کد تولید فیلم و کمیسیون هیز به اینجا هدایت می‌شوند. برای شماره‌گذاری قسمت‌های تلویزیونی، به کد تولید قسمت مراجعه کنید. برای تحقیقات سال ۱۹۳۷ توسط آرتور گارفیلد هیز، به کشتار پونس مراجعه کنید.

کد تولید فیلم
کد تولید فیلم مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های صنعتی برای خودسانسوری محتوا بود که به اکثر فیلم‌های سینمایی منتشر شده توسط استودیوهای بزرگ در ایالات متحده از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۸ اعمال می‌شد. این کد به طور گسترده با نام کد هیز، به نام ویل اچ. هیز، رئیس انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم (MPPDA) از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۵ شناخته می‌شود. تحت رهبری هیز، انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم (MPPDA)، بعدها انجمن فیلم آمریکا (MPAA) و انجمن فیلم (MPA)، کد تولید را در سال ۱۹۳۰ تصویب کرد و از سال ۱۹۳۴ به طور جدی اجرای آن را آغاز کرد. کد تولید محتوای قابل قبول و غیرقابل قبول برای فیلم‌های سینمایی تولید شده برای مخاطبان عمومی در ایالات متحده را مشخص می‌کرد.
از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۵۴، این کد به شدت با جوزف برین، مدیر منصوب شده توسط هیز برای اجرای کد در هالیوود، مرتبط بود. صنعت فیلم به خوبی تا اواخر دهه ۱۹۵۰ از دستورالعمل‌های کد پیروی می‌کرد، اما به دلیل تأثیر ترکیبی تلویزیون، نفوذ فیلم‌های خارجی، کارگردانان جنجالی (مانند اتو پرمینگر) که مرزها را جابجا می‌کردند و مداخله دادگاه‌ها، از جمله دیوان عالی ایالات متحده، رو به ضعف رفت. در سال ۱۹۶۸، پس از سال‌ها اجرای حداقلی، کد تولید با سیستم رتبه‌بندی فیلم MPAA جایگزین شد.

پیش‌زمینه

«نبایدها» (Thou Shalt Not)، عکسی از سال ۱۹۴۰ اثر وایتی شافر که عمداً برخی از محدودیت‌های کد را زیر پا می‌گذارد.
در دهه ۱۹۲۰، هالیوود توسط مجموعه‌ای از رسوایی‌های بدنام، مانند قتل ویلیام دزموند تیلور و اتهام تجاوز به ویرجینیا راپه توسط ستاره فیلم محبوب راسکو "فتی" آر باکل، تکان خورد که باعث محکومیت گسترده از سوی سازمان‌های مذهبی، مدنی و سیاسی شد. بسیاری احساس می‌کردند که صنعت فیلم همیشه از نظر اخلاقی قابل سوال بوده است و فشار سیاسی در حال افزایش بود، به طوری که قانون‌گذاران در ۳۷ ایالت در سال ۱۹۲۱ تقریباً صد لایحه سانسور فیلم را ارائه کردند. در سال ۱۹۲۲، زمانی که با احتمال انطباق با صدها و احتمالاً هزاران قانون اخلاقی ناسازگار و قابل تغییر برای نمایش فیلم‌های خود روبرو بودند، استودیوها خودتنظیمی را به عنوان گزینه ترجیحی انتخاب کردند و ویل اچ. هیز، بزرگ خاندان پرسبیترین، که قبلاً وزیر پست دولت وارن جی. هاردینگ و رئیس کمیته ملی جمهوری‌خواهان بود، را برای بازسازی وجهه هالیوود استخدام کردند. این اقدام تقلیدی از تصمیمی بود که لیگ اصلی بیسبال با استخدام قاضی کنساو ماونتن لندیس به عنوان کمیسر لیگ در سال گذشته برای آرام کردن سوالات مربوط به یکپارچگی بیسبال پس از رسوایی قمار در سری جهانی ۱۹۱۹ گرفته بود. روزنامه نیویورک تایمز حتی هیز را "لندیس صفحه نمایش" نامید. هیز سالانه مبلغ هنگفتی به مبلغ ۱۰۰۰۰۰ دلار (معادل ۱.۸۲ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) دریافت می‌کرد و به مدت ۲۵ سال به عنوان رئیس انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم (MPPDA) خدمت کرد، جایی که "از صنعت در برابر حملات دفاع می‌کرد، درمان‌های تسکین‌دهنده را بیان می‌کرد و برای برقراری صلح مذاکره می‌کرد".
در سال ۱۹۲۴، هیز مجموعه‌ای از توصیه‌ها را با عنوان "فرمول" معرفی کرد که از استودیوها خواسته شد به آن توجه کنند و از فیلمسازان خواستند طرح فیلم‌هایی را که قصد تولید آن را دارند به دفتر او توضیح دهند. در سال ۱۹۱۵، دیوان عالی به اتفاق آرا در پرونده شرکت فیلم متقابل در برابر کمیسیون صنعتی اوهایو تصمیم گرفت که آزادی بیان به فیلم‌های سینمایی گسترش نمی‌یابد. اگرچه تلاش‌های نمادینی برای پاکسازی فیلم‌ها انجام شده بود (مانند زمانی که استودیوها انجمن ملی صنعت فیلم (NAMPI) را در سال ۱۹۱۶ تشکیل دادند)، اما تلاش‌ها نتیجه چندانی نداشت. نیویورک اولین ایالتی بود که با ایجاد هیئت سانسور در سال ۱۹۲۱ از تصمیم دیوان عالی استفاده کرد. ویرجینیا سال بعد از آن پیروی کرد و تا ظهور فیلم صوتی، هشت ایالت جداگانه هیئت داشتند، اما بسیاری از آنها ناکارآمد بودند. تا دهه ۱۹۲۰، صحنه نیویورک، منبع مکرر مواد صفحه نمایش بعدی، نمایش‌های برهنه، اجراهایی پر از کلمات رکیک، موضوعات بزرگسالان و دیالوگ‌های تحریک‌آمیز جنسی داشت. اوایل فرآیند تبدیل سیستم صوتی، مشخص شد که آنچه در نیویورک قابل قبول است ممکن است در کانزاس نباشد. فیلمسازان با این احتمال روبرو بودند که بسیاری از ایالت‌ها و شهرها کدهای سانسور خود را تصویب کنند و در نتیجه نیاز به نسخه‌های متعدد فیلم‌ها برای توزیع سراسری باشد. خودسانسوری به عنوان یک نتیجه ترجیحی تلقی می‌شد.
در سال ۱۹۲۷، هیز به مدیران استودیو پیشنهاد کرد که کمیته‌ای برای بحث در مورد سانسور فیلم تشکیل دهند. ایروینگ جی. تالبرگ از مترو-گلدوین-مایر، سول ورتزل از شرکت فیلم فاکس و ای. اچ. آلن از پارامونت پیکچرز با همکاری یک لیست به نام "نبایدها و مراقب باشیدها" را بر اساس مواردی که توسط هیئت‌های سانسور محلی به چالش کشیده شده بودند، تهیه کردند. این لیست شامل یازده موضوعی بود که باید از آنها اجتناب می‌شد و بیست و شش موضوعی که باید با احتیاط فراوان با آنها برخورد می‌شد. این لیست توسط کمیسیون تجارت فدرال (FTC) تأیید شد و هیز کمیته روابط استودیویی (SRC) را برای نظارت بر اجرای آن ایجاد کرد. با این حال، هنوز راهی برای اجرای اصول وجود نداشت. بحران استانداردهای فیلم در سال ۱۹۲۹ به اوج خود رسید.

پیش از کد: "نبایدها" و "مراقب باشیدها" طبق پیشنهاد سال ۱۹۲۷

در قطعنامه‌ای که در ۲۹ ژوئن ۱۹۲۷ تصویب شد، انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم (MPPDA) لیست‌هایی از "نبایدها" و "مراقب باشیدها" را به آنچه به طور غیررسمی "منشور" خود می‌نامیدند، کدگذاری کرد. بسیاری از این موارد بعدها به نکات کلیدی کد تبدیل شدند.

نبایدها

"چیزهایی که در لیست زیر گنجانده شده‌اند، صرف نظر از نحوه برخورد با آنها، نباید در فیلم‌هایی که توسط اعضای این انجمن تولید می‌شوند، ظاهر شوند":

توهین آشکار - چه از نظر عنوان و چه از روی لب - این شامل کلماتی مانند خدا، پروردگار، عیسی مسیح (مگر اینکه به طور محترمانه در ارتباط با مراسم مذهبی مناسب استفاده شوند)، جهنم، پسر حرام، لعنت، خدا و هر عبارت رکیک و مبتذل دیگر، هرچند به صورت املا شده باشد.
هرگونه برهنگی یا تحریک جنسی - در واقع یا در سایه؛ و هرگونه اشاره شهوانی یا مبتذل به آن توسط سایر شخصیت‌های فیلم.
تجارت غیرقانونی مواد مخدر.
هرگونه اشاره به انحراف جنسی.
برده‌داری سفید.
امتزاج نژادی.
بهداشت جنسی و بیماری‌های وریدی.
صحنه‌های زایمان واقعی - در واقع یا در سایه.
اندام‌های جنسی کودکان.
تمسخر روحانیت.
توهین عمدی به هر ملت، نژاد یا مذهب.

مراقب باشیدها

"باید مراقبت ویژه در نحوه برخورد با موضوعات زیر انجام شود، به طوری که ابتذال و تحریک از بین برود و سلیقه خوب تأکید شود":

استفاده از پرچم.
روابط بین‌المللی (از تصویرسازی منفی از دین، تاریخ، نهادها، افراد برجسته و شهروندان کشور دیگر خودداری کنید).
دین و مراسم مذهبی.
آتش‌سوزی عمدی.
استفاده از سلاح گرم.
سرقت، دزدی، باز کردن گاوصندوق و منفجر کردن قطارها، معادن، ساختمان‌ها و غیره (با در نظر گرفتن تأثیری که توصیف دقیق این موارد ممکن است بر افراد کم‌هوش داشته باشد).
بی‌رحمی و احتمال خشونت.
تکنیک‌های ارتکاب قتل به هر روشی.
روش‌های قاچاق.
روش‌های درجه سوم.
اعدام‌های قانونی با دار زدن یا صندلی برقی به عنوان مجازات جرم.
همدلی با مجرمان.
نگرش نسبت به شخصیت‌های عمومی و نهادها.
شورش.
ظاهر بی‌رحمی نسبت به کودکان و حیوانات.
برنده‌گذاری افراد یا حیوانات.
فروش زنان، یا زنی که فضیلت خود را می‌فروشد.
تجاوز یا تلاش برای تجاوز.
صحنه‌های شب اول.
مرد و زن در رختخواب با هم.
وسوسه عمدی دختران.
نهاد ازدواج.
عملیات جراحی.
استفاده از مواد مخدر.
عناوین یا صحنه‌های مربوط به اجرای قانون یا افسران اجرای قانون.
بوسه‌های بیش از حد یا شهوانی، به ویژه زمانی که یکی از شخصیت‌ها "سنگین" باشد.

ایجاد

در سال ۱۹۲۹، مارتین کویگلی، یک کاتولیک غیر روحانی و سردبیر روزنامه تجاری برجسته Motion Picture Herald، و پدر دنیل آ. لرد، یک کشیش یسوعی، مجموعه ای از استانداردها ایجاد کردند و آن را به استودیوها ارائه کردند. لرد به ویژه نگران تأثیر فیلم‌های صوتی بر کودکان بود که آنها را به ویژه مستعد جذابیت آنها می‌دانست. در فوریه ۱۹۳۰، چندین رئیس استودیو، از جمله ایروینگ تالبرگ از مترو-گلدوین-مایر، با لرد و کویگلی ملاقات کردند. پس از چند بازبینی، آنها با مفاد کد موافقت کردند. یکی از عوامل اصلی پذیرش کد، اجتناب از مداخله مستقیم دولت بود. مسئولیت نظارت بر تولید فیلم و مشاوره به استودیوها در مورد تغییرات یا اصلاحات بر عهده SRC (به ریاست سرهنگ جیسون اس. جوی، رئیس سابق اجرایی صلیب سرخ آمریکا) بود. در ۳۱ مارس، انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم (MPPDA) موافقت کرد که به کد پایبند باشد. کد تولید برای محدود کردن فیلم‌هایی که به مخاطبان گسترده توزیع می‌شدند، طراحی شده بود و این امر دشوارتر می‌کرد که برای همه افراد در مخاطبان جذاب باشد.

محتوا

کد به دو بخش تقسیم می‌شد. بخش اول مجموعه‌ای از "اصول کلی" بود که از یک فیلم جلوگیری می‌کرد تا "استانداردهای اخلاقی کسانی که آن را تماشا می‌کنند را پایین بیاورد"، تا به اشتباه بر روی مخاطبان خاصی از نظرات از جمله زنان، کودکان، طبقه پایین و کسانی که ذهن "مستعدی" دارند تأثیر نگذارد، خواستار نمایش "استانداردهای صحیح زندگی" بود و در نهایت از یک فیلم جلوگیری می‌کرد تا هرگونه تمسخر قانون یا ایجاد همدلی با نقض آن را نشان دهد. بخش دوم مجموعه‌ای از "کاربردهای خاص" بود که فهرستی دقیق از مواردی بود که نمی‌توان آنها را به تصویر کشید. برخی از محدودیت‌ها، مانند ممنوعیت همجنس‌گرایی یا استفاده از کلمات رکیک خاص، هرگز به طور مستقیم ذکر نشدند، اما فرض می‌شد که بدون تعیین دقیق درک می‌شوند. کد همچنین پیوست‌هایی داشت که به عنوان کد تبلیغاتی شناخته می‌شد و تبلیغات و تصاویر را تنظیم می‌کرد.
همجنس‌گرایان به طور ضمنی تحت ممنوعیت انحراف جنسی گنجانده شده بودند و تصویرسازی امتزاج نژادی (تا سال ۱۹۳۴، تعریف شده فقط به عنوان روابط جنسی بین نژاد سفید و سیاه) ممنوع بود. همچنین بیان شد که مفهوم "سیاست فقط برای بزرگسالان" یک استراتژی بی‌فایده و غیرقابل اجرا خواهد بود، اما اجازه داده شد که "ذهن‌های بالغ‌تر می‌توانند به راحتی موضوعاتی را در طرح‌ها درک و بپذیرند که به طور مثبت به افراد جوان آسیب می‌رساند". اگر کودکان تحت نظارت باشند و رویدادها به طور ضمنی نشان داده شوند، کد "احتمال جرم فکری الهام گرفته از سینما" را مجاز می‌دانست.
کد نه تنها به دنبال تعیین آنچه می‌توان روی صفحه نمایش نشان داد، بلکه به دنبال ترویج ارزش‌های سنتی بود. روابط جنسی خارج از ازدواج، که نباید جذاب یا زیبا به تصویر کشیده شوند، باید به گونه‌ای ارائه شوند که اشتیاق را برانگیزد یا آنها را قابل قبول نشان دهد. هر عمل جنسی که انحرافی تلقی می‌شد، از جمله هرگونه اشاره به روابط همجنس‌گرایانه، ممنوع بود.
تمام اقدامات جنایی باید مجازات شوند و نه جرم و نه مجرم نباید از سوی مخاطبان همدلی ایجاد کنند، یا حداقل مخاطبان باید از این واقعیت آگاه باشند که چنین رفتاری اشتباه است، معمولاً از طریق "ارزش اخلاقی جبرانی". مقامات باید با احترام رفتار شوند و روحانیت نباید به عنوان شخصیت‌های خنده‌دار یا شرور به تصویر کشیده شوند. در برخی شرایط، سیاستمداران، افسران پلیس و قضات می‌توانستند شرور باشند، تا زمانی که مشخص شود که افراد به تصویر کشیده شده به عنوان شرور استثنا هستند.
کل سند با لحنی کاتولیک نوشته شده بود و بیان می‌کرد که هنر باید با دقت مورد توجه قرار گیرد زیرا می‌تواند "از نظر اخلاقی بد باشد" و "اهمیت اخلاقی عمیق" آن غیرقابل انکار است. در ابتدا تصمیم گرفته شد که تأثیر کاتولیک بر کد مخفی نگه داشته شود. یک مضمون تکرارشونده این بود که "در سراسر، مخاطب مطمئن باشد که شر اشتباه است و خیر درست است".

اجرا

هالیوود پیش از کد

در سال ۱۹۳۰، Variety کل محتوای کد را منتشر کرد و پیش‌بینی کرد که هیئت‌های سانسور فیلم ایالتی به زودی منسوخ خواهند شد، اما مردانی که موظف به اجرای کد بودند - جیسون جوی (رئیس کمیته تا سال ۱۹۳۲) و جانشین او، جیمز وینگیت - عموماً بی‌علاقه و/یا ناکارآمد بودند. فیلم Blue Angel، اولین فیلمی که دفتر بررسی کرد، توسط جوی بدون هیچ گونه تجدیدنظری تایید شد که توسط یک سانسورچی کالیفرنیا بی‌ادب تلقی شد. اگرچه چندین مورد وجود داشت که جوی با استودیوها برای ایجاد برش‌ها مذاکره می‌کرد و محدودیت‌های سست و مشخصی وجود داشت، اما مقدار قابل توجهی از مواد هرز به صفحه نمایش راه یافت. جوی باید سالانه ۵۰۰ فیلم را با یک کادر کوچک و قدرت کم بررسی می‌کرد. او تمایل بیشتری به همکاری با استودیوها داشت و مهارت‌های نوشتاری خلاقانه او منجر به استخدام او در فاکس شد. از سوی دیگر، وینگیت برای همگام شدن با سیل فیلمنامه‌های ورودی تلاش می‌کرد، به طوری که داریل زاناک، رئیس تولید وارنر بروس، نامه‌ای به او نوشت و از او خواست تا سرعت خود را افزایش دهد. در سال ۱۹۳۰، دفتر هیز اختیار نداشت تا از استودیوها بخواهد موادی را از یک فیلم حذف کنند، بلکه با استدلال و گاهی التماس با آنها کار می‌کرد. پیچیدگی اوضاع، فرآیند تجدیدنظر مسئولیت تصمیم‌گیری نهایی را به عهده استودیوها می‌گذاشت.

اکتور بوریس کارلوف در نقش مخلوق دکتر فرانکنشتاین در فیلم ۱۹۳۱ فرانکنشتاین. با این حال، تا زمان انتشار دنباله فیلم، عروس فرانکنشتاین در سال ۱۹۳۵، اجرای کد به طور کامل در جریان بود و مجتمع خدایی آشکار دکتر ممنوع بود. در تصویر اول، با این حال، هنگامی که موجود متولد شد، خالق دانشمند دیوانه او آزاد بود تا اعلام کند "اکنون می‌دانم چه حسی دارد که خدا باشی!"

از فیلم The Sign of the Cross (1932) سیسیل بی. دمیل
یکی از عوامل نادیده گرفتن کد این بود که برخی آن را محافظه‌کارانه می‌دانستند، به دلیل نگرش‌های لیبرال در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰. این دوره‌ای بود که در آن دوران ویکتوریا اغلب به عنوان ساده‌لوح و عقب‌مانده مورد تمسخر قرار می‌گرفت. هنگامی که کد اعلام شد، مجله لیبرال The Nation به آن حمله کرد و اظهار داشت که اگر جرم هرگز نباید به صورت همدلانه ارائه شود، به معنای واقعی کلمه به این معنی است که "قانون" و "عدالت" یکسان خواهند بود. بنابراین، رویدادهایی مانند مهمانی چای بوستون نمی‌توانند به تصویر کشیده شوند. اگر روحانیت همیشه باید به طور مثبت ارائه شود، نمی‌توان با ریاکاری مقابله کرد. Outlook موافقت کرد و بر خلاف Variety، از ابتدا پیش‌بینی کرد که اجرای کد دشوار خواهد بود. رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ باعث شد که بسیاری از استودیوها به دنبال کسب درآمد به هر طریقی باشند. از آنجایی که فیلم‌هایی که حاوی محتوای تند و خشن بودند منجر به فروش بالای بلیط می‌شدند، منطقی به نظر می‌رسید که به تولید چنین فیلم‌هایی ادامه دهند. به زودی، نادیده گرفتن کد به یک راز آشکار تبدیل شد. در سال ۱۹۳۱، The Hollywood Reporter به کد تمسخر کرد و از یک فیلمنامه‌نویس ناشناس نقل قول کرد که "کد اخلاقی هیز دیگر حتی یک شوخی نیست. فقط یک خاطره است." دو سال بعد، Variety از آن پیروی کرد.
دوران برین

در ۱۳ ژوئن ۱۹۳۴، اصلاحیه‌ای به کد اضافه شد که اداره کد تولید (PCA) را ایجاد کرد و خواستار دریافت گواهی تأییدیه برای تمام فیلم‌های منتشر شده از ۱ ژوئیه ۱۹۳۴ شد. PCA دارای دو دفتر بود: یکی در هالیوود و دیگری در شهر نیویورک. اولین فیلمی که مهر تأییدیه MPPDA را دریافت کرد، The World Moves On (1934) بود. به مدت بیش از ۳۰ سال، تقریباً تمام فیلم‌های سینمایی تولید شده در ایالات متحده به کد پایبند بودند. کد تولید توسط دولت فدرال، ایالتی یا شهری ایجاد یا اجرا نشد. استودیوهای هالیوود کد را عمدتاً به این امید پذیرفتند که از سانسور دولتی جلوگیری کنند و خودتنظیمی را به تنظیم دولتی ترجیح دهند.
پدر دنیل آ. لرد، یک کشیش یسوعی، نوشت: "گناه خاموش بد بود. گناه صوتی برای سانسورها فریاد می‌زد." توماس دوهرتی، استاد مطالعات آمریکایی در دانشگاه براندیس، کد را "فقط فهرستی از نبایدها، بلکه موعظه‌ای که به دنبال درآمیختن دکترین کاتولیک با فرمول هالیوود بود" تعریف می‌کند. گناهکاران مجازات می‌شوند، فضیلت‌مندان پاداش می‌گیرند، اقتدار کلیسا و دولت مشروع است و پیوندهای ازدواج مقدس است. آنچه در نتیجه حاصل شد، به عنوان "تجارت متعلق به یهودیان که الهیات کاتولیک را به آمریکا پروتستان می‌فروشد" توصیف شده است.
جوزف آی. برین، یک غیر روحانی برجسته کاتولیک که در روابط عمومی کار می‌کرد، به عنوان رئیس PCA منصوب شد. تحت رهبری برین، که تا بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۵۴ ادامه داشت، اجرای کد تولید به شدت سختگیرانه شد. حتی نماد سکسی کارتونی، بتی بوپ، مجبور شد شخصیت و لباس فلاپر مشخصه خود را تغییر دهد و ظاهری قدیمی و نزدیک به مادرانه را اتخاذ کند. با این حال، تا سال ۱۹۳۴، ممنوعیت امتزاج نژادی فقط به عنوان روابط جنسی بین نژاد سفید و سیاه تعریف شده بود.
اولین مورد بزرگ سانسور تحت کد تولید مربوط به فیلم ۱۹۳۴ تارزان و همسرش بود که در آن صحنه‌های برهنگی مختصر شامل یک بدل برای بازیگر مورین اوسالیوان از نسخه اصلی فیلم حذف شد. تا زمان کاملاً عملیاتی شدن کد در ژانویه ۱۹۳۵، چندین فیلم از دوره پیش از کد و دوره انتقالی که از ژوئیه ۱۹۳۴ آغاز شده بود، از مبادلات انتشار خارج شدند (برخی از آنها هرگز به نمایش عمومی درنیامدند) که منجر به بازسازی برخی از فیلم‌های اوایل دهه ۱۹۳۰ توسط استودیوها در سال‌های بعد شد: در سال ۱۹۴۱، بازسازی‌هایی از شاهین مالت و دکتر جکیل و آقای هاید منتشر شد که هر دو نسخه‌های پیش از کد بسیار متفاوتی داشتند که ده سال قبل منتشر شده بودند.
کد هیز همچنین مستلزم تغییراتی در مورد اقتباس از رسانه‌های دیگر بود. به عنوان مثال، آلفرد هیچکاک نتوانست عنصر اصلی رمان ۱۹۳۸ دافنه دو موریه را در ریکا حفظ کند که در آن راوی کشف می‌کند که شوهرش (بیوه اشرافی ماکسیم دو وینتر) همسر اول خود (ریکا، عنوان‌دار) را کشته است و او به آن به سبک شوخی می‌کند، زیرا پس از مرگ ریکا، داشتن شخصیتی که از قتل جان سالم به در می‌برد و با خوشحالی زندگی می‌کند، نقض آشکار کد بود. نسخه هیچکاک، ریکا در یک حادثه جان خود را از دست داد و ماکسیم فقط به پنهان کردن حقایق مرگ او گناهکار بود. نسخه ۲۰۲۰، که توسط کد محدود نشده بود، عنصر اصلی دو موریه را بازگرداند.
PCA همچنین در سانسور سیاسی دخالت داشت. هنگامی که وارنر بروس می‌خواست فیلمی در مورد اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها بسازد، دفتر تولید آن را ممنوع کرد و به ممنوعیت تصویرسازی منفی از "نهادها و افراد برجسته" کشور دیگر اشاره کرد و تهدید کرد که اگر استودیو ادامه دهد، موضوع را به دولت فدرال ارجاع می‌دهد. این سیاست مانع از تولید تعدادی فیلم ضد نازی شد. در سال ۱۹۳۸، FBI یک حلقه جاسوسی نازی را کشف و تحت پیگرد قانونی قرار داد که به طور متوالی به وارنر اجازه داد Confessions of a Nazi Spy (1939) را تولید کند، و The Three Stooges' short subject You Nazty Spy! (1940) اولین فیلم هالیوودی از هر نوع بود که آشکارا رهبری رایش سوم را مسخره کرد و به زودی The Great Dictator از آن پیروی کرد.
قدرت برین برای تغییر فیلمنامه‌ها و صحنه‌ها بسیاری از نویسندگان، کارگردانان و مدیران هالیوود را خشمگین کرد. برین بر تولید کازابلانکا (۱۹۴۲) تأثیر گذاشت و با هرگونه اشاره صریح به اینکه ریک و ایلسا در پاریس با هم خوابیده‌اند و اینکه کاپیتان رنو از متقاضیان خود باج‌خواهی جنسی می‌کرد، مخالفت کرد. در نهایت، هر دو به طور قوی در نسخه نهایی نشان داده شدند. رعایت کد همچنین هرگونه امکان پایان دادن به فیلم با مصرف عشق شهوانی ریک و ایلسا را از بین برد و صحنه خداحافظی نجیبانه ریک را اجتناب‌ناپذیر کرد، یکی از مشهورترین صحنه‌های کازابلانکا.

برخی از کارگردانان راه‌هایی برای دور زدن دستورالعمل‌های کد پیدا کردند. به عنوان مثال، در فیلم ۱۹۴۶ آلفرد هیچکاک Notorious، او با شکستن بوسه‌ها هر سه ثانیه یک بار، دستورالعمل سه ثانیه‌ای بوسیدن را دور زد. کل این توالی دو و نیم دقیقه طول کشید.
با این حال، برخی از افراد خلاق هالیوود جنبه‌های مثبتی در محدودیت‌های کد پیدا کردند. کارگردان ادوارد دمیتریک بعداً گفت که کد "اثر بسیار خوبی داشت زیرا ما را به فکر واداشت. اگر می‌خواستیم چیزی را منتقل کنیم که قابل سانسور بود... باید آن را به طور پنهانی انجام می‌دادیم. باید باهوش می‌بودیم. و معمولاً بهتر از این بود که آن را به طور مستقیم انجام دهیم."
خارج از سیستم استودیویی اصلی، کد گاهی اوقات توسط استودیوهای Poverty Row نادیده گرفته می‌شد، در حالی که ارائه‌دهندگان فیلم‌های بهره‌برداری که در سیستم توزیع منطقه‌ای (ایالتی) فعالیت می‌کردند، به طور آشکارا با استفاده از شکاف‌ها، فیلم‌ها را به عنوان داستان‌های اخلاقی یا افشاگری‌های افشاگرانه پنهان می‌کردند. یک مثال از این Child Bride (1938) است که شامل صحنه برهنگی با یک بازیگر کودک دوازده ساله (شیری میلز) بود.
اخبار فیلم‌ها تا حد زیادی از کد معاف بودند، اگرچه محتوای آنها تا پایان سال ۱۹۳۴ به دلیل خشم عمومی در مورد پوشش قتل جان دیلینگر در ژوئیه و قتل "بیبی فیس" نلسون و سه دختر در کوه‌های بلو ریج، که دومی در همان هفته نوامبر رخ داد، تعدیل شد.
با این حال، برجسته‌ترین سرپیچی از کد مورد The Outlaw بود، یک وسترن که توسط هوارد هیوز تهیه شده بود که پس از تکمیل در سال ۱۹۴۱ به دلیل تمرکز تبلیغاتی آن بر سینه‌های جین راسل، گواهی تأییدیه دریافت نکرد. هنگامی که انتشار اولیه فیلم در سال ۱۹۴۳ پس از یک هفته توسط MPPDA متوقف شد، هیوز در نهایت برین را متقاعد کرد که این نقض کد نیست و فیلم می‌تواند نمایش داده شود، اگرچه بدون مهر تأییدیه. این فیلم در نهایت در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. موفقیت مالی هر دو فیلم عوامل تعیین‌کننده‌ای در تضعیف کد در اواخر دهه ۱۹۴۰ بود، زمانی که موضوعات ممنوعه مانند تجاوز جنسی و امتزاج نژادی در Johnny Belinda (1948) و Pinky (1949) مجاز شد. در سال ۱۹۵۱، MPAA کد را بازبینی کرد تا آن را سختگیرانه‌تر کند و کلمات و موضوعات ممنوعه بیشتری را مشخص کند. با این حال، همان سال، رئیس MGM، لوئیس بی. مایر، یکی از متحدان اصلی برین، پس از مجموعه‌ای از اختلافات با رئیس تولید استودیو، دور شاری، که ترجیح او به فیلم‌های "واقع‌گرایانه اجتماعی" اغلب با دفتر هیز در تضاد بود، از کار برکنار شد. در سال ۱۹۵۴، برین به دلیل بیماری بازنشسته شد و جفری شورلاک به عنوان جانشین او منصوب شد.

دوران پس از برین

هالیوود در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ در محدوده کد تولید کار می‌کرد، اما در این مدت، صنعت فیلم با تهدیدات رقابتی جدی مواجه شد. اولین تهدید از تلویزیون، فناوری جدیدی بود که نیازی نداشت آمریکایی‌ها برای دیدن فیلم‌های سینمایی خانه‌های خود را ترک کنند. هالیوود باید چیزی را به مردم ارائه می‌داد که نمی‌توانستند در تلویزیون آن را دریافت کنند، که خود تحت کد سانسور حتی محدودکننده‌تری قرار داشت.
علاوه بر تهدید تلویزیون، صنعت در حال تجربه دوره‌ای از مشکلات اقتصادی بود که با نتیجه پرونده ایالات متحده در برابر پارامونت پیکچرز، اینک. (۱۹۴۸) تشدید شد، که در آن دیوان عالی ادغام عمودی را غیرقانونی اعلام کرد، زیرا مشخص شد که قوانین ضد انحصار را نقض می‌کند و استودیوها مجبور شدند از مالکیت تئاترها دست بکشند و همچنین نتوانند آنچه را که نمایش‌دهندگان ارائه می‌دهند کنترل کنند.
این منجر به افزایش رقابت با فیلم‌های خارجی شد که توسط کد محدود نمی‌شدند، مانند دزد دوچرخه (۱۹۴۸) ویتوریو دسیکا، که در سال ۱۹۴۹ در ایالات متحده منتشر شد. در سال ۱۹۵۰، توزیع‌کننده فیلم جوزف بورستین فیلم The Ways of Love را منتشر کرد که شامل The Miracle، فیلم کوتاهی از فیلم آنتولوژی L'Amore (1948) به کارگردانی روبرتو روسلینی بود. این بخش به دلیل تمسخر تولد مسیح توسط هیئت مدیره ایالت نیویورک لغو شد. دعوی قضایی بعدی، Joseph Burstyn, Inc. v. Wilson (که به عنوان "تصمیم معجزه" شناخته می‌شود)، توسط دیوان عالی در سال ۱۹۵۲ حل شد، که به اتفاق آرا تصمیم سال ۱۹۱۵ خود (Mutual Film Corporation v. Industrial Commission of Ohio) را لغو کرد و حکم داد که فیلم‌های سینمایی مستحق حمایت متمم اول قانون اساسی هستند و بنابراین فیلم نمی‌تواند ممنوع شود. این امر تهدید مقررات دولتی را کاهش داد که قبلاً به عنوان توجیهی برای کد تولید ذکر شده بود و قدرت PCA بر صنعت هالیوود به شدت کاهش یافت.

تبلیغات تئاتری ایالات متحده از سال ۱۹۵۵ برای فیلم تابستان با مونیکا (۱۹۵۳) اینگمار برگمان
دو فیلم سوئدی، یک تابستان شادی (۱۹۵۱) و تابستان با مونیکا (۱۹۵۳) اینگمار برگمان در سال ۱۹۵۵ به عنوان فیلم‌های بهره‌برداری منتشر شدند و موفقیت آنها منجر به موجی از محصولات اروپایی تحریک‌آمیز به تئاترهای آمریکایی شد. برخی از فیلم‌های بریتانیایی، مانند Victim (1961)، A Taste of Honey (1961) و The Leather Boys (1964)، نقش‌های جنسیتی سنتی را به چالش کشیدند و آشکارا با تعصبات علیه همجنس‌گرایان مقابله کردند، همه در نقض آشکار کد هالیوود.
علاوه بر این، سال‌های پس از جنگ شاهد لیبرالیزه شدن تدریجی فرهنگ آمریکایی بود. تحریم لیگ ملی نجابت دیگر تضمین نمی‌کرد که یک فیلم شکست بخورد (تا جایی که چندین فیلم دیگر توسط لیگ محکوم نشدند تا دهه ۱۹۵۰) و جنبه‌هایی از کد به آرامی تابوی خود را از دست دادند. در سال ۱۹۵۶، حوزه‌هایی از کد بازنویسی شد تا موضوعاتی مانند امتزاج نژادی، زنا و فحشا پذیرفته شوند. به عنوان مثال، بازسازی پیشنهادی فیلم Anna Christie، یک فیلم پیش از کد که با فحشا سروکار داشت، دو بار در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۶ توسط MGM لغو شد، زیرا شخصیت آنا مجاز به تصویربرداری به عنوان یک فاحشه نبود. تا سال ۱۹۶۲، چنین موضوعی قابل قبول بود و فیلم اصلی مهر تأییدیه دریافت کرد.
دو فیلم ۱۹۵۶، The Bad Seed و Baby Doll، جنجاربهای زیادی را درگیر کد تولید کردند. اولی با مرگ کودکان، از جمله مرگ شخصیت شرور ردا در پایان، سروکار داشت که نتیجه تغییر پایان رمان اصلی برای مطابقت با قانون "جرم باید مجازات شود" بود. از سوی دیگر، دومی به شدت توسط رهبران مذهبی و اخلاقی مورد حمله قرار گرفت، تا حدی به دلیل تبلیغات تحریک‌آمیز آن، در حالی که MPAA انتقادات زیادی را به دلیل تأیید فیلمی که قانون را مسخره می‌کرد و اغلب از اصطلاحات نژادپرستانه استفاده می‌کرد، دریافت کرد. با این حال، محکومیت فیلم توسط لیگ پاسخ یکپارچه‌ای از مقامات مذهبی دریافت نکرد، برخی از آنها معتقد بودند که فیلم‌های دیگر، از جمله ده فرمان (که همان سال منتشر شد) دارای مقدار و شدت محتوای حسی مشابهی است.

تبلیغات فیلم‌های هنری ایالات متحده در دهه ۱۹۵۰. بسیاری از آمریکایی‌ها در آن زمان به فیلم‌های خارجی تحریک‌آمیز و تحریک‌آمیزتر روی آوردند که تا حد زیادی از محدودیت‌های کد آزاد بودند.
در دهه ۱۹۵۰، استودیوها راه‌هایی برای رعایت کد در عین دور زدن آن پیدا کردند. در سال ۱۹۵۶، کلمبیا یک توزیع‌کننده فیلم هنری، Kingsley Productions را خریداری کرد که در وارد کردن فیلم‌های هنری خارجی تخصص داشت تا فیلم‌های خارجی را توزیع کند و از بدنامی آنها بهره‌برداری کند. توافق کلمبیا با MPAA از توزیع فیلم بدون مهر تأییدیه جلوگیری می‌کرد، اما توافق مشخص نمی‌کرد که یک شرکت تابعه چه کاری می‌تواند انجام دهد. بنابراین، توزیع‌کنندگان تابعه که توسط استودیوهای بزرگ مانند کلمبیا ایجاد شده‌اند، برای به چالش کشیدن و تضعیف کد مورد استفاده قرار گرفتند. United Artists در سال ۱۹۵۸ با خرید توزیع‌کننده فیلم هنری Lopert Films از آن پیروی کرد و ظرف یک دهه همه استودیوهای بزرگ فیلم‌های هنری خارجی را توزیع می‌کردند.
پیتر لو می‌نویسد:

صداقت جنسی به یک انتظار در فیلم‌های خارجی تبدیل شده بود، به طوری که "فیلم خارجی"، "فیلم هنری"، "فیلم بزرگسالان" و "فیلم جنسی" برای چندین سال تقریباً مترادف بودند.

از اواخر دهه ۱۹۵۰، فیلم‌های صریح‌تری شروع به ظهور کردند، مانند Cat on a Hot Tin Roof (1958)، Suddenly, Last Summer (1959)، Psycho (1960) و The Dark at the Top of the Stairs (1960)، که اغلب با موضوعات بزرگسالان و مسائل جنسی سروکار داشتند که از زمان اجرای کد تولید در سال ۱۹۳۴ در فیلم‌های هالیوود دیده نشده بودند. MPAA با اکراه مهر تأییدیه را برای این فیلم‌ها اعطا کرد، اگرچه تا زمانی که تغییراتی ایجاد شد. Some Like It Hot (1959) بیلی وایلدر نیز تأییدیه کد را دریافت نکرد، اما با این حال به یک موفقیت تجاری تبدیل شد و در نتیجه به تضعیف اقتدار کد کمک کرد.
در خط مقدم به چالش کشیدن کد، کارگردان اتو پرمینگر بود که فیلم‌هایش به طور مکرر در دهه ۱۹۵۰ کد را نقض می‌کردند. فیلم ۱۹۵۳ او، The Moon Is Blue، درباره زنی جوان که سعی می‌کند با ادعای اینکه قصد دارد تا زمان ازدواج باکره بماند، دو خواستگار را در برابر یکدیگر بازی دهد، بدون گواهی تأییدیه توسط United Artists منتشر شد، اولین تولید توزیع شده توسط عضوی از MPAA که این کار را انجام داد. او بعداً The Man with the Golden Arm (1955) را ساخت که موضوع ممنوعه سوء مصرف مواد مخدر را به تصویر می‌کشید و Anatomy of a Murder (1959) که با قتل و تجاوز سروکار داشت. مانند Some Like It Hot، فیلم‌های پرمینگر حملات مستقیمی به اقتدار کد تولید بودند و موفقیت آنها تسریع در رها شدن آن را تسریع کرد.
در سال ۱۹۶۴، فیلم هولوکاست The Pawnbroker به کارگردانی سیدنی لومت و با بازی راد استایگر، در ابتدا به دلیل دو صحنه که در آن بازیگران لیندا گایزر و تلما الیور سینه‌های خود را به طور کامل در معرض دید قرار می‌دادند و همچنین به دلیل صحنه جنسی بین الیور و خائیمه سانچز که به عنوان "به طور نامناسب جنسی و شهوانی" توصیف می‌شد، رد شد. با وجود رد، تهیه کنندگان فیلم ترتیب دادند تا Allied Artists فیلم را بدون مهر کد تولید منتشر کند، با این که سانسورچیان نیویورک فیلم را بدون برش‌هایی که مدیران کد درخواست کرده بودند، مجوز دادند. تهیه کنندگان به رد به MPAA اعتراض کردند. با رای ۶ به ۳، MPAA به فیلم استثنایی اعطا کرد، مشروط بر "کاهش طول صحنه‌هایی که اداره کد تولید آنها را غیرقابل تأیید می‌دانست". کاهش‌های درخواست شده برهنگی حداقل بود و نتیجه در رسانه‌ها به عنوان پیروزی برای تهیه کنندگان فیلم تلقی شد.
The Pawnbroker اولین فیلمی بود که دارای صحنه‌های برهنگی بود که تأییدیه کد تولید را دریافت کرد. این استثنا به کد به عنوان یک "مورد خاص و منحصر به فرد" اعطا شد و در آن زمان توسط روزنامه نیویورک تایمز به عنوان "حرکتی بی‌سابقه که با این حال پیش‌زمینه‌ای ایجاد نخواهد کرد" توصیف شد. در Pictures at a Revolution، مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ از فیلم‌های آن دوره، مارک هریس نوشت که تأییدیه MPAA "اولین مورد از مجموعه‌ای از جراحات به کد تولید بود که ظرف سه سال کشنده ثابت می‌شد".
رها کردن

در سال ۱۹۶۳، اریک جانستون، رئیس MPAA که قبلاً کد را "آزاد کرده بود"، درگذشت. سه سال بعد با مبارزه قدرت بین دو جناح مشخص شد که منجر به اجرای نامنظم کد شد. در نهایت، جناح "لیبرال" در سال ۱۹۶۶ با نصب جک والنتی به عنوان رئیس جدید انجمن پیروز شد. هرج و مرج دوره میانی اجرای آن را غیرممکن کرده بود و والنتی، مخالف کد تولید، شروع به کار بر روی سیستمی رتبه‌بندی کرد که در آن محدودیت‌های فیلم کاهش می‌یافت، ایده‌ای که از اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان پاسخی به موفقیت فیلم‌های غیر تایید شده Some Like It Hot و Anatomy of a Murder مورد توجه قرار گرفته بود.
در سال ۱۹۶۶، وارنر بروس فیلم Who's Afraid of Virginia Woolf? را منتشر کرد، اولین فیلمی که برچسب "پیشنهادی برای مخاطبان بالغ" (SMA) را دریافت کرد. از آنجایی که هیئت کد در مورد زبان صریح فیلم اختلاف نظر داشت، والنتی به یک مصالحه دست یافت: کلمه "پیچ" حذف شد، اما سایر زبان‌ها باقی ماند، از جمله عبارت "هوس کردن میزبان". فیلم تأییدیه کد تولید را دریافت کرد، با وجود زبان ممنوعه قبلی.
همان سال، فیلم بریتانیایی Blowup که توسط MGM تولید شده بود، بدون تأییدیه کد تولید منتشر شد، زیرا دارای چندین صحنه برهنگی، معاشقه و رابطه جنسی بود. مترو-گلدوین-مایر آن را تحت یک نام مستعار خاص، Premier Productions منتشر کرد. این اولین نمونه از یک شرکت عضو MPAA بود که به طور مستقیم فیلمی را بدون گواهی تأییدیه تولید می‌کرد. همچنین، کد اصلی طولانی با فهرستی از یازده نکته جایگزین شد که بیان می‌کرد مرزهای کد جدید استانداردهای فعلی جامعه و سلیقه خوب خواهد بود. هر فیلمی که حاوی محتوایی باشد که برای مخاطبان بزرگسال مناسب تلقی شود، دارای برچسب SMA در تبلیغات خود خواهد بود. با ایجاد این برچسب جدید، MPAA به طور غیررسمی شروع به رتبه‌بندی فیلم‌ها کرد.
سیستم رتبه‌بندی فیلم MPAA در ۱ نوامبر ۱۹۶۸ با چهار نماد رتبه‌بندی وارد مرحله اجرا شد: "G" به معنی پیشنهاد شده برای نمایش عمومی (افراد در هر سنی مجاز هستند)، "M" به معنی پیشنهاد شده برای مخاطبان بالغ، "R" به معنی پیشنهاد شده به عنوان محدود (افراد زیر ۱۶ سال مجاز به ورود نیستند مگر اینکه با والدین یا سرپرست بزرگسال همراه باشند) و "X" به معنی افراد زیر ۱۶ سال مجاز به ورود نیستند. تا پایان سال ۱۹۶۸، جفری شورلاک از سمت خود کناره‌گیری کرد و PCA به طور موثر منحل شد و جای خود را به اداره کد و رتبه‌بندی (CARA) داد که به ریاست یوجین داگرتی بود. CARA در سال ۱۹۷۸ "کد" را با "طبقه بندی" جایگزین کرد.
در سال ۱۹۶۹، فیلم سوئدی I Am Curious (Yellow) به کارگردانی ویلگوت شویمان، در ابتدا به دلیل نمایش صریح جنسی در ایالات متحده ممنوع شد. با این حال، این ممنوعیت توسط دیوان عالی در سال ۱۹۷۰ لغو شد. در سال ۱۹۷۲، رتبه‌بندی "PG" به جای "M" به عنوان "برای نمایش عمومی، اما راهنمایی والدین پیشنهاد می‌شود" تغییر کرد. در سال ۱۹۸۴، در پاسخ به شکایات عمومی در مورد عناصر ترسناک شدید در عناوین دارای رتبه PG مانند Gremlins و Indiana Jones and the Temple of Doom، رتبه‌بندی "PG-13" به عنوان یک لایه میانی بین PG و R ایجاد شد. در سال ۱۹۹۰، رتبه‌بندی X با "NC-17" (زیر ۱۷ سال مجاز نیست) جایگزین شد زیرا دومی با پورنوگرافی مرتبط بود. از آنجایی که رتبه‌بندی X توسط MPAA علامت تجاری نشده بود (که انتظار می‌رفت تولیدکنندگان ترجیح دهند محصول خود را رتبه‌بندی کنند)، به زودی توسط کتابفروشی‌ها و تئاترهای بزرگسالان به عنوان رتبه‌بندی X، XX و XXX پذیرفته شد.
همانطور که انجمن انسانی آمریکا به حق نظارت بر مجموعه‌های مورد استفاده در تولید متکی بود، بسته شدن دفتر هیز در سال ۱۹۶۶ همچنین با افزایش بی‌رحمی حیوانات در مجموعه‌ها مطابقت داشت. این انجمن تا سال ۱۹۸۰ دوباره به دسترسی خود بازنگشت.

همچنین ببینید

کمد بسته (کتاب)
کمد بسته (فیلم)
سانسور در ایالات متحده
هیئت سانسور شیکاگو
سینمای کلاسیک هالیوود
کد رویه‌های پخش تلویزیونی که هدف مشابهی را برای سریال‌های تلویزیونی دنبال می‌کرد
مرموز کمیک، که به طور مشابه برای صنعت کمیک عمل می‌کرد
هیئت رتبه‌بندی نرم‌افزار سرگرمی که رتبه‌بندی را برای بازی‌های ویدیویی ارائه می‌دهد
هماهنگ‌کننده صمیمیت، نقشی که به بازیگران کمک می‌کند
لیست فیلم‌های پیش از کد
PMRC، گروهی مشابه که به دنبال کنترل محتوای موسیقی با برچسب هشدار والدین بود
هالیوود پیش از کد
فیلم‌های جنایی پیش از کد
فیلم‌های جنسی پیش از کد
این فیلم هنوز رتبه‌بندی نشده است

یادداشت‌ها

^ a b McGilligan (2004), p. 376.
^ a b Sperling et al (1998), p. 325.
^ Encyc. of World Biog.: Suppl. (2001), "Will Hays" entry
^ Siegel & Siegel (2004), p. 190.
^ a b c d Yagoda (1980), "Hollywood Cleans Up ..."
^ a b c Doherty (1999), p. 6.
^ Gardner (2005), p. 92.
^ Leff & Simmons (2001), p. 3.
^ Prince (2003), p. 20.
^ Jowett (1989), p. 16.
^ Butters Jr. (2007), p. 149.
^ Butters Jr. (2007), p. 148.
^ LaSalle (2000), p. 62.
^ Vieira (1999), pp. 7–8.
^ a b Butters Jr. (2007), p. 187.
^ a b Vieira (1999), p. 8.
^ Prince (2003), p. 31.
^ LaSalle (2002), p. 1.
^ Butters Jr. (2007), p. 189.
^ a b c "Record #365". MPPDA Digital Archive. June 29, 1927. Retrieved July 14, 2020.
^ Lewis (2000), pp. 301–302
^ Smith (2005), p. 38.
^ Jacobs (1997), p. 108.
^ Prince (2003), p. 21.
^ Flinders Inst. profile.
^ LaSalle (2000), p. 63.
^ a b Doherty (1999), p. 8.
^ Doherty (1999), p. 2.
^ Tratner, Michael (2003). "Working the Crowd: Movies and Mass Politics". Criticism. 45 (1): 53–73. doi:10.1353/crt.2003.0035. ISSN 1536-0342. S2CID 144810867.
^ a b c d e Leff & Simmons (2001), pp. 270–271; 286–287.
^ Doherty (1999), p. 107.
^ Noriega, Chon (1990). ""Something's Missing Here!": Homosexuality and Film Reviews during the Production Code Era, 1934–1962". Cinema Journal. 30 (1): 20–41. doi:10.2307/1224848. ISSN 0009-7101. JSTOR 1224848. S2CID 146910873.
^ The Production Code of the Motion Picture Producers and Distributors of America stated by 1934 that "miscegenation (sex relationship between the white and black races) is forbidden" (Part II, Item 6).
^ a b Doherty (1999), p. 7.
^ a b Doherty (1999), p. 11.
^ Butters Jr. (2007), p. 188.
^ LaSalle (2000), p. 65.
^ Black (1996), pp. 41–42.
^ LaSalle (2000), p. 64.
^ Black (1996), p. 43.
^ Prince. pg. 24
^ a b c Black (1996), pp. 44–45.
^ a b c Black (1996), pp. 50–51.
^ Jacobs (1997), p. 27.
^ Vieira (1999), p. 117.
^ Black (1996), p. 52.
^ Gardner (1988), pg. 66.
^ Teresi, Dick. "Are You Mad, Doctor?", The New York Times, September 13, 1988; accessed November 24, 2010.
^ LaSalle (2000), p. 20.
^ LaSalle (2000), p. 77.
^ a b Doherty (2006), "The Code Before ...".
^ Scott (2004, 2010)[page needed]
^ The Production Code of the Motion Picture Producers and Distributors of America, Inc., 1930–1934, "miscegenation (sex relationship between the white and black races) is forbidden" (Part II, Item 6). No mention was made of miscegenation between whites and any race other than Black people.
^ Vieira (1999), p. 188.
^ Varnam, Laura (August 2018). "Alfred Hitchcock's 1940 adaptation of Daphne du Maurier's Rebecca". dumaurier.org. Retrieved November 18, 2021.
^ The Brothers Warner (2007), written by Cass Warner
^ Holden (2008), p. 238.
^ Mushnik (2013), "Three Stooges ...", nypost.com; accessed December 18, 2016.
^ Univ. of Virginia (2000–01), "Censored"
^ Harmetz, Aljean (2002). The Making of Casablanca: Bogart, Bergman, and World War II. Hyperion Books. pp. 162–166. ISBN 9780786888146.
^ Behlmer, Rudy (1985). Inside Warner Bros. (1935-1951). Viking. pp. 207–208, 212–13. ISBN 9780670804788.
^ "PBS American Cinema Film Noir". YouTube. Archived from the original on October 1, 2013. Retrieved January 6, 2019.
^ Doherty, Thomas (1999). Pre-Code Hollywood: Sex, Immorality and Insurrection in American Cinema 1930–1934. Columbia University Press. ISBN 0-231-11094-4.
^ Hirsch, Foster (2007). Otto Preminger, the man who would be king (1st ed.) New York: Alfred A. Knopf. ISBN 9780307489210.
^ Lev, Peter (1993). The Euro-American Cinema. University of Texas Press. p. 13. ISBN 978-0-292-76378-4.
^ Leff, Leonard J. (1996). "Hollywood and the Holocaust: Remembering The Pawnbroker". American Jewish History, (84) 4: 353–376. Accessed March 9, 2009. doi:10.1353/ajh.1996.0045.
^ Leff, Leonard L. & Jerold L. Simmons (2001). The Dame in the Kimono: Hollywood, Censorship, and the Production Code. University Press of Kentucky. ISBN 978-0-8131-9011-2.
^ Cook, Pam (2007). The Cinema Book. Bloomsbury Publishing. p. 52. ISBN 978-1-8445-7193-2.
^ Miller, Frank (1994). Censored Hollywood. Atlanta: Turner Publishing. ISBN 1-57036-116-9.
^ Wittern-Keller, Laura (2008). Freedom of the Screen: Legal Challenges to State Film Censorship, 1915–1981. University Press of Kentucky. ISBN 978-0-8131-2451-3.

منابع

Arnold, Jeremy. "Jesse James". Turner Classic Movies. Retrieved December 4, 2014.
Black, Gregory D. (1996). Hollywood Censored: Morality Codes, Catholics, and the Movies. Cambridge University Press. ISBN 0-521-56592-8.
Butters Jr., Gerard R. (2007). Banned in Kansas: motion picture censorship, 1915–1966. University of Missouri Press. ISBN 0-8262-1749-4.
"Censored: Wielding the Red Pen". Exhibit at the University of Virginia Library, September 2000 – February 2001. Retrieved November 7, 2015.
Doherty, Thomas Patrick (1999). Pre-Code Hollywood: Sex, Immorality, and Insurrection in American Cinema 1930–1934. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11094-4.
Doherty, Thomas (May 20, 2006). "The Code Before 'Da Vinci'". The Washington Post. Retrieved February 10, 2014.
Doherty, Thomas Patrick (2007). Hollywood's Censor: Joseph I. Breen and the Production Code Administration. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-51284-8.
Flinders staff. "Col. Jason S. Joy profile". Flinders Institute for Research in the Humanities. Retrieved November 7, 2015.
Gardner, Eric (February 2005). "The Czar of Hollywood". Indianapolis Monthly, pp. 89–96. ISSN 0899-0328.
Harris, Mark (2008). Pictures at a Revolution: Five Movies and the Birth of the New Hollywood. Penguin Group. ISBN 978-1-59420-152-3.
Hirsch, Foster (2007). Otto Preminger, the man who would be king (1st ed.) New York: Alfred A. Knopf. ISBN 9780307489210.
Holden, Henry M. (2008). FBI 100 Years. Zenith Press. ISBN 978-1-61060-718-6.
Jacobs, Lea (1997). The Wages of Sin: Censorship and the Fallen Woman Film, 1928–1942. Madison: University of Wisconsin Press. ISBN 0-520-20790-4.
Jowett, Garth S. (1999) [1989]. "'A Capacity For Evil': The 1915 Supreme Court Mutual Decision". In Bernstein, Matthew. Controlling Hollywood: Censorship and Regulation in the Studio Era. Rutgers University Press. ISBN 0-8135-2707-4.
LaSalle, Mick (2000). Complicated Women: Sex and Power in Pre-Code Hollywood. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-25207-2.
LaSalle, Mick. "Pre-Code Hollywood", GreenCine.com. Retrieved October 4, 2010.
Leff, Leonard J. (1996). "Hollywood and the Holocaust: Remembering The Pawnbroker". American Jewish History, (84) 4: 353–376. Accessed March 9, 2009. doi:10.1353/ajh.1996.0045.
Leff, Leonard L. & Jerold L. Simmons (2001). The Dame in the Kimono: Hollywood, Censorship, and the Production Code. University Press of Kentucky. ISBN 978-0-8131-9011-2.
Lewis, Jon (2000). Hollywood v. Hard Core: How the Struggle Over Censorship Saved the Modern Film Industry. New York University Press. ISBN 0-8147-5142-3.
McGilligan, Patrick (2004). Alfred Hitchcock: A Life in Darkness and Light. New York: Harper Perennial. ISBN 978-0-06-098827-2.
Mondello, Bob (August 8, 2008). "Remembering Hollywood's Hays Code, 40 Years On". NPR. Retrieved April 17, 2014.
Mushnik, Phil (July 14, 2013). "Three Stooges first to blast Hitler". New York Post. Retrieved April 17, 2014.
Prince, Stephen (2003). Classical Film Violence: Designing and Regulating Brutality in Hollywood Cinema, 1930–1968. Rutgers University Press. ISBN 0-8135-3281-7.
Scott, Henry E. (2004, 2010). Shocking True Story, The Rise and Fall of "Confidential", America's Most Scandalous Magazine. Pantheon. ISBN 978-0-375-42139-6.
Schumach, Murray (1964). The Face On The Cutting Room Floor: The Story Of Movie And Television Censorship. New York: William Morrow and Company. ISBN 978-0-3068-0009-2.
Siegel, Scott & Barbara (2004). The Encyclopedia of Hollywood (2nd edition). Checkmark Books. ISBN 0-8160-4622-0.
Smith, Sarah (2005). Children, Cinema and Censorship: From Dracula to the Dead End Kids. Wiley-Blackwell. ISBN 1-4051-2027-4.
Sperling, Cass Warner, Cork Millner, and Jack Warner (1998). Hollywood Be Thy Name. Prima Publishing. ISBN 1-55958-343-6.
Vieira, Mark A. (1999). Sin in Soft Focus: Pre-Code Hollywood. New York: Harry N. Abrams. ISBN 0-8109-8228-5.
"Will Hays: America's Morality Czar". Encyclopedia of World Biography: 2001 Supplement. Gale Research, Inc., 2001. ISBN 978-0787652838.
Yagoda, Ben (February/March 1980). "Hollywood Cleans Up Its Act; The curious career of the Hays Office". American Heritage, 31(2): 12–21. Retrieved March 19, 2014.

مطالعات بیشتر

Gilbert, Nora (2013). Better Left Unsaid: Victorian Novels, Hays Code Films, and the Benefits of Censorship. Stanford University Press. ISBN 978-0804784207.
Lugowski, David M. (Winter 1999). "Queering the (New) Deal: Lesbian and Gay Representation and the Depression-Era Cultural Politics of Hollywood's Production Code", Cinema Journal (38) 2: pp. 3–35. JSTOR 1225622
Miller, Frank (1994). Censored Hollywood. Atlanta: Turner Publishing. ISBN 1-57036-116-9.
Wittern-Keller, Laura (2008). Freedom of the Screen: Legal Challenges to State Film Censorship, 1915–1981. University Press of Kentucky. ISBN 978-0-8131-2451-3.

پیوندهای خارجی

فیلم‌های سانسور شده و تلویزیونی در دانشگاه ویرجینیا آنلاین
انجمن فیلم آمریکا: تاریخچه و رتبه‌بندی فیلم
کتاب‌شناسی از کتاب‌ها و مقالات مربوط به سانسور فیلم (از طریق UC Berkeley)
فهرست کامل "نبایدها" و "مراقب باشیدها" سال ۱۹۲۷
متن کامل کد تولید فیلم سال ۱۹۳۰ (بدون اصلاحات بعدی)
کد تولید فیلم Motion Picture Producers and Distributors of America (شامل مثال‌ها، تمام اصلاحات، بازنویسی سال ۱۹۵۶ و بازنویسی سال ۱۹۶۶)
More Sinned Against than Sinning: The Fabrications of "Pre-Code Cinema"
وب‌سایت Talking Pictures: مقاله‌ای از نیگل واتسون در مورد مسائل سانسور فیلم همراه با فعالیت‌های کلاسی برای دانش‌آموزان
فهرست شماره‌دار گواهی‌های تأییدیه کد تولید


قرن بیست و یکم به اندازه دو قرن پیشین از نظر اقتصادی پرآشوب ثابت شده است. در این دوره، بحران‌های مالی متعددی گریبان‌گیر کشورها، مناطق و – در مورد رکود بزرگ – کل اقتصاد جهانی شده است. همه بحران‌های مالی ویژگی‌های خاصی را به اشتراک می‌گذارند، اما هر کدام داستان منحصربه‌فرد خود را با درس‌هایی برای آینده بازگو می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد سه بحران مالی مهمی که جهان در قرن بیست و یکم تجربه کرده است، به خواندن ادامه دهید.

نکات کلیدی

بحران‌های مالی و بحران‌های مالیاتی تفاوت‌ها و شباهت‌هایی دارند.
حداقل سه بحران مالی مهم در قرن بیست و یکم رخ داده است.
آرژانتین بین سال‌های 2001 و 2002 با یک بحران مالی مواجه شد که منجر به از دست دادن دسترسی دولت این کشور به بازارهای سرمایه شد.
بحران مالی جهانی 2007-2009 به عنوان بدترین بحران اقتصادی جهانی از زمان رکود بزرگ در نظر گرفته می‌شود.
کاهش قیمت کالاها و الحاق کریمه و اوکراین منجر به فروپاشی اقتصاد روسیه شد.

بحران اقتصادی آرژانتین 2001-2002

آرژانتین اولین بحران مالی خود را در قرن بیست و یکم از سال 2001 تا 2002 تجربه کرد که شامل ترکیبی از بحران ارزی و وحشت مالی بود. تثبیت ناموفق ارز به دلار آمریکا، پزو آرژانتین را در وضعیت آشفتگی قرار داد. زمانی که دولت آرژانتین با توقف سپرده‌ها بازی کرد، سپرده‌گذاران بانکی وحشت‌زده شدند و نرخ بهره به شدت افزایش یافت.

در 1 دسامبر 2001، دومینگو کاوالو، وزیر اقتصاد، توقفی بر سپرده‌های بانکی اعمال کرد. در عرض یک هفته، صندوق بین‌المللی پول (IMF) اعلام کرد که دیگر از آرژانتین حمایت نخواهد کرد، زیرا این کشور به عنوان یک بدهکار سریال شناخته شده بود. مقامات بین‌المللی معتقد نبودند که اصلاحات مناسب واقعاً انجام شود.

بحران مالی

دولت آرژانتین دسترسی به بازارهای سرمایه را از دست داد و مؤسسات مالی خصوصی آرژانتینی نیز قطع شدند. بسیاری از کسب و کارها تعطیل شدند. برخی از بانک‌های خارجی – که حضور قابل توجهی داشتند – به جای به خطر انداختن دارایی‌های خود، خارج شدند. ماهیت بی‌نظم و افراطی نرخ بهره، عملکرد صحیح هر شرکت مالی را عملاً غیرممکن کرد.

در اواخر دهه 1990، بخش بانکی آرژانتین به دلیل مقررات مترقی خود مورد تحسین قرار گرفت، اما این امر نتوانست از فاجعه ناشی از سقوط 2001-2002 جلوگیری کند. تا سال 2002، نرخ نکول در بین صادرکنندگان اوراق قرضه به تقریباً 60 درصد رسیده بود. بدهکاران محلی نیز وضعیت بهتری نداشتند و عدم پرداخت‌های بعدی آن‌ها وام‌دهندگان تجاری را درهم شکست.

دولت آرژانتین نیز وضعیت بهتری نداشت. با اقتصادی رو به افول، بیکاری بالا و عدم دسترسی به بازارهای اعتباری، دولت آرژانتین در پرداخت حدود 100 میلیارد دلار از بدهی خود نکول کرد. به عبارت دیگر، دولت از سرمایه‌گذارانی که اوراق قرضه دولتی آرژانتین را خریداری کرده بودند، صرف نظر کرد.

بحران ارزی

با در حال مبارزه بودن اقتصاد و عدم اطمینان در مورد ثبات دولت فدرال، سرمایه گذاری از کشور فرار کرد. نتیجه آن کاهش یا تضعیف پزو آرژانتین بود، زیرا سرمایه گذاران سرمایه گذاری های خود را به پزو فروختند و دارایی های خود را به ارزهای خارجی تبدیل کردند.

این امر رایج است که اقتصادهای نوظهور بدهی خود را به دلار آمریکا تسعیر کنند و در طول کاهش ارزش، می تواند یک کشور را فلج کند. هر بدهی که به دلار برای دولت، شرکت ها و افراد تسعیر شده بود، به دلیل کاهش ارزش نرخ ارز پزو در برابر دلار، تقریباً یک شبه به طور قابل توجهی افزایش یافت.

به عبارت دیگر، برای پرداخت همان مبلغ اصل وام به دلار، به پزوهای بسیار بیشتری نیاز بود، صرفاً به دلیل کاهش ارزش نرخ ارز پزو در برابر دلار.

بحران مالی جهانی 2007-2009

بحران مالی جهانی در سال‌های 2007-2009 به طور گسترده به عنوان بدترین بحران اقتصادی جهانی از زمان رکود بزرگ در نظر گرفته می‌شود که در ایالات متحده آغاز شد و به بیشتر کشورهای توسعه‌یافته گسترش یافت. مطالب زیادی در مورد ماهیت و علل رکود بزرگ نوشته شده است، اما داستان اصلی در مورد بانک‌های سرمایه‌گذاری بزرگ متمرکز است که با استفاده از اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن (MBS) بیش از حد اهرم خود را افزایش دادند.

بازده و قیمت ابزارهای MBS بانک‌ها بر اساس افزایش قیمت مسکن ناشی از یک حباب دارایی غیرقابل‌تأمین در بازار مسکن ایالات متحده بود. کاهش قیمت مسکن، زنجیره‌ای از نکول‌ها را توسط صادرکنندگان اوراق قرضه در سراسر کشور ایجاد کرد که از وام‌های رهنی درجه پایین شروع شد و در نهایت در کل بازار MBS گسترش یافت.

متأسفانه برای بانک‌های سرمایه‌گذاری بین‌المللی، کل سیستم مالی جهانی در دهه 1990 و اوایل دهه 2000 به طور فزاینده‌ای به هم پیوسته شده بود. اوراق بهادار ضعیف با پشتوانه وام‌های با نرخ قابل تنظیم (ARM) – بسیاری از آن‌ها به طرز عجیبی رتبه AAA را از Moody's و Standard & Poor's دریافت کردند – در سبد سرمایه‌گذاری ژاپنی و اروپایی نفوذ کردند.

مراحل اولیه بحران در نیمه دوم سال 2007 آغاز شد و در سپتامبر 2008 به اوج خود رسید. چندین بانک سرمایه‌گذاری جهانی به خطر افتادند، از جمله Lehman Brothers، AIG، Bear Stearns، Countrywide Financial، Wachovia و Washington Mutual.

شکست‌های متعددی در بانک‌ها در اروپا نیز رخ داد، از جمله Royal Bank of Scotland، که در سال 2008 زیان 24.1 میلیارد پوندی (34.3 میلیارد دلار) را گزارش کرد. RBS یکی از بانک‌هایی بود که دولت بریتانیا مجبور شد با بسته نجات 45 میلیارد پوندی (63 میلیارد دلار) آن را نجات دهد. بدترین رکود در ایالات متحده در اواخر سال 2008 و اوایل سال 2009 رخ داد، اما چند ماه طول کشید تا وحشت به اروپا برسد. کشورهایی مانند یونان، ایرلند و پرتغال بیشترین آسیب را دیدند.

با این حال، تأثیر بحران مالی محدود به ایالات متحده و اروپا نبود. تولید ناخالص داخلی (GDP) جهانی، که مجموع تولید کالاها و خدمات برای همه کشورها را اندازه گیری می کند، در سال 2009 به 1.3- درصد از 2.1 درصد در سال 2008 کاهش یافت، طبق گزارش بانک جهانی.

بحران مالی روسیه 2014

اقتصاد روسیه به رهبری ولادیمیر پوتین در نیمه اول قرن بیست و یکم، تا حد زیادی به لطف بخش انرژی پر رونق و افزایش قیمت کالاها در سطح جهانی رشد کرد. اقتصاد روسیه به صادرات انرژی وابسته شده بود که تقریباً نیمی از درآمدهای دولت روسیه از فروش نفت و گاز طبیعی به دست می آمد.

اما قیمت جهانی نفت در ژوئن 2014 سقوط کرد. میانگین قیمت هر بشکه نفت در هفت ماه گذشته از آستانه قبلی 100 دلار تقریباً 60 درصد کاهش یافت. کاهش زیر 100 دلار قابل توجه بود زیرا این عددی بود که مقامات روسی تخمین زده بودند برای حفظ بودجه متعادل ضروری است.

قیمت نفت یک نگرانی مالی برای اکثر کشورها است زیرا منبعی است که جهان به آن وابسته است. اما قیمت نفت به تنهایی معمولاً منجر به بحران نمی شود مگر اینکه عوامل خارجی دیگری باعث ایجاد ضرر شوند.

پوتین با تهاجم و الحاق کریمه از اوکراین، مشکل انرژی را تشدید کرد که منجر به تحریم‌های اقتصادی از سوی ایالات متحده و اروپا شد. مؤسسات مالی بزرگ شروع به قطع سرمایه و پول به روسیه کردند. دولت روسیه با انبساط پولی تهاجمی پاسخ داد که منجر به تورم بالا و زیان‌های ویرانگر در بانک‌های روسیه شد.

در نتیجه، تحریم‌های اقتصادی توسط ایالات متحده، اروپا و سایر کشورها، از جمله ممنوعیت خرید فناوری غربی برای توسعه نفت، اعمال شد. سایر تحریم‌ها شامل جلوگیری از دریافت سرمایه از اروپا یا ایالات متحده توسط بانک‌های روسیه بود.

تأثیر بحران و تحریم‌ها بر اقتصاد روسیه قابل توجه بود. در سال 2015، تولید ناخالص داخلی به میزان تقریبی 2 درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت. تا سال 2017، اقتصاد روسیه نرخ رشد سالانه بیش از 1.5 درصد را ثبت نکرد، طبق گزارش بانک جهانی.

بحران‌های مالی در مقابل بحران‌های مالیاتی

بحران‌های مالی و مالیاتی می‌توانند به دلایل مختلفی رخ دهند و ناشی از عوامل داخلی و خارجی باشند. یک بحران می‌تواند از درون سیستم مالی یا دولت فدرال یک کشور نشأت بگیرد.

در مقابل، یک رویداد برون‌زا، مانند یک فاجعه طبیعی یا رکود جهانی، می‌تواند یک کشور را به سمت بحران مالی و مالیاتی سوق دهد. اگرچه ممکن است به طور همزمان رخ دهند، اما تفاوت‌های متمایزی بین یک بحران مالی و یک بحران مالیاتی وجود دارد.

بحران مالی

یک بحران مالی اصطلاحی تعمیم‌یافته برای مشکلات سیستمیک در بخش مالی بزرگتر یک کشور یا کشورها است. بحران‌های مالی اغلب، اما نه همیشه، منجر به رکود می‌شوند. اگر بخش بانکی ایالات متحده به طور جمعی تصمیمات وام‌دهی ضعیفی بگیرد، یا اگر به طور نامناسب تنظیم یا مالیات‌بندی شود، یا اگر با یک شوک برون‌زا که باعث زیان و از دست دادن قیمت سهام در سراسر صنعت شود، مواجه شود، آن یک بحران مالی است.

از بین تمام بخش‌های یک اقتصاد، بخش مالی به عنوان خطرناک‌ترین مرکز بحران در نظر گرفته می‌شود، زیرا هر بخش دیگری برای پشتیبانی پولی و ساختاری به آن متکی است.

بحران مالیاتی

یک بحران مالیاتی، از سوی دیگر، به مشکلی در ترازنامه های دولت اشاره دارد. اگر بدهی دولت باعث ایجاد مشکلات بودجه یا عملکرد شود، ممکن است گفته شود که با یک بحران مالیاتی مواجه است. یک بحران مالیاتی می‌تواند در ایالات متحده رخ دهد اگر، به عنوان مثال، دولت فدرال بیش از حد پول قرض بگیرد و خود را از بازارهای اعتباری محروم کند. یک بحران مالیاتی همچنین می‌تواند در صورتی رخ دهد که یک آژانس رتبه‌بندی اعتباری بزرگ اوراق قرضه خزانه‌داری ایالات متحده را تنزل دهد، یا اگر دولت فدرال مجبور به تعلیق پرداخت‌ها به دلیل کسری بودجه شود.

یک بحران مالیاتی همچنین می‌تواند پس از رکود و دوره‌های بیکاری بالا رخ دهد که معمولاً منجر به کاهش درآمد مالیاتی جمع‌آوری شده و ایجاد کسری درآمد برای دولت می‌شود. استقراض یا بدهی بیش از حد در زمان جنگ نیز می‌تواند یک کشور را به سمت بحران مالیاتی سوق دهد اگر کشور نتواند بدهی را به دلیل آسیب به اقتصاد و زیرساخت‌های خود بازپرداخت کند.

بحران‌های مالی و مالیاتی می‌توانند به طور مستقل یا همزمان رخ دهند. این امکان وجود دارد که یک بحران مالیاتی دولت منجر به یک بحران مالی به طور مستقیم یا غیرمستقیم شود، به ویژه اگر دولت با ضبط پس‌اندازها، یورش به بازارهای سرمایه یا نابودی ارزش ارز محلی، به طور نامناسب به مشکلات بودجه خود پاسخ دهد. به عنوان مثال، بحران بدهی حاکمیتی که بخش بزرگی از جنوب اروپا را در سال 2010 در بر گرفت، یک بحران مالیاتی بود، اما یک بحران مالی نبود.

بحران‌های مالی قرن بیستم و بیست و یکم کدامند؟

مهم‌ترین و تأثیرگذارترین بحران‌های مالی دو قرن گذشته، رکود بزرگ، حباب دات‌کام و رکود بزرگ است.

چه چیزی باعث بحران مالی می‌شود؟

بحران‌های مالی ناشی از شکست یک یا چند سیستم هستند. معمولاً سیستمی که سیستم‌های دیگر به آن وابسته هستند، شکست می‌خورد که باعث می‌شود سیستم‌های وابسته نیز شکست بخورند. این زنجیره رویدادها می‌تواند ادامه یابد اگر سیستم‌های زیادی به یکدیگر وابسته باشند.

مراحل یک بحران مالی چیست؟

معمولاً چندین مرحله در یک بحران مالی وجود دارد. مرحله اول معمولاً رویدادی است که باعث شکست یک سیستم به دلیل عدم نظارت نظارتی یا شکست‌های حکومتی، یک فرد یا سازمان که از سیستم برای منافع خود سوء استفاده می‌کند، یا حدس و گمان و طمع در مقیاس بزرگ می‌شود. مرحله دوم جایی است که سیستم‌هایی که به سیستم اصلی وابسته بودند، شروع به احساس اثرات می‌کنند و شروع به شکست می‌کنند. سوم، به دلیل شکست‌ها، سازمان‌های درگیر در سیستم‌ها نمی‌توانند تعهدات مالی خود را برآورده کنند، دارایی‌ها مقدار قابل توجهی از ارزش خود را از دست می‌دهند و بدهی به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. چهارم، بحران یا تکامل می‌یابد و به طور نامطلوب بر یک اقتصاد تأثیر می‌گذارد، توسط یک اقتصاد قوی جذب می‌شود یا دولت برای نجات طرف‌های آسیب‌دیده مداخله می‌کند.

نتیجه‌گیری

یک بحران مالی یک شکست در چندین سیستم مالی است که باعث زیان در مقیاس بزرگ می‌شود. اجتناب از بحران‌های مالی دشوار است زیرا افراد خاصی همیشه سعی می‌کنند راهی برای کسب درآمد بیشتر پیدا کنند. سرمایه‌گذاران نهادی، سرمایه‌گذاران خرده‌فروشی و مشاغل همیشه به سرمایه‌گذاری‌هایی که ظاهراً شکست‌ناپذیر هستند، هجوم می‌آورند، مقررات دور زده می‌شوند و غیره - همیشه یک بحران مالی دیگر وجود خواهد داشت زیرا پول همیشه در سرمایه‌گذاری‌هایی که بیش از حد خوب به نظر می‌رسند، گره خورده است.

از آنجایی که سیستم‌های مالی به طور سنتی به هم گره خورده‌اند، معمولاً یک رویداد خارج از کنترل هر کسی که یک سیستم به آن وابسته است، باعث انفجار می‌شود زیرا پیش‌بینی نشده بود یا خطرات نادیده گرفته شد.


بحران مالی چیست؟
در یک بحران مالی، قیمت دارایی‌ها کاهش شدیدی را تجربه می‌کنند، کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان قادر به پرداخت بدهی‌های خود نیستند و مؤسسات مالی با کمبود نقدینگی مواجه می‌شوند. بحران مالی اغلب با وحشت یا هجوم به بانک همراه است، در طی آن سرمایه‌گذاران دارایی‌ها را می‌فروشند یا پول خود را از حساب‌های پس‌انداز برداشت می‌کنند زیرا از کاهش ارزش آن دارایی‌ها در صورت باقی ماندن در یک مؤسسه مالی می‌ترسند.
مواردی که ممکن است به عنوان بحران مالی برچسب بخورند عبارتند از ترکیدن حباب مالی سفته‌بازانه، سقوط بازار سهام، ورشکستگی دولتی یا بحران ارزی. یک بحران مالی ممکن است محدود به بانک‌ها باشد یا در سراسر یک اقتصاد واحد، اقتصاد یک منطقه یا اقتصادهای سراسر جهان گسترش یابد.

نکات کلیدی

وحشت بانکی در آغاز چندین بحران مالی در قرن‌های نوزدهم، بیستم و بیست و یکم نقش داشته است که بسیاری از آن‌ها منجر به رکود یا افسردگی شده‌اند.
سقوط بازار سهام، تنگناهای اعتباری، ترکیدن حباب‌های مالی، ورشکستگی‌های دولتی و بحران‌های ارزی همگی نمونه‌هایی از بحران‌های مالی هستند.
یک بحران مالی ممکن است محدود به یک کشور واحد یا یک بخش از خدمات مالی باشد، اما احتمال بیشتری دارد که به صورت منطقه‌ای یا جهانی گسترش یابد.

چه چیزی باعث بحران مالی می‌شود؟
یک بحران مالی ممکن است دلایل متعددی داشته باشد. به طور کلی، یک بحران می‌تواند زمانی رخ دهد که مؤسسات یا دارایی‌ها بیش از حد ارزش‌گذاری شده باشند و با رفتار غیرمنطقی یا رفتاری گله‌ای سرمایه‌گذاران تشدید شود. به عنوان مثال، یک رشته سریع از فروش می‌تواند منجر به کاهش قیمت دارایی‌ها شود و افراد را به فروش دارایی‌ها یا برداشت پس‌اندازهای هنگفت در صورت شایعه ورشکستگی بانک ترغیب کند.
عوامل موثر در یک بحران مالی شامل شکست‌های سیستمی، رفتار غیرمنتظره یا غیرقابل کنترل انسان، انگیزه‌هایی برای پذیرش ریسک بیش از حد، عدم وجود یا شکست مقررات، یا عفونت‌هایی است که به نوعی گسترش مشکلات از یک مؤسسه یا کشور به کشور دیگر است. اگر کنترل نشود، یک بحران می‌تواند باعث ورود یک اقتصاد به رکود یا افسردگی شود. حتی زمانی که اقداماتی برای جلوگیری از یک بحران مالی انجام شود، باز هم ممکن است اتفاق بیفتد، تسریع شود یا عمیق‌تر شود.

نمونه‌هایی از بحران‌های مالی
بحران‌های مالی غیرمعمول نیستند. آن‌ها به اندازه طول عمر پول در جهان وجود داشته‌اند. برخی از بحران‌های مالی شناخته شده عبارتند از:

جنون لاله (1637). اگرچه برخی از مورخان استدلال می‌کنند که این جنون تأثیر چندانی بر اقتصاد هلند نداشته است و بنابراین نباید به عنوان یک بحران مالی در نظر گرفته شود، اما با شیوع طاعون بوبونیک که تأثیر قابل توجهی بر این کشور داشت، همزمان بود. با توجه به این موضوع، تعیین اینکه آیا بحران ناشی از سفته‌بازی بیش از حد بوده یا پاندمی دشوار است.
بحران اعتباری 1772. پس از یک دوره گسترش سریع اعتبار، این بحران در مارس/آوریل در لندن آغاز شد. الکساندر فوردایس، شریکی در یک بانک بزرگ، مبلغ هنگفتی را در فروش سهام شرکت هند شرقی از دست داد و برای اجتناب از بازپرداخت به فرانسه فرار کرد. وحشت منجر به هجوم به بانک‌های انگلیسی شد که بیش از 20 خانه بزرگ بانکی را ورشکسته کرد یا پرداخت به سپرده‌گذاران و طلبکاران را متوقف کرد. این بحران به سرعت به بخش بزرگی از اروپا گسترش یافت. مورخان خطی از این بحران به علت مهمانی چای بوستون - قانون‌گذاری مالیاتی نامحبوب در 13 مستعمره - و آشوب ناشی از آن که منجر به انقلاب آمریکا شد، ترسیم می‌کنند.
سقوط بازار سهام 1929. این سقوط که از 24 اکتبر 1929 آغاز شد، پس از یک دوره سفته‌بازی وحشیانه و قرض گرفتن برای خرید سهام، شاهد فروپاشی قیمت سهام بود. این امر منجر به رکود بزرگ شد که بیش از یک دهه در سراسر جهان احساس شد. تأثیر اجتماعی آن بسیار طولانی‌تر بود. یکی از عوامل سقوط، عرضه بیش از حد کالاهای کشاورزی بود که منجر به کاهش شدید قیمت‌ها شد. به عنوان نتیجه این سقوط، طیف گسترده‌ای از مقررات و ابزارهای مدیریت بازار معرفی شد.
بحران نفتی اوپک در سال 1973. اعضای اوپک در اکتبر 1973 تحریم نفتی را علیه کشورهایی که از اسرائیل در جنگ یوم کیپور حمایت می‌کردند، آغاز کردند. تا پایان تحریم، قیمت هر بشکه نفت به 12 دلار رسید که از 3 دلار افزایش یافته بود. با توجه به اینکه اقتصادهای مدرن به نفت وابسته هستند، افزایش قیمت‌ها و عدم اطمینان منجر به سقوط بازار سهام در سال‌های 1973-74 شد، زمانی که بازار نزولی از ژانویه 1973 تا دسامبر 1974 ادامه داشت و شاخص داو جونز صنعتی حدود 45 درصد از ارزش خود را از دست داد.
بحران آسیا در سال‌های 1997-1998. این بحران در ژوئیه 1997 با فروپاشی بات تایلندی آغاز شد. دولت تایلند که فاقد ارز خارجی بود، مجبور شد از تثبیت دلار آمریکا خود دست بردارد و اجازه دهد بات شناور شود. نتیجه آن، کاهش ارزش قابل توجهی بود که به بخش بزرگی از آسیای شرقی گسترش یافت و همچنین ژاپن را تحت تأثیر قرار داد و نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی به شدت افزایش یافت. در پی آن، این بحران منجر به مقررات و نظارت مالی بهتر شد.
بحران مالی جهانی 2007-2008. این بحران مالی بدترین فاجعه اقتصادی از زمان سقوط بازار سهام در سال 1929 بود. این بحران با بحران وام‌های رهنی درجه پایین در سال 2007 آغاز شد و با فروپاشی بانک سرمایه‌گذاری Lehman Brothers در سپتامبر 2008 به یک بحران بانکی جهانی تبدیل شد. کمک‌های مالی عظیم و سایر اقدامات برای محدود کردن گسترش خسارات شکست خورد و اقتصاد جهانی وارد رکود شد.
پاندمی کووید-19. یک سقوط در بازار سهام جهانی در فوریه 2020 آغاز شد. از 20 فوریه تا 23 مارس 2020، شاخص S&P 500 بیش از 30 درصد از ارزش خود را از دست داد. این امر ناشی از پاندمی کووید-19 بود که باعث وحشت و عدم اطمینان گسترده در مورد آینده اقتصاد جهانی شد. با وجود شدت و گستردگی جهانی، بازارها و اقتصادهای ملی به سرعت بهبود یافتند و تا اوایل آوریل 2020، شاخص S&P 500 صعود قاطعی را آغاز کرد و در آگوست 2020 از بالاترین حد قبل از پاندمی خود فراتر رفت.

بحران مالی جهانی 2008
بحران مالی جهانی 2008 همچنان یکی از عمیق‌ترین رکودهای اقتصادی در تاریخ مدرن است و شایسته توجه ویژه است، زیرا علل، اثرات، پاسخ و درس‌های آن هنوز به چشم‌انداز مالی فعلی مرتبط هستند.

تسهیل استانداردهای وام‌دهی
این بحران نتیجه یک سری رویدادها بود که هر کدام دارای محرک خاص خود بودند و در نهایت منجر به فروپاشی قریب الوقوع سیستم بانکی شد. استدلال شده است که بذرهای این بحران تا سال 1970 با قانون توسعه جامعه کاشته شد، که از بانک‌ها می‌خواست الزامات اعتباری خود را برای مصرف‌کنندگان کم‌درآمد تسهیل کنند و بازاری برای وام‌های رهنی درجه پایین ایجاد کنند.
مبلغ بدهی وام‌های رهنی درجه پایین، که توسط Freddie Mac و Fannie Mae تضمین شده بود، تا اوایل دهه 2000 به طور مداوم گسترش یافت، زمانی که هیئت فدرال رزرو شروع به کاهش شدید نرخ بهره برای جلوگیری از رکود کرد. ترکیب الزامات اعتباری آسان و پول ارزان، رونق مسکن را تحریک کرد که منجر به سفته‌بازی، افزایش قیمت مسکن و ایجاد حباب املاک شد.

یک بحران مالی می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد، از جمله وحشت بانکی/اعتباری یا سقوط بازار سهام، اما با رکود متفاوت است که اغلب نتیجه چنین بحرانی است.

ابزارهای مالی پیچیده
در همین حال، بانک‌های سرمایه‌گذاری، به دنبال سودهای آسان در پی سقوط حباب دات‌کام و رکود سال 2001، تعهدات بدهی تحت ضمانت (CDO) را از وام‌های خریداری شده در بازار ثانویه ایجاد کردند. از آنجایی که وام‌های رهنی درجه پایین با وام‌های رهنی درجه یک بسته‌بندی شده بودند، هیچ راهی برای سرمایه‌گذاران برای درک خطرات مرتبط با این محصول وجود نداشت. هنگامی که بازار CDOها داغ شد، حباب مسکن که سال‌ها در حال شکل‌گیری بود، سرانجام ترکید. با کاهش قیمت مسکن، وام‌گیرندگان درجه پایین شروع به نکول وام‌هایی کردند که ارزش بیشتری نسبت به خانه‌هایشان داشتند و این امر باعث تسریع کاهش قیمت‌ها شد.

شکست‌ها آغاز می‌شوند، آلودگی گسترش می‌یابد
هنگامی که سرمایه‌گذاران متوجه شدند که CDOها به دلیل بدهی سمی که نشان می‌دهند بی‌ارزش هستند، سعی کردند تعهدات را تخلیه کنند. با این حال، بازاری برای CDOها وجود نداشت. آبشار بعدی شکست وام‌دهندگان درجه پایین، آلودگی نقدینگی ایجاد کرد که به سطوح بالای سیستم بانکی رسید. دو بانک سرمایه‌گذاری بزرگ، Lehman Brothers و Bear Stearns، تحت وزن مواجهه خود با بدهی درجه پایین فروپاشیدند و بیش از 450 بانک در پنج سال آینده ورشکست شدند. چندین بانک بزرگ در آستانه فروپاشی بودند و با کمک مالی مالیات‌دهندگان نجات یافتند.

پاسخ
دولت ایالات متحده به بحران مالی با کاهش نرخ بهره به نزدیک صفر، بازخرید بدهی رهنی و دولتی و نجات برخی از مؤسسات مالی در حال مشکل پاسخ داد. با نرخ‌های بسیار پایین، بازده اوراق قرضه در مقایسه با سهام برای سرمایه‌گذاران جذابیت کمتری پیدا کرد. پاسخ دولت بازار سهام را تحریک کرد. تا مارس 2013، S&P از بحران بهبود یافته بود و از سال 2009 تا 2019 به صعود 10 ساله خود ادامه داد تا به حدود 250 برسد. بازار مسکن ایالات متحده در بیشتر شهرهای بزرگ بهبود یافت و نرخ بیکاری کاهش یافت زیرا کسب‌وکارها شروع به استخدام و سرمایه‌گذاری بیشتر کردند.

مقررات جدید
یکی از نتایج مهم این بحران، تصویب قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده Dodd-Frank بود، یک لایحه بزرگ اصلاحات مالی که توسط دولت اوباما در سال 2010 تصویب شد. Dodd-Frank تغییرات گسترده‌ای را در هر جنبه از محیط نظارتی مالی ایالات متحده ایجاد کرد که بر هر نهاد نظارتی و هر کسب‌وکار خدمات مالی تأثیر گذاشت. به طور قابل توجهی، Dodd-Frank اثرات زیر را داشت:

مقررات جامع‌تر بازارهای مالی، از جمله نظارت بیشتر بر مشتقات، که به بورس‌ها آورده شدند.
نهادهای نظارتی، که متعدد و گاهی اوقات زائد بودند، تجمیع شدند.
یک نهاد جدید، شورای نظارت بر ثبات مالی، برای نظارت بر ریسک سیستمی ایجاد شد.
حفاظت‌های سرمایه‌گذار بیشتری معرفی شد، از جمله یک آژانس جدید حفاظت از مصرف‌کننده (دفتر حفاظت مالی مصرف‌کننده) و استانداردهایی برای محصولات "ساده".
معرفی فرآیندها و ابزارهایی (مانند تزریق نقدی) برای کمک به خروج از مؤسسات مالی شکست‌خورده.
اقداماتی برای بهبود استانداردها، حسابداری و مقررات آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری.

بحران مالی 2020
در فوریه 2020، ویروس کووید-19 در چین کشف شد. این بیماری به زودی در سراسر جهان گسترش یافت و میلیون‌ها نفر را کشت و ترس را برانگیخت. این امر به نوبه خود باعث سقوط بازارها و توقف اعتبار به سیستم مالی شد.
پاندمی منجر به قرنطینه‌های سختگیرانه و محدودیت‌های سفر شد که تأثیر قابل توجهی بر زنجیره‌های تأمین جهانی، تقاضای مصرف‌کننده و بازارهای مالی داشت. سرمایه‌گذاران به طور فزاینده‌ای نگران پیامدهای اقتصادی پاندمی شدند که منجر به فروش سریع در بازارهای سهام در سراسر جهان شد. این سقوط به ویژه در مارس 2020 شدید بود، زمانی که شاخص داو جونز صنعتی (DJIA) بدترین روز خود را از سال 1987 تجربه کرد و در یک روز بیش از 2000 امتیاز سقوط کرد. سایر شاخص‌های سهام اصلی، مانند S&P 500 و FTSE 100 نیز با زیان‌های قابل توجهی مواجه شدند. از 12 فوریه تا 23 مارس 2020، DJIA 37 درصد از ارزش خود را از دست داد.
بانک‌های مرکزی و دولت‌های سراسر جهان با اقدامات مختلفی برای تثبیت سیستم مالی و حمایت از اقتصاد، از جمله تحریک پولی و سیاست‌های مالی مانند هزینه‌های دولتی و تخفیف‌های مالیاتی، پاسخ دادند.
علیرغم شدت سقوط اولیه، بازارها در ماه‌های بعد تا حدودی بهبود یافتند و بسیاری از سرمایه‌گذاران در پایان سال 2020 و تا سال 2021، زمانی که بازارها به بالاترین حد بی‌سابقه خود رسیدند، سود قابل توجهی به دست آوردند. با این حال، پیامدهای طولانی‌مدت اقتصادی پاندمی هنوز نامشخص است و بسیاری از صنایع و کشورها هنوز در حال تلاش برای بهبود کامل هستند.

بحران مالی چیست؟
یک بحران مالی زمانی رخ می‌دهد که قیمت ابزارها و دارایی‌های مالی به طور قابل توجهی کاهش یابد. در نتیجه، کسب‌وکارها در برآوردن تعهدات مالی خود مشکل دارند و مؤسسات مالی فاقد نقدینگی یا دارایی‌های قابل تبدیل کافی برای تأمین مالی پروژه‌ها و برآوردن نیازهای فوری هستند. سرمایه‌گذاران اعتماد خود را به ارزش دارایی‌های خود از دست می‌دهند و درآمد و دارایی‌های مصرف‌کنندگان به خطر می‌افتد و پرداخت بدهی‌هایشان را دشوار می‌کند.

چه چیزی باعث بحران مالی می‌شود؟
یک بحران مالی می‌تواند ناشی از عوامل متعددی باشد، شاید آنقدر زیاد که نتوان همه آن‌ها را نام برد. با این حال، اغلب یک بحران مالی ناشی از دارایی‌های بیش از حد ارزش‌گذاری شده، شکست‌های سیستمی و نظارتی و وحشت ناشی از آن، مانند برداشت گسترده وجوه از یک بانک پس از اطلاع از مشکلات مالی مؤسسه است. برخی معتقدند که بحران‌های مالی یک ویژگی ذاتی نحوه عملکرد اقتصادهای سرمایه‌داری مدرن است، جایی که چرخه تجاری رشد سفته‌بازانه را در طول رونق‌های اقتصادی تقویت می‌کند، تنها برای مواجهه با انقباض و رکود. در طول این انقباض‌ها، وام‌گیرندگان در بازپرداخت وام‌های خود نکول می‌کنند و وام‌دهندگان معیارهای وام‌دهی خود را سختگیرانه‌تر می‌کنند.

مراحل یک بحران مالی چیست؟
بحران مالی را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد که با آغاز بحران آغاز می‌شود. سیستم‌های مالی شکست می‌خورند، که معمولاً ناشی از شکست‌های سیستمی و نظارتی، سوء مدیریت مالی مؤسساتی و موارد دیگر است. مرحله بعدی شامل فروپاشی سیستم مالی است، با مؤسسات مالی، کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان که قادر به برآوردن تعهدات خود نیستند. در نهایت، ارزش دارایی‌ها کاهش می‌یابد و سطح کلی بدهی افزایش می‌یابد.

علت بحران مالی 2008 چه بود؟
اگرچه این بحران به شکست‌های متعددی نسبت داده شد، اما عمدتاً ناشی از صدور فراوان وام‌های رهنی درجه پایین بود که اغلب به سرمایه‌گذاران در بازار ثانویه فروخته می‌شد. بدهی بد افزایش یافت زیرا وام‌گیرندگان درجه پایین در بازپرداخت وام‌های خود نکول کردند و سرمایه‌گذاران بازار ثانویه را با مشکل مواجه کردند. شرکت‌های سرمایه‌گذاری، شرکت‌های بیمه و مؤسسات مالی که در این وام‌ها درگیر بودند، برای جلوگیری از ورشکستگی به کمک مالی دولت نیاز داشتند. کمک‌های مالی به بازار آسیب رساند و باعث سقوط سهام شد. سایر بازارها نیز به دنبال آن واکنش نشان دادند و باعث ایجاد وحشت جهانی و یک بازار ناپایدار شد.

بدترین بحران مالی تاریخ چه بود؟
شاید بدترین بحران مالی در 90 سال گذشته بحران مالی جهانی 2008 بود که باعث سقوط بازارهای سهام، ورشکستگی مؤسسات مالی و وحشت مصرف‌کنندگان شد.

نتیجه‌گیری
یک بحران مالی زمانی رخ می‌دهد که قیمت دارایی‌ها به شدت کاهش یابد، کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان نتوانند بدهی‌های خود را پرداخت کنند و مؤسسات مالی با کمبود نقدینگی مواجه شوند. عوامل متعددی در یک بحران مالی نقش دارند، از جمله شکست‌های سیستمی، رفتار غیرمنتظره یا غیرقابل کنترل انسان، انگیزه‌هایی برای پذیرش ریسک بیش از حد، عدم وجود یا شکست مقررات، یا بلایای طبیعی مانند ویروس‌های همه‌گیر. برخی از نمونه‌های تاریخی بحران‌های مالی عبارتند از جنون لاله، بحران اعتباری 1772، سقوط بازار سهام 1929، بحران نفتی اوپک در سال 1973، بحران آسیا در سال‌های 1997-1998 و بحران مالی جهانی 2008.


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
این فهرست بحران‌ها و رکودهای اقتصادی است.
قرن اول [ویرایش]

بحران مالی سال ۳۳

نتیجه صدور گسترده وام‌های بدون وثیقه توسط بانک‌های بزرگ رومی.[۱]
قرن سوم [ویرایش]

بحران قرن سوم

قرن هفتم [ویرایش]

بحران تبادل سکه در سال ۶۹۲. امپراتور بیزانسی، ژوستینیان دوم، از پذیرش خراج از خلافت اموی با سکه‌های طلای جدید عرب به دلیل ترس از آشکار شدن شمارش مضاعف در سیستم مالی بیزانسی (وزن واقعی کمتر از مقدار اسمی) خودداری کرد، که منجر به نبرد سباستوپولیس و شورش مالیات‌دهندگان شد که مقامات مالی را در یک گاو مسی سوزاندند. ژوستینیان دوم در برابر تماشاگران در هیپودروم شکنجه شد و بینی‌اش بریده شد. بیست سال آنارشی آغاز می‌شود.
قرن چهاردهم [ویرایش]

بحران بانکی قرن چهاردهم (ورشکستگی شرکت‌های پروزی و باردی در سال ۱۳۴۵).

قرن هفدهم [ویرایش]

بحران مالی کیپر و ویپر (۱۶۱۸–۱۶۲۲) در آغاز جنگ سی ساله
جنون لاله (۱۶۳۷) یک حباب اقتصادی که ترکید و به اقتصاد جمهوری هلند آسیب رساند.
بحران عمومی (۱۶۴۰) به احتمال زیاد بزرگترین بحران جهانی در تاریخ [نظر]

قرن هجدهم [ویرایش]

رکود بزرگ تنباکو (۱۷۰۳) (آمریکای بریتانیا)[۲]
حباب دریای جنوب (۱۷۲۰) (بریتانیا)
شرکت می سی سی پی (۱۷۲۰) (فرانسه)
بحران سال ۱۷۶۳ - در آمستردام آغاز شد، با فروپاشی لندر پیتر دو نوویل و یوهان ارنست گوتزکوفسکی آغاز شد، به آلمان و اسکاندیناوی گسترش یافت.
فروپاشی حباب بزرگ هند شرقی بنگال (۱۷۶۹) (هند) فروپاشی ناشی از ارزیابی بیش از حد سریع شرکت هند شرقی.
بحران سال ۱۷۷۲ - در لندن و آمستردام آغاز شد، با فروپاشی بانکداران نیل، جیمز، فوردایس و داون آغاز شد.
بحران تامین مالی جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۶) (ایالات متحده) - سلطنت فرانسه به شدت به بدهی افتاد تا از شورش‌های استعماری با حمایت ۱.۴ میلیارد لیور خود حمایت کند. اسپانیا ۷۰۰ میلیون رئال سرمایه‌گذاری کرد.[۲]
وحشت سال ۱۷۸۵ - ایالات متحده
وحشت سال ۱۷۹۲ - ایالات متحده
وحشت سال ۱۷۹۶–۱۷۹۷ - بریتانیا و ایالات متحده

قرن نوزدهم [ویرایش]

ورشکستگی دولت دانمارک در سال ۱۸۱۳
رکود پس از ناپلئونی (پس از ۱۸۱۵) (انگلیس)
وحشت سال ۱۸۱۹، یک رکود ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها؛ اوج اولین چرخه اقتصادی رونق به رکود ایالات متحده
وحشت سال ۱۸۲۵، یک رکود فراگیر بریتانیایی که در آن بسیاری از بانک‌ها ورشکست شدند، تقریباً شامل بانک انگلستان نیز می‌شد.
وحشت سال ۱۸۳۷، یک رکود ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها، پس از یک رکود ۵ ساله
وحشت سال ۱۸۴۷، به عنوان فروپاشی بازارهای مالی بریتانیا مرتبط با پایان رونق صنعت راه‌آهن دهه ۱۸۴۰ آغاز شد.
وحشت سال ۱۸۵۷، یک رکود ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها
وحشت سال ۱۸۶۶، یک نزول مالی بین‌المللی بود که با فروپاشی شرکت اورند، گورنی و شرکت در لندن همراه بود.
رکود بزرگ کشاورزی بریتانیا (۱۸۷۳–۱۸۹۶)
رکود طولانی (۱۸۷۳–۱۸۹۶)

وحشت سال ۱۸۷۳، یک رکود ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها، پس از یک رکود چهار ساله
وحشت سال ۱۸۸۴
وحشت سال ۱۸۹۰
وحشت سال ۱۸۹۳، یک رکود ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها
بحران بانکی استرالیا در سال ۱۸۹۳
وحشت سال ۱۸۹۶

قرن بیستم [ویرایش]
دهه ۱۹۰۰ [ویرایش]

وحشت سال ۱۹۰۱، یک رکود اقتصادی ایالات متحده که با مبارزه برای کنترل مالی راه‌آهن شمالی آغاز شد.
وحشت سال ۱۹۰۷، یک رکود اقتصادی ایالات متحده با ورشکستگی بانک‌ها

دهه ۱۹۲۰ [ویرایش]

رکود ۱۹۲۰–۱۹۲۱، یک رکود اقتصادی ایالات متحده پس از پایان جنگ جهانی اول.
فروپاشی وال استریت در سال ۱۹۲۹ و رکود بزرگ (۱۹۲۹–۱۹۳۹) بدترین رکود در تاریخ مدرن

دهه ۱۹۷۰ [ویرایش]

بحران انرژی دهه ۱۹۷۰

شوک قیمت نفت اوپک (۱۹۷۳)
بحران انرژی (۱۹۷۹)

بحران بانکی ثانویه (۱۹۷۳-۱۹۷۵) در بریتانیا
بحران بدهی آمریکای لاتین (اواخر دهه ۱۹۷۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰)، "دهه گمشده"

دهه ۱۹۸۰ [ویرایش]

رکود اوایل دهه ۱۹۸۰
بحران شیلی در سال ۱۹۸۲
بحران سهام بانکی اسرائیل در سال ۱۹۸۳
حباب دارایی ژاپن (۱۹۸۶–۱۹۹۲)
دوشنبه سیاه (۱۹۸۷) سقوط بازار سهام ایالات متحده
بحران پس‌انداز و وام (۱۹۸۶-۱۹۹۵) شکست ۱۰۰۴ از ۳۲۳۴ بانک پس‌انداز و وام در ایالات متحده.

دهه ۱۹۹۰ [ویرایش]

دوره ویژه در کوبا (۱۹۹۰–۱۹۹۴)
رکود اوایل دهه ۱۹۹۰
بحران اقتصادی هند (۱۹۹۱)
بحران بانکی فنلاند (۱۹۹۱–۱۹۹۳)
بحران مالی سوئد (۱۹۹۰-۱۹۹۴)
چهارشنبه سیاه (۱۹۹۲)
بحران پزو مکزیک (۱۹۹۴)
بحران مالی آسیا (۱۹۹۷)
بحران مالی روسیه (۱۹۹۸)
بحران اقتصادی اکوادور (۱۹۹۸-۱۹۹۹)
رکود بزرگ آرژانتین (۱۹۹۸-۲۰۰۲)
اثر سامبا (۱۹۹۹) برزیل

قرن بیست و یکم [ویرایش]
دهه ۲۰۰۰ [ویرایش]

رکود بزرگ آرژانتین (۱۹۹۸-۲۰۰۲)
رکود اوایل دهه ۲۰۰۰

حباب دات‌کام (۲۰۰۰–۲۰۰۲) (ایالات متحده)

بحران اقتصادی ترکیه (۲۰۰۱)
حملات ۱۱ سپتامبر (۲۰۰۱)
بحران بانکی اروگوئه (۲۰۰۲)
اعتصاب عمومی ونزوئلا در سال ۲۰۰۲–۲۰۰۳
فروپاشی شرکت‌های مالی، ۲۰۰۶–۲۰۱۲ (نیوزیلند)
بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸
رکود بزرگ (در سراسر جهان)

بحران انرژی دهه ۲۰۰۰ (۲۰۰۳–۲۰۰۹) حباب قیمت نفت
بحران وام‌های زیربنایی (ایالات متحده) (۲۰۰۷–۲۰۱۰)
حباب مسکن و اصلاح بازار مسکن در ایالات متحده (۲۰۰۳–۲۰۱۱)
بحران صنعت خودرو در ایالات متحده (۲۰۰۸–۲۰۱۰)
بحران مالی ایسلند (۲۰۰۸–۲۰۱۰)
بحران بانکی ایرلند (۲۰۰۸–۲۰۱۰)
رکود بزرگ در روسیه
بحران مالی لتونی در سال ۲۰۰۸
بحران بانکی ونزوئلا در سال ۲۰۰۹–۲۰۱۰

بحران مالی اسپانیا (۲۰۰۸–۲۰۱۴)

دهه ۲۰۱۰ [ویرایش]

بحران بدهی اروپا (اتحادیه اروپا) (۲۰۰۹–۲۰۱۹)

بحران بدهی دولت یونان (۲۰۰۹–۲۰۱۹)

بحران مالی پرتغال (۲۰۱۰–۲۰۱۴)
بحران مالی قبرس (۲۰۱۲–۲۰۱۳)
بحران در ونزوئلا (۲۰۱۲–تاکنون)
جنگ روسیه و اوکراین (۲۰۱۴–تاکنون)
بحران مالی روسیه (۲۰۱۴–۲۰۱۶)
بحران اقتصادی برزیل در سال ۲۰۱۴
آشفتگی بازار سهام چین در سال ۲۰۱۵–۲۰۱۶
بحران اقتصادی ترکیه (۲۰۱۸–تاکنون)
بحران پولی آرژانتین (۲۰۱۸–تاکنون)

دهه ۲۰۲۰ [ویرایش]

رکود کووید-۱۹ / تأثیر اقتصادی همه‌گیری کووید-۱۹ (۲۰۲۰–تاکنون)

فروپاشی بازار سهام ۲۰۲۰ (۲۰۲۰)

دوشنبه سیاه (۹ مارس)
پنجشنبه سیاه (۱۲ مارس)

بحران نقدینگی لبنان
بحران اقتصادی سریلانکا
بحران بخش املاک چین (۲۰۲۰–تاکنون)
بحران اقتصادی پاکستان (۲۰۲۲–تاکنون)
تأثیر اقتصادی تهاجم روسیه به اوکراین

همچنین ببینید [ویرایش]

بحران مالی و فروپاشی اقتصادی
بحران ارزی، تورم افسارگسیخته و کاهش ارزش پول
بحران بانکی، کمبود اعتبار، هجوم به بانک
بحران پس‌انداز و وام
بحران تراز پرداخت‌ها
رکود (اقتصاد)، رکود، تورم رکودی، بهبودی بدون اشتغال
حباب اقتصادی، حباب بازار سهام و حباب املاک
اصلاح بازار، قیمت اسمی، قیمت تعادلی
موج کندراتیف، چرخه تجاری و مدل‌های چرخه تجاری
رونق و رکود
بیکاری اجباری
سرمایه صوری، ارزش ذاتی، حدس و گمان
نظریه بحران، تمایل به کاهش نرخ سود، ارتش ذخیره کار
تولید بیش از حد، مصرف ناکافی و کمبود تقاضا
ادغام (تجاری)، ادغام صنعتی، تمرکز بازار
فرار سرمایه، اعتصاب سرمایه، زوال شهری، غیر صنعتی شدن
مارپیچ دستمزد-قیمت
فهرست سقوط بازار سهام و بازارهای نزولی
سقوط بازار سهام در هند
فهرست بحران‌های بانکی

منابع [ویرایش]

^ "تیبریوس از تسهیل کمی برای حل بحران مالی سال ۳۳ میلادی استفاده کرد". Business Insider. بازیابی شده در ۲ دسامبر ۲۰۱۶.
^ a b "۱۰۰ بحران مالی مهم آمریکایی". بازیابی شده در ۹ دسامبر ۲۰۱۴.

Galbraith, J. K. (1990), A Short History of Financial Euphoria, New York: Penguin Books, ISBN 0-670-85028-4


این بحران مالی جهانی الهام‌بخش جنبش اصلاح پولی شد و به ایجاد سیستم فدرال رزرو منجر گردید.

شلوغی در وال استریت در جریان وحشت سال ۱۹۰۷. (عکس: کتابخانه عمومی نیویورک از طریق ویکی‌مدیا کامنز)

وحشت سال ۱۹۰۷ اولین بحران مالی جهانی در قرن بیستم بود. این بحران یک رکود را به انقباضی تبدیل کرد که فقط رکود بزرگ از نظر شدت از آن پیشی گرفت.۱ تأثیر این وحشت هنوز هم امروز احساس می‌شود، زیرا باعث تحریک جنبش اصلاح پولی شد که به تأسیس سیستم فدرال رزرو منجر شد. موئن و تالمن (۱۹۹۹) استدلال کردند که تجربه وحشت سال ۱۹۰۷ نحوه درک بانکداران نیویورک از ارزش یک بانک مرکزی را تغییر داد، زیرا این وحشت عمدتاً در میان شرکت‌های اعتباری، نهادهایی خارج از عضویت آنها، رخ داد.

نقش محوری شرکت‌های اعتباری شهر نیویورک، وحشت سال ۱۹۰۷ را از وحشت‌های قبلی متمایز می‌کند. شرکت‌های اعتباری واسطه‌هایی بودند که با مجوز ایالتی فعالیت می‌کردند و برای جذب سپرده‌ها با بانک‌ها رقابت می‌کردند. با این حال، شرکت‌های اعتباری بخش اصلی سیستم پرداخت نبودند و حجم تسویه چک آنها در مقایسه با بانک‌ها پایین بود. در نتیجه، آنها نسبت کمی از ذخایر نقدی نسبت به سپرده‌ها، حدود ۵ درصد در مقابل ۲۵ درصد برای بانک‌های ملی، نگهداری می‌کردند. از آنجایی که حساب‌های سپرده شرکت‌های اعتباری قابل برداشت نقدی بودند، این شرکت‌ها به همان اندازه بانک‌ها در معرض خطر برداشت سپرده‌ها قرار داشتند.

علیرغم نقش جزئی خود در سیستم پرداخت، شرکت‌های اعتباری بزرگ و برای سیستم مالی مهم بودند. شرکت‌های اعتباری مبالغ هنگفتی را مستقیماً در بازارهای سهام نیویورک، از جمله کارگزاران بورس نیویورک وام می‌دادند. شرکت‌های اعتباری برای این وام‌ها وثیقه نمی‌خواستند، که باید تا پایان روز کاری بازپرداخت می‌شد. کارگزاران از این وام‌ها برای خرید اوراق بهادار برای خود یا مشتریان خود استفاده می‌کردند و سپس از این اوراق بهادار به عنوان وثیقه برای وام کال (وام یک شبه که خرید سهام را تسهیل می‌کرد) از یک بانک با مجوز ملی استفاده می‌کردند.۲ وجوه حاصل از وام کال برای بازپرداخت وام اولیه از شرکت اعتباری استفاده می‌شد. شرکت‌های اعتباری بخش ضروری این فرآیند بودند، زیرا قانون بانک‌های تجاری با مجوز ملی را از اعطای وام‌های بدون وثیقه یا تضمین پرداخت چک‌های صادر شده توسط کارگزاران در حساب‌هایی که موجودی کافی ندارند، منع می‌کرد.۳ نقدینگی اضافی ارائه شده توسط شرکت‌های اعتباری از معاملات روزانه جدید در کف بورس حمایت می‌کرد. برداشت سپرده‌ها از شرکت‌های اعتباری، با این حال، نقش آنها را به عنوان ارائه دهنده اولیه نقدینگی به بازار سهام مختل کرد.

وحشت سال ۱۹۰۷ بسیاری از عناصر مشترک را با بحران مالی سال‌های ۲۰۰۷-۲۰۰۹ داشت.۴ هر دو بحران در میان موسسات مالی و بازارهای شهر نیویورک آغاز شدند و هر دو بر اقتصاد ایالات متحده و بقیه جهان تأثیر گذاشتند. بررسی توالی رویدادها در سال ۱۹۰۷، شباهت‌ها را روشن می‌کند.

در ۱۶ اکتبر ۱۹۰۷، دو سفته‌باز جزئی، اف. آگوستوس هاینز و چارلز دبلیو. مورس، متحمل ضررهای هنگفتی در تلاش ناموفق برای احتکار سهام شرکت مس یونایتد، یک شرکت معدنی مس که در بازار غیررسمی معامله می‌شد، شدند.۵،۶ پس از فروپاشی این احتکار، بانک‌های مرتبط با این افراد در معرض برداشت سپرده‌ها قرار گرفتند، زیرا سپرده‌گذاران سپرده‌های خود را از بانک‌های مشکوک هاینز به بانک‌های قابل اعتمادتر منتقل کردند.

چهار روز بعد، اتاق پاکسازی نیویورک (New York Clearing House) اعلامیه عمومی کرد که بانک‌های عضو مرتبط با هاینز، مانند بانک ملی تجاری (Mercantile National Bank)، مورد بررسی قرار گرفته‌اند و از نظر مالی معتبر تشخیص داده شده‌اند، که این امر سپرده‌گذاران آنها را آرام کرد. اتاق پاکسازی همچنین مدیریت این بانک‌ها، از جمله هاینز و مورس را برکنار کرد. سپس اتاق پاکسازی نیویورک به این بانک‌ها وام‌هایی ارائه داد که در نهایت با گواهی‌های وام اتاق پاکسازی مبادله شدند، یکی از مزایای عضویت در انجمن اتاق پاکسازی.۷

نرخ بهره وام کال روزانه در طول وحشت سال ۱۹۰۷. (منابع: نیویورک تایمز، نشریات مالی و تجاری، مسائل مختلف)

در حالی که اتاق پاکسازی توانسته بود برداشت سپرده‌ها از بانک‌های ملی مرتبط با هاینز و مورس را مهار کند، این برداشت‌ها به شرکت‌های اعتباری گسترش یافته بود. در روز جمعه، ۱۸ اکتبر، خبرهایی منتشر شد مبنی بر اینکه رئیس شرکت اعتباری نیکرکر (Knickerbocker Trust)، چارلز تی. بارنی، با مورس ارتباط داشته است.۸ این خبر باعث برداشت سپرده‌ها از نیکرکر شد. بانک ملی تجارت (National Bank of Commerce) برای پوشش این برداشت‌ها به شرکت اعتباری نیکرکر اعتبار داد.

سپس بانک در روز دوشنبه، ۲۱ اکتبر، از اتاق پاکسازی نیویورک درخواست وام به نمایندگی از شرکت اعتباری نیکرکر کرد. اتاق پاکسازی این درخواست را رد کرد زیرا منابع خود را برای حمایت از موسسات عضو خود حفظ کرده بود. نیکرکر و بیشتر شرکت‌های اعتباری دیگر در نیویورک عضو نبودند. پس از این رد، درخواست کمک به جی. پی. مورگان ارائه شد. او از بنجامین استرانگ، که در آن زمان معاون رئیس بانک‌های اعتماد (Banker’s Trust) و بعداً اولین رئیس بانک فدرال رزرو نیویورک بود، خواست تا حساب‌های نیکرکر را بررسی کند و وضعیت مالی آن را تعیین کند. در مدت زمان کوتاهی که در دسترس بود، استرانگ نتوانست به طور قطعی تعیین کند که نیکرکر ورشکسته است یا خیر.۹ بنابراین مورگان از کمک به این شرکت اعتباری خودداری کرد.

همچنین در ۲۱ اکتبر، هیئت مدیره نیکرکر بارنی را به دلیل ارتباطات شخصی‌اش با مورس برکنار کرد.۱۰ بانک ملی تجارت سپس اعلام کرد که دیگر به عنوان عامل تسویه حساب نیکرکر عمل نخواهد کرد. پس از این اطلاعیه‌ها، برداشت سپرده‌ها از نیکرکر تشدید شد. روز بعد، پس از اینکه سپرده‌گذاران تقریباً ۸ میلیون دلار برداشت کردند، فعالیت خود را به حالت تعلیق درآورد.

تعلیق فعالیت شرکت اعتباری نیکرکر، بحران مالی تمام عیار در شهر نیویورک را به راه انداخت. برداشت سپرده‌ها در میان شرکت‌های اعتباری گسترش یافت و در شرکت اعتباری آمریکا (Trust Company of America) شدیدترین بود. مورگان نظر خود را تغییر داد و به سرعت کمک ارائه کرد، همانطور که بانک‌های اتاق پاکسازی نیویورک نیز این کار را کردند. با این حال، سپرده‌گذاران به مدت دو هفته دیگر به برداشت وجوه خود از شرکت اعتباری آمریکا ادامه دادند.

افزایش ناگهانی نرخ بهره وام کال - نرخ بهره وام‌های یک شبه با وثیقه سهام که در بورس نیویورک ارائه می‌شود - یکی از اولین نشانه‌های پریشانی و انقباض اعتبار بود (به شکل ۱ مراجعه کنید). در روزی که نیکرکر تعطیل شد، ۲۲ اکتبر، نرخ سالانه از ۹.۵ درصد به ۷۰ درصد و سپس دو روز بعد به ۱۰۰ درصد جهش کرد. در برخی مواقع، هیچ پیشنهادی با آن نرخ وجود نداشت. بورس نیویورک عمدتاً به دلیل اقدامات افسانه‌ای مورگان باز ماند، که از موسسات مالی و صنعتی بزرگ درخواست پول نقد کرد و سپس آن را مستقیماً به پست وام در بورس تحویل داد تا از کارگزارانی که مایل به ارائه اعتبار بودند، حمایت کند.

پس از تأخیر غیرمعمولی پنج روزه، کمیته اتاق پاکسازی نیویورک در روز شنبه، ۲۶ اکتبر، تشکیل جلسه داد و هیئتی را برای تسهیل صدور گواهی‌های وام اتاق پاکسازی تشکیل داد.۱۱ این گواهی‌ها پیش‌ساز وام‌های پنجره تخفیف از سیستم فدرال رزرو بودند و افزایش موقتی نقدینگی را فراهم می‌کردند. در همان روز، بانک‌های اتاق پاکسازی نیویورک - آن موسساتی که در مرکز سیستم پرداخت قرار داشتند - تصمیم گرفتند قابلیت تبدیل سپرده‌ها به پول نقد را محدود کنند.۱۲ این اقدام نرخ تبادل اسمی بین سپرده‌ها و پول نقد را از بین برد و در نتیجه منجر به افزایش نرخ برابری پول نقد و ورود قابل توجهی طلا از خارج شد. به نظر می‌رسد این واردات طلا نقش مهمی در تحریک بهبود بازار مالی شهر نیویورک داشته است.۱۳

شباهت‌های بین بحران‌های سال‌های ۱۹۰۷ و ۲۰۰۸ قابل توجه است. در طول سال‌های ۲۰۰۷-۲۰۰۹، بحران مالی بر روی بانک‌های سرمایه‌گذاری، موسساتی بدون دسترسی مستقیم به سیستم فدرال رزرو متمرکز بود. در سال ۱۹۰۷، برداشت سپرده‌های گسترده در شرکت‌های اعتباری شهر نیویورک - واسطه‌هایی خارج از اتاق پاکسازی نیویورک، وام‌دهنده نهایی مؤثر - رخ داد. در واقع، هر دو بحران مالی از خارج بانک‌های بزرگ که به عنوان مراکز پرداخت عمل می‌کردند، آغاز شدند. با این حال، این بحران‌ها هرج و مرج را در بازارها و در میان بانک‌هایی که در مرکز سیستم پرداخت قرار داشتند، ایجاد کرد. هر دو بحران مکانیسم‌های موجود برای کاهش بحران‌ها را به چالش کشیدند.

شرکت‌های اعتباری در سال ۱۹۰۷ مانند بانک‌های سایه‌ای در بحران مالی سال‌های ۲۰۰۷-۲۰۰۹ بودند. وام‌دهی کوتاه‌مدت در طول بحران اخیر عمدتاً از سوی برخی بانک‌های سایه‌ای (صندوق‌های پوشش ریسک و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بازار پول) برای تأمین مالی سایر بانک‌های سایه‌ای (بانک‌های سرمایه‌گذاری) انجام می‌شد. به عنوان ارائه دهندگان اصلی نقدینگی برای توافقات بازخرید، این بانک‌های سایه‌ای "سپرده‌گذارانی" بودند که وجوه را برای وام‌دهی یک شبه برای بانک‌های سرمایه‌گذاری برای تأمین مالی بازار اوراق بهادار با پشتوانه دارایی فراهم می‌کردند، درست همانطور که وام‌های بدون وثیقه (اضافه برداشت) توسط شرکت‌های اعتباری به کارگزاران اجازه می‌داد سهام خریداری کنند.۱۴ هر دو شرکت اعتباری و بانک‌های سایه‌ای با برداشت سپرده‌گذاران خود مواجه شدند و مجبور شدند وام‌دهی را در بازارهای اعتبار کوتاه‌مدت متوقف کنند.

نجات بانک بیر استیرنز در سال ۲۰۰۸ - که قبل از خرید آن توسط جی‌پی مورگان چیس با وام از سیستم فدرال رزرو با یک حمله از سوی وام‌دهندگان بانک سایه‌ای خود مواجه شد - مشابه حمایتی بود که بانک ملی تجاری در اکتبر ۱۹۰۷ از بانک‌های اتاق پاکسازی نیویورک دریافت کرد. شکست لیمان برادرز در سپتامبر ۲۰۰۸ و تعلیق فعالیت شرکت اعتباری نیکرکر در اکتبر ۱۹۰۷ نیز یک تمایز بد مشترک دارند - هر دو رویداد نقطه شروع شدیدترین بحران مالی در هر دوره بودند. شرکت اعتباری نیکرکر و لیمان برادرز، هر دو از وام‌دهنده نهایی مربوطه خود جدا شده بودند، با این حال تفاوت قابل توجهی داشتند. نیکرکر به حالت تعلیق درآمد، در حالی که لیمان برادرز ورشکست شد. با تعلیق موقت، نیکرکر از دسترسی بیشتر سپرده‌گذاران به سپرده‌های خود جلوگیری کرد. این شرکت در مارس ۱۹۰۸ پس از تزریق ۲.۴ میلیون دلار سرمایه جدید، فعالیت خود را از سر گرفت. در مقابل، بقایای لیمان برادرز توسط طیف وسیعی از شرکت‌ها در سراسر جهان خریداری شده است. مشتریان لیمان تقریباً شش سال طول کشید تا پرداخت‌های خود را دریافت کنند و زیان‌های خالص به طلبکاران لیمان هنوز به طور کامل محاسبه نشده است.

"برداشت‌های مرتبط با وحشت" که در شرکت‌های اعتباری رخ داد، نشان‌دهنده شروع یک وحشت سیستماتیک، تلاشی گسترده برای برداشت سپرده‌ها از واسطه‌ها بود. در یک وحشت، مردم سعی می‌کنند نسبت بالاتری از دارایی‌های نقدشونده را به صورت پول نقد به جای سپرده‌ها نگه دارند و در نتیجه "فشار اعتباری" را در میان واسطه‌ها ایجاد می‌کنند و آن را به یک بحران بانکی "سیستماتیک" در مقابل یک برداشت سپرده مانند آنهایی که به طور خاص در بانک‌های هاینز/مورس رخ داد، تبدیل می‌کنند.

از زمان تحقیقات بن برنانکه، رئیس سابق فدرال رزرو، در زمان تدریس در دانشگاه استنفورد، در مورد ارتباط بین بحران‌های اعتباری و پیامدهای اقتصادی واقعی در یک مقاله مهم در سال ۱۹۸۳، تحقیقات در مورد این موضوع مهم بحث‌برانگیز بوده است. یک درس از بررسی و مقایسه وحشت‌های سال‌های ۱۹۰۷ و ۲۰۰۸ این است که مشکلات ناشی از بازارهای وام‌دهی کوتاه‌مدت یک شبه می‌تواند کاتالیزور اولیه اختلالات اقتصادی در طول یک وحشت باشد. کارهای جدید در مورد وحشت سال ۱۹۰۷ پیوندهای کلیدی بیشتری را بین پریشانی مالی و شکست واسطه‌های مالی (شرکت‌های اعتباری) و عملکرد ضعیف شرکت‌های غیرمالی که به آنها برای وام و سایر خدمات مالی وابسته بودند، آشکار می‌کند.۱۵ همچنین مهم است توجه داشته باشیم که وحشت سال ۱۹۰۷ اثرات واقعی شدیدی داشت. تولید صنعتی در سال ۱۹۰۸ به میزان ۱۷ درصد کاهش یافت و تولید ناخالص واقعی به میزان ۱۲ درصد کاهش یافت.۱۶ تنها رکود بزرگ شدیدتر بود. اما بر خلاف رکود بزرگ یا رکود بزرگ اخیر، بخش واقعی به سرعت بهبود یافت و در عرض کمی بیش از یک سال پس از سال ۱۹۰۷ بهبود یافت.۱۷

وحشت سال ۱۹۰۷ بیش از صد سال پیش، قبل از تأسیس سیستم فدرال رزرو، شرکت بیمه سپرده فدرال یا کمیسیون بورس و اوراق بهادار - موسساتی که برای ایجاد ثبات در بانکداری و بازارهای مالی طراحی شده‌اند، رخ داد. قبل از تأسیس این موسسات، قوانین بانکداری ملی ساختار نظارتی را فراهم می‌کرد که رفتار روزانه بانک‌ها، به ویژه بزرگترین و به هم پیوسته‌ترین آنها را هدایت می‌کرد. با این حال، در طول یک وحشت، این قوانین راهنمایی کمی برای بانکداران در مواجهه با برداشت‌های گسترده سپرده‌ها ارائه می‌دادند. اتاق پاکسازی خصوصی نیویورک ساختاری برای رسیدگی به رویدادهای بحرانی فراهم کرد و قوانینی و استانداردهایی را برای رفتار بانک‌های عضو اعمال کرد تا اعضا را منضبط کند و شیوه‌های سالم را حفظ کند. موسسات نظارتی مدرن این نقش را بر عهده گرفته‌اند. دوره قبل از سال ۱۹۱۴ زمین حاصلخیزی برای محققانی است که به دنبال علل اساسی اثرات سیستماتیک مانند وحشت هستند، زیرا رفتار بازیگران اصلی بازار کمتر تحت تأثیر اقدامات احتمالی تنظیم‌کننده‌های دولتی قرار گرفته است.۱۸ تحقیقات متمرکز بر این دوره اولیه، بنابراین، می‌تواند بینشی در مورد اینکه بحران‌های مالی کجا احتمالاً رخ می‌دهند و سیاست‌هایی برای کاهش آنها - یا بهتر از آن، جلوگیری از آنها - ارائه دهد.

عکس "منهتن: وال استریت [وال استریت در طول وحشت پولی]" از بخش تاریخ ایالات متحده، تاریخ محلی و تبارشناسی، کتابخانه عمومی نیویورک. https://digitalcollections.nypl.org/items/510d47dd-5b2c-a3d9-e040-e00a18064a99

منابع
برنانکه، بن اس. "اثرات غیر پولی بحران مالی در گسترش رکود بزرگ." بررسی اقتصادی آمریکا ۷۳، شماره ۳ (ژوئن ۱۹۸۳): ۲۵۷-۷۶.
برونر، رابرت اف. و شان دی. کار. وحشت سال ۱۹۰۷: درس‌هایی آموخته شده از طوفان کامل بازار. نیویورک: وایلی، ۲۰۰۷.
چندلر، لستر وی. بنجامین استرانگ، بانکدار مرکزی. واشنگتن دی سی: موسسه بروکینگز، Faber and Faber, Ltd., 1958.
چودورو-رایخ، گابریل. "اثرات اشتغال اختلالات بازار اعتبار: شواهد سطح شرکت از بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۹." مجله اقتصادی سه ماهه ۱۲۹، شماره ۱ (فوریه ۲۰۱۴): ۱-۵۹.
فولین، کارولین، توماس گرهیگ و مارلنه هاس. "شایعات و برداشت‌ها در بازارهای غیرشفاف: شواهد از وحشت سال ۱۹۰۷." دست‌نوشته منتشر نشده، ۲۰۱۵، http://ssrn.com/abstract=2591343.
فرایدمن، کارولا، اریک هیلت و لیلی و. ژو. "اثرات اقتصادی برداشت‌ها از 'بانک‌های سایه‌ای' اولیه: شرکت‌های اعتباری و تأثیر وحشت سال ۱۹۰۷." مجله اقتصاد سیاسی ۱۲۳، شماره ۴ (آگوست ۲۰۱۵)، ۹۰۲-۴۰.
گورتون، گری بی. مورد ضرب دست نامرئی: وحشت سال ۲۰۰۷. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۰.
گورتون، گری بی. سوء تفاهم بحران‌های مالی. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۱۲.
گورتون، گری بی. و الیس دبلیو. تالمن. "چگونه وحشت‌های بانکی قبل از فدرال رزرو به پایان رسید؟" مقاله کاری NBER ۲۲۰۳۶، فوریه ۲۰۱۶. http://nber.org/papers/w22036.
جلیل، اندرو جی. "تاریخ جدیدی از وحشت‌های بانکی در ایالات متحده، ۱۸۲۵-۱۹۲۹: ساختار و پیامدها." مجله اقتصادی آمریکا: اقتصاد کلان ۷، شماره ۳ (جولای ۲۰۱۵): ۲۹۵-۳۳۰.
موئن، جان آر. و الیس دبلیو. تالمن. "وحشت بانکی سال ۱۹۰۷: نقش شرکت‌های اعتباری." مجله تاریخ اقتصادی ۵۲، شماره ۳ (سپتامبر ۱۹۹۲): ۶۱۱-۳۰.
موئن، جان آر. و الیس دبلیو. تالمن. "چرا ایالات متحده تا پس از وحشت سال ۱۹۰۷ یک بانک مرکزی ایجاد نکرد؟" مقاله کاری بانک فدرال رزرو آتلانتا شماره ۹۹-۱۶، نوامبر ۱۹۹۹.
موئن، جان آر. و الیس دبلیو. تالمن. "عضویت در اتاق پاکسازی و انقباض سپرده در طول وحشت سال ۱۹۰۷." مجله تاریخ اقتصادی ۶۰، شماره ۱ (مارس ۲۰۰۰): ۱۴۵-۶۳.
موئن، جان آر. و الیس دبلیو. تالمن، "نزدیک اما نه یک بانک مرکزی: اتاق پاکسازی نیویورک و مسائل مربوط به گواهی‌های وام اتاق پاکسازی"، در سیاست فدرال رزرو فعلی تحت ذره‌بین تاریخ اقتصادی. ویراستار، اوون هامپیج، نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۱۵.
ادل، کری ای. و مارک دی. ویدنمییر. "شوک واقعی، پس‌لرزه‌های پولی: زلزله سان فرانسیسکو ۱۹۰۶ و وحشت سال ۱۹۰۷." مجله تاریخ اقتصادی ۶۴، شماره ۴ (دسامبر ۲۰۰۴): ۱۰۰۲-۲۷.
پرات، سرنو. کار وال استریت، نیویورک: شرکت اپلتون و شرکت، ۱۹۰۴.
راجرز، ماری تون و جیمز ای. پین. "چگونه بانک فرانسه انتظارات سهام ایالات متحده را تغییر داد و به وحشت سال ۱۹۰۷ پایان داد." مجله تاریخ اقتصادی ۷۴، شماره ۲ (ژوئن ۲۰۱۴): ۴۲۰-۴۸.
راجرز ماری تون و بری کی. ویلسون. "خطر سیستماتیک، جریان‌های طلای از دست رفته و وحشت سال ۱۹۰۷." مجله اقتصادی اتریشی سه ماهه ۱۴، شماره ۲ (تابستان ۲۰۱۱): ۱۵۸-۸۷.
تالمن، الیس دبلیو. "وحشت سال ۱۹۰۷"، در راهنمای رویدادهای اصلی در تاریخ اقتصادی، فصل ۶. ویراستاران، راندال ای. پارکر و رابرت وپلس، نیویورک: راتلج، ۲۰۱۳.
تالمن، الیس دبلیو. و جان آر. موئن. "درس‌هایی از وحشت سال ۱۹۰۷." بررسی اقتصادی بانک فدرال رزرو آتلانتا ۷۵ (مه/ژوئن): ۲-۱۳.
تاوس، استر آر. عمل‌های بانکداری مرکزی خزانه‌داری ایالات متحده: ۱۷۸۹-۱۹۴۱. نیویورک: انتشارات دانشگاه کلمبیا، ۱۹۴۳.
تیمبرلیک، ریچارد اچ. سیاست پولی در ایالات متحده: یک تاریخ فکری و نهادی. شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۱۹۹۳.
وودز، فیلیپ. "وحشت بانکی اکتبر ۱۹۰۷ - دید یک تماشاچی." انجمن تحلیلگران امنیتی نیویورک، ۶ ژوئن ۲۰۱۱، http://post.nyssa.org/nyssa-news/2011/06/the-bank-panic-of-october-1907-a-spectators-view.html.