کوچک سود می‌رساند. افزایش‌هایی که فری به نیروهای مسلح وعده داده بود نیز به طور کامل پرداخت شد.[۶۵]
حداقل دستمزدها و دستمزدهای واقعی در طول ریاست جمهوری آلنده افزایش یافت، اما تورم نیز افزایش یافت. با این حال، دستمزدها به طور متوسط در طول دوره ۱۹۷۱-۱۹۷۳ به صورت واقعی افزایش یافتند.[۶۸]
آلنده در سال ۱۹۷۰ حداقل دستمزدها را برای کارگران یقه آبی به میزان ۳۷ تا ۴۱ درصد و برای کارگران یقه سفید به میزان ۸ تا ۱۰ درصد به صورت واقعی افزایش داد. برنامه‌های غذایی رایگان برای دانش‌آموزان و زنان باردار و شیرده اجرا شد و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی بهبود یافت.
دولت آلنده به دنبال ملی کردن صنایع بزرگ، گسترش آموزش و بهبود استانداردهای زندگی طبقه کارگر بود. او با احزاب راست‌گرا که کنترل کنگره را در دست داشتند و با قوه قضائیه درگیر شد.
در سال ۱۹۷۱، دولت آلنده پروژه سایبرسین را آغاز کرد، یک سیستم پشتیبانی از تصمیم‌گیری توزیع‌شده برای برنامه‌ریزی اقتصادی متمرکز که توسط متخصص سایبرنتیک بریتانیایی، استافورد بیر، طراحی شده بود.
در سال ۱۹۷۲، نرخ تورم به ۱۴۰ درصد رسید.
در سال ۱۹۷۳، یک اعتصاب سراسری توسط رانندگان کامیون و سایر گروه‌ها سازماندهی شد.
در ۲۲ اوت ۱۹۷۳، مجلس نمایندگان قطعنامه‌ای را تصویب کرد که دولت آلنده را به نقض قانون اساسی متهم کرد.
در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، ارتش شیلی در یک کودتای نظامی به رهبری آگوستو پینوشه، آلنده را سرنگون کرد.
آلنده در دفتر خود خودکشی کرد.
پس از مرگ آلنده، پینوشه قدرت را به دست گرفت و یک دیکتاتوری نظامی را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۹۰ به طول انجامید.
در سال ۲۰۰۳، سیا نقش خود در کودتا را اعتراف کرد.
در سال ۲۰۱۱، بقایای آلنده نبش قبر شد و یک تیم پزشکی بین‌المللی به این نتیجه رسید که او خودکشی کرده است.
آلنده به عنوان یک شخصیت مهم در تاریخ شیلی و یک نماد سوسیالیسم در آمریکای لاتین شناخته می‌شود.


وقت برای تلف کردن نیست—چالش‌های اخلاقی ناشی از CRISPR: CRISPR/Cas، به عنوان یک فناوری کارآمد، ساده و ارزان برای ویرایش ژنوم هر ارگانیسمی، مسائل اخلاقی و نظارتی فراتر از استفاده برای دستکاری سلول‌های زایشی انسان را به وجود می‌آورد.
واژه "CRISPR" به تازگی توجه زیادی را به دلیل بحث بین دانشمندان در مورد امکان تغییر ژنتیکی خط زایشی انسان و پیامدهای اخلاقی آن به خود جلب کرده است. با این حال، CRISPR فقط یک روش برای ویرایش ژنوم سلول‌های جنینی نیست، همانطور که بحث عمومی ممکن است نشان دهد؛ بلکه ابزاری قدرتمند، کارآمد و قابل اعتماد برای ویرایش ژن‌ها در هر ارگانیسمی است و توجه و استفاده قابل توجهی را در بین زیست‌شناسان برای اهداف مختلف به خود جلب کرده است. بنابراین، علاوه بر بحث در مورد ویرایش خط زایشی انسان، CRISPR بسیاری از مسائل اخلاقی دیگر را نیز ایجاد یا احیا می‌کند، که همه آن‌ها فقط مربوط به انسان نیستند، بلکه شامل گونه‌های دیگر و محیط زیست نیز می‌شوند.

… CRISPR بسیاری از مسائل اخلاقی دیگر را ایجاد یا احیا می‌کند، که همه آن‌ها فقط مربوط به انسان نیستند، بلکه شامل گونه‌های دیگر و محیط زیست نیز می‌شوند.

CRISPRها توالی‌های کوتاهی از DNA با توالی‌های اسپیسر منحصربه‌فرد هستند که همراه با پروتئین‌های مرتبط با CRISPR (Cas) یک سیستم ایمنی تطبیقی در بسیاری از باکتری‌ها و آرکیا در برابر باکتریوفاژهای مهاجم تشکیل می‌دهند. با استفاده از مولکول‌های RNA کوتاه به عنوان الگو، Cas برش‌های بسیار خاصی را در مولکول‌های DNA ایجاد می‌کند که می‌توان از آن برای وارد کردن ژن‌ها یا اصلاح دقیق توالی نوکلئوتیدی در محل برش استفاده کرد. CRISPRها برای اولین بار در دهه 1980 شناسایی شدند، اما تنها در چند سال اخیر است که دانشمندان به پتانسیل آن‌ها برای ویرایش ژنوم هر ارگانیسمی، از میکروارگانیسم‌ها تا گیاهان و سلول‌های انسانی و، به طور بحث‌برانگیز، جنین‌های انسانی پی بردند. سیستم CRISPR/Cas یک فناوری پیشگام به این معنا نیست که ویرایش ژنوم را امکان‌پذیر می‌کند؛ زیست‌شناسان برای مدتی از نوکلئازهای فعال‌کننده رونویسی شبیه به اثرگذار (TALENs) و نوکلئازهای انگشتی روی (ZFNs) برای ویرایش ژنوم استفاده کرده‌اند. با این حال، این فناوری‌ها گران، از نظر فنی چالش‌برانگیز و زمان‌بر هستند، زیرا به مهندسی پروتئین برای هدف قرار دادن توالی‌های DNA خاص نیاز دارند. در مقابل، CRISPR/Cas توالی هدف خود را از طریق مولکول‌های RNA راهنما که می‌توان به راحتی و با هزینه کم سنتز کرد، تشخیص می‌دهد. یک آزمایشگاه استاندارد زیست‌شناسی مولکولی اکنون می‌تواند ژن‌ها یا کل ژنوم‌های بسیاری از ارگانیسم‌ها را ویرایش کند، زیرا CRISPR/Cas به دانش پیچیده یا تجهیزات گران‌قیمت نیاز ندارد.
این امر، بحث اخلاقی در مورد تغییر خط زایشی انسان را دوباره شعله‌ور کرده است. با وجود صحبت در مورد "بچه‌های طراح"، CRISPR/Cas امکانات جدیدی را برای مصون کردن انسان‌ها در برابر طیف وسیعی از بیماری‌ها یا ترمیم نقص‌های ژنتیکی کشنده در یک جنین انسانی ارائه می‌دهد. محققان برجسته بنابراین خواستار توقف داوطلبانه اصلاح ژنوم خط زایشی در انسان تا زمانی شده‌اند که دانشمندان و اخلاق‌دانان به طور مشترک پیامدهای آن را تجزیه و تحلیل کنند. این بحث به دو طرف در یک بن‌بست "برو/نه برو" خلاصه می‌شود. یک گروه اصرار دارد که تحقیقات در مورد ویرایش خط زایشی انسان باید پیشرفت کند تا از مزایای علمی و بالینی بهره‌مند شود، در حالی که گروه دیگر استدلال می‌کند که ویرایش خط زایشی انسان بیش از حد ناامن است یا یک خط اخلاقی غیرقابل نقض را زیر پا می‌گذارد.

… خطر این وجود دارد که مقرون به صرفه بودن و کارایی CRISPR بر نگرانی‌های دیرینه و معتبر در مورد تولید و انتشار [… ] GMOها غلبه کند.

با این حال، فراتر از استفاده یا عدم استفاده از CRISPR برای ویرایش سلول‌های زایشی و جنین‌های انسان، نگرانی‌های اخلاقی فوری‌تری وجود دارد که باید به آن‌ها رسیدگی شود. CRISPR در حال حاضر برای اصلاح حشرات، حیوانات، گیاهان و میکروارگانیسم‌ها و تولید داروهای انسانی استفاده می‌شود. از آنجایی که این کار سال‌ها یا حتی دهه‌هاست که در حال انجام است، فناوری CRISPR ممکن است مشکلات اخلاقی جدیدی را در این زمینه‌ها ایجاد نکند. با این حال، خطر این وجود دارد که مقرون به صرفه بودن و کارایی CRISPR بر نگرانی‌های دیرینه و معتبر در مورد تولید و انتشار ارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی (GMOها) غلبه کند. شناسایی اخیر یک سیستم CRISPR نوع 2 جدید از Francisella novicida نشان می‌دهد که جعبه ابزار فناوری‌های ویرایش ژنوم به طور مداوم در حال گسترش است. در نتیجه، نیاز فوری به مقررات موثر و جهانی وجود دارد که آزمایش و انتشار GMOها را در محیط زیست کنترل کند.
مقررات ملی و بین‌المللی فعلی راهنمایی و نظارت کافی برای این کاربردها ارائه نمی‌دهند. به همین دلیل، آن‌ها اعتماد عمومی به ایمنی ارگانیسم‌های ویرایش‌شده با CRISPR یا سازمان‌های نظارتی مسئول نظارت بر آن‌ها را تقویت نمی‌کنند. نگرانی این است که سوءتفاهم و بی‌اعتمادی عمومی به GMOها مانع پیشرفت علمی و کاربردهای معتبر CRISPR شود. تفکر در مورد و درست کردن مقررات و اخلاق پژوهشی برای این کاربردهای CRISPR ممکن است به ایجاد یک چارچوب اخلاقی برای ویرایش خط زایشی انسان نیز کمک کند.
در ایالات متحده، تنظیم حیوانات و حشرات اصلاح‌شده ژنتیکی توسط تعدادی از سازمان‌های نظارتی انجام می‌شود که چارچوب هماهنگ برای تنظیم بیوتکنولوژی را تشکیل می‌دهند، که در سال 1986 برای تسهیل تنظیم بین‌سازمانی بیوتکنولوژی ایجاد شد. دامنه و رویکرد نظارتی آن از سال 1992 مورد بازبینی قرار نگرفته است، اما سازمان‌های فردی در چارچوب هماهنگ—سازمان غذا و دارو (FDA)، وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) و آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA)—دستورالعمل‌های خاص خود را در مورد کاربردهای خاص صادر کرده‌اند.

نگرانی این است که سوءتفاهم و بی‌اعتمادی عمومی به GMOها مانع پیشرفت علمی و کاربردهای معتبر CRISPR شود.

دستورالعمل‌های FDA که در سال 2009 صادر شد، بیان می‌کند که اصلاح ژنتیکی یک حیوان، صرف نظر از کاربرد حیوان، معیارهای پزشکی دامپزشکی را برآورده می‌کند و بنابراین توسط مرکز پزشکی دامپزشکی FDA تنظیم می‌شود. حیوانات اصلاح‌شده ژنتیکی که برای مطالعه بیماری‌های انسانی و آزمایش دارو استفاده می‌شوند، توسط مرکز ارزیابی و تحقیقات بیولوژیک FDA تنظیم می‌شوند. مرکز ایمنی مواد غذایی و تغذیه (CFSAP) و USDA در صورتی که اثرات یک اصلاح پیشنهادی بر فرآیندها یا محصولاتی که آن‌ها نظارت می‌کنند—به عنوان مثال، ایمنی مواد غذایی یا کنترل آفات—تاثیر بگذارد، درگیر می‌شوند. در صورت لزوم، نقش‌های بالقوه‌ای برای EPA، وزارت کشور و سرویس حیات وحش ایالات متحده وجود دارد.
اتحادیه اروپا طرح نظارتی متمرکزتری دارد که در آن آژانس ایمنی مواد غذایی اروپا (EFSA) ارزیابی‌های خطر را انجام می‌دهد، در حالی که تصویب نهایی یک حیوان یا گیاه اصلاح‌شده ژنتیکی به کمیسیون اروپا (EC) واگذار می‌شود. مشابه ایالات متحده، کاربردهای درمانی انسانی توسط آژانس دارویی اروپا (EMA) تنظیم و تأیید می‌شود. سایر کشورهایی که دارای برنامه‌های تحقیقاتی زیست‌پزشکی فشرده هستند نیز طرح‌های نظارتی و نظارتی خود را دارند. در سطح بین‌المللی، هیچ راهنمایی یکپارچه‌ای برای اصلاح ارگانیسم‌های غیرانسانی به جز کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی و شیمیایی وجود ندارد، که هدف آن جلوگیری از تحقیقات و توسعه سلاح‌های بیولوژیکی است.
برخی از کاربردهای CRISPR در حیوانات شیوه‌های فعلی در علوم زیست‌پزشکی را بهبود می‌بخشد. به عنوان مثال، برخی از پروژه‌های تحقیقاتی به خطوط حیوانی نیاز دارند که به طور خاص برای جهش‌های خاص پرورش داده شده‌اند. استفاده از CRISPR برای تولید این خطوط تنوع ژنتیکی کمتری نسبت به تکنیک‌های پرورش استاندارد ایجاد می‌کند و به محققان کمک می‌کند تا جهش‌هایی را معرفی کنند که دقیق‌تر نقص‌های ژنتیکی انسانی را که مطالعه می‌کنند، نشان می‌دهند. اگرچه مسائل اخلاقی پایداری در این عمل وجود دارد، مانند رفاه حیوانات، استفاده از CRISPR برای این منظور مقررات موجود برای حیوانات آزمایشگاهی را به چالش نمی‌کشد.
با این حال، برخی از کاربردهای دیگر در حیوانات نگرانی‌های اخلاقی جدیدی را ایجاد می‌کند. به طور خاص، CRISPR می‌تواند جایگزین TALENهای گران‌قیمت، ZFNها و سایر روش‌های اصلاح ژنتیکی برای بهبود غذای مصرفی انسان شود. به عنوان مثال، CRISPR می‌تواند برای افزایش توده عضلانی حیوانات، کمتر شدن حیوانات مزرعه‌ای در برابر بیماری‌ها، افزایش محتوای غذایی یا ایجاد گاوهای بدون شاخ که کار با آن‌ها آسان‌تر است، استفاده شود. گروه‌های تحقیقاتی و شرکت‌های خصوصی بیوتکنولوژی در حال حاضر در حال ارزیابی هستند که آیا این ویرایش‌های ژنوم امکان‌پذیر و ایمن هستند یا خیر. تا به امروز، هیچ حیوان اصلاح‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی تأیید نشده است؛ تأیید ماهی سالمون اصلاح‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی سال‌هاست که در FDA در حال بررسی است. اما مشخص نیست که FDA—یا هر سازمان دیگری که درگیر است—از چه معیارهایی برای ارزیابی ایمنی حیوانات ویرایش‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی استفاده می‌کند. این فرآیندهای نظارتی باید شفاف‌تر و پاسخگوتر باشند.
یک کاربرد دیگر، بالقوه بسیار خطرناک‌تر و بحث‌برانگیزتر از CRISPR وجود دارد، یعنی از بین بردن بالقوه بیماری با از بین بردن ناقلان بیماری و گونه‌های مهاجم. این شامل تحقیقات با پشه Aedes aegypti است که تب دنگی را منتقل می‌کند و برخی از زیرگونه‌های پشه آنوفل که انگل پلاسمودیوم را حمل می‌کنند. محققان در مراکز دانشگاهی و شرکت‌های خصوصی بیوتکنولوژی در حال بررسی "رانش‌های ژنی" هستند تا با ویرایش پشه ماده به طوری که قادر به حمل بیماری نباشد، انتقال بیماری را مسدود کنند. دیگران قصد دارند با جلوگیری از تولید مثل، عقیمی را در پشه‌های نر ایجاد کنند یا طول عمر فرزندان آن‌ها را محدود کنند. چنین روش‌هایی می‌تواند به طور موثری یک گونه کامل را نابود کند و عواقب زیست‌محیطی قابل توجهی داشته باشد.

رانش ژنی ابزاری قدرتمند است که احتمال انتقال ویژگی ویرایش‌شده به نسل بعدی از طریق تولید مثل جنسی را افزایش می‌دهد. هنگامی که ارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی وارد محیط زیست می‌شوند و با ارگانیسم‌های وحشی جفت می‌شوند، فرزندان آن‌ها به طور کلی 50 درصد شانس به ارث بردن ژن‌های اصلاح‌شده را دارند. معرفی چند پشه یا حیوان ویرایش‌شده، بنابراین بعید است که تأثیر زیادی داشته باشد. با این حال، رانش ژنی به طور فعال یک جهش ایجاد شده توسط CRISPR را در یک کروموزوم به کروموزوم همتای خود کپی می‌کند و بدین ترتیب تضمین می‌کند که همه فرزندان و نسل‌های بعدی ژنوم ویرایش‌شده را به ارث ببرند. در طول نسل‌ها، این امر منجر به یک اثر قابل توجه می‌شود: به عنوان مثال، در کاهش میزان انتقال تب دنگی یا مالاریا. با این حال، استفاده از رانش‌های ژنی همچنین خطر بسیار بیشتری برای محیط زیست ایجاد می‌کند، زیرا پتانسیل نابودی یک گونه کامل، از بین بردن منبع غذایی برای گونه‌های دیگر یا ترویج تکثیر آفات مهاجم را دارد.

شکل 1. رانش‌های ژنی می‌توانند برای تغییر ویژگی‌های در سطح جمعیت استفاده شوند.
یک رانش ژنی به طور ترجیحی توسط همه فرزندان به ارث می‌رسد و به سرعت در جمعیت هدف گسترش می‌یابد. اندونوکلئاز کروموزوم وحشی همولوگ را برش می‌دهد؛ ترمیم شکست با استفاده از بازترکیب همولوگ، بنابراین رانش ژنی را روی کروموزوم وحشی کپی می‌کند. فناوری رانش ژنی می‌تواند برای ریشه‌کن کردن بیماری‌هایی مانند مالاریا یا تب دنگی با هدف قرار دادن جمعیت‌های وحشی پشه‌های ناقل بیماری استفاده شود، اما ممکن است اثرات ثانویه پیش‌بینی نشده‌ای بر روی گونه‌های دیگر داشته باشد. شکل اقتباس شده از 9.

استفاده از رانش‌های ژنی، با این حال، خطر بسیار بیشتری برای محیط زیست ایجاد می‌کند، زیرا پتانسیل نابودی یک گونه کامل را دارد…

دانشمندان در حال حاضر خواستار اقدامات ایمنی زیستی سختگیرانه و بررسی عمومی هنگام معرفی حیوانات و حشرات ویرایش‌شده به محیط زیست شده‌اند. با این حال، هنوز سوالات زیادی بی‌پاسخ مانده است: آیا می‌توان اثرات خارج از هدف CRISPR—جهش‌های غیرمنتظره منجر به فنوتیپ‌های نامطلوب—را کنترل کرد؟ اثرات بر حیوانات یا انسان‌هایی که حشرات یا حیوانات ویرایش‌شده ژنتیکی را می‌خورند چیست؟ آیا از بین بردن یک گونه کامل—حتی اگر مهاجم یا حامل بیماری مانند پشه‌ها یا کنه‌ها باشد—تعادل اکولوژیکی را بر هم می‌زند؟ آیا ارگانیسم‌های ویرایش‌شده می‌توانند در محیط‌های طبیعی زنده بمانند و در صورت زنده ماندن، چه مدت؟ رسیدگی به این سوالات به نظارت نظارتی بسیار بیشتری نسبت به آنچه در حال حاضر در هر جای دنیا وجود دارد نیاز دارد.
ویرایش ژنوم محصولات و درختان جدید نیست و بحث در مورد مزایا و معایب گیاهان اصلاح‌شده ژنتیکی (GM) دهه‌هاست که در ایالات متحده و اروپا و اخیراً در سطح جهانی ادامه دارد. گیاهان کشاورزی مهم از نظر ژنتیکی دستکاری شده‌اند تا کمتر در برابر بیماری‌ها و آفات آسیب‌پذیر شوند، پربارتر شوند و در برابر تغییرات آب و هوایی مقاوم‌تر شوند. آنچه CRISPR را از سایر روش‌های مهندسی ژنتیک کشاورزی متمایز می‌کند این است که دیگر نیازی به وارد کردن DNA خارجی به ژنوم گیاه با استفاده از ویروس، پلاسمید باکتریایی یا سایر سیستم‌های ناقل ندارد. مفسران مختلف بنابراین خواستار تغییر در مقررات گیاهان GM شده‌اند زیرا ارگانیسم‌های ویرایش‌شده با CRISPR یا TALEN دیگر به عنوان ارگانیسم‌های تراریختی به معنای دقیق کلمه طبقه‌بندی نمی‌شوند.
در ایالات متحده، چارچوب هماهنگ تحت نظارت USDA، FDA و EPA راهنمایی‌هایی را در مورد کاربردهای ویرایش ژنوم در کشاورزی ارائه می‌دهد، اما مقررات آن‌ها فقط "آفات گیاهی" را پوشش می‌دهد—حیوانات، باکتری‌ها، قارچ‌ها یا گیاهان انگلی که می‌توانند به طور مستقیم یا غیرمستقیم به گیاهان یا اجزای آن‌ها آسیب برسانند. این شرط زمانی وارد فرآیند نظارتی می‌شود که اجزای DNA آفت در یک ارگانیسم میز قرار گیرند یا زمانی که از برخی از بردار ویروسی استفاده شود. مقررات آفات گیاهی همچنین ویرایش‌هایی را در حشرات که برای محصولات، گیاهان و درختان مضر هستند، پوشش می‌دهد، در حالی که کاربردهای CRISPR که از آفات یا اجزای آفت برای ایجاد ویرایش‌های ژنتیکی استفاده نمی‌کنند، خارج از مقررات فعلی قرار می‌گیرند. از آنجایی که مقررات وارد کردن DNA را به عنوان ماده ژنتیکی از یک "ارگانیسم اهداکننده" در نظر می‌گیرند، مشخص نیست که آیا مقررات شامل کپی‌های DNA آفت که در آزمایشگاه سنتز شده‌اند نیز می‌شود یا خیر.

بدون دستورالعمل‌های ایمنی و آزمایشی روشن و مشارکت و بحث عمومی، اعتماد عمومی به ایمنی حشرات و حیوانات GE همان مسیر غذای GM را دنبال خواهد کرد.

سرویس بازرسی بهداشت حیوانات و گیاهان (APHIS)، یک بخش از USDA، درخواست‌ها برای تحقیقات در مورد محصولات GM را بررسی می‌کند. APHIS نشان داده است که محصولاتی که در نتیجه CRISPR/Cas فقط یک ژن را حذف می‌کنند، در بیشتر موارد تنظیم نمی‌شوند زیرا هیچ ماده ژنتیکی جدیدی در ژنوم گیرنده ادغام نمی‌شود. جایگزینی‌ها و وارد کردن ژن‌ها به صورت موردی بررسی می‌شود تا مشخص شود که آیا ویژگی وارد شده به عنوان یک آفت محسوب می‌شود یا خیر. در سال‌های اخیر، APHIS افزایش درخواست‌هایی برای وضعیت غیرتنظیمی از مراکز دانشگاهی و شرکت‌های بیوتکنولوژی را دیده است که از آن‌ها می‌خواهند تأیید کنند که محصولات آن‌ها تحت مقررات فعلی قرار نمی‌گیرند و بنابراین نیازی به بررسی ایمنی و اثربخشی توسط آژانس‌های فدرال ندارند. این روند رو به کاهش نظارت، تحقیقات در مورد طیف وسیعی از کاربردهای CRISPR را ترویج می‌کند، اما اجرای گسترده این ویرایش‌ها بدون نظارت قابل اجرا می‌تواند برای اکوسیستم‌ها، تنوع زیستی و سلامت انسان مضر باشد.
در مقابل، اتحادیه اروپا دارای یک طرح نظارتی سختگیرانه‌تر برای محصولات کشاورزی اصلاح‌شده ژنتیکی است. این امر مستلزم ارزیابی خطر گسترده توسط EFSA قبل از تصمیم‌گیری کمیسیون اروپا (EC) برای اعطای یا عدم اعطای تأییدیه برای استفاده در اتحادیه اروپا است. مشابه ایالات متحده، کاربردهای درمانی انسانی توسط آژانس دارویی اروپا (EMA) تنظیم و تأیید می‌شود. سایر کشورهایی که دارای برنامه‌های تحقیقاتی زیست‌پزشکی فشرده هستند نیز طرح‌های نظارتی و نظارتی خود را دارند. در سطح بین‌المللی، هیچ راهنمایی یکپارچه‌ای برای اصلاح ارگانیسم‌های غیرانسانی به جز کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی و شیمیایی وجود ندارد، که هدف آن جلوگیری از تحقیقات و توسعه سلاح‌های بیولوژیکی است.
برخی از کاربردهای CRISPR در حیوانات شیوه‌های فعلی در علوم زیست‌پزشکی را بهبود می‌بخشد. به عنوان مثال، برخی از پروژه‌های تحقیقاتی به خطوط حیوانی نیاز دارند که به طور خاص برای جهش‌های خاص پرورش داده شده‌اند. استفاده از CRISPR برای تولید این خطوط تنوع ژنتیکی کمتری نسبت به تکنیک‌های پرورش استاندارد ایجاد می‌کند و به محققان کمک می‌کند تا جهش‌هایی را معرفی کنند که دقیق‌تر نقص‌های ژنتیکی انسانی را که مطالعه می‌کنند، نشان می‌دهند. اگرچه مسائل اخلاقی پایداری در این عمل وجود دارد، مانند رفاه حیوانات، استفاده از CRISPR برای این منظور مقررات موجود برای حیوانات آزمایشگاهی را به چالش نمی‌کشد.
با این حال، برخی از کاربردهای دیگر در حیوانات نگرانی‌های اخلاقی جدیدی را ایجاد می‌کند. به طور خاص، CRISPR می‌تواند جایگزین TALENهای گران‌قیمت، ZFNها و سایر روش‌های اصلاح ژنتیکی برای بهبود غذای مصرفی انسان شود. به عنوان مثال، CRISPR می‌تواند برای افزایش توده عضلانی حیوانات، کمتر شدن حیوانات مزرعه‌ای در برابر بیماری‌ها، افزایش محتوای غذایی یا ایجاد گاوهای بدون شاخ که کار با آن‌ها آسان‌تر است، استفاده شود. گروه‌های تحقیقاتی و شرکت‌های خصوصی بیوتکنولوژی در حال حاضر در حال ارزیابی هستند که آیا این ویرایش‌های ژنوم امکان‌پذیر و ایمن هستند یا خیر. تا به امروز، هیچ حیوان اصلاح‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی تأیید نشده است؛ تأیید ماهی سالمون اصلاح‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی سال‌هاست که در FDA در حال بررسی است. اما مشخص نیست که FDA—یا هر سازمان دیگری که درگیر است—از چه معیارهایی برای ارزیابی ایمنی حیوانات ویرایش‌شده ژنتیکی برای مصرف انسانی استفاده می‌کند. این فرآیندهای نظارتی باید شفاف‌تر و پاسخگوتر باشند.
یک کاربرد دیگر، بالقوه بسیار خطرناک‌تر و بحث‌برانگیزتر از CRISPR وجود دارد، یعنی از بین بردن بالقوه بیماری با از بین بردن ناقلان بیماری و گونه‌های مهاجم. این شامل تحقیقات با پشه Aedes aegypti است که تب دنگی را منتقل می‌کند و برخی از زیرگونه‌های پشه آنوفل که انگل پلاسمودیوم را حمل می‌کنند. محققان در مراکز دانشگاهی و شرکت‌های خصوصی بیوتکنولوژی در حال بررسی "رانش‌های ژنی" هستند تا با ویرایش پشه ماده به طوری که قادر به حمل بیماری نباشد، انتقال بیماری را مسدود کنند. دیگران قصد دارند با جلوگیری از تولید مثل، عقیمی را در پشه‌های نر ایجاد کنند یا طول عمر فرزندان آن‌ها را محدود کنند. چنین روش‌هایی می‌تواند به طور موثری یک گونه کامل را نابود کند و عواقب زیست‌محیطی قابل توجهی داشته باشد.

رانش ژنی ابزاری قدرتمند است که احتمال انتقال ویژگی ویرایش‌شده به نسل بعدی از طریق تولید مثل جنسی را افزایش می‌دهد. هنگامی که ارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی وارد محیط زیست می‌شوند و با ارگانیسم‌های وحشی جفت می‌شوند، فرزندان آن‌ها به طور کلی 50 درصد شانس به ارث بردن ژن‌های اصلاح‌شده را دارند. معرفی چند پشه یا حیوان ویرایش‌شده، بنابراین بعید است که تأثیر زیادی داشته باشد. با این حال، رانش ژنی به طور فعال یک جهش ایجاد شده توسط CRISPR را در یک کروموزوم به کروموزوم همتای خود کپی می‌کند و بدین ترتیب تضمین می‌کند که همه فرزندان و نسل‌های بعدی ژنوم ویرایش‌شده را به ارث ببرند. در طول نسل‌ها، این امر منجر به یک اثر قابل توجه می‌شود: به عنوان مثال، در کاهش میزان انتقال تب دنگی یا مالاریا. با این حال، استفاده از رانش‌های ژنی همچنین خطر بسیار بیشتری برای محیط زیست ایجاد می‌کند، زیرا پتانسیل نابودی یک گونه کامل، از بین بردن منبع غذایی برای گونه‌های دیگر یا ترویج تکثیر آفات مهاجم را دارد.

شکل 1. رانش‌های ژنی می‌توانند برای تغییر ویژگی‌های در سطح جمعیت استفاده شوند.
یک رانش ژنی به طور ترجیحی توسط همه فرزندان به ارث می‌رسد و به سرعت در جمعیت هدف گسترش می‌یابد. اندونوکلئاز کروموزوم وحشی همولوگ را برش می‌دهد؛ ترمیم شکست با استفاده از بازترکیب همولوگ، بنابراین رانش ژنی را روی کروموزوم وحشی کپی می‌کند. فناوری رانش ژنی می‌تواند برای ریشه‌کن کردن بیماری‌هایی مانند مالاریا یا تب دنگی با هدف قرار دادن جمعیت‌های وحشی پشه‌های ناقل بیماری استفاده شود، اما ممکن است اثرات ثانویه پیش‌بینی نشده‌ای بر روی گونه‌های دیگر داشته باشد. شکل اقتباس شده از 9.

استفاده از رانش‌های ژنی، با این حال، خطر بسیار بیشتری برای محیط زیست ایجاد می‌کند، زیرا پتانسیل نابودی یک گونه کامل را دارد…

دانشمندان در حال حاضر خواستار اقدامات ایمنی زیستی سختگیرانه و بررسی عمومی هنگام معرفی حیوانات و حشرات ویرایش‌شده به محیط زیست شده‌اند. با این حال، هنوز سوالات زیادی بی‌پاسخ مانده است: آیا می‌توان اثرات خارج از هدف CRISPR—جهش‌های غیرمنتظره منجر به فنوتیپ‌های نامطلوب—را کنترل کرد؟ اثرات بر حیوانات یا انسان‌هایی که حشرات یا حیوانات ویرایش‌شده ژنتیکی را می‌خورند چیست؟ آیا از بین بردن یک گونه کامل—حتی اگر مهاجم یا حامل بیماری مانند پشه‌ها یا کنه‌ها باشد—تعادل اکولوژیکی را بر هم می‌زند؟ آیا ارگانیسم‌های ویرایش‌شده می‌توانند در محیط‌های طبیعی زنده بمانند و در صورت زنده ماندن، چه مدت؟ رسیدگی به این سوالات به نظارت نظارتی بسیار بیشتری نسبت به آنچه در حال حاضر در هر جای دنیا وجود دارد نیاز دارد.
ویرایش ژنوم محصولات و درختان جدید نیست و بحث در مورد مزایا و معایب گیاهان اصلاح‌شده ژنتیکی (GM) دهه‌هاست که در ایالات متحده و اروپا و اخیراً در سطح جهانی ادامه دارد. گیاهان کشاورزی مهم از نظر ژنتیکی دستکاری شده‌اند تا کمتر در برابر بیماری‌ها و آفات آسیب‌پذیر شوند، پربارتر شوند و در برابر تغییرات آب و هوایی مقاوم‌تر شوند. آنچه CRISPR را از سایر روش‌های مهندسی ژنتیک کشاورزی متمایز می‌کند این است که دیگر نیازی به وارد کردن DNA خارجی به ژنوم گیاه با استفاده از ویروس، پلاسمید باکتریایی یا سایر سیستم‌های ناقل ندارد. مفسران مختلف بنابراین خواستار تغییر در مقررات گیاهان GM شده‌اند زیرا ارگانیسم‌های ویرایش‌شده با CRISPR یا TALEN دیگر به عنوان ارگانیسم‌های تراریختی به معنای دقیق کلمه طبقه‌بندی نمی‌شوند.
در ایالات متحده، چارچوب هماهنگ تحت نظارت USDA، FDA و EPA راهنمایی‌هایی را در مورد کاربردهای ویرایش ژنوم در کشاورزی ارائه می‌دهد، اما مقررات آن‌ها فقط "آفات گیاهی" را پوشش می‌دهد—حیوانات، باکتری‌ها، قارچ‌ها یا گیاهان انگلی که می‌توانند به طور مستقیم یا غیرمستقیم به گیاهان یا اجزای آن‌ها آسیب برسانند. این شرط زمانی وارد فرآیند نظارتی می‌شود که اجزای DNA آفت در یک ارگانیسم میز قرار گیرند یا زمانی که از برخی از بردار ویروسی استفاده شود. مقررات آفات گیاهی همچنین ویرایش‌هایی را در حشرات که برای محصولات، گیاهان و درختان مضر هستند، پوشش می‌دهد، در حالی که کاربردهای CRISPR که از آفات یا اجزای آفت برای ایجاد ویرایش‌های ژنتیکی استفاده نمی‌کنند، خارج از مقررات فعلی قرار می‌گیرند. از آنجایی که مقررات وارد کردن DNA را به عنوان ماده ژنتیکی از یک "ارگانیسم اهداکننده" در نظر می‌گیرند، مشخص نیست که آیا مقررات شامل کپی‌های DNA آفت که در آزمایشگاه سنتز شده‌اند نیز می‌شود یا خیر.

بدون دستورالعمل‌های ایمنی و آزمایشی روشن و مشارکت و بحث عمومی، اعتماد عمومی به ایمنی حشرات و حیوانات GE همان مسیر غذای GM را دنبال خواهد کرد.

سرویس بازرسی بهداشت حیوانات و گیاهان (APHIS)، یک بخش از USDA، درخواست‌ها برای تحقیقات در مورد محصولات GM را بررسی می‌کند. APHIS نشان داده است که محصولاتی که در نتیجه CRISPR/Cas فقط یک ژن را حذف می‌کنند، در بیشتر موارد تنظیم نمی‌شوند زیرا هیچ ماده ژنتیکی جدیدی در ژنوم گیرنده ادغام نمی‌شود. جایگزینی‌ها و وارد کردن ژن‌ها به صورت موردی بررسی می‌شود تا مشخص شود که آیا ویژگی وارد شده به عنوان یک آفت محسوب می‌شود یا خیر. در سال‌های اخیر، APHIS افزایش درخواست‌هایی برای وضعیت غیرتنظیمی از مراکز دانشگاهی و شرکت‌های بیوتکنولوژی را دیده است که از آن‌ها می‌خواهند تأیید کنند که محصولات آن‌ها تحت مقررات فعلی قرار نمی‌گیرند و بنابراین نیازی به بررسی ایمنی و اثربخشی توسط آژانس‌های فدرال ندارند. این روند رو به کاهش نظارت، تحقیقات در مورد طیف وسیعی از کاربردهای CRISPR را ترویج می‌کند، اما اجرای گسترده این ویرایش‌ها بدون نظارت قابل اجرا می‌تواند برای اکوسیستم‌ها، تنوع زیستی و سلامت انسان مضر باشد.
در مقابل، اتحادیه اروپا دارای یک طرح نظارتی سختگیرانه‌تر برای محصولات کشاورزی اصلاح‌شده ژنتیکی است. این امر مستلزم ارزیابی خطر گسترده توسط EFSA قبل از تصمیم‌گیری کمیسیون اروپا (EC) برای اعطای یا عدم اعطای تأییدیه برای استفاده در اتحادیه اروپا است. مقررات اتحادیه اروپا در حال حاضر تمام محصولات کشاورزی یا حیوانات اصلاح‌شده ژنتیکی را تراریختی در نظر می‌گیرد—چه این شامل وارد کردن DNA خارجی باشد یا ویرایش مستقیم ژنوم—و بنابراین مشمول مقررات و ارزیابی خطر است. با این حال، بحث در حال انجام است که استدلال می‌کند گیاهان ویرایش‌شده با CRISPR یا TALEN بدون هیچ DNA خارجی نباید مشمول همان طرح نظارتی و ارزیابی خطر مانند تراریختی‌ها شوند. از آنجایی که اتحادیه اروپا بزرگترین بازار محصولات کشاورزی در جهان است، سایر کشورها منتظر هستند تا ببینند آیا کمیسیون اروپا تعریف خود از تراریختی و مقررات خود را تغییر می‌دهد یا خیر قبل از اینکه به بازاریابی گیاهان ویرایش‌شده ادامه دهند.
چارچوب هماهنگ ایالات متحده برای تنظیم بیوتکنولوژی برای تسهیل یک رویکرد یکپارچه به تنظیم بیوتکنولوژی ایجاد شد، اما دیگر در عصر CRISPR کافی نیست. حتی طرح نظارتی سختگیرانه‌تر اتحادیه اروپا برای رسیدگی به تمام خطرات احتمالی—به ویژه با رانش ژنی—مناسب نیست، زیرا برای تنظیم ارگانیسم‌های تراریختی طراحی شده است. علاوه بر این، با توجه به اینکه CRISPR ارزان، آسان برای استفاده و نیازی به دانش پیچیده یا تجهیزات تخصصی ندارد، به یک فناوری محبوب در سراسر جهان تبدیل شده است که در نهایت به استانداردهای بین‌المللی برای آزمایش ارگانیسم‌های ویرایش‌شده ژنتیکی، انتشار آن‌ها به محیط زیست و تعیین مسئولیت برای خسارت نیاز دارد. مقررات باید الزامات روشنی را برای آزمایش ایمنی و اثربخشی ارگانیسم‌های ویرایش‌شده در محیط‌های کنترل‌شده یا تنظیم‌شده که محیط‌های طبیعی آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنند، تعیین کنند. رانش‌های ژنی به طور خاص فقط در صورتی باید تأیید شوند که ایمنی و اثربخشی ویرایش‌های مورد نظر به طور دقیق آزمایش شده باشد. در نهایت، ارگانیسم‌های ویرایش‌شده فقط باید پس از مشورت عمومی و رضایت جمعیت‌های بالقوه آسیب‌دیده در محیط‌های معمولی، چه در مزرعه و چه در زیستگاه‌های وحشی، منتشر شوند.

مقررات همچنین باید توسعه روش‌هایی را برای متوقف کردن اثرات حشرات یا حیوانات ویرایش‌شده در صورت آسیب‌رسانی به سایر ارگانیسم‌ها، محیط زیست یا انسان‌ها الزامی کند. این رانش‌های معکوس، ایمنی‌سازی و سرکوب می‌توانند اثرات رانش‌های ژنی که قبلاً منتشر شده‌اند را با معرفی ژن‌های جدید به جمعیت برای مقابله با اثرات نامطلوب نسل‌های قبلی خنثی کنند. با این حال، این مکانیسم‌های ایمنی توسط همان حقایقی محدود می‌شوند که رانش‌های ژنی را محدود می‌کنند. از آنجایی که گونه‌ها باید از طریق چندین نسل تکثیر شوند تا ویژگی مورد نظر گسترش یابد، اثرات منفی زیست‌محیطی ناشی از جمعیت اولیه رانش ژنی نمی‌تواند بلافاصله توسط یک رانش ژنی متقابل متوقف شود. علاوه بر این، نمی‌توان از جهش‌های طبیعی در طبیعت جلوگیری کرد و ممکن است یک ویژگی مهندسی‌شده—چه ویرایش اولیه رانش ژنی یا ویرایش متقابل—را در هر زمان پس از معرفی از بین ببرد.

یک رویکرد برای حل این مشکل استفاده از ژن‌های خاتمه‌دهنده یا ژن‌های خود محدودکننده است که طول عمر ارگانیسم‌های ویرایش‌شده را محدود می‌کنند یا ارگانیسم‌های مهندسی‌شده را شکننده‌تر یا کشتن آن‌ها را آسان‌تر می‌کنند. علاوه بر این، حشرات و حیوانات ویرایش‌شده نیز باید برچسب‌گذاری شوند تا بتوان مسئولیت و مسئولیت خسارات را تعیین کرد. این امر همچنین به محققان کمک می‌کند تا جریان ویرایش‌های ژنوم را در جمعیت حشرات یا حیوانات بهتر ردیابی کنند.

اینها صرفاً سناریوهای نظری نیستند. یک شرکت خصوصی بیوتکنولوژی در حال توسعه پشه‌های GE در فلوریدا با هدف کاهش بروز تب دنگی با سرکوب جمعیت پشه‌های A. aegypti است. تا به امروز، FDA این آزمایش را تأیید نکرده است؛ بررسی زیست‌محیطی و دوره نظرخواهی عمومی در حال انجام است. برخی از ساکنان فلوریدا به شدت با انتشار پشه‌های GE مخالفت می‌کنند و نگرانی‌های مربوط به ایمنی انسان و محیط زیست را ذکر می‌کنند. آن‌ها حق دارند، زیرا ارگانیسم‌های GE همیشه به روش‌های قابل پیش‌بینی حرکت و رفتار نمی‌کنند؛ پشه‌های GE، حتی اگر در یک جزیره منزوی منتشر شوند، ممکن است مایل‌ها دور شوند و اثرات پیش‌بینی نشده‌ای بر محیط زیست مانند آمیزش با گونه‌های مرتبط داشته باشند. بدون دستورالعمل‌های ایمنی و آزمایشی روشن و مشارکت و بحث عمومی، اعتماد عمومی به ایمنی حشرات و حیوانات GE همان مسیر غذای GM را دنبال خواهد کرد.

این غیرمنطقی نیست که فکر کنیم CRISPR در دست‌های نادرست می‌تواند برای قوی‌تر کردن عوامل بیماری‌زای خطرناک استفاده شود.

CRISPR در حال حاضر در بسیاری از آزمایشگاه‌های دانشگاهی و صنعتی در سراسر جهان استفاده می‌شود. بنابراین، معاهدات و سیاست‌های بین‌المللی برای تنظیم انتشار ارگانیسم‌های GE به محیط زیست مورد نیاز است. به عنوان مثال، "چارچوب راهنمایی سازمان بهداشت جهانی برای آزمایش پشه‌های اصلاح‌شده ژنتیکی" پیشنهاد به‌روزرسانی پروتکل کارتاهنا در مورد ایمنی زیستی را می‌دهد. ماده 17 پروتکل طرفین را ملزم می‌کند که یک پاکسازی بین‌المللی زیستی و کشورهای آسیب‌دیده را از انتشارهایی که ممکن است منجر به حرکت ارگانیسم‌های اصلاح‌شده با اثرات نامطلوب بر تنوع زیستی یا سلامت انسان شود، مطلع کنند. با این حال، این سند مشخص نمی‌کند که چه کسی باید معاهده را اجرا کند، چه آزمایش‌های قبلی باید انجام شود، محدودیت‌های پایداری ارگانیسم چیست، از چه روش‌هایی باید برای ارزیابی اثرات استفاده شود یا چگونه خسارات را تخمین زد و کاهش داد. اثربخشی معاهده بیشتر به دلیل مشارکت داوطلبانه محدود شده است. برخی از بازیگران مهم در زمینه مهندسی ژنتیک، از جمله ایالات متحده و کره جنوبی، طرف پروتکل کارتاهنا نیستند.
CRISPR همچنین ابزاری فوق‌العاده قدرتمند برای زیست‌شناسی مصنوعی برای تولید میکروارگانیسم‌ها برای طیف وسیعی از کاربردها، از تولید داروها، سوخت‌های زیستی یا مواد شیمیایی گرفته تا اصلاح آلودگی یا تشخیص و درمان بیماری است. ویرایش ژنوم به زیست‌شناسان مصنوعی اجازه می‌دهد تا کل ژنوم‌های باکتری‌ها و ویروس‌ها را با ویژگی‌های جدید طراحی و ویرایش کنند، اما نگرانی‌های مشابهی را در مورد انتشار تصادفی یا عمدی میکروارگانیسم‌های GE به محیط زیست ایجاد می‌کند.
در ایالات متحده، تنظیم میکروارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی بر عهده سازمان‌های مختلف است: FDA، EPA و موسسات ملی بهداشت (NIH)، اما آن‌ها فاقد کنترل و نظارت کافی هستند. NIH دستورالعمل‌هایی برای استفاده از فناوری DNA نوترکیب، که CRISPR یکی از آن‌ها است، دارد که نیاز به اطلاع‌رسانی و رویه‌های مهار بر اساس پاتوژنیسیته، ویرولانس، قابلیت انتقال و پایداری محیطی ارگانیسم دارد. با این حال، تحقیقاتی که توسط NIH تأمین مالی نمی‌شوند، مشمول این دستورالعمل‌ها نیستند. EPA نیاز به اطلاع‌رسانی از تولید مواد شیمیایی جدید دارد، که برخی از کاربردهای تجاری زیست‌شناسی مصنوعی را پوشش می‌دهد، اما این سازمان به گزارش‌های داوطلبانه متکی است و ممیزی‌های فعالانه انجام نمی‌دهد و عملیات در مقیاس کوچک را نظارت نمی‌کند. FDA نیاز دارد که داروها و مواد بیولوژیکی قبل از ورود به بازار ایمن و مؤثر ثابت شوند، که درمان‌های مبتنی بر زیست‌شناسی مصنوعی را پوشش می‌دهد، اما روش‌های مهار خاصی را برای جلوگیری از انتشار تصادفی یا کنترل‌های طراحی مانند ژن‌های خاتمه‌دهنده الزامی نمی‌کند. تنها دستورالعمل‌های NIH به طور خاص برای رسیدگی به میکروارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی طراحی شده‌اند، اما این سازمان نیز کمترین اختیار قانونی را دارد. با توجه به اینکه CRISPR در حال تبدیل شدن به روش اصلی مهندسی ژنتیک است، این سازمان‌ها باید از محققان بخواهند که به عنوان شرطی برای استفاده از سیستم ویرایش CRISPR، مکانیسم‌های کنترل کافی را نشان دهند.

جنبه دیگری از ویرایش میکروارگانیسم‌ها وجود دارد که باید در نظر گرفته شود، زیرا CRISPR همچنین می‌تواند برای سنتز و دستکاری عوامل بیماری‌زا، از جمله آبله، ویروس آنفولانزای اسپانیایی، ویروس آنفولانزای H5N1 پرندگان و SARS استفاده شود. این غیرمنطقی نیست که فکر کنیم CRISPR در دست‌های نادرست می‌تواند برای قوی‌تر کردن عوامل بیماری‌زای خطرناک استفاده شود.

استفاده از فناوری برای افزایش پاتوژنیسیته عوامل بیماری‌باکتریایی یا ویروسی تحت صلاحیت کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی و سمی (BWC) است، یک معاهده بین‌المللی که برای جلوگیری از ایجاد و ذخیره سلاح‌های بیولوژیکی طراحی شده است. با این حال، BWC ایالت‌های عضو—حداقل آن‌هایی که آن را امضا کرده‌اند—را پوشش می‌دهد، اما برای رسیدگی به شرکت‌های خصوصی یا افراد طراحی نشده است. علاوه بر این، با در دسترس‌تر شدن ابزارهای مورد نیاز برای طراحی و دستکاری ارگانیسم‌های بیماری‌زا و دستورالعمل‌های دقیق برای انجام این کار، اثربخشی BWC برای جلوگیری از سوء استفاده از ابزارها و دانش بیولوژیکی به طور فزاینده‌ای محدود می‌شود.
یک راه برای دستیابی به برخی از کنترل‌ها، تنظیم ابزارهای زیست‌شناسی مصنوعی، به ویژه سنتز DNA است. بسیاری از شرکت‌هایی که پرایمرهای DNA، مولکول‌ها یا حتی کل ژنوم را ارائه می‌دهند، سفارش‌ها را برای توالی‌های خاص از ارگانیسم‌های بیماری‌زا نظارت می‌کنند. در حالی که این یک اقدام مهم از سوی صنعت برای جلوگیری از سوء استفاده است، همه شرکت‌ها را شامل نمی‌شود؛ علاوه بر این، تعداد فزاینده‌ای از شرکت‌ها پایگاه مشتری خود را فراتر از دانشگاه‌ها و صنعت به افراد خصوصی گسترش می‌دهند. یک احتمال برای رسیدگی به این مشکل، پیشبرد تعهد داوطلبانه صنعت و ایجاد یک پاکسازی بین‌المللی است که تولیدکنندگان و فروشندگان توالی ژنتیکی باید در آن ثبت نام کنند. این امر مستلزم آن است که همه شرکت‌های ثبت‌نام‌شده سفارش‌های خود را نظارت کنند و اطمینان حاصل کنند که کسانی که مواد بیولوژیکی را که ممکن است مورد سوء استفاده قرار گیرد، سفارش می‌دهند، دارای اعتبارنامه، امکانات مهار و آموزش مناسب هستند.
بخش عمده‌ای از بحث در مورد خطرات فناوری CRISPR بر ویرایش خط زایشی انسان متمرکز شده است. با این حال، CRISPR پتانسیل درمانی بسیاری فراتر از این کاربرد خاص دارد، از ایمونوتراپی سرطان گرفته تا درمان بیماری‌های عفونی، تا ایجاد مدل‌های سلولی بیماری. این کاربردها ویرایش ژنتیکی سلول‌های سوماتیک انسان را تشکیل می‌دهند و تغییرات ایجاد شده ارثی نیستند. در ایمونوتراپی سرطان، تحقیقات فعلی بر روی درمان‌های سلولی انتخابی متمرکز است که در آن سلول‌های T از بیماران برداشت می‌شوند، به صورت برون‌تنی برای افزایش پتانسیل آن‌ها برای از بین بردن سلول‌های توموری اصلاح می‌شوند، در تعداد افزایش می‌یابند و دوباره به بیماران تزریق می‌شوند. یک رویکرد امیدوارکننده به ویژه شامل سلول‌های T گیرنده آنتی‌ژن کایمریک (CAR-T) است که برای بیان گیرنده‌هایی با ویژگی‌های آنتی‌بادی‌های تک‌کلونی بر روی سطح خود مهندسی شده‌اند. درمان‌های CAR-T در آزمایش‌ها علیه لوسمی لنفوبلاستیک حاد در بزرگسالان و کودکان به طور خاص مؤثر ثابت شده‌اند. همانطور که محققان برای روشن کردن مکانیسم‌هایی که این درمان‌ها از طریق آن پاسخ قوی به دست می‌آورند، کار می‌کنند تا این سلول‌ها را برای زنده ماندن و انجام عملکرد مؤثر خود در بدن بهینه کنند، CRISPR به یک گزینه جذاب برای ویرایش خواص سلول‌های CAR-T تبدیل می‌شود. کاربرد درمانی دیگر CRISPR ممکن است به درمان عفونت‌های نهفته HIV یا ویروس‌های هرپس با هدف قرار دادن و "برش" DNA ویروسی در سلول‌های انسانی آلوده کمک کند.

با کاربرد سریع CRISPR/Cas در تحقیقات بالینی، مهم است که پیامدهای اخلاقی چنین پیشرفت‌هایی را در نظر بگیریم. مسائل مربوطه شامل دسترسی و هزینه، نیاز به آزمایش‌های بالینی کنترل‌شده با بررسی کافی و سیاست‌هایی برای استفاده دلسوزانه است. بسیاری از درمان‌های مبتنی بر سلول هزینه قابل توجهی دارند، به ویژه ایمونوتراپی‌های خاص بیمار و درمان‌های سلول‌های بنیادی. افزودن ویرایش ژن سفارشی در بالای آن، قیمت این درمان‌ها را به شدت فراتر از توانایی افراد متوسط و دارای بیمه قرار می‌دهد، نه اینکه اشاره‌ای به کسانی که بیمه ندارند، بی‌بضاعت هستند یا برای تعیین اینکه چه چیزی باید در دسترس بیماران قرار گیرد، به خدمات بهداشتی ملی متکی هستند، داشته باشیم. این امر همچنین موضوع آموزش بیماران را برای کسب رضایت آگاهانه برای آزمایش‌های تحقیقاتی و استفاده بالینی مطرح می‌کند. CRISPR/Cas می‌تواند یک مفهوم دشواری برای توضیح باشد، به ویژه در مورد ظرافت‌ها و پتانسیل ویرایش ژنوم خارج از هدف.

همانطور که هیجان در مورد CRISPR رشد می‌کند، تقاضا از سوی بیماران نیز افزایش می‌یابد. تعادل بین درخواست‌های بیماران ناامید از درمان‌های جدید و نیاز به آزمایش‌های بالینی دقیق برای تنظیم‌کننده‌ها چالش‌برانگیز است و با ظهور CRISPR آسان‌تر نخواهد شد. سیاست‌های ایالات متحده، اروپا و شرکت‌ها راهنمایی‌هایی را در مورد زمان و نحوه اجازه دادن به استفاده دلسوزانه یا دسترسی گسترده به درمان‌های آزمایشی ارائه می‌دهند، اما ممکن است لازم باشد این سیاست‌ها برای رسیدگی به ویرایش ژن تطبیق داده شوند. علاوه بر این، همانطور که در مورد درمان‌های سلول‌های بنیادی دیده‌ایم، همیشه کسانی وجود دارند که مایل به ترویج اطلاعات نادرست یا اغراق برای سود بردن از بیماران ناامید و خانواده‌هایشان هستند. اطمینان از اینکه CRISPR/Cas به عنوان یک درمان قطعی برای همه بیماری‌های ژنتیکی تبلیغ نمی‌شود، برای کاربرد و انتشار مناسب فناوری بسیار مهم است.
چالش‌ها و مسائل اخلاقی خاصی وجود دارد که مربوط به کاربردهای مختلف فناوری CRISPR برای ویرایش سلول‌های سوماتیک و خط زایشی انسان است. با این حال، نگران‌کننده‌تر، کاربرد نوظهور CRISPR برای ارگانیسم‌های غیرانسانی است. توانایی طراحی ارگانیسم‌های نسل اول با ویژگی‌های مطلوب ممکن است توسعه را بدون مکانیسم‌های مهار کافی تشویق کند یا منجر به انتشار زودهنگام این ارگانیسم‌ها در محیط زیست و از دست دادن کنترل بر گسترش آن‌ها شود. علاوه بر این، CRISPR می‌تواند برای اهداف شوم، مانند تروریسم بیولوژیکی یا جنگ بیولوژیکی، مورد سوء استفاده قرار گیرد. سهولت و کارایی CRISPR نگرانی ایجاد می‌کند که هر کسی که تجهیزات مناسب را داشته باشد بتواند یک ویروس آنفولانزای مقاوم به واکسن یا گونه‌های مهاجم را در یک آزمایشگاه ابتدایی مهندسی کند. در حالی که فناوری جدید بحث مهمی را در مورد ادامه ویرایش خط زایشی انسان آغاز کرده است، خطرات کاربردهایی که در اینجا توصیف شده‌اند باید به عنوان فراخوانی برای بحث در مورد مقررات و دستورالعمل‌های داخلی و بین‌المللی برای استفاده از CRISPR باشد.

تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌کنند که هیچ تضاد منافعی ندارند.
نوار کناری A: خواندن بیشتر
در مورد استفاده از CRISPR/Cas برای ویرایش خط زایشی انسان:
Baltimore D, Berg P, Botchan M, Carroll D, Charo RA, Church G, Corn JE, Daley GQ, Doudna JA, Fenner M, Greely HT, Jinek M, Martin GS, Penhoet E, Puck J, Sternberg SH, Weissman JS & Yamamoto KR (2015) Biotechnology. A prudent path forward for genomic engineering and germline gene modification. Science 348: 36–38
Liang P, Xu Y, Zhang X, Ding C, Huang R, Zhang Z, Lv J, Xie X, Chen Y, Li Y, Sun Y, Bai Y, Songyang Z, Ma W, Zhou C & Huang J (2015) CRISPR/Cas9‐mediated gene editing in human tripronuclear zygotes. Protein Cell 6: 363–372
در مورد ویرایش گیاهان و حیوانات، به ویژه پشه‌ها
Harris AF, Nimmo D, McKemey AR, Kelly N, Scaife S, Donnelly CA, Beech C, Petrie WD & Alphey L (2011) Field performance of engineered male mosquitoes. Nat Biotechnol 29: 1034–1037
Camacho A, Van Deynze A, Chi‐Ham C & Bennett AB (2014) Genetically engineered crops that fly under the US regulatory radar. Nat Biotechnol 32: 1087–1091
Wang S, Zhang S, Wang W, Xiong X, Meng F & Cui X (2015) Efficient targeted mutagenesis in potato by the CRISPR/Cas9 system. Plant Cell Rep
Podevin N, DEevos Y, Davies HV, Nielsen KM (2012) Transgenic or not? No simple answer. EMBO Rep 13: 1057–1061
Paarlberg R (2010) GMO foods and crops: Africa's choice. Nat Biotechnol 27: 609–613
مراجع
1.
Doudna JA, Charpentier E (2014) Genome editing. The new frontier of genome engineering with CRISPR‐Cas9. Science 346: 1258096
2.
Lanphier E, Urnov F, Haecker SE, Werner M, Smolenski J (2015) Don't edit the human germ line. Nature 519: 410–411
3.
Sugarman J (2015) Ethics and germline gene editing. EMBO Rep 16: 879–880
4.
Ledford H (2015) CRISPR, the disruptor. Nature 522: 20–24
5.
Zetsche B, Gootenberg JS, Abudayyeh OO, Slaymaker IM, Makarova KS, Essletzbichler P, Volz SE, Joung J, van der Oost J, Regev A, et al (2015) Cpf1 is a single RNA‐guided endonuclease of a class 2 CRISPR‐Cas system. Cell
8.
Oye KA, Esvelt K, Appleton E, Catteruccia F, Church G, Kuiken T, Lightfoot SB‐Y, McNamara J, Smidler A, Collins JP (2014) Biotechnology. Regulating gene drives. Science 345: 626–628
9.
Esvelt KM, Smidler AL, Catteruccia F, Church GM (2014) Concerning RNA‐guided gene drives for the alteration of wild populations. Elife 3: e03401
مراجع
مراجع
1.
Doudna JA, Charpentier E (2014) Genome editing. The new frontier of genome engineering with CRISPR‐Cas9. Science 346: 1258096
2.
Lanphier E, Urnov F, Haecker SE, Werner M, Smolenski J (2015) Don't edit the human germ line. Nature 519: 410–411
3.
Sugarman J (2015) Ethics and germline gene editing. EMBO Rep 16: 879–880
4.
Ledford H (2015) CRISPR, the disruptor. Nature 522: 20–24
5.
Zetsche B, Gootenberg JS, Abudayyeh OO, Slaymaker IM, Makarova KS, Essletzbichler P, Volz SE, Joung J, van der Oost J, Regev A, et al (2015) Cpf1 is a single RNA‐guided endonuclease of a class 2 CRISPR‐Cas system. Cell
8.
Oye KA, Esvelt K, Appleton E, Catteruccia F, Church G, Kuiken T, Lightfoot SB‐Y, McNamara J, Smidler A, Collins JP (2014) Biotechnology. Regulating gene drives. Science 345: 626–628
9.
Esvelt KM, Smidler AL, Catteruccia F, Church GM (2014) Concerning RNA‐guided gene drives for the alteration of wild populations. Elife 3: e03401