سانسور موسیقی به عمل ویرایش آثار موسیقیایی به دلایل مختلف اشاره دارد که ریشه در انگیزه‌های گوناگونی از جمله ملاحظات اخلاقی، سیاسی یا مذهبی دارد. این سانسور می‌تواند از ممنوعیت قانونی کامل یک اثر موسیقیایی توسط دولت تا حذف داوطلبانه و خصوصی محتوا در صورتی که یک اثر موسیقیایی در یک زمینه خاص ظاهر شود، متغیر باشد.

**انگیزه‌ها**

**شایستگی**

اغلب آهنگ‌ها برای پخش در رادیو و تلویزیون ویرایش می‌شوند تا محتوایی که ممکن است برای مخاطب هدف یک رسانه ناخوشایند تلقی شود، مانند الفاظ رکیک یا ارجاعات به موضوعاتی مانند رابطه جنسی و مصرف مواد مخدر، حذف شود. این کار معمولاً برای رعایت قوانین پخش مربوطه یا آیین‌نامه‌های رفتاری و همچنین برای بازاریابی بیشتر آهنگ‌ها به مخاطبان اصلی انجام می‌شود. آهنگ‌هایی که به این ترتیب ویرایش می‌شوند، اغلب به عنوان "نسخه پاک" یا "ویرایش رادیویی" شناخته می‌شوند (دومی همچنین به آهنگ‌هایی اشاره دارد که ممکن است به دلیل محدودیت فضای ضبط 45 دور در دقیقه، برای پخش رادیویی کوتاه شوند). تکنیک‌های ویرایشی رایج شامل تحریف صدا برای پنهان کردن کلمات توهین‌آمیز (از جمله بی‌صدا کردن، بوق زدن و وارونه کردن) یا جایگزینی آن‌ها با اشعار جایگزین است.

میزان سانسور مورد نیاز ممکن است بین پخش‌کنندگان بسته به استانداردها و رویه‌هایشان و مخاطب هدفشان متفاوت باشد. به عنوان مثال، رادیو دیزنی دستورالعمل‌های محتوایی سخت‌گیرانه‌تری نسبت به ایستگاه‌های رادیویی معمولی ایالات متحده دارد، زیرا عمدتاً مخاطبان جوان و خانوادگی را هدف قرار می‌دهد. در مقابل، برخی از ایستگاه‌های رادیویی ممکن است نسخه‌های ویرایش‌نشده آهنگ‌هایی را که حاوی محتوای ناخوشایند هستند، در زمان‌هایی که مناسب تلقی می‌شود، مانند ساعات پایانی شب، پخش کنند. جوئل مالیس، مهندس صدا اهل آتلانتا که به دلیل کارش در ویرایش رادیویی در صنعت شناخته شده بود، خاطرنشان کرد که شغل او اغلب به دلیل استانداردهای متفاوت بین پخش‌کنندگان (مانند BET و MTV) پیچیده می‌شد و نیاز به ویرایش‌های مختلف برای برآوردن نیازهای فردی آن‌ها داشت. ویرایش مالیس از آهنگ "Wait (The Whisper Song)" از Ying Yang Twins با ترکیب صدا از آهنگ‌های دیگر Ying Yang Twins ساخته شد، اما مالیس در نهایت مجبور شد گروه را به استودیوی خود بازگرداند پس از دریافت درخواست‌های ویرایش‌های بیشتر.

در برخی موارد، یک شرکت ضبط ممکن است تصمیم بگیرد که انتشار یک اثر را به طور کامل متوقف کند اگر معتقد باشد که موضوع آن بیش از حد بحث‌برانگیز است. Ice-T و پاریس هر دو آلبوم‌های رپ گنگستری خود را به دلیل نگرانی‌های مربوط به محتوا، توسط Warner Bros. Records به حالت تعلیق درآوردند یا به طور نامحدود به تعویق انداختند. آلبوم Home Invasion از Ice-T به دلیل شورش‌های لس آنجلس در سال 1992 و جنجال بر سر آهنگ "Cop Killer" از گروه متال Body Count به تعویق افتاد، و Sleeping with the Enemy از پاریس به دلیل آهنگ‌های "Bush Killa" و "Coffee, Doughnuts, & Death" به تعویق افتاد. Insane Clown Posse با مشکلات مشابهی پس از امضای قرارداد با Hollywood Records متعلق به دیزنی مواجه شد. با وجود رعایت درخواست‌های شرکت برای سانسور آهنگ‌ها و اشعار خاص، The Great Milenko تقریباً بلافاصله پس از انتشار (اما قبل از فروش 18000 نسخه از 100000 نسخه ارسال شده) فراخوانده شد. هر سه گروه به شرکت‌های دیگری پیوستند (از جمله Priority Records و Island Records) که آلبوم‌های آن‌ها را بدون هیچ اعتراضی منتشر کردند.

**ایده‌هایی که سانسور را شکل می‌دهند**

ایده‌هایی که سانسور را شکل می‌دهند، از کشوری به کشور دیگر بسیار متفاوت است. با این حال، حتی اگر هیچ الگویی قابل مشاهده نباشد، معمولاً از طریق قدرت اعمال می‌شود. سانسور به طور کلی پیام‌های ناخواسته‌ای را از بین می‌برد به این امید که دیدگاه‌ها و اقدامات شنونده هدف را کنترل کند. سانسور به سه شرط مختلف وابسته است: اول اینکه، نهاد یا موضوع سانسور شده مجاز نیست. دوم اینکه، سانسور برای جلوگیری از موضوع محدود شده انجام می‌شود. و در نهایت، سانسور برای انکار وجود مسائل سانسور شده اعمال می‌شود.

انگیزه پشت سانسور موسیقی با گردش موسیقی محبوب از طریق رسانه‌های متعدد مرتبط است. دلایل سانسور موسیقی شامل تلقی موسیقی به عنوان بحث‌برانگیز، تهاجمی یا بی‌احترامی است. بنابراین، سانسور موسیقی با هدف به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض موضوعات بحث‌برانگیز مانند رابطه جنسی، مواد مخدر و به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی است. این امر محدودیت‌هایی را برای آزادی بیان ایجاد می‌کند با هدف محافظت از جامعه در برابر بیان‌های مضر.

سانسور موسیقی تحت تأثیر تأثیرات مذهبی بر دولت‌ها قبل از دولت-ملت مدرن قرار گرفت. فهرست کتاب‌های ممنوعه کلیسای کاتولیک، Index Librorum Prohibitum، نشانه‌ای اولیه از سانسور است که بعداً به سانسور موسیقی در قرن بیست و یکم تبدیل شد.

**نمونه‌های قابل توجه**

ویرایش‌های متعددی از آهنگ "Fuck You" از CeeLo Green وجود دارد، از جمله یکی که متن اصلی را به "Forget You" تغییر می‌دهد و دیگری که کلمه "fuck" را بدون جایگزینی آن بی‌صدا می‌کند. گرین همچنین یک تقلید از آهنگ در مورد فاکس نیوز در یک برنامه در The Colbert Report اجرا کرد. The Black Eyed Peas آهنگ "Let's Get Retarded" از آلبوم Elephunk خود را به "Let's Get It Started" بازنویسی کردند تا به عنوان یک آهنگ تبلیغاتی برای پوشش تلویزیونی مسابقات NBA 2004 استفاده شود. "Let's Get It Started" بعداً به عنوان یک تک‌آهنگ مستقل منتشر شد و به رتبه 21 در جدول Billboard Hot 100 رسید. هنگامی که کانیه وست آهنگ "Power" خود را در Saturday Night Live اجرا کرد، به طور مشابه یک بخش از آهنگ حاوی الفاظ رکیک و انتقاد از برنامه ("Fuck SNL and the whole cast") را با اشعار جدید جایگزین کرد.

آهنگ‌هایی که حاوی مضامین دوپهلو یا سوءتفاهم‌های احتمالی هستند نیز مورد سانسور قرار گرفته‌اند. به عنوان مثال، عنوان و متن آهنگ "If U Seek Amy" از بریتنی اسپیرز به گونه‌ای طراحی شده بود که به اشتباه به عنوان "F-U-C-K me" شنیده شود. شرکت ضبط او یک ویرایش رادیویی منتشر کرد که کلمه "seek" را به "see" تغییر می‌داد تا بازی با کلمات را حذف کند. نگرانی‌های مشابهی توسط ایستگاه‌های رادیویی در مورد آهنگ "Don't Phunk With My Heart" از The Black Eyed Peas پس از انتشار آن مطرح شد، زیرا کلمه "phunk" (یک غلط املایی عمدی از "funk") ممکن بود توسط شنوندگان به عنوان کلمه "fuck" تفسیر شود. این امر منجر به انتشار ویرایشی توسط شرکت ضبط شد که کلمه را به "mess" تغییر می‌داد. Meghan Trainor یک نسخه جایگزین از تک‌آهنگ اول خود، "All About That Bass" را برای Radio Disney و ایستگاه‌های موسیقی بزرگسالان محافظه‌کار ضبط کرد که استعاره‌های پیشنهادی آهنگ را حذف می‌کرد.

سانسور موسیقی محدود به محتوای اشعار نیست. MTV صداهای شلیک گلوله را در متن آهنگ "Paper Planes" از M.I.A. با جلوه‌های صوتی جایگزین کرد و ارجاعی به حشیش را حذف کرد. ویرایش‌های صوتی مشابهی در هنگام اجرای همان آهنگ توسط M.I.A. در Late Show with David Letterman (که توسط شرکت خواهر CBS پخش می‌شد) رخ داد. M.I.A. بعداً از MTV و Late Show به دلیل سانسور آهنگ خود انتقاد کرد.

**انتقاد**

برخی از شنوندگان نارضایتی خود را از ویرایش آهنگ‌ها برای پخش رادیویی ابراز کرده‌اند و استدلال کرده‌اند که این امر یکپارچگی هنری آهنگ اصلی را به خطر می‌اندازد و شنوندگان را تشویق می‌کند تا به پلتفرم‌های جایگزینی روی آورند که مشمول چنین سانسوری نمی‌شوند، مانند پخش دیجیتال. در عین حال، ویرایش‌ها به عنوان یک امتیاز ضروری برای دریافت پخش رادیویی تلقی می‌شوند که می‌تواند بر عملکرد کلی یک آهنگ تأثیر بگذارد. آلبوم اول N.W.A، Straight Outta Compton (که به دلیل آهنگ "Fuck tha Police" خود بحث‌برانگیز شده بود)، شامل آهنگ "Express Yourself" است که سانسور موسیقی توسط ایستگاه‌های رادیویی و موسیقی‌دانان هیپ هاپ را که برای هدف قرار دادن پخش رادیویی اصلی آهنگ‌های بی‌ضرر می‌نویسند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. "Express Yourself" تنها آهنگ آلبوم است که حاوی الفاظ رکیک نیست.

**حساسیت**

برخی از آهنگ‌ها ممکن است پس از رویدادهای خاص، از پخش آن‌ها خودداری شود یا کم‌رنگ شوند، اگر به عنوان نامناسب تلقی شوند. پس از حملات 11 سپتامبر، مدیران برنامه‌ریزی شرکت رادیویی Clear Channel فهرستی از آهنگ‌های "از نظر لغوی مشکوک" را تهیه کردند که شامل آهنگ‌هایی با موضوعاتی مانند جنگ، مرگ، ویرانی، پرواز یا شهر نیویورک و تمام آهنگ‌های Rage Against the Machine بود. Slate چندین انتخاب غیرمعمول در این لیست را برجسته کرد، از جمله "Walk Like an Egyptian"، دو آهنگ Cat Stevens (استیونز به دین اسلام گرویده بود و نام خود را به یوسف اسلام تغییر داده بود) و سرود صلح‌طلبانه صریح جان لنون، "Imagine".

پس از فاجعه شاتل کلمبیا در فوریه 2003، آهنگ "19 Somethin'" از مارک ویلز به طور موقت توسط برخی از ایستگاه‌های رادیویی حذف شد زیرا حاوی متنی بود که به فاجعه چلنجر اشاره داشت. همچنین در همان ماه، موزیک ویدیوی جدید مادونا برای "American Life" به دلیل تصاویر سیاسی و "ضد میهنی" خود در بحبوحه تهاجم به رهبری ایالات متحده به عراق، جنجال به پا کرد، مانند یک نمایش مد با حضور زنانی که لباس نظامی پوشیده بودند و صحنه‌ای که خواننده فندکی به شکل نارنجک را به یک همتای جورج دبلیو بوش برای روشن کردن سیگارش پرتاب می‌کند. به دلیل واکنش منفی، مادونا ویدیو را در آوریل 2003 قبل از پخش برنامه‌ریزی‌شده آن، لغو کرد، زیرا نمی‌خواست "خطر ناراحت کردن کسی را که ممکن است معنای این ویدیو را اشتباه تفسیر کند" به خطر بیندازد.

در سال 2006، گری گلیتر پس از محکومیت به سوء استفاده جنسی از کودکان در ویتنام، از پخش آهنگ اصلی او "Rock and Roll" در بازی‌های لیگ ملی فوتبال (NFL) منع شد. در حالی که NFL اجازه پخش یک نسخه کاور از این آهنگ را می‌داد، در سال 2012 به تیم‌های خود دستور داد که از پخش این آهنگ به طور کلی خودداری کنند، پس از دریافت بازخورد منفی از رسانه‌های بریتانیایی در مورد استفاده مداوم از آن توسط New England Patriots و احتمال پخش آن در طول Super Bowl XLVI.

در سال 2009، پس از اعتراف کریس براون به جرم حمله به دوست دخترش، ریانا، ایستگاه‌های رادیویی مختلف داوطلبانه موسیقی براون را از لیست پخش خود حذف کردند تا به عنوان محکومیت اعمال او عمل کند. در دسامبر 2013، پس از محکومیت ایان واتکینز، خواننده اصلی Lostprophets، به سیزده مورد جرم جنسی علیه کودکان، HMV کل کاتالوگ Lostprophets را از فروشگاه‌های خود حذف کرد.

در اواخر سال 2018، ایستگاه رادیویی کلیولند WDOK آهنگ "Baby, It's Cold Outside" را از لیست پخش کریسمس خود حذف کرد و استدلال کرد که برخی از تفسیرهای متن آهنگ در بحبوحه جنبش #MeToo علیه آزار و تجاوز جنسی بیش از حد حساس است. این اقدام باعث ایجاد آتش‌سوزی در اینترنت شد و سایر پخش‌کنندگان (از جمله دو گروه رادیویی تجاری بزرگ کانادا و CBC Radio که توسط دولت اداره می‌شود) نیز از آن پیروی کردند. این تصمیم بین منتقدان و عموم مردم بحث‌برانگیز بود، با حامیان استدلال می‌کردند که پیامدهای احتمالی تجاوز جنسی آهنگ با هنجارهای اجتماعی فعلی همسو نیست، در حالی که دیگران استدلال می‌کردند که این تصمیم تسلیم سیاست‌های صحیح است. CBC بعداً تصمیم خود را لغو کرد، در حالی که یک نظرسنجی که توسط ایستگاه رادیویی سان فرانسیسکو KOIT انجام شد، نشان داد که تنها 23 درصد از شرکت‌کنندگان با این آهنگ مخالفت دارند.

در مارس 2019، برخی از ایستگاه‌های رادیویی (به ویژه ایستگاه‌های Cogeco در استان کبک کانادا و Radio New Zealand) موسیقی مایکل جکسون را در پاسخ به مستند Channel 4/HBO Leaving Neverland که ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده جنسی از وید رابسون و جیمی سافچاک توسط جکسون را مطرح می‌کرد، از چرخش خارج کردند. Cumulus Media اظهار داشت که به ایستگاه‌های خود اجازه داده است تا در مورد این موضوع به صورت موردی تصمیم بگیرند. در اواخر سال 2019، تعدادی از ایستگاه‌های رادیویی نیوزیلند و کانادا تصمیم خود را برای حذف موسیقی جکسون از لیست پخش خود لغو کردند و به "نتایج نظرسنجی مثبت شنوندگان" اشاره کردند.

**مسائل حقوقی**

آهنگ‌ها و آلبوم‌ها در برخی موارد ممکن است به دلیل مشکلات حق چاپ (به ویژه مربوط به نمونه‌برداری) یا سایر مسائل حقوقی سانسور شوند. آلبوم 1987 (What the Fuck Is Going On?) از JAMs پس از شکایت ABBA به دلیل نمونه‌برداری از موسیقی آن‌ها بدون اجازه، از توزیع خارج شد. آلبوم Ready to Die از The Notorious B.I.G. به طور مشابه پس از یک شکایت از Bridgeport Music به دلیل نمونه‌برداری غیرمجاز، از دسترس خارج شد.

به درخواست Atlantic Records، هنرمند تقلیدی "Weird Al" Yankovic نسخه تجاری آهنگ "You're Pitiful" خود را، تقلیدی از آهنگ "You're Beautiful" از جیمز بلانت، منتشر نکرد، حتی اگر خود بلانت از این تقلید تایید کرده بود. در عوض، به عنوان یک تک‌آهنگ رایگان به صورت آنلاین منتشر شد.

**بر اساس کشور**

**افغانستان**

در طول پنج سال حکومت طالبان در افغانستان بین سال‌های 1996 تا 2001، تمام فناوری و هنر غربی، از جمله موسیقی، ممنوع بود. سازها نابود شدند، جشن‌ها ممنوع شدند و تنها چیزی که در رادیو پخش می‌شد، سرودهایی بود که طالبان را می‌ستودند. تنها سازی که از این ممنوعیت معاف بود، دف (یا دایره) بود. اگرچه این ممنوعیت به طور خلاصه در طول دوره 20 ساله جمهوری اسلامی لغو شد، اما پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021 دوباره برقرار شد.

**استرالیا**

انجمن صنعت ضبط استرالیا (ARIA) و انجمن خرده‌فروشان موسیقی استرالیا (AMRA) یک سیستم خودتنظیمی به نام "کد عملکردهای برچسب‌گذاری موسیقی ضبط شده" را حفظ می‌کنند که از یک سیستم رتبه‌بندی سه سطحی برای محتوای ناخوشایند در ضبط‌های موسیقی استفاده می‌کند. "سطح 1" برای محتوایی با "تأثیر متوسط" (از جمله "زبان قاطع یا قوی نامناسب؛ یا ارجاعات متوسط به مصرف مواد مخدر، خشونت، فعالیت جنسی یا مضامین") اعمال می‌شود، "سطح 2" برای "تأثیر قوی" ("زبان قاطع یا قوی نامناسب مکرر" یا ارجاعات قوی به مصرف مواد مخدر، خشونت، فعالیت جنسی یا مضامین) و "سطح 3" برای محتوای "تأثیر زیاد" (ارجاعات گرافیکی و پر تأثیر به مصرف مواد مخدر، خشونت، فعالیت جنسی یا مضامین). رتبه‌بندی سطح 3 در مارس 2003 معرفی شد و نیاز دارد که خریداران بالای 18 سال سن داشته باشند. این کد توزیع یا فروش هر گونه ضبطی را که حاوی محتوایی فراتر از رتبه‌بندی سطح 3 باشد، ممنوع می‌کند، از جمله محتوایی که "ترویج، تحریک، آموزش یا به تصویر کشیدن بهره‌بردارانه یا بی‌رحمانه سوء مصرف مواد مخدر، بی‌رحمی، خودکشی، خشونت جنایی یا جنسی، سوء استفاده از کودکان، زنای با محارم، بهائم‌پرستی یا هر گونه فعالیت نفرت‌انگیز یا وحشتناک دیگر به گونه‌ای که باعث خشم یا انزجار شدید شود" را ممنوع می‌کند.

قانون مصرف‌کننده استرالیا همچنین واردات هر گونه محصولی را که "موضوعات مربوط به رابطه جنسی، سوء مصرف مواد مخدر یا اعتیاد، جرم، بی‌رحمی، خشونت یا پدیده‌های نفرت‌انگیز یا وحشتناک را به گونه‌ای توصیف، به تصویر بکشد، بیان کند یا با آن‌ها برخورد کند که با استانداردهای اخلاقی، شایستگی و مناسبت مورد قبول بزرگسالان معقول توهین‌آمیز باشد" ممنوع می‌کند. در سال 2003، نسخه‌هایی از یک آلبوم از گروه grindcore Intense Hammer Rage توسط گمرک استرالیا توقیف شد و به هر یک از سه عضو گروه 500 دلار جریمه شد به دلیل نقض قانون گمرک. تخلفات متمرکز بر موضوع ناخوشایند آثار هنری و متن آهنگ آلبوم بود. این آلبوم‌ها در ایالات متحده توسط شرکت ضبط آن‌ها تولید شده بودند و برای توزیع به استرالیا وارد شده بودند. این گروه انتقاد کرد که توقیف، تضعیفی برای آزادی بیان است.

در ماه مه 1990، نیک فرانک‌لین، مدیر اخبار موقت ایستگاه رادیویی Triple J متعلق به Australian Broadcasting Corporation، پس از پخش بخشی از آهنگ "Fuck tha Police" از N.W.A. توسط مدیریت ABC تعلیق شد. این آهنگ چندین ماه در ایستگاه پخش شده بود، اما رئیس رادیو ABC، مالکوم لانگ، درخواست کرد که آهنگ "استراحت" کند. در بخش توهین‌آمیز، فرانک‌لین در مورد اشعار رکیک و موضوع آهنگ بحث کرد. در اعتراض به تعلیق، کارکنان Triple J یک اقدام صنعتی انجام دادند و ایستگاه با پخش 82 بار متوالی آهنگ "Express Yourself" از N.W.A. متوقف شد.

**اتریش**

رپر اتریشی آقای باند در ژانویه 2021 به اتهام "تولید و پخش ایده‌های نازی" و "تحریک به نفرت" دستگیر شد. او بعداً به ده سال زندان محکوم شد.

**برزیل**

در طول دیکتاتوری نظامی که از سال 1964 تا 1985 برزیل را در اختیار داشت، قانون اقدام نهادی شماره پنج (AI-5) به مقامات این اختیار را می‌داد تا آثار فرهنگی را که به عنوان برانداز ارزش‌های اخلاقی یا سیاسی تلقی می‌شدند، سانسور کنند. تخمین زده می‌شود که حداقل 500 متن آهنگ تحت AI-5 سانسور شده باشند. قانون اساسی کنونی برزیل که در سال 1988 تصویب شد، سانسور "طبیعت سیاسی، ایدئولوژیک و هنری" را ممنوع می‌کند.

ژانر فانک کاریوکا به دلیل موضوعات اغلب تحریک‌آمیز خود مورد توجه قرار گرفته است. یک زیرژانر به نام "Proibidão" (به معنای "به شدت ممنوع") که از محله‌های فقیرنشین ریو دو ژانیرو سرچشمه می‌گیرد، در مهمانی‌هایی که توسط گروه‌های مواد مخدر سازماندهی می‌شوند تبلیغ می‌شود و حاوی اشعاری است که اغلب به گروه‌های رقیب توهین می‌کنند. مهمانی‌های فانک کاریوکا با فعالیت‌های جنایی مانند خشونت و قاچاق مواد مخدر همراه بوده‌اند. لایحه‌ای که پیشنهاد ممنوعیت فانک کاریوکا را می‌داد، توسط سنای فدرال برزیل رد شد.

**کامبوج**

در طول حکومت خمرهای سرخ در کامبوج بین سال‌های 1975 تا 1979، تمام موسیقی در کامبوج ممنوع بود - تنها استثنا هر چیزی مربوط به تبلیغات حزب بود. سازها نابود شدند، جشن‌ها ممنوع شدند و تنها چیزی که در رادیو پخش می‌شد، سرودهایی بود که طالبان را می‌ستودند. تنها ساز معاف از این ممنوعیت، دف (یا دایره) بود. اگرچه این ممنوعیت به طور خلاصه در طول دوره 20 ساله جمهوری اسلامی لغو شد، اما پس از بازگشت حکومت خمرهای سرخ در سال 2021 دوباره برقرار شد.

**کانادا**

محتوای پخش شده در رادیو و تلویزیون در کانادا توسط شورای استانداردهای پخش کانادا (CBSC) به صورت خودتنظیمی تحت کد انجمن پخش کانادا (CAB) تنظیم می‌شود. CBSC به شکایاتی که توسط عموم مردم ارائه می‌شود رسیدگی می‌کند. کد CAB پخش زبان رکیک یا مطالب جنسی بیش از حد را ممنوع می‌کند و همچنین محتوایی که خشونت را ترویج می‌کند. کمیسیون رادیو-تلویزیون و مخابرات کانادا (CRTC) می‌تواند در موارد اساسی‌تر مداخله کند.

در سال 2011، هیئت اقیانوسی CBSC در پاسخ به شکایتی علیه CHOZ-FM، حکم کرد که نسخه‌ای از آهنگ "Money for Nothing" از Dire Straits حاوی اصطلاح توهین‌آمیز "faggot" نقض کد اخلاقی است. CRTC از CBSC خواست تا این تصمیم را با یک هیئت ملی بررسی کند، زیرا "واکنش قوی عمومی ایجاد کرده و عدم اطمینان را برای ایستگاه‌های رادیویی خصوصی در سراسر کشور ایجاد کرده است". به طور خاص، CRTC از CBSC خواست تا زمینه آهنگ را در نظر بگیرد و همچنین نحوه استفاده از این کلمه در زمان انتشار آهنگ. CBSC این حکم را لغو کرد. در حالی که اعضای هیئت موافق بودند که این اصطلاح نامناسب است، اما در زمینه آهنگ طنزآمیز و غیرنفرت‌انگیز تلقی می‌شد. همچنین توجه به این نکته مهم بود که خواننده اصلی، مارک نوپلر، شخصاً کلمه را در اجراهای زنده با جایگزین‌هایی جایگزین کرده است، که به عنوان اعتراف به اینکه انتخاب اولیه کلمات او سلیقه‌ای بد بوده است، تلقی می‌شد. CBSC اظهار داشت که تصمیم‌گیری در مورد پخش نسخه ویرایش نشده آهنگ یا نه بر عهده ایستگاه‌های فردی است.

این حکم و جنجال توسط منتقدان مورد تمسخر قرار گرفت. آلن کراس، یک شخصیت رادیویی کانادایی با سابقه، اظهار داشت که این جنجال باعث شده کانادا "احمقانه" به نظر برسد و اظهار داشت: "من با افرادی از ایالات متحده و بریتانیا صحبت کردم و آن‌ها گفتند: 'شما چه مشکلی دارید؟ آیا متوجه نمی‌شوید؟ این یک شوخی است. این یک طنز است. شما زمینه را درک نکردید.'" کریس سلی، ستون‌نویس National Post، این حکم CBSC را یک "کمدی کلاسیک" و "اتلاف وقت بزرگ" توصیف کرد و توضیح داد که "این یک چیز است که یک سانسورچیست تصمیم بگیرد که آیا چیزی از نظر هنری مناسب است یا نه. چیز دیگری این است که تصمیم بگیرد که آیا از هنر لذت می‌برد یا نه، گویی که مهم است."

**چین**

در دوران حکومت مائو تسه تونگ، "موسیقی زرد" مورد انتقاد و سانسور قرار گرفت، زیرا حزب کمونیست چین آن را فاسدکننده ذهن جوانان می‌دانست. منتقدان همچنین احساس می‌کردند که احساسات آهنگ‌های عاشقانه فقط برای بورژوازی کوچک جذاب است. این امر منجر به فرار بسیاری از هنرمندان مرتبط با شیدایکو به ایالات متحده برای ادامه حرفه خود شد. لی جین‌هویی (که به عنوان یکی از چهره‌های پیشرو در این ژانر شناخته می‌شد) و چن گکسین به عنوان "راست‌گرا" برچسب‌گذاری شدند و مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. موسیقی شیدایکو توسط موسیقی انقلابی که ایدئولوژی مائوئیسم و سایر ایدئولوژی‌های حزب کمونیست را ترویج می‌کرد، جایگزین شد. بسیاری از هنرمندان شیدایکو به هنگ کنگ فرار کردند، جایی که این ژانر تا اواخر دهه 1960 به اوج خود رسید، زمانی که توسط پاپ تایوانی (سازگاری‌های ماندارین از آهنگ‌های انکا ژاپنی) و بعداً کانتوپاپ جایگزین شد. در سال 1966، تیان هان - نویسنده سرود ملی چین "March of the Volunteers" - به دلیل نمایشنامه تمثیلی خود Xie Yaohuan (که از رژیم مائو انتقاد می‌کرد) زندانی شد. این امر آغازگر انقلاب فرهنگی بود. آثار او ممنوع شد و "شرق سرخ" - آهنگی که شخصیت مائو را می‌ستود - به عنوان سرود ملی غیررسمی در آن زمان مورد استفاده قرار گرفت. انجمن موسیقی چین، که در ژوئیه 1949 تأسیس شد، برای استخدام و آموزش موسیقی‌دانان سوسیالیست به منظور تقویت ایدئولوژی سوسیالیستی در نسل جدید ایجاد شد.

در دوران معاصر، آثار موسیقیایی که از دولت چین انتقاد می‌کنند یا می‌توانند به عنوان انتقاد از آن تفسیر شوند، نیز مورد سانسور قرار گرفته‌اند. آلبوم Chinese Democracy از Guns N' Roses به دلیل انتقاد از دولت چین و ارجاعات به فالون گونگ (یک جنبش معنوی که در چین مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد) ممنوع شد. آهنگ "Legacy" در آلبوم Yes از Pet Shop Boys برای انتشار در چین به یک قطعه بی‌کلام تغییر یافت، زیرا حاوی اشعاری بود که به حکومت اشاره می‌کرد. در ژوئیه 2017، گزارش شد که جاستین بیبر به دلیل "رفتارهای بد" ممنوع‌الورود به چین شده است. انگیزه پشت سانسور موسیقی در چین با گردش موسیقی محبوب از طریق رسانه‌های متعدد مرتبط است. دلایل سانسور موسیقی شامل تلقی موسیقی به عنوان بحث‌برانگیز، تهاجمی یا بی‌احترامی است. سانسور موسیقی با هدف به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض موضوعات بحث‌برانگیز مانند رابطه جنسی، مواد مخدر و به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی است. این امر محدودیت‌هایی را برای آزادی بیان ایجاد می‌کند با هدف محافظت از جامعه در برابر بیان‌های مضر.

چین به طور تاریخی هر موسیقی‌دانی را که علناً از استقلال تبت حمایت می‌کند یا به نوعی با دالای لاما تعامل دارد، محکوم کرده است. در سال 2008، بیورک در طول یک کنسرت در شانگهای "تibet, Tibet" را فریاد زد و باعث خشم مقامات چینی شد. بیورک بعداً به دلیل این عمل عذرخواهی کرد. در سال 2013، گروه موسیقی الکترونیک آلمانی Kraftwerk به دلیل قصد خود برای اجرای کنسرتی در واشنگتن دی سی در سال 1999 در حمایت از تبت، از دریافت ویزا به چین منع شد. Maroon 5 نیز با ممنوعیت کنسرت‌های خود در چین مواجه شد پس از اینکه جسی کارمایکل، یکی از اعضای گروه، پیامی در توییتر در حمایت از دالای لاما منتشر کرد. در سال 2016، مادونا پس از ملاقات با دالای لاما در یک کنفرانس در ایندیاناپولیس، توسط چین ممنوع شد.

در ژوئیه 2015، گزارش شد که کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، دستور داده است تا بازرسی‌های خانه‌به‌خانه برای مصادره موسیقی ممنوعه انجام شود. این اقدام پس از اجرای یک کنسرت راک توسط گروه اسلوونیایی Laibach در کره شمالی انجام شد که اولین کنسرت راک در این کشور محسوب می‌شد.

**ایران**

پس از انقلاب اسلامی در ایران در سال 1979، آیت‌الله خمینی تمام موسیقی غربی و هنر را ممنوع کرد و آن را فاسدکننده ذهن جوانان می‌دانست. این ممنوعیت منجر به فرار بسیاری از موسیقی‌دانان ایرانی به ایالات متحده، به ویژه به لس‌آنجلس شد. خوانندگان زن مانند گوگوش نیز هدف این ممنوعیت قرار گرفتند و از اجرای کنسرت خودداری کردند. این محدودیت‌ها در سال‌های بعد، به ویژه تحت ریاست جمهوری محمد خاتمی در دهه 1990، تا حدی کاهش یافت. خاتمی همچنین ممنوعیت اجرای کنسرت توسط گروه‌های پاپ مردانه را لغو کرد و مجوز اجرای کنسرت خوانندگان زن را در داخل کشور و در سطح بین‌المللی صادر کرد. در سال 2000، گوگوش مجوز بازگشت به صحنه و اجرای کنسرت‌های بین‌المللی را دریافت کرد.

در سال 2005، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت، پخش موسیقی غربی را در رسانه‌های دولتی ممنوع کرد. این اقدام پس از استعفای علی راهبری، رهبر ارکستر سمفونیک تهران، به دلیل واکنش به اجرای سمفونی شماره 9 بتهوون (که اولین بار پس از انقلاب در ایران اجرا می‌شد) انجام شد. تمام موسیقی باید توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تأیید شود. به طور معمول، انتشار مجاز به موسیقی سنتی ایرانی، موسیقی کلاسیک و موسیقی پاپ محدود می‌شود. بسیاری از موسیقی‌دانان ایرانی به دلیل ترس از اقدام دولت، موسیقی خود را به عنوان مهاجر در خارج از کشور تولید و اجرا می‌کنند. با این حال، صحنه‌های زیرزمینی پر رونقی در ژانرهایی مانند هیپ هاپ و راک وجود دارد.

**اسرائیل**

ریچارد اشتراوس و ریچارد واگنر به دلیل ارتباطاتشان با آلمان نازی و یهودستیزی واگنر، شخصیت‌های بحث‌برانگیزی در اسرائیل محسوب می‌شوند. اگرچه آثار اشتراوس در حال حاضر در این کشور اجرا می‌شود و پخش‌کنندگان آثار واگنر را بدون جنجال پخش می‌کنند، اما به طور تاریخی مقاومت در برابر اجرای زنده موسیقی واگنر در اسرائیل وجود داشته است. کنسرت‌هایی که قصد اجرای موسیقی واگنر را داشته‌اند با اعتراضات مواجه شده‌اند.

**مالزی**

در مالزی، یک کشور با اکثریت مسلمان، قانون محلی پخش آهنگ‌هایی را که "برای مخاطب هدف یک رسانه توهین‌آمیز" هستند ممنوع می‌کند، از جمله ارجاعات به موضوعات LGBT، رابطه جنسی یا مواد مخدر. آهنگ "Born This Way" از Lady Gaga توسط ایستگاه‌های رادیویی مالزیایی سانسور شد زیرا همجنس‌گرایی در این کشور غیرقانونی است. آهنگ "Despacito" نیز به دلیل اشعار "ناشایست" خود از ایستگاه‌های رادیویی دولتی مالزی حذف شد.

کنسرت‌ها در مالزی نیز برای رعایت ارزش‌های اخلاقی کشور مورد سانسور قرار گرفته‌اند. آوریل لاوین در سال 2008 دستورالعمل‌هایی دریافت کرد که لباس‌های افشاگرانه نپوشد، نپرد، فریاد نزند یا هیچ "عناصر منفی" را در یک کنسرت در کوالالامپور بگنجاند. در سال 2009، ممنوعیت اولیه برای حضور مسلمانان در کنسرت The Black Eyed Peas به دلیل حمایت مالی گینس (که مصرف الکل را تبلیغ می‌کند) لغو شد. در سال 2010، آدام لمبرت توافق کرد که در یک کنسرت در مالزی تغییراتی ایجاد کند زیرا نگرانی‌هایی وجود داشت که او فرهنگ همجنس‌گرایان را ترویج می‌کند.

**میانمار**

در طول حکومت نظامی که از سال 1962 بر برمه (میانمار امروزی) حکومت می‌کرد، موسیقی غربی و رقص ممنوع شد تا فرهنگ این کشور حفظ شود. ظهور موسیقی راک چالش‌هایی را برای ممنوعیت موسیقی غربی ایجاد کرد، زیرا این ژانر جدید رد انضباط و تشویق آزادی فرهنگی را ترویج می‌کرد.

**کره شمالی**

موسیقی در کره شمالی به طور کلی به هنرمندان و گروه‌های مورد تأیید دولت محدود می‌شود که موسیقی تبلیغاتی آن‌ها شخصیت‌های کیم و ایدئولوژی جوچه را می‌ستاید. موسیقی خارجی و موسیقی کره‌ای قدیمی که با استانداردهای دولت مطابقت ندارد، به طور کلی ممنوع است.

در دوران حکومت کیم جونگ اون، موسیقی غربی به طور انتخابی در این کشور به نمایش گذاشته شده است، مانند اجرای گروه تماماً زنانه Moranbong Band در سال 2012 و اجرای گروه موسیقی اسلوونیایی Laibach در ژوئیه 2015 که شامل کاور آهنگ‌های سنتی و گزیده‌هایی از The Sound of Music بود. با این حال، کیم جونگ اون دستور داده است تا بازرسی‌های خانه‌به‌خانه برای مصادره موسیقی ممنوعه انجام شود.

**اوکراین**

در ژوئن 2022، پس از تهاجم روسیه به اوکراین که در 24 فوریه 2022 آغاز شد، پارلمان اوکراین ممنوعیت پخش موسیقی روسی و کتاب‌های نوشته شده توسط هنرمندانی را که از تهاجم روسیه به اوکراین حمایت می‌کنند، تصویب کرد. این ممنوعیت شامل هنرمندانی نمی‌شود که در فهرست هنرمندان موسیقی قرار دارند که از جنگ علیه اوکراین انتقاد می‌کنند.

**بریتانیا**

آهنگ "God Save the Queen" از Sex Pistols توسط ایستگاه‌های رادیویی ممنوع شد و به دلیل انتقاد از دولت و سلطنت بریتانیا، به طور مشکوکی از قرار گرفتن در صدر جدول جلوگیری شد.

تنظیم‌کننده مخابرات بریتانیا، Ofcom، این اختیار را دارد که ایستگاه‌های پخش را به دلیل پخش آهنگ‌ها و موزیک ویدیوهایی که قوانین آن را نقض می‌کنند، توبیخ کند. انجمن صنعت فونوگرافی بریتانیا (BPI) برنامه برچسب‌گذاری مشاوره‌ای والدین را از انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) اتخاذ کرد.

بی‌بی‌سی به طور تاریخی آهنگ‌های مختلفی را به دلیل محتوای توهین‌آمیز یا نامناسب سانسور کرده است. از دهه 1930 تا 1960، بی‌بی‌سی آهنگ‌هایی مانند "Hold My Hand" را به دلیل ارجاعات مذهبی، تنظیمات پاپ از قطعات کلاسیک (به جز "Sabre Dance" که به عنوان یک قطعه کلاسیک محبوب در نظر گرفته نمی‌شد) و آهنگ‌هایی را که ممکن است روحیه سربازان را در طول جنگ جهانی دوم تضعیف کند، ممنوع کرد.

**ایالات متحده**

در حالی که موسیقی تحت متمم اول قانون اساسی به عنوان یک شکل از بیان محافظت می‌شود، مواردی از سانسور داوطلبانه در صنعت موسیقی وجود داشته است، به ویژه برای محافظت از کودکان در برابر محتوای نامناسب برای سنشان، اعتراضات شرکتی به آثار هنرمندان و توسط ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی برای رعایت مقررات کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC). پرونده FCC v. Pacifica Foundation در سال 1978 ثابت کرد که FCC این اختیار را دارد که پخش محتوای "ناشایست" را در رادیو و تلویزیون زمینی تنظیم کند.

در دهه 1970، گروه بومی آمریکایی XIT به دلیل حمایت رادیکال خود از اشغال آلکاتراز در سال‌های 1969 تا 1971 و ارتباط آن با جنبش آمریکایی بومیان مورد هدف قرار گرفت. FBI به شرکت ضبط Motown هشدار داد که اگر تبلیغ آلبوم Plight of the Redman را متوقف نکند، حساب‌های آن را بررسی خواهد کرد.

در سال 1985، مرکز منابع والدین (PMRC) که توسط تیپر گور تأسیس شده بود، "پانزده کثیف" را منتشر کرد - فهرستی از پانزده آهنگ که به دلیل ارجاعات خود به مواد مخدر، رابطه جنسی، خشونت یا فعالیت‌های "شیطانی" به عنوان توهین‌آمیز تلقی می‌شدند. این گروه خواستار تصویب یک سیستم رتبه‌بندی و چاپ اشعار آهنگ‌ها در جلد آلبوم‌ها شد تا والدین بتوانند آن‌ها را پیش‌نمایش کنند. انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) با این پیشنهادات مخالفت کرد. در طول یک جلسه سنا در مورد این موضوع در سپتامبر، موسیقی‌دانانی مانند جان دنور و فرانک زاپا استدلال کردند که چنین دستورالعمل‌هایی آزادی بیان را محدود می‌کند. زاپا به طور خاص استدلال کرد که پیشنهاد PMRC برای روشی برای کمک به "والدین سردرگم در تعیین مناسب بودن سوابق گوش داده شده توسط کودکان بسیار کوچک" باعث کاهش موسیقی آمریکایی به "سطح فکری یک کارتون صبح شنبه" می‌شود.

پس از جلسات استماع، RIAA یک برچسب مشاوره‌ای والدین استاندارد (که در سال 1994 به شکل فعلی خود، با عبارت "Parental Advisory - Explicit Content" تغییر یافت) را معرفی کرد که برای اعمال بر روی جلد آهنگ‌ها و آلبوم‌هایی طراحی شده بود که حاوی "زبان قاطع یا توصیفاتی از خشونت، رابطه جنسی یا سوء مصرف مواد مخدر به حدی است که نیاز به اطلاع والدین دارد". برچسب مشاوره‌ای والدین یک طرح داوطلبانه است. برخی از خرده‌فروشان، به ویژه Walmart، سیاست شرکتی برای عدم ذخیره هر گونه انتشار موسیقی با این برچسب اتخاذ کرده‌اند.

موسیقی گنگستری به دلیل موضوعات اغلب تحریک‌آمیز خود بحث‌برانگیز بود. "Fuck tha Police"، آهنگی از آلبوم اول N.W.A، Straight Outta Compton، به ویژه بحث‌برانگیز بود. این آهنگ از خشونت پلیس و پروفایل نژادی انتقاد می‌کرد و حاوی اشعاری بود که خشونت علیه افسران پلیس را تأیید می‌کرد. فعال حقوق مدنی سی. دلورس تاکر نیز به دلیل انتقاد از موسیقی گنگستری شناخته شده بود. او در خارج از فروشگاه‌های ضبط فلیر توزیع می‌کرد و در جلسات سهامداران شرکت‌های رسانه‌ای شرکت می‌کرد تا اعتراض خود را به آهنگ‌ها اعلام کند. تاکر در آهنگ‌های دیگر مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله در آهنگ "How Do U Want It" از توپاک. تاکر از شرکت ضبط توپاک شکایت کرد و ادعا کرد که به او افترا زده‌اند.

در سال 1990، جک تامپسون، یک فعال سیاسی فلوریدایی، گروه 2 Live Crew و آلبوم آن‌ها As Nasty as They Wanna Be را هدف قرار داد - که شامل آهنگ‌هایی مانند "Me So Horny" بود - و ادعا کرد که این آلبوم‌ها مستهجن هستند. در مارس 1990، گروه شکایت کرد و در دادگاه منطقه ای فدرال خواستار لغو حکمی شد که آلبوم را مستهجن اعلام کرده بود، اما این حکم توسط قاضی خوزه ال Alejandro Gonzalez Jr تأیید شد. در سال 1992، دادگاه تجدیدنظر یازدهم این حکم را لغو کرد، زیرا پرونده شواهد کافی برای اثبات اینکه آلبوم آزمون میلر که توسط دادگاه عالی برای تعیین اینکه آیا یک اثر مستهجن است، ارائه نکرده بود.

کانال تلویزیونی MTV نیز به دلیل سانسور محتوای توهین‌آمیز از موزیک ویدیوها و محدود کردن برخی از ویدیوهای بسیار بحث‌برانگیز به پخش دیرهنگام شب شناخته شده بود.

پس از نمایش نیمه‌وقت Super Bowl XXXVIII که توسط MTV تولید شده بود (و توسط شرکت خواهر CBS پخش می‌شد) - که در آن سینه جنت جکسون در پایان نمایش به طور تصادفی توسط جاستین تیمبرلیک نمایان شد - FCC یک سرکوب بزرگ علیه مطالب نامناسب پخش شده در رادیو و تلویزیون زمینی آغاز کرد. برخی از ایستگاه‌های راک آهنگ‌های خاصی را حذف یا سانسور کردند تا از نقض قوانین جدید جلوگیری کنند، در حالی که MTV چندین ویدیو با محتوای جنسی را به ساعات دیرهنگام شب منتقل کرد.

**ویتنام**

در طول جنگ ویتنام، موسیقی محبوب ویتنام جنوبی، که عمدتاً با ژانر Bolero مرتبط بود، به عنوان "موسیقی زرد" شناخته می‌شد و با سیاست‌های دولت مخالف بود. پس از سقوط سایگون در سال 1975، این موسیقی ممنوع شد. کسانی که پس از اتحاد مجدد ویتنام شمالی و جنوبی به گوش دادن به موسیقی زرد ادامه می‌دادند، مجازات می‌شدند و موسیقی آن‌ها مصادره و نابود می‌شد. بسیاری از هنرمندان ویتنام جنوبی به ایالات متحده مهاجرت کردند و به فعالیت خود ادامه دادند. در سال 1986، ممنوعیت تا حدی لغو شد و امکان نوشتن آهنگ‌های عاشقانه دوباره فراهم شد، اما تا آن زمان صنعت موسیقی از بین رفته بود.


در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
به نظر من کمی گمراه‌کننده است که بگوییم نخبگان می‌خواستند جامعه‌ای قابل زیست بسازند.

آن‌ها این کار را کردند. پادشاهان و خانواده‌هایشان قرار بود همان قلمرو را به ارث ببرند که رعایایشان. به نفع آن‌ها بود که آن قلمرو خوب باشد.
همه آن مجسمه‌های باشکوه، نقاشی‌های رنسانس، آهنگ‌ها، بسیاری از معماری‌ها و غیره توسط مردم عادی ساخته نشدند، در حالی که خود نخبگان نیز به همان اندازه در میان آن‌ها زندگی می‌کردند.
در سوئد، درختان بلوط زیادی وجود دارد که توسط پادشاهی سوئد کاشته شده‌اند. آن‌ها این کار را با این ایده انجام دادند که هنگامی که درختان رشد کنند، پس از مرگ پادشاهان، نیروی دریایی سوئد مواد کافی برای ساخت کشتی‌ها خواهد داشت. با این حال، تا زمانی که درختان رشد کردند، کشتی‌ها دیگر از چوب ساخته نمی‌شدند.
نخبگان معمولاً، بر خلاف آنچه فیلم‌ها می‌خواهند به ما نشان دهند، نسبت به مردم خصومت نداشتند. امروزه، آن‌ها به شدت خصمانه هستند.

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
اگر نخبگان قرن هجدهم (دوران کلاسیک موسیقی) در تلاش برای ایجاد زیبایی و جامعه‌ای قابل زیست نبودند، آمریکایی‌ها امروز اینجا نبودند.

اکثر مردم از انقلاب حمایت نکردند و نکته دیگر این است که: آمریکا و کانادا برای گسترش اروپا ایجاد شدند. آن‌ها قرار بود تمدن و زیبایی‌شناسی، قوانین و مردم آن را به دنیای جدید بیاورند. آن‌ها به دلیل بد بودن انگلستان از آنجا خارج نشدند. بلکه برعکس، اکثر مردم معتقد بودند که انگلستان یک امپراتوری باشکوه و برتر است که "خورشید هرگز بر آن طلوع نمی‌کند".
هنوز هم می‌توانید این موضوع را در سواحل شرقی ببینید و همانطور که مردم به تدریج بی‌ریشه‌تر شدند (و جامعه زشت‌تر شد) به سمت غرب رفتند، و بیشتر از نگهبانان قدیمی پشت سر ماندند.

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
وقتی به زبان‌شناسی نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که این موضوع هم درست کار نمی‌کند. الفبا را در نظر بگیرید. هر یک از حروف ما از A تا Z حتی در هیچ کشور اروپایی منشأ ندارد. با این حال، هر زبان اروپایی از الفبا استفاده می‌کند (به استثنای روسی و شاید ارمنی یا گرجی). ایتالیایی و آلمانی، برای مثال، هر دو از این الفبا استفاده می‌کنند - اما صدای آن‌ها مشابه نیست.

چه؟ حروف ما لاتین هستند. این اروپایی است. به هر حال، فکر نمی‌کنم زبان‌شناسی مقایسه یک به یک باشد.
اما در این مورد، الفبا زبان و نحوه تلفظ آن را ایجاد نمی‌کند. آواشناسی و زبان‌شناسی این کار را انجام می‌دهند.
با این حال، قابل ذکر است که الفبای رومی به طور یکسان در انتقال این زبان‌های مختلف موثر نیست. الفبای رومی برای انتقال زبان انگلیسی، برای مثال، بسیار بد است. احساس می‌کنم در این زمینه، تشابه‌هایی با موسیقی وجود دارد.

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
در نهایت، آیا آموزش آتونالیسم همان آموزش نادانی موسیقیایی است؟

جا

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
به طور متناقضی، می‌توانیم بیان کنیم که آهنگ‌ها و آلبوم‌های عالی بسیاری از ژانرهای پانک، هوی متال، آلترناتیو، امو، تکنو و - بله - حتی پاپ نیز از این آموزش‌های موسیقی حذف خواهند شد.

فکر نمی‌کنم این موضوع درست باشد.
از آنجایی که این ژانرها معمولاً آتونال نیستند.

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
سلسله مراتب هارمونیک چیزی نبود که راه را برای هنر آهنگسازی هموار کند.

شما نمی‌توانید چیزی ایجاد کنید که اکثریت قریب به اتفاق مردم آن را موسیقی بنامند، بدون سلسله مراتب واضح. جایی که سلسله مراتب وجود ندارد، انسجام وجود ندارد. جایی که انسجام وجود ندارد، فقط نویز وجود دارد.
مقیاس‌ها و مودها سلسله مراتب هستند، تنوع و تکرار سلسله مراتب هستند، ساختار/فرم سلسله مراتب است، پس‌زمینه و پیش‌زمینه سلسله مراتب هستند، درجات مقیاس فاصله‌ای سلسله مراتب را تشکیل می‌دهند، آکوردها سلسله مراتب هستند، فراخوانی و پاسخ سلسله مراتب است - به طور خلاصه، همه چیز در موسیقی سلسله مراتب است، و برای آهنگسازی موثر آن، باید حداقل درک کنید که این‌ها چگونه کار می‌کنند و به یکدیگر مرتبط هستند.
تمام انگیزه پشت مدرنیسم، که به صراحت بیان شده است، چه توسط شونبرگ و چه در هنرهای تجسمی، رهایی موسیقی از این سلسله مراتب و در نتیجه - انسجام است.
به همین دلیل است که تقریباً هیچ کس خارج از آکادمی ادعا نمی‌کند که از نویز شونبرگ لذت می‌برد. زیرا دقیقاً همین است: نویز. کل فلسفه پشت تکنیک دوازده‌تنی ایجاد "برابری" بین هر دوازده نت بود. اینکه چرا این نت‌ها به توجه یکسان در یک قطعه نیاز دارند، هرگز توضیح داده نمی‌شود، آن‌ها فقط این کار را انجام می‌دهند، ظاهراً. برابری در موسیقی وجود ندارد.
نتیجه آن بی‌انسجامی نیست که تفاوت چندانی با این ندارد که یک فرد عادی هیچ ایده‌ای نداشته باشد که با 12 نت روی صفحه کلید چه کند. بنابراین من معتقدم: این ضد موسیقی است. صدای موسیقیایی ندارد.

در تاریخ 24 ژانویه 2023، ساعت 2:02 بامداد، جاودروف گفت:
آیا ما به آن‌ها در مورد دوره پیش از تونال قبل از سال 1700 آموزش می‌دهیم؟ آیا ما فقط سنت تونال از سال 1700 تا 1920 را آموزش می‌دهیم؟ آیا ما به آن‌ها در مورد سنت‌های موسیقیایی از فرهنگ‌های دیگر آموزش می‌دهیم؟ چگونه می‌توانیم به آهنگسازی آموزش دهیم در حالی که بحث‌های پراکنده هنوز هم 100 سال بعد ادامه دارند؟

من پیشنهاد می‌کنم:
به آن‌ها ایده‌ها و تکنیک‌هایی را آموزش دهیم که اعتبار خود را از طریق قرن‌ها و در سراسر فرهنگ‌ها و ژانرها ثابت کرده‌اند. حداقل به آن‌ها نحوه نوشتن ملودی را آموزش دهیم.
مشکل فعلی این است که آن‌ها اصرار دارند ایده‌هایی را آموزش دهند که تقریباً هیچ کس دوست ندارد و بدون تسلط بر آکادمیک‌ها و فرهنگ عامه دوام نمی‌آورند، و همه چیزهایی را که مردم دوست دارند (و به دلایل خوب) به عنوان "کیتش" رد می‌کنند. اصطلاحی کاملاً بی‌معنی که صرفاً به عنوان توهین به سنت عمل می‌کند.
به هر حال، این اساساً افکار من در مورد این موضوع است.


اگر از طرفداران فیلم‌های کلاسیک هالیوود هستید، احتمالاً نام «کد هیز» را شنیده‌اید. این مجموعه قوانینی بود که صنعت سینما از اوایل دهه ۱۹۳۰ تا اواخر دهه ۱۹۶۰ برای تنظیم محتوای فیلم‌ها از آن استفاده می‌کرد. کد هیز به نام ویل اچ. هیز، رئیس انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم آمریکا (MPPDA) در آن زمان، نام‌گذاری شده بود.

در این راهنما:

کد هیز چیست؟
ریشه‌های کد هیز
دستورالعمل‌های کد هیز
اجرا و نظارت
تأثیر بر فیلم‌سازی هالیوود
اختلافات و انتقادات
زوال کد هیز

کد هیز در پاسخ به نگرانی‌های فزاینده در مورد محتوای اخلاقی فیلم‌ها ایجاد شد. بسیاری از مردم احساس می‌کردند که فیلم‌ها بیش از حد خشن، بیش از حد جنسی و بیش از حد ناسزا هستند. از بسیاری جهات، می‌توان آن را پیش‌ساز سیستم رتبه‌بندی MPAA امروزی دانست. با این حال، کد هیز فراتر از رتبه‌بندی و طبقه‌بندی فیلم‌ها بود؛ این کد بسیاری از چیزها را به طور مستقیم ممنوع می‌کرد، مانند برهنگی، ناسزاگویی و خشونت بیش از حد. همچنین نمایش روابط بین نژادی و همجنس‌گرایی را ممنوع می‌کرد.

کد هیز چیست؟
کد هیز که با نام «کد تولید فیلم» نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای صنعت فیلم در ایالات متحده بود که محتوای فیلم‌ها را از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۸ تنظیم می‌کرد. این کد به نام ویل اچ. هیز، رئیس انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم آمریکا (MPPDA) در آن زمان، نام‌گذاری شده بود. این کد در پاسخ به خشم عمومی نسبت به بی‌اخلاقی ادراک‌شده فیلم‌های هالیوود ایجاد شد.

ریشه‌های کد هیز
ریشه‌های کد هیز را می‌توان به دهه ۱۹۲۰ ردیابی کرد، زمانی که فیلم‌های هالیوود به طور فزاینده‌ای تحریک‌آمیز و صریح می‌شدند. این امر منجر به درخواست برای سانسور از سوی گروه‌های مذهبی و شهروندان نگران شد. در سال ۱۹۲۷، مارتین کویگلی و پدر دنیل ای. لرد، یک کشیش یسوعی، انجمن فیلم کاتولیک را برای مبارزه با آنچه که تأثیر فاسدکننده فیلم‌ها می‌پنداشتند، تأسیس کردند.

انجمن فیلم کاتولیک به طور نزدیک با MPPDA همکاری کرد تا مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای صنعت فیلم ایجاد کند. اولین نسخه از این کد توسط لرد نوشته شد و در سال ۱۹۳۰ به MPPDA ارائه شد. این کد بعداً توسط کمیته‌ای که شامل نمایندگانی از صنعت فیلم و گروه‌های مذهبی بود، بازبینی شد.

کد هیز به طور رسمی در سال ۱۹۳۰ توسط MPPDA پذیرفته شد و در سال ۱۹۳۴ برای همه فیلم‌های هالیوود اجباری شد. این کد برای ترویج «سرگرمی سالم» و جلوگیری از نمایش رفتار غیراخلاقی در صفحه نمایش طراحی شده بود. این کد نمایش برهنگی، مصرف مواد مخدر و ناسزاگویی را ممنوع کرد و خواستار مجازات مجرمان برای جرایمشان شد.

علیرغم دستورالعمل‌های سختگیرانه‌اش، کد هیز همیشه در جلوگیری از نمایش رفتار غیراخلاقی در فیلم‌ها مؤثر نبود. برخی از فیلمسازان راه‌هایی برای دور زدن کد پیدا کردند و از دیالوگ و تصاویر پیشنهادی برای اشاره به موضوعات ممنوعه استفاده می‌کردند. در دهه ۱۹۶۰، این کد با سیستم رتبه‌بندی فیلم MPAA جایگزین شد که امکان آزادی هنری بیشتری در فیلم‌سازی را فراهم می‌کرد.

دستورالعمل‌های کد هیز
اگر می‌خواهید بدانید کد هیز چیست، این مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها بود که توسط انجمن تهیه‌کنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم هالیوود (MPPDA) در سال ۱۹۳۰ برای تنظیم محتوای فیلم‌ها ایجاد شد. این کد به نام ویل اچ. هیز، رئیس MPPDA در آن زمان، نام‌گذاری شده بود.

هدف اصلی کد هیز اطمینان از این بود که فیلم‌ها از نظر اخلاقی قابل قبول هستند و به حساسیت‌های مخاطب توهین نمی‌کنند.

کد هیز فهرستی طولانی از «موارد ممنوعه و احتیاطی» داشت که فیلمسازان باید از آن پیروی می‌کردند. برخی از قوانین کد هیز عبارت بودند از:

بوسه‌های شهوانی مجاز نبود. صحنه‌های بوسه باید کوتاه و خیلی پرشور نباشند.
برهنگی به شدت ممنوع بود.
نمی‌توان به دین و خدا توهین کرد یا با بی‌احترامی با آنها رفتار کرد. روحانیون نمی‌توانستند به عنوان شخصیت‌های شرور یا احمق به تصویر کشیده شوند.
نمی‌توان مواد مخدر را در نور مثبت نشان داد.
همجنس‌گرایی نباید در صفحه نمایش به تصویر کشیده شود.
نمی‌توان جرم و جنایت را بزرگنمایی کرد و مجرمان باید مجازات شوند.
زنا و بهداشت جنسی نباید نشان داده شوند.
نمی‌توان بیماری‌های وریدی و زایمان را به تصویر کشید.
عیسی و مسیح نباید در صفحه نمایش به تصویر کشیده شوند.
نمی‌توان از کلمه «لعنت» استفاده کرد.
نمی‌توان تجاوز به عنف را در صفحه نمایش نشان داد.
نمی‌توان به هیچ ملت، نژاد یا اعتقادی توهین کرد.
نمی‌توان سلاح‌های گرم را در نور مثبت نشان داد.
همدلی با مجرمان مجاز نبود.
نمی‌توان مردان و زنان را در رختخواب با هم نشان داد.

اینها تنها برخی از دستورالعمل‌هایی بود که فیلمسازان باید از آن پیروی می‌کردند. کد هیز سختگیرانه بود و فیلمسازان باید فیلمنامه‌های خود را برای تأیید به اداره کد تولید ارائه می‌دادند. اگر فیلمی از دستورالعمل‌ها پیروی نمی‌کرد، مهر تأیید PCA را دریافت نمی‌کرد، به این معنی که نمی‌توان آن را در سینماها نشان داد.

به طور کلی، کد هیز تلاشی برای تنظیم محتوای اخلاقی فیلم‌ها بود. در حالی که معتبر بود، تأثیر قابل توجهی بر فیلم‌هایی داشت که در هالیوود تولید می‌شدند. با این حال، در نهایت در سال ۱۹۶۸ با سیستم رتبه‌بندی فیلم MPAA جایگزین شد که به فیلمسازان آزادی هنری بیشتری می‌داد.

اجرا و نظارت
پس از ایجاد «کد تولید فیلم»، توسط اداره کد تولید (PCA) که توسط انجمن فیلم در سال ۱۹۳۴ ایجاد شده بود، اجرا می‌شد. جوزف آی. برین به عنوان رئیس PCA منصوب شد و مسئول اطمینان از انطباق فیلم‌های هالیوود با این کد بود.

PCA قدرت بررسی فیلمنامه‌ها، طرح‌های داستانی و خود فیلم‌ها را برای اطمینان از انطباق آنها با این کد داشت. اگر فیلمی ناقض کد تشخیص داده می‌شد، PCA قبل از صدور گواهی تأیید، درخواست تغییر می‌کرد. بدون این گواهی، فیلم نمی‌توانست در سینماها اکران شود.

کد تولید هالیوود به شدت اجرا می‌شد و فیلمسازان باید مراقب بودند که چیزی را شامل نکنند که بتواند توهین‌آمیز تلقی شود. لژیون نجابت، یک هیئت سانسور کاتولیک، نیز با رتبه‌بندی فیلم‌ها و توصیه به مردم در مورد فیلم‌هایی که باید از آنها اجتناب کنند، در اجرای این کد نقش داشت.

علیرغم اجرای سختگیرانه این کد، برخی از فیلمسازان راه‌هایی برای گسترش مرزها پیدا کردند. به عنوان مثال، فیلم «روانی» آلفرد هیچکاک توانست صحنه‌ای با برهنگی در حمام را با فیلمبرداری خلاقانه به گونه‌ای که ناقض کد نبود، بگنجاند.

تأثیر بر فیلم‌سازی هالیوود
کد هیز تأثیر قابل توجهی بر فیلم‌سازی هالیوود در طول دوره اجرای آن از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۸ داشت. فیلمسازان باید در یک مجموعه پیچیده از قوانین که تعیین می‌کرد چه چیزی را می‌توان و چه چیزی را نمی‌توان در صفحه نمایش نشان داد، حرکت می‌کردند.

این امر منجر به توسعه راه‌های خلاقانه برای اشاره یا پیشنهاد محتوای خاص بدون نشان دادن واقعی آن در صفحه نمایش شد.

برخی از فیلم‌ها، مانند «بربادرفته» و «یاغی»، به دلیل محتوای بحث‌برانگیز خود با PCA مواجه شدند. هاوارد هیوز، تهیه‌کننده «یاغی»، به طور مشهوری با ارائه پوستری تحریک‌آمیز از بازیگر جین راسل، دستورالعمل‌های کد را نادیده گرفت. این فیلم در نهایت با برخی اصلاحات منتشر شد، اما نقطه عطفی در رابطه هالیوود با PCA بود.

علیرغم محدودیت‌های کد، برخی از نمادین‌ترین فیلم‌های هالیوود در این دوره تولید شدند. «کازابلانکا» و «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» تنها دو نمونه از فیلم‌هایی هستند که توانستند مرزهای آنچه قابل قبول بود را گسترش دهند و در عین حال با دستورالعمل‌های کد مطابقت داشته باشند.

کد هیز همچنین تأثیر قابل توجهی بر کل صنعت فیلم داشت. استودیوهای هالیوود، مانند MGM و کلمبیا، باید در فرآیند بررسی PCA سرمایه‌گذاری می‌کردند و اطمینان حاصل می‌کردند که فیلم‌های آنها با دستورالعمل‌های کد مطابقت دارد. این امر یک لایه اضافی از هزینه و بوروکراسی به فرآیند فیلم‌سازی اضافه کرد.

اختلافات و انتقادات
دستورالعمل‌های سختگیرانه کد هیز باعث ایجاد بسیاری از اختلافات و انتقادات شد. در حالی که هدف آن تنظیم صنعت فیلم و ترویج اخلاق بود، با مخالفت گروه‌های مختلف نیز مواجه شد.

یکی از انتقادات اصلی به کد هیز این بود که نوعی سانسور است. دستورالعمل‌های سختگیرانه کد در مورد آنچه محتوای قابل قبول در نظر گرفته می‌شد، آزادی خلاقیت و بیان فیلمسازان را محدود می‌کرد. برخی استدلال می‌کردند که این امر نقض حق آزادی بیان در متمم اول قانون اساسی است.

محدودیت‌های کد در مورد محتوای جنسی نیز مورد انتقاد قرار گرفت. این کد هرگونه نمایش جنسی، از جمله بوسه، و هرگونه اشاره به انحراف یا بی‌اخلاقی جنسی را ممنوع می‌کرد. این امر منجر به ویرایش شدید یا ممنوعیت برخی از فیلم‌ها شد که بحث‌هایی را در مورد اثربخشی کد در ترویج اخلاق برانگیخت.

کد هیز همچنین به دلیل محدودیت‌های خود در مورد روابط بین نژادی مورد انتقاد قرار گرفت. این کد هرگونه نمایش امتزاج نژادی را ممنوع می‌کرد که باعث محدود شدن نمایش افراد رنگین‌پوست در فیلم‌های هالیوود شد. این امر منجر به جنجال، به ویژه با انتخاب آنا می وانگ، بازیگر چینی-آمریکایی، در نقش‌هایی شد که برای قومیت او مناسب تلقی نمی‌شد.

علاوه بر این، محدودیت‌های کد در مورد خشونت و رفتار مجرمانه نیز بحث‌برانگیز بود. این کد هرگونه بزرگنمایی مجرمان یا رفتار مجرمانه را ممنوع می‌کرد که منجر به انتقاد از برخی فیلم‌ها به دلیل نمایش غیرواقعی خشونت و قتل شد.

زوال کد هیز
با گذشت زمان، این کد به طور فزاینده‌ای قدیمی و محدودکننده شد. این کد از نمایش برخی موضوعات و شخصیت‌ها، مانند بتی بوپ، جلوگیری می‌کرد و آزادی خلاقیت فیلمسازان را محدود می‌کرد. علاوه بر این، این کد نتوانست از افزایش بی‌اخلاقی و رفتار ضداجتماعی در جامعه جلوگیری کند.

کد هیز در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ که جامعه لیبرال‌تر و بازتر شد، شروع به از دست دادن ارتباط خود کرد. هیئت سانسور با دیدگاه‌های محافظه‌کارانه خود مورد انتقاد قرار گرفت و نتوانست با زمانه هماهنگ شود. در سال ۱۹۶۸، MPAA کد هیز را با سیستم رتبه‌بندی فیلم جایگزین کرد که فیلم‌ها را بر اساس محتوایشان در دسته‌های مختلف طبقه‌بندی می‌کرد.

زوال کد هیز یک تغییر قابل توجه در صنعت فیلم نشان داد، زیرا فیلمسازان آزادی هنری بیشتری به دست آوردند و توانستند موضوعات پیچیده‌تر و بحث‌برانگیزتر را بررسی کنند. این امر همچنین منعکس‌کننده تغییر نگرش جامعه نسبت به سانسور و نقش دولت در تنظیم رسانه‌ها بود.

به طور کلی، کد هیز نقش مهمی در شکل‌دهی صنعت فیلم و ترویج محتوای «سالم» و «سلیقه خوب» ایفا کرد. با این حال، دستورالعمل‌های محدودکننده و دیدگاه‌های محافظه‌کارانه آن در نهایت منجر به سقوط آن شد و راه را برای یک صنعت فیلم لیبرال‌تر و متنوع‌تر هموار کرد.


چگونه هالیوود از چنگال محدودکننده قانون هیز رها شد

از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۸، قانون هیز بر هالیوود سخت‌گیری می‌کرد.

![تصویر ۱: هامفری بوگارت در نقش ریک بلین و اینگرید برگمن در نقش ایلسا لوند در فیلم کازابلانکا از برادران وارنر](https://static1.colliderimages.com/wordpress/wp-content/uploads/2022/11/casablanca-humphrey-bogart-rick-blaine-ingrid-bergman-ilsa-lund.jpeg)

تصویر از طریق Warner Bros. Pictures

هشدار محتوا: متن زیر به آزار جنسی اشاره دارد.

به طور کلی، اگر فیلم‌های منتشر شده بین سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۶۸ طعمی داشتند، طعم وانیل یا کاملاً بی‌مزه بودند، عمدتاً به دلیل قانون هیز. هیچ کلمه بد، هیچ خیانت، هیچ برهنگی، فقط "وای خدای من"، زوج‌های متاهل در تخت‌های جداگانه و لباس‌هایی از سر تا پا. بیشتر افراد اواخر دهه ۱۹۶۰ را زمانی می‌دانند که سینما از چارچوب خشک خود رها شد، به رهبری گروهی از کارگردانان پیشرو مانند رابرت آلتمن، مارتین اسکورسیزی و فرانسیس فورد کوپولا. و آن‌ها اشتباه نمی‌کنند، اما آنچه از دست می‌دهند دوره تاریخ سینما قبل از اینکه سینما در این چارچوب قرار گیرد است - زمانی به همان اندازه وحشی و هوس‌باز. پس چه اتفاقی بین این دو افتاد؟ خانم‌ها و آقایان، به قانون تولید فیلم مذکور، یا به طور معمول‌تر، قانون هیز اشاره می‌کنیم.

هالیوود قبل از قانون هیز رسوا بود

تصویر از طریق MGM

هالیوود دهه ۱۹۲۰، برای تمام مقاصد، سدوم و عموره صنعت فیلم بود. فیلم‌ها شروع به نشان دادن زنان توانمند، محتوای تند و غیراخلاقی و سایر موادی کردند که دائماً مرزها را جابجا می‌کردند. پشت صحنه، داستان‌هایی درباره مهمانی‌های دیوانه‌وار، مواد مخدر، الکل و سایر انحرافات مانند آتش در جنگل پخش شد. رسوایی‌ها فراوان بود، از جمله قتل کارگردان دوجنس‌گرا ویلیام دزموند تیلور و متهم شدن کمدین فیلم صامت روسکو 'فتی' آر باکل به قتل غیرعمد در پی مرگ ویرجینیا راپه، که ظاهراً در اثر آزار جنسی خشونت‌آمیز رخ داده بود، تنها دو مورد از مواردی بود که تیتر اخبار ملی شد. رکود بزرگ به نظر می‌رسید اوضاع را بدتر می‌کند، استودیوهای فیلم‌سازی با افزایش حتی بیشتر سکس، خشونت و وحشت در فیلم‌هایی مانند بیبی فیس و Freaks تاد براونینگ، برای کسب درآمد، مانند استخراج خون از سنگ، شرط‌بندی می‌کردند.

ویل اچ. هیز ارشد هالیوود را در دست می‌گیرد... با کمک هالیوود

در این زمان، دقیقاً در سال ۱۹۲۲، ویل اچ. هیز ارشد، پست‌فروش سابق و رئیس کمیته ملی جمهوری‌خواهان، اولین رئیس تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم آمریکا (MPPDA) شد. او هدف خود را پاکسازی هالیوود قرار داد و در سال ۱۹۲۷ کار بر روی مجموعه جدیدی از دستورالعمل‌ها برای صنعت فیلم را آغاز کرد. و او تنها نبود: هیز با مدیران ارشد استودیو، یک کشیش یسوعی و یک مرد غیر روحانی کاتولیک بر روی مجموعه قوانین خودگردان، "آنچه نباید کردها و مراقب باشیدها" کار کرد. سرانجام، در سال ۱۹۳۰، MPPDA معرفی رسمی این قوانین را منتشر کرد: قانون تولید فیلم، که به نام خود هیز نیز شناخته می‌شود.

قوانین این قانون خشک و به شدت محدودکننده بود. "آنچه نباید کردها" بیان می‌کرد که سکس، مواد مخدر و برهنگی به سادگی مجاز نیستند، همچنین صحنه‌های برده‌داری سفیدپوستان، زایمان و روابط جنسی بین افراد با نژادهای مختلف. تأثیر کلیسا بر "آنچه نباید کردها" نیز وجود داشت، با هرگونه تمسخر روحانیون یا کفرآمیز استفاده از نام خداوند ممنوع بود (اگرچه خدا، خداوند، عیسی و/یا مسیح در زمینه آیین‌های مذهبی محترمانه قابل قبول بودند). "مراقب باشیدها" هشدار می‌داد که فیلم‌ها نباید فعالیت‌های مجرمانه از هر نوع را ترویج کنند، باید با احتیاط با نگرش نسبت به شخصیت‌ها و نهادهای عمومی رفتار کنند، به ویژه در مورد استفاده از پرچم آمریکا.

قانون هیز دندان پیدا می‌کند

مشکل این بود که MPPDA اقتدار مجبور کردن استودیوها به رعایت آن را نداشت، بنابراین در حالی که برخی تلاش کردند تغییراتی ایجاد کنند، دیگران به سادگی آن را نادیده گرفتند. این وضعیت در سال ۱۹۳۴ به لطف دو جنبش برجسته تغییر کرد. اولین آن ابتکار اسقف اعظم کاتولیک، Reverend John Timothy McNicholas بود که Legion of Decency را برای مقابله با فیلم‌هایی که توهین‌آمیز می‌دانست، سازماندهی کرد. Legion هماهنگ‌کننده تحریم فیلم‌های هالیوودی پر از گناه بود و حتی تا آنجا پیش رفت که اصرار داشت کاتولیک‌ها از رفتن به فیلم‌های هالیوودی خودداری کنند مگر اینکه تغییراتی ایجاد شود.

جبهه دوم از واشنگتن آمد، جایی که نیو دیل روزولت منجر به ایجاد تعدادی از آژانس‌های نظارتی شد و تهدید یک آژانس فدرال مسئول سانسور فیلم‌ها واقعی بود. برای آرام کردن Legion of Decency و جلوگیری از دخالت واشنگتن، MPPDA اداره کد تولید (PCA) را ایجاد کرد و جوزف برین، روزنامه‌نگار برجسته و کاتولیک سابق را به عنوان رئیس آن منصوب کرد، نقشی که به مدت بیست سال در آن باقی ماند. این دفتر قانون هیز را به شدت اجرا می‌کرد، با یک تغییر جزئی که برین اظهار داشت گناه می‌تواند در فیلم‌ها نشان داده شود، اما باید عواقبی برای آن وجود داشته باشد. فیلمنامه‌ها قبل از شروع تولید خوانده می‌شدند، تغییراتی خواسته می‌شد و تنها در صورت رعایت استانداردهای کد، به فیلم تأیید می‌شد.

قانون هیز برای سال‌ها فیلم را تغییر داد

تأثیر PCA و اجرای کد توسط برین فوری و چشمگیر بود. نماد سکس افسانه‌ای، می وست، ملکه سال ۱۹۳۳ باکس آفیس، تاج خود را به شیرلی تمپل کاملاً سالم واگذار کرد. پایان فیلم کازابلانکا محصول سال ۱۹۴۲، که در آن ریک (هامفری بوگارت) به سرهنگ نازی اشتراسر (کانراد وایت) شلیک می‌کند، مجبور شد دوباره فیلمبرداری شود تا اشتراسر در حال بیرون کشیدن اسلحه برای شلیک به ریک دیده شود، و بدین ترتیب به ریک اجازه دهد به عنوان دفاع از خود عمل کند (یادآور یک جنجال خاص در Star Wars: A New Hope، نه؟). دیوید او. سلزنیک در سال ۱۹۳۹ به دلیل اینکه رت باتلر (کلارک گیبل) می‌گوید: "صادقانه بگویم، عزیزم، اهمیتی نمی‌دهم" به جای عبارت مورد تأیید کد، "صادقانه بگویم، عزیزم، فقط اهمیتی نمی‌دهم" ۵۰۰۰ دلار جریمه شد. حتی شخصیت‌های کارتونی نیز مجبور به رعایت کد بودند، با تغییر بتی بوپ از یک دختر فریبنده و پر زرق و برق با دامن کوتاه به یک دختر محافظه‌کار، بدون انحنا و بسیار کمتر جالب با دامن بسیار بلندتر.

قانون هیز با ظهور اداره طبقه‌بندی و رتبه‌بندی می‌میرد

در طول دوران قانون هیز، فیلمسازان به طور فعال به دنبال راه‌هایی برای دور زدن آن بودند، در حالی که برخی، مانند کارگردان مشهور اوتو پرمینگر، به طور مداوم قانون را تضعیف می‌کردند. صحنه‌های بین یک مرد و یک زن از نزدیک شدن دو نفر به سیگار کشیدن بازیگران می‌برید، و به یک صحنه جنسی اشاره می‌کرد، اما با عدم نمایش آن، به کد پایبند بود. شخصیت‌های همجنس‌گرا با استفاده از کلماتی مانند "پنس" یا "دندی" به زبان رمزگذاری شده به آنها اشاره می‌کردند تا بدون اعلام صریح آن، همجنس‌گرایی یک شخصیت را القا کنند. این تلاش‌ها، در میان دیگران، به آرامی شروع به از بین بردن انعطاف‌ناپذیری کد کردند و هنگامی که دیوان عالی‌قضا در سال ۱۹۵۲ به فیلم‌ها حق آزادی بیان داد، مبنای قانونی قانون هیز از بین رفت. به زودی، رقابت با تلویزیون و فیلم‌های خارجی که خارج از دامنه کد بودند، باعث شد شرکت‌های فیلم‌سازی افسارها را شل کنند.

PCA زمانی که در سال ۱۹۵۹ به طور علنی اعلام کرد که یک فیلم مورد تأیید کد می‌تواند به هر موضوعی بپردازد، اما همجنس‌گرایی، اعتبار خود را از دست داد، فقط برای اینکه Some Like It Hot با بازی جک لمون و تونی کرتیس در لباس زنانه و مارلین مونرو همراه با آنها در همان سال منتشر شود، فیلمی پر از موضوعات ممنوعه. برای افزودن توهین به جراحت، این فیلم یک موفقیت بزرگ در گیشه بود و بدون تأیید PCA منتشر شد. فیلم‌هایی مانند Psycho آلفرد هیچکاک به لگد زدن به کد ادامه دادند تا اینکه در سال ۱۹۶۸ قانون هیز به طور رسمی با یک هیئت رتبه‌بندی مشاوره‌ای والدین، اداره طبقه‌بندی و رتبه‌بندی (CARA) جایگزین شد که امروزه نیز از آن استفاده می‌کنیم.

با نگاه به گذشته، قانون هیز جنبه‌های مثبتی نیز داشت. توهین‌های نژادی و قومی یکی از "آنچه نباید کردها"ی این قانون بود، اقدامی نسبتاً مترقی در زمانی که لزوماً انتظار آن را نداشتید، و همچنین فیلمسازان را به خلاقیت به چالش می‌کشید، یا در رعایت کد یا کمی به لبه‌های آن فشار می‌آورد. با این حال، در یک طنز نهایی، جایزه اسکار بهترین فیلم به Midnight Cowboy در جوایز آکادمی ۱۹۷۰ تعلق گرفت. و یک فیلم درجه X بود.


کد تولید فیلم، که به عنوان کد هیز هم شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های خودتنظیمی بود که از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۸ برای فیلم‌های هالیوود به اجرا درآمد. اگرچه این کد به طور رسمی تا سال ۱۹۶۸ لغو نشد، اما صنعت سینما عملاً خیلی قبل‌تر از آن را رها کرده بود. و حتی قبل از آن، فیلمسازان از ترفندهایی برای دور زدن کد استفاده می‌کردند یا صرفاً از تصاویر پیشنهادی بهره می‌بردند. برای مثال - آتش‌بازی در فیلم «برای دستگیری یک دزد»، روشن کردن سیگارها در فیلم «عشق، شکوهی پرفراز و نشیب دارد» و قطاری که از تونل در فیلم «شمال به شمال غربی» عبور می‌کند، همگی نشان‌دهنده آمیزش جنسی هستند. اگر علاقه‌مند هستید، می‌توانید مقاله ویکی‌پدیا را در این مورد ببینید.

سه اصل کلی:
۱. هیچ فیلمی نباید تولید شود که استانداردهای اخلاقی بینندگان را پایین بیاورد. بنابراین، همدلی مخاطب نباید به سمت جرم، تخلف، شرارت یا گناه سوق داده شود.
۲. استانداردهای صحیح زندگی، منحصراً مشروط به الزامات درام و سرگرمی، باید ارائه شوند.
۳. قانون، طبیعی یا انسانی، نباید مورد تمسخر قرار گیرد و نباید برای نقض آن همدلی ایجاد شود.

به طور خاص، محدودیت‌های خاصی در مورد آنچه مجاز یا غیرمجاز به نمایش در صحنه بود (برای اطلاعات بیشتر به مقاله ویکی‌پدیا مراجعه کنید):
++ اشاره به انحرافات جنسی (یعنی همجنس‌گرایی) ممنوع بود.
++ قداست ازدواج باید حفظ شود.
++ نمایش روابط جنسی بین نژادهای مختلف مجاز نبود.
++ بوسه‌های "زیاده‌روی و شهوانی" و صحنه‌های پرشور باید اجتناب می‌شد.

کازابلانکا، ۱۹۴۲
این فیلم در ابتدا به دلیل ماهیت پیشنهادی رابطه ریک و ایلسا در پاریس با مشکلاتی در کد مواجه شد. در حالی که اداره کد تولید به شدت با هرگونه اشاره به این موضوع مخالفت می‌کرد، اما همچنان می‌توانید آن را در محصول نهایی مشاهده کنید، مانند زمانی که ریک و ایلسا را به طور اتفاقی روی یک مبل لم می‌دهند. همچنین، در شبی که آنها در کازابلانکا دوباره به هم می‌رسند، نشانه‌هایی وجود دارد که شاید با هم خوابیده‌اند. مهم‌تر از همه، پایان مشهور فیلم (هشدار اسپویلر!) که در آن ریک به ایلسا و شوهرش کمک می‌کند تا از مراکش فرار کنند اما خودش تصمیم می‌گیرد بماند، نمی‌توانست به هیچ شکل دیگری به پایان برسد زیرا کد اجازه نمی‌داد زنی شوهرش را برای مرد دیگری ترک کند.

ناشناس، ۱۹۴۶
این تریلر هیچکاک دارای یکی از مشهورترین و شناخته‌شده‌ترین صحنه‌های بوسه در تاریخ سینما است که در آن کری گرانت و اینگرید برگمن چندین دقیقه را صرف بوسه‌های ملایم با یکدیگر می‌کنند. کد طول بوسه را فقط به چند ثانیه محدود می‌کرد، که به نظر می‌رسد آنها از آن پیروی می‌کنند، اما آن را در طی چند دقیقه چندین بار تکرار می‌کنند. آنها روی بالکن بوسه می‌کنند، وارد می‌شوند، دوباره بوسه می‌کنند، تلفن می‌زنند، بوسه می‌کنند، به سمت در می‌روند و خداحافظی می‌کنند.

از اینجا تا ابد، ۱۹۵۳
در حالی که «از اینجا تا ابد» مرزهای کد را به چالش می‌کشد، این اقتباس فیلم بسیار آرام‌تر از رمانی است که بر اساس آن ساخته شده است. صحنه روی ساحل؟ آنها فقط در کتاب در حال بوسیدن نیستند. با این حال، صحنه در فیلم در حال حاضر بسیار پیشنهادی است. بورت لنکستر و دبورا کر به طور قطع به صورت افقی روی ساحل دراز کشیده‌اند. و دیالوگ پس از بوسه - کر اظهار می‌کند که برای شمارش همه مردانی که با آنها بوده به "ماشین حساب" نیاز دارد. همچنین موضوع فحشای جنسی وجود دارد که در فیلم‌هایی مانند «شرق بهشت» برجسته‌تر می‌شد.

گربه‌ای روی شیروانی داغ، ۱۹۵۸
اگر این فیلم را بدون هیچ اطلاعی از نمایشنامه یا تنسی ویلیامز تماشا کنید، فکر می‌کنم ممکن است کمی در مورد موضوع این فیلم گیج شوید. این فیلم به اندازه «ناگهان تابستان گذشته» (که واقعاً کاملاً WTF بود، حتی اگر نمایشنامه را می‌دانستید) بهداشتی نیست، اما برای عبور از کد، نمایشنامه ویلیامز باید از ارجاعات مستقیم‌تر به همجنس‌گرایی پاک می‌شد. مشکلات Brick کمتر در مورد احساسات غیردوستانه‌اش نسبت به بهترین دوستش، اسکیپر، و بیشتر در مورد احساس گناه او از مرگ او است. پایان فیلم نیز در مورد آشتی Brick و Maggie خوش‌بینانه‌تر است. ظاهراً تنسی ویلیامز از فیلم بسیار ناراضی بود. قابل توجه است که این فیلم برای ۷ جایزه اسکار نامزد شد اما هیچ کدام را نبرد، شاید به این دلیل که حتی اقتباس بهداشتی آن نیز برای آن زمان بسیار بحث‌برانگیز بود.

بعضی‌ها داغشو دوست دارن، ۱۹۵۹
بیلی وایلدر این فیلم را بدون مهر تأیید MPAA منتشر کرد و موفقیت آن در گیشه، همراه با کارهای پیشگامانه فیلمسازان اروپایی، به طور موثری به کد تولید پایان داد. شاید پیشنهادی‌ترین صحنه در فیلم، صحنه‌ای با مارلین مونرو و تونی کرتیس در "قرار" آنها باشد، که در آن او وانمود می‌کند که impotent است و مونرو سعی می‌کند او را برانگیزد.

اسپم‌های عکس قبلی:
فیلم‌های مورد علاقه من در سال ۲۰۰۹ در اینجاست. تریلرهای فیلم‌های مورد انتظار در اینجاست. لذت‌های گناه آلود در اینجاست. بهترین‌های فرنچایز در اینجاست. ۱۵ فیلم برتر دهه در اینجاست. تام و تابستان، (۵۰۰) روز تابستان در اینجاست. اسپاک و اوهورا، استار ترک در اینجاست. ویکتوریا و آلبرت، ملکه جوان ویکتوریا در اینجاست. کارل و الی، بالا در اینجاست. لباس به یاد ماندنی در فیلم در اینجاست. بازیگران 'نه' مارشال در اینجاست. آناتومی گری: مثلث درک-مریدیث-ادیسون در اینجاست. نامردها: لباس‌های عملیات کینو در اینجاست. نامردها: کریستوف والتز به عنوان کلنل لندا در اینجاست. مد کارلا برونی-سارکوزی در اینجاست. چترهای شربورگ در اینجاست. رأی‌گیری شخصی من برای اسکار (تا نوامبر ۲۰۰۹) در اینجاست. مقایسه نیت‌های بی‌رحمانه در برابر پیوندهای خطرناک در اینجاست. جوایز اسکار ۲۰۰۷ در تبلیغات FYC در اینجاست. زندگی من را بازی کن در اینجاست. عاشقانه در فیلم‌های تاریخی در اینجاست. مقایسه glee در برابر محبوب در اینجاست. بهترین طراحی لباس ۲۰۰۹ در اینجاست. موزیکال‌های دهه ۵۰ و ۶۰ در اینجاست.
۵ زیباترین بازیگر دهه ۱۹۳۰ در اینجاست.


نحوه تأثیر خودسانسوری بر صنعت سینما
نویسنده: نیکول والش، وبلاگ‌نویس مهمان

تا به حال فکر کرده‌اید چرا فیلم‌های کلاسیک صحنه‌های جنسی یا خشونت گرافیکی نشان نمی‌دهند؟ کافی است نگاهی به قانون هیز بیندازید.

در دهه 1920، صنعت سینما در ایالات متحده با اجرای قانون تولید فیلم، یا قانون هیز، به طور چشمگیری تغییر کرد. در این زمان، تصویر عمومی صنعت فیلم هالیوود شروع به تغییر کرده بود. رسوایی‌های مربوط به ستاره‌های فیلم به طور مکرر در روزنامه‌ها و مجلات محبوب منتشر می‌شد و کارگردانان و تهیه‌کنندگان فیلم شروع به آزمایش محدودیت‌های آنچه می‌توان روی پرده نشان داد، کرده بودند (Mashon 20). به چالش کشیدن این مرزها، خواستار سانسور شد.

انجمن تجاری تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم آمریکا (MPPDA) در سال 1922 توسط استودیوهای بزرگ فیلم هالیوود برای کمک به توسعه پاسخ صنعت به این خواسته‌های سانسور تأسیس شد (Rose 12). رئیس آن‌ها در آن زمان، ویلیام هیز، پست‌فروش کل ایالات متحده، به قدری با این گروه مرتبط بود که MPPDA به عنوان دفتر هیز شناخته شد. MPPDA هنوز وجود دارد، اما به انجمن فیلم آمریکا تغییر نام داده و تا به امروز به رتبه‌بندی فیلم‌ها برای صنعت سینما ادامه می‌دهد (Kroon, “MPPDA”).

قانون هیز، که توسط یک کشیش یسوعی و ناشر کاتولیک نوشته شده بود، به عنوان «مجموعه‌ای از قوانین برای تنظیم محتوای اخلاقی فیلم‌های بلند طراحی شده بود، به طوری که هالیوود بتواند خود را پلیس کند و در نتیجه از سانسور خارجی جلوگیری کند یا آن را به حداقل برساند (Lev 87).» این قانون ابتدا به صورت مشورتی بود، اما به لطف فشارهای خارجی به سرعت اجباری‌تر شد... توسط ویل هیز، رئیس MPPDA (Lev 88).» این قانون از همه تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان فیلم، بزرگ و کوچک، می‌خواست که فیلمنامه‌های خود را قبل از تولید برای سانسور به MPPDA ارائه دهند و فیلم‌های خود را قبل از انتشار برای تأیید کد ارائه کنند (Kroon, “MPPC”). بدون این تأیید، فیلم‌های آن‌ها منتشر نمی‌شد یا مجبور به پرداخت جریمه‌های سنگین می‌شدند.

قانون هیز با اصول کلی زیر آغاز شد:

«1. هیچ فیلمی نباید تولید شود که استانداردهای اخلاقی کسانی که آن را تماشا می‌کنند را پایین بیاورد. بنابراین، همدلی مخاطب نباید به سمت جرم، تخلف، شرارت یا گناه سوق داده شود. 2. استانداردهای صحیح زندگی، منحصراً به شرط الزامات درام و سرگرمی، باید ارائه شوند. 3. قانون - الهی، طبیعی یا انسانی - نباید مورد تمسخر قرار گیرد، و نباید برای نقض آن همدلی ایجاد شود (Lev 87).»

چیزهایی مانند ابتذال، جنسیت، قتل، بی‌اخلاقی، فحاشی و مذهب روش‌های استاندارد برای نمایش داشتند. به عنوان مثال، هنگام فیلم‌برداری از صحنه قتل، ضروری بود که «تکنیک قتل باید به گونه‌ای ارائه شود که الهام‌بخش تقلید نشود [و] کشتارهای وحشیانه نباید با جزئیات ارائه شوند (Rose 14).» در مورد جنسیت، مقرر شد که «حرمت نهاد ازدواج... باید حفظ شود (Rose 14).» صحنه‌های عشق‌ورزی، اغوا، بوسه‌های بیش از حد و حتی روابط جنسی بین نژادهای مختلف ممنوع بود (Rose 14).

اجرای دقیق کد، تولیدکنندگان فیلم و فیلمنامه‌نویسان را مجبور کرد تا در مورد نحوه نمایش چیزهایی که نامناسب تلقی می‌شدند، خلاقیت به خرج دهند. به عنوان مثال، نمی‌توانستید صحنه جنسی را روی صفحه نمایش نشان دهید، به خصوص بین شخصیت‌های مجرد. اما یکی از راه‌های دور زدن این موضوع استفاده از «تصویرسازی کدگذاری شده» یا نشان دادن چیزهایی بود که بینندگان درک می‌کردند به معنای چیز دیگری است. به جای نشان دادن یک صحنه جنسی، فیلم به صحنه‌ای می‌برید که بازیگران در حال سیگار کشیدن هستند و به بینندگان اجازه می‌دهد فرض کنند که آن‌ها در فیلم به طور خصوصی رابطه جنسی داشته‌اند.

همچنین بر اساس کد، نشان دادن آشکار و علنی شخصیت‌هایی که «خارج از حرمت ازدواج» بودند، ممنوع بود، بنابراین صحنه‌ها یا فیلم‌هایی که شامل شخصیت‌های همجنس‌گرا می‌شدند، از اصطلاحاتی مانند «پنسی» یا «دندی» استفاده می‌کردند و نمونه‌های افراطی از کلیشه‌ها به کار می‌رفتند. یکی از مشهورترین نمونه‌های سانسور کد «شامل جریمه 5000 دلاری دیوید او. سلزنیک بود که در سال 1939 به دلیل اینکه رت باتلر می‌گوید: 'صادقانه بگویم، عزیزم، اهمیتی نمی‌دهم.' در فیلم رفته با باد، به جای عبارت ترجیحی دفتر کد، 'صادقانه بگویم، عزیزم، فقط اهمیتی نمی‌دهم (Kroon, “MPPC”).» این‌ها تنها چند نمونه از نحوه دور زدن خلاقانه سانسور کد توسط فیلمنامه‌نویسان و تهیه‌کنندگان یا مواجهه با «مجازات‌های» سنگین است.

قانون هیز به طور رسمی در سال 1968 توسط اداره طبقه‌بندی و رتبه‌بندی (CARA)، یک هیئت رتبه‌بندی مشاوره‌ای والدین، به جای یک هیئت سانسور، جایگزین شد که هنوز هم امروز در جای خود باقی است (Kroon, “MPPC”). استانداردهای اجتماعی در حال تغییر و هنجارهای معاصر در حال تکامل در طول قرن بیستم، مرزهای کد را به نقطه شکست رسانده بود. با پایان قانون هیز، فیلمسازان مستقر در ایالات متحده اکنون می‌توانستند هر چیزی را که می‌خواهند بدون ترس از عواقب تولید کنند.

منابع:

Kroon, Richard W. “Motion Picture Production Code; MPPC.” A/V A to Z: An Encyclopedic Dictionary of Media, Entertainment and Other Audiovisual Terms, 1st edition, 2014. Credo Reference.
Kroon, Richard W. “Motion Picture Producers & Distributors of America; MPPDA.” A/V A to Z: An Encyclopedic Dictionary of Media, Entertainment and Other Audiovisual Terms, 1st edition, 2014. Credo Reference.
Lev, Peter. “Censorship and Self-Regulation.” Transforming the Screen, 1950-1959, edited by Charles Harpole, vol. 7, Charles Scribner’s Sons, 2003, pp. 87-105. Gale Virtual Reference Library.
Lugowski, David M. “Queering the (New) Deal: Lesbian and Gay Representation and the Depression-Era Cultural Politics of Hollywood’s Production Code.” Cinema Journal, vol. 38, no. 2, Winter 1999, http://web.a.ebscohost.com.proxy2.library.illinois.edu/ehost/pdfviewer/pdfviewer?vid=2&sid=57a77171-97d8-4794-99bb-88610d58ee1f%40sessionmgr4008
Mashon, Mike and James Bell. “Pre-Code Hollywood.” Sight & Sound, vol. 24, no.5, May 2014, http://web.a.ebscohost.com.proxy2.library.illinois.edu/ehost/detail/detail?vid=1&sid=5266c4ab-8731-43ca-bea5-e918496730d7%40sessionmgr4006&bdata=#AN=95445521&db=asn
Rose, Cynthia, editor. “The Production Code of the Motion Picture Producers and Distributors of America, Inc.—1930–1934.” American Decades Primary Sources, vol. 4, Gale, 2004, pp. 12-15. Gale Virtual Reference Library.

نیکول والش دانشجوی تحصیلات تکمیلی در iSchool دانشگاه ایلینوی-اوربانا شامپین و متخصص ارتباطات خدمات کتابخانه‌ای Amigos در دفتر سنت لوئیس آن‌ها است. او همچنین عضو انجمن کتابخانه‌های میزوری و سردبیر خبرنامه دو ماهانه آن‌ها، MoInfo است. وقتی به تسهیل رویدادهای انجمن کتابخانه‌ای برای Amigos یا یادگیری در مورد کتاب‌های ممنوعه و چالش‌های سانسور نمی‌پردازد، از خواندن (چه کسی فکر می‌کرد؟!)، تماشای فیلم‌های کلاسیک و دیدن موسیقی محلی لذت می‌برد. برخی از فیلم‌های مورد علاقه او عبارتند از Sabrina، Roman Holiday و When Harry Met Sally.