حفظ جایگاه در صنعت مخابرات امروزی مستلزم پیگیری روندهای بازار و همچنین توجه دقیق به مسائل گسترده‌تر اجتماعی و قانونی است که بر نحوه خرید، فروش و استفاده ما از اتصال و محصولات مخابراتی تأثیر می‌گذارد.
در این وبلاگ، به عقب برمی‌گردیم تا یک دید کلی از بی‌طرفی شبکه داشته باشیم. بررسی می‌کنیم که بی‌طرفی شبکه چیست، استدلال‌های موافق و مخالف لغو بی‌طرفی شبکه را بررسی می‌کنیم و پیامدهای واقعی آن را - هم برای ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی و هم برای مصرف‌کنندگانی مانند شما و من - ارائه می‌دهیم.
ابتدا، بیایید مطمئن شویم که همه در یک صفحه هستیم.
بی‌طرفی شبکه چیست؟
طبق تعریف دیکشنری کالینز، این اصل است که ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی باید به همه محتوا صرف نظر از منبع و بدون ترجیح دادن یا مسدود کردن وب‌سایت‌های خاص اجازه دسترسی دهند.
قبل از اینکه وارد جزئیات شویم، بیایید لحظه‌ای وقت بگذاریم تا بررسی کنیم این موضوع از دیدگاه یک کاربر اینترنت و یک کسب‌وکار اینترنتی چه معنایی دارد.
برای کاربر - صرف نظر از وضعیت اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی شما - شما مستحق سطح یکسان دسترسی و تجربه کاربری از ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی (ISP) خود هستید.
برای یک کسب‌وکار - ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی باید به همه محتوا، خدمات و برنامه‌ها اجازه دسترسی یکسان را بدهند، مهم نیست که صاحبان این خدمات چه کسانی باشند.
آیا بی‌طرفی شبکه یک الزام قانونی است؟
تا مدتی بود...
دولت اوباما در سال 2015، تحت عنوان II از قانون ارتباطات، قانون‌گذاری بی‌طرفی شبکه را معرفی کرد. این قانون ISPها را از موارد زیر منع می‌کرد:
مسدود کردن محتوای قانونی، وب‌سایت‌ها یا برنامه‌ها
"کاهش سرعت" انتقال چنین محتوایی برای کند کردن آن
جداسازی یا تبعیض قائل شدن با ایجاد "خطوط سریع" اینترنت برای محتوای مورد علاقه، وب‌سایت‌ها یا برنامه‌ها.

دو سال بعد، تحت یک رژیم حکومتی جدید، کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) - نهادی مسئول اجرای این قوانین - قانون‌گذاری بی‌طرفی شبکه اوباما را لغو کرد.
رئیس این نهاد، آجیت پای، از قبل از معرفی این قانون با آن مخالف بود - او ادعا کرد که مبنای اصلی عنوان II یک "منطقه عاری از واقعیت" است که در پاسخ به "آسیب‌های فرضی و پیشگویی‌های هیستریک نابودی" معرفی شده است.
بنابراین، آیا لغو بی‌طرفی شبکه یک پیروزی برای عقل سلیم بود، همانطور که آجیت پای و FCC پیشنهاد کردند؟ یا آیا حقوق مصرف‌کنندگان در اینترنت عمومی به نفع یک بازار وحشی دیکته‌شده قربانی شده است، جایی که برندگان غنایم را به دست می‌آورند؟
برای پاسخ به این سوال، باید کمی عمیق‌تر به هر دو طرف استدلال بپردازیم - بررسی مشکلات بی‌طرفی شبکه که قصد حل آنها را داشت و مسائل پیچیده دیگری که تنظیم به این روش می‌تواند ایجاد کند.
استدلال برای بی‌طرفی شبکه
برای بررسی "آسیب‌های فرضی" آجیت پای، بیایید از یک مثال واقعی از شرکتی استفاده کنیم که در صورت تصمیم به استفاده از قدرت‌های قابل توجه خود به روشی غیر بی‌طرفانه، می‌تواند آسیب زیادی وارد کند.
Comcast بزرگترین ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی در ایالات متحده، دومین ارائه‌دهنده بزرگ پخش و تلویزیون کابلی و سومین ارائه‌دهنده بزرگ تلفن خانگی است. حتی با وجود لغو قانون، هنوز به روح بی‌طرفی شبکه پایبند است. اما چه آسیبی می‌تواند وارد کند... اگر مایل باشد؟
سیاست. Comcast صاحب MSNBC، یک خبرگزاری گرایش به چپ است. بدون بی‌طرفی شبکه، Comcast می‌تواند دسترسی مشتریان خود به خبرگزاری‌هایی با دیدگاه‌های مخالف (به عنوان مثال، Fox News) را بدون هیچ عواقبی محدود یا ممنوع کند.
دسترسی مصرف‌کننده به رقابت ارائه‌دهنده خدمات. چندین ISP در رقابت با Comcast وجود دارد، هم در سطح محلی و هم در سطح ملی. بدون بی‌طرفی شبکه، چه چیزی مانع Comcast می‌شود از مسدود کردن دسترسی مصرف‌کننده به URLها و مطالب بازاریابی رقبا؟
VoIP (Voice over IP) و سایر خدمات اینترنتی. به عنوان یک ارائه‌دهنده خدمات VoIP، Comcast می‌تواند مانع عملکرد و دسترسی رقبا مانند Vonage، Zoom یا Microsoft Teams شود.
ارائه‌دهندگان محتوا. Comcast به عنوان سهامدار Hulu، می‌تواند خدمات پخش مانند Netflix یا YouTube را محدود یا ممنوع کند تا مزیت رقابتی برای Hulu به دست آورد.
استدلال علیه بی‌طرفی شبکه
همانطور که قبلاً ذکر کردیم، Comcast فقط یک حامل نیست. علاوه بر ساخت، گسترش و نگهداری زیرساخت شبکه، سرمایه‌گذاری سنگینی در ارائه محتوا، خدمات و برنامه‌ها دارد. در همین حال، رقبا و سایر شرکت‌های صنعت (مانند Netflix یا Google) می‌توانند محتوای خود را در این بزرگراه اطلاعاتی سوار کنند، درست مانند هر مشتری سازمانی دیگر، بدون اینکه مجبور به ساختن آن زیرساخت خود شوند. و با افزایش نیاز ما به خدمات و محتوا، نیازهای اتصال و پهنای باند ما نیز افزایش می‌یابد، به لطف زیرساخت شبکه‌ای که ISPهایی مانند Comcast برای آن پول پرداخت کرده‌اند. امروزه، Netflix به تنهایی 15 درصد از انتقال داده‌های اینترنت را تشکیل می‌دهد که بخش قابل توجهی از بیت‌هایی است که در زیرساخت Comcast منتقل می‌شوند، در حالی که Comcast هیچ سودی نمی‌برد.
برای رعایت عنوان II، ISPهایی مانند Comcast مجبور شدند سرعت انتقال حجم بالا را تسهیل کنند تا "دسترسی نامحدود" را تضمین کنند. البته، این بدان معناست که هزینه‌های سرمایه‌ای بیشتری برای شرکت‌هایی مانند Comcast برای پشتیبانی از این سرعت‌ها.
به گفته برخی، از جمله آجیت پای، این امر تأثیر منفی بر سرمایه‌گذاری در زیرساخت داشته است - با محروم شدن از چابکی بازار آزاد که اینترنت تا حد زیادی بر اساس آن ساخته شده است، زیرساخت شبکه به فرصتی کم‌جذاب‌تر تبدیل شده است. ISPها تمایل کمتری به ایجاد و گسترش زیرساخت برای حمل کل صنایع بدون هیچ مزیت رقابتی پیدا کردند. بنابراین، بر اساس این منطق، همه ضرر می‌کنند.
تأثیر لغو بی‌طرفی شبکه
در سال‌های پس از لغو، تغییر چندانی در وضعیت موجود ایجاد نشده است. بخشی از دلیل این بی‌حرکتی، مداخله در سطح ایالت است. چندین ایالت، از جمله کالیفرنیا، واشنگتن و مین، قانون‌گذاری بی‌طرفی شبکه خود را معرفی کرده‌اند و مانع از هرگونه تلاشی از سوی ISPها برای حرکت دادن سوزن شده‌اند.
با این حال، با ادامه گسترش ISPها به خدمات و حوزه‌های عمودی بیشتر، این بازارهای فوق‌رقابتی ممکن است شاهد استفاده بیشتر ISPها از لغو بی‌طرفی شبکه باشند.
بنابراین، این موضوع برای مصرف‌کنندگان چه معنایی دارد؟
در این مرحله، گفتن آن دشوار است - در حالی که شایعاتی در مورد برنامه‌های بسته‌بندی متفاوت محصولات و خدمات دیجیتال بر اساس اینکه ISP سهام دارد یا نه وجود دارد، هیچ ISP در حال حاضر هیچ برنامه‌ای از این نوع اعلام نکرده است.
اگر این برنامه‌ها عملی شوند، مصرف‌کنندگان ممکن است انتظار داشته باشند بسته‌ای از محتوا، برنامه‌ها و خدمات را همراه با خدمات اینترنتی پایه خود دریافت کنند. محتوای، برنامه‌ها و خدمات رقیب سپس به عنوان یک "افزودنی" پولی اختیاری در دسترس خواهند بود.
و در مورد ارائه‌دهندگان رقابتی؟ یک عنصر مذاکره احتمالاً رابطه شکننده بین ISPهای بزرگ و ارائه‌دهندگان خدمات رقابتی را که به آنها اجازه استفاده از زیرساخت شبکه خود را می‌دهند، تعیین می‌کند.
در نگاه اول، ممکن است به نظر برسد که ارائه‌دهندگان خدمات برای به اشتراک گذاشتن بخشی از بار نگهداری و گسترش شبکه فیزیکی منصفانه است.
با این حال، ارزش در نظر گرفتن این نکته وجود دارد که هزینه اضافی ممکن است مانع ورود تازه‌واردان به بازار شود. اگر در حال راه‌اندازی یک استارتاپ خدمات اینترنتی در برابر ارائه‌دهندگان تثبیت‌شده با جریان‌های درآمدی موجود هستید، آیا می‌توانید توانایی پرداخت این هزینه‌های اضافی را داشته باشید؟
همانطور که از این معرفی مختصر به درام در حال تکامل ناشی از لغو بی‌طرفی شبکه مشاهده می‌کنید، مسائل از سادگی دور هستند. در حالی که در حال حاضر بازار بی‌طرفی شبکه را تعیین می‌کند، بعید است که تحولات آینده از تنظیمات دولتی مصون بماند - پرونده‌هایی مانند Gonzalez در برابر Google ممکن است تغییرات بزرگی در این صنایع بی‌ثبات ایجاد کند.
برای یک شریک تهیه اینترنت با درک کامل از صنعت مخابرات، به Lightyear مراجعه کنید - پلتفرم تهیه خودکار ما می‌تواند به شما در یافتن بهترین راه‌حل‌ها برای نیازهای اتصال فعلی و آینده خود کمک کند.


ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی پرتغالی MEO قراردادهای گوشی هوشمند با محدودیت‌های ماهانه داده ارائه می‌دهد و بسته‌های ماهانه اضافی برای خدمات داده خاص می‌فروشد.[1] منتقدان قوانین خنثی‌سازی شبکه اتحادیه اروپا می‌گویند که حفره‌های قانونی اجازه می‌دهند داده‌های مربوط به خدمات مختلف تحت استثنای صفر‌نمره‌گذاری از محدودیت‌های داده فروخته شوند.[2] حامیان مصرف‌کننده خنثی‌سازی شبکه این مدل قیمت‌گذاری را به عنوان نمونه‌ای از دسترسی به اینترنت با حفاظت ضعیف از خنثی‌سازی شبکه ذکر کرده‌اند.[3]

خنثی‌سازی شبکه، که اغلب به عنوان خنثی‌سازی اینترنت شناخته می‌شود، اصل این است که ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت (ISPها) باید تمام ارتباطات اینترنتی را به‌طور مساوی رفتار کنند و به کاربران و ارائه‌دهندگان محتوا آنلاین نرخ‌های یکسانی ارائه دهند بدون در نظر گرفتن محتوا، وب‌سایت، پلتفرم، برنامه، نوع تجهیزات، آدرس منبع، آدرس مقصد یا روش ارتباط (یعنی بدون تبعیض قیمتی).[4][5] خنثی‌سازی شبکه در دههٔ ۱۹۹۰ توسط دولت ریاست جمهوری بیل کلینتون در ایالات متحده ترویج یافت. امضای کلینتون بر قانون مخابراتی ۱۹۹۶، که اصلاحی بر قانون ارتباطات ۱۹۳۴ بود، نمونه‌ای جهانی برای قوانین خنثی‌سازی شبکه و تنظیم ISPها ایجاد کرد.[6][7][منبع بهتر مورد نیاز]

حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که این اصل از ISPها جلوگیری می‌کند تا بدون حکم دادگاه محتوا را فیلتر کنند، آزادی بیان و مشارکت دموکراتیک را تقویت می‌کند، رقابت و نوآوری را ارتقا می‌دهد، از خدمات مشکوک جلوگیری می‌کند و اصل انتها‑به‑انتها را حفظ می‌کند، و کاربران تحمل سایت‌های بارگذاری آهسته را ندارند. مخالفان می‌گویند که این اصل سرمایه‌گذاری را کاهش می‌دهد، رقابت را دلسرد می‌کند، مالیات‌ها را افزایش می‌دهد، مقررات غیرضروری تحمیل می‌کند، دسترسی اینترنت را برای افراد کم‌درآمد محدود می‌کند و ترافیک اینترنت را از تخصیص به کاربران نیازمند باز می‌دارد، اینکه ISPهای بزرگ پیش‌قدم عملکردی نسبت به ارائه‌دهندگان کوچکتر دارند و رقابت قابل توجهی بین ISPها وجود دارد.

**ریشه‌شناسی**
این اصطلاح توسط استاد حقوق رسانه دانشگاه کلمبیا، تیم وو، در سال ۲۰۰۳ به‌عنوان گسترشی از مفهوم دیرینهٔ حامل عمومی که برای توصیف نقش سیستم‌های تلفن استفاده می‌شد، ابداع شد.[8][9][10][11]

**ملاحظات نظارتی**
قوانین خنثی‌سازی شبکه ممکن است به‌عنوان قوانین حامل غیرمتعارف شناخته شوند.[12][13] خنثی‌سازی شبکه تمام توانایی‌های ISPها برای تأثیر بر خدمات مشتریانشان را مسدود نمی‌کند. خدمات «opt‑in» و «opt‑out» در سمت کاربر نهایی وجود دارد و فیلتر کردن می‌تواند به‌صورت محلی انجام شود، همان‌طور که فیلتر کردن مطالب حساس برای خردسالان انجام می‌شود.[14]

تحقیقات نشان می‌دهد ترکیبی از ابزارهای سیاستی می‌تواند به تحقق دامنه‌ای از اهداف سیاسی و اقتصادی ارزشمند که در بحث خنثی‌سازی شبکه مرکزی هستند، کمک کند.[15] همراه با نظرسنجی عمومی، این امر برخی دولت‌ها را بر آن داشته تا خدمات اینترنت پهن‌باند را به‌عنوان یک خدمات عمومی، مشابه برق، گاز و آب، تنظیم کنند و تعداد ارائه‌دهندگان و گزینه‌های آن‌ها را محدود سازند.[16]

حامیان خنثی‌سازی شبکه، که شامل کارشناسان علوم کامپیوتر، حامیان مصرف‌کننده، سازمان‌های حقوق بشر و ارائه‌دهندگان محتوا اینترنتی می‌شوند، ادعا می‌کنند خنثی‌سازی شبکه آزادی تبادل اطلاعات را فراهم می‌کند، رقابت و نوآوری برای خدمات اینترنتی را ترویج می‌دهد و استانداردسازی انتقال داده‌های اینترنتی را که برای رشد آن ضروری بود، حفظ می‌کند.[citation needed] مخالفان خنثی‌سازی شبکه، که شامل ISPها، تولیدکنندگان سخت‌افزار کامپیوتر، اقتصاددانان، فناوران و تولیدکنندگان تجهیزات مخابراتی می‌شوند، استدلال می‌کنند الزامات خنثی‌سازی شبکه انگیزهٔ آن‌ها برای گسترش اینترنت و کاهش رقابت در بازار را کاهش می‌دهد و ممکن است هزینه‌های عملیاتیشان را افزایش دهد که باید به کاربران منتقل شود.[citation needed]

**تعریف و اصول مرتبط**
*خنثی‌سازی اینترنت*
خنثی‌سازی شبکه اصل این است که تمام ترافیک اینترنت باید به‌طور مساوی رفتار شود.[17] ترافیک اینترنت شامل تمام پیام‌ها، فایل‌ها و داده‌های ارسال‌شده از طریق اینترنت است، از جمله ایمیل‌ها، فایل‌های صوتی دیجیتال، فایل‌های ویدئویی دیجیتال و تورنت‌ها. بر اساس گفتهٔ استاد دانشگاه کلمبیا، تیم وو، یک شبکه اطلاعات عمومی بیشترین مفیدیت را دارد اگر تمام محتوا، وب‌سایت‌ها و پلتفرم‌ها (مانند دستگاه‌های موبایل، کنسول‌های بازی و غیره) به‌طور مساوی رفتار شوند، که همان اصل خنثی‌سازی شبکه است.[18]

خنثی‌سازی شبکه اصل این است که یک ISP باید دسترسی به تمام سایت‌ها، محتوا و برنامه‌ها را با همان سرعت و تحت همان شرایط فراهم کند، بدون مسدود کردن یا ترجیح دادن به هیچ محتوایی. تحت خنثی‌سازی شبکه، چه کاربری به Netflix، Internet Archive یا یک وبلاگ وصل شود، ISP باید همه را به‌طور یکسان رفتار کند.[19] بدون خنثی‌سازی، ISP می‌تواند تصمیم بگیرد چه اطلاعاتی به کاربران نشان داده شود و از ارائه‌دهندگان محتوا هزینه بگیرد تا محتوایشان را پخش کنند.[20]

*اینترنت باز*
در یک سیستم اینترنت باز، تمام منابع اینترنت و وسایل برای کار بر روی آن باید به‌راحتی برای همه افراد، شرکت‌ها و سازمان‌ها در دسترس باشد.[21] مفاهیم قابل‌استفاده شامل: خنثی‌سازی شبکه، استانداردهای باز، شفافیت، عدم سانسور اینترنت و موانع ورودی کم. مفهوم اینترنت باز گاهی به‌عنوان انتظار از قدرت فناوری غیرمتمرکز بیان می‌شود و برخی ناظران آن را به‌طور نزدیک با نرم‌افزار منبع باز مرتبط می‌دانند؛ نرم‌افزاری که سازندهٔ آن به کاربران دسترسی به کد منبع می‌دهد تا بتوانند نرم‌افزار را بهبود یا اشکالات آن را رفع کنند.[22] حامیان خنثی‌سازی شبکه خنثی‌سازی را به‌عنوان یک مؤلفهٔ مهم اینترنت باز می‌دانند، به‌طوری که سیاست‌هایی مانند رفتار مساوی با داده‌ها و استانداردهای وب باز به کاربران اجازه می‌دهد به‌راحتی ارتباط برقرار کنند و بدون مداخلهٔ طرف سوم کسب‌وکار یا فعالیت‌های خود را انجام دهند.[23]

در مقابل، اینترنت بسته به وضعیت مخالف اشاره دارد؛ در این حالت افراد، شرکت‌ها یا دولت‌ها استفاده‌های خاصی را ترجیح می‌دهند، دسترسی به استانداردهای وب ضروری را محدود می‌کنند، برخی خدمات را به‌صورت مصنوعی کاهش می‌دهند یا به‌طور صریح محتوا را فیلتر می‌کنند. برخی کشورها مانند تایلند وب‌سایت‌ها یا انواعی از سایت‌ها را مسدود می‌کنند و استفاده از اینترنت را با پلیس اینترنت، نوعی نیروی انتظامی تخصصی یا پلیس مخفی، نظارت یا سانسور می‌کنند.[24] سایر کشورها مانند روسیه،[25] چین[26] و کرهٔ شمالی[27] نیز از روش‌های مشابهی برای کنترل تنوع رسانهٔ اینترنتی در داخل کشور خود استفاده می‌کنند. در مقایسه با ایالات متحده یا کانادا، این کشورها ISPهای بسیار محدودتری دارند. این رویکرد شبیه به سیستم پلتفرم بسته است، زیرا هر دو ایده به‌شدت مشابه‌اند.[28] این سیستم‌ها همه برای محدود کردن دسترسی به انواع خدمات اینترنتی کار می‌کنند که در تضاد واضحی با ایدهٔ سیستم اینترنت باز است.

*لولهٔ احمق*
اصطلاح «لولهٔ احمق» در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ ابداع شد و به لوله‌های آب استفاده‌شده در سیستم تأمین آب شهری اشاره دارد. به‌صورت نظری، این لوله‌ها منبع آب ثابت و قابل‌اعتماد را به‌صورت بدون تبعیض به هر خانه‌ای می‌رسانند. به عبارت دیگر، کاربر را بدون هیچ هوش یا کاهش به منبع متصل می‌کند. به‌طور مشابه، یک شبکه احمق شبکه‌ای است که کنترل یا مدیریت الگوهای استفادهٔ آن کم یا اصلاً وجود ندارد.[29]

کارشناسان حوزهٔ فناوری‌های پیشرفته اغلب مفهوم لولهٔ احمق را با شبکه‌های هوشمند – که به‌عنوان لوله‌های هوشمند نیز شناخته می‌شوند – مقایسه می‌کنند و دربارهٔ اینکه کدامیک برای بخشی از سیاست اینترنت بهتر است، بحث می‌کنند. این گفتگوها معمولاً این دو مفهوم را به‌عنوان معادل‌های اینترنت باز و بسته می‌دانند.[30] بر این اساس، مدل‌های خاصی ساخته شده‌اند که هدفشان ترسیم چهار لایهٔ اینترنت با درک نظریهٔ لولهٔ احمق است:

- لایهٔ محتوا: شامل خدماتی مانند ارتباطات و همچنین ویدئوها و موسیقی‌های سرگرمی.
- لایهٔ برنامه‌ها: شامل خدماتی مانند ایمیل و مرورگرهای وب.
- لایهٔ منطقی (که لایهٔ کد نیز نامیده می‌شود): شامل پروتکل‌های مختلف اینترنتی مانند TCP/IP و HTTP.
- لایهٔ فیزیکی: شامل خدماتی است که تمام دیگر لایه‌ها را فراهم می‌کند، مانند کابل یا ارتباطات بی‌سیم.[30]

*اصل انتها‑به‑انتها*
اصل انتها‑به‑انتها در طراحی شبکه برای اولین بار در مقالهٔ ۱۹۸۱ «End‑to‑end arguments in system design» توسط جروم اِچ. سالتز، دیوید پی. رید و دیوید دی. کلارک مطرح شد. این اصل می‌گوید که هر زمان ممکن باشد، عملیات پروتکل‌های ارتباطی باید در انتهای سیستم‌های ارتباطی تعریف شوند یا تا حد امکان به منابعی که تحت کنترل هستند نزدیک شوند. بر اساس این اصل، ویژگی‌های پروتکل تنها در لایه‌های پایین سیستم توجیه می‌شوند اگر بهینه‌سازی عملکرد باشند؛ بنابراین، بازپخش TCP برای اطمینان از قابلیت اطمینان همچنان توجیه‌پذیر است، اما تلاش برای بهبود قابلیت اطمینان TCP باید پس از رسیدن به حداکثر عملکرد متوقف شود.

آنها استدلال کردند که سیستم‌های قابل‌اعتماد معمولاً نیاز به پردازش انتها‑به‑انتها برای عملکرد صحیح دارند، علاوه بر هر پردازشی که در سیستم میانی انجام می‌شود. آنها اشاره کردند که اکثر ویژگی‌های سطح پایین یک سیستم ارتباطی هزینه‌ای برای تمام مشتریان لایهٔ بالاتر دارد، حتی اگر این مشتریان به این ویژگی‌ها نیازی نداشته باشند، و اگر مشتریان مجبور شوند این ویژگی‌ها را به‌صورت انتها‑به‑انتها بازسازی کنند، تکراری است. این منجر به مدل یک شبکه احمق با ترمینال‌های هوشمند می‌شود، مدلی کاملاً متفاوت از پارادایم قبلی شبکه هوشمند با ترمینال‌های احمق. چون اصل انتها‑به‑انتها یکی از اصول مرکزی طراحی اینترنت است و چون روش‌های عملی برای اجرای تبعیض داده‌ها اصل انتها‑به‑انتها را نقض می‌کنند، این اصل اغلب در بحث‌های خنثی‌سازی شبکه مطرح می‌شود. اصل انتها‑به‑انتها ارتباط نزدیک و گاهی به‌عنوان پیش‌نیاز مستقیم اصل خنثی‌سازی شبکه دیده می‌شود.[31]

*شکل‌دهی ترافیک*
شکل‌دهی ترافیک کنترل ترافیک شبکه کامپیوتری برای بهینه‌سازی یا تضمین عملکرد، بهبود تأخیر (یعنی کاهش زمان پاسخ اینترنت) و/یا افزایش پهنای باند قابل استفاده با تأخیر بسته‌هایی که معیارهای خاصی را برآورده می‌کنند، است.[32] در عمل، شکل‌دهی ترافیک اغلب با محدود کردن سرعت برخی انواع داده‌ها، مانند ویدئوی استریمینگ یا اشتراک‌گذاری فایل‌های P2P انجام می‌شود. به‌طور خاص، شکل‌دهی ترافیک هر عملی بر روی مجموعه‌ای از بسته‌ها (که اغلب به‌عنوان جریان یا استریم نامیده می‌شود) است که تأخیر اضافی بر آن بسته‌ها اعمال می‌کند تا با برخی محدودیت‌های پیش‌تعریف‌شده (قرارداد یا پروفایل ترافیک) سازگار شوند.[33] شکل‌دهی ترافیک وسیله‌ای برای کنترل حجم ترافیکی است که در یک بازهٔ زمانی مشخص به شبکه ارسال می‌شود (محدود کردن پهنای باند)، یا حداکثر نرخ ارسال ترافیک (محدود کردن نرخ)، یا معیارهای پیچیده‌تری مانند الگوریتم نرخ سلولی عمومی.

*پیش‌تخصیص*
اگر هستهٔ یک شبکه پهنای باند بیشتری نسبت به آنچه در لبه‌ها مجاز است داشته باشد، می‌توان کیفیت سرویس (QoS) خوبی بدون پلیسینگ یا محدود کردن به‌دست آورد. برای مثال، شبکه‌های تلفنی از کنترل پذیرش برای محدود کردن تقاضای کاربران در هستهٔ شبکه استفاده می‌کنند و از ایجاد مدار برای اتصال درخواست‌شده خودداری می‌کنند. در یک بحران طبیعی، به‌عنوان مثال، اکثر کاربران سیگنال «مدار مشغول» دریافت می‌کنند اگر سعی کنند تماس برقرار کنند، زیرا شرکت تلفن تماس‌های اضطراری را اولویت می‌دهد. پیش‌تخصیص نوعی چندپخشی آماری است که تخمین‌های آزادانه‌ای از حداکثر تقاضای کاربر می‌گیرد. پیش‌تخصیص در شبکه‌های خصوصی مانند WebEx و شبکهٔ اینترنت ۲ Abilene، یک شبکه دانشگاهی آمریکایی، استفاده می‌شود. دیوید ایزنبرگ معتقد است که ادامهٔ پیش‌تخصیص همیشه ظرفیت بیشتری با هزینهٔ کمتر نسبت به فناوری‌های QoS و بازرسی عمیق بسته‌ها فراهم می‌کند.[34][35]

*خنثی‌سازی دستگاه*
خنثی‌سازی دستگاه اصل این است که برای تضمین آزادی انتخاب و ارتباط برای کاربران دستگاه‌های متصل به شبکه، کافی نیست که اپراتورهای شبکه در انتخاب‌هایشان مداخله نکنند؛ کاربران باید بتوانند برنامه‌های دلخواه خود را استفاده کنند و در نتیجه برنامه‌هایی که نمی‌خواهند را حذف کنند. اصول خنثی‌سازی به‌صورت پیش‌قانونی کدگذاری می‌شوند و راه‌حل‌های قضایی در دسترس هستند. فروشندگان دستگاه می‌توانند سیاست‌هایی برای مدیریت برنامه‌ها وضع کنند، اما این سیاست‌ها نیز باید به‌صورت خنثی اعمال شوند.[citation needed]

قانون‌گذاری ناموفق برای اعمال خنثی‌سازی شبکه و دستگاه در ایتالیا در سال ۲۰۱۵ توسط آقای استفانو کوینتارلی معرفی شد.[36] این قانون حمایت رسمی از کمیسیون اروپا[37] توسط BEUC، سازمان مصرف‌کنندگان اروپا، بنیاد مرز الکترونیکی و مرکز هرمس برای شفافیت و حقوق دیجیتال انسانی دریافت کرد.[citation needed] قانون مشابهی در کرهٔ جنوبی تصویب شد.[38] اصول مشابهی در چین پیشنهاد شد.[39] تنظیم‌کننده مخابراتی فرانسه ARCEP خواستار معرفی خنثی‌سازی دستگاه در اروپا شد.[40] این اصل در قانون بازارهای دیجیتال اتحادیه اروپا (ماده‌های ۶.۳ و ۶.۴)[41] گنجانده شده است.

*صدور فاکتور و تعرفه‌ها*
ISPها می‌توانند بین یک تعرفهٔ پایهٔ اشتراک (بستهٔ ماهانه) و پرداخت به‌ازای استفاده (پرداخت به‌ازای هر مگابایت) تعادل برقرار کنند. ISP یک آستانهٔ ماهانهٔ بالایی برای مصرف داده تعیین می‌کند تا بتواند سهم برابر میان مشتریان فراهم کند و تضمین استفادهٔ منصفانه داشته باشد. این معمولاً به‌عنوان یک دخالت محسوب نمی‌شود، بلکه موقعیت تجاری میان ISPها را تعیین می‌کند.[citation needed]

*شبکه‌های جایگزین*
برخی شبکه‌ها مانند Wi‑Fi عمومی می‌توانند ترافیک را از ارائه‌دهندگان ثابت یا موبایل سنتی دور ببرند. این می‌تواند رفتار انتها‑به‑انتها (عملکرد، تعرفه‌ها) را به‌طور قابل‌توجهی تغییر دهد.[citation needed]

*مسائل*
**تبعیض بر پایهٔ پروتکل**
تبعیض بر پایهٔ پروتکل به معنای ترجیح یا مسدود کردن اطلاعات بر اساس جنبه‌های پروتکل ارتباطی است که کامپیوترها برای ارتباط استفاده می‌کنند.[42] در ایالات متحده، شکایتی به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) علیه ارائه‌دهندهٔ کابل Comcast ثبت شد که ادعا می‌کردند به‌طور غیرقانونی کاربران سرویس اینترنت پرسرعت خود را از استفاده از نرم‌افزار اشتراک‌گذاری فایل محبوب BitTorrent منع کرده‌اند.[43] Comcast در توافق پیشنهادی خود برای پرداخت حداکثر ۱۶ دلار آمریکا به ازای هر سهم در دسامبر ۲۰۰۹ اعتراف به تخلف نکرد.[44][45] با این حال، یک دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده در آوریل ۲۰۱۰ حکم داد که FCC در زمان تصویب تصمیم خود در سال ۲۰۰۸ برای جلوگیری از استفادهٔ برخی مشترکان از خدمات اشتراک‌گذاری فایل همتا‑به‑همتا برای دانلود فایل‌های بزرگ، صلاحیت خود را فراتر از حدود خود برده است. با این حال، سخنگوی FCC جین هوارد پاسخ داد: «دادگاه به هیچ‌وجه با اهمیت حفظ اینترنت آزاد و باز مخالف نبود، و نه درب را برای روش‌های دیگر برای دستیابی به این هدف مهم بسته نکرد.»[46] علیرغم حکم به نفع Comcast، مطالعه‌ای توسط Measurement Lab در اکتبر ۲۰۱۱ تأیید کرد که Comcast عملاً عمل محدود کردن BitTorrent خود را متوقف کرده است.[47][48]

**تبعیض بر پایهٔ آدرس IP**
در طول دههٔ ۱۹۹۰، ایجاد یک اینترنت غیرخنثی از نظر فنی غیرممکن بود.[49] در ابتدا برای فیلتر کردن بدافزارهای مخرب توسعه یافت، شرکت امنیتی اینترنت NetScreen Technologies در سال ۲۰۰۳ فایروال‌های شبکه‌ای با قابلیت‌های «بازرسی عمیق بسته‌ها» (Deep Packet Inspection) منتشر کرد. این فناوری به‌دست آوردن تبعیض لحظه‌ای بین انواع مختلف داده‌ها را ممکن ساخت و اغلب برای سانسور اینترنت استفاده می‌شود. در عملی به‌نام صفر‑نمره‌گذاری (zero‑rating)، شرکت‌ها هزینهٔ استفاده از داده‌های مرتبط با آدرس‌های IP خاصی را فاکتور نمی‌کنند و استفاده از آن خدمات را ترجیح می‌دهند. مثال‌ها شامل Facebook Zero،[51] Wikipedia Zero و Google Free Zone هستند. این روش‌های صفر‑نمره‌گذاری به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه رایج است.[52]

گاهی ISPها برخی شرکت‌ها را برای ترافیکی که در شبکهٔ خود ایجاد می‌کنند هزینه می‌گیرند، اما دیگران را نه. اپراتور فرانسوی Orange، که از ترافیک YouTube و سایر سایت‌های گوگل که حدود ۵۰٪ از کل ترافیک شبکه Orange را تشکیل می‌دادند، با گوگل توافق کرد که گوگل برای ترافیک ایجادشده در شبکه Orange هزینه بپردازد.[53] برخی نیز معتقد بودند ISP Free ترافیک YouTube را محدود کرده است. با این حال، تحقیقی که توسط نهاد تنظیم‌کننده مخابرات فرانسه انجام شد نشان داد که شبکه صرفاً در ساعات اوج شلوغ بوده است.[54]

علاوه بر روش صفر‑نمره‌گذاری، ISPها از استراتژی‌های خاصی برای کاهش هزینهٔ طرح‌های قیمت‌گذاری استفاده می‌کنند، مانند استفاده از داده‌های حمایت‌شده (sponsored data). در سناریویی که یک طرح دادهٔ حمایت‌شده استفاده می‌شود، یک طرف سوم وارد می‌شود و هزینهٔ تمام محتوایی را که او (یا حامل یا مصرف‌کننده) نمی‌خواهد، می‌پردازد. این معمولاً به‌عنوان راهی برای حذف هزینه‌های مستقیم از مشترکان استفاده می‌شود.[55]

یکی از انتقادات دربارهٔ تبعیض این است که سیستمی که ISPها برای این منظور راه‌اندازی می‌کنند نه تنها می‌تواند تبعیض کند، بلکه می‌تواند محتوای کامل بسته‌های ارتباطی را نیز بررسی کند. به‌عنوان مثال، فناوری بازرسی عمیق بسته‌ها هوش را در لایه‌های پایین کار می‌گذارد تا منبع، نوع و مقصد بسته‌ها را کشف و شناسایی کند و اطلاعاتی دربارهٔ بسته‌های عبوری در زیرساخت فیزیکی ارائه دهد تا کیفیت حمل‌ونقل آن بسته‌ها را تعیین کند.[56] این به‌عنوان معماری نظارتی دیده می‌شود که می‌تواند با سازمان‌های اطلاعاتی، مالکان محتواهای دارای حق تکثیر و متقاضیان حقوق مدنی به اشتراک گذاشته شود و رازهای کاربران را فاش کند.[57]

**ترجیح شبکه‌های خصوصی**
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که بدون قوانین جدید، ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت می‌توانند از پروتکل‌های خصوصی خود سود ببرند و دیگران را ترجیح دهند. استدلال برای خنثی‌سازی این است که ISPها می‌توانند انتخاب کنند که به چه کسی پهنای باند بیشتری بدهند. اگر یک وب‌سایت یا شرکت توانایی پرداخت بیشتری داشته باشد، ISP به آن می‌پردازد. این به‌ویژه کسب‌وکارهای خصوصی نوپا را خفه می‌کند.

ISPها می‌توانند استفاده از خدمات خاص را با استفاده از شبکه‌های خصوصی برای تبعیض در محاسبهٔ داده‌های مصرف‌شده نسبت به محدودیت‌های پهنای باند تشویق کنند. برای مثال، Comcast با مایکروسافت توافق کرد که کاربران بتوانند تلویزیون را از طریق برنامهٔ Xfinity بر روی Xbox 360 خود استریم کنند بدون اینکه این بر محدودیت پهنای باندشان تأثیر بگذارد. با این حال، استفاده از برنامه‌های استریم تلویزیونی دیگر مانند Netflix، HBO Go و Hulu به محدودیت‌ها اضافه می‌شد. Comcast ادعا کرد که این تخلفی از اصول خنثی‌سازی نیست چون «خدمات Xfinity برای Xbox را بر روی شبکهٔ پروتکل اینترنتی خصوصی خود اجرا می‌کند.»[58]

در سال ۲۰۰۹، زمانی که AT&T iPhone 3G را با سرویس شبکهٔ ۳G خود بسته‌بندی می‌کرد، شرکت محدودیت‌هایی بر این که کدام برنامه‌های iPhone می‌توانند بر روی شبکه اجرا شوند، اعمال کرد.[59] بر اساس حامیان خنثی‌سازی، این سرمایه‌گذاری بر این که ISPها می‌توانند محتواهای خاصی را ترجیح دهند، در نهایت به تجزیه‌پذیری منجر می‌شود، به‌طوری که برخی ISPها محتوایی داشته باشند که لزوماً در شبکه‌های ارائه‌شده توسط ISPهای دیگر موجود نیست.

خطر تجزیه‌پذیری، به‌نظر حامیان خنثی‌سازی، این مفهوم است که ممکن است اینترنت‌های متعددی وجود داشته باشد که برخی ISPها برنامه‌ها یا خدمات اینترنتی انحصاری ارائه می‌دهند یا دسترسی به محتواهای اینترنتی را دشوارتر می‌کنند که ممکن است از طریق ISPهای دیگر به‌راحتی قابل دسترسی باشد. مثال یک سرویس تجزیه‌پذیر می‌تواند تلویزیون باشد، به‌طوری که برخی ارائه‌دهندگان کابل محتواهای انحصاری از برخی ارائه‌دهندگان محتوا را ارائه می‌دهند.[60] با این حال، در نظریه، اجازه دادن به ISPها برای ترجیح محتواهای خاص و شبکه‌های خصوصی به‌طور کلی خدمات اینترنت را بهبود می‌بخشد زیرا می‌توانند بسته‌های اطلاعاتی حساس به زمان را شناسایی و نسبت به بسته‌های کمتر حساس به تأخیر اولویت دهند. مسئله، همان‌طور که رابین اس. لی و تیم وو توضیح می‌دهند، این است که تعداد ISPها و ارائه‌دهندگان محتوا در سراسر جهان به‌گونه‌ای زیاد است که رسیدن به توافقی برای استانداردسازی این اولویت‌بندی دشوار است.

راه‌حل پیشنهادی این است که تمام محتواهای آنلاین به‌صورت آزاد قابل دسترسی و انتقال باشند، در حالی که همزمان یک «خط سریع» برای سرویس‌های ترجیحی فراهم شود که بر محتواهای ارائه‌دهندهٔ محتوا تبعیضی نداشته باشد.[60]

**تبعیض در هم‌پیرینگ**
در مورد اینکه آیا هم‌پیرینگ یک مسألهٔ خنثی‌سازی شبکه است یا نه، اختلاف نظر وجود دارد.[61] در سه ماههٔ اول ۲۰۱۴، وب‌سایت استریمینگ Netflix با ISP Comcast به توافقی رسید تا کیفیت سرویس خود برای مشتریان Netflix بهبود یابد.[62] این توافق در پاسخ به کاهش سرعت اتصال در طول سال ۲۰۱۳ توسط Comcast انجام شد که سرعت متوسط بیش از ۲۵٪ از مقادیر قبلی کاهش یافت. پس از این توافق در ژانویه ۲۰۱۴، شاخص سرعت Netflix افزایش ۶۶٪ در اتصال را ثبت کرد. Netflix با Verizon در سال ۲۰۱۴ نیز به توافق مشابهی رسید، پس از آنکه سرعت اتصال مشتریان DSL Verizon به کمتر از ۱ مگابیت بر ثانیه در اوایل سال کاهش یافت. Netflix با بیانیه‌ای جنجالی به تمام مشتریان Verizon که با سرعت پایین مواجه بودند، اعتراض کرد؛ این منجر به یک مناظره داخلی بین دو شرکت شد که در نهایت Verizon یک دستور توقف و اجتناب در ۵ ژوئن ۲۰۱۴ دریافت کرد که Netflix را مجبور به توقف نمایش این پیام کرد.

**ترجیح وب‌سایت‌های بارگذاری سریع**
حامیان خنثی‌سازی شبکه همچنین اشاره کرده‌اند که مقررات به دلیل تحقیقات نشان‌دهندهٔ تحمل کم کاربران نسبت به ارائه‌دهندگان محتواهای بارگذاری آهسته ضروری است. در یک مطالعهٔ تحقیقاتی ۲۰۰۹ توسط Forrester Research، خریداران آنلاین انتظار داشتند صفحات وبی که بازدید می‌کردند به‌سرعت لحظه‌ای محتوا را بارگذاری کنند.[64] وقتی صفحه‌ای با سرعت مورد انتظار بارگذاری نشود، بسیاری از آن‌ها به‌سرعت خارج می‌شوند. یک مطالعه نشان داد حتی یک ثانیه تأخیر می‌تواند منجر به «۱۱٪ کمتر بازدید صفحه، ۱۶٪ کاهش رضایت مشتری و ۷٪ کاهش تبدیل‌ها» شود.[65] این تأخیر می‌تواند برای نوآوران کوچک که فناوری جدیدی ایجاد کرده‌اند، مشکل جدی ایجاد کند؛ اگر یک وب‌سایت به‌طور پیش‌فرض کند، عموم مردم علاقه خود را از دست می‌دهند و به وب‌سایتی که سریع‌تر اجرا می‌شود، ترجیح می‌دهند. این به شرکت‌های بزرگ کمک می‌کند تا قدرت خود را حفظ کنند زیرا توانایی تأمین سرعت‌های اینترنتی بالاتر را دارند.[66] از سوی دیگر، رقبا کوچک‌تر توان مالی کمتری دارند که برای موفقیت در دنیای آنلاین دشوارتر می‌شود.[67]

**جنبه‌های قانونی**
اجرای قانونی اصول خنثی‌سازی شبکه به اشکال مختلفی می‌گیرد، از مقرراتی که مسدود کردن و محدود کردن خدمات اینترنتی را غیرقانونی می‌کند تا اجرای قانونی که شرکت‌ها را از یارانه دادن به استفاده از اینترنت در سایت‌های خاص منع می‌کند.[68] برخلاف گفتمان عمومی و اظهارات افراد مختلف در بحث علمی جاری، تحقیقات نشان می‌دهد یک ابزار سیاستی واحد (مانند سیاست عدم مسدودسازی یا سیاست طبقه‌بندی کیفیت سرویس) نمی‌تواند دامنهٔ اهداف سیاسی و اقتصادی ارزشمندی که در مرکز بحث هستند را برآورده کند.[15] همان‌طور که باور و اوبار پیشنهاد می‌کنند، «حفاظت از چندین هدف نیازمند ترکیبی از ابزارهاست که احتمالاً شامل اقدامات دولتی و غیردولتی می‌شود. علاوه بر این، ترویج اهدافی مانند آزادی بیان، مشارکت سیاسی، سرمایه‌گذاری و نوآوری نیازمند سیاست‌های تکمیلی است.»[69]

**بر حسب کشور**
خنثی‌سازی شبکه به‌صورت ملی یا منطقه‌ای مدیریت می‌شود، اگرچه تمرکز جهان بیشتر بر تعارض خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده بوده است. خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ موضوعی بوده است، زیرا این کشور یکی از پیشروان ارائه خدمات آنلاین بود. با این حال، همان مشکلاتی که بقیهٔ جهان با آن مواجه‌اند را تجربه می‌کند.

در سال ۲۰۱۹، قانون Save the Internet Act برای «تضمین دسترسی برابر کاربران پهن‌باند به محتوای آنلاین» توسط مجلس نمایندگان ایالات متحده تصویب شد[70] اما توسط سنا تصویب نشد. یافتن راه‌حل مناسب از طریق ایجاد مقررات بیشتر برای ISPها کار در حال پیشرفت بزرگی بوده است. قوانین خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده در سال ۲۰۱۷ تحت دولت ترامپ لغو شد و پس از آن تجدیدنظرها این تصمیم را تأیید کردند[71] تا اینکه FCC در سال ۲۰۲۴ رأی به بازگرداندن آن داد.[72]

دولت‌های کشورهایی که دربارهٔ خنثی‌سازی شبکه اظهار نظر می‌کنند معمولاً این مفهوم را حمایت می‌کنند.[73]

**ایالات متحده**
خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده از دههٔ ۱۹۹۰ نقطهٔ تعارضی بین کاربران شبکه و ارائه‌دهندگان خدمات بوده است. بخش عمدهٔ تعارض بر این است که خدمات اینترنتی توسط کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) تحت اختیار قانون ارتباطات ۱۹۳۴ چگونه طبقه‌بندی می‌شوند. FCC می‌تواند توان قابل‌توجهی برای تنظیم ISPها داشته باشد اگر خدمات اینترنتی به‌عنوان یک «خدمات حامل عمومی» تحت عنوان Title II در نظر گرفته شوند، یا در غیر این صورت ISPها به‌طور عمده توسط FCC محدود نمی‌شوند اگر خدمات اینترنتی تحت عنوان Title I «خدمات اطلاعاتی» قرار گیرند. در سال ۲۰۰۹، کنگرهٔ ایالات متحده قانون American Recovery and Reinvestment Act 2009 را تصویب کرد که ۲٫۸۸ میلیارد دلار برای گسترش خدمات پهن‌باند در برخی مناطق ایالات متحده اختصاص داد. هدف آن افزایش دسترسی به اینترنت برای مناطق کم‌سرویس بود و جنبه‌های خنثی‌سازی شبکه و دسترسی باز در این کمک‌هزینه‌ها گنجانده شد. با این حال، این لایحه هرگز پیش‌نمونهٔ مهمی برای خنثی‌سازی شبکه یا تأثیر بر قانون‌گذاری آینده در این زمینه ایجاد نکرد.[74] تا سال ۲۰۱۷، FCC عموماً به خنثی‌سازی شبکه خوش‌نگر بود و ISPها را تحت Title II حامل عمومی طبقه‌بندی می‌کرد. با آغاز ریاست جمهوری دونالد ترامپ در ۲۰۱۷ و انتصاب اجیت پائی، مخالف خنثی‌سازی شبکه، به عنوان رئیس FCC، FCC بسیاری از تصمیمات قبلی خنثی‌سازی شبکه را معکوس کرد و خدمات اینترنتی را به‌عنوان Title I خدمات اطلاعاتی طبقه‌بندی کرد.[75] تصمیمات FCC موضوع چندین چالش قانونی مداوم توسط ایالاتی که خنثی‌سازی شبکه را حمایت می‌کنند و ISPهایی که آن را به چالش می‌کشند، بوده است. کنگرهٔ ایالات متحده سعی کرده است قانون‌گذاری حمایتی از خنثی‌سازی شبکه تصویب کند اما نتوانسته است حمایت کافی کسب کند. در سال ۲۰۱۸، لایحه‌ای در سنا تصویب شد که جمهوری‌خواهان لیزا مورکووسکی، جان کندی و سوزان کالینز به‌همراه تمام ۴۹ دموکرات حمایت کردند، اما مجلس نمایندگان این لایحه را برای برگزاری جلسه رأی‌گیری رد کرد.[76] ایالات منفرد سعی کرده‌اند قانون‌گذاری کنند تا خنثی‌سازی شبکه را در داخل ایالت خود الزامی کنند و تصمیم FCC را نادیده بگیرند. کالیفرنیا موفق شد قانون خنثی‌سازی شبکه خود را تصویب کند که وزارت دادگستری ایالات متحده بر پایهٔ قانونی به چالش کشید.[77] در ۸ فوریه ۲۰۲۱، وزارت دادگستری ایالات متحده چالش خود به قانون حفاظت از داده‌های کالیفرنیا را پس گرفت. رئیس موقت FCC جسیكا روزن‌ورسل حمایت خود را از اینترنت باز و بازگرداندن خنثی‌سازی شبکه اعلام کرد.[78]

در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳، FCC با رأی ۳‑۲ یک Notice of Proposed Rulemaking (NPRM) را تصویب کرد که نظراتی دربارهٔ برنامه‌ای برای بازگرداندن قوانین خنثی‌سازی شبکه و تنظیم ISPها می‌طلبد.[79] در ۲۵ آوریل ۲۰۲۴، FCC با رأی ۳‑۲ خنثی‌سازی شبکه را در ایالات متحده با طبقه‌بندی اینترنت تحت Title II بازگرداند.[80]

**کانادا**
خنثی‌سازی شبکه در کانادا یک مسألهٔ بحث‌برانگیز است، اما به‌دلیل ساختار نظارتی فدرال و قوانین حمایتی پیشین که دهه‌ها پیش تصویب شده بودند، به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یک مسألهٔ حزبی مطرح نیست.[81] در کانادا، ISPها عموماً خدمات اینترنتی را به‌صورت خنثی ارائه می‌دهند. برخی حوادث قابل‌توجه شامل محدود کردن پروتکل‌های خاص توسط Bell Canada و سانسور یک وب‌سایت خاص توسط Telus برای حمایت از اعضای اتحادیهٔ اعتصاب‌کننده بوده است.[82] در مورد Bell Canada، بحث خنثی‌سازی شبکه بیشتر به‌دلیل این شد که آن‌ها ترافیک را با محدود کردن دسترسی مردم به «نخستین وزیر عالی» پرتغال محدود می‌کردند، که در نهایت منجر به درخواست انجمن ارائه‌دهندگان اینترنت کانادا (CAIP) برای اقدام CRTC در جلوگیری از محدود کردن ترافیک شخص ثالث شد.[83] در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۹، CRTC حکمی دربارهٔ مدیریت ترافیک اینترنت صادر کرد که اتخاذ راهنمایی‌های پیشنهادی توسط گروه‌های علاقه‌مند مانند OpenMedia.ca و Open Internet Coalition را ترجیح داد. با این حال، راهنمایی‌های موجود نیاز به ارائه شکایت‌های رسمی توسط شهروندان برای اثبات محدود شدن ترافیک اینترنت دارند و در نتیجه برخی ISPها هنوز ترافیک اینترنت کاربران خود را محدود می‌کنند.[83]

**هند**
در سال ۲۰۱۸، دولت هند به‌طور یک‌جانبه قوانین جدیدی را تصویب کرد که از خنثی‌سازی شبکه حمایت می‌کند. این قوانین به‌عنوان «قوی‌ترین» قوانین خنثی‌سازی شبکه در جهان شناخته می‌شوند و اینترنت آزاد و باز را برای نزدیک به نیم میلیارد نفر تضمین می‌کنند[84] و انتظار می‌رود به فرهنگ استارتاپ‌ها و نوآوری کمک کنند. تنها استثناهای این قوانین خدمات جدید و نوظهور مانند رانندگی خودران و تله‌پزشکی هستند که ممکن است به خطوط اینترنتی با اولویت و سرعت بالاتر نیاز داشته باشند.[85]

**چین**
خنثی‌سازی شبکه در چین اجرا نمی‌شود و ISPهای چین نقش مهمی در تنظیم محتوای در دسترس داخل کشور بر اینترنت دارند. چندین ISP در سطح ملی محتوا را فیلتر و مسدود می‌کنند تا کاربران داخلی از برخی سایت‌ها یا خدمات یا کاربران خارجی از دسترسی به محتوای وب داخلی جلوگیری شود. این فناوری فیلتر به‌عنوان دیوار بزرگ چین یا GFW شناخته می‌شود.[86] در مقاله‌ای منتشر شده توسط Cambridge University Press، آن‌ها محیط سیاسی خنثی‌سازی شبکه در چین را بررسی کردند. ISPهای چینی به‌عنوان راهی برای کنترل و محدود کردن اطلاعات به‌جای ارائهٔ محتوای خنثی اینترنت برای کاربران تبدیل شده‌اند.[87]

**فیلیپین**
ارائه‌دهندگان مخابراتی در فیلیپین خنثی‌سازی شبکه را رعایت نمی‌کنند؛ این کشوری که بیشترین زمان را در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در روز صرف می‌کند.[88][89] اپراتورها بسته‌های داده‌ای ارائه می‌دهند که فیلیپین را به یک «splinternet» تجاری بالکانیزه تبدیل کرده‌اند؛ به‌طوری که تخصیص دادهٔ صفر‑نمره‌گذاری رایگان برای سرویس‌های پلتفرم‌های تجاری برند شده مانند رسانه‌های اجتماعی (Facebook، Instagram، Twitter، TikTok)، ویدئو (YouTube، Netflix، HBO Go)، بازی (Mobile Legends، Clash of Clans، PUBG، Call of Duty)، خرید (Lazada، Zalora، Shopee) و ارتباطات (Zoom، Viber، WhatsApp) – در نتیجه مشترکان را به استفاده از سرویس‌های شریک ترجیحی اپراتور هدایت می‌کند.[90][91][92]

در اواسط دههٔ ۲۰۱۰، اپراتورهای فیلیپین تحت فشار وزارت دادگستری به‌دلیل محدود کردن پهنای باند مشترکان برنامه‌های «دادهٔ نامحدود» اگر مشترکان از سقف‌های دادهٔ دلخواهی که توسط اپراتورها تحت «سیاست استفاده منصفانه» بر برنامه‌های «نامحدود» خود اعمال می‌شد، تجاوز می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفتند.[93] برخی سایت‌های بزرگسال مانند Pornhub، Redtube و XTube نیز توسط برخی ISPهای فیلیپین به‌درخواست پلیس ملی فیلیپین به کمیسیون مخابرات ملی مسدود شد، حتی بدون داشتن حکم دادگاهی لازم توسط دادگاه عالی فیلیپین.[94]

**حمایت**
حامیان مقررات خنثی‌سازی شبکه شامل حامیان مصرف‌کننده، سازمان‌های حقوق بشر مانند Article 19، شرکت‌های آنلاین و برخی شرکت‌های فناوری هستند.[96] خنثی‌سازی شبکه معمولاً توسط افراد سمت چپ سیاسی حمایت می‌شود، در حالی که مخالفان آن سمت راست سیاسی هستند.[97] بسیاری از شرکت‌های بزرگ برنامه‌های اینترنتی حامی خنثی‌سازی هستند، مانند eBay، Amazon، Netflix، Reddit، Microsoft، Twitter، Etsy، IAC Inc., Yahoo!, Vonage و Cogent Communications.[103] در سپتامبر ۲۰۱۴، یک اعتراض آنلاین به نام Internet Slowdown Day برای رفتار مساوی ترافیک اینترنت برگزار شد که شرکت‌کنندگان برجسته‌ای مانند Netflix و Reddit در آن حضور داشتند.[99]

Consumer Reports، بنیاد Open Society، همراه با چندین گروه حقوق مدنی مانند ACLU، Electronic Frontier Foundation، Free Press، SaveTheInternet و Fight for the Future از خنثی‌سازی شبکه حمایت می‌کنند.[99][106] افراد حامی خنثی‌سازی شامل مخترع وب‌سایت Tim Berners‑Lee، Vinton Cerf، Lawrence Lessig، Robert W. McChesney، Steve Wozniak، Susan P. Crawford، Marvin Ammori، Ben Scott، David Reed و رئیس‌جمهور پیشین آمریکا Barack Obama هستند. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴، اوباما توصیه کرد که FCC اینترنت پهن‌باند را به‌عنوان یک سرویس مخابراتی طبقه‌بندی کند تا خنثی‌سازی شبکه حفظ شود.[115][116][117] در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵، AP News گزارش داد که FCC قصد دارد مفهوم اعمال (با برخی نکات) Title II (حامل عمومی) قانون ارتباطات ۱۹۳۴ و بخش ۷۰۶ قانون مخابرات ۱۹۹۶ را بر اینترنت اعمال کند؛ رأی‌گیری مورد انتظار در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ بود.[119][120][121][122][123]

**کنترل داده**
حامیان خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده می‌خواهند شرکت‌های کابلی را به‌عنوان حامل عمومی تعیین کنند، که این امر آن‌ها را ملزم می‌کند تا به ISPها دسترسی آزاد به خطوط کابل بدهند، همان مدل استفاده‌شده برای اینترنت دیال‑آپ. آن‌ها می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که شرکت‌های کابلی نمی‌توانند بدون حکم دادگاه محتوا را فیلتر یا قطع کنند.[124] وضعیت حامل عمومی به FCC قدرت اجرای قوانین خنثی‌سازی شبکه را می‌دهد.[125] SaveTheInternet.com شرکت‌های کابل و مخابراتی را متهم می‌کند که می‌خواهند نقش دروازه‌بان‌ها را داشته باشند، قادر به کنترل این باشند که کدام وب‌سایت‌ها سریع بارگذاری شوند، کند یا اصلاً بارگذاری نشوند. بر اساس SaveTheInternet.com، این شرکت‌ها می‌خواهند از ارائه‌دهندگان محتوا هزینه بگیرند که نیاز به تحویل دادهٔ سریع دارند – تا مزایایی برای موتورهای جستجوی خود، خدمات تلفن اینترنتی و سرویس‌های استریم ویدئویی ایجاد کنند – و دسترسی یا مسدود کردن دسترسی به رقبای آن‌ها را محدود کنند.[126] Vinton Cerf، یکی از مخترعان پروتکل اینترنت و معاون رئیس‌جمهور فعلی گوگل، استدلال می‌کند که اینترنت بدون هیچ مرجعی که دسترسی به محتوا یا سرویس‌های جدید را کنترل کند، طراحی شده است.[127] او نتیجه می‌گیرد که اصولی که باعث موفقیت اینترنت شده‌اند، اگر حامل‌های پهن‌باند توانایی تأثیر بر آنچه مردم می‌بینند و انجام می‌دهند را داشته باشند، به‌طور اساسی تضعیف می‌شوند.[108] Cerf همچنین دربارهٔ اهمیت نگاه به مسائلی مانند خنثی‌سازی شبکه از طریق ترکیبی از سیستم لایه‌ای اینترنت و مدل چند‑ذینفع که آن را حاکم می‌کند، نوشته است.[128] او نشان می‌دهد که چالش‌ها می‌توانند بروز کنند که خنثی‌سازی شبکه را در برخی موارد زیرساخت‑محور درگیر می‌کند، مانند زمانی که ISPها با مالکان بزرگ ساختمان‌ها قراردادهای انحصاری می‌بندند و ساکنان نمی‌توانند انتخاب کنند که از چه ارائه‌دهندهٔ پهن‌باندی استفاده کنند.[129]

**حقوق دیجیتال و آزادی‌ها**
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که یک شبکهٔ خنثی به آزادی بیان کمک می‌کند و منجر به مشارکت دموکراتیک بیشتر در اینترنت می‌شود. سناتور پیشین آل فرنکن از مینه‌سوتا می‌ترسد که بدون قوانین جدید، ارائه‌دهندگان بزرگ اینترنت از موقعیت قدرت خود برای سرکوب حقوق مردم استفاده کنند. او خنثی‌سازی شبکه را «مسئلهٔ متمم اول زمان ما» می‌نامد.[130] دو دههٔ گذشته یک نبرد مداوم برای اطمینان از این است که همهٔ مردم و وب‌سایت‌ها دسترسی برابر به یک پلتفرم بدون محدودیت داشته باشند، صرف‌نظر از توانایی پرداختشان؛ حامیان خنثی‌سازی می‌خواهند نیاز به پرداخت برای گفتار و تمرکز بیشتر قدرت رسانه‌ای را جلوگیری کنند.[131] لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی استدلال می‌کنند که خنثی‌سازی شبکه تضمین می‌کند که اینترنت به‌عنوان یک فناوری آزاد و باز باقی بماند، ارتباط دموکراتیک را تقویت می‌کند. لسیک و مک‌چسنی ادامه می‌دهند که انحصار اینترنت تنوع منابع خبری مستقل و تولید محتوای نوآورانه و جدید وب را سرکوب می‌کند.[110]

**عدم تحمل کاربران برای سایت‌های بارگذاری آهسته**
کاربرانی که اتصال اینترنتی سریع‌تری دارند (مثلاً فیبر) ویدئوی بارگذاری آهسته را سریع‌تر نسبت به کاربرانی که اتصال کندتری دارند (مثلاً کابل یا موبایل) رها می‌کنند.[132] حامیان خنثی‌سازی شبکه فرآیند روان‌شناختی سازگاری را به کار می‌گیرند؛ وقتی مردم به چیزی بهتر عادت می‌کنند، هرگز نمی‌خواهند به چیزی بدتر بازگردند. در زمینهٔ اینترنت، حامیان می‌گویند کاربری که به «خط سریع» اینترنت عادت کرده است، خط آهسته را نسبت به آن غیرقابل تحمل می‌داند و به‌طور قابل‌توجهی هر ارائه‌دهنده‌ای که نتواند برای خط سریع هزینه بپردازد، در معرض ضرر می‌گذارد. ارائه‌دهندگان ویدئویی Netflix[133] و Vimeo[134] در نظرات خود به FCC در حمایت از خنثی‌سازی شبکه از تحقیق S.S. Krishnan و Ramesh Sitaraman استفاده کردند که اولین شواهد کمی دربارهٔ سازگاری سرعت در میان کاربران ویدئوی آنلاین را ارائه می‌دهد. تحقیقات آن‌ها سطح صبر میلیون‌ها کاربر ویدئوی اینترنتی را که برای شروع پخش یک ویدئوی بارگذاری آهسته صبر می‌کردند، بررسی کرد. کاربرانی که اتصال اینترنتی سریع‌تری داشتند، مانند فیبر‑تا‑خانه، صبر کمتری نشان دادند و زودتر ویدئوی خود را رها کردند نسبت به کاربرانی که اتصال کندتری داشتند. نتایج نشان می‌دهد کاربران می‌توانند به اتصال اینترنتی سریع‌تر عادت کنند، انتظارات بالاتری از سرعت اینترنت داشته باشند و تحمل کمتری برای هر گونه تأخیری که رخ می‌دهد، داشته باشند. نویسندهٔ نیکلاس کار[135] و سایر مفسران اجتماعی[136][137] دربارهٔ پدیدهٔ عادت‌پذیری نوشتند که جریان اطلاعات سریع‌تر در اینترنت می‌تواند مردم را کم‌صبرتر کند.

**رقابت و نوآوری**
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که اجازه دادن به شرکت‌های کابلی برای طلب هزینهٔ تضمین کیفیت یا تحویل برتر، یک مدل تجاری استثمارگرانه بر پایهٔ موقعیت ISPها به‌عنوان دروازه‌بانان ایجاد می‌کند.[138] حامیان هشدار می‌دهند که با دریافت هزینه از وب‌سایت‌ها برای دسترسی، مالکان شبکه می‌توانند وب‌سایت‌ها و خدمات رقیب را مسدود کنند یا دسترسی به آن‌ها را رد کنند که نمی‌توانند هزینه بپردازند.[110] بر اساس گفتهٔ تیم وو، شرکت‌های کابلی قصد دارند پهنای باند را برای سرویس‌های تلویزیونی خود رزرو کنند و از شرکت‌ها هزینهٔ اولویت‌سرویس بگیرند.[139] حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که اجازه دادن به رفتار ترجیحی ترافیک اینترنت یا سرویس‌های طبقه‌بندی‌شده، شرکت‌های آنلاین جدید را در وضعیت نامساعدی قرار می‌دهد و نوآوری در خدمات آنلاین را کند می‌کند.[96] تیم وو می‌گوید بدون خنثی‌سازی شبکه، اینترنت از بازاری که توسط نوآوری حاکم است به بازاری که توسط قراردادها حاکم می‌شود، تبدیل می‌شود.[139] SaveTheInternet.com می‌گوید خنثی‌سازی شبکه همه را در شرایط برابر می‌گذارد که به نوآوری کمک می‌کند. آن‌ها ادعا می‌کنند این حفظ روشی است که اینترنت همواره عمل کرده است؛ جایی که کیفیت وب‌سایت‌ها و سرویس‌ها تعیین می‌کرد که آیا موفق می‌شوند یا نه، نه قراردادهای ISPها.[126] لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی استدلال می‌کنند حذف خنثی‌سازی شبکه باعث می‌شود اینترنت شبیه دنیای تلویزیون کابلی شود؛ به‌طوری که دسترسی و توزیع محتوا توسط تعداد کمی از شرکت‌های عظیم و تقریباً انحصاری مدیریت می‌شود، اگرچه در هر منطقه چندین ارائه‌دهندهٔ سرویس وجود دارد. این شرکت‌ها سپس چه می‌بینند و هزینهٔ مشاهدهٔ آن را کنترل می‌کنند. استفادهٔ سریع و امن اینترنت برای صنایع مانند بهداشت، مالی، خرده‌فروشی و قمار می‌تواند تحت هزینه‌های بزرگ این شرکت‌ها قرار گیرد. آن‌ها همچنین توضیح می‌دهند که اکثر نوآوران بزرگ تاریخ اینترنت با سرمایهٔ کم در گاراژهای خود شروع کردند، الهام‌گرفته از ایده‌های بزرگ. این امکان‌پذیر بود چون حفاظت‌های خنثی‌سازی شبکه کنترل محدود توسط مالکان شبکه‌ها، حداکثر رقابت در این فضا و اجازهٔ نوآوران خارجی برای دسترسی به شبکه را تضمین می‌کرد. محتواهای اینترنتی به‌دلیل وجود خنثی‌سازی شبکه فضای آزاد و بسیار رقابتی داشتند.[110] برای مثال، در سال ۲۰۰۵ YouTube فقط یک استارت‑آپ کوچک بود. به‌دلیل عدم وجود خطوط سریع اینترنت، YouTube توانست بزرگ‌تر از Google Video رشد کند. تام ویدلر و سناتورهای رونالد لی ویدن (دموکرات اوریگان) و آل فرنکن (دموکرات مینه‌سوتا) گفتند: «ISPها ویدئوهای YouTube را همانند ویدئوهای گوگل رفتار می‌کردند و گوگل نمی‌توانست به ISPها پول بدهد تا مزیت ناعادلانه‌ای مثل خط سریع به خانه‌های مصرف‌کنندگان بگیرد.» آنها نوشتند: «خب، معلوم شد مردم YouTube را خیلی بیشتر از Google Video دوست داشتند، بنابراین YouTube رونق گرفت.»[140]

عدم وجود رقابت بین ارائه‌دهندگان اینترنت به‌عنوان دلیل اصلی حمایت از خنثی‌سازی شبکه ذکر شده است.[101] از دست رفتن خنثی‌سازی شبکه در سال ۲۰۱۷ در ایالات متحده درخواست‌های بیشتری برای اینترنت عمومی ایجاد کرد.[141]

**حفظ استانداردهای اینترنت**
حامیان خنثی‌سازی شبکه قانون‌گذاری‌هایی را حمایت می‌کنند که اجازه می‌دهد ارائه‌دهندگان شبکه‌های موجود لایهٔ حمل‌ونقل و برنامه را در اینترنت نادیده بگیرند؛ این امر نشانه‌ای از زوال استانداردهای بنیادی اینترنت و اقتدار توافق‌نامه‌های بین‌المللی است. علاوه بر این، قانون‌گذاری ادعا می‌کند که شکل‌دهی بیت به حمل‌ونقل داده‌های برنامه لایهٔ حمل‌ونقل را از انعطاف‌پذیری طراحی‌شده‌اش تخریب می‌کند.[142]

**اصل انتها‑به‑انتها**
برخی حامیان می‌گویند خنثی‌سازی شبکه برای حفظ اصل انتها‑به‑انتها ضروری است. بر اساس لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی، تمام محتوا باید به‌طور مساوی رفتار شود و با همان سرعت حرکت کند تا خنثی‌سازی شبکه واقعی باشد. آن‌ها می‌گویند این جنبهٔ ساده اما درخشان انتها‑به‑انتها است که اجازه داده است اینترنت به‌عنوان نیرویی قدرتمند برای خیر اقتصادی و اجتماعی عمل کند.[110] بر اساس این اصل، یک شبکهٔ خنثی یک شبکهٔ احمق است که صرفاً بسته‌ها را عبور می‌دهد بدون توجه به برنامه‌های پشتیبانی‌شده. این دیدگاه توسط دیوید آیزنبرگ در مقالهٔ «The Rise of the Stupid Network» بیان شد. او می‌گوید که چشم‌انداز یک شبکهٔ هوشمند در حال جایگزینی با فلسفه و معماری جدیدی است که شبکه برای استفادهٔ همیشه‑رو طراحی می‌شود، نه برای نادیده‌گیری و کمبود. به‌جای هوش در خود شبکه، هوش به دستگاه‌های انتهایی منتقل می‌شود؛ و شبکه صرفاً برای تحویل بیت‌ها بدون مسیریابی پیچیده یا ترجمهٔ شماره‌های هوشمند طراحی می‌شود. داده‌ها کنترل می‌شوند و به شبکه می‌گویند که به کجا ارسال شوند. دستگاه‌های انتهایی سپس می‌توانند به‌صورت انعطاف‌پذیر رفتار کنند، زیرا بیت‌ها عملاً رایگان می‌شوند و هیچ‌گونه فرضی دربارهٔ نرخ یا نوع داده وجود ندارد.[143]

برخلاف این ایده، مقالهٔ پژوهشی «End‑to‑end arguments in system design» توسط سالتز، رید و کلارک استدلال می‌کند که هوش شبکه کارهای سیستم‌های انتهایی را از بررسی خطاهای داده ورودی و محدود کردن نرخ فرستنده آزاد نمی‌کند، نه اینکه هوش را به‌طور کامل از هستهٔ شبکه حذف کند.[144]

**شکل‌دهی ترافیک**
شکل‌دهی ترافیک کنترل ترافیک شبکه کامپیوتری برای بهینه‌سازی یا تضمین عملکرد، بهبود تأخیر (یعنی کاهش زمان پاسخ اینترنت) و/یا افزایش پهنای باند قابل استفاده با تأخیر بسته‌هایی که معیارهای خاصی را برآورده می‌کنند، است.[32] در عمل، شکل‌دهی ترافیک اغلب با محدود کردن سرعت برخی انواع داده‌ها، مانند ویدئوی استریمینگ یا اشتراک‌گذاری فایل‌های P2P انجام می‌شود. به‌طور خاص، شکل‌دهی ترافیک هر عملی بر روی مجموعه‌ای از بسته‌ها (که اغلب به‌عنوان جریان یا استریم نامیده می‌شود) است که تأخیر اضافی بر آن بسته‌ها اعمال می‌کند تا با برخی محدودیت‌های پیش‌تعریف‌شده (قرارداد یا پروفایل ترافیک) سازگار شوند.[33] شکل‌دهی ترافیک وسیله‌ای برای کنترل حجم ترافیکی است که در یک بازهٔ زمانی مشخص به شبکه ارسال می‌شود (محدود کردن پهنای باند)، یا حداکثر نرخ ارسال ترافیک (محدود کردن نرخ)، یا معیارهای پیچیده‌تری مانند الگوریتم نرخ سلولی عمومی.

**پیش‌تخصیص**
اگر هستهٔ یک شبکه پهنای باند بیشتری نسبت به آنچه در لبه‌ها مجاز است داشته باشد، می‌توان کیفیت سرویس (QoS) خوبی بدون پلیسینگ یا محدود کردن به‌دست آورد. برای مثال، شبکه‌های تلفنی از کنترل پذیرش برای محدود کردن تقاضای کاربران در هستهٔ شبکه استفاده می‌کنند و از ایجاد مدار برای اتصال درخواست‌شده خودداری می‌کنند. در یک بحران طبیعی، به‌عنوان مثال، اکثر کاربران سیگنال «مدار مشغول» دریافت می‌کنند اگر سعی کنند تماس برقرار کنند، زیرا شرکت تلفن تماس‌های اضطراری را اولویت می‌دهد. پیش‌تخصیص نوعی چندپخشی آماری است که تخمین‌های آزادانه‌ای از حداکثر تقاضای کاربر می‌گیرد. پیش‌تخصیص در شبکه‌های خصوصی مانند WebEx و شبکهٔ اینترنت ۲ Abilene، یک شبکهٔ دانشگاهی آمریکایی، استفاده می‌شود. دیوید ایزنبرگ معتقد است که ادامهٔ پیش‌تخصیص همیشه ظرفیت بیشتری با هزینهٔ کمتر نسبت به فناوری‌های QoS و بازرسی عمیق بسته‌ها فراهم می‌کند.[34][35]

**خنثی‌سازی دستگاه**
خنثی‌سازی دستگاه اصل این است که برای تضمین آزادی انتخاب و ارتباط برای کاربران دستگاه‌های متصل به شبکه، کافی نیست که اپراتورهای شبکه در انتخاب‌هایشان مداخله نکنند؛ کاربران باید بتوانند برنامه‌های دلخواه خود را استفاده کنند و در نتیجه برنامه‌هایی که نمی‌خواهند را حذف کنند. اصول خنثی‌سازی پیش‌قانونی کدگذاری می‌شوند و راه‌حل‌های قضایی در دسترس هستند. فروشندگان دستگاه می‌توانند سیاست‌هایی برای مدیریت برنامه‌ها وضع کنند، اما این سیاست‌ها نیز باید به‌صورت خنثی اعمال شوند.[citation needed]

قانونی ناموفق برای اعمال خنثی‌سازی شبکه و دستگاه در ایتالیا در سال ۲۰۱۵ توسط آقای استفانو کوینتارلی معرفی شد.[36] این قانون حمایت رسمی از کمیسیون اروپا[37] توسط BEUC، سازمان مصرف‌کنندگان اروپا، بنیاد مرز الکترونیکی و مرکز هرمس برای شفافیت و حقوق دیجیتال انسانی دریافت کرد.[citation needed] قانون مشابهی در کرهٔ جنوبی تصویب شد.[38] اصول مشابهی در چین پیشنهاد شد.[39] تنظیم‌کننده مخابراتی فرانسه ARCEP خواستار معرفی خنثی‌سازی دستگاه در اروپا شد.[40] این اصل در قانون بازارهای دیجیتال اتحادیه اروپا (ماده‌های ۶.۳ و ۶.۴)[41] گنجانده شده است.

**صدور فاکتور و تعرفه‌ها**
ISPها می‌توانند بین یک تعرفهٔ پایهٔ اشتراک (بستهٔ ماهانه) و پرداخت به‌ازای استفاده (پرداخت به‌ازای هر مگابایت) تعادل برقرار کنند. ISP یک آستانهٔ ماهانهٔ بالایی برای مصرف داده تعیین می‌کند تا بتواند سهم برابر میان مشتریان فراهم کند و تضمین استفادهٔ منصفانه داشته باشد. این معمولاً به‌عنوان یک دخالت محسوب نمی‌شود، بلکه موقعیت تجاری میان ISPها را تعیین می‌کند.[citation needed]

**شبکه‌های جایگزین**
برخی شبکه‌ها مانند Wi‑Fi عمومی می‌توانند ترافیک را از ارائه‌دهندگان ثابت یا موبایل سنتی دور ببرند. این می‌تواند رفتار انتها‑به‑انتها (عملکرد، تعرفه‌ها) را به‌طور قابل‌توجهی تغییر دهد.[citation needed]

**مسائل**
*تبعیض بر پایهٔ پروتکل*
تبعیض بر پایهٔ پروتکل به معنای ترجیح یا مسدود کردن اطلاعات بر اساس جنبه‌های پروتکل ارتباطی است که کامپیوترها برای ارتباط استفاده می‌کنند.[42] در ایالات متحده، شکایتی به FCC علیه ارائه‌دهندهٔ کابل Comcast ثبت شد که ادعا می‌کردند به‌طور غیرقانونی کاربران سرویس اینترنت پرسرعت خود را از استفاده از نرم‌افزار اشتراک‌گذاری فایل محبوب BitTorrent منع کرده‌اند.[43] Comcast در توافق پیشنهادی خود برای پرداخت حداکثر ۱۶ دلار آمریکا به ازای هر سهم در دسامبر ۲۰۰۹ اعتراف به تخلف نکرد.[44][45] با این حال، یک دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده در آوریل ۲۰۱۰ حکم داد که FCC در زمان تصویب تصمیم خود در سال ۲۰۰۸ برای جلوگیری از استفادهٔ برخی مشترکان از خدمات اشتراک‌گذاری فایل همتا‑به‑همتا برای دانلود فایل‌های بزرگ، صلاحیت خود را فراتر از حدود خود برده است. با این حال، سخنگوی FCC جین هوارد پاسخ داد: «دادگاه به هیچ‌وجه با اهمیت حفظ اینترنت آزاد و باز مخالف نبود، و نه درب را برای روش‌های دیگر برای دستیابی به این هدف مهم بسته کرد.»[46] علیرغم حکم به نفع Comcast، مطالعه‌ای توسط Measurement Lab در اکتبر ۲۰۱۱ تأیید کرد که Comcast عملاً عمل محدود کردن BitTorrent خود را متوقف کرده است.[47][48]

*تبعیض بر پایهٔ آدرس IP*
در طول دههٔ ۱۹۹۰، ایجاد یک اینترنت غیرخنثی از نظر فنی غیرممکن بود.[49] در ابتدا برای فیلتر کردن بدافزارهای مخرب توسعه یافت، شرکت امنیتی اینترنت NetScreen Technologies در سال ۲۰۰۳ فایروال‌های شبکه‌ای با قابلیت‌های «بازرسی عمیق بسته‌ها» (Deep Packet Inspection) منتشر کرد. این فناوری به‌دست آوردن تبعیض لحظه‌ای بین انواع مختلف داده‌ها را ممکن ساخت و اغلب برای سانسور اینترنت استفاده می‌شود. در عملی به‌نام صفر‑نمره‌گذاری (zero‑rating)، شرکت‌ها هزینهٔ استفاده از داده‌های مرتبط با آدرس‌های IP خاصی را فاکتور نمی‌کنند و استفاده از آن خدمات را ترجیح می‌دهند. مثال‌ها شامل Facebook Zero،[51] Wikipedia Zero و Google Free Zone هستند. این روش‌های صفر‑نمره‌گذاری به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه رایج است.[52]

گاهی ISPها برخی شرکت‌ها را برای ترافیکی که در شبکهٔ خود ایجاد می‌کنند هزینه می‌گیرند، اما دیگران را نه. اپراتور فرانسوی Orange، که از ترافیک YouTube و سایر سایت‌های گوگل که حدود ۵۰٪ از کل ترافیک شبکه Orange را تشکیل می‌دادند، با گوگل توافق کرد که گوگل برای ترافیک ایجادشده در شبکه Orange هزینه بپردازد.[53] برخی نیز معتقد بودند ISP Free ترافیک YouTube را محدود کرده است. با این حال، تحقیقی که توسط نهاد تنظیم‌کننده مخابرات فرانسه انجام شد نشان داد که شبکه صرفاً در ساعات اوج شلوغ بوده است.[54]

علاوه بر روش صفر‑نمره‌گذاری، ISPها از استراتژی‌های خاصی برای کاهش هزینهٔ طرح‌های قیمت‌گذاری استفاده می‌کنند، مانند استفاده از داده‌های حمایت‌شده (sponsored data). در سناریویی که یک طرح دادهٔ حمایت‌شده استفاده می‌شود، یک طرف سوم وارد می‌شود و هزینهٔ تمام محتوایی را که او (یا حامل یا مصرف‌کننده) نمی‌خواهد، می‌پردازد. این معمولاً به‌عنوان راهی برای حذف هزینه‌های مستقیم از مشترکان استفاده می‌شود.[55]

یکی از انتقادات دربارهٔ تبعیض این است که سیستمی که ISPها برای این منظور راه‌اندازی می‌کنند نه تنها می‌تواند تبعیض کند، بلکه می‌تواند محتوای کامل بسته‌های ارتباطی را نیز بررسی کند. به‌عنوان مثال، فناوری بازرسی عمیق بسته‌ها هوش را در لایه‌های پایین کار می‌گذارد تا منبع، نوع و مقصد بسته‌ها را کشف و شناسایی کند و اطلاعاتی دربارهٔ بسته‌های عبوری در زیرساخت فیزیکی ارائه دهد تا کیفیت حمل‌ونقل آن بسته‌ها را تعیین کند.[56] این به‌عنوان معماری نظارتی دیده می‌شود که می‌تواند با سازمان‌های اطلاعاتی، مالکان محتواهای دارای حق تکثیر و متقاضیان حقوق مدنی به اشتراک گذاشته شود و رازهای کاربران را فاش کند.[57]

*ترجیح شبکه‌های خصوصی*
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که بدون قوانین جدید، ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت می‌توانند از پروتکل‌های خصوصی خود سود ببرند و دیگران را ترجیح دهند. استدلال برای خنثی‌سازی این است که ISPها می‌توانند انتخاب کنند که به چه کسی پهنای باند بیشتری بدهند. اگر یک وب‌سایت یا شرکت توانایی پرداخت بیشتری داشته باشد، ISP به آن می‌پردازد. این به‌ویژه کسب‌وکارهای خصوصی نوپا را خفه می‌کند.

ISPها می‌توانند استفاده از خدمات خاص را با استفاده از شبکه‌های خصوصی برای تبعیض در محاسبهٔ داده‌های مصرف‌شده نسبت به محدودیت‌های پهنای باند تشویق کنند. برای مثال، Comcast با مایکروسافت توافق کرد که کاربران بتوانند تلویزیون را از طریق برنامهٔ Xfinity بر روی Xbox 360 خود استریم کنند بدون اینکه این بر محدودیت پهنای باندشان تأثیر بگذارد. با این حال، استفاده از برنامه‌های استریم تلویزیونی دیگر مانند Netflix، HBO Go و Hulu به محدودیت‌ها اضافه می‌شد. Comcast ادعا کرد که این تخلفی از اصول خنثی‌سازی نیست چون «خدمات Xfinity برای Xbox را بر روی شبکهٔ پروتکل اینترنتی خصوصی خود اجرا می‌کند.»[58]

در سال ۲۰۰۹، زمانی که AT&T iPhone 3G را با سرویس شبکهٔ ۳G خود بسته‌بندی می‌کرد، شرکت محدودیت‌هایی بر این که کدام برنامه‌های iPhone می‌توانند بر روی شبکه اجرا شوند، اعمال کرد.[59] بر اساس حامیان خنثی‌سازی، این سرمایه‌گذاری بر این که ISPها می‌توانند محتواهای خاصی را ترجیح دهند، در نهایت به تجزیه‌پذیری منجر می‌شود، به‌طوری که برخی ISPها محتوایی داشته باشند که لزوماً در شبکه‌های ارائه‌شده توسط ISPهای دیگر موجود نیست.

خطر تجزیه‌پذیری، به‌نظر حامیان خنثی‌سازی، این مفهوم است که ممکن است اینترنت‌های متعددی وجود داشته باشد که برخی ISPها برنامه‌ها یا خدمات اینترنتی انحصاری ارائه دهند یا دسترسی به محتواهای اینترنتی را دشوارتر کنند که ممکن است از طریق ISPهای دیگر به‌راحتی قابل دسترسی باشد. مثال یک سرویس تجزیه‌پذیر می‌تواند تلویزیون باشد، به‌طوری که برخی ارائه‌دهندگان کابل محتواهای انحصاری از برخی ارائه‌دهندگان محتوا را ارائه می‌دهند.[60] با این حال، در نظریه، اجازه دادن به ISPها برای ترجیح محتواهای خاص و شبکه‌های خصوصی به‌طور کلی خدمات اینترنت را بهبود می‌بخشد زیرا می‌توانند بسته‌های اطلاعاتی حساس به زمان را شناسایی و نسبت به بسته‌های کمتر حساس به تأخیر اولویت دهند. مسئله، همان‌طور که رابین اس. لی و تیم وو توضیح می‌دهند، این است که تعداد ISPها و ارائه‌دهندگان محتوا در سراسر جهان به‌گونه‌ای زیاد است که رسیدن به توافقی برای استانداردسازی این اولویت‌بندی دشوار است.

راه‌حل پیشنهادی این است که تمام محتواهای آنلاین به‌صورت آزاد قابل دسترسی و انتقال باشند، در حالی که همزمان یک «خط سریع» برای سرویس‌های ترجیحی فراهم شود که بر محتواهای ارائه‌دهندهٔ محتوا تبعیضی نداشته باشد.[60]

*تبعیض در هم‌پیرینگ*
در مورد اینکه آیا هم‌پیرینگ یک مسألهٔ خنثی‌سازی شبکه است یا نه، اختلاف نظر وجود دارد.[61] در سه ماههٔ اول ۲۰۱۴، وب‌سایت استریمینگ Netflix با ISP Comcast به توافقی رسید تا کیفیت سرویس خود برای مشتریان Netflix بهبود یابد.[62] این توافق در پاسخ به کاهش سرعت اتصال در طول سال ۲۰۱۳ توسط Comcast انجام شد که سرعت متوسط بیش از ۲۵٪ از مقادیر قبلی کاهش یافت. پس از این توافق در ژانویه ۲۰۱۴، شاخص سرعت Netflix افزایش ۶۶٪ در اتصال را ثبت کرد. Netflix با Verizon در سال ۲۰۱۴ نیز به توافق مشابهی رسید، پس از آنکه سرعت اتصال مشتریان DSL Verizon به کمتر از ۱ مگابیت بر ثانیه در اوایل سال کاهش یافت. Netflix با بیانیه‌ای جنجالی به تمام مشتریان Verizon که با سرعت پایین مواجه بودند، اعتراض کرد؛ این منجر به یک مناظره داخلی بین دو شرکت شد که در نهایت Verizon یک دستور توقف و اجتناب در ۵ ژوئن ۲۰۱۴ دریافت کرد که Netflix را مجبور به توقف نمایش این پیام کرد.

*ترجیح وب‌سایت‌های بارگذاری سریع*
حامیان خنثی‌سازی شبکه همچنین اشاره کرده‌اند که مقررات به دلیل تحقیقات نشان‌دهندهٔ تحمل کم کاربران نسبت به ارائه‌دهندگان محتواهای بارگذاری آهسته ضروری است. در یک مطالعهٔ تحقیقاتی ۲۰۰۹ توسط Forrester Research، خریداران آنلاین انتظار داشتند صفحات وبی که بازدید می‌کردند به‌سرعت لحظه‌ای محتوا را بارگذاری کنند.[64] وقتی صفحه‌ای با سرعت مورد انتظار بارگذاری نشود، بسیاری از آن‌ها به‌سرعت خارج می‌شوند. یک مطالعه نشان داد حتی یک ثانیه تأخیر می‌تواند منجر به «۱۱٪ کمتر بازدید صفحه، ۱۶٪ کاهش رضایت مشتری و ۷٪ کاهش تبدیل‌ها» شود.[65] این تأخیر می‌تواند برای نوآوران کوچک که فناوری جدیدی ایجاد کرده‌اند، مشکل جدی ایجاد کند؛ اگر یک وب‌سایت به‌طور پیش‌فرض کند، عموم مردم علاقهٔ خود را از دست می‌دهند و به وب‌سایتی که سریع‌تر اجرا می‌شود، ترجیح می‌دهند. این به شرکت‌های بزرگ کمک می‌کند تا قدرت خود را حفظ کنند زیرا توانایی تأمین سرعت‌های اینترنتی بالاتر را دارند.[66] از سوی دیگر، رقبا کوچک‌تر توان مالی کمتری دارند که برای موفقیت در دنیای آنلاین دشوارتر می‌شود.[67]

*جنبه‌های قانونی*
اجرای قانونی اصول خنثی‌سازی شبکه به اشکال مختلفی می‌گیرد، از مقرراتی که مسدود کردن و محدود کردن خدمات اینترنتی را غیرقانونی می‌کند تا اجرای قانونی که شرکت‌ها را از یارانه دادن به استفاده از اینترنت در سایت‌های خاص منع می‌کند.[68] برخلاف گفتمان عمومی و اظهارات افراد مختلف در بحث علمی جاری، تحقیقات نشان می‌دهد یک ابزار سیاستی واحد (مانند سیاست عدم مسدودسازی یا سیاست طبقه‌بندی کیفیت سرویس) نمی‌تواند دامنهٔ اهداف سیاسی و اقتصادی ارزشمندی که در مرکز بحث هستند را برآورده کند.[15] همان‌طور که باور و اوبار پیشنهاد می‌کنند، «حفاظت از چندین هدف نیازمند ترکیبی از ابزارهاست که احتمالاً شامل اقدامات دولتی و غیردولتی می‌شود. علاوه بر این، ترویج اهدافی مانند آزادی بیان، مشارکت سیاسی، سرمایه‌گذاری و نوآوری نیازمند سیاست‌های تکمیلی است.»[69]

*بر حسب کشور*
خنثی‌سازی شبکه به‌صورت ملی یا منطقه‌ای مدیریت می‌شود، اگرچه تمرکز جهان بیشتر بر تعارض خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده بوده است. خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نقطهٔ تعارضی بین کاربران شبکه و ارائه‌دهندگان خدمات بوده است. بخش عمدهٔ تعارض بر این است که خدمات اینترنتی توسط کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) تحت اختیار قانون ارتباطات ۱۹۳۴ چگونه طبقه‌بندی می‌شوند. FCC می‌تواند توان قابل‌توجهی برای تنظیم ISPها داشته باشد اگر خدمات اینترنتی به‌عنوان یک «خدمات حامل عمومی» تحت عنوان Title II در نظر گرفته شوند، یا در غیر این صورت ISPها به‌طور عمده توسط FCC محدود نمی‌شوند اگر خدمات اینترنتی تحت عنوان Title I «خدمات اطلاعاتی» قرار گیرند. در سال ۲۰۰۹، کنگرهٔ ایالات متحده قانون American Recovery and Reinvestment Act 2009 را تصویب کرد که ۲٫۸۸ میلیارد دلار برای گسترش خدمات پهن‌باند در برخی مناطق ایالات متحده اختصاص داد. هدف آن افزایش دسترسی به اینترنت برای مناطق کم‌سرویس بود و جنبه‌های خنثی‌سازی شبکه و دسترسی باز در این کمک‌هزینه‌ها گنجانده شد. با این حال، این لایحه هرگز پیش‌نمونهٔ مهمی برای خنثی‌سازی شبکه یا تأثیر بر قانون‌گذاری آینده در این زمینه ایجاد نکرد.[74] تا سال ۲۰۱۷، FCC عموماً به خنثی‌سازی شبکه خوش‌نگر بود و ISPها را تحت Title II حامل عمومی طبقه‌بندی می‌کرد. با آغاز ریاست جمهوری دونالد ترامپ در ۲۰۱۷ و انتصاب اجیت پائی، مخالف خنثی‌سازی شبکه، به عنوان رئیس FCC، FCC بسیاری از تصمیمات قبلی خنثی‌سازی شبکه را معکوس کرد و خدمات اینترنتی را به‌عنوان Title I خدمات اطلاعاتی طبقه‌بندی کرد.[75] تصمیمات FCC موضوع چندین چالش قانونی مداوم توسط ایالاتی که خنثی‌سازی شبکه را حمایت می‌کنند و ISPهایی که آن را به چالش می‌کشند، بوده است. کنگرهٔ ایالات متحده سعی کرده است قانون‌گذاری حمایتی از خنثی‌سازی شبکه تصویب کند اما نتوانسته است حمایت کافی کسب کند. در سال ۲۰۱۸، لایحه‌ای در سنا تصویب شد که جمهوری‌خواهان لیزا مورکووسکی، جان کندی و سوزان کالینز به‌همراه تمام ۴۹ دموکرات حمایت کردند، اما مجلس نمایندگان این لایحه را برای برگزاری جلسه رأی‌گیری رد کرد.[76] ایالات منفرد سعی کرده‌اند قانون‌گذاری کنند تا خنثی‌سازی شبکه را در داخل ایالت خود الزامی کنند و تصمیم FCC را نادیده بگیرند. کالیفرنیا موفق شد قانون خنثی‌سازی شبکه خود را تصویب کند که وزارت دادگستری ایالات متحده بر پایهٔ قانونی به چالش کشید.[77] در ۸ فوریه ۲۰۲۱، وزارت دادگستری ایالات متحده چالش خود به قانون حفاظت از داده‌های کالیفرنیا را پس گرفت. رئیس موقت FCC جسیكا روزن‌ورسل حمایت خود را از اینترنت باز و بازگرداندن خنثی‌سازی شبکه اعلام کرد.[78]

در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳، FCC با رأی ۳‑۲ یک Notice of Proposed Rulemaking (NPRM) را تصویب کرد که نظراتی دربارهٔ برنامه‌ای برای بازگرداندن قوانین خنثی‌سازی شبکه و تنظیم ISPها می‌طلبد.[79] در ۲۵ آوریل ۲۰۲۴، FCC با رأی ۳‑۲ خنثی‌سازی شبکه را در ایالات متحده با طبقه‌بندی اینترنت تحت Title II بازگرداند.[80]

**کانادا**
خنثی‌سازی شبکه در کانادا یک مسألهٔ بحث‌برانگیز است، اما به‌دلیل ساختار نظارتی فدرال و قوانین حمایتی پیشین که دهه‌ها پیش تصویب شده بودند، به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یک مسألهٔ حزبی مطرح نیست.[81] در کانادا، ISPها عموماً خدمات اینترنتی را به‌صورت خنثی ارائه می‌دهند. برخی حوادث قابل‌توجه شامل محدود کردن پروتکل‌های خاص توسط Bell Canada و سانسور یک وب‌سایت خاص توسط Telus برای حمایت از اعضای اتحادیهٔ اعتصاب‌کننده بوده است.[82] در مورد Bell Canada، بحث خنثی‌سازی شبکه بیشتر به‌دلیل این شد که آن‌ها ترافیک را با محدود کردن دسترسی مردم به «نخستین وزیر عالی» پرتغال محدود می‌کردند، که در نهایت منجر به درخواست انجمن ارائه‌دهندگان اینترنت کانادا (CAIP) برای اقدام CRTC در جلوگیری از محدود کردن ترافیک شخص ثالث شد.[83] در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۹، CRTC حکمی دربارهٔ مدیریت ترافیک اینترنت صادر کرد که اتخاذ راهنمایی‌های پیشنهادی توسط گروه‌های علاقه‌مند مانند OpenMedia.ca و Open Internet Coalition را ترجیح داد. با این حال، راهنمایی‌های موجود نیاز به ارائه شکایت‌های رسمی توسط شهروندان برای اثبات محدود شدن ترافیک اینترنت دارند و در نتیجه برخی ISPها هنوز ترافیک اینترنت کاربران خود را محدود می‌کنند.[83]

**هند**
در سال ۲۰۱۸، دولت هند به‌طور یک‌جانبه قوانین جدیدی را تصویب کرد که از خنثی‌سازی شبکه حمایت می‌کند. این قوانین به‌عنوان «قوی‌ترین» قوانین خنثی‌سازی شبکه در جهان شناخته می‌شوند و اینترنت آزاد و باز را برای نزدیک به نیم میلیارد نفر تضمین می‌کنند[84] و انتظار می‌رود به فرهنگ استارتاپ‌ها و نوآوری کمک کنند. تنها استثناهای این قوانین خدمات جدید و نوظهور مانند رانندگی خودران و تله‌پزشکی هستند که ممکن است به خطوط اینترنتی با اولویت و سرعت بالاتر نیاز داشته باشند.[85]

**چین**
خنثی‌سازی شبکه در چین اجرا نمی‌شود و ISPهای چین نقش مهمی در تنظیم محتوای در دسترس داخل کشور بر اینترنت دارند. چندین ISP در سطح ملی محتوا را فیلتر و مسدود می‌کنند تا کاربران داخلی از برخی سایت‌ها یا خدمات یا کاربران خارجی از دسترسی به محتوای وب داخلی جلوگیری شود. این فناوری فیلتر به‌عنوان دیوار بزرگ چین یا GFW شناخته می‌شود.[86] در مقاله‌ای منتشر شده توسط Cambridge University Press، آن‌ها محیط سیاسی خنثی‌سازی شبکه در چین را بررسی کردند. ISPهای چینی به‌عنوان راهی برای کنترل و محدود کردن اطلاعات به‌جای ارائه محتوای خنثی اینترنت برای کاربران تبدیل شده‌اند.[87]

**فیلیپین**
ارائه‌دهندگان مخابراتی در فیلیپین خنثی‌سازی شبکه را رعایت نمی‌کنند؛ این کشوری که بیشترین زمان را در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در روز صرف می‌کند.[88][89] اپراتورها بسته‌های داده‌ای ارائه می‌دهند که فیلیپین را به یک «splinternet» تجاری بالکانیزه تبدیل کرده‌اند؛ به‌طوری که تخصیص دادهٔ صفر‑نمره‌گذاری رایگان برای سرویس‌های پلتفرم‌های تجاری برند شده مانند رسانه‌های اجتماعی (Facebook، Instagram، Twitter، TikTok)، ویدئو (YouTube، Netflix، HBO Go)، بازی (Mobile Legends، Clash of Clans، PUBG، Call of Duty)، خرید (Lazada، Zalora، Shopee) و ارتباطات (Zoom، Viber، WhatsApp) – در نتیجه مشترکان را به استفاده از سرویس‌های شریک ترجیحی اپراتور هدایت می‌کند.[90][91][92]

در اواسط دههٔ ۲۰۱۰، اپراتورهای فیلیپین تحت فشار وزارت دادگستری به‌دلیل محدود کردن پهنای باند مشترکان برنامه‌های «دادهٔ نامحدود» اگر مشترکان از سقف‌های دادهٔ دلخواهی که توسط اپراتورها تحت «سیاست استفاده منصفانه» بر برنامه‌های «نامحدود» خود اعمال می‌شد، تجاوز می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفتند.[93] برخی سایت‌های بزرگسال مانند Pornhub، Redtube و XTube نیز توسط برخی ISPهای فیلیپین به‌درخواست پلیس ملی فیلیپین به کمیسیون مخابرات ملی مسدود شد، حتی بدون داشتن حکم دادگاهی لازم توسط دادگاه عالی فیلیپین.[94]

**حمایت**
حامیان مقررات خنثی‌سازی شبکه شامل حامیان مصرف‌کننده، سازمان‌های حقوق بشر مانند Article 19، شرکت‌های آنلاین و برخی شرکت‌های فناوری هستند.[96] خنثی‌سازی شبکه معمولاً توسط افراد سمت چپ سیاسی حمایت می‌شود، در حالی که مخالفان آن سمت راست سیاسی هستند.[97] بسیاری از شرکت‌های بزرگ برنامه‌های اینترنتی حامی خنثی‌سازی هستند، مانند eBay، Amazon، Netflix، Reddit، Microsoft، Twitter، Etsy، IAC Inc., Yahoo!, Vonage و Cogent Communications.[103] در سپتامبر ۲۰۱۴، یک اعتراض آنلاین به نام Internet Slowdown Day برای رفتار مساوی ترافیک اینترنت برگزار شد که شرکت‌کنندگان برجسته‌ای مانند Netflix و Reddit در آن حضور داشتند.[99]

Consumer Reports، بنیاد Open Society، همراه با چندین گروه حقوق مدنی مانند ACLU، Electronic Frontier Foundation، Free Press، SaveTheInternet و Fight for the Future از خنثی‌سازی شبکه حمایت می‌کنند.[99][106] افراد حامی خنثی‌سازی شامل مخترع وب‌سایت Tim Berners‑Lee، Vinton Cerf، Lawrence Lessig، Robert W. McChesney، Steve Wozniak، Susan P. Crawford، Marvin Ammori، Ben Scott، David Reed و رئیس‌جمهور پیشین آمریکا Barack Obama هستند. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴، اوباما توصیه کرد که FCC اینترنت پهن‌باند را به‌عنوان یک سرویس مخابراتی طبقه‌بندی کند تا خنثی‌سازی شبکه حفظ شود.[115][116][117] در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵، AP News گزارش داد که FCC قصد دارد مفهوم اعمال (با برخی نکات) Title II (حامل عمومی) قانون ارتباطات ۱۹۳۴ و بخش ۷۰۶ قانون مخابرات ۱۹۹۶ را بر اینترنت اعمال کند؛ رأی‌گیری مورد انتظار در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ بود.[119][120][121][122][123]

**کنترل داده**
حامیان خنثی‌سازی شبکه در ایالات متحده می‌خواهند شرکت‌های کابلی را به‌عنوان حامل عمومی تعیین کنند، که این امر آن‌ها را ملزم می‌کند تا به ISPها دسترسی آزاد به خطوط کابل بدهند، همان مدل استفاده‌شده برای اینترنت دیال‑آپ. آن‌ها می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که شرکت‌های کابلی نمی‌توانند بدون حکم دادگاه محتوا را فیلتر یا قطع کنند.[124] وضعیت حامل عمومی به FCC قدرت اجرای قوانین خنثی‌سازی شبکه را می‌دهد.[125] SaveTheInternet.com شرکت‌های کابل و مخابراتی را متهم می‌کند که می‌خواهند نقش دروازه‌بان‌ها را داشته باشند، قادر به کنترل این باشند که کدام وب‌سایت‌ها سریع بارگذاری شوند، کند یا اصلاً بارگذاری نشوند. بر اساس SaveTheInternet.com، این شرکت‌ها می‌خواهند از ارائه‌دهندگان محتوا هزینه بگیرند که نیاز به تحویل دادهٔ سریع دارند – تا مزایایی برای موتورهای جستجوی خود، خدمات تلفن اینترنتی و سرویس‌های استریم ویدئویی ایجاد کنند – و دسترسی یا مسدود کردن دسترسی به رقبای آن‌ها را محدود کنند.[126] Vinton Cerf، یکی از مخترعان پروتکل اینترنت و معاون رئیس‌جمهور فعلی گوگل، استدلال می‌کند که اینترنت بدون هیچ مرجعی که دسترسی به محتوا یا سرویس‌های جدید را کنترل کند، طراحی شده است.[127] او نتیجه می‌گیرد که اصولی که باعث موفقیت اینترنت شده‌اند، اگر حامل‌های پهن‌باند توانایی تأثیر بر آنچه مردم می‌بینند و انجام می‌دهند را داشته باشند، به‌طور اساسی تضعیف می‌شوند.[108] Cerf همچنین دربارهٔ اهمیت نگاه به مسائلی مانند خنثی‌سازی شبکه از طریق ترکیبی از سیستم لایه‌ای اینترنت و مدل چند‑ذینفع که آن را حاکم می‌کند، نوشته است.[128] او نشان می‌دهد که چالش‌ها می‌توانند بروز کنند که خنثی‌سازی شبکه را در برخی موارد زیرساخت‑محور درگیر می‌کند، مانند زمانی که ISPها با مالکان بزرگ ساختمان‌ها قراردادهای انحصاری می‌بندند و ساکنان نمی‌توانند انتخاب کنند که از چه ارائه‌دهندهٔ پهن‌باندی استفاده کنند.[129]

**حقوق دیجیتال و آزادی‌ها**
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که یک شبکهٔ خنثی به آزادی بیان کمک می‌کند و منجر به مشارکت دموکراتیک بیشتر در اینترنت می‌شود. سناتور پیشین آل فرنکن از مینه‌سوتا می‌ترسد که بدون قوانین جدید، ارائه‌دهندگان بزرگ اینترنت از موقعیت قدرت خود برای سرکوب حقوق مردم استفاده کنند. او خنثی‌سازی شبکه را «مسئلهٔ متمم اول زمان ما» می‌نامد.[130] دو دههٔ گذشته یک نبرد مداوم برای اطمینان از این است که همهٔ مردم و وب‌سایت‌ها دسترسی برابر به یک پلتفرم بدون محدودیت داشته باشند، صرف‌نظر از توانایی پرداختشان؛ حامیان خنثی‌سازی می‌خواهند نیاز به پرداخت برای گفتار و تمرکز بیشتر قدرت رسانه‌ای را جلوگیری کنند.[131] لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی استدلال می‌کنند که خنثی‌سازی شبکه تضمین می‌کند که اینترنت به‌عنوان یک فناوری آزاد و باز باقی بماند، ارتباط دموکراتیک را تقویت می‌کند. لسیک و مک‌چسنی ادامه می‌دهند که انحصار اینترنت تنوع منابع خبری مستقل و تولید محتوای نوآورانه و جدید وب را سرکوب می‌کند.[110]

**عدم تحمل کاربران برای سایت‌های بارگذاری آهسته**
کاربرانی که اتصال اینترنتی سریع‌تری دارند (مثلاً فیبر) ویدئوی بارگذاری آهسته را سریع‌تر نسبت به کاربرانی که اتصال کندتری دارند (مثلاً کابل یا موبایل) رها می‌کنند.[132] حامیان خنثی‌سازی شبکه فرآیند روان‌شناختی سازگاری را به کار می‌گیرند؛ وقتی مردم به چیزی بهتر عادت می‌کنند، هرگز نمی‌خواهند به چیزی بدتر بازگردند. در زمینهٔ اینترنت، حامیان می‌گویند کاربری که به «خط سریع» اینترنت عادت کرده است، خط آهسته را نسبت به آن غیرقابل تحمل می‌داند و به‌طور قابل‌توجهی هر ارائه‌دهنده‌ای که نتواند برای خط سریع هزینه بپردازد، در معرض ضرر می‌گذارد. ارائه‌دهندگان ویدئویی Netflix[133] و Vimeo[134] در نظرات خود به FCC در حمایت از خنثی‌سازی شبکه از تحقیق S.S. Krishnan و Ramesh Sitaraman استفاده کردند که اولین شواهد کمی دربارهٔ سازگاری سرعت در میان کاربران ویدئوی آنلاین را ارائه می‌دهد. تحقیقات آن‌ها سطح صبر میلیون‌ها کاربر ویدئوی اینترنتی را که برای شروع پخش یک ویدئوی بارگذاری آهسته صبر می‌کردند، بررسی کرد. کاربرانی که اتصال اینترنتی سریع‌تری داشتند، مانند فیبر‑تا‑خانه، صبر کمتری نشان دادند و زودتر ویدئوی خود را رها کردند نسبت به کاربرانی که اتصال کندتری داشتند. نتایج نشان می‌دهد کاربران می‌توانند به اتصال اینترنتی سریع‌تر عادت کنند، انتظارات بالاتری از سرعت اینترنت داشته باشند و تحمل کمتری برای هر گونه تأخیری که رخ می‌دهد، داشته باشند. نویسندهٔ نیکلاس کار[135] و سایر مفسران اجتماعی[136][137] دربارهٔ پدیدهٔ عادت‌پذیری نوشتند که جریان اطلاعات سریع‌تر در اینترنت می‌تواند مردم را کم‌صبرتر کند.

**رقابت و نوآوری**
حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که اجازه دادن به شرکت‌های کابلی برای طلب هزینهٔ تضمین کیفیت یا تحویل برتر، یک مدل تجاری استثمارگرانه بر پایهٔ موقعیت ISPها به‌عنوان دروازه‌بانان ایجاد می‌کند.[138] حامیان هشدار می‌دهند که با دریافت هزینه از وب‌سایت‌ها برای دسترسی، مالکان شبکه می‌توانند وب‌سایت‌ها و خدمات رقیب را مسدود کنند یا دسترسی به آن‌ها را رد کنند که نمی‌توانند هزینه بپردازند.[110] بر اساس گفتهٔ تیم وو، شرکت‌های کابلی قصد دارند پهنای باند را برای سرویس‌های تلویزیونی خود رزرو کنند و از شرکت‌ها هزینهٔ اولویت‌سرویس بگیرند.[139] حامیان خنثی‌سازی شبکه استدلال می‌کنند که اجازه دادن به رفتار ترجیحی ترافیک اینترنت یا سرویس‌های طبقه‌بندی‌شده، شرکت‌های آنلاین جدید را در وضعیت نامساعدی قرار می‌دهد و نوآوری در خدمات آنلاین را کند می‌کند.[96] تیم وو می‌گوید بدون خنثی‌سازی شبکه، اینترنت از بازاری که توسط نوآوری حاکم است به بازاری که توسط قراردادها حاکم می‌شود، تبدیل می‌شود.[139] SaveTheInternet.com می‌گوید خنثی‌سازی شبکه همه را در شرایط برابر می‌گذارد که به نوآوری کمک می‌کند. آن‌ها ادعا می‌کنند این حفظ روشی است که اینترنت همواره عمل کرده است؛ جایی که کیفیت وب‌سایت‌ها و سرویس‌ها تعیین می‌کرد که آیا موفق می‌شوند یا نه، نه قراردادهای ISPها.[126] لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی استدلال می‌کنند حذف خنثی‌سازی شبکه باعث می‌شود اینترنت شبیه دنیای تلویزیون کابلی شود؛ به‌طوری که دسترسی و توزیع محتوا توسط تعداد کمی از شرکت‌های عظیم و تقریباً انحصاری مدیریت می‌شود، اگرچه در هر منطقه چندین ارائه‌دهندهٔ سرویس وجود دارد. این شرکت‌ها سپس چه می‌بینند و هزینهٔ مشاهدهٔ آن را کنترل می‌کنند. استفادهٔ سریع و امن اینترنت برای صنایع مانند بهداشت، مالی، خرده‌فروشی و قمار می‌تواند تحت هزینه‌های بزرگ این شرکت‌ها قرار گیرد. آن‌ها همچنین توضیح می‌دهند که اکثر نوآوران بزرگ تاریخ اینترنت با سرمایهٔ کم در گاراژهای خود شروع کردند، الهام‌گرفته از ایده‌های بزرگ. این امکان‌پذیر بود چون حفاظت‌های خنثی‌سازی شبکه کنترل محدود توسط مالکان شبکه‌ها، حداکثر رقابت در این فضا و اجازهٔ نوآوران خارجی برای دسترسی به شبکه را تضمین می‌کرد. محتواهای اینترنتی به‌دلیل وجود خنثی‌سازی شبکه فضای آزاد و بسیار رقابتی داشتند.[110] برای مثال، در سال ۲۰۰۵ YouTube فقط یک استارت‑آپ کوچک بود. به‌دلیل عدم وجود خطوط سریع اینترنت، YouTube توانست بزرگ‌تر از Google Video رشد کند. تام ویدلر و سناتورهای رونالد لی ویدن (دموکرات اوریگان) و آل فرنکن (دموکرات مینه‌سوتا) گفتند: «ISPها ویدئوهای YouTube را همانند ویدئوهای گوگل رفتار می‌کردند و گوگل نمی‌توانست به ISPها پول بدهد تا مزیت ناعادلانه‌ای مثل خط سریع به خانه‌های مصرف‌کنندگان بگیرد.» آنها نوشتند: «خب، معلوم شد مردم YouTube را خیلی بیشتر از Google Video دوست داشتند، بنابراین YouTube رونق گرفت.»[140]

عدم وجود رقابت بین ارائه‌دهندگان اینترنت به‌عنوان دلیل اصلی حمایت از خنثی‌سازی شبکه ذکر شده است.[101] از دست رفتن خنثی‌سازی شبکه در سال ۲۰۱۷ در ایالات متحده درخواست‌های بیشتری برای اینترنت عمومی ایجاد کرد.[141]

**حفظ استانداردهای اینترنت**
حامیان خنثی‌سازی شبکه قانون‌گذاری‌هایی را حمایت می‌کنند که اجازه می‌دهد ارائه‌دهندگان شبکه‌های موجود لایهٔ حمل‌ونقل و برنامه را در اینترنت نادیده بگیرند؛ این نشانه‌ای از زوال استانداردهای بنیادی اینترنت و اقتدار توافق‌نامه‌های بین‌المللی است. علاوه بر این، قانون‌گذاری ادعا می‌کند که شکل‌دهی بیت به حمل‌ونقل داده‌های برنامه لایهٔ حمل‌ونقل را از انعطاف‌پذیری طراحی‌شده‌اش تخریب می‌کند.[142]

**اصل انتها‑به‑انتها**
برخی حامیان می‌گویند خنثی‌سازی شبکه برای حفظ اصل انتها‑به‑انتها ضروری است. بر اساس لورنس لسیگ و رابرت و. مک‌چسنی، تمام محتوا باید به‌طور مساوی رفتار شود و با همان سرعت حرکت کند تا خنثی‌سازی شبکه واقعی باشد. آن‌ها می‌گویند این جنبهٔ ساده اما درخشان انتها‑به‑انتها است که اجازه داده است اینترنت به‌عنوان نیرویی قدرتمند برای خیر اقتصادی و اجتماعی عمل کند.[110] بر اساس این اصل، یک شبکهٔ خنثی یک شبکهٔ احمق است که صرفاً بسته‌ها را عبور می‌دهد بدون توجه به برنامه‌های پشتیبانی‌شده. این دیدگاه توسط دیوید آیزنبرگ در مقالهٔ «The Rise of the Stupid Network» بیان شد. او می‌گوید که چشم‌انداز یک شبکهٔ هوشمند در حال جایگزینی با فلسفه و معماری جدیدی است که شبکه برای استفادهٔ همیشه‑رو طراحی می‌شود، نه برای نادیده‌گیری و کمبود. به‌جای هوش در خود شبکه، هوش به دستگاه‌های انتهایی منتقل می‌شود؛ و شبکه صرفاً برای تحویل بیت‌ها بدون مسیریابی پیچیده یا ترجمهٔ شماره‌های هوشمند طراحی می‌شود. داده‌ها کنترل می‌شوند و به شبکه می‌گویند که به کجا ارسال شوند. دستگاه‌های انتهایی سپس می‌توانند به‌صورت انعطاف‌پذیر رفتار کنند، زیرا بیت‌ها عملاً رایگان می‌شوند و هیچ‌گونه فرضی دربارهٔ نرخ یا نوع داده وجود ندارد.[143]

برخلاف این ایده، مقالهٔ پژوهشی «End‑to‑end arguments in system design» توسط سالتز، رید و کلارک استدلال می‌کند که هوش شبکه کارهای سیستم‌های انتهایی را از بررسی خطاهای داده ورودی و محدود کردن نرخ فرستنده آزاد نمی‌کند، نه اینکه هوش را به‌طور کامل از هستهٔ شبکه حذف کند.[144]


با فرا رسیدن فصل تعطیلات، روزهای حراج بزرگ مانند «دوشنبه سایبری» شاهد استفاده بی‌سابقه مردم آمریکا از اینترنت بوده‌اند. طبق گزارشی که توسط ادوبی منتشر شده است (سو، 2017)، امسال «دوشنبه سایبری» با 6.59 میلیارد دلار فروش، رکورد جدیدی را به ثبت رساند. این امر «دوشنبه سایبری» سال 2017 را به بزرگترین روز خرید آنلاین در تاریخ ایالات متحده تبدیل می‌کند.
اما «دوشنبه سایبری» سال 2018 در صورتی که تلاش کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) برای لغو بی‌طرفی شبکه موفقیت‌آمیز باشد، چگونه خواهد بود؟ تاثیر احتمالی آن بر فروش اینترنتی و میلیون‌ها خریدار آنلاین، کسب‌وکارهای آنلاین، شبکه‌های اجتماعی چیست؟
موضوع بی‌طرفی شبکه موضوع پیچیده‌ای است. از یک سو، تعداد بسیار کمی از مردم واقعاً درک می‌کنند که این اصطلاح به چه معناست. «بی‌طرفی شبکه» توسط دیکشنری مریام وبستر و دیگران به عنوان «ایده، اصل یا الزامی تعریف شده است که ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی باید یا باید تمام داده‌های اینترنت را بدون توجه به نوع، منبع یا مقصد، به یک شکل تلقی کنند». بنابراین، به جای اینکه اینترنت «دسترسی باز» باشد، همانطور که در حال حاضر است، ممکن است بیشتر شبیه مدل تلویزیون کابلی به نظر برسد: کاربران برای چند وب‌سایت «پایه» مانند google.com هزینه پرداخت می‌کنند و برای بسته‌هایی از وب‌سایت‌های «برتر» هزینه بیشتری می‌پردازند.

قوانین فعلی، ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی (ISP) را تحت قوانین مشابه خدمات عمومی مطابق با عنوان دوم قانون ارتباطات سال 1934 (Mandad, 2017) قرار می‌دهد.
علاوه بر اینکه به ISPهای بزرگ مانند Verizon و Comcast قدرت می‌دهد تا در مورد کانال‌هایی که ارائه می‌دهند تصمیم بگیرند، لغو بی‌طرفی شبکه می‌تواند به آنها اجازه دهد تا نحوه دسترسی کاربران به مقصدهای دیجیتال خود را تغییر یا اولویت‌بندی کنند. تصور کنید که اینترنت یک بزرگراه است و ISPها تصمیم می‌گیرند یک «خط سریع» باز کنند که ترافیکی مانند سرویس‌های پخش ویدئویی بزرگ یا خرده‌فروشان آنلاین را در اولویت قرار می‌دهد، اما سایر سایت‌ها را در یک «خط کند» رها می‌کند. مشتریان ISP ممکن است از سرعت بهبود یافته هنگام گشت و گذار، خرید، بازی یا پخش فیلم خوشحال شوند، اما مدیران سایت‌ها نگران این هستند که اگر در خط کند قرار گیرند، چه اتفاقی برای ترافیک و کسب و کارشان می‌افتد. یکی از نگرانی‌های اصلی در مورد لغو این است که پول پهنای باند می‌خرد؛ اما همه نمی‌توانند هزینه عوارض را بپردازند.

با احتمال وجود یک سیاست ارتباطی «پرداخت برای بازی»، وب‌سایت‌های کم‌طرفدار و برخی از کسب‌وکارهای کوچک ممکن است خود را در اختیار شرکت‌های کابلی و بی‌سیم ببینند. آنها می‌ترسند که بدون حمایت مقررات بی‌طرفی شبکه، زمین بازی دیجیتالی برابر برای رقابت با غول‌های صنعتی پر پول که می‌توانند لبه آنلاین را بخرند، نداشته باشند (Hsu, 2017).
در حال حاضر، اینترنت «برابرساز بزرگ» است و به همه امکان دسترسی به دانش یکسان را می‌دهد. اگر اولویت‌بندی پولی انجام شود، ممکن است «خط سریع» توسط سایت‌های متمرکز بر سرگرمی و تجاری پر شود، در حالی که مقصدهای کم‌طرفدار (که ممکن است شامل آنهایی با پسوند .edu باشند) ممکن است دچار ضرر شوند و در «خط کند» گیر کنند (Zaino, 2017). در صورت لغو، دانشجویان ممکن است زودتر از بیشتر آمریکایی‌ها اثرات آن را احساس کنند، زیرا نحوه کار، مطالعه و دسترسی به اطلاعات آنها است. دانشجویانی که به دسترسی نامحدود به منابع آموزشی عادت کرده‌اند، ممکن است شاهد محدود شدن ناگهانی آن شوند. به همین دلیل، بسیاری احساس می‌کنند که از دست دادن بی‌طرفی شبکه ممکن است ارزش‌ها و ماموریت اصلی تدریس موسسات آموزشی را که به دسترسی بدون محدودیت و منصفانه به انواع اطلاعات متکی هستند، به خطر بیندازد.

به تازگی، بیش از 200 شرکت با هم متحد شدند تا یک نامه سرگشاده به رئیس FCC، آجیت پای، بنویسند و از موضع خود در حمایت از مقررات دفاع کنند. توییتر، پینترست، ردیت و Airbnb از جمله امضاکنندگان این نامه بودند که «دوشنبه سایبری» رکوردشکن را به عنوان «گواهی بر قدرت اینترنت رایگان و باز برای تشویق کارآفرینی، پیشبرد نوآوری، آسان‌تر کردن زندگی ما و حمایت از یک اقتصاد سالم» (Dent, 2017) می‌دانستند. شرکت‌ها نوشتند که بی‌طرفی شبکه می‌تواند به کسب‌وکارهای کوچک و متوسط آسیب برساند و از شروع حتی استارتاپ‌های نوآورانه جلوگیری کند و مانع رشد اقتصادی آنها شود.

بسیاری از ISPها صرفاً مشتاق به لغو یا اصلاح مقررات هستند، زیرا این امر به آنها اجازه می‌دهد تا به طور عادلانه‌تری رقابت کنند. بازار «برندگان» را انتخاب می‌کند، زیرا به مصرف‌کنندگان اجازه می‌دهد تا ارائه‌دهنده و بسته‌ای را که ترجیح می‌دهند انتخاب کنند. پای گفت: «FCC نمی‌تواند مسئول مدل‌های تجاری ISPها باشد و قصد ندارد خدمات، برنامه‌ها یا محصولاتی را که می‌تواند رقابت را تحریک کند، ممنوع کند» (Mandad, 2017). لغو می‌تواند به آنها کمک کند تا به طور قابل توجهی با رقبا مقابله کنند و به ISPها امکان می‌دهد خطوطی را متناسب با کاری که کاربران انجام می‌دهند، توسعه دهند. به عنوان مثال، دانلود یک فایل بزرگ به iCloud می‌تواند زمان زیادی طول بکشد، اما ISPها می‌توانند سایر ویژگی‌ها را کند کنند تا سرعت دانلود را افزایش دهند. پای صرفاً راه را برای شرکت‌های خدمات اینترنتی باز می‌کند تا دسترسی به برخی وب‌سایت‌ها را محدود کنند - یک «خط سریع» و «خط کند» برای اینترنت (Nusca, 2017).

در نهایت، می‌تواند به دو جهت برود: مخالفان بی‌طرفی شبکه نگران هستند که قوانین هزینه‌های نظارتی را افزایش داده و سودآوری شبکه‌ها را کاهش دهد و به مصرف‌کنندگان آسیب برساند. و شیوه‌های غیر بی‌طرفی ممکن است در واقع انواع خاصی از نوآوری را تسهیل کند که کاربردهای غیرعملی را امکان‌پذیر می‌سازد (Kerr, 2017). و نباید فراموش کرد که ISPها ممکن است انتخاب نکنند که تغییرات عمده‌ای در سیاست‌های خود ایجاد کنند، و جمعیت تفاوت چندانی در استفاده از اینترنت خود نبینند.

لغو مقررات بی‌طرفی شبکه می‌تواند بر نحوه استفاده همه ما از اینترنت - و بر شبکه‌های اجتماعی - تأثیر بگذارد. درصد آمریکایی‌هایی که به صورت آنلاین فعال هستند از 24 درصد در سال 2008 به 81 درصد در سال 2017 افزایش یافته است (Edison Research, 2017). شبکه‌های اجتماعی ممکن است آسیب ببینند اگر محبوب‌ترین پلتفرم‌ها در یک بسته «سرگرمی» قرار گیرند که ناگهان شامل هزینه استفاده ماهانه می‌شود. ما در UMSocial محتوا را برای شش پلتفرم مختلف ایجاد می‌کنیم. اگر ISPها تصمیم بگیرند که جانب‌داری کنند، برخی از پلتفرم‌های اجتماعی ممکن است کاهش قابل توجهی در تعداد کاربران خود را تجربه کنند و متخصصان رسانه‌های اجتماعی را وادار کنند تا استراتژی و برنامه‌های محتوای رسانه‌های اجتماعی خود را دوباره ارزیابی کنند.

در مورد بی‌طرفی شبکه از چند متخصص مهندسی میشیگان بیشتر بیاموزید.

همیشه،
اجتماعی باشید. اجتماعی بمانید. #UMSocial
نوشته شده توسط مک‌کنا ویپل، استراتژیست محتوای رسانه‌های اجتماعی در دانشگاه میشیگان.
(2017). تعریف بی‌طرفی شبکه. دیکشنری مریام وبستر.
Bartz, Diane & Cooney, Peter. (2017). کسب‌وکارهای اینترنتی از ایالات متحده می‌خواهند قوانین بی‌طرفی شبکه را حفظ کند. رویترز.
Dent, Steve. (2017). توییتر و دیگران FCC را در مورد «وارونگی فاجعه‌بار» بی‌طرفی شبکه هشدار می‌دهند. Engadget.
Goodkind, Nicole. (2017). سه راهی که از دست دادن بی‌طرفی شبکه شما را به دردسر می‌اندازد اگر FCC مقررات را پایان دهد. Newsweek.
Hsu, Tiffany. (2017). طرح FCC برای لغو بی‌طرفی شبکه کسب‌وکارهای کوچک را نگران می‌کند. نیویورک تایمز.
Kerr, Orin. (2017). یک نمای کلی از یک استاد حقوق از بحث گیج‌کننده بی‌طرفی شبکه. واشنگتن پست.
Mandad, Sneha. (2017). لغو بی‌طرفی شبکه چه تأثیری بر کسب‌وکارهای محلی خواهد داشت؟ Tribe LOCAL.
N.A., (2017). درصد جمعیت ایالات متحده با یک پروفایل رسانه‌های اجتماعی از سال 2008 تا 2017. Edison Research.
Nusca, Andrew. (2017). بی‌طرفی شبکه توضیح داده شد: یعنی چه (و چرا مهم است). Fortune.
Ottenheimer, Richard L. (2017). بی‌طرفی شبکه به نفع مردم است. بالتیمور سان.
State and Local Governments (Title II). United State Department of Justice Civil Rights Division.
Su, Jean Baptiste. (2017). دوشنبه سایبری رکورد جدیدی را به ثبت رساند و به 6.6 میلیارد دلار رسید، بزرگترین روز خرید آنلاین در تاریخ ایالات متحده. فوربس.
Trombley, Michael. (2017). بی‌طرفی شبکه اصلاً چیست؟ UNE Online.
Zaino, Jeanne. (2017). بی‌طرفی شبکه و برابری تاریخ. INSIDE Higher Ed.


خنثی بودن شبکه چیست؟

خنثی بودن شبکه تضمین می‌کند که تمام داده‌ها در اینترنت توسط ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی (ISP) و دولت‌ها به طور یکسان رفتار شوند، صرف نظر از محتوا، کاربر، پلتفرم، برنامه یا دستگاه.

برای کاربران، خنثی بودن شبکه دسترسی و شفافیت محتوای اینترنت را فراهم می‌کند و امکان دسترسی به تمام خدمات و برنامه‌های اینترنتی را میسر می‌سازد.

نکات کلیدی

خنثی بودن شبکه تضمین می‌کند که تمام داده‌ها در اینترنت توسط ISPها و دولت‌ها به طور یکسان رفتار شوند، صرف نظر از محتوا، کاربر، پلتفرم، برنامه یا دستگاه.
بحث‌های سیاستی در مورد خنثی بودن شبکه، مسائلی مانند مسدود کردن یا فیلتر کردن محتوای آنلاین و سرعت‌های اینترنت ترجیحی بر اساس توافقات تجاری را هدف قرار می‌دهند.
قوانین خنثی بودن شبکه در ایالات متحده در سال 2015 توسط دولت اوباما تصویب و در سال 2018 توسط دولت ترامپ لغو شد.
لایحه خنثی بودن شبکه و عدالت پهنای باند در ژوئیه 2022 معرفی شد و به FCC ابزارهایی برای محافظت از اینترنت آزاد و باز و ایجاد آینده‌ای عادلانه برای پهنای باند برای همه در ایالات متحده می‌دهد.

درک خنثی بودن شبکه

خنثی بودن شبکه استدلال می‌کند که اینترنت باید برای همه قابل دسترسی باشد و از همه ISPها می‌خواهد که یک سطح دسترسی و سرعت داده یکسان را برای تمام ترافیک ارائه دهند و نمی‌توان ترافیک به یک سرویس یا وب‌سایت خاص را مسدود یا کاهش داد.
خنثی بودن شبکه که توسط تیم وو، استاد حقوق دانشگاه کلمبیا ابداع شده است، به عنوان یک برچسب گسترده در سیاست‌گذاری عمومی اینترنت و بحث‌های نظارتی مربوط به آزادی بیان آنلاین، رقابت خدمات، نوآوری، قیمت‌گذاری و مدیریت ترافیک اینترنت استفاده می‌شود.
بحث‌های سیاستی هم موافق و هم مخالف مقررات خنثی بودن شبکه، مسائلی مانند مسدود کردن یا فیلتر کردن محتوای آنلاین، سرعت‌های اینترنت ترجیحی بر اساس توافقات تجاری، محدود کردن برای محدود کردن نرخ‌های بارگذاری و دانلود کاربر و رقابت بازار و نوآوری برای ارائه بهترین انتخاب ISP به مصرف‌کنندگان را هدف قرار می‌دهند.

سیاست‌های خنثی بودن شبکه

دولت اوباما در سال 2015 قانون‌گذاری خنثی بودن شبکه را پیشبرد و قوانینی را تصویب کرد که ISPهایی مانند AT&T و Comcast را از سرعت بخشیدن یا کاهش عمدی ترافیک به یا از وب‌سایت‌های خاص بر اساس تقاضا یا ترجیحات تجاری منع می‌کرد.
با این حال، در سال 2017، کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) تحت ریاست جمهوری ترامپ، تمام حمایت‌های خنثی بودن شبکه را لغو کرد و از اختیار خود بر پهنای باند صرف نظر کرد، اما به ایالت‌ها اجازه داد قوانین اینترنت باز خود را اجرا کنند.
در ژوئیه 2022، سناتورهای ادوارد جی. مارکی (دموکرات- ماساچوست)، ران ویدن (دموکرات- اورگان) و نماینده دوریس ماتسویی (کالیفرنیا-06) لایحه خنثی بودن شبکه و عدالت پهنای باند را معرفی کردند، قانونی که دسترسی به اینترنت پهنای باند را به عنوان یک سرویس مخابراتی تحت عنوان دوم قانون ارتباطات طبقه‌بندی می‌کند و به FCC اختیار مناسب برای بازگرداندن حمایت‌های خنثی بودن شبکه را می‌دهد.
همه‌گیری COVID-19 بر نیاز به آینده‌ای پهنای باند قابل دسترس و عادلانه تأکید کرد و لایحه خنثی بودن شبکه و عدالت پهنای باند به FCC اختیار می‌دهد تا از شیوه‌های تبعیض‌آمیز مانند مسدود کردن، محدود کردن، اولویت‌دهی پولی آنلاین جلوگیری کند و بتواند سیاست‌های موثری را برای پهنای باند اجرا کند که ایمنی عمومی را افزایش دهد، دسترسی را افزایش دهد و از مصرف‌کنندگان محافظت کند.

بحث در مورد خنثی بودن شبکه

نظرات متضادی در مورد خنثی بودن شبکه و فعالیت‌های قابل قبول مدیریت اینترنت وجود دارد و همچنین مواردی که زیاده‌روی بوده و منجر به تبعیض علیه کاربران و ارائه‌دهندگان محتوا می‌شود.

استدلال‌ها به نفع خنثی بودن شبکه

• خنثی بودن شبکه به ISPها اجازه نمی‌دهد سرعت دسترسی مصرف‌کنندگان به وب‌سایت‌ها یا خدمات خاص را تعیین کنند و شرکت‌های کوچکتر به احتمال بیشتری وارد بازار می‌شوند و خدمات جدیدی ایجاد می‌کنند.
• خنثی بودن شبکه در صورت الزام قانونی در ایالات متحده، اینترنت باز را تضمین می‌کند و از ارائه‌دهندگان پهنای باند جلوگیری می‌کند تا از تبعیض داده به عنوان یک تاکتیک رقابتی استفاده کنند.
• سازمان‌های حقوق بشری، مدافعان حقوق مصرف‌کننده و شرکت‌های نرم‌افزاری استدلال می‌کنند که شرکت‌های کابلی باید به عنوان "حامل‌های مشترک" طبقه‌بندی شوند، مانند شرکت‌های خدمات عمومی یا ارائه‌دهندگان حمل و نقل عمومی که طبق قانون از تبعیض بین کاربران خود منع شده‌اند.

انتقاد از خنثی بودن شبکه

• مجبور کردن ISPها به رفتار یکسان با تمام ترافیک، دولت در نهایت سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های جدید را دلسرد می‌کند و همچنین انگیزه‌ای برای نوآوری ISPها ایجاد نمی‌کند.
• اندیشکده‌های محافظه‌کار، شرکت‌های سخت‌افزاری و ارائه‌دهندگان اصلی مخابراتی منتقدان برجسته خنثی بودن شبکه هستند.
• ISPها استدلال می‌کنند که قیمت‌گذاری طبقه‌بندی به آنها اجازه می‌دهد تا رقابتی باقی بمانند و وجوه مورد نیاز برای نوآوری و گسترش بیشتر شبکه‌های پهنای باند و همچنین بازیافت هزینه‌هایی که قبلاً در پهنای باند سرمایه‌گذاری شده است را ایجاد کنند.

مثالی از خنثی بودن شبکه

پس از لغو قوانین خنثی بودن شبکه در سال 2017، چندین تخلف مورد مطالعه قرار گرفت از جمله:

• یوتیوب و نتفلیکس توسط اپراتورهای بی‌سیم کند شدند و از کسری از سرعت موجود استفاده کردند.
• محدود کردن ورایزون بر خدمات، توانایی بخش آتش‌نشانی شهرستان سانتا کلارا را برای ارائه خدمات اضطراری در طول آتش‌سوزی‌های کالیفرنیا تحت تأثیر قرار داد.
• Comcast محدودیت‌های سرعت جدیدی را معرفی کرد که در آن فیلم‌ها در تمام طرح‌های تلفن همراه خود تا 480p محدود می‌شوند مگر اینکه مشتریان هزینه اضافی پرداخت کنند.

خنثی بودن شبکه چیست و چرا مهم است؟

خنثی بودن شبکه مفهومی است که بیان می‌کند سازمان‌هایی مانند ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی باید تمام داده‌ها را در اینترنت به طور یکسان رفتار کنند. حامیان استدلال می‌کنند که این امر یک اینترنت آزاد و باز را ترویج می‌کند، جایی که کاربران می‌توانند بدون محدودیت به محتوا دسترسی داشته باشند، به شرطی که محتوا هیچ قانونی را نقض نکند.

آیا انگلستان خنثی بودن شبکه دارد؟

اتحادیه اروپا (EU) مقرراتی را برای ترویج و محافظت از اینترنت باز ایجاد کرده است و از ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی جلوگیری می‌کند تا دسترسی کاربران به محتوای قانونی را محدود یا مسدود کنند. استثنائات خاصی، مانند توانایی کند کردن ترافیک به درخواست حکم دادگاه، اعمال می‌شود.

آیا در هند خنثی بودن شبکه وجود دارد؟

در سال 2017، هند برخی از سختگیرانه‌ترین قوانین خنثی بودن شبکه در جهان را توسعه داد. سیاست‌گذاران و فعالان هندی با تمایل به ترویج اینترنت باز و دسترسی گسترده به اینترنت برای شهروندان این کشور، با هم برای قوانین خنثی بودن شبکه حمایت کردند. ارائه‌دهندگان خدماتی که این مقررات را نقض کنند، با از دست دادن مجوز فعالیت خود مواجه می‌شوند.

نتیجه‌گیری

خنثی بودن شبکه به دنبال ترویج اینترنت آزاد و باز و بدون مانع توسط ارائه‌دهندگان خدمات و سایر سازمان‌ها است. مقررات و سیاست‌های مربوط به خنثی بودن شبکه برای چندین سال مورد بحث بوده است و سیاست‌ها و تغییراتی از سال 2015 به اجرا درآمده است.


خنثی‌سازی شبکه در تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ به پایان رسید. این سیاست کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) بود که از سال ۲۰۱۰، ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی (ISP) را ملزم می‌کرد تا محتوا را با سرعت یکسان، صرف نظر از منبع آن، ارائه دهند.
این بدان معنا بود که، از جمله موارد دیگر، شرکت والت دیزنی نمی‌توانست برای سرعت دانلود بهتر، هزینه اضافی بپردازد و وبلاگ برادرزاده شما به دلیل ناتوانی در پرداخت هزینه ویژه، تحویل ضعیفی نمی‌داشت. و ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی شما نمی‌توانست سرویس شما را کند کند مگر اینکه برای ارتقا به سرعت تحویل "برتر" هزینه پرداخت کنید.

نکات کلیدی

مسئله خنثی‌سازی شبکه در اواسط سال ۲۰۱۸ حل و فصل شد. FCC قوانینی را لغو کرد که از ISPها جلوگیری می‌کرد تا برای سرعت تحویل اینترنت بهتر (یا بدتر) از کسب‌وکارها یا مصرف‌کنندگان، هزینه متفاوتی دریافت کنند.
آیا خنثی‌سازی شبکه مرده است؟ هنوز خیلی زود است.
برخی از ایالت‌ها در حال بررسی قوانین خود هستند، اما اقدام در کنگره ایالات متحده متوقف شده است.

تغییری که خنثی‌سازی شبکه را لغو کرد، پس از آنکه آجیت پای، رئیس سابق FCC، خواستار کاهش قابل توجه نظارت دولت بر ارائه‌دهندگان اینترنت شد، با رای FCC تعیین شد. اکنون که این موضوع از بین رفته است، مهم است که بدانیم خنثی‌سازی شبکه چیست یا بود، چگونه به اینجا رسیدیم و چه چیزی ممکن است در انتظار ما باشد.
نابرابری شبکه؟
دولت اوباما از ادامه خنثی‌سازی شبکه، قوانینی که از سال ۲۰۱۰ در حال اجرا بود و شرکت‌هایی مانند ورایزون (VZ) و کامکاست (CMCSA) را ملزم می‌کرد تا تمام محتوا را در شبکه‌های خود به طور یکسان مدیریت کنند، صرف نظر از اینکه یک ویدیو در یک وبلاگ شخصی، یک سرویس پخش مانند Spotify یا یک وب‌سایت دولتی باشد، حمایت کرد.

آنچه که این قوانین از آن جلوگیری می‌کرد

به طور خاص، قوانین خنثی‌سازی شبکه از موارد زیر جلوگیری می‌کرد:

کاهش سرعت یا کند کردن تحویل برخی از وب‌سایت‌ها یا خدمات آنلاین
برخورداری ویژه، خدمات بهتر یا سرعت بیشتر برای شرکت‌ها یا مصرف‌کنندگانی که حق بیمه بالاتری به ارائه‌دهندگان خدمات پرداخت می‌کردند.

در ژانویه ۲۰۱۴، تحت ریاست تام ویلر، FCC قوانین جدیدی را برای ترافیک اینترنت پیشنهاد کرد که به ارائه‌دهندگان پهن‌باند اجازه می‌داد تا از شرکت‌هایی مانند نتفلیکس (NFLX) و گوگل (GOOG) برای تحویل محتوا از طریق سریع‌ترین مسیرها، نرخ بالاتری دریافت کنند.

ورود جان الیور

ویلر یک لابی‌گر سابق در صنعت تلویزیون کابلی بود که برخی استدلال می‌کردند اگر قوانین جدیدی ایجاد شود که به ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت اجازه دهد داده‌ها را برای مشتریان مختلف به طور متفاوتی پردازش کنند، می‌تواند به طور قابل توجهی سود ببرد. قبل از تصمیم‌گیری اولیه در ۲۶ فوریه ۲۰۱۵، جان الیور از HBO به سخنگوی غیررسمی طرفدار خنثی‌سازی شبکه تبدیل شد و ویلر را در این مورد بیش از یک بار مورد انتقاد قرار داد.

استدلال‌های موافق با خنثی‌سازی شبکه

پایان خنثی‌سازی شبکه، آغاز نابرابری شبکه را رقم می‌زد، الیور و دیگران گفتند. ارائه‌دهندگان پهن‌باند، بسیاری از آنها که خدمات تلویزیون کابلی نیز ارائه می‌دهند، می‌توانستند برای یک سرویس ضروری برای کسب‌وکارها - سرویس اینترنت سریع - حق بیمه دریافت کنند. ارائه‌دهندگان می‌توانستند به طور انتخابی تعیین کنند کدام شرکت‌ها به اینترنت پرسرعت دسترسی داشته باشند و چقدر باید بپردازند، که می‌توانست برای صنعت پخش فاجعه‌بار باشد.

نبرد قانونی

الیور قطعاً توجه مردم را به یک نبرد قانونی دشوار جلب کرد. در طول دور اول بحث‌ها در سال ۲۰۱۵، مردم بیش از ۱۲۰۰۰۰ نظر در مورد موضوع "حفاظت و ترویج اینترنت باز" ارائه کردند. این تعداد حیرت‌انگیز تقریباً ده برابر بیشتر از موضوعی است که در آن زمان بیشترین نظرات را به خود جلب کرده بود. وب‌سایت FCC در واقع پس از پخش قسمت جان الیور از کار افتاد.

واکنش

بسیاری از نظرات، خشم خود را از اینکه FCC اجازه می‌دهد یک دوره جدید از خدمات اینترنت طبقه‌بندی شده آغاز شود، ابراز کردند. مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها می‌ترسیدند که اینترنت به یک منظره جدا شده تبدیل شود که در آن برخی از محتوا با سرعت کامل تحویل داده شود در حالی که دیگران به دلیل ناتوانی صاحبانشان در پرداخت حق بیمه برای پهنای باند بزرگتر، کندتر کار کنند.

بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی خاطرنشان کردند که در کشورهایی که خنثی‌سازی شبکه وجود ندارد، مردم باید برای انواع مختلفی از اینترنت بسته‌هایی را پرداخت کنند. اثر عملی این است که مصرف‌کننده‌ای که می‌خواهد ویدیو را پخش کند، باید برای یک بسته گران‌تر از مصرف‌کننده‌ای که فقط از وب‌سایت‌ها بازدید می‌کند، هزینه بپردازد.

ادامه مبارزه

به نظر می‌رسید که این موضوع در سال ۲۰۱۵ حل و فصل شده است، زمانی که مقرراتی که از ارائه‌دهندگان پهن‌باند جلوگیری می‌کرد تا محتوا را مسدود کنند، سرعت خدمات یا برنامه‌های خاص را کاهش دهند و برای برخورداری ویژه پول دریافت کنند، به قوت خود باقی ماند. طرفداران خنثی‌سازی شبکه پیروز شدند.

در نوامبر ۲۰۱۶، دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و پای را به عنوان رئیس جدید FCC منصوب کرد.

بازگشت به عقب مقررات

پای در سال ۲۰۱۵ در مورد خنثی‌سازی شبکه هشدار داد و در یک سخنرانی استدلال کرد: "این اقتصاد پایه است. هرچه چیزی را بیشتر تنظیم کنید، احتمالاً کمتر از آن خواهید داشت." او گفت که هدف از لغو سیاست، "بازگرداندن آزادی اینترنت" است، طبق بیانیه مطبوعاتی همراه.

پس از تبدیل شدن به رئیس جدید FCC در ژانویه ۲۰۱۷، پای به استدلال خود ادامه داد که خدمات اینترنت پرسرعت نباید به عنوان یک سرویس عمومی تلقی شود و صنعت باید به جای تنظیم توسط دولت، خود را پلیس کند. با این حال، همان درگیری که در سال ۲۰۱۵ حل شده بود، دوباره آغاز شد.

هشدار به مصرف‌کنندگان

بیش از ۸۰۰۰۰ وب‌سایت و سازمان، از جمله گوگل، فیس‌بوک و به طرز شگفت‌آوری، AT&T، به اعتراضی به نام "روز اقدام" در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۷ پیوستند. در آن روز، وب‌سایت‌ها هشدارهایی را منتشر کردند که از کاربران می‌خواستند نامه‌هایی را به FCC ارسال کنند و از آن بخواهند خنثی‌سازی شبکه را حفظ کند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۷، بسیاری از شرکت‌های مبتنی بر وب مانند Reddit، Etsy و Kickstarter، اعتراضاتی را به رای قریب الوقوع FCC در مورد وب‌سایت‌های خود ارسال کردند. با این حال، FCC در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۷ به لغو خنثی‌سازی شبکه رای داد. این اقدام در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ اجرایی شد.

بعد از این چه؟

بیش از دو سال بعد، تصمیم به لغو قوانین خنثی‌سازی شبکه هنوز پابرجاست، اما نه بدون جدل. تصمیم FCC ممکن است حرف آخر نباشد.

در سال ۲۰۱۸، سنا به لغو لغو خنثی‌سازی شبکه رای داد، اما این مصوبه در مجلس نمایندگان متوقف شد. سپس مجلس نمایندگان آن را دوباره در سال ۲۰۱۹ تحت عنوان "قانون نجات اینترنت" به رای گذاشت. اما حداقل تا سال ۲۰۲۱، عملاً در آب‌های راکد بود.

در اکتبر ۲۰۱۹، یک حکم دادگاه تجدیدنظر فدرال به طور عمده به رای لغو خنثی‌سازی شبکه تأیید کرد.

تعدادی از ایالت‌ها، منطقه کلمبیا و پورتوریکو لایحه‌هایی را برای بازگرداندن بخش‌هایی از خنثی‌سازی شبکه، به ویژه آنهایی که بر استفاده از اطلاعات خصوصی توسط ISPها تأثیر می‌گذارند، در دست بررسی دارند.

موانع تغییر

هرگونه تغییر اساسی، حتی در سطح ایالتی، می‌تواند اجرای آن دشوار باشد. FCC گفت که دولت‌های محلی و ایالتی نمی‌توانند قوانینی را تصویب کنند که با قوانین فدرال خنثی‌سازی شبکه ناسازگار باشد و فقط FCC است که اختیار نوشتن این نوع مقررات را دارد.

در همین حال، یک حکم دادگاه تجدیدنظر فدرال در اکتبر ۲۰۱۹ به طور عمده تصمیم به لغو خنثی‌سازی شبکه را تأیید کرد، اما از FCC خواست تا تأثیر آن بر ایمنی عمومی، خدمات پهن‌باند یارانه‌شده فدرال و مقررات مربوط به تیرهای برق را بررسی کند. اگرچه این امر منجر به سیل جدیدی از پاسخ‌ها از گروه‌های طرفدار خنثی‌سازی شبکه شد، اما تا اواخر سال ۲۰۲۰ هیچ تغییری در سیاست ایجاد نشد.


موج نو استرالیا که به عنوان احیای سینمای استرالیا نیز شناخته می‌شود، یک جنبش سینمایی مهم در سینمای استرالیا در دهه 1970 و 1980 بود و نشان‌دهنده انحرافی از تولیدات محافظه‌کارانه و تحت کنترل استودیو بود که بر این صنعت مسلط بود. این جنبش با داستان‌گویی منحصربه‌فرد و اغلب تحریک‌آمیز، تمایل به پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی معاصر و رویکرد نوآورانه به زیبایی‌شناسی فیلم مشخص می‌شد.

ریشه‌های موج نو استرالیا
ریشه‌های موج نو استرالیا را می‌توان به ترکیبی از عوامل متعددی نسبت داد که مدتی در چشم‌انداز فرهنگی این کشور در حال جوشیدن بود. استرالیا به طور سنتی به مدلی از فیلم‌سازی متکی بود که به سلیقه مخاطبان اصلی پاسخ می‌داد و اغلب اقتباس‌هایی از رمان‌های محبوب یا فیلم‌های ژانری ساده را تولید می‌کرد.

این صنعت به شدت تحت تأثیر هالیوود و سینمای بریتانیا بود که منجر به چشم‌انداز سینمایی می‌شد که اغلب نمی‌توانست تجربه متنوع و متمایز استرالیایی را منعکس کند. فیلم‌سازان استرالیایی اغلب با محدودیت‌های مالی و دخالت استودیوها روبرو می‌شدند که آزادی خلاقانه آن‌ها را محدود می‌کرد.

با این حال، این وضعیت در اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 با ظهور نسل جدیدی از فیلم‌سازان استرالیایی که با روحیه‌ای سرکش و تمایل به رهایی از قراردادهای سینمایی سنتی هدایت می‌شدند، شروع به تغییر کرد. آن‌ها از جنبش‌های فیلم‌سازی بین‌المللی، به ویژه موج نو فرانسه و هالیوود جدید، الهام گرفته بودند که نوآوری، آزمایش و رویکردی تازه به داستان‌گویی را جشن می‌گرفتند.

راهپیمایی (Walkabout) محصول 1971 نیکلاس روئگ
ویژگی‌های موج نو استرالیا
یکی از دغدغه‌های اصلی بسیاری از فیلم‌های موج نو، بررسی هویت استرالیایی بود. فیلم‌سازان اغلب تنش بین میراث اروپایی کشور و فرهنگ‌های بومی را به تصویر می‌کشیدند. آن‌ها همچنین به مسائلی مانند هویت ملی و چشم‌انداز در حال تغییر استرالیای مدرن پرداختند.

این جنبش زیبایی‌شناسی طبیعی‌تر و صیقل‌نشده‌تری را ترجیح می‌داد. فیلم‌سازان اغلب در مکان‌های واقعی فیلم‌برداری می‌کردند و مناظر وسیع و متنوع استرالیا را در فیلم‌های خود گنجانده بودند. موج نو استرالیا از پرداختن به مسائل بحث‌برانگیز و فوری ابایی نداشت. این فیلم‌ها موضوعاتی مانند شهرنشینی، نگرانی‌های زیست‌محیطی و نابرابری‌های اجتماعی را اغلب با دیدگاهی انتقادی و تفکربرانگیز بررسی می‌کردند.

بیداری در ترس (Wake in Fright) محصول 1971 تد کوتچف
فیلم‌سازان و فیلم‌های مهم
اولین موفقیت بزرگ موج نو استرالیا، فیلم «بیداری در ترس» (1971) به کارگردانی تد کوتچف، واقعیت‌های خشن و اغلب نادیده گرفته شده زندگی در مناطق دورافتاده استرالیا را آشکار کرد. تصویرگری جسورانه و بی‌رحمانه این فیلم از جنبه‌های تاریک‌تر استرالیا با مخاطبان داخلی و بین‌المللی طنین‌انداز شد. این فیلم نشان داد که مخاطبانی برای فیلم‌هایی وجود دارد که به تجربیات اصیل این کشور می‌پردازند.

موج نو استرالیا توسط کارگردانان پیشرویی مانند پیتر ویر، که به خاطر فیلم‌هایی مانند «پیک‌نیک در سنگ هینگ» (1975) و بعداً حرفه موفق خود در هالیوود شناخته می‌شود، هدایت شد. او اغلب به خاطر بررسی موضوعاتی مانند هویت، طبیعت و جنبه‌های عرفانی مناظر استرالیا مورد ستایش قرار می‌گیرد. آثار او با زیبایی دل‌انگیز و زیرلایه‌های فلسفی عمیق خود، مخاطبان را مجذوب خود می‌کرد.

جورج میلر با مجموعه نمادین «مکس دیوانه» (Mad Max) یک دیدگاه دیستوپیایی از مناطق دورافتاده استرالیا را به جهان معرفی کرد. این فیلم‌ها با اکشن هیجان‌انگیز و تفسیرهای اجتماعی دقیق ترکیب شده بودند و به یک پدیده بین‌المللی تبدیل شدند و تنوع سینمای استرالیا را به نمایش گذاشتند.

میراث و نفوذ
موج نو استرالیا تأثیر عمیق و پایداری بر سینمای استرالیا و صنعت فیلم جهان گذاشت. این جنبش فیلم‌سازی محلی را احیا کرد، حس غرور ملی و علاقه دوباره به داستان‌های بومی را تقویت کرد.

در سطح بین‌المللی، این جنبش به دلیل داستان‌گویی تازه و اصیل خود مورد تقدیر قرار گرفت. بسیاری از فیلم‌سازان استرالیایی که در این دوره به شهرت رسیدند، به تأثیرگذاری خود در سینمای جهانی ادامه دادند. جورج میلر، به ویژه با مجموعه «مکس دیوانه» خود، به نامی آشنا در سراسر جهان تبدیل شد و نفوذ او بر ژانر اکشن همچنان پابرجاست.

موج نو استرالیا گواهی بر قدرت فیلم به عنوان یک رسانه برای بیان فرهنگی، انتقاد اجتماعی و بررسی هویت است. این جنبش سینمای استرالیا را احیا کرد، فیلم‌سازان پیشرو را به جهان معرفی کرد و همچنان الهام‌بخش است.

لطفاً برای آثار پیشنهادی مرتبط با این جنبش سینمایی، به فهرست فیلم‌ها مراجعه کنید.