پیش‌بینی سیاسی هدفش پیش‌بینی نتایج رویدادهای سیاسی است. به‌طور سنتی این کار از طریق روش‌هایی مانند میانگین‌گیری نظرسنجی‌ها، مدل‌های رگرسیونی، مدل‌های پیش‌بینی و غیره انجام می‌شد. اما این رویکردهای سنتی همچنان کمبودهایی دارند. بنابراین سؤال ما این است: آیا باید به‌جای آن به مدل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی روی آوریم؟

ورونیکا ویلا یک مطالعه موردی موفق ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که مدل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است آینده پیش‌بینی سیاسی باشند.

به‌منظور آشنایی بیشتر با موارد زیر، همراه ما باشید:

- تأثیر پیش‌بینی سیاسی بر ماشین اجتماعی
- مسئولیت‌های اخلاقی مدل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی
- چگونگی اجازه دادن به موتورهای نمادین برای کنترل معنادار انسانی
- نقش قابلیت توضیح در ارتقاء سواد رسانه‌ای

متن کامل:

برایان مونز:
سلام به همه. به استریم NLP خوش آمدید، که پخش زنده هفتگی ما برای صحبت درباره همه چیزهای مرتبط با NLP است. من برایان مونز هستم، مدیر محصول در Expert.ai. کاری که انجام می‌دهیم این است که هر هفته این پخش زنده را داریم و مهمانانی را دعوت می‌کنیم تا درباره موضوعی مرتبط با NLP و دنیای زبان و هوش مصنوعی صحبت کنند. متأسفانه، به‌نظر می‌رسد مشکلات فنی داشتیم، بنابراین ممکن است این پخش در مکان دیگری باشد و شاید شما پس از زمان اصلی به ما بپیوندید، اما هفته آینده به‌صورت معمول برمی‌گردیم. می‌خواستم بلافاصله وارد موضوع شویم چون این هفته موضوع جالبی با شخصی بسیار آگاه داریم. پس بگذارید بلافاصله صندلی را به ورونیکا ویلا بدهیم. خوش‌آمدید.

ورونیکا ویلا:
متشکرم برایان. سلام به همه. صفحه‌ام را به اشتراک می‌گذارم.

برایان مونز:
خب، بله.

ورونیکا ویلا:
می‌توانید ارائه‌ام را ببینید؟

برایان مونز:
بله، می‌بینم.

ورونیکا ویلا:
عالی.

ورونیکا ویلا:
باز هم سلام به همه. امروز می‌خواهم درباره مدل‌های نمادین برای پیش‌بینی سیاسی با تمرکز بر قابلیت توضیح صحبت کنم. همه این‌ها از مقاله‌ای که چند ماه پیش در اوایل امسال درباره تجربه شخصی‌ام در توسعه یک مدل نمادین برای پیش‌بینی سیاسی نوشتم، آغاز شد. پس از واکنش‌ها و گفتگوهایی که با خوانندگان و همکاران داشتم، تصمیم گرفتم دیدگاهم نسبت به پیش‌بینی سیاسی را بازنگری کنم و برای درک اینکه امروز چگونه باید چنین مدل‌های نمادینی را در چارچوب بزرگ هوش مصنوعی که به‌صورت عمومی در حال گسترش است، توسعه دهیم. اول از همه، آیا امروزه امکان توسعه یک مدل نمادین برای پیش‌بینی سیاسی وجود دارد؟ آیا این امکان‌پذیر است؟ آیا نسبت به یادگیری ماشین ترجیح داده می‌شود؟ یا شاید دو رویکرد می‌توانند ترکیب یا به‌صورت خط لوله‌ای به‌کار گرفته شوند تا نتایج خوبی به‌دست آید. و پیامدهای آن چیست؟ آیا ایمن است؟ دقیقاً چه کاری انجام می‌دهیم وقتی یک مدل پیش‌بینی سیاسی می‌سازیم؟ آیا بازخوردی از دنیای واقعی که سعی داریم با مدل‌مان پیش‌بینی کنیم، دریافت می‌کنیم؟ چه تبعاتی دارد؟

ورونیکا ویلا:
بنابراین تصمیم گرفتم افکارم را درباره این مسأله ارائه دهم و فکر می‌کنم ابتدا باید بفهمیم وقتی تصمیم می‌گیریم یک مدل برای پیش‌بینی سیاسی بسازیم، چه می‌خواهیم انجام دهیم. پس سناریوی فعلی چیست؟ ما نظرسنجی‌ها و نظرسنجی‌های عمومی داریم، مدل‌های رگرسیونی مبتنی بر آمار، بازارهای پیش‌بینی و مدل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی. آنچه کاربران و عموم مردم امروز از طریق شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های پخش سنتی دریافت می‌کنند، ترکیبی از تمام این رویکردهاست.

ورونیکا ویلا:
به‌نظر من ابتدا جالب است که بفهمیم این رویکردهای مختلف چه هستند، چگونه کار می‌کنند و چه چیزی می‌توانیم از آن‌ها هنگام توسعه مدل‌های هوش مصنوعی خود بیاموزیم. نظرسنجی‌ها و نظرسنجی‌های عمومی بسیار محبوب هستند، اما متأسفانه در سال‌های اخیر کمی نامطمئن شده‌اند. ما می‌دانیم چرا این‌چنین است. اولین عامل «عامل خجالتی‌گری» است. از حوزه‌های دیگر می‌دانیم که وقتی مستقیماً از کسی پرسیده می‌شود «چگونه رأی می‌دهید؟»، افراد تمایل به دروغ گفتن دارند و به‌ویژه رأی‌دهندگان محافظه‌کار بیشتر دروغ می‌گویند. این یک پدیده شناخته‌شده است. بنابراین باید هنگام تولید نتایج نظرسنجی و ارائه آن‌ها، به‌ویژه هنگام تفسیر، این عامل را در نظر گرفت. با این حال، به‌دست آوردن این اطلاعات بسیار دشوار است. پس تا چه حد باید عامل خجالتی‌گری را هنگام تفسیر نتایج نظرسنجی‌ها در نظر بگیریم؟

ورونیکا ویلا:
این موضوع برای همه، نه تنها برای افراد فعال در این حوزه بلکه برای کسانی که در انتهای دیگر این حوزه هستند، یعنی خوانندگان یا کسانی که می‌خواهند درباره نظرسنجی‌ها اطلاعات کسب کنند، جالب است. همچنین برای ما که مدل‌های هوش مصنوعی می‌سازیم مهم است، زیرا عامل خجالتی‌گری و به‌طور کلی دانستن این‌که مردم هنگام پاسخ به سؤال‌های مستقیم درباره رأی خود دروغ می‌گویند، می‌تواند در توسعه کدهای نمادین (قابل خواندن توسط انسان) بسیار مفید باشد.

ورونیکا ویلا:
در مورد مدل‌های رگرسیونی مبتنی بر آمار، قابلیت اطمینان آن‌ها امروزه متغیر است. چیزی که می‌دانیم این است که بر اساس اقتصادسنجی، مدل‌های محافظه‌کار دقیق‌تر به‌نظر می‌رسند و تشخیص‌های رگرسیونی به‌طور چشمگیری بهبود یافته‌اند. اما باز هم در دو سر فرآیند باید درک کنیم که قابلیت اطمینان متغیر است. بنابراین باید بدانیم چه می‌خواهیم ببینیم، چه می‌سازیم و به چه چیزی نگاه می‌کنیم.

ورونیکا ویلا:
در مورد بازارهای پیش‌بینی، این‌ها وجود دارند. در حال حاضر در جهان می‌توانید نتایج را برای پول معامله کنید. این می‌تواند اثرات جنجالی داشته باشد؛ تا حدی می‌توان آن را شرط‌بندی دانست و می‌تواند به موقعیت‌های جنجالی مانند بازارهای ترور منجر شود. معامله نتایج بر پایه اقدامات خطرناک می‌تواند به‌خودی خطرناک باشد.

ورونیکا ویلا:
من این را می‌گویم چون قویاً معتقدم هر رویکردی که داشته باشیم—نظرسنجی‌ها، مدل‌های رگرسیونی، هوش مصنوعی یا بازارهای پیش‌بینی—ما تأثیری بر جهان داریم. شاید در هوش مصنوعی، به‌ویژه پردازش زبان طبیعی، قبلاً یک حوزه تخصصی بود؛ ما مدل‌هایمان را می‌ساختیم، تحقیق می‌کردیم، اما ناگهان به‌صورت عمومی شدیم و جهان به ما نگاه می‌کند و این تأثیر ما را افزایش داده است. باید درک کنیم که اکنون همانند بازارهای پیش‌بینی و نظرسنجی‌ها، مردم نتایج ما را می‌نگرند و دیدگاهشان می‌تواند تحت تأثیر نتایج ما تغییر کند.

ورونیکا ویلا:
در بازارهای پیش‌بینی این موضوع به‌ویژه دراماتیک است، چون بر پایه فرضیه بازار کارآمد، وقتی پول می‌گذارید یا نتایج را برای پول معامله می‌کنید، فرض می‌کنید قیمت تمام عناصر فرضیه‌تان را منعکس می‌کند؛ اما ما واقعاً نمی‌دانیم آیا این درست است یا فقط یک فرضیه. با این حال باید در نظر بگیریم که در یک بازار پیش‌بینی ما نتایج را معامله می‌کنیم و این تأثیر دارد. اگر عملمان را بر پایه فرضیه بازار کارآمد بگذاریم و آن را به‌عنوان یک حقیقت عینی بپذیریم، ممکن است چیزی را که به‌عنوان حقیقت می‌دانیم، به دیگران منتقل کنیم. در طرف دیگر، عموم مردم، کاربران، کسانی که نتایج یا بازار ما را می‌بینند، دیدگاهشان ممکن است تحت تأثیر کار ما تغییر کند.

ورونیکا ویلا:
در مدل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی ما در حال کاوش سرزمین‌های ناشناخته‌ای هستیم؛ این نوآوری خالص است. در حال حاضر یادگیری ماشین به‌سرعت در حال رشد است و ما رویکردهای نمادین و ترکیبی داریم که سعی می‌کنیم هر دو را با هم به‌کار ببریم و از هر دو بهره‌برداری کنیم. تجربه شخصی من در حوزه نمادین است، اما در حال آزمایش یادگیری ماشین نیز هستم. برای من جالب است که چگونه می‌توان مدل‌هایم را در خط لوله ترکیب کرد، اما تخصص فعلی‌ام در مدل‌های نمادین است.

ورونیکا ویلا:
اول از همه، اگر می‌خواهیم به پیش‌بینی سیاسی بپردازیم، باید مورد استفاده‌مان را درک کنیم. چند مثال: برگزیت (که من مدل واقعی با نتایج آن را توسعه دادم)، دولت جدید ایتالیا (خیلی تازه)، نخست‌وزیر جدید بریتانیا و انتخابات میانی ایالات متحده. این‌ها موارد استفاده بسیار متفاوتی هستند. عناصر اصلی چیست؟

ورونیکا ویلا:
در برگزیت دو طرف وجود دارد. این کار را آسان‌تر می‌کند چون می‌توان مدل را به‌صورت دسته‌بندی یا استخراج تنظیم کرد؛ بستگی به ترجیح توسعه‌دهنده دارد، اما دو طرف بودن نظریه‌ای آسان‌تر است. اما وقتی رأی‌دهندگان بسیار قطبی هستند، خطر خطا در پردازش زبان طبیعی بالا می‌رود؛ چون رأی‌دهندگان قطبی زبان متفاوتی به کار می‌برند و عامل خجالتی‌گری ممکن است مهم‌تر شود. رأی‌دهندگان طرف «بله» در رفراندوم معمولاً پرصداترند. بنابراین در پردازش زبان طبیعی باید این موارد را در نظر گرفت تا کد به‌درستی نوشته شود و نتایج مرتبط به‌دست آید. همچنین در رفراندوم برگزیت کمپین طولانی‌مدتی وجود داشت؛ باید تصمیم بگیریم چه مدت روندها را در داده‌ها مانیتور کنیم تا نتایج مرتبط به‌دست آید. این مورد به‌نظر من قابل‌دسترس است چون دو طرف دارد و می‌دانیم رأی‌دهندگان قطبی چگونه زبان‌شان را به کار می‌برند؛ اگرچه کمپین طولانی معایبی دارد، اما به ما اجازه می‌دهد مدت مانیتورینگ را تنظیم کنیم.

ورونیکا ویلا:
در مقابل، سناریوی دولت جدید ایتالیا بسیار دشوار است؛ به‌دلیل احزاب پراکنده، ائتلاف‌های نامشخص. ما فقط در اوایل سپتامبر (حدود یک ماه قبل از انتخابات) برنامه‌ها و لوگوهای رسمی احزاب را دریافت کردیم. رأی‌دهندگان زمان کافی برای تصمیم‌گیری یا بحث در شبکه‌های اجتماعی نداشتند. مشکل رأی‌دهندگان نامطمئن و حضور کم (که پیش‌بینی می‌شد) وجود داشت و بحران‌های جهانی پساکرونا، جنگ و انرژی نیز وجود داشت. بنابراین این سناریو برای توسعه مدل ایده‌آل نیست.

ورونیکا ویلا:
همین موضوع برای نخست‌وزیر جدید بریتانیا صادق است؛ شهروندان رأی نمی‌دهند، بلکه مرحلهٔ رأی‌گیری توسط حزب حاکم تعیین می‌شود. بحران‌ها و استعفادهای متعدد نیز وجود دارد؛ به همین دلیل ما تصمیم گرفتیم مدلی برای این سناریو توسعه ندهیم. همچنین برای انتخابات میانی ایالات متحده نیز مدلی توسعه ندادیم؛ این یک سناریوی فدرال، ایالتی، محلی و بومی است؛ دو طرف وجود دارد اما استخراج آن از پایگاه داده کلی پیچیده است.

ورونیکا ویلا:
پتانسیل این است که بستگی به سال دارد؛ در برخی سال‌ها مردم به حزب حاکم امتیاز می‌دهند، در سال‌های دیگر به سیاست‌های آینده. این سال به‌نظر من به‌دلیل مسائل اضطراری داخلی و جهانی، سناریوی جالبی است. به‌جای پیش‌بینی برندهٔ حزب، می‌توانیم به‌دنبال روندهای خاص بگردیم؛ مثلاً روندهای داخلی یا جهانی خاص را شناسایی و مانیتور کنیم. بنابراین درک سناریو و انتخاب سناریویی که پتانسیل مدل درک زبان طبیعی ما را داشته باشد، حیاتی است.

ورونیکا ویلا:
در مورد برگزیت، مقاله‌ای که اوایل امسال برای Data Science نوشتم، بیشتر داستان‌گویی بود تا مقالهٔ فنی. داستانی از چگونگی توسعه مدل نمادین برای رفراندوم برگزیت را روایت می‌کند؛ این اتفاق در سال ۲۰۱۶ بود. من در یک پروژهٔ اروپایی تحت برنامهٔ [نام نامشخص] که برای تبادل دانش بین دانشگاه و صنعت بود، برای Expert.ai کار می‌کردم و با همکاران شرکت‌های دیگر، اساتید و دانشجویان دانشگاه آبردین همکاری می‌کردیم. پروژه طولانی بود و چند مقاله و کتاب مرتبط با آن تولید شد. در پایان پروژه تصمیم گرفتیم کار خود را با توسعه یک مدل کوچک برای پیش‌بینی نتیجهٔ برگزیت نشان دهیم و من مسئول توسعه موتور نمادین بودم.

ورونیکا ویلا:
این مقاله تجربهٔ شخصی من در توسعه این مدل و به‌ویژه تعصباتی که در کدم مشکوک بودم و شاید در نهایت تعریف کردم را بیان می‌کند. همان‌طور که گفتم، دیدگاهم را بازنگری کردم تا در سناریوی فعلی مرتبط باشد. ابتدا می‌خواهم دربارهٔ چگونگی توسعهٔ مدل توضیح دهم و به‌ویژه نشان دهم که چگونه کاملاً قابل توضیح است و این در مرحلهٔ فعلی توسعهٔ هوش مصنوعی چه معنایی دارد.

ورونیکا ویلا:
من توییتر را به‌عنوان منبع داده انتخاب کردم. در پروژه تصمیم گرفتیم توییتر را به‌دلیل سادگی دسترسی به API برای دریافت، ذخیره و مانیتور داده‌ها در روزها، هفته‌ها و ماه‌ها استفاده کنیم. همچنین به‌دلیل طبیعت زبان در توییتر—جملات کوتاه و مستقیم—که برای برخی مدل‌ها مزیت نیست، اما برای ما مناسب بود. توییتر همچنین استفادهٔ گسترده از هشتگ‌ها را دارد که برای توسعهٔ موتورهای نمادین بسیار مفید است؛ می‌توان هشتگ‌ها را همانند متغیرهای آماری در مدل‌های نمادین شمارش کرد و قوانین زبانی را با در نظر گرفتن هشتگ‌ها و شرایط زبانی پیچیده‌تر ترکیب کرد. بنابراین توییتر منبع ایده‌آل داده‌های ما بود و تصمیم گرفتیم یک موتور دسته‌بندی (نه استخراج) کاملاً مبتنی بر قواعد توسعه دهیم.

ورونیکا ویلا:
کد ما قابل دسترسی، بحث، اصلاح، بازاستفاده و نمایش «هیت‌ها» (نتیجهٔ قواعد) است. این برای من مهم است چون نمایش هیت‌ها هنگام توسعه مفید است و می‌تواند در توضیح‌پذیری حتی برای کاربر نهایی نقش داشته باشد. نشان دادن مکانیزم‌های زبانی که فعال شده‌اند، نه تنها برای بازاریابی مدل‌های نمادین بلکه برای مفید بودن آن‌ها برای مشتریان و کاربران عمومی حیاتی است.

ورونیکا ویلا:
این مدل به شدت به گراف دانش متکی است. گراف دانش یک پایگاه دانش زبانی است که در Expert.ai استفاده می‌کنیم؛ گرافی بالغ و بالغ‌سازی‌شده که بیش از ۲۰ سال است به‌کار می‌رود. شامل مفاهیم است که بر اساس معنا به‌یکدیگر مرتبط می‌شوند و در واژگان، اصطلاحات و جارجن غنی است. این هستهٔ فناوری زبانی Expert.ai به‌همراه موتور مبهم‌سازی است. بنابراین هنگام توسعهٔ موتورهای مبتنی بر قواعد می‌توانیم از مفاهیم به‌جای کلمات کلیدی استفاده کنیم؛ به‌ویژه در این نوع موارد، مفاهیم نقش مهمی دارند. من شخصاً بیشتر از مفاهیم برای درک نظرات مثبت یا منفی دو طرف رفراندوم و همچنین کدگذاری مفاهیم مرتبط با مسائل مختلف استفاده کردم.

ورونیکا ویلا:
به‌عنوان مثال، در بحث آنلاین برگزیت مسائلی کلیدی مانند مهاجرت و مالیات وجود داشت. بنابراین هنگام توسعهٔ موتور مبتنی بر قواعد، توانایی دسترسی به مفاهیم در گراف قوی بسیار مهم است. ما روندها را به‌مدت شش هفته (به‌خاطر سپردن) مانیتور کردیم؛ روزانه داده‌ها را از توییتر با API دریافت می‌کردیم و برای یافتن روندها بررسی می‌کردیم. روندها بسیار ثابت بودند؛ این برای من تعجب‌آور بود چون گرایش واضح به «بله» برای برگزیت بود، در حالی که نظرسنجی‌ها و تحلیل‌های دیگر در رسانه‌های اجتماعی و پخش سنتی به «نه» پیش‌بینی می‌کردند. این وضعیت کمی ناآرام‌کننده بود؛ اما هر روز «بله» را از مانیتورینگ دریافت می‌کردیم.

ورونیکا ویلا:
در مورد گراف دانش: پیش‌آموزش داده شده و هر گره یک مفهوم است؛ توسط انسان‌ها پیش‌آموزش داده شده است. وقتی ۲۰ سال پیش به شرکت پیوستم، افراد آموزش‌دهندهٔ گراف دانش را ملاقات کردم؛ این گراف بسیار واقعی است. این یک مفهوم در گراف دانش ماست که به مفاهیم دیگر متصل است؛ این هستهٔ مدل من است. وقتی دربارهٔ موتورهای نمادین و قواعد صحبت می‌کنیم، قواعد مهم‌اند، اما فناوری هسته‌ای حتی مهم‌تر است چون امکان توسعهٔ قواعد قوی و قابل اعتماد را می‌دهد.

ورونیکا ویلا:
قواعد زبانی خوانا هستند، به‌ویژه اگر به زبانی با دسترسی پایین توسعه یابند؛ حتی اگر برنامه‌نویس نباشید می‌توانید آن‌ها را بخوانید. می‌توانید دانش را از طریق قواعد به اشتراک بگذارید. شرایط زبانی به ما کنترل انسانی معناداری بر موتور می‌دهد؛ می‌توانیم معیارهای لغوی که بر اساس تحلیل ما سیگنال «بله» یا «نه» در رفراندوم هستند، کدگذاری کنیم. همچنین می‌توانیم معیارهای جامعه‌زبانی را در کد بگنجانیم؛ برای مثال می‌توانیم عامل خجالتی‌گری را در نظر بگیریم چون کنترل کامل بر شرایط زبانی که می‌نویسیم داریم.

ورونیکا ویلا:
همچنین می‌توانیم فرضیهٔ «Undeutsch» را در نظر بگیریم؛ بر اساس این فرضیه وقتی افراد دروغ می‌گویند، از ساختارهای زبانی متفاوتی نسبت به حقیقت استفاده می‌کنند. این سیگنال‌ها را می‌توانیم در متن تشخیص دهیم و به‌عنوان نقش زبانی کدگذاری کنیم؛ در نهایت مدل ما به‌صورت خودکار آن دانش را بازیابی می‌کند.

ورونیکا ویلا:
همین‌طور برای استیلمی‌تری (تحلیل سبک) صادق است. این موتور همچنین امتیازهای آماری توکار دارد؛ وقتی یک شرط زبانی فعال می‌شود، امتیازی به دستهٔ مربوطه افزوده می‌شود. به‌صورت خودکار وقتی تعداد زیادی قاعده فعال می‌شود، امتیاز بالاتر می‌رود. این آمارهای ساده اما قابل اعتماد و مرتبط هستند. می‌توانیم وزن‌ها و امتیازها را تنظیم کنیم؛ این لایه به ما امکان دقت بیشتر و کنترل بهتر بر مدل می‌دهد.

ورونیکا ویلا:
در مورد یادگیری ماشین؟ وقتی این مدل را توسعه دادم، هنوز با یادگیری ماشین کار نمی‌کردم؛ هنوز در حال شکل‌گیری بود. در چند سال اخیر فکر می‌کنم اگر امروز دوباره می‌ساختم، آیا الگوریتم‌های یادگیری ماشین را ترکیب می‌کردم یا مدل ترکیبی می‌ساختم؟ بر اساس آزمایش‌های اخیرم، مدل ترکیبی می‌تواند به‌ویژه در داشتن خط لوله ترکیبی مؤثر باشد. در اینجا یک طبقه‌بندی با دو دسته داریم؛ قواعد زبانی بر پایه گراف دانش. در حال حاضر در حال آزمایش افزودن الگوریتم‌های SVM خطی در حلقه هستم؛ چون وقتی دو دسته وجود دارد عملکرد خوبی دارد و در فناوری ما می‌توانیم هنگام مهندسی ویژگی‌ها از گراف دانش استفاده کنیم.

ورونیکا ویلا:
وقتی الگوریتم یادگیری ماشین مثل SVM خطی را تنظیم می‌کنید، به گراف دانش دسترسی دارید؛ می‌توانید تصمیم بگیرید که از مفاهیم استفاده کنید یا نه، دو کلمه کلیدی را نگه دارید یا ... این تصمیمات را می‌توانید در مهندسی ویژگی‌ها بگذارید تا با گراف دانش ارتباط برقرار کنند؛ این عنصر کلیدی در خط لوله‌های ماست. این چیزی است که هم‌اکنون آزمایش می‌کنم و به دنبال یک مورد استفاده مناسب برای آزمایش بهتر هستم؛ مثلاً رأی‌گیری سیاسی ایتالیا یا سناریوی بریتانیا در حال حاضر ایده‌آل نیستند، اما هدف آینده‌ام ترکیب الگوریتم‌های یادگیری ماشین در خط لوله است.

ورونیکا ویلا:
در مورد تعصبات. مقاله‌ام برای Data Science به‌طور شدید بر تعصباتی که ممکن است مدل من داشته باشد تمرکز داشت. باید صادقانه با خودمان هنگام کدنویسی و همچنین هنگام خواندن نتایجمان صادق باشیم. در مورد مدل برگزیت از خودم پرسیدم «آیا منبع من تعصب دارد؟» چون از توییتر استفاده می‌کردم؛ رسانه‌های اجتماعی، جمعیت‌شناسی، جغرافیایی، هشتگ‌ها و حباب‌های فیلتر نقش مهمی در سناریو دارند. با استفاده از API توییتر، جغرافیایی‌ها را با دقت انتخاب کردیم؛ تعداد توییت‌ها از اسکاتلند، ولز، انگلستان و ایرلند شمالی برابر بود. جمعیت‌شناسی دشوارتر است و حباب‌های فیلتر می‌توانند مشکل‌ساز باشند، اما از این موارد آگاه بودیم. وقتی روند تغییر می‌کرد، فکر می‌کردیم احتمالاً به‌دلیل حباب فیلتر یا مسائل جمعیت‌شناسی است، اما روند ثابت ماند؛ بنابراین به‌طور واقعی به مسأله جغرافیایی و حباب‌های فیلتر نپرداختیم.

ورونیکا ویلا:
در نهایت، مشکل اصلی مدل من خودم بود؛ یعنی خودم به‌عنوان برنامه‌نویس. من به‌طور طبیعی در معرض برگزیت بودم؛ این برای همه اتفاق می‌افتد. نمی‌توانید از محیط کار، خانواده، دوستان و شرایط خود کاملاً جدا شوید؛ در نتیجه در یک حباب پژواک قرار می‌گیرید و تمایل به تأیید پیش‌داوری‌های خود دارید. به‌عنوان برنامه‌نویس، ممکن است این پیش‌داوری‌ها را بدون اینکه متوجه شوید، در قواعد زبانی‌تان کدگذاری کنید. تجربه شخصی من این است که چون بیشتر با برگزیت‌گرها در تماس بودم، زبان آن‌ها را بهتر یاد گرفتم و قواعد بهتری برای «بله» نوشتیم؛ اما با افراد مخالف (که در آن زمان کم بودند) کمتر آشنا شدم. بنابراین قواعد بهتر برای «بله» داشتیم؛ این تعصب کد من بود که باعث موفقیت پیش‌بینی برگزیت شد.

ورونیکا ویلا:
در نهایت فکر می‌کنم بله، تعصب وجود دارد. نمی‌خواهید تعصبات در کدتان باشد، اما اگر اکثریت افراد رأی می‌دهند، طبیعی است که در اطراف خودتان این افراد را داشته باشید. ایده‌آل این بود که از هر دو گروه رأی‌دهنده یاد بگیریم و قواعد خوبی برای هر دو بنویسیم. این برای من جالب است؛ به‌عنوان برنامه‌نویس می‌توان تعصبات خود را کشف کرد. همچنین خط لوله می‌تواند تعصبی باشد؛ این مسأله در توسعهٔ مدل‌های ترکیبی نگران‌کننده است. آیا وزن بیشتری به بخش یادگیری ماشین می‌دهم یا به بخش نمادین؟ کدام یک ابتدا یا بعداً در خط لوله قرار گیرد؟ نمی‌خواهم یک مدار کوتاه ایجاد شود؛ این مسأله‌ای است که می‌خواهم بهتر درک کنم.

ورونیکا ویلا:
همچنین باید درک کنیم که تفسیر نتایج نیز می‌تواند تعصبی باشد. این برای من پس از برگزیت واضح شد؛ پس از شوک اولیه، تمام رسانه‌های اجتماعی و خبرها توضیح استانداردی دربارهٔ آنچه رخ داد دادند که به‌نظر من محدود بود نسبت به واقعیت. من در بریتانیا بودم و دیدم که تصویر رسانه‌ای محدود بود. بازبینی همتاها بسیار مهم است. همچنین تفاوت بین واقعیت و نیت را درک کنیم و همه به‌سوی تأیید پیش‌داوری تمایل دارند؛ این طبیعت ذهن ماست.

ورونیکا ویلا:
در نهایت مسئولیت داریم. اکنون هیاهو وجود دارد؛ دیگر در یک حوزهٔ تخصصی نیستیم. هوش مصنوعی به‌عنوان یک شیء عینی تصور می‌شود. روایت در رسانه‌های اجتماعی به‌سوی «تکنولوژی‌سولیسم» و «تکنولوژی‌دترمینیزم» می‌رود که برای من نگران‌کننده است. خوشحالم که در صنعت کار می‌کنم، اما همزمان این موضوع نگران‌کننده است. بنابراین باید مراقب باشیم، هم ما و هم برنامه‌نویسان.

ورونیکا ویلا:
داستان‌سرایی، روایت، انتزاع. بسیاری از عموم مردم انتظار پیش‌بینی «توپ شیشه‌ای» دارند. از خود می‌پرسم آیا می‌خواهم پیش‌بینی «توپ شیشه‌ای» بدهم؟ شاید بله، شاید نه. فکر می‌کنم جعبه‌سیاه در برخی موقعیت‌ها عالی است، اما باید گزینه‌های دیگر را نیز در نظر بگیریم. در Expert.ai ما مفهوم «شیشهٔ سبز» را داریم؛ درک محدودیت‌های جعبه‌سیاه و توانایی توضیح‌پذیری و نشان دادن آنچه انجام می‌دهیم، باعث می‌شود مردم بفهمند چرا نتایج ما این‌گونه است. چون بخشی از ماشین اجتماعی هستیم، مسئولیتی داریم و باید مطابق آن عمل کنیم. شاید کاربر بخواهد پیش‌بینی «توپ شیشه‌ای» داشته باشد، اما در برخی موارد باید بر توضیح‌پذیری تأکید کنیم.

ورونیکا ویلا:
ما در پی شفافیت و پاسخگویی هستیم و می‌خواهیم از «الگوکراسی» جلوگیری کنیم. الگوکراسی وضعیت موجود را تقویت می‌کند، تعصبات را تقویت می‌کند، خودمختاری دیجیتالی کاربران نهایی را محدود می‌کند و با فردی‌سازی اضطراب ایجاد می‌کند. بنابراین باید در مورد مدل‌های خود محتاط باشیم.

ورونیکا ویلا:
ارزش توضیح‌پذیری چیست؟ به‌نظر من، مدل نمادین مزیت بزرگ توضیح‌پذیری دارد، اما این فقط یک مسألهٔ اخلاقی نیست؛ من نمی‌خواهم فقط به‌خاطر خوب بودن توضیح‌پذیر باشم. می‌خواهم مدل نمادینم توضیح‌پذیر باشد چون این یک رویکرد سازنده است که می‌تواند ارزش افزوده ایجاد کند. من به‌عنوان برنامه‌نویس، هیت‌های قواعد زبانی‌ام را برجسته می‌کنم؛ این برای من در توسعه مفید است. اما اگر این هیت‌ها را برای کاربر نهایی هم برجسته کنیم چه می‌شود؟ تصور کنید یک موتور زبانی که کاربر می‌تواند متن را ببینند و به‌جای یک نتیجهٔ «توپ شیشه‌ای» (بله/نه/حزب)، متن را در جایی که قواعد زبانی فعال شده‌اند، برجسته می‌کند. این اطلاعات است؛ شواهدی از چگونگی رسیدن به نتیجهٔ نهایی که می‌تواند همچنان یک نتیجهٔ «توپ شیشه‌ای» باشد. این باعث بهبود درک، خودمختاری و ارتقاء سواد رسانه‌ای می‌شود.

ورونیکا ویلا:
این به‌ویژه برای افرادی که مدل‌های تشخیص خبرهای جعلی می‌سازند مهم است. خوزه پرز در این زمینه صحبت می‌کند و کار او در این حوزه بسیار جالب است. وقتی کاربر نهایی می‌تواند ببیند موتور چگونه به یک نتیجه رسیده است، از فرآیند می‌آموزد و خودمختارتر می‌شود. برای مثال در تشخیص خبرهای جعلی، سیگنال‌های زبانی مانند زبان احساسی یا استفاده از نقطه‌گذاری خاص وجود دارد؛ اگر بتوانیم این سیگنال‌ها را برجسته کنیم، اطلاعات افزوده‌ای برای کاربر نهایی فراهم می‌کنیم. من تمرکز زیادی بر این جنبه از مدل دارم؛ نه فقط ارائه نتایج، بلکه برجسته‌سازی متن جایی که قواعد زبانی فعال شده‌اند، چون این می‌تواند ارزش واقعی توضیح‌پذیری باشد. من فقط به‌دلیل اخلاقی توضیح نمی‌دهم، بلکه چون این کار ارزش اطلاعاتی و سازنده‌ای به کاربر می‌دهد که می‌تواند دفعهٔ بعدی مقاله یا متن را بهتر درک کند.

ورونیکا ویلا:
خیلی ممنون که در این ارائه همراه من بودید. امیدوارم برایتان جالب بوده باشد.

ورونیکا ویلا:
برایان، نظرت در مورد بازخورد چیست؟

برایان مونز:
خیلی جالب بود. چند نکته همیشه جالب است وقتی دربارهٔ سیاست می‌خوانیم. یکی این است که واقعاً پیچیدگی انسان‌ها را نشان می‌دهد؛ همان‌طور که گفتید، ممکن است تصور کنیم همهٔ افراد در یک منطقهٔ خاص کشور یک دیدگاه یکسان دارند، اما سپس همه، حتی رسانه‌ها، متعجب می‌شوند که واقعیت کاملاً متفاوت است. این نشان می‌دهد چقدر پیچیده است و چگونه NLP می‌تواند در برخی موارد این پیچیدگی را ساده کند، اما در موارد دیگر نیاز به حضور انسان برای تعادل دارد.

ورونیکا ویلا:
دقیقاً. در پردازش زبان طبیعی ما سعی می‌کنیم مسائل پیچیده را ساده کنیم، چون با داده‌ها غرق شده‌ایم. بنابراین ابزارهایی نیاز داریم تا داده‌ها را سازماندهی کنیم و معنا بدهیم. اما نمی‌خواهیم پیچیدگی را حذف کنیم؛ می‌خواهیم آن را درک کنیم. بنابراین ابزارهایی می‌خواهیم که به‌ما کمک کنند تا حجم عظیم داده‌ها را به‌صورت خودکار تا حدی پردازش کنیم، اما کنترل کامل تصمیمات و درک جهان را به مدل نمی‌دهیم؛ ابزار باید به ما کمک کند تا جهان را بهتر درک کنیم.

برایان مونز:
درست است. جالب است چون در اسلاید آخر اشاره کردید که این می‌تواند مردم را آموزش دهد؛ من وقتی بچه‌هایم را می‌بینم، بیشتر نسبت به خبرهای جعلی و نحوهٔ دستکاری آنلاین آگاه هستند. بنابراین جالب است که NLP می‌تواند نقش داشته باشد تا بگوید «آیا من دچار تقلب شدم؟» و روش‌های مختلف NLP می‌توانند به افراد بگویند «اگر این تاکتیک خاص را ببینی، ممکن است جعلی باشد».

ورونیکا ویلا:
دقیقاً. نکات برجسته. چیزی که به شما می‌گوید این است که این موارد به شما کمک می‌کند تا درک کنید.

برایان مونز:
و این یک وابستگی نیست، بلکه یادگیری است. سپس NLP می‌تواند به‌طور خودکار از میان حجم زیادی از آشغال‌های واضح عبور کند. منطقی است.

برایان مونز:
خب، می‌توانم ساعت‌ها دربارهٔ این موضوع صحبت کنم، اما فکر می‌کنم ارائهٔ بسیار جالبی بود. همیشه جالب است که در میانهٔ فصل انتخابات، مردم پیش‌بینی‌های خود را می‌گذارند و نمی‌دانم چقدر مفید است، همان‌طور که گفتید، در پیچیدگی‌ها. قطعاً جالب بود و خوشحال می‌شویم اگر دوباره بیایید و دربارهٔ موضوع دیگری صحبت کنید. ممنون که به اشتراک گذاشتید.

ورونیکا ویلا:
متشکرم که من را دعوت کردید.

برایان مونز:
هفتهٔ آینده می‌خواهیم دربارهٔ فناوری‌های پایدار، رویکردهای سبز به NLP صحبت کنیم؛ موضوعی که والت مایر چند هفته پیش به آن اشاره کرد. امیدواریم همه‌تان را همان‌جا ببینیم، همان زمان. دوباره ممنون ورونیکا برای صحبت.

ورونیکا ویلا:
متشکرم.

برایان مونز:
متشکرم. خداحافظ.

ورونیکا ویلا:
خداحافظ.


ممکن است یونان به زودی از منطقه یورو خارج شود، بسته به نتایج انتخابات برنامه‌ریزی‌شده در آن کشور در تاریخ ۱۷ ژوئن. خروج به طور اجتناب‌ناپذیری پرآشوب خواهد بود و احتمالاً اروپا را به سمت رکود شدید، ایالات متحده را حداقل به سمت رکود متوسط و رشد چین را به طور قابل توجهی کند خواهد کرد. موسسه امور مالی بین‌المللی تخمین زده است که خروج می‌تواند بیش از ۱ تریلیون دلار به اقتصاد جهانی هزینه تحمیل کند و نهادهای رسمی مانند صندوق بین‌المللی پول (IMF) نیز به طور مشابه نسبت به نتایج فاجعه‌بار هشدار داده‌اند.

بخشی از آنچه این موضوع را اینقدر ترسناک می‌کند این است که حتی تخمین دقیق احتمال خروج یونان نیز غیرممکن است، چه رسد به اینکه بدانیم آیا این اتفاق خواهد افتاد یا خیر. تحلیلگران در بانک‌های سرمایه‌گذاری احتمالات خروج یورو توسط یونان را حداقل در حدود ۵۰ درصد تخمین می‌زنند، که درصد سنتی و امنی است که وقتی احتمال جدی وقوع چیزی وجود دارد اما راهی برای ارزیابی احتمال آن وجود ندارد، انتخاب می‌شود. اقتصاددانان و تحلیلگران سیاسی مختلف نظراتی از «اجتناب‌ناپذیر بودن» خروج تا «بسیار بعید بودن» آن ارائه می‌دهند، که به شدت تحت تأثیر این است که آیا آنها آزمایش یورو را اساساً نامعتبر می‌دانند یا صرفاً در حال تجربه درد زایمان هستند.

نظر شخصی من این است که احتمال خروج یونان شاید یک در چهار یا پنج باشد، قطعاً بیشتر از تخمین‌های قبلی من در ماه‌های گذشته است، اما همچنان نشان‌دهنده اعتقاد من به این است که خروج برای هر دو طرف، یونان و اروپا، مضر خواهد بود و بنابراین از آن اجتناب خواهد شد.

احزاب اصلی یونانی همگی از ماندن در یورو حمایت می‌کنند، همانطور که حدود سه چهارم رای‌دهندگان نیز این کار را می‌کنند. با این حال، اکثریت تقریباً به همان اندازه از احزابی حمایت می‌کنند که به رد توافق نجات فعلی تمایل دارند، زیرا معتقدند که این توافق کاهش‌های زیادی در هزینه‌های دولتی و کاهش در حمایت‌های بازار کار و سایر حمایت‌ها دارد. مشکل اینجاست که رد توافق نجات احتمالاً با ماندن در یورو ناسازگار است و انتخابی بین این دو دیدگاه قوی را تحمیل می‌کند.

دولت یونان به طور قابل توجهی بیشتر از آنچه که دریافت می‌کند هزینه می‌کند و اروپا و صندوق بین‌المللی پول بیشتر این تفاوت را تأمین می‌کنند. یونان با توافق بر سر اعمال اقدامات سختگیرانه، این کمک را به دست آورد. اگر دولت جدید یونان توافق نجات و مذاکرات بعدی را رد کند، اروپا ممکن است شیر کمک مالی و کمک نقدینگی را که سیستم بانکی یونان را زنده نگه داشته است، قطع کند. راه‌های متعددی وجود دارد که این وضعیت وخیم می‌تواند به خروج از یورو منجر شود.

انتخابات کلید خروج یونان از یورو خواهد بود، حداقل در کوتاه‌مدت و میان‌مدت. دموکراسی نوین و PASOK، دو حزبی که به طور سنتی بر سیاست یونان تسلط داشته‌اند، از شرایط کلی بسته نجات که آنها آن را امضا کرده بودند، حمایت می‌کنند. Syriza حزب اصلی مخالف است، اگرچه بیشتر طیف سیاسی می‌خواهند شرایط را دوباره مذاکره کنند. دموکراسی نوین و Syriza در حال حاضر در رقابت نزدیکی هستند، با این حال حزب اول در آخرین نظرسنجی‌ها قبل از ممنوعیت انتشار نظرسنجی‌ها که دو هفته قبل از انتخابات آغاز شد، کمی پیشتاز است. حزبی که بیشترین آرا را کسب کند، ۵۰ کرسی جایزه در پارلمان ۳۰۰ نفره دریافت می‌کند و احتمالاً می‌تواند ائتلاف قابل قبولی تشکیل دهد.

اگر دموکراسی نوین پیروز شود، ائتلافی با PASOK تشکیل خواهد داد و احتمالاً می‌تواند به یک سازش قابل قبول با تأمین‌کنندگان اروپایی یونان دست یابد، اگرچه اعتراف می‌کند که انجام این کار بسیار دشوار خواهد بود. اگر Syriza پیروز شود، تقریباً به طور قطع بازی‌ای خطرناک را آغاز خواهد کرد و با تهدید به فروپاشی یورو، تلاش خواهد کرد تا اروپا را مجبور به توافق بر سر شرایط بسیار مطلوب‌تری برای یونان کند. این یک تهدید معقول است زیرا اگر یونان از یورو خارج شود، احتمال اینکه پرتغال یا کشور دیگری با مشکل مواجه شود و مجبور به خروج شود، به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد و خروج‌های بیشتری را در یک اثر دومینو از فاجعه محتمل‌تر می‌کند. یونان به شدت از خروج آسیب می‌بیند، اما تنها آسیب‌دیده نخواهد بود، بنابراین امیدوار است که تهدید به فاجعه، دست شرکای اروپایی خود را مجبور کند.

چرا خروج برای یونان آسیب‌زننده خواهد بود؟ صرف نظر از مزایا و معایب میان‌مدت و بلندمدت برای یونان در بازگشت به ارز ملی خود، کمتر کسی در این مورد تردید دارد که اقتصاد یونان در کوتاه‌مدت به شدت آسیب می‌بیند. هیچ سازوکار قانونی برای خروج از یورو بدون خروج از اتحادیه اروپا وجود ندارد و حتی این رویه نیز بسیار طولانی‌تر از آنچه در این وضعیت امکان‌پذیر است، به مذاکره نیاز دارد. بنابراین، ما در آب‌های حقوقی ناشناخته‌ای قرار خواهیم گرفت که در آن دولت‌های یونان و سایر کشورها تصمیمات موردی می‌گیرند و تلاش می‌کنند تا آسیب را محدود کنند. این تضمین‌کننده مقدار زیادی عدم قطعیت است که به شدت بر اقتصاد یونان تأثیر می‌گذارد. تعداد کمی از مشاغل یا افراد در کوتاه‌مدت جرات سرمایه‌گذاری در یونان را خواهند کرد و همه کسانی که می‌توانند، پس‌انداز احتیاطی خود را با کاهش هزینه‌ها به حداقل می‌رسانند و انگیزه‌های زیادی برای انتقال وجوه از یونان وجود خواهد داشت، علیرغم کنترل سرمایه‌ای که قطعاً اعمال خواهد شد.

بسیاری از شرکت‌ها و برخی از افراد نیز در اثر نوسانات نرخ ارز ورشکست خواهند شد. ارز جدید در مقایسه با یورو سقوط خواهد کرد. هر کسی که به طرف‌های غیر یونانی به یورو بدهی داشته باشد، ممکن است مجبور شود بدهی خود را با دراخماهای بسیار کم‌ارزش‌تر بازپرداخت کند و بار بدهی خود را بسیار سنگین‌تر کند. تأمین مالی خارجی نیز تقریباً متوقف خواهد شد و به فشار اعتباری می‌افزاید. عدم اطمینان سیاسی هزینه خود را اضافه می‌کند، زیرا احتمال قابل توجهی وجود دارد که هر دولتی که از یورو خارج شود و این هزینه‌های گذرا را به مردم یونان تحمیل کند، از قدرت برکنار شود. همه اینها و شورش‌هایی که ممکن است رخ دهد، احتمالاً کسب و کار گردشگری را برای مدتی تا زمانی که ثبات نسبی بازگردد، نابود می‌کند.

در بلندمدت، دراخما تضعیف‌شده می‌تواند گردشگری در یونان و صادرات به سایر کشورها را جذاب‌تر کند و به یونان اجازه دهد با ایجاد مازاد تجاری به منابع مالی خارجی دسترسی پیدا کند. من "می‌تواند" می‌نویسم زیرا این موضوع به شدت به عوامل دیگری که بر قیمت‌ها و کیفیت صادرات و گردشگری تأثیر می‌گذارند، بستگی دارد. به طور خاص، تورم تقریباً به طور قطع در ابتدا افزایش می‌یابد، که ناشی از افزایش هزینه‌های کالاهای وارداتی است و بخشی از مزیت کاهش قیمت برای صادرات ایجاد شده توسط نوسانات نرخ ارز را از بین می‌برد. هزینه‌ها نیز به دلیل افزایش نرخ بهره به دلیل تورم بالا و ترس از تورم آینده افزایش می‌یابد. از نظر تئوری، این امکان وجود دارد که بخش‌های اصلی جامعه یونان، از جمله اتحادیه‌ها، سیاستی در زمینه دستمزد و قیمت ایجاد کنند که اطمینان حاصل کند که صادرات واقعاً رقابتی‌تر می‌شوند. با این حال، انجام این کار حتی در بهترین شرایط نیز دشوار است و یونان در بدترین شرایط آن را امتحان خواهد کرد.

نتیجه این است که یونان، اروپا و بقیه جهان، از جمله ما، واقعاً به یک سازش نیاز داریم. نیاز شدید و متقابل ما به اجتناب از فاجعه بزرگترین امید من برای یک راه حل قابل قبول است. با این حال، گاهی اوقات مسیر درست از نظر سیاسی غیرممکن است، به خصوص در شرایطی به پیچیدگی این مورد. در این صورت، سرمایه‌گذاری محافظه‌کارانه سودمند خواهد بود، زیرا تقریباً هر چیزی که دارای ریسک باشد، ارزش خود را از دست خواهد داد.


عنوان زیرنویس رسانه، توضیح درباره خروج یونان از یورو - در ۶۰ ثانیه
نه دولت یونان و نه شرکای اروپایی‌اش تمایلی به خروج یونان از منطقه یورو - یا "گرکزیت" همانطور که شناخته شده - ندارند. اما اگر نتوانند بر سر راهی به توافق برسند، ممکن است این اتفاق بیفتد.
واضح است که هیچ کشوری قبلاً این کار را نکرده است.
هیچ فرآیند رسمی برای خروج یک کشور از منطقه یورو وجود ندارد، بنابراین بخش زیادی از آن بداهه خواهد بود.
دیشب، یونان طرحی برای تمدید بسته کمک مالی ۲۴۰ میلیارد یورویی (۱۷۸ میلیارد پوند) را رد کرد و آن را "مضحک" توصیف کرد.
اگر تا پایان فوریه توافقی حاصل نشود، احتمالاً یونان بی‌پول خواهد شد.
یانیس واروفاکیس، وزیر دارایی یونان به شبکه ZDF آلمان گفت: "ما باید برنامه اعتباری را برای چند ماه تمدید کنیم تا ثبات کافی برای مذاکره درباره توافق جدید بین یونان و اروپا داشته باشیم."
ولفگانگ شائوبله، وزیر دارایی آلمان پیشنهاد یونان را رد کرد و به شبکه ZDF در شامگاه سه‌شنبه گفت: "مسئله تمدید برنامه اعتباری نیست، بلکه این است که آیا این برنامه کمک مالی محقق خواهد شد یا خیر."
پس پیامدهای گرکزیت چه خواهد بود؟

منبع تصویر، رویترز
برای یونان چه اتفاقی می‌افتد؟
آنتونیس ساماراس، نخست وزیر سابق یونان هشدار داد که استانداردهای زندگی ممکن است در عرض چند هفته پس از خروج ۸۰ درصد کاهش یابد.
دولت یونان که قادر به قرض گرفتن از هیچ‌کس (حتی سایر دولت‌های اروپایی) نیست، به سادگی بی‌یورو خواهد شد.
تا زمانی که یک ارز غیر یورو جدید معرفی شود، مجبور خواهد شد مزایا و دستمزد کارمندان دولتی را با اسناد تعهد پرداخت کند (اگر اصلاً به آنها پرداخت کند).
دولت قادر به بازپرداخت بدهی‌های خود که اکنون به حدود ۳۲۰ میلیارد یورو (۲۳۷ میلیارد پوند) می‌رسد، نخواهد بود، بیشتر آن به دولت‌ها و آژانس‌های اروپایی و صندوق بین‌المللی پول بدهکار است.
دولت باید برداشت و خروج پول از کشور را ممنوع کند. این می‌تواند منجر به صف‌های طولانی یونانی‌هایی شود که سعی می‌کنند حساب‌های بانکی خود را قبل از تبدیل شدن به ارز جدیدی که ارزش بسیار کمتری نسبت به ارز قبلی دارد، خالی کنند.
در بلندمدت، اقتصاد یونان باید از داشتن نرخ ارز بسیار رقابتی‌تر سود ببرد.
اما کاهش ارزش، مشکلات اساسی در اقتصاد، از جمله جمع‌آوری ضعیف مالیات و تلاش برای کنترل هزینه‌های دولتی را حل نخواهد کرد.
احتمال افزایش تورم نیز وجود دارد.
درآمد مالیاتی احتمالاً با انقباض اقتصاد کاهش می‌یابد، بنابراین دولت ممکن است با چاپ پول هزینه‌ها را تأمین کند.
کاهش ارزش احتمالی ارز نیز تورم‌زا خواهد بود. این امر کالاهای وارداتی - که در یونان شامل بسیاری از مواد غذایی و داروهای آن است - را گران‌تر می‌کند.

منبع تصویر، گتی ایمیجز
برای منطقه یورو چه اتفاقی می‌افتد؟
خطر دارد که خروج یونان از یورو ممکن است به اقتصاد آسیب‌های گسترده‌تری وارد کند، اما خطر از سال ۲۰۱۲، آخرین باری که چنین حدس و گمانی وجود داشت، بسیار کاهش یافته است.
اقدامات بانک مرکزی اروپا (ECB) عنصر کلیدی در این تغییر است.
اول از همه، تعهد بانک مرکزی اروپا برای انجام "هر کاری که برای حفظ یورو لازم باشد" وجود دارد.
این وعده که توسط ماریو دراگی، رئیس بانک مرکزی اروپا در ژوئیه ۲۰۱۲ داده شد، بعداً به تعهد برای خرید بدهی‌های دولت‌هایی که هزینه‌های استقراض آنها تحت تأثیر ترس از خروج از یورو قرار گرفته بود، گسترش یافت.
بانک مرکزی اروپا هنوز این وعده را عملی نکرده است، اما وجود آن برای آرام کردن بازارهای مالی منطقه یورو کافی بود. و بانک مرکزی اروپا می‌تواند از این ابتکار عمل در صورت ظهور مجدد ترس‌ها پس از خروج یونان استفاده کند.
همچنین تسهیل کمی وجود دارد، برنامه خرید بدهی دولتی در سراسر منطقه یورو که توسط بانک مرکزی اروپا در ژانویه اعلام شد.
این طرح کشورهای آسیب‌پذیر از نظر مالی را هدف قرار نمی‌دهد، اما انتظار قبلی هزینه‌های استقراض دولت را کاهش داده است که برای همه کشورهای منطقه یورو (به جز یونان) نسبتاً پایین باقی مانده است.
با این حال، اگر یونان واقعاً برود، نمی‌توان از سرایت مالی چشم‌پوشی کرد.
سپرده‌گذاران مضطرب در سایر کشورهای در حال مبارزه منطقه یورو، مانند اسپانیا یا ایتالیا، ممکن است پول خود را به حساب‌های بانکی آلمان منتقل کنند و بحران بانکی در جنوب اروپا را تشدید کنند.
اعتماد به سایر بانک‌هایی که به جنوب اروپا وام زیادی داده‌اند - مانند بانک‌های فرانسوی - نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد. بحران بانکی می‌تواند به طور بالقوه در سراسر جهان گسترش یابد، درست همانطور که در سال ۲۰۰۸ اتفاق افتاد.

منبع تصویر، گتی ایمیجز
برای کسب و کارها چه معنایی دارد؟
کسب و کارهای یونانی با یک فاجعه قانونی و مالی مواجه خواهند شد. برخی از قراردادها که تحت قوانین یونان تنظیم شده‌اند به ارز جدید تبدیل می‌شوند، در حالی که سایر قراردادهای قانون خارجی به یورو باقی می‌مانند. بسیاری از قراردادها ممکن است درگیر اختلافات حقوقی در مورد اینکه آیا باید تبدیل شوند یا خیر شوند.
شرکت‌های یونانی که هنوز بدهی‌های زیادی به یورو به وام‌دهندگان خارجی دارند، اما منابع اصلی درآمد آنها به ارز غیر یورو کاهش یافته است، قادر به بازپرداخت بدهی‌های خود نخواهند بود.
بسیاری از کسب و کارها ورشکست خواهند شد - بدهی‌های آنها بیشتر از ارزش تمام دارایی‌هایشان است - و با ورشکستگی مواجه خواهند شد. وام‌دهندگان و شرکای تجاری خارجی شرکت‌های یونانی با زیان‌های زیادی مواجه خواهند شد.
در منطقه یورو، کسب و کارها که از آینده یورو می‌ترسند، ممکن است سرمایه‌گذاری را کاهش دهند. با توجه به سیل اخبار بد در مطبوعات، مردم عادی ممکن است هزینه‌های خود را کاهش دهند. همه اینها می‌تواند منطقه یورو را به سمت رکود سوق دهد.
یورو ممکن است در بازارهای ارزی ارزش خود را از دست بدهد و با رقابتی‌تر کردن صادرات آن در تجارت بین‌المللی، تا حدی به منطقه یورو کمک کند. اما نکته مقابل این است که واردات از بقیه جهان گران‌تر خواهد شد - به ویژه از ایالات متحده، بریتانیا و ژاپن.

منبع تصویر، گتی ایمیجز
پیامدهای سیاسی چیست؟
اگر یونان خارج شود، ایده غیرقابل برگشت بودن پروژه یورو را تضعیف می‌کند و می‌تواند به نیروهای سیاسی ضد یورو و ضد اتحادیه اروپا در سایر کشورها کمک کند.
در اسپانیا، حزب چپ‌گرای ضد ریاضت‌کشی پودموس در حال حاضر در آستانه انتخابات بعدی امسال پیشرفت می‌کند. در پرتغال نیز خستگی از ریاضت‌کشی در حال افزایش است و این کشور نیز امسال به پای صندوق‌های رای می‌رود.
طبق قانون اروپا در حال حاضر، ترک یورو احتمالاً به معنای خروج از اتحادیه اروپا نیز هست. یک وکیل در بانک مرکزی اروپا در سال ۲۰۰۹ نوشت که "خروج از منطقه یورو بدون خروج موازی از اتحادیه اروپا از نظر قانونی غیرممکن خواهد بود."
اما یک جنبه سیاسی به این تصمیم وجود دارد، بنابراین شاید اگر همه طرف‌های درگیر بخواهند، راهی برای حفظ یونان در اتحادیه اروپا پیدا شود.


برای مدت طولانی، وسترن یکی از ژانرهای مسلط در صنعت فیلم‌سازی آمریکا بود. پس از شروع خوبی در دوران فیلم‌های صامت، در طول دهه‌های 1920 و 30 میلادی افول کرد، اما در دهه 1940 دوباره احیا شد. در آن زمان، این ژانر در ایالات متحده بسیار محبوب شد و به خلق ستاره‌های نمادینی مانند جان وین و کلینت ایستوود کمک کرد. با این حال، از دهه 1970، اشتیاق مخاطبان به این ژانر شروع به کاهش کرد. امروزه، فیلم‌های وسترن بسیار کمی تولید می‌شوند. بر خلاف بسیاری از ژانرهای دیگر، حتی زمانی که یک وسترن محبوب می‌شود و از نظر مالی موفق است، لزوماً منجر به هجوم استودیوها برای ساخت فیلم‌های بیشتر یا تمایل مخاطبان برای دیدن فیلم‌های بیشتر نمی‌شود. اگرچه، حتی در میان تعداد کمی وسترن‌هایی که تولید می‌شوند، موفقیت‌های مالی واقعی کم و دور از دسترس هستند. علاوه بر این، نحوه واکنش منتقدان و مخاطبان به وسترن و نحوه نگاه استودیوها به این ژانر در دهه‌های اخیر به طور چشمگیری تغییر کرده است. من قصد دارم به دو فیلم نگاه کنم، یکی، فیلم جان فورد و جان وین به نام "او روبان زردی به تن داشت" (1949) از دوران طلایی وسترن، و دیگری فیلم معاصرتر، "دشت باز" (2003) به کارگردانی کوین کاستنر، تا ببینم چگونه دو فیلم موفق از یک ژانر در دو دوره زمانی بسیار متفاوت مورد استقبال قرار گرفته‌اند.

این دو فیلم به این دلیل انتخاب شدند که هر دو در زمان انتشار خود موفق تلقی شدند، اما به عنوان آثار کلاسیک این ژانر شناخته نمی‌شوند. "او روبان زردی به تن داشت" توسط یک ستاره و کارگردان نمادین وسترن در زمانی ساخته شد که این ژانر بسیار محبوب بود. با این حال، وقتی به همکاری‌های جان وین و جان فورد پرداخته می‌شود، اغلب از آن غافل می‌شویم. "دشت باز" توسط یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های وسترن در بیست سال گذشته در زمانی ساخته شد که این ژانر محبوب نیست. به دلیل تعداد کم وسترن‌هایی که در این قرن ساخته شده و تازگی فیلم، اغلب از آن یاد می‌شود. این دو فیلم متضاد هستند (یکی به دلیل اینکه از دوران محبوب ژانر است، کمتر شناخته شده است؛ دیگری به دلیل اینکه از دوران نامحبوب ژانر می‌آید، نسبتاً شناخته شده است) که مقایسه بین دوره‌ها را آسان‌تر می‌کند. این دو مطالعه موردی در بررسی تاریخ وسترن، سقوط آن از اوج و، مهم‌تر از همه، دلیل ناتوانی این ژانر در بازیابی محبوبیت خود در دهه‌های اخیر مفید خواهند بود.

وسترن جایگاه مهمی در تاریخ صنعت فیلم‌سازی آمریکا دارد. توماس شاتز می‌نویسد: «از تولد 'سینما' تا دوران طلایی هالیوود، وسترن نه تنها نقش حیاتی به عنوان یک فرم روایی محبوب - که تقریباً یک پنجم از تمام فیلم‌های بلند از دوران صامت تا دهه 1950 را تشکیل می‌داد - بلکه در شکل‌گیری خود کسب‌وکار فیلم‌سازی نیز نقش داشت.»[1] با رشد رسانه فیلم، وسترن نیز همراه با آن رشد کرد. الیزا فرانکلین در سال 1952 در مورد تاریخ وسترن نوشت: «در ابتدا، تشخیص بین محبوبیت وسترن و محبوبیت سینما به طور کلی دشوار بود. با این حال، با گذشت زمان، مخاطبان شروع به توسعه ترجیح در فیلم‌ها کردند و در انتخاب خود دقیق شدند. آنها وسترن می‌خواستند. مردم دوست داشتند تصاویرشان زیاد حرکت کنند و وسترن‌ها سریع‌تر و با هدف هیجان‌انگیزتری نسبت به سایر فیلم‌ها حرکت می‌کردند.»[2] این ژانر در دوران صامت با ستاره‌هایی مانند ویلیام اس. هارت و تام میکس یک جاذبه بسیار محبوب بود. ظهور دوران صوتی منجر به فیلم‌های کابویی آوازخوان با بازیگرانی مانند جین آتری و روی راجرز شد. در این دوره، وسترن عمدتاً به فیلم‌های ارزان قیمت B-pictures محدود شده بود که عمدتاً به عنوان فیلم‌های دوگانه مفید بودند. با این حال، اوضاع برای مدت طولانی به همین شکل باقی نماند.

در دهه 1930، رفتن به سینما بیشتر به دیدن فیلم‌های خاص و ستاره‌هایشان تبدیل شد تا صرفاً به خود عمل رفتن به سینما. تا پایان دهه، وسترن دوباره شروع به افزایش محبوبیت کرد، با ستاره‌هایی مانند راندولف اسکات، گری کوپر و جان وین. وین مشهورترین ستاره در تاریخ این ژانر است که در بیش از هشتاد وسترن در طول پنجاه سال حرفه‌ای خود بازی کرده و به یک ستاره افسانه‌ای سینمای آمریکا تبدیل شده است. حرفه او واقعاً با فیلم 1939 جان فورد به نام "مرحله مربی" آغاز شد، اولین فیلم از چهارده فیلمی که فورد به عنوان کارگردان و وین به عنوان ستاره در آن حضور داشتند. ششمین فیلم آنها با هم و چهارمین وسترن آنها "او روبان زردی به تن داشت".

"او روبان زردی به تن داشت" در روز شنبه، بیست و دوم اکتبر 1949 اکران شد. رقبای اصلی آن در گیشه درام الیویا ده هاویلند و مونتگومری کلیفت به نام "وارث" (وایلر)، انیمیشن دیزنی "ماجراهای ایکابد و آقای قورباغه" (الگار، ژرونیمی و کینی) و ملودرام بت دیویس به نام "ورای جنگل" (ویدور) بودند.[3] این فیلم با بازی جان وین در نقش یک کاپیتان سواره نظام ایالات متحده در آستانه بازنشستگی است که پس از شکست ژنرال کاستر و نیروهایش توسط چندین قبیله بومی آمریکایی برای آخرین گشت‌زنی اعزام می‌شود. این دومین فیلم از "تریلوژی سواره نظام" بود که فورد و وین با هم ساختند، پس از "قلعه آپاچی" (1948) و قبل از "ریو گرانده" (1950)، و تنها فیلم از سه فیلم بود که به رنگ ساخته شد. این سه فیلم از نظر طرح و شخصیت به طور شل به هم مرتبط هستند. عمدتاً، آنها از نظر موضوعی به هم مرتبط هستند زیرا هر فیلم در میان سواره نظام ایالات متحده در حدود یک دوره زمانی مشابه اتفاق می‌افتد. تا زمانی که از سینماها خارج شد، "او روبان زردی به تن داشت" با بودجه‌ای حدود 1.6 میلیون دلار، 2.7 میلیون دلار در داخل کشور درآمد کسب کرد.[4] ("قلعه آپاچی" با بودجه‌ای حدود 2.5 میلیون دلار، 3 میلیون دلار در داخل کشور درآمد کسب کرد[5] و "ریو گرانده" با بودجه‌ای حدود 1.2 میلیون دلار، 2.25 میلیون دلار در داخل کشور درآمد کسب کرد.[6]) هر سه فیلم در سال‌های مربوطه خود از جمله موفق‌ترین فیلم‌ها از نظر مالی بودند.

در حالی که این فیلم‌ها محبوب‌ترین فیلم‌هایی نبودند که فورد و وین با هم ساختند، فیلم‌های سواره نظام مورد استقبال منتقدان و مخاطبان قرار گرفتند. در نقد خود که پس از انتشار "او روبان زردی به تن داشت" نوشته شده است، بازلی کروتر از فیلم به عنوان یک نگاه هیجان‌انگیز و واقعی به زندگی در سواره نظام ایالات متحده تمجید کرد. حتی بیشتر، او به نبوغ کارگردان جان فورد اشاره کرد. او نوشت: «در این وسترن بزرگ و رنگارنگ، آقای فورد به طرز ماهرانه‌ای تصویری بزرگ و ترکیبی از تمام افسانه‌های سوارکار مرزی را به دست آورده است.»[7] رابین وود در مقاله سال 1971 خود در مورد فیلم‌های اواخر دوران جان فورد، "او روبان زردی به تن داشت" را «بزرگترین فیلم از تریلوژی سواره نظام و یکی از رضایت‌بخش‌ترین فیلم‌های فورد» نامید.[8] اکثریت قریب به اتفاق نقدهای این فیلم نه تنها در مورد جایگاه آن در فیلم‌شناسی جان فورد و جان وین صحبت می‌کنند، بلکه در مورد نحوه مقایسه آن با سایر وسترن‌هایی که در همان زمان ساخته می‌شوند نیز صحبت می‌کنند. در سال‌های اخیر، اگرچه این فیلم به طور کلی به عنوان یک اثر کلاسیک از ژانر وسترن در نظر گرفته نمی‌شود، اما به عنوان یک وسترن محکم و بخشی قابل احترام از میراثی که جان وین و جان فورد ساخته‌اند، مورد احترام قرار می‌گیرد. در حال حاضر، در Rotten Tomatoes امتیاز 94٪ تازگی دارد (اگرچه فقط از هفده نقد). امتیاز متوسط منتقدان آن 8/10 و امتیاز متوسط کاربران آن 3.7/5 است.[9] در پایگاه داده اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)، امتیاز متوسط کاربران آن 7.4/10 است.[10] اگرچه این رتبه‌بندی‌ها به هیچ وجه قطعی نیستند، اما نشان‌دهنده قدردانی است که این فیلم 67 سال پس از انتشار اولیه خود هنوز دریافت می‌کند.

دهه 1940 دهه خوبی برای وسترن بود و اوضاع فقط امیدوارکننده‌تر می‌شد. این ژانر واقعاً در دهه 1950 به اوج خود رسید و برخی از تحسین‌شده‌ترین وسترن‌های تاریخ را تولید کرد، مانند "نیمروز پرهیجان" (زینمن، 1952)، "شین" (استیونز، 1953) و "جستجوگران" (فورد، 1956) (این سه فیلم رتبه‌های دوم، سوم و اول در فهرست 2008 موسسه فیلم آمریکا از ده وسترن برتر آمریکایی تاریخ هستند[11]). در دهه 1950، یازده وسترن در ده فیلم برتر گیشه در سال‌های مربوطه خود قرار گرفتند.[12] یکی از شناخته‌شده‌ترین ژانرهای آمریکایی اکنون به اوج محبوبیت خود رسیده بود.

دهه 1960 شاهد انتشار چند وسترن سنتی شناخته‌شده (هفت دلاورمند (استرجس، 1960) و مردی که لیبرتی والانس را به قتل رساند (فورد، 1962)) بود. با این حال، مهم‌تر از آن، پایان دهه شاهد موفقیت وسترن‌های تجدیدنظرطلبانه تاریک‌تر و خشن‌تر مانند تریلوژی "مردی با نامی" سرجیو لئونه و "گله وحشی" (1969) سام پکینپا بود. این فیلم‌ها انحراف بزرگی از وسترن‌هایی بودند که فقط یک دهه قبل موفق شده بودند. دیگر تمایز روشنی بین خوب و بد وجود نداشت. غرب قدیم بسیار ناخوشایندتر و خشن‌تر بود. «همه چیز در مورد این فیلم‌ها نحوه دیدن مخاطبان از وسترن‌ها را تغییر داد. خوب و بد اکنون حالت‌های مبهمی بودند.»[13] سایه‌های خاکستری بر منظره وسترن غلبه کرده بودند. سیزده وسترن مختلف در طول دهه 1960 در ده فیلم برتر گیشه قرار گرفتند. در ظاهر، این به نظر یک بهبود نسبت به دهه 1950 می‌رسد. متأسفانه برای استودیوهای تولیدکننده وسترن، سه سال (1961، 1963 و 1967) هیچ وسترنی نداشتند.[14] همانطور که توماس شاتز نوشت: «تا دهه 1960، وسترن به عنوان یک کالای قابل دوام در هالیوود به اوج خود رسیده بود، تا حدی به دلیل ترکیبی از اشباع بازار و خستگی ژانر.»[15] این آغاز پایان سلطه وسترن به عنوان یک ژانر غالب فیلم آمریکایی بود.

کاهش وسترن در گیشه در دهه 1970 بسیار محسوس‌تر بود. تنها دو وسترن، "مرد کوچک بزرگ" (پن، 1970) و "سگ‌های سرکش" (بروکس، 1974) در سال‌های مربوطه خود در ده فیلم برتر قرار گرفتند.[16] جالب اینجاست که هر دو فیلم نگاه‌های کمدی به وسترن هستند که "سگ‌های سرکش" یک هجو آشکار از این ژانر است. مشخص می‌شد که مخاطبان دیگر به وسترن‌های سرراست علاقه‌مند نیستند.

از سال 1975 تا پایان قرن، تنها دو وسترن در ده فیلم برتر گیشه در سال خود قرار گرفتند (هر دو در سال 1990) و یکی از آنها ترکیبی از کمدی/علمی تخیلی/وسترن به نام "بازگشت به آینده قسمت سوم" (زمیکس) بود.[17] وسترن در شکل اصلی خود برای مخاطبان عمومی جذابیت چندانی نداشت. اندرو ساریس، با اشاره به وسترن به عنوان سم فیلم‌سازی، نوشت: «تاریخ‌دانان فیلم در قرن بیست و یکم و بعد از آن ممکن است به اشتباه تصور کنند که وسترن با یک نمایش فاجعه‌بار از فیلم "بهشت" (1980) مایکل سیمینو در یک حرکت ناگهانی جان خود را از دست داد، اما احتمالاً سیمینو بیشتر توسط ژانری که انتخاب کرد آسیب دید تا آسیبی که ژانر به او وارد کرد.»[18] حتی با وجود اینکه موفقیت مالی این ژانر تقریباً از بین رفته بود، دهه‌های 1990 و 2000 فیلم‌هایی را ارائه کردند که به عنوان وسترن‌های عالی پذیرفته شدند. این فیلم‌ها فیلم‌هایی بودند که قهرمانان خشن و گاهی مبهم وسترن‌های اواخر دهه 1960 را با روایت‌های سنتی وسترن‌های کلاسیک ترکیب می‌کردند. این فیلم‌ها مانند "بی‌بخشوده" (ایستوود، 1992)، "تومبستون" (کوسماتوس، 1993) و "دشت باز" هستند.

"دشت باز" به کارگردانی کوین کاستنر و با بازی کوین کاستنر، رابرت دووال و آنت بنینگ بود. این فیلم که در اواخر دوره به اصطلاح غرب قدیم (1865-1895) اتفاق می‌افتد، در مورد نبردی بین گروهی از دامداران دامنه باز و یک ارباب زمین خبیث است. در حالی که طرح و فیلمبرداری آن می‌توانست از یک وسترن ساخته شده در دهه 1940 گرفته شود، شخصیت‌های متضاد آن (به ویژه چارلی ویت، قاتل اخلاقی پیچیده کاستنر) و تیراندازی خونین آن بیشتر به فیلم‌های اکشن مدرن مرتبط است.

"دشت باز" در روز جمعه، پانزدهم اوت 2003 در 2075 سینما اکران شد. کمی بیش از 14 میلیون دلار در آخر هفته افتتاحیه خود درآمد کسب کرد که برای رتبه سوم در گیشه کافی بود. در آن آخر هفته، از "فردی در برابر جیسون" (یو) در اولین هفته انتشار و فیلم اکشن کالین فرل به نام "S.W.A.T." (جانسون) در دومین هفته خود عقب ماند و کمی جلوتر از فیلم خانوادگی بازسازی شده "جمعه عجیب" (واترز) نیز در دومین هفته خود قرار گرفت. بودجه آن تقریباً 22 میلیون دلار بود و بیش از 58 میلیون دلار در داخل کشور (این عدد با اضافه شدن درآمدهای خارجی به بیش از 68 میلیون دلار می‌رسد) درآمد کسب کرد. در ششمین آخر هفته انتشار خود از ده فیلم برتر خارج شد و در هفته چهارم انتشار خود به 2268 سینما رسید. این پنجمین وسترن از پنج وسترنی است که کوین کاستنر تا به امروز ساخته است و دومین فیلم پرفروش از بین آنها، پس از "رقص با گرگ‌ها" (کاستنر، 1990) است که با 184.2 میلیون دلار در حال حاضر پرفروش‌ترین وسترن تمام دوران است. "دشت باز" چهاردهمین وسترن پرفروش است (در زمان خروج از سینماها، در رتبه ششم قرار می‌گرفت). این نهمین فیلم پرفروش کوین کاستنر به عنوان بازیگر و سومین فیلم پرفروش او به عنوان کارگردان است.[19] در Rotten Tomatoes، در حال حاضر به عنوان بیست و نهمین وسترن برتر تمام دوران با امتیاز تازگی 79٪، امتیاز متوسط منتقدان 6.9/10 و امتیاز متوسط کاربران 3.5/5 رتبه بندی شده است.[20] در پایگاه داده اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)، امتیاز متوسط کاربران آن 7.5/10 است.[21]

نگاه کوین کاستنر به وسترن اکشن مورد استقبال منتقدان در زمان انتشار خود قرار گرفت. بسیاری از نقدهای مثبت بر ستایش کاستنر از وسترن سنتی متمرکز هستند. جیم کیتس در قدردانی خود از این فیلم نوشت: «کاستنر عاشق غرب است و به سنت‌های آن ایمان دارد. فیلم او همان احترامی را که قهرمانانش به آن زندگی می‌کنند، با تصاویر غنی و تخیل فراوان حک می‌کند.»[22] تاد مک‌کارتی نیز به طور مثبت در مورد فیلم نوشت و از مقایسه‌های مستقیم با وسترن‌های کلاسیک قدیمی‌تر به عنوان راهی برای قضاوت در مورد نسخه کوین کاستنر از غرب استفاده کرد. او به طور خاص به فیلم‌های تحسین‌شده جان وین مانند "ریو براوو" (هاوکز، 1959) و "رودخانه سرخ" (هاوکز، 1948) اشاره کرد. مک‌کارتی ادامه داد که «اگرچه کوین کاستنر ممکن است هاوارد هاوکز، جان فورد یا جورج استیونز نباشد، اما به وضوح از آنها و دیگران چیزهایی آموخته است تا یک نسخه قابل قبول از یک وسترن خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی ایجاد کند.»[23] در حالی که فیلم به طور کلی مورد پسند بود، بسیاری از نقدهای مثبت به نظر می‌رسیدند که بیشتر نوستالژی برای یک ژانر فراموش‌شده هستند. آنها فیلم را در زمینه وسترن‌های دهه 1940 و 1950 قرار دادند تا اینکه در مورد جایگاه آن در سینمای مدرن فکر کنند.

همه نقدهای فیلم مثبت نبودند. برخی از منتقدان از سرعت عمدی فیلم انتقاد کردند. ای. او. اسکات از فیلم متنفر بود و نوشت: «بی‌حوصلگی بی‌رحمانه آقای کاستنر آنچه می‌توانست یک بازگشت لذت‌بخش به یک فیلم B-picture باشد را به یک کشمکش طاقت‌فرسا تبدیل می‌کند.»[24] مویرا مک‌دونالد از فیلم به دلیل «کند بودن گاه‌به‌گاه و دیالوگ‌های دردناک» انتقاد کرد.[25] این نقدها به طور خلاصه به وسترن‌های کلاسیکی که نقدهای مثبت به نظر می‌رسند بر روی آنها تمرکز می‌کنند، اشاره می‌کنند. آنها عمدتاً در مورد فیلم در رابطه با حرفه کوین کاستنر و آنچه معتقدند تلاشی ناموفق برای احیای آن است، صحبت می‌کنند.

وسترن ممکن است دیگر ژانر محبوبی نباشد، اما حتی در قرن بیست و یکم نیز گاهی اوقات در سینماها یافت می‌شود. از جمله "دشت باز"، از ابتدای سال 2001 تا پایان سال 2010 یازده وسترن در ایالات متحده به صورت گسترده اکران شدند (برای اهداف این مقاله، اکران گسترده به فیلمی گفته می‌شود که در حداقل 1000 سینما نمایش داده می‌شود). از این یازده فیلم، پنج فیلم بیشتر از هزینه ساخت خود در گیشه درآمد کسب کردند. از سال 2011 تا اوایل دسامبر 2016، نه وسترن به صورت گسترده اکران شدند و تنها یکی از آنها بیشتر از هزینه ساخت خود درآمد کسب نکرد. صرفاً بر اساس این اعداد، به نظر می‌رسد که اوضاع برای وسترن در این دهه بهتر است. با این حال، این اعداد تا حدودی گمراه‌کننده هستند. از یازده وسترن اکران گسترده ساخته شده بین سال‌های 2001 و 2010، هفت مورد را می‌توان به عنوان وسترن‌های سنتی توصیف کرد (چهار مورد دیگر ترکیبی از ژانرهای مختلف هستند: یک انیمیشن دیزنی درباره گاوها، یک عاشقانه که عمدتاً در دهه 1960 اتفاق می‌افتد، یک فیلم هنرهای رزمی و یک اقتباس کمیک علمی تخیلی). از نه وسترن اکران گسترده ساخته شده بین سال‌های 2011 و 2016، تنها سه مورد را می‌توان به عنوان وسترن‌های سنتی طبقه‌بندی کرد (بقیه شامل یک انیمیشن درباره مارمولک، یک اقتباس کمیک علمی تخیلی و یک کمدی بی‌پروا هستند). علاوه بر همه اینها، حتی اگر بیش از نیمی از این فیلم‌ها در مقایسه با بودجه تولید خود سودآور بودند، با در نظر گرفتن هزینه‌های اضافی مانند بازاریابی، بسیاری از آنها هنوز ضرر کردند.[26]

حتی اگر استودیوها به نظر می‌رسد وسترن‌های بیشتری می‌سازند، آنها عمدتاً بر وسترن‌هایی تمرکز می‌کنند که می‌توانند به راحتی به عنوان چیز دیگری بازاریابی شوند. گری هاپنستند در سرمقاله خود در مورد ناپدید شدن وسترن از سینماها، در مورد تماشای دی‌وی‌دی فیلم "گم‌شده" (هاوارد، 2003) صحبت می‌کند. او می‌گوید: «بخش تولید، 'آخرین سفر: داستان گم‌شده' دارای یک مصاحبه با ران هاوارد است که در آن او می‌گوید که 'درگیر وسترن‌های زیادی' بوده است و اینکه "گم‌شده" 'جهت مدرن‌تری' دارد. یکی از تهیه‌کنندگان فیلم، برایان گرازر، اظهار داشت که 'آلرژی' به وسترن‌ها دارد، که "گم‌شده" 'احساس مدرن‌تری' دارد و در واقع بیشتر یک 'تریلر در غرب' است.»[27] کارگردان و به ویژه تهیه‌کننده تلاش می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که فیلم آنها به طور انحصاری به عنوان وسترن در نظر گرفته نمی‌شود، زیرا نگران هستند که کلمه "وسترن" گروه بزرگی از بینندگان بالقوه را منصرف کند.

امروزه، وسترن بیشتر برای بینندگان مسن جذاب است و استودیوها سعی می‌کنند سخت تلاش کنند تا مصرف‌کنندگان 18 تا 35 ساله را جذب کنند. همانطور که آن تومپسون در اوایل دهه 1990 نوشت: «وسترن ممکن است لطف مخاطبان فیلم و قطعاً لطف استودیوها را از دست داده باشد. ممکن است فکر کنید که یک رشته فیلم‌های وسترن موفق می‌تواند ذهن مردم را تغییر دهد. اما خاطرات در هالیوود به طور قابل توجهی کوتاه هستند و بسیاری هر علاقه‌ای به وسترن را به عنوان نوستالژی برای شکوه گذشته این ژانر می‌بینند.»[28] در عوض، تهیه‌کنندگان معتقدند که با استتار یک وسترن به عنوان یک فیلم اکشن، یک ماجراجویی علمی تخیلی یا یک کمدی، می‌توانند چندین گروه مختلف از بینندگان فیلم را متقاعد کنند که بلیط بخرند. اینکه این درست است یا نه، وسترن ترکیبی در سال‌های اخیر نسبتاً موفق بوده است، به ویژه در گیشه بین‌المللی. از آنجایی که گیشه بین‌المللی در دهه گذشته برای هالیوود بسیار مهم شده است، این احتمال نیز وجود دارد که استودیوها معتقدند ژانری به آمریکایی بودن وسترن به راحتی در سطح بین‌المللی به فروش نمی‌رسد، مگر اینکه بتواند به طور قانع‌کننده‌ای به عنوان بخشی از ژانر دیگری بازاریابی شود.

وسترن در اوایل روزهای صنعت فیلم‌سازی آمریکا محبوب بود و قبل از اینکه در سال‌های اولیه صدا افول کند. با این حال، وسترن در دهه 1940 دوباره احیا شد و به سطح جدیدی از محبوبیت رسید. تا پایان دهه 1960، آن محبوبیت تقریباً از بین رفته بود. دوران وسترن به پایان رسیده بود و حتی با یک موفقیت در اینجا و آنجا در چهل سال گذشته، نتوانسته است به احیا برسد. مخاطبان به ژانرهای دیگر روی آورده‌اند و وسترن به طور کلی به عنوان ژانری از روزهای گذشته هالیوود در نظر گرفته می‌شود. این ژانر گاهی اوقات برای چرخاندن ژانر دیگر، جلب مخاطبان قدیمی‌تر یا جمع‌آوری جوایز در فصل جوایز گرد و غبار می‌گیرد. در غیر این صورت، استودیوها آن را به عنوان چیزی که قادر به جذب توده‌های مردم به سینماها در آخر هفته افتتاحیه نیست، می‌بینند. شاید گفتن اینکه وسترن مرده ناعادلانه باشد، زیرا استودیوها در حال حاضر در مسیر ساخت وسترن‌های بیشتری در این دهه در مقایسه با دهه گذشته هستند. با این حال، این ژانر از دوران اوج خود بسیار دور است و هیچ نشانه واقعی از بازگشت قانونی در افق نیست. وسترن هرگز کاملاً ناپدید نخواهد شد زیرا هالیوود همیشه از گذشته برای فروش بلیط‌های بیشتر در حال حاضر استفاده خواهد کرد. شاید یک روز چند وسترن به اندازه کافی محبوب شوند تا این ژانر را دوباره زنده کنند. تا آن زمان، وسترن به عنوان یک داستان هشدار دهنده برای استودیوهایی که بیش از حد به ژانرهای خاص تکیه می‌کنند، در مورد ماهیت زودگذر موفقیت در گیشه عمل خواهد کرد.

یادداشت‌ها
[1] توماس شاتز، «کسب‌وکار کابویی» نیویورک تایمز 10 نوامبر 2007.
[2] الیزا فرانکلین، «وسترن‌ها، اول و ماندگار» فصلنامه فیلم رادیو و تلویزیون زمستان 1952.
[3] «فیلم‌های منتشر شده اکتبر 1949» Movieweb.com.
[4] «او روبان زردی به تن داشت» imdb.com.
[5] «قلعه آپاچی» imdb.com.
[6] «ریو گرانده» imdb.com.
[7] بازلی کروتر، «'او روبان زردی به تن داشت'، در کاپیتول، با بازی جان وین در نقش یک کاپیتان سواره نظام» نیویورک تایمز 18 نوامبر 1949.
[8] رابین وود، «آیا باید در کنار رودخانه جمع شویم؟ فیلم‌های اواخر دوران جان فورد» Film Comment پاییز 1971.
[9] «او روبان زردی به تن داشت» Rottentomatoes.com.
[10] «روبان زرد» imdb.com.
[11] موسسه فیلم آمریکا «10 وسترن برتر» AFI.com.
[12] Teako170.com.
[13] سی‌جی پری، «تکامل ژانر وسترن» Film Slate 6 مارس 2015.
[14] Teako170.com.
[15] شاتز، «کسب‌وکار کابویی».
[16] Teako170.com.
[17] Teako170.com.
[18] اندرو ساریس، «مرگ تفنگداران: فرد شپیزی می‌نویسد 'پایان' وسترن» Film Comment مارس-آوریل 1982.
[19] «دشت باز»، Boxofficemojo.com.
[20] «دشت باز»، Rottentomatoes.com.
[21] «دشت باز»، imdb.com.
[22] جیم کیتس، «بخشیده شده» Sight & Sound آوریل 2004.
[23] تاد مک‌کارتی، «دشت باز» Variety 10 اوت 2003.
[24] ای. او. اسکات «خوب و بد تیراندازی می‌کنند» نیویورک تایمز 15 اوت 2003.
[25] مویرا مک‌دونالد «'دشت باز' آرامش‌بخش با جذابیت آرام» Seattle Times 15 اوت 2003.
[26] «وسترن» Boxofficemojo.com.
[27] گری هاپنستند، «سردبیر: رفته با وسترن» The Journal of Popular Culture 2004.
[28] آن تومپسون، «فراتر از سوارکاران رنگ‌پریده» Film Comment ژوئیه-آگوست 1992.


همانطور که فیلم‌های ابرقهرمانی، دنباله‌ها و جذابیت بین‌المللی بر استودیوهای هالیوود تأثیر می‌گذارند، فیلم‌های وسترن در حال محو شدن هستند – درست زمانی که آمریکا به آن‌ها بیشتر نیاز دارد.

دیزنی
شکست فیلم «تنها رنجر» در گیشه اوایل ماه جاری نه تنها ضربه‌ای به فیلم‌های پرهزینه هالیوود، حرفه جانی دپ و دیزنی وارد کرد، بلکه ممکن است فصل مهمی در داستان غم‌انگیز از دست رفتن وسترن باشد. این شکست بزرگ جری براکهایمر و گور وربینسکی – که گفته می‌شود ۲۵۰ میلیون دلار هزینه ساخت داشت و تنها ۵۰ میلیون دلار در یک آخر هفته تعطیل فروش داشت – می‌تواند نشان‌دهنده پایان دوران شکوه وسترن باشد.
وسترن از آغاز سینما یکی از ژانرهای ماندگار و محبوب سینما بوده است، اما به نظر می‌رسد مخاطبان آن در حال کاهش هستند. «تنها رنجر» سومین وسترن شکست‌خورده در چهار سال گذشته است و گران‌ترین آن‌هاست، و این روند را پس از فیلم‌های «کاوبوی‌ها و بیگانگان» و «جونا هکس» دنبال می‌کند. (یادشان می‌آید؟ دقیقاً.) طرفداران وسترن نسبت به جمعیت کلی، پیرتر و سفیدپوست‌تر می‌شوند و همانطور که هر مشاور سیاسی جمهوری‌خواه به شما خواهد گفت، این خبر خوبی برای آینده نیست. ژانرهای جدیدتر مانند فیلم‌های ابرقهرمانی و مبارزه ربات‌ها، فیلم‌های وسترن را در میان نسل‌های جوان‌تر و مخاطبان بین‌المللی پشت سر گذاشته‌اند.
اکنون این ژانر در موقعیت متناقضی قرار گرفته است که برای نجات خود به یک قهرمان نیاز دارد و به سرعت. اگر «تنها رنجر» به عنوان آخرین فیلم وسترن پرهزینه در تاریخ ثبت شود، یک نقطه عطف غم‌انگیز برای فیلم‌سازی – و برای آمریکا – خواهد بود. بیش از یک قرن است که برای آموزش تاریخ خود و بازتاب سیاست‌های فعلی و جایگاه خود در جهان به فیلم‌های وسترن تکیه کرده‌ایم. ما نمی‌توانیم از دست دادن این آینه را تحمل کنیم، به خصوص فقط به این دلیل که از آنچه در آن می‌بینیم خوشمان نمی‌آید.

وسترن‌ها لذت‌های بی‌زمانی را ارائه می‌دهند – قهرمانان سرسخت، صحنه‌های اکشن سوار بر اسب، ماجراجویی در مناظر باشکوه، پیروزی خیر بر شر. همه اینها از جمله در اولین فیلم روایی ساخته شده، «سرقت بزرگ قطار»، وجود دارد.
اما صحبت در مورد وسترن‌ها به این صورت که صرفاً داستان‌های قهرمانانه‌ای برای نجات مزرعه از وحشی‌ها، ردیابی بدجنس‌ها در بیابان یا یافتن گنج در کوه‌ها هستند، به معنای از دست دادن معنای واقعی این ژانر است. وسترن‌ها جایگاه خود را در قلب فرهنگ ملی و نمادهای آمریکایی در خارج از کشور به دست آورده‌اند، زیرا بستری قابل اعتماد برای فیلمسازان برای بررسی مسائل پیچیده تاریخ و شخصیت آمریکا فراهم کرده‌اند. در نمونه‌های ماندگار این ژانر، ما یاد می‌گیریم که تهدید واقعی برای مزرعه، یک سیستم اقتصادی است که برای ثروتمندان دستکاری می‌شود، یا جستجوی بدجنس‌ها به جستجوی معنا در فرهنگی از انتقام خشونت‌آمیز تبدیل می‌شود، یا گنج سیرا مادره یک سراب شیطانی از رویای آمریکایی است.

هرگز داستانی را از دست ندهید. آزمایش رایگان خود را شروع کنید.
کیفیت بی‌نظیر. تأثیر ماندگار.
حمایت شما آینده روشنی را برای روزنامه‌نگاری مستقل تضمین می‌کند.
شروع کنید
قبلاً حساب کاربری دارید؟ وارد شوید.


منطقه بازگشت به عقب
دنبال کنید
۱۴ دقیقه مطالعه
۲۴ آگوست ۲۰۲۳
--
صنعت فیلم‌سازی به طور مداوم در حال تکامل است تا با سلیقه و ترجیحات متغیر مخاطبان همگام شود. با تغییر فرهنگ و ظهور فناوری‌های جدید، روندها در داستان‌هایی که هالیوود انتخاب می‌کند تا روایت کند و ژانرهایی که بر گیشه تسلط دارند نیز تغییر می‌کنند. با بررسی سهم بازار ژانرهای مختلف در طول زمان، می‌توانیم تغییرات معنادار در نوع فیلم‌هایی که مخاطبان را جذب می‌کنند و سود ایجاد می‌کنند را ردیابی کنیم.


چرا فیلم‌ها و رمان‌های وسترن به طور کلی از محبوب‌ترین ژانرهای کتاب و فیلم محو شدند؟
به خاطر نیل آرمسترانگ، جین رادن‌بری و ایان فلمینگ، در میان بسیاری دیگر از چهره‌های برجسته.
قبل از عصر فضا و حتی قبل از جنگ جهانی دوم، داستان‌های ماجراجویانه که به فیلم تبدیل می‌شدند، معمولاً حول محور کابوی‌ها، کاپیتان‌های دریایی و دزدان دریایی می‌چرخیدند. البته به همراه فیلم‌های ورزشی تصادفی درباره لو گهریگ یا نات راکنه.
علمی تخیلی و فانتزی همیشه جایگاه خود را داشتند، با داستان‌های ژول ورن، ادگار رایس باروز و جی. آر. آر. تالکین که در رسانه‌های جمعی آن زمان، یعنی نشریات چاپی، نفوذ می‌کردند، اما علمی تخیلی/فانتزی به غول‌های سینما تبدیل نمی‌شد که بعدها شد.
اما دو جنگ جهانی، پس از آن جنگی خاموش، اقتصادی، غیرخشونت‌آمیز (تا حدی) و بی‌خون (تا حدی) بین دو ابرقدرت جهانی، و سپس مسابقه فضایی به ماه، تأثیر عمیقی بر جهان و در نتیجه، هالیوود داشت.
جنگ سرد ترس از سلاح‌های هسته‌ای و هیجان جاسوسی را به وجود آورد، که منجر به خلق شخصیت‌هایی مانند جیمز باند فلمینگ و آن افراد تقلیدی در نیروی مأموریت‌های غیرممکن در ایالات متحده (قبل از تام کروز) شد که هر کسی را که از پشت پرده آهنین سر در می‌آورد، حسابی شکست می‌دادند.

سپس، آرمسترانگ و آلدرین بر روی ماه فرود آمدند و آن گام بزرگ را برای بشریت برداشتند. کاپیتان کرک رادن‌بری شروع به پرواز در سراسر فضا کرد تا با همراهی اسپاک، بونز، اسکات و اوهورا، با جسارت به جایی برود که هیچ مردی قبلاً نرفته بود و در انواع ماجراها در سراسر جهان افتاد.
اما این در مقایسه با جنون جنگ ستارگان که در نهایت به وجود آمد، چیزی نبود.
هان سولو و لوک اسکای‌واکر جورج لوکاس همه چیز و همه کس را که قبل از آنها آمده بود، مانند دارت ویدر که یک پشه را با یک اشاره آرام از نیروی خود له می‌کند، از بین بردند.
دهه 1980 و استیون اسپیلبرگ ایندیانا جونز را برای ما به ارمغان آوردند که تا حدی به روزهای قدیم باز می‌گشت و نوعی عینک و دکترای جان سیلور را برای ما می‌گذاشت.
البته، اسپیلبرگ سپس روی آورد و فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم و موجود فرازمینی را ارائه داد و خود نیز به پیشرفت علمی تخیلی کمک کرد. نه اینکه دایناسورها را 65 میلیون سال به آینده بیاورد.
سپس، در نهایت، جیسون بورن ظاهر شد و پس از آن، دنیل کریگ جیمز باند را دوباره اختراع کرد. این دو در دو دهه گذشته بخش جاسوسی/جاسوسی را به طور کامل نابود کرده‌اند، با تمام احترامی که برای ایتن هانت قائل هستیم.
کلینت ایستوود با شخصیت‌هایی مانند جوزی ولز، واعظ و ویلیام مانی، ژانر وسترن را در دهه 70، 80 و 90 مرتبط نگه داشت، اما با بهبود جلوه‌های ویژه و به ویژه CGI به نقطه‌ای که گاهی اوقات تشخیص یک تصویر کامپیوتری از یک انسان دشوار است، ما با فیلم‌های اکشن زنده از قهرمانان کمیک استریپ دوران کودکی خود غرق شده‌ایم. که فقط علمی تخیلی بیشتر است، فقط با نام‌های هوشمندانه و لباس‌های رنگارنگ اسپندکسی.
هرچه بیشتر تغییر کند، بیشتر چیزها یکسان می‌مانند: ابرقهرمانان مارول و دی‌سی که در یک دهه گذشته یا بیشتر ما را مسموم کرده‌اند، به معنای واقعی کلمه برای تماشاگران مدرن فیلم همان چیزی هستند که سریال‌های کابویی برای پدربزرگ‌ها و پدربزرگ‌های بزرگ ما در دوران کودکی‌شان بودند.

شاید این چیزی بود که واقعاً میخ آخر را به تابوت وسترن‌ها کوبید. CGI نه تنها امکان قرار دادن ابرقهرمانان را روی پرده بزرگ فراهم کرد. CGI اردو را از اردو خارج کرد. او بت را به بتمن بازگرداند.
گرافیک کامپیوتری امکان ایجاد نسخه‌های واقع‌گرایانه از شخصیت‌های کمیک و داستان‌های فانتزی روی پرده بزرگ را فراهم کرد و همچنین به بهبود تریلرهای جاسوسی مدرن کمک کرد. هرچقدر هم که شان کانری باحال بود و همیشه خواهد بود، روحش شاد، جلوه‌های ویژه و ابزارهای جاسوسی در فیلم‌های 007 اصلی دهه 60 آنقدر...


تاریخ تولد شما ممکن است تعیین کند که از چه فیلم‌هایی لذت می‌برید.
آیا می‌دانستید سلیقه جمعی ما در فیلم‌ها در طول دهه‌ها تغییر کرده است؟ درست مانند شلوارهای جین تنگ و شلوارهای گشاد، ژانرهای فیلم نیز محبوبیت و از مد افتاده‌اند. چه چیزی یک ژانر را محبوب می‌کند؟ دلایل زیادی وجود دارد، از فناوری موجود در آن زمان گرفته تا رویدادهای جاری. از جی.اس. پرنو از سین‌لینکس برای بررسی تمام داده‌ها تشکر می‌کنیم! بر اساس این داده‌ها، ژانرهای داغ آینده چه خواهند بود؟

دنیای سینما دائماً در حال تکامل است و ژانرهای جدیدی هر دهه ظهور می‌کنند. هر دهه سبک منحصر به فرد خود را دارد و ژانرهای محبوب فیلم اغلب منعکس کننده جامعه‌ای است که در آن ساخته شده‌اند.
پیش از سال ۱۹۴۰
در دهه ۱۹۲۰، معرفی "فیلم‌های ناطق" صنعت فیلم را متحول کرد. با صدای همگام، فیلم‌ها اکنون می‌توانستند شامل دیالوگ و موسیقی باشند که منجر به رونق فیلم‌های موزیکال، درام و کمدی شد. این دوره شاهد ظهور هالیوود به عنوان مرکز صنعت فیلم شد، با استودیوهایی که فیلم‌ها را با سرعتی بی‌سابقه تولید می‌کردند. فیلم‌های ناطق همچنین راه را برای اولین فیلم‌های "گنگستری" هموار کرد که به صعود و سقوط جنایتکاران بدنام می‌پرداختند.
در دهه ۱۹۳۰، صدای استریو توسعه یافت و تجربه‌ای صوتی فراگیرتر ارائه می‌داد (اما به هیچ وجه در سطح امروزی نبود)! اگرچه این نوآوری در چند فیلم استفاده شد، اما تا بعداً به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. با این حال، این دهه شاهد معرفی ژانرهای جدیدی مانند وحشت، ماجراجویی و وسترن شد. رکود بزرگ که در سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در طول دهه ۱۹۳۰ ادامه یافت، بر صنعت فیلم نیز تأثیر گذاشت، زیرا مردم به دنبال سرگرمی و فرار از مشکلات خود بودند. در نتیجه، فیلم‌های موزیکال و کمدی در این زمان محبوب باقی ماندند، و همچنین کمدی‌های "پیچیده" که لحنی تمسخرآمیز و خیال‌پردازانه ارائه می‌دادند.
دهه ۱۹۴۰: طلوع درام
دهه ۱۹۴۰ نوآوری قابل توجهی را در صنعت فیلم به شکل نوار مغناطیسی به ارمغان آورد. این امر به فیلمسازان اجازه می‌داد صدا را دقیق‌تر و کارآمدتر ویرایش کنند و امکانات جدیدی را برای دستکاری صدا باز کنند. این توسعه منجر به ژانرهای فیلم جدیدی مانند فیلم نوآر شد. فیلم نوآر اصطلاحی سینمایی است که عمدتاً برای توصیف درام‌های جنایی هالیوودی با سبک خاص استفاده می‌شود، به ویژه آنهایی که بر نگرش‌های بدبینانه و انگیزه‌های جنسی تأکید دارند. یک مثال اخیر از فیلم نئو-نوآر "بلید رانر ۲۰۴۹" (۲۰۱۷) به کارگردانی دنی ویلنوو است. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم کلاسیک "بلید رانر" (۱۹۸۲) است. این فیلم دارای عناصر مشابهی از یک جامعه دیستوپیایی و آینده‌نگر، شخصیت‌های مبهم از نظر اخلاقی و مضامین پیچیده هویت و بشریت است.
فیلم‌های درام محبوب‌ترین ژانر در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ بودند، با احیای جزئی در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰. در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، درام‌های جنگی و عاشقانه بر این صنعت تسلط داشتند و منعکس کننده زمینه اجتماعی جنگ جهانی دوم و دوران پس از جنگ بود. امروزه، درام‌ها به ندرت با فیلم‌های پرفروش در سینما رقابت می‌کنند. در نتیجه، آنها از نمودارهای فروش افتاده‌اند. با این حال، این ژانر هنوز در پلتفرم‌های پخش و سایر کانال‌های رسانه‌ای محبوب است.
دهه ۱۹۵۰: ظهور وسترن‌ها و موزیکال‌ها
در دهه ۱۹۵۰، صنعت فیلم با معرفی ضبط چند مساره متحول شد که امکان ضبط همزمان چندین ترک صوتی را فراهم می‌کرد و منجر به تجربه‌ای صوتی پیچیده‌تر و لایه‌بندی شده می‌شد. این نوآوری عمدتاً در موزیکال‌ها و سایر فیلم‌ها استفاده می‌شد. موزیکال‌ها بخش پرهزینه اما بسیار سودآوری از تجارت هالیوود در اواسط قرن بودند. آنها برای خانواده مناسب بودند، پر زرق و برق بودند و تبلیغ آنها آسان بود. پس از دهه ۱۹۷۰ و به ویژه پس از ظهور فیلم‌های پرفروش، موزیکال از نمودارهای فروش ناپدید شد. ما هنوز هر از گاهی یک موزیکال داریم که سروصدا ایجاد می‌کند، اما این فقط کسری از چیزی است که این ژانر بزرگ زمانی قادر به آن بود.
دهه ۱۹۵۰ همچنین شاهد تسلط ژانر وسترن بر گیشه شد، با فیلم‌هایی مانند "نیمروز"، "شین" و "جستجوگران" که به موفقیت‌های گیشه‌ای تبدیل شدند. وسترن‌ها در زمانی که جامعه هنوز از جنگ جهانی دوم بهبود می‌یافت، آرامش و ثبات ایجاد می‌کردند. قهرمان کابویی، با فردگرایی سرسخت خود، به عنوان بازتابی از ارزش‌های آمریکایی دیده می‌شد. ژانر وسترن به جامعه اجازه می‌داد تا دنیای در حال تغییر اطراف خود را درک کند. وسترن هالیوود را به ریشه‌های خود متصل می‌کند، بنابراین نوعی نوستالژی به آنها وجود دارد که به همین دلیل آنها حتی در میان ژانرهای محبوب‌تر و جدیدتر نیز با مخاطبان ارتباط برقرار می‌کنند.
کمدی‌ها نیز در دهه ۱۹۵۰ محبوب بودند، با بسیاری از فیلم‌های خانوادگی که از رونق پس از جنگ بهره می‌بردند. فیلم‌های فاجعه و فیلم‌های علمی تخیلی موجودات نیز در دهه ۵۰ ظهور کردند.
دهه ۱۹۶۰: ظهور ژانرهای متعدد جدید به لطف Dolby
دهه ۱۹۶۰ شاهد تغییرات بزرگ و آشفتگی‌های اجتماعی در جامعه آمریکا بود که تأثیر بسزایی بر صنعت فیلم گذاشت. ظهور نسل بومر و ظهور فرهنگ جوانان منجر به تقاضا برای فیلم‌هایی شد که به تجربیات و ارزش‌های جوانان می‌پرداخت. این تقاضا منجر به ایجاد ژانرهای فیلم جدیدی مانند فیلم‌های ساحلی و فیلم‌های شورش جوانی شد.
پیشرفت‌های فناوری، مانند توسعه صدای Dolby، همچنین امکان تجربیات صوتی پیچیده‌تر و فراگیرتر را فراهم کرد و امکانات فیلم‌سازی را بیشتر گسترش داد. ژانرهایی مانند کمدی‌های رمانتیک و فیلم‌های اکشن در دهه ۱۹۶۰ شروع به کار کردند. تعقیب و گریزهای هیجان‌انگیز به عنوان بخشی از فیلم‌های اکشن به یک عنصر اصلی ژانر تبدیل شد. در دهه ۱۹۷۰، ستارگانی مانند کلینت ایستوود و چارلز برانسون به عنوان اولین ستاره‌های فیلم اکشن ظهور کردند. این نوع فیلم‌سازی در دهه ۱۹۸۰ محبوب باقی ماند، با ظهور ستارگان جدیدی مانند آرنولد شوارتزنگر و سیلوستر استالونه. با این حال، ژانر فیلم اکشن در دهه ۱۹۹۰ به دلیل ظهور ژانرهای اکشن سنگین‌تر مانند علمی تخیلی، ماجراجویی‌های فانتزی و فیلم‌های ابرقهرمانی کاهش یافت.
دهه ۱۹۷۰: عصر فیلم فاجعه و انقلاب علمی تخیلی
دهه ۱۹۷۰ شاهد معرفی صدای فراگیر بود که به استاندارد صدا در تئاتر تبدیل شد. این نوآوری در فیلم‌هایی مانند "جaws" و "Star Wars" استفاده شد و تجربه‌ای صوتی فراگیرتر را برای مخاطبان ایجاد کرد.
این دهه همچنین شاهد ظهور دو ژانر محبوب بود: فیلم‌های فاجعه و علمی تخیلی. فیلم‌های فاجعه مانند "برج جهنمی"، "زلزله" و "فرودگاه" به موفقیت‌های گیشه‌ای تبدیل شدند و راهی برای مقابله مردم با ترس‌ها و اضطراب‌های خود در زمان بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی، با رسوایی واترگیت و بحران نفتی که تیتر اخبار را به خود اختصاص داده بودند، ارائه می‌دادند. با این حال، محبوبیت این ژانر با ظهور فیلم‌های پرفروش کاهش یافت، اگرچه در دهه ۱۹۹۰، اگرچه به شکل فیلم‌های فاجعه علمی تخیلی مانند "روز استقلال" و "Armageddon" احیا شد.
ژانر علمی تخیلی نیز در دهه ۱۹۷۰ یک انقلاب را تجربه کرد، با فیلم‌هایی مانند "یک ساعت پرتقالی" و "Star Wars" که درک ما را از آنچه که علمی تخیلی می‌تواند باشد تغییر دادند. این فیلم‌ها نشان دادند که علمی تخیلی دیگر به وضعیت فیلم‌های درجه B محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند هیجان‌انگیزترین و محبوب‌ترین ژانر باشد. این تغییر در درک، زمینه را برای ظهور فیلم‌های پرفروش علمی تخیلی در دهه‌های آینده فراهم کرد.
دهه ۱۹۸۰: عصر طلایی ژانر اکشن
در دهه ۱۹۸۰، صدای دیجیتال معرفی شد که امکان ضبط و پخش صدای با کیفیت بالاتر را فراهم می‌کرد. این نوآوری در فیلم‌هایی مانند "E.T." و "Top Gun" استفاده شد و به استاندارد صدا در فیلم تبدیل شد.
دهه ۱۹۸۰ شاهد ظهور ژانر اکشن بود، با فیلم‌هایی مانند "Die Hard"، "Lethal Weapon" و "Predator" که به موفقیت‌های گیشه‌ای تبدیل شدند. این دوران رونق اقتصادی و محافظه‌کاری سیاسی بود، با دولت ریگان که حس استثنایی بودن آمریکا را ترویج می‌کرد. ژانر اکشن راهی برای تجربه قدرت و کنترل در دنیایی بود که به سرعت در حال تغییر بود.
دهه ۱۹۹۰: THX و ظهور فیلم‌های مستقل، ماجراجویی‌های حماسی و فیلم‌های انیمیشنی
دهه ۱۹۹۰ شاهد توسعه THX بود، یک برنامه صدور گواهینامه که از کیفیت بالای صدا و تصویر در سینماها اطمینان حاصل می‌کرد. این نوآوری در بزرگترین فیلم‌های این دهه، مانند "Jurassic Park" و "Terminator 2" استفاده شد و به استاندارد صدور گواهینامه تئاتر تبدیل شد.
دهه ۱۹۹۰ شاهد ظهور فیلم‌های مستقل بود که با کنوانسیون‌های سنتی هالیوود به چالش کشیدند و به مردم اجازه دادند ایده‌های جدید را کشف کنند. فیلم‌های مستقلی مانند "Pulp Fiction"، "Clerks" و "The Blair Witch Project" به موفقیت‌های گیشه‌ای تبدیل شدند. موفقیت آنها راه را برای فیلمسازان مستقل آینده هموار کرد.
ژانر ماجراجویی حماسی در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ با فرنچایزهایی مانند "Lord of the Rings"، "Harry Potter" و "Pirates of the Caribbean" احیا شد. این فیلم‌ها مضامین فانتزی را به مخاطبان در ماجراجویی‌های پرهزینه ارائه کردند که به همان اندازه موفقیت‌های دوران طلایی خود محبوب بودند.
فیلم‌های انیمیشنی در دهه ۹۰ بازگشتند، با موفقیت‌هایی مانند "The Lion King"، "Aladdin" و "Toy Story" که بر گیشه تسلط داشتند. ظهور انیمیشن کامپیوتری درها را برای استودیوهایی مانند Pixar باز کرد که منجر به افزایش قابل توجه رقابت در دهه ۲۰۰۰ شد. فیلم‌های انیمیشنی نه تنها برای کودکان بلکه برای بزرگسالان نیز جذاب بودند و در دهه بعد نیز محبوب باقی ماندند.
دهه ۲۰۰۰: عصر ژانر ابرقهرمانی
در دهه ۲۰۰۰، صدای فراگیر در سینماهای خانگی رایج‌تر شد و تجربه‌ای صوتی فراگیرتر را در خانه فراهم می‌کرد. این نوآوری در فیلم‌هایی مانند سه‌گانه "Lord of the Rings" و سه‌گانه "The Matrix" استفاده شد.
دهه ۲۰۰۰ شاهد ظهور ژانر ابرقهرمانی بود، با فیلم‌هایی مانند "Spider-Man"، "The Dark Knight" و "Iron Man" که به موفقیت‌های گیشه‌ای تبدیل شدند. این دوران تروریسم جهانی و قطبش سیاسی بود، با حملات ۱۱ سپتامبر و جنگ عراق که تیتر اخبار را به خود اختصاص داده بودند. ژانر ابرقهرمانی به مردم اجازه می‌داد تا مضامین عدالت، قدرت و اخلاق را در دنیایی که به طور فزاینده‌ای پیچیده می‌شد، بررسی کنند.
فاسیناسیون فعلی با فیلم‌های ابرقهرمانی از پیشرفت‌های فناوری دیده شده در ژانرهای اکشن و علمی تخیلی متولد شده است و به ساخت نوع جدیدی از فیلم اجازه می‌دهد. در حالی که نمونه‌های قدیمی‌تری مانند سوپرمن یا بتمن تیم برتون وجود دارد، اما با نژاد جدیدی از فیلم‌های ابرقهرمانی مطابقت ندارند.
فیلم‌های ابرقهرمانی به یک تجارت بزرگ تبدیل شده‌اند و هالیوود به طور گسترده در آنها سرمایه‌گذاری کرده است. این فیلم‌ها سرگرمی ارائه می‌دهند و علایق و نگرانی‌های جامعه ما را منعکس می‌کنند و مضامین قدرت، عدالت و اخلاق را بررسی می‌کنند. ژانر ابرقهرمانی احتمالاً برای آینده قابل پیش‌بینی به تسلط خود در گیشه ادامه خواهد داد، با فیلم‌ها و فرنچایزهای جدید که به طور منظم توسعه یافته و منتشر می‌شوند.
دهه ۲۰۱۰: خانه‌های فراگیرتر در حال رشد و جهان سینمایی
در دهه ۲۰۱۰، فناوری‌های صدای فراگیر مانند Dolby Atmos و DTS:X معرفی شدند که امکان تجربه صوتی فراگیرتر را در سینماها و در خانه فراهم می‌کردند. این نوآوری در فیلم‌هایی مانند "Gravity" و "Mad Max: Fury Road" استفاده شد و به استاندارد جدید صدا در سینماها و در خانه تبدیل شد. اکنون صدا می‌تواند از جلو، عقب و بالا بیاید!
دهه ۲۰۱۰ با ادامه و گسترش ژانر ابرقهرمانی مشخص شد، با جهان سینمایی مارول که با فیلم‌هایی مانند "The Avengers"، "Captain America: The Winter Soldier" و "Black Panther" بر گیشه تسلط داشت. این فیلم‌ها قهرمانان جدیدی را معرفی کردند و خطوط داستانی موجود را گسترش دادند. آنها همچنین با ژانرهای مختلف آزمایش کردند، مانند فیلم دزدی در "Ant-Man" و اپرای فضایی در "Guardians of the Galaxy".
توسعه دیگری در دهه ۲۰۱۰ ظهور مدل "جهان سینمایی" بود، با فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی مرتبط که یک داستان بزرگتر را روایت می‌کردند. جهان سینمایی مارول موفق‌ترین مثال بود. فرنچایزهای دیگری مانند جهان توسعه یافته DC و Star Wars نیز این مدل را امتحان کردند.
ژانر وحشت نیز در دهه ۲۰۱۰ احیا شد، با فیلم‌هایی مانند "Get Out"، "Hereditary" و "A Quiet Place" که هم از نظر انتقادی و هم تجاری موفق شدند. این فیلم‌ها از وحشت به عنوان وسیله‌ای برای بررسی مضامین نظرات اجتماعی، پویایی خانواده و روان انسان استفاده کردند.
علاوه بر این، دهه ۲۰۱۰ شاهد تأکید بیشتر بر نمایندگی و تنوع در فیلم بود، با فیلم‌هایی مانند "Moonlight"، "Crazy Rich Asians" و "Black Panther" که صداها و داستان‌های کم‌نماینده را بر پرده بزرگ به نمایش گذاشتند.
آینده چه خواهد شد؟
ژانرهای محبوب فیلم هر دهه منعکس کننده جامعه‌ای است که در آن ایجاد شده‌اند. با حرکت به سمت آینده، ژانرهای جدیدی احتمالاً ظهور خواهند کرد که منعکس کننده دنیای در حال تغییر اطراف ما هستند. یک حوزه بالقوه رشد ژانر علمی تخیلی است که قبلاً با فیلم‌هایی مانند "Interstellar"، "Inception" و "Arrival" موفقیت قابل توجهی داشته است. با پیشرفت فناوری و گسترش درک ما از جهان، ژانر علمی تخیلی به ما امکان می‌دهد تا امکانات و ایده‌های جدیدی را در مورد آینده بررسی کنیم.
ژانر دیستوپیایی در دهه‌های اخیر محبوبیت بیشتری پیدا کرده است و نشان‌دهنده اضطراب‌ها و نگرانی‌های زمان ما است. سریال‌های تلویزیونی مانند "The Handmaid's Tale" و "Severance" آینده‌ای تاریک و سرکوبگر را به تصویر می‌کشند که در آن مردم از حقوق و آزادی‌های اساسی خود محروم شده‌اند و طبقه حاکم تمام قدرت را در دست دارد. چنین روایت‌هایی نشان‌دهنده اضطراب‌های ما در مورد اقتدارگرایی، تغییرات آب و هوایی و نابرابری درآمد است. ژانر دیستوپیایی به ما امکان می‌دهد این مسائل پیچیده را به روشی جذاب و تفکربرانگیز بررسی کنیم و به نظر می‌رسد این روند با توجه به نگرانی‌های فوری جامعه ادامه خواهد داشت.
در حالی که ژانرهای جدید ممکن است ظهور کنند، ژانرهای قدیمی‌تر هرگز به طور کامل از بین نمی‌روند. ژانر وسترن، به عنوان مثال، بیش از یک قرن وجود داشته است و همچنان با مخاطبان امروزی طنین‌انداز می‌شود. به طور مشابه، کمدی رمانتیک ممکن است در سال‌های اخیر از مد افتاده باشد، اما ممکن است در آینده بازگشتی داشته باشد. در نهایت، آینده ژانرهای فیلم توسط چشم‌انداز دائماً در حال تغییر جامعه، فناوری و فرهنگ شکل می‌گیرد. با ادامه کاوش در ایده‌های جدید و فراتر بردن مرزهای آنچه ممکن است، می‌توانیم انتظار طیف متنوعی از ژانرهای فیلم را در سال‌های آینده ببینیم.
آیا آماده هستید تا سفری سینمایی در طول دهه‌ها را آغاز کنید؟ محبوب‌ترین ژانرهای فیلمی که هر دوره را تعریف می‌کنند را کشف کنید و خود را در دنیایی از داستان‌گویی جذاب غرق کنید. اجازه ندهید سال تولدتان تجربه سینمایی شما را محدود کند - امروز سیستم صدای فراگیر خود را راه‌اندازی کنید و آماده باشید تا در این آثار کلاسیک جاودانه غرق شوید. از درام‌های تکان‌دهنده گذشته گرفته تا ماجراهای هیجان‌انگیز حال، هر ژانر فیلم چیزی منحصر به فرد برای ارائه دارد. با Platin Monaco 5.1.2، یک سیستم صوتی پیشرفته، عمق و غنای کامل این فیلم‌ها را تجربه کنید که شما را مستقیماً به قلب هر صحنه منتقل می‌کند. وقت آن است که جادوی پرده نقره‌ای را به خانه خود بیاورید و لحظات فراموش‌نشدنی فیلم بسازید. آماده باشید تا مجذوب، هیجان‌زده و الهام بگیرید - سفر سینمایی شما در انتظار شماست!
با بلندگوهای جلو با درایورهای رو به بالا برای پخش کانال‌های ارتفاع Dolby Atmos و Dolby Atmos Music، Monaco 5.1.2 با WiSA SoundSend، سرگرمی خانگی را به اوج جدیدی می‌رساند.


در عصر دیجیتال، جستجو برای راه حل‌های ذخیره‌سازی داده امن و کارآمد بیش از هر زمان دیگری ضروری است. در اینجا کدهای QR وارد می‌شوند، ابزاری چندمنظوره که فراتر از پیوندها و تبلیغات صرف، قابلیت‌های ذخیره‌سازی داده قوی ارائه می‌دهد. این کدها با شکل مربعی و جمع و جور، قادر به ذخیره حجم زیادی از اطلاعات در حداقل فضا هستند و آن‌ها را به انتخابی ایده‌آل برای کاربردهای مختلف تبدیل می‌کنند. از استفاده شخصی تا عملیات در سطح سازمانی، کدهای QR راهی منطقی برای ذخیره، دسترسی و مدیریت داده‌ها فراهم می‌کنند. آیا کنجکاوید که این فناوری چگونه می‌تواند استراتژی‌های ذخیره‌سازی داده شما را متحول کند؟ به خواندن ادامه دهید تا پتانسیلی را که در این گنجینه‌های رمزگذاری‌شده نهفته است، کشف کنید.

چرا از کدهای QR برای ذخیره‌سازی داده امن استفاده کنیم؟
کدهای QR به طور یکپارچه قلمروهای فیزیکی و دیجیتال را به هم متصل می‌کنند و به عنوان ابزارهای بی‌نظیری برای ذخیره‌سازی داده عمل می‌کنند. تطبیق‌پذیری آن‌ها انواع مختلفی از اطلاعات، از URLها تا جزئیات پرداخت را رمزگذاری می‌کند و تعامل مشتری و کارایی عملیاتی را افزایش می‌دهد. با ظرفیت بالای داده و پشتیبانی از محتوای پویا، کدهای QR به‌روزرسانی‌های بی‌درنگ را ارائه می‌دهند و تجربه‌های کاربری روان و کمپین‌های بازاریابی انعطاف‌پذیر را تسهیل می‌کنند.

بهره‌گیری از کدهای QR برای ذخیره‌سازی داده: یکپارچگی کامل و کارایی برتر
ظرفیت کدهای QR برای ذخیره داده بسیار مهم است. یک کد QR واحد می‌تواند مقدار قابل توجهی از اطلاعات، از هزاران کاراکتر تا داده‌های باینری را در خود جای دهد. این تطبیق‌پذیری آن‌ها را به انتخابی ترجیحی برای ذخیره فشرده اطلاعات پیچیده و اطمینان از دسترسی آسان تبدیل می‌کند.

کدهای QR ایستا داده‌ها را مستقیماً در کد ذخیره می‌کنند، که برای اطلاعات دائمی مانند جزئیات محصول ایده‌آل است. از طرف دیگر، کدهای QR پویا به داده‌های ذخیره شده آنلاین پیوند می‌دهند و امکان به‌روزرسانی‌ها را بدون تغییر کد فیزیکی فراهم می‌کنند. این سازگاری در ذخیره‌سازی داده به نیازهای مختلف تجاری، از نمایش‌های ایستا تا کمپین‌های بازاریابی در حال تکامل، پاسخ می‌دهد.

کدهای QR قادر به ذخیره تا 3 کیلوبایت داده هستند که نشان‌دهنده پتانسیل آن‌ها برای نگهداری اطلاعات گسترده است. علاوه بر این، با پیش‌بینی اینکه بازار جهانی کد QR تا سال 2026 به 10.4 میلیارد دلار برسد، پذیرش گسترده آن‌ها آشکار است. همراه با 40 درصد رشد سال به سال در استفاده برای اهداف ذخیره‌سازی داده و این واقعیت که 57 درصد از مصرف‌کنندگان کدهای QR را برای دسترسی به اطلاعات و نظرات محصول مفید می‌دانند، مشخص است که کدهای QR نقش مهمی در استراتژی‌های مدیریت داده مدرن ایفا می‌کنند. علاوه بر این، 85 درصد از کسب‌وکارها از کدهای QR برای مدیریت موجودی و ردیابی داده‌ها استفاده می‌کنند که کارایی آن‌ها را در کاربردهای مختلف صنعتی ثابت می‌کند.

مزایای کدهای QR برای ذخیره‌سازی داده کارآمد: حداکثر کردن پتانسیل داده‌های خود
کدهای QR به عنوان ابزاری محوری در حوزه ذخیره‌سازی اطلاعات ظاهر شده‌اند و به عنوان پلی بین مواد ملموس و داده‌های دیجیتال عمل می‌کنند. با جاسازی آرایه‌ای متراکم از اطلاعات در یک مربع جمع و جور، این کدها نحوه بایگانی و بازیابی داده‌ها را متحول کرده‌اند. این یکپارچگی یکپارچه از فضاهای فیزیکی و دیجیتال امکان دسترسی فوری به حجم زیادی از اطلاعات را فراهم می‌کند و کدهای QR را به یک راه حل مناسب برای چالش‌های ذخیره‌سازی داده مدرن تبدیل می‌کند:

کدهای QR می‌توانند تا 3 کیلوبایت داده را در خود جای دهند و در نتیجه امکان ذخیره کارآمد اطلاعات دقیق را در حداقل فضا فراهم می‌کنند. این ویژگی به ویژه برای رمزگذاری URLها، اطلاعات تماس و محتوای متنی گسترده مفید است و راه حلی چند منظوره برای نیازهای مختلف ذخیره‌سازی داده ارائه می‌دهد.

با توجه به کاربرد و پذیرش رو به رشد آن‌ها، پیش‌بینی می‌شود که ارزش بازار جهانی کد QR تا سال 2026 به 10.4 میلیارد دلار برسد. این پیش‌بینی اعتماد و پذیرش گسترده فناوری کد QR را در بخش‌های مختلف، از خرده‌فروشی تا مراقبت‌های بهداشتی، نشان می‌دهد و مسیر رشد قوی آن را برجسته می‌کند.

استفاده از کدهای QR برای اهداف ذخیره‌سازی داده، رشد قابل توجهی 40 درصدی سال به سال را نشان داده است که نشان‌دهنده ارتباط و اثربخشی رو به رشد آن‌ها است. این افزایش نشان‌دهنده چشم‌انداز در حال تحول مدیریت داده است که در آن کدهای QR به طور فزاینده‌ای به دلیل سهولت استفاده و کاربردی بودن آن‌ها شناخته می‌شوند.

57 درصد قابل توجهی از مصرف‌کنندگان اذعان دارند که کدهای QR در تسهیل دسترسی به اطلاعات و نظرات محصول مفید هستند. این آمار نقش محوری کدهای QR را در افزایش تعامل و رضایت مصرف‌کننده نشان می‌دهد، زیرا دسترسی فوری به بینش‌های دقیق محصول را فراهم می‌کنند و در نتیجه تجربه خرید را غنی می‌کنند.

85 درصد چشمگیر از کسب‌وکارها اکنون از کدهای QR برای مدیریت موجودی و ردیابی داده‌ها استفاده می‌کنند که نشان‌دهنده کاربرد آن‌ها در ساده‌سازی عملیات است. این استفاده گسترده در صنایع مختلف کارایی و کاربردی بودن کدهای QR را در مدیریت موجودی گسترده و ردیابی داده‌ها با دقت و سهولت نشان می‌دهد.

خطرات کدهای QR برای بازیابی داده: خطرات بالقوه آشکار شد
علیرغم مزایای خود، کدهای QR بدون عیب و نقص نیستند. ما اهمیت دسترسی‌پذیری را در چشم‌انداز دیجیتال امروزی درک می‌کنیم. با این حال، مهم است که بدانیم وابستگی به فناوری، به ویژه تلفن‌های هوشمند و اتصال به اینترنت، می‌تواند چالش‌هایی را برای برخی از کاربران ایجاد کند. نگرانی‌های امنیتی نیز وجود دارد، زیرا کدهای QR مخرب می‌توانند کاربران را به وب‌سایت‌های مضر هدایت کنند و آن‌ها را در معرض خطرات مختلف قرار دهند.

علاوه بر این، با افزایش پیچیدگی داده‌ها، کدهای QR ممکن است اسکن دقیق‌تری، به ویژه در کدهای متراکم یا از فاصله دور دشوار شوند. علاوه بر این، تکیه بیش از حد به کدهای QR ممکن است ناخواسته افرادی را که با این فناوری آشنایی کمتری دارند، حذف کند و نیاز به روش‌های دسترسی جایگزین دارد. در قلب ملاحظات ما، اطمینان از یک تجربه یکپارچه و ایمن برای همه کاربران، متعادل کردن مزایای کدهای QR با محدودیت‌های بالقوه آن‌ها است.

چالش‌های استفاده از کدهای QR برای مدیریت داده
استفاده از کدهای QR برای مدیریت داده، روشی ساده برای ذخیره و دسترسی سریع به اطلاعات ارائه می‌دهد، اما چالش‌های قابل توجهی را به همراه دارد که نیازمند توجه دقیق است. این کدها جمع و جور و چند منظوره به دلیل توانایی‌شان در اتصال جهان فیزیکی و دیجیتال با یک اسکن ساده، به طور چشمگیری محبوب شده‌اند. با این حال، این راحتی به بهایی تمام می‌شود: افزایش خطر آسیب‌پذیری‌های امنیتی و مشکلات یکپارچگی داده‌ها. با بیشتر شدن این کدها در شیوه‌های ذخیره‌سازی و مدیریت داده، ارزیابی انتقادی از پیامدهای آن‌ها بر حریم خصوصی، امنیت و اعتماد کاربر ضروری است:

بخشی قابل توجه، 60 درصد از مصرف‌کنندگان، نگرانی خود را در مورد استفاده از کدهای QR ابراز می‌کنند، عمدتاً به دلیل اضطراب در مورد امنیت اطلاعات شخصی خود و پتانسیل این کدها برای تبدیل شدن به مجاری دسترسی یا نقض داده‌های غیرمجاز.

تحقیقات انجام شده توسط TechCrunch آمار نگران‌کننده‌ای را نشان داد: تقریباً نیمی از اسکن‌های کد QR منجر به هدایت به سایت‌هایی می‌شود که حاوی محتوای مخرب یا مضر هستند و بر نیاز فوری به اقدامات امنیتی پیشرفته در تولید و استقرار کد QR تأکید می‌کند.

یافته‌های CNBC آسیب‌پذیری نگران‌کننده‌ای را برجسته می‌کند، با 30 درصد از کدهای QR که در برابر دستکاری آسیب‌پذیر هستند. این دستکاری می‌تواند منجر به تهدیدات جدی مانند فساد داده یا حملات تزریقی شود و یکپارچگی و قابلیت اطمینان داده‌های مدیریت شده را به خطر بیندازد.

تحقیقاتی که توسط The Guardian انجام شد نشان داد که یک چهارم ابتکارات کد QR دستورالعمل‌ها یا هشدارهای روشنی در مورد نحوه استفاده از آن‌ها ندارند که منجر به سردرگمی در بین کاربران می‌شود. این فقدان راهنمایی به طور قابل توجهی خطر مواجهه ناخواسته کاربران با تهدیدات امنیتی را افزایش می‌دهد.

طبق یک نظرسنجی انجام شده توسط Statista، 20 درصد از کسب‌وکارها قربانی فعالیت‌های کلاهبرداری یا کلاهبرداری مرتبط با کد QR شده‌اند. این حوادث نه تنها منجر به ضررهای مالی می‌شود، بلکه به شهرت و اعتماد به نفس برندهای آسیب‌دیده نیز آسیب می‌رساند.

برندهای برتر که از کدهای QR برای ذخیره‌سازی داده کارآمد استفاده می‌کنند
کدهای QR به یک عنصر محوری در جعبه ابزار مشاغل مدرن تبدیل شده‌اند و به طور یکپارچه در ساختار بخش‌های مختلف با کارایی قابل توجهی ادغام می‌شوند. از غول‌های خرده‌فروشی که بینش‌های دقیق محصول را با یک اسکن ارائه می‌دهند تا رستوران‌هایی که فرآیند غذاخوری را با منوهای دیجیتال ساده می‌کنند، کاربرد کدهای QR طیف گسترده‌ای را در بر می‌گیرد. متخصصان املاک و مستغلات بینش‌های فوری ملک را ارائه می‌دهند، در حالی که بخش سرگرمی با یک اسکن تجربه شرکت‌کنندگان را غنی می‌کند و سازگاری گسترده کدهای QR را نشان می‌دهد.

آمار کلیدی تأثیر کدهای QR را بیشتر نشان می‌دهد:

بیش از 80 درصد از مصرف‌کنندگان با کدهای QR برای اطلاعات یا تبلیغات تعامل داشته‌اند که نشان‌دهنده پذیرش و کاربرد گسترده است (Forbes، 2023).
آدیداس از کدهای QR در عملیات زنجیره تأمین استفاده کرد و به کاهش قابل توجهی 50 درصدی خطاها دست یافت و کارایی عملیاتی را نشان داد (Bloomberg، 2022).
استفاده کوکاکولا از کدهای QR برای ردیابی موجودی منجر به جهش 30 درصدی در کارایی عملیاتی شد و ارزش آن‌ها را در لجستیک نشان داد (CNBC، 2023).
استفاده وال‌مارت از کدهای QR در برچسب‌گذاری محصول، مدیریت موجودی را 40 درصد کارآمدتر کرده است و نقش آن‌ها را در بهینه‌سازی خرده‌فروشی برجسته می‌کند (Reuters، 2023).
استارباکس شاهد افزایش 25 درصدی تعامل مشتری از طریق ادغام کدهای QR در برنامه‌های وفاداری خود بود که نشان‌دهنده پتانسیل آن‌ها در مدیریت روابط با مشتری است (Business Insider، 2022).

این مثال‌ها تأثیر تحول‌آفرین کدهای QR را در صنایع مختلف نشان می‌دهند و آن‌ها را در عصر دیجیتال ضروری می‌سازند.

تولیدکننده کد QR برای ذخیره‌سازی داده
آیا آماده هستید تا شیوه‌های رمزگذاری داده خود را متحول کنید؟ به تولیدکننده کد QR ما که برای بایگانی اطلاعات طراحی شده است، بپرید و ببینید که چگونه می‌توانید به راحتی این راه حل هوشمند را در گردش کار خود ادغام کنید. بیایید کارها را به انجام برسانیم!


سم میکلسن
سم میکلسن
بنیان‌گذار True Worth | استخدام و مشاوره | تحول در مشاغل برای ۲۷ سال | متخصص در ساخت تیم‌های با عملکرد بالا | مشاور شغلی | سازنده جامعه | اتصال استعدادها به فرصت‌ها
منتشر شده در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳
مقدمه
در عصر دیجیتال امروز، کدهای QR با بازگشتی پیروزمندانه به خط مقدم فناوری، نحوه دسترسی ما به اطلاعات و تعامل با دنیای اطرافمان را متحول کرده‌اند. این مربع‌های ساده سیاه و سفید که در اصل در دهه ۱۹۹۰ در ژاپن توسعه یافتند، دستخوش تحولی چشمگیر شده‌اند. از آغازهای فروتنانه خود به عنوان یک فناوری خاص، کدهای QR اکنون به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و بیش از هر زمان دیگری مرتبط و محبوب هستند. در این مقاله، به بررسی تاریخچه جذاب کدهای QR، اولین کاربردهای آن‌ها، مخترع آن‌ها و دلایل احیای اخیرشان خواهیم پرداخت.
تولد کد QR
کد پاسخ سریع (QR) در سال ۱۹۹۴ توسط یک شرکت ژاپنی به نام Denso Wave، زیرمجموعه‌ای از تولیدکننده مشهور قطعات خودرو Denso Corporation، ایجاد شد. مردی که پشت این اختراع انقلابی قرار داشت، ماساهیرو هارا بود که تیمی از مهندسان را رهبری می‌کرد که وظیفه داشتند سیستمی را توسعه دهند که بتواند مقادیر زیادی از داده‌ها را ذخیره و به سرعت بازیابی کند. هارا و تیمش محدودیت‌های بارکدهای سنتی را که فقط می‌توانستند مقدار کمی داده‌های الفانومریک را ذخیره کنند، تشخیص دادند و به دنبال ایجاد جایگزینی کارآمدتر و همه‌کاره‌تر بودند.
کد QR به گونه‌ای طراحی شد که یک بارکد ماتریسی دو بعدی باشد که قادر به ذخیره مقدار قابل توجهی از داده‌ها، از جمله متن، اعداد و حتی داده‌های باینری باشد. شکل مربعی و الگوی منحصربه‌فرد مربع‌های سیاه روی پس‌زمینه سفید، امکان اسکن سریع و تصحیح خطا را فراهم می‌کرد و آن را برای کاربردهای مختلف ایده‌آل می‌کرد.
کاربردهای اولیه
در سال‌های اولیه، کدهای QR جایگاهی در صنعت خودرو پیدا کردند. Denso Wave در ابتدا کدهای QR را برای ردیابی قطعات در فرآیند تولید توسعه داد. با اتصال کدهای QR به قطعات، تولیدکنندگان می‌توانستند اطلاعات مهمی مانند تاریخ‌های تولید و مشخصات قطعات را در قالبی که می‌توان با یک اسکن ساده و دقیق بازیابی کرد، ذخیره کنند. این نوآوری تولید و مدیریت موجودی را ساده کرد، خطاها را کاهش داد و در زمان و منابع صرفه‌جویی کرد.
احیای محبوبیت
می‌توان احیای کد QR را به چندین عامل کلیدی نسبت داد:

پیشرفت‌های فناوری تلفن همراه: پذیرش گسترده تلفن‌های هوشمند مجهز به دوربین‌های با کیفیت بالا و اتصال به اینترنت، نقطه عطفی برای کدهای QR بوده است. امروزه، تقریباً هر کسی که دارای تلفن هوشمند است می‌تواند به راحتی کدهای QR را اسکن کند تا به اطلاعات دسترسی پیدا کند یا اقداماتی مانند انجام پرداخت یا دانلود برنامه‌ها را انجام دهد.
تعامل بدون تماس: همه‌گیری COVID-19 پذیرش راه حل‌های بدون تماس را تسریع کرد. کدهای QR به عنوان راهی برای به حداقل رساندن تماس فیزیکی در حالی که همچنان به خدمات، منوها و اطلاعات دسترسی پیدا می‌کردند، محبوبیت یافتند. این تغییر در رفتار تأثیر پایداری بر نحوه تعامل کسب‌وکارها و افراد داشته است.
موارد استفاده بهبود یافته: کدهای QR دیگر به ردیابی محصول محدود نمی‌شوند. آن‌ها اکنون در زمینه‌های مختلف از جمله بازاریابی، آموزش، پرداخت، مدیریت رویداد و غیره استفاده می‌شوند. شرکت‌ها پتانسیل آن‌ها را برای ساده‌سازی فرآیندها و بهبود تجربه کاربری تشخیص داده‌اند.
پایداری و مقرون به صرفه بودن: کدهای QR به عنوان یک راه حل پایدارتر و مقرون به صرفه‌تر در مقایسه با مواد چاپی سنتی ثابت شده‌اند. آن‌ها نیاز به بروشورها، منوها و بلیط‌های فیزیکی را کاهش می‌دهند و به کسب‌وکارها کمک می‌کنند تا در هزینه‌های چاپ صرفه‌جویی کنند و اثرات زیست‌محیطی را کاهش دهند.
ادغام با برنامه‌ها و خدمات: بسیاری از برنامه‌ها و خدمات اکنون از ادغام کد QR پشتیبانی می‌کنند و تعامل کاربران با محتوا و خدمات دیجیتال را آسان‌تر می‌کنند. این ادغام کاربرد و راحتی کد QR را گسترش داده است.

نتیجه‌گیری
کد QR که از نیاز به ذخیره و بازیابی کارآمدتر داده‌ها در صنعت تولید به وجود آمد، به ابزاری همه‌کاره و فراگیر در عصر دیجیتال تبدیل شده است. احیای آن را می‌توان به همگرایی عوامل مختلف از جمله پیشرفت در فناوری تلفن همراه، تغییر رفتار مصرف‌کننده و نیاز روزافزون به راه حل‌های بدون تماس نسبت داد. با حرکت به جلو، کدهای QR احتمالاً به نقش مهمی در زندگی ما ادامه خواهند داد و تعاملات را ساده می‌کنند و نحوه دسترسی ما به اطلاعات و خدمات را بهبود می‌بخشند. اختراع ماساهیرو هارا واقعاً در برابر گذر زمان مقاومت کرده است و تأثیر آن بر جامعه مدرن غیرقابل انکار است.

سم میکلسن بنیان‌گذار True Worth Consulting Ltd. است.
شرکتی مشاوره که به شرکت‌ها کمک می‌کند تا محصولات و پروژه‌های فناوری و داده را ارائه دهند.
تصاویر وب به لطف www.storyset.com
خبرنامه Tech Talks
خبرنامه Tech Talks
۲۷۴۷ دنبال‌کننده
بینش‌هایی از جامعه
دیگران نیز مشاهده کردند
موضوعات را کاوش کنید


یکی از دلایلی که کدهای QR برجسته هستند، میزان اطلاعاتی است که می‌توانند در اندازه داده کد QR ذخیره کنند.
برخلاف بارکدها که فقط می‌توانند 20 کاراکتر را ذخیره کنند، کدهای QR به طور قابل توجهی بیشتر از آن را در خود جای می‌دهند.
این امر استفاده از کدهای QR را در کاربردهای مختلف با تقریباً هیچ محدودیتی قابل پیش‌بینی، آسان می‌کند.
پس، می‌خواهید بدانید محدودیت تعداد کاراکترهای کد QR چقدر است؟ به خواندن ادامه دهید تا در مورد این فناوری بیشتر بدانید.
مرتبط: کد QR چیست و چگونه کار می‌کند؟ راهنمای نهایی برای مبتدیان
کدهای QR به آرامی در حال جایگزینی موارد مختلف در زندگی روزمره هستند. یکی از زمینه‌هایی که فناوری در آن تأثیر قوی گذاشته، پرداخت‌های دیجیتال است.
با اسکن یک کد QR، می‌توان پرداخت‌های مستقیم و بدون تماس را بدون دردسر زیاد انجام داد.
جالب‌تر اینکه، از کدهای QR در زمینه‌هایی استفاده شده است که مردم هرگز فکر نمی‌کردند ایده‌آل باشند، مانند بازاریابی.
اگر به بسته‌بندی محصولات مختلف نگاه کنید، کدهای QR تولید شده با بهترین تولیدکننده کد QR را مشاهده می‌کنید که هنگام اسکن به روش‌های مختلف پیاده‌سازی می‌شوند.
این کدها شما را به شبکه‌های اجتماعی برند می‌برند یا اطلاعات ضروری بیشتری را در اختیار شما قرار می‌دهند.
دلیل همه اینها انعطاف‌پذیری است که این فناوری به ارمغان می‌آورد.
با نحوه استفاده از آن در کاربردهای روزمره، هیچ موقعیت قابل پیش‌بینی وجود ندارد که آن را فراتر از محدودیت‌هایش سوق دهد.
مهم نیست کد QR به کدام وب‌سایت هدایت می‌شود و چه هدف خاصی را دنبال می‌کند، مطمئناً اطلاعات را در خود نگه می‌دارد و عملکرد مورد نیاز را انجام می‌دهد.
پس، ظرفیت کد QR چقدر است؟ یا محدودیت تعداد کاراکترهای کد QR چقدر است؟
وقتی از محدودیت‌ها صحبت می‌کنیم، منظورمان ظرفیت داده یا اندازه داده آن است.
حالا سوال اینجاست: حداکثر اندازه داده کد QR چقدر است؟
یک کد QR حداکثر اندازه نماد 177x177 ماژول را دارد. بنابراین، می‌تواند تا 31329 مربع داشته باشد که می‌تواند 3 کیلوبایت داده را رمزگذاری کند.
این به معنای اندازه داده کد QR به طور کلی 7089 کاراکتر عددی یا 4269 کاراکتر الفانومریک است.
از آنجایی که این فناوری توسط مهندس ژاپنی هارا ماساهیرو توسعه یافته است، همچنین سازگاری با کاراکترهای کانی/کانا را دارد و می‌تواند 1817 کاراکتر را در خود جای دهد.

آیا این اطلاعات کافی است؟
در حالی که 3 کیلوبایت داده خیلی زیاد به نظر نمی‌رسد، برای انجام بسیاری از کارها کافی است.
یک کد QR لزوماً نیازی به داشتن اندازه داده کد QR در محدوده مگابایت یا گیگابایت ندارد.
برای کاربردهایی که از آن استفاده می‌شود و اطلاعاتی که ذخیره می‌کند، 3 کیلوبایت از حد کافی بیشتر است.
برای درک بهتر این موضوع، نقش اصلی کدهای QR هدایت اسکنرها به یک لینک مقصد است.
یک URL وب‌سایت معمولی از 40 تا 50 کاراکتر تشکیل شده است.
اگر به دنبال بیشترین تعداد کاراکترهای ممکن باشید، به ندرت از 100 کاراکتر فراتر می‌رود. بنابراین، محدودیت اندازه داده 4269 کاراکتر الفانومریک کد QR بیش از حد در نظر گرفته می‌شود.
سایر مشخصات کد QR
در حالی که حداکثر اندازه داده کد QR چیزی است که آن را برجسته می‌کند، ویژگی‌های دیگری نیز وجود دارد که آن را به یک فناوری تجاری بسیار مناسب تبدیل می‌کند.
1. اسکن 360 درجه
چه وارونه باشد و چه با زاویه، یک کد QR توسط یک اسکنر به طور کامل و بدون خطا خوانده می‌شود.
این امر در هنگام نیاز به اسکن تعداد زیادی مورد، در وقت صرفه‌جویی می‌کند. همچنین، شانس بروز خطا و سایر نتایج ناخواسته را به حداقل می‌رساند.
2. تصحیح خطا
یک کد QR ایجاد شده از بهترین تولیدکننده کد QR انعطاف‌پذیر و مقاوم است و به شما امکان می‌دهد آن را در مکان‌های مختلف قرار دهید بدون اینکه نگران آن باشید.
می‌توان آن را روی مجلات، بروشورها و پوسترها قرار داد.
مکان‌هایی که مستعد چین و چروک، آسیب و دستکاری هستند.
با این حال، یک کد QR همچنان قادر به انجام هدف مورد نظر خود به دلیل قابلیت تصحیح خطا است.
تصحیح خطا، توانایی یک خواننده کد QR برای بازسازی اطلاعات آسیب‌دیده یا از دست رفته در یک کد QR است.
این کد قادر به انجام این کار است زیرا یک کد QR الگویی است که به راحتی می‌توان آن را با استفاده از یک الگوریتم بازسازی کرد.
در بیشتر موارد، یک کد QR می‌تواند تا 30 درصد آسیب ببیند و همچنان بدون هیچ خطایی به درستی اسکن شود.
با این حال، این محدود به کدهای QR با تعداد مربع کمتر یا اندازه داده کد QR است.
هنگامی که یک کد QR در اندازه کامل 177x177 ماژول باشد، ظرفیت تصحیح خطای آن تنها 7 درصد است.
با این حال، به طور متوسط، بیشتر کدهای QR تولید شده در سطحی هستند که امکان آسیب 15 درصدی را فراهم می‌کنند.
چه خراش، از دست دادن داده ناشی از پارگی، لکه یا علامت، یک کد QR همچنان می‌تواند به طور کامل اسکن شود.
این یک تصویر شکننده نیست که به طور غیرمنتظره‌ای از کار بیفتد، که آن را بسیار قابل اعتماد می‌کند.
مرتبط: مروری بر ویژگی تصحیح خطای کد QR

3. کنتراست پس‌زمینه
یک کد QR از دو رنگ تشکیل شده است، یکی برای پیکسل‌های سیاه و دیگری برای پیکسل‌های سفید. با این حال، لزوماً نباید فقط در این دو سایه باشد.
کدهای QR را می‌توان با رنگ‌های مختلف چاپ کرد زیرا می‌توانند 20 درصد کنتراست را مجاز کنند.
این بدان معناست که تا زمانی که دو رنگ 20 درصد کنتراست داشته باشند، کد QR کاملاً کاربردی خواهد بود.
با این حال، این ویژگی نه تنها امکانات شخصی‌سازی را فراهم می‌کند، بلکه یک کد QR قابل اعتماد نیز ایجاد می‌کند.
رسانه‌های چاپی مختلف مانند بروشورها و پوسترها با گذشت زمان و در معرض قرار گرفتن در برابر عوامل محیطی، تغییر رنگ می‌دهند. با وجود تغییر رنگ، کد QR همچنان قادر به عملکرد مورد نظر خود خواهد بود.
مرتبط: 10 دلیل اینکه چرا کد QR شما کار نمی‌کند (از این موارد اجتناب کنید)
4. قابل اسکن از هر فاصله‌ای
برخلاف بارکدها که باید از فاصله نزدیک اسکن شوند، کدهای QR را می‌توان مهم نیست چقدر دور باشند، خواند. بنابراین، تصویر لزوماً نباید مستقیماً در مقابل دوربین باشد.
می‌توان از فاصله معینی در حالی که یک پوستر کد QR یا موارد مشابه را اسکن می‌کنید، ایستاد.
در نتیجه، کدهای QR را می‌توان تقریباً در هر جایی قرار داد بدون اینکه در مورد دسترسی اسکنرها به آنها سؤالی وجود داشته باشد.
می‌توان آن را روی بروشورها و مجلاتی قرار داد که افراد به طور مستقیم و فوری به آنها دسترسی دارند و همچنین روی پوسترها، برچسب‌ها و حتی روی صفحه نمایش هر دستگاهی.
اندازه داده کد QR ایستا و پویا
دو نوع کد QR وجود دارد: ایستا و پویا. آنها از نظر ظاهری یکسان هستند اما با ویژگی‌هایی که دارند از هم متمایز می‌شوند.
ایستا دارای داده‌های ثابت جاسازی شده است به طوری که هنگام چاپ، هیچ راهی برای به‌روزرسانی آنها وجود ندارد.
از طرف دیگر، کدهای QR پویا را می‌توان در هر زمان به‌روزرسانی کرد. در صورتی که نیاز به جایگزینی عملکرد کد QR خود داشته باشید، لزوماً نیازی به چاپ مجدد آنها ندارید.
در عوض، فقط از راحتی رایانه خود به‌روزرسانی کنید. علاوه بر این، این محتوای قابل تعویض امکان ایجاد تنوع را فراهم می‌کند.
سازندگان این گزینه را دارند که عملکرد یک کد QR را بر اساس زمان روز، مکان یا تعداد دفعات اسکن آن متفاوت کنند.
همچنین ویژگی برای پیگیری عملکرد یک کد QR مانند تعداد کل اسکن‌ها، زمان و مکان اسکن و دستگاه مورد استفاده وجود دارد.
به طور کلی، یک کد QR پویا می‌تواند کارهای بیشتری نسبت به یک کد QR ایستا انجام دهد. بنابراین، این سوال مطرح می‌شود که آیا اطلاعات بیشتری نسبت به دیگری در خود جای می‌دهد؟
اندازه داده کد QR در طول زمان ثابت است، صرف نظر از اینکه ایستا یا پویا باشد.
این به این دلیل است که هر دو نوع کد QR از نظر فیزیکی یکسان هستند. بنابراین، حداکثر تعداد ماژول‌های یکسانی را دارند.
اندازه داده کد QR در مقابل کد ماتریس داده
کدهای QR تنها کد دو بعدی موجود در حال حاضر نیستند. دیگری که به طور گسترده استفاده می‌شود، کد ماتریس داده است.
در نگاه اول، یکسان به نظر می‌رسد زیرا مجموعه‌ای از پیکسل‌ها در داخل یک مربع قرار دارند.
با این حال، با بررسی دقیق‌تر، تفاوت‌های کلیدی وجود دارد که محدودیت‌های فیزیکی هر دو را تعیین می‌کند.
سه مربع بزرگتر در هر گوشه یک کد QR الگوی تراز هستند. برای کد ماتریس داده، این به شکل یک حاشیه سیاه جامد به شکل L است.
این تفاوت‌ها همچنین محدودیت‌ها را تعیین می‌کنند، زیرا تعداد ماژول‌هایی که هر کدام می‌توانند در خود جای دهند.
محدودیت اندازه داده کد QR 7089 کاراکتر عددی است، اما برای ماتریس داده، تنها 3116 کاراکتر است. هنگام صحبت از کاراکترهای الفانومریک، ماتریس داده با 2335 کاراکتر عقب می‌ماند و از انواع دیگری از زبان پشتیبانی نمی‌کند.
در نتیجه، کدهای QR به عنوان یک جایگزین برتر در نظر گرفته می‌شوند زمانی که محدودیت اندازه داده مطرح می‌شود. در مقابل، یک ماتریس داده انعطاف‌پذیری گسترده‌ای را که کدهای QR ارائه می‌دهند، ندارد.

امروز کدهای QR خود را با QR TIGER تولید کنید
یک کد QR می‌تواند اطلاعاتی بیش از حد کافی برای نیازها را در خود جای دهد.
این کد قادر به انجام طیف گسترده‌ای از کاربردها در زندگی روزمره مردم است و هنوز هم فضای زیادی برای نوآوری بیشتر باقی می‌گذارد.
در حال حاضر، با نحوه استفاده از کدهای QR، هیچ کاربرد قابل پیش‌بینی وجود ندارد که آن را مجبور به استفاده از آخرین کاراکتر مورد نیاز کند.
در حالی که جایگزین‌هایی برای کدهای QR مانند بارکد و کد ماتریس داده وجود دارد، هیچ‌کدام اندازه داده کد QR را ندارند.
به همین دلیل، هنوز یکی از محبوب‌ترین و پرکاربردترین کدهای دو بعدی برای کاربردهای تجاری است. و به نظر نمی‌رسد چیزی جایگزین آن شود.
برای ایجاد کدهای QR سفارشی خود، همین امروز به تولیدکننده کد QR آنلاین QR TIGER بروید.
اصطلاحات مرتبط
محدودیت اندازه کد QR
برای اینکه کد QR شما را در فواصل کوتاه قابل اسکن کند، مطمئن شوید که حداقل 1.2 اینچ (3-4 سانتی‌متر) در ابعاد باشد.
برای کدهای QR روی کارت‌های ویزیت، می‌تواند حداقل 0.8 x 0.8 اینچ باشد.
برای کدهای QR با فاصله طولانی مانند بیلبوردها، وسایل نقلیه، پنجره فروشگاه و بنرها، باید بزرگتر از حد معمول باشد.
به عنوان مثال، اگر یک کد QR باید از فاصله 20 متری اسکن شود، اندازه آن حدود 2 متر خواهد بود.
حداکثر اندازه کد QR
حداکثر اندازه کد QR به جایی که کد QR خود را نمایش می‌دهید بستگی دارد.
ابتدا رسانه مورد استفاده و راحتی اسکنرهای بالقوه خود را در نظر بگیرید.