افزایش دستمزد کافی نیست: یک دستمزد معیشتی واقعی برای کاهش فقر و بهبود سلامت ضروری است
2021
خلاصه
دستمزد حداقل فدرال در 12 سال گذشته در 7.25 دلار در ساعت ثابت مانده است. در حالی که دستمزد حداقل در ایالات متحده هرگز واقعاً یک دستمزد معیشتی نبوده است، اما با گذشت زمان، کمتر و کمتر ارزش واقعی کارگران را منعکس می‌کند و دیگر نمی‌تواند از خانواده‌ها به گونه‌ای حمایت کند که سلامت را ارتقا دهد و آن‌ها را از فقر دور نگه دارد. کارمندانی که به طور تمام وقت با حداقل دستمزد کار می‌کنند، نمی‌توانند نیازهای اساسی مانند غذا، مسکن، حمل و نقل، مراقبت از کودک و مراقبت‌های بهداشتی را در هر مکانی در سراسر کشور تامین کنند.
فراخوان‌های اخیر برای افزایش دستمزد حداقل فدرال به 15 دلار در ساعت ضروری و با حسن نیت است. با این حال، حتی این مبلغ برای حمایت واقعی از خانواده‌های کارگر کافی نیست. یک دستمزد معیشتی واقعی که استانداردی اساسی از زندگی را بدون ناامنی غذایی و مسکن فراهم کند، بسته به ایالت بین 20 تا 26 دلار یا بیشتر در ساعت خواهد بود. علاوه بر این، باید به طور منظم تنظیم شود تا با تورم و افزایش هزینه زندگی همگام شود. با آشکار شدن وضعیت اقتصادی وخیم بسیاری از کارگران ضروری و کم‌درآمد آمریکا در طول همه‌گیری COVID-19، اکنون زمان آن رسیده است که دستمزد حداقل فدرال را برای مطابقت با هزینه واقعی زندگی افزایش دهیم.
پیشینه
دستمزد حداقل فدرال در سال 1938 توسط کنگره به عنوان بخشی از قانون استانداردهای منصفانه کار ایجاد شد، که شامل راهنمایی‌های فدرال در مورد اضافه کاری و مقررات کار کودکان نیز بود. دستمزد حداقل کمترین مبلغی است که یک کارفرما می‌تواند برای یک ساعت کار به یک کارگر پرداخت کند، با این استثنا که کارگران با انعام ممکن است دستمزد کمتری دریافت کنند، مادامی که دستمزد آن‌ها با انعام حداقل به حداقل دستمزد تعیین شده در ساعت برسد. کنگره دستمزد حداقل را برای حمایت از کارگران (به ویژه کارگران سطح پایین با قدرت چانه‌زنی کمتر)، ایجاد یک استاندارد حداقل زندگی و تثبیت اقتصاد پس از رکود بزرگ ایجاد کرد. اگرچه اغلب به عنوان مبنای دستمزدهای قابل قبول در نظر گرفته می‌شود، اما مهم است توجه داشته باشید که حتی هنگام ایجاد اولیه، نشان‌دهنده یک دستمزد معیشتی واقعی نبود.
در سال 1938، دستمزد حداقل فدرال 25 سنت در ساعت تعیین شد و در 71 سال بعد به صورت دوره‌ای افزایش یافت. در سال 2009، به 7.25 دلار در ساعت افزایش یافت و بیش از 12 سال در همین سطح باقی ماند. در دو سال گذشته، 27 ایالت و تعدادی شهر قوانین مربوط به افزایش دستمزد حداقل را تصویب کرده‌اند تا از حداقل تعیین شده فدرال فراتر رود. در سال 2021، 20 ایالت در یا زیر حداقل دستمزد فدرال باقی مانده‌اند. تنها 6 ایالت دستمزدی در یا بالای 12.50 دلار در ساعت تعیین می‌کنند، اما هیچ ایالتی به 15 دلار در ساعت یا بیشتر نرسیده است. تعدادی از شهرها و شهرستان‌ها از جمله واشنگتن دی سی، سیاتل و بسیاری از شهرهای کالیفرنیا حداقل دستمزد برای همه کارمندان را تعیین کرده‌اند که به 15 دلار در ساعت یا بیشتر می‌رسد. با قوانین فعلی، تا سال 2026، تنها 10 ایالت در یا بالای 15 دلار در ساعت خواهند بود. در حال حاضر، 42 درصد از کل کارگران ایالات متحده کمتر از 15 دلار در ساعت درآمد دارند. تا سال 2019، 39 میلیون کارگر 15 دلار یا کمتر در ساعت درآمد داشتند، تقریباً 30 درصد از نیروی کار.
لایحه افزایش دستمزد 2021 در سنای ایالات متحده ارائه شد و پیشنهاد کرد که دستمزد حداقل فدرال هر سال به تدریج از ژوئن 2021 افزایش یابد تا در سال 2025 به 15 دلار در ساعت در سطح فدرال برسد. لایحه‌ای مشابه از سال 2017 در هر کنگره پیشنهاد شده است. در زمان انتشار این گزارش، لایحه پیشنهادی در کمیته‌های سنا و مجلس همچنان راکد مانده است و هیچ نشانه‌ای از پیشرفت وجود ندارد.
اصطلاحات و تعاریف کلیدی

هزینه زندگی: مبلغی که برای پوشش هزینه‌های اساسی مانند مسکن، غذا، مالیات و مراقبت‌های بهداشتی در یک مکان خاص در یک دوره زمانی خاص مورد نیاز است.
کار تمام وقت: 2080 ساعت در سال (40 ساعت در هر هفته به مدت 52 هفته) برای محاسبه دستمزد تمام وقت کارگران ساعتی برای اهداف تحقیقاتی استفاده می‌شود. میانگین کارمند حدود 35 ساعت در هفته کار می‌کند.
دستمزد مسکن: دستمزد ساعتی تخمینی که کارگران باید برای پرداخت اجاره مناسب خانه در اجاره منصفانه وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده (درصد چهل‌ام اجاره ناخالص برای واحدهای اجاره استاندارد) کسب کنند در حالی که بیش از 30 درصد از درآمد خود را برای هزینه‌های مسکن صرف نکنند.
دستمزد معیشتی: معیاری از نیازهای اساسی که بر اساس داده‌های خاص جغرافیایی مربوط به حداقل هزینه‌های احتمالی یک خانواده برای نیازهای اساسی مانند غذا، مراقبت از کودک، بیمه درمانی، مسکن، حمل و نقل، پوشاک و لوازم شخصی استوار است. این معیار حداقل درآمد لازم برای برآوردن نیازهای اساسی و حفظ خودکفایی مالی را تعیین می‌کند و مالیات بر درآمد و حقوق و دستمزد را در نظر می‌گیرد.
دستمزد پایین: دستمزدی که بالاتر از حداقل دستمزد قانونی تعیین شده در محل است، اما به دستمزد معیشتی تعیین شده در آن محل نمی‌رسد.
دستمزد حداقل: کمترین مبلغ قانونی که یک کارفرما می‌تواند برای یک ساعت کار به یک کارگر پرداخت کند، با این استثنا که کارگران با انعام ممکن است دستمزد کمتری دریافت کنند، مادامی که دستمزد آن‌ها با انعام حداقل به حداقل دستمزد تعیین شده در ساعت برسد.

کارگران با دستمزد حداقل
در سال 2020، 55.5 درصد از کارگران با نرخ ساعتی پرداخت می‌شدند، تقریباً 73.3 میلیون نفر. از این تعداد، 247000 دقیقاً دستمزد حداقل فدرال را دریافت می‌کردند و 865000 کمتر از حداقل فدرال دریافت می‌کردند - اکثریت قریب به اتفاق در نقش‌های مبتنی بر انعام. در مجموع 1.1 میلیون کارگر یا 1.5 درصد از کارگران ساعتی بودند. یکی از تصورات غلط رایج در مورد کارگران با دستمزد حداقل این است که آن‌ها عمدتاً نوجوانانی هستند که در مشاغل تابستانی یا دبیرستانی کار می‌کنند. با این حال، در واقعیت، نوجوانان 16 تا 19 ساله تنها حدود ده درصد از کارگرانی را تشکیل می‌دهند که دستمزد حداقل یا کمتر دریافت می‌کنند. تقریباً نیمی از کارگران خرده فروشی خط مقدم 35 سال یا بیشتر سن دارند.

رایج‌ترین ویژگی‌های کارگران با دستمزد حداقل در ایالات متحده عبارتند از:

جنسیت زن: در حالی که زنان کمتر از 50 درصد از کارمندان ساعتی را تشکیل می‌دهند، 67 درصد از کارگرانی را که دستمزد حداقل یا کمتر دریافت می‌کنند، تشکیل می‌دهند، بسیاری از آن‌ها در نقش‌های مراقبت از منزل و کودک. آن‌ها همچنین اکثریت قریب به اتفاق کارگران خط مقدم در رستوران‌های فست فود، اقامتگاه‌های هتل و خرده فروشی هستند.
کار پاره وقت: بیش از نیمی از کارگران با دستمزد حداقل به صورت پاره وقت استخدام می‌شوند، در حالی که تنها 25 درصد از کل کارگران ساعتی را تشکیل می‌دهند.
نداشتن تحصیلات دانشگاهی: اکثریت قریب به اتفاق کارگران با دستمزد حداقل مدرک دانشگاه ندارند، اما اکثر آن‌ها تحصیلات دبیرستان را تکمیل کرده‌اند.
زندگی در جنوب ایالات متحده: بیش از نیمی از کارگران با دستمزد حداقل در جنوب ایالات متحده زندگی می‌کنند. چهار پنجم از ایالت‌هایی که بیشترین تعداد کارگر با دستمزد حداقل را دارند در جنوب قرار دارند، جایی که ساکنان بیشتر در معرض فقر هستند. می سی سی پی و لوئیزیانا بالاترین نرخ فقر را در سال 2019 ثبت کردند. کنتاکی و کارولینای جنوبی در بین ده ایالت برتر قرار داشتند.
کار در نقش‌های صنعت خدمات: هفتاد درصد از کارگران با دستمزد حداقل در نقش‌های صنعت خدمات - در رستوران‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی، هتل‌ها، تهیه و سرو غذا - کار می‌کنند. اگرچه آن‌ها تنها 11 درصد از کل کارمندان ساعتی را تشکیل می‌دهند، اما کارگران در صنعت اوقات فراغت و مهمان‌نوازی 60 درصد از کارگران با دستمزد حداقل را در سال 2019 تشکیل می‌دادند. اکثریت قریب به اتفاق کارگران فست فود (96 درصد)، خرده فروشی و خط مقدم هتل (80 درصد) و مراقبت از منزل و کودک کمتر از 15 دلار در ساعت درآمد دارند.
دریافت کمک‌های مالی دولتی: 5.7 میلیون نفر در برنامه Medicaid و 4.7 میلیون نفر در برنامه کمک تغذیه‌ای تکمیلی (SNAP) در سال 2018 به مدت 50 هفته یا بیشتر در سال به طور تمام وقت کار می‌کردند.
دریافت نکردن مزایای پرداخت شده توسط کارفرما: کارگران کم‌درآمد به طور قابل توجهی کمتر احتمال دارد مزایایی مانند بیمه درمانی، مرخصی استعلاجی، زمان‌بندی منصفانه، مرخصی خانوادگی با حقوق و سایر مزایایی را دریافت کنند که به کارمندان با دستمزد بالاتر ارائه می‌شود. از آنجایی که بسیاری از کارفرمایان کارگران کم‌درآمد را به صورت پاره وقت استخدام می‌کنند، ملزم به ارائه بیمه درمانی طبق قانون مراقبت مقرون به صرفه نیستند. این بدان معناست که کارمندان کم‌درآمد باید برای بیمه از دستمزدهای پایین خود هزینه بیشتری بپردازند، بدون بیمه باشند، هنگام بیماری کار کنند و از مرخصی برای سلامت جسمی و روانی خودداری کنند. پرستاران منزل، کارگران مراقبت از منزل، آشپزها و پیشخدمت‌های رستوران با نرخ‌های بسیار بالاتر از میانگین ملی 9 درصد بیمه نشده‌اند (12، 26، 27 و 22 درصد به ترتیب)، با وجود اینکه مسئول سلامت دیگران در نقش‌های خط مقدم ضروری در طول همه‌گیری هستند.

کارفرمایان کم‌درآمد
کارفرمایان کم‌درآمد در ایالات متحده مشاغل کوچک و محلی نیستند که بسیاری اغلب تصور می‌کنند که توانایی پرداخت دستمزدهای بالا را ندارند. در واقع، اکثریت کارگران کم‌درآمد آمریکا (66 درصد) توسط شرکت‌های بزرگ با بیش از 100 کارمند، اغلب در بخش‌های خرده فروشی و خدمات غذایی، استخدام می‌شوند.

سودآور بودن: 92 درصد از 50 کارفرمای برتر با دستمزد پایین در سال 2012 سودآور بودند.
پرداخت میلیون‌ها دلار به مدیران ارشد: از 50 کارفرمای برتر کارگران کم‌درآمد در سال 2012، میانگین مدیر اجرایی 9.4 میلیون دلار غرامت دریافت کرد.
اطمینان از پرداخت به سهامداران: 50 کارفرمای برتر کارگران کم‌درآمد از سال 2007 تا 2012 مبلغ 174.8 میلیارد دلار را به سهامداران در قالب سود سهام یا بازخرید سهام بازگرداندند.
ارائه بسته‌های مزایای کمتر: کارفرمایان کم‌درآمد بسته‌های مزایای سخاوتمندانه‌تری نسبت به سایر کارفرمایان ارائه می‌دهند، در صورت وجود، سهم کمتری از حق بیمه را پرداخت می‌کنند و بار مالی بیشتری را بر عهده کارگران کم‌درآمد برای مزایایی مانند مراقبت‌های بهداشتی می‌گذارند.
قرار گرفتن در یکی از صنایع زیر:

خدمات غذایی
اقامتگاه
خرده فروشی
هنر، سرگرمی و تفریح
خدمات اداری

سه کارفرمای بزرگ کم‌درآمد در ایالات متحده در سال 2012، وال‌مارت، یوم! برندز (اپراتور پیتزا هات، تاکو بل و KFC) و مک‌دونالدز بودند. میانگین حقوق مدیر عامل شرکت‌های 350 شرکت برتر ایالات متحده در سال 2020، 24.2 میلیون دلار با مزایا و سهام بود. از سال 1978 تا 2019، غرامت کارگران معمولی تنها 18 درصد رشد کرد، در حالی که غرامت مدیر عامل شرکت‌ها در همان دوره 1322 درصد رشد کرد. این امر تنها با پایین نگه داشتن غرامت کارگران برای افزایش سود امکان‌پذیر است.
با پرداخت دستمزد حداقل، شرکت‌هایی مانند وال‌مارت و بسیاری از رستوران‌های فست فود، دولت - و به تبع آن مالیات‌دهندگان - را وادار می‌کنند تا حقوق و دستمزد خود را سوبسید کنند. در حالی که آن‌ها میلیون‌ها دلار سود به دست می‌آورند، بسیاری از کارمندان باید به مزایای دولتی مانند SNAP و Medicaid که با پول مالیات‌دهندگان پرداخت می‌شود، وابسته باشند. مک‌دونالدز و وال‌مارت در بین چهار کارفرمای برتر در همه ایالت‌های گنجانده شده برای تعداد کارگران تمام وقت که از برنامه‌های ایمنی شبکه‌ای فدرال استفاده می‌کنند، قرار دارند. آن‌ها هزاران کارمند را استخدام می‌کنند که با وجود کار کردن به صورت تمام وقت، درآمدشان آنقدر کم است که واجد شرایط دریافت SNAP و Medicaid هستند.
دستمزد حداقل در مقابل دستمزد معیشتی
دستمزد معیشتی (یا دستمزد بقا) معیاری از نیازهای اساسی است که بر اساس داده‌های خاص جغرافیایی مربوط به حداقل هزینه‌های احتمالی یک خانواده برای غذا، مراقبت از کودک، بیمه درمانی، مسکن، حمل و نقل و سایر نیازهای اساسی استوار است. این معیار حداقل درآمد لازم برای برآوردن نیازهای اساسی و حفظ خودکفایی مالی را تعیین می‌کند و مالیات بر درآمد و حقوق و دستمزد را در نظر می‌گیرد. دستمزد معیشتی حداقل استاندارد درآمدی است که خط بسیار ظریفی بین استقلال مالی و نیاز به جستجوی کمک‌های عمومی یا رنج بردن مداوم و شدید از ناامنی مسکن و غذا ایجاد می‌کند.
دستمزد معیشتی، بر خلاف دستمزد حداقل، هزینه زندگی را در نظر می‌گیرد که ممکن است بسته به مکان متفاوت باشد. دامنه در ایالات متحده به طور گسترده متفاوت است. به عنوان مثال، گران‌ترین مکان‌ها برای زندگی هاوایی و واشنگتن دی سی هستند، جایی که برای برآوردن نیازهای اساسی به عنوان یک بزرگسال با یک فرزند، باید 38.57 دلار و 39.41 دلار در ساعت درآمد داشت. دو ایالتی که کمترین هزینه زندگی را دارند، داکوتای جنوبی و می سی سی پی هستند، جایی که برای برآوردن نیازهای اساسی همچنان باید 27.06 دلار و 26.74 دلار درآمد داشت. علاوه بر این، در بسیاری از مکان‌ها 15 دلار در ساعت دستمزد معیشتی کافی برای یک فرد مجرد نخواهد بود. حتی بدون فرزند، دستمزدهای معیشتی در هاوایی و واشنگتن دی سی به ترتیب 19.43 دلار و 20.49 دلار است.
توجه به این نکته مهم است که محاسبه دستمزد معیشتی بر اساس کار تمام وقت، 52 هفته در سال است و فرصت مرخصی بدون حقوق برای بیماری، مرخصی خانوادگی یا تعطیلات را در نظر نمی‌گیرد. همچنین شامل کنار گذاشتن درآمد برای پس‌انداز برای مواقع اضطراری، خریدهای بزرگ مانند ماشین یا خانه یا بازنشستگی نمی‌شود. همچنین راحتی‌هایی را که بسیاری از مردم آن را ضروری برای "زندگی" می‌دانند، مانند غذا خوردن گاه به گاه در بیرون، هدایا و جشن‌های تولد و تعطیلات، تلویزیون کابلی یا خدمات پخش، اینترنت پرسرعت و هزینه‌های آموزشی را شامل نمی‌شود.
دستمزد معیشتی باید به عنوان نقطه شروعی برای گفتگو در مورد دستمزدها در نظر گرفته شود - مبلغی که صرفاً برای گذران زندگی لازم است.
دستمزد حداقل با تورم همگام نبوده است
در حالی که دستمزد حداقل چندین بار از زمان اجرای آن در سال 1938 تعدیل شده است، اما نتوانسته است با تورم و افزایش هزینه زندگی همگام شود. قدرت خرید دستمزد حداقل در سال 1968 به اوج خود رسید و از آن زمان به طور پیوسته کاهش یافته است. اگر با تورم از آن زمان همگام می‌شد، حداقل به 10.45 دلار در سال 2019 می‌رسید. در عوض، ارزش واقعی آن به کاهش ادامه می‌دهد، به این معنی که کارگران با دستمزد حداقل اساساً هر سال کمتر پرداخت می‌شوند.
علاوه بر این، برخی از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که اگر دستمزد حداقل با بهره‌وری ایالات متحده در طول سال‌ها افزایش یابد، در حال حاضر 26 دلار در ساعت تعیین می‌شود و نرخ فقر نزدیک به صفر خواهد بود و تأثیر منفی کمی بر اقتصاد خواهد داشت. با این حال، از آنجایی که از تغییر تدریجی اجتناب شده است، وجوه اضافی به غرامت مدیر عامل شرکت‌ها منتقل شده است.
یک تغییر ناگهانی در دستمزدها در حال حاضر می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر اقتصاد داشته باشد، که اغلب به عنوان دلیلی برای افزایش تدریجی در آینده ذکر می‌شود. افزایش‌های تدریجی با تورم و بهره‌وری می‌توانست از هرگونه اثر موجی احتمالی ناشی از افزایش دستمزدها جلوگیری کند و باید در برنامه‌های مداوم در نظر گرفته شود.
به دلیل کمبود نیروی کار ناشی از همه‌گیری، بسیاری از صنایع در سال گذشته شاهد افزایش‌های جزئی در دستمزدها بوده‌اند. دستمزدهای سالانه 4.8 درصد برای کارگرانی که 25 درصد پایین‌ترین درآمد را دارند در آگوست، طبق فدرال رزرو آتلانتا رشد کرد.
در ظاهر، این امر امیدوارکننده به نظر می‌رسد. با این حال، با تعدیل برای تورم، دستمزدها در سال 2021 در واقع 1.8 درصد کاهش یافته است، با فرض اینکه همه کارگران با یک نرخ تورم مواجه هستند. در واقع، از آنجایی که خانوار‌های کم‌درآمد بخش بزرگ‌تری از درآمد خود را صرف کالا‌هایی می‌کنند که شاهد بزرگ‌ترین افزایش قیمت‌ها بوده‌اند، با نرخ تورم بالاتری مواجه می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد که نرخ تورم سالانه تجربه شده توسط پایین‌ترین درآمدی‌ها از سال 2003 تا 2018، 0.3 درصد بالاتر از بالاترین درآمدی‌ها بوده است.
دستمزد حداقل برای پوشش هزینه‌های اساسی زندگی کافی نیست
شکاف بین دستمزدها و هزینه هزینه‌های اساسی زندگی هر سال بیشتر می‌شود. بدون مشارکت در برنامه‌های کمک دولتی، خانواده‌ها قادر به پرداخت مسکن اساسی، غذا، مراقبت‌های بهداشتی و مراقبت از کودک نیستند و مجبور به انتخاب‌هایی می‌شوند که تأثیرات عمده‌ای بر سلامت، ایمنی و رفاه خانواده‌هایشان دارد.

مسکن
خانوار‌های کم‌درآمد بیشتر احتمال دارد خانه‌های خود را اجاره کنند و درصد بالاتری از درآمد کسب شده خود را برای مسکن صرف کنند. قیمت اجاره به طور متوسط 8.86 درصد در سال از سال 1980 افزایش یافته است که به طور مداوم و قابل توجهی از دستمزدها بیشتر است.
در سال 2021، کارگری که دستمزد حداقل دریافت می‌کند، قادر به پرداخت مسکن در هیچ کجای ایالات متحده نخواهد بود. در بسیاری از مکان‌ها، حتی دو کارگر تمام وقت با دستمزد حداقل قادر به پرداخت یک آپارتمان دو خوابه با قیمت مناسب نخواهند بود.
برای حفظ سلامت مالی، خانواده‌ها باید حداکثر 30 درصد از درآمد خود را برای مسکن صرف کنند تا بتوانند تمام هزینه‌های زندگی را پوشش دهند. با در نظر گرفتن این موضوع، میانگین کارگر ایالات متحده باید 20.40 دلار در ساعت درآمد داشته باشد تا بتواند یک آپارتمان یک خوابه متوسط را اجاره کند یا 24.90 دلار در ساعت برای یک آپارتمان دو خوابه.
میانگین اجاره‌نشین 18.78 دلار در ساعت درآمد دارد، کمتر از دستمزد مسکن یک و دو خوابه ملی. میانگین اجاره‌نشین باید بیش از 53 ساعت در هفته کار کند تا بتواند یک آپارتمان دو خوابه را پرداخت کند، که عملاً برای والدین کارمند غیرممکن است.

هزینه اجاره برای اکثر کارگران غیرقابل دسترس است
اجاره ماهانه قابل پرداخت بر اساس درآمدهای مختلف در مقابل اجاره منصفانه بازار ماهانه (بر اساس داده‌های ائتلاف مسکن کم‌درآمد ملی):

فرد متکی به SSI: 238 دلار
خانوار با یک کارگر تمام وقت با دستمزد حداقل: 377 دلار
فرد با میانگین مزایای بیکاری: 503 دلار
خانواده چهار نفره با درآمد در سطح فقر: 663 دلار
کارگر تمام وقت با درآمد متوسط اجاره‌نشین: 977 دلار
اجاره منصفانه بازار یک خوابه 2021: 1061 دلار
اجاره منصفانه بازار دو خوابه 2021: 1295 دلار

غذا
برنامه غذایی مقرون به صرفه یکی از چهار برنامه‌ای است که توسط USDA برای تخمین هزینه یک رژیم غذایی سالم تهیه شده است و برای تعیین بودجه برای برنامه کمک تغذیه‌ای تکمیلی (SNAP) استفاده می‌شود. در آگوست 2021 به‌روزرسانی شد تا افزایش هزینه غذا و راهنمایی‌های غذایی جدید را منعکس کند. قبل از این، از سال 2006 اصلاح نشده بود. این کمترین هزینه ممکن برای یک رژیم غذایی مغذی و مقرون به صرفه تهیه شده در خانه را نشان می‌دهد که ممکن است همیشه برای والدین کارمند بر اساس برنامه‌ها، مهارت‌ها و تجهیزات آشپزی موجود عملی نباشد.
سبد بازار (یا نمونه مرجع غذاهای تعیین شده برای یک رژیم غذایی سالم) برای یک خانواده چهار نفره - با قیمت‌های ژوئن 2021 - 835.57 دلار در ماه بود.
بسیاری انتظار دارند که هزینه غذا با اختلالات مداوم در سیستم غذایی به افزایش خود ادامه دهد. قیمت مواد غذایی به طور متوسط از فوریه 2020 تا 2021 4.3 درصد افزایش یافته است، با افزایش 8.1 درصدی اقلامی مانند ماهی، طیور، گوشت و تخم مرغ در طول آن دوره.

مراقبت‌های بهداشتی
هزینه حق بیمه سلامت به افزایش خود ادامه می‌دهد و بیمه سلامت را برای کارگران کم‌درآمد سخت‌تر می‌کند. میانگین حق بیمه برای خانواده‌ها در 5 سال گذشته 22 درصد افزایش یافته است.
حدود نیمی از مردم در ایالات متحده بیمه سلامت حامی کارفرما دریافت می‌کنند. برای کارمندانی که خوش‌شانس هستند و مزایای بیمه سلامت دریافت می‌کنند، کارگران کم‌درآمد حق بیمه‌های کمتری را مشاهده می‌کنند که احتمالاً به دلیل برنامه‌های کمتر جامع یا داشتن هزینه‌های جیبی بالاتر هنگام استفاده است. کارگران به طور متوسط 1242 دلار (18 درصد از حق بیمه) برای پوشش تکی یا 6015 دلار (30 درصد از حق بیمه) برای پوشش خانوادگی در سال پرداخت کردند.
نوسانات بازار کار و همراهی آن با وقفه در بیمه، مفهوم بیمه سلامت حامی کارفرما را زیر سوال می‌برد و استدلال دیگری برای نقش بزرگتر بیمه عمومی در ایالات متحده ارائه می‌دهد. تغییرات شغلی ناشی از COVID-19 منجر به از دست دادن دسترسی به بیمه سلامت حامی کارفرما برای حدود 9 میلیون کارگر در مقطعی در طول همه‌گیری شد. علاوه بر این، ثبت نام در Medicare در طول COVID-19 به میزان 4 میلیون نفر افزایش یافت.

مراقبت از کودک
مراقبت از کودک یکی از بزرگترین اقلام بودجه برای خانواده‌ها است و از تمام هزینه‌ها به جز مسکن در تمام مناطق ایالات متحده بیشتر است. چالش برای بسیاری از کارگران کم‌درآمد این است که ممکن است درآمد کافی برای پرداخت هزینه مراقبت از کودک نداشته باشند تا بتوانند کار کنند. به عنوان مثال، در جنوب ایالات متحده، میانگین خانوار 18422 دلار برای مراقبت از کودک در سال 2018 هزینه کرد (پایین‌ترین میزان در تمام مناطق). اگر دو بزرگسال به صورت تمام وقت با دستمزد حداقل کار کنند، تنها 30160 دلار قبل از مالیات درآمد خواهند داشت و مقدار کمی برای پوشش مسکن، غذا، مراقبت‌های بهداشتی و سایر هزینه‌ها باقی می‌ماند.
به دلیل ناتوانی در پرداخت هزینه مراقبت از کودک، بسیاری از خانواده‌ها مجبور می‌شوند یکی از اعضای خانواده را برای مراقبت به جای کار در خانه نگه دارند که منجر به کاهش درآمد خانوار و چالش‌های مالی بیشتر می‌شود.
با تعطیلی مراکز مراقبت از کودک به دلیل همه‌گیری یا فعالیت با ظرفیت کاهش یافته و دانش‌آموزان در حال یادگیری از راه دور، بسیاری از کارگران کم‌درآمد قادر به بازگشت به مشاغل قبل از همه‌گیری خود نبوده‌اند. با بازگشت والدین به کار پس از تعطیلی‌های COVID-19، یافتن مراقبت از کودک مقرون به صرفه سخت‌تر از همیشه است.
علاوه بر این، از آنجایی که بسیاری از کارگران کم‌درآمد به مرخصی با حقوق یا مرخصی استعلاجی دسترسی ندارند، اغلب مجبورند بدون حقوق از کار مرخصی بگیرند تا از کودک بیمار مراقبت کنند، زیرا بسیاری از مدارس و مراکز مراقبت از کودک به کودک بیمار اجازه نمی‌دهند در مرکز بماند. این امر به طور نامتناسبی بر کارگران زن تأثیر می‌گذارد، زیرا مادران اغلب مسئول ماندن در خانه هنگام بیماری یا مرخصی کودکان از مدرسه هستند.

تجربه زندگی با دستمزد پایین
"وقتی 23 ساله بودم، در مک‌دونالدز کار می‌کردم. با 7.25 دلار در ساعت شروع کردم. به عنوان یک پدر مجرد یک نوزاد 2 ماهه، این مبلغ برای خرید گهواره، پوشک یا هر چیز دیگری کافی نبود. بعد از یک سال درخواست افزایش حقوق کردم اما موفق نشدم. بعد از چهار سال مدیر شدم، اما فقط 1 دلار افزایش حقوق داشتم. کار بیشتری انجام می‌دادم اما با دستمزد کمی. می‌دانستم که از من پول زیادی به دست می‌آورند. نمی‌توانستم از این طریق از فرزندم حمایت کنم. افزایش 1 دلاری کمی کمک کرد اما بعد از مالیات، خیلی زیاد نبود. در نهایت مجبور شدم در حالی که هنوز در مدرسه بودم و از دخترم مراقبت می‌کردم، شغل دوم پیدا کنم. در پایان روز، کافی نبود. پس از پرداخت قبوض اصلی، چیزی برایم باقی نمی‌ماند. پس‌انداز نمی‌کردم. نگران این بودم که فرزندانم در آینده با چه چیزی زندگی خواهند کرد؟ حتی الان 15 دلار در ساعت کافی نیست." - لوئیس، فیلادلفیا

تأثیر افزایش دستمزدها
بحث‌های زیادی در مورد تأثیر افزایش دستمزد کارگران در سطح ایالت و فدرال وجود داشته است. مهم است که تأثیر آن بر کارگران، مشاغل، جامعه و اقتصاد به طور کلی را درک و ارزیابی کنیم.

تأثیر بر سلامت و رفاه کارگران
همه می‌دانند که می‌گویند "پول نمی‌تواند خوشبختی بخرد." با این حال، محققانی که سعی می‌کنند این گفته را اثبات یا رد کنند، عمداً کار خود را بر روی جمعیت‌هایی با درآمد بیش از 40000 دلار در سال پایه‌گذاری می‌کنند و می‌دانند که قبل از اینکه بتوانند به طور دقیق رفاه ذهنی/خوشبختی را اندازه‌گیری کنند، نیازهای اساسی باید برآورده شود.
اگر پول برای برآوردن نیازهای اساسی برای رفاه لازم است، نتیجه منطقی این است که کمبود پول می‌تواند شما را ناسالم کند. دستمزدهای پایین کارگران را مجبور می‌کند تا انتخاب‌های سختی در مورد سلامتی خود انجام دهند که تأثیرات مادام العمر بر خود و خانواده‌هایشان دارد.

ناامنی غذایی
دستمزد پایین و ناامنی غذایی دست در دست هم دارند. یک نفر از هر ده کارگر بزرگسال بین سال‌های 2015 تا 2017 با ناامنی غذایی مواجه شد. در ایالت‌هایی که دستمزد حداقل 10 دلار یا بیشتر تعیین شده است، 8.6 درصد از کارگران شاغل در سال 2016 ناامن غذایی بودند. با این حال، در ایالت‌هایی که دستمزد حداقل در حداقل فدرال 7.25 دلار تعیین شده است، این عدد بسیار بالاتر بود - 9.9 درصد ناامن غذایی بودند. همانطور که انتظار می‌رود، خانوار‌هایی که کارگران کم‌درآمد و کسانی که به صورت پاره وقت یا چند شغل کار می‌کنند (اغلب هر سه) به طور قابل توجهی بیشتر از کسانی که به صورت تمام وقت با دستمزد بالاتر کار می‌کنند، ناامن غذایی هستند.
به‌طور غیرمنتظره، کارگران خط مقدم کم‌درآمد مانند کارگران مراقبت از کودک، مراقبت‌های بهداشتی، فروشگاه‌های مواد غذایی و خدمات غذایی بیشتر احتمال دارد که ناامن غذایی را تجربه کنند. بسیاری از نقش‌هایی که به عنوان ضروری در طول همه‌گیری COVID-19 مورد ستایش قرار گرفتند، حتی قبل از COVID، بیشتر احتمال داشت که برای گذران زندگی به کمک فدرال مانند SNAP نیاز داشته باشند. بیش از 5.5 میلیون کارگر ضروری در سال 2018 به SNAP متکی بودند.
برخی از گزارش‌ها تخمین می‌زنند که افزایش دستمزد حداقل فدرال به 15 دلار در ساعت به تقریباً 1.2 میلیون خانوار کمک می‌کند تا از نظر غذایی ایمن شوند و ناامنی غذایی را 6.5 درصد کاهش دهند.
ناامنی غذایی و سلامت به هم مرتبط هستند. هنگامی که کارگران درآمد کافی برای پوشش هزینه‌های اساسی ندارند، مجبور می‌شوند وعده‌های غذایی را حذف کنند یا غذای فاقد ارزش غذایی را برای خانواده‌های خود خریداری کنند. این امر یک بحران فوری، به ویژه برای کودکان ایجاد می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد حتی سطوح پایین ناامنی غذایی می‌تواند بر رشد مغز، رشد اجتماعی، سلامت روان و سلامت جسمانی کودکان تأثیر بگذارد که می‌تواند تأثیرات ماندگاری در بزرگسالی داشته باشد. ناامنی غذایی همچنین بر عملکرد تحصیلی و حضور کودکان در مدرسه تأثیر می‌گذارد که پتانسیل کسب درآمد آینده آن‌ها را مختل می‌کند و یک چرخه بین نسلی از ناامنی غذایی و فقر ایجاد می‌کند.
اما ناامنی غذایی فقط بر خانواده فردی تأثیر نمی‌گذارد. همه ما بهای گرسنگی در ایالات متحده را می‌پردازیم. هزینه‌های مربوط به سلامت ناشی از ناامنی غذایی برای تنها یک سال (2014) 160.7 میلیارد دلار تخمین زده شد و 18.8 میلیارد دلار دیگر مربوط به نتایج آموزشی ضعیف تخمین زده شد.

سلامت روان و رفاه
هنگامی که خانواده‌ها پول کافی برای پرداخت اجاره و سایر نیازهای اساسی ندارند، سلامت جسمی و روانی آن‌ها آسیب می‌بیند و استرس افزایش می‌یابد و بر بزرگسالان و کودکان تأثیر می‌گذارد. درآمد کافی خانواده به کودکان کمک می‌کند تا در درازمدت با کاهش استرس شدید مرتبط با فقر که با رشد مغز و سلامت جسمانی کودکان مرتبط است و به خانواده‌ها اجازه می‌دهد تا محیط‌های یادگیری بهتری را از مراقبت از کودک تا دانشگاه فراهم کنند.
افزایش دستمزدها با تأثیرات مثبت بر سلامت از جمله بهبود سلامت روان از جمله کاهش سیگار کشیدن در بین بزرگسالان و به ویژه در بین زنان باردار مرتبط است. همچنین با کاهش خودکشی‌ها، به ویژه در افراد با تحصیلات دبیرستانی یا کمتر، مرتبط است.
بهبود سلامت جسمی و روانی کارگران همچنین تأثیر مثبتی بر مشاغل دارد. موسسه مزایای یکپارچه تخمین می‌زند که ضررهای بهره‌وری مرتبط با بیماری در سال 2019، 575 میلیارد دلار برای کارفرمایان هزینه داشته است، علاوه بر 950 میلیارد دلاری که کارفرمایان برای مزایای بهداشتی هزینه کرده‌اند. کاهش استرس مرتبط با فقر و بهبود سلامت کلی منجر به کاهش روزهای بیماری و بهبود عملکرد می‌شود.

خودکفایی و آزادی شخصی
با افزایش دستمزدها، کارگران کمتر به برنامه‌های کمک دولتی متکی هستند که با دستورالعمل‌های سفت و سخت و گیج کننده همراه است. هنگامی که به خانواده‌ها آزادی و انعطاف‌پذیری بیشتری در نحوه خرج کردن درآمدشان داده می‌شود، می‌توانند تصمیماتی بگیرند که بهترین نیازهای خانواده‌هایشان را برآورده کند و به آن‌ها کمک کند تا از فقر خارج شوند.
به طور خاص، آزمایش وسایل مرتبط با برنامه‌های کمک عمومی دارایی‌ها را محدود می‌کند که برای خانواده‌ها برای خروج از فقر و ترک کمک ضروری است. کارگران نمی‌توانند خودکفا شوند مگر اینکه پس‌انداز کنند. برای انتقال آن‌ها از برنامه‌های کمک ضروری است. قطع مزایا از افزایش‌های جزئی دستمزدها زمانی که خانواده‌ها قادر به ایجاد پس‌انداز کافی نیستند، منجر به نتایج ضعیف سلامت کودک و مراقب، ناامنی غذا و ناپایداری مسکن می‌شود.
افزایش دستمزدها به کارگران این فرصت را می‌دهد تا برای خریدهای بزرگ یا بحران‌های مالی پس‌انداز کنند. دستمزدهای پایین همراه با برنامه‌های کمک عمومی مبتنی بر وسایل اغلب مردم را در فقر به دام می‌اندازد.
تحقیقات نشان می‌دهد که افزایش دستمزد حداقل بدهی کل خانوار را برای افرادی که امتیاز اعتباری پایینی دارند کاهش می‌دهد و دسترسی آن‌ها به اعتبار را افزایش می‌دهد.

تأثیر بر مشاغل و اقتصاد
تعیین تأثیر اقتصادی افزایش دستمزد حداقل از طریق تحقیقات مختلط و غیر قطعی است که اغلب به رویکرد اتخاذ شده برای ارزیابی داده‌های موجود بستگی دارد.

تأثیر مختلط بر اشتغال
یک بررسی از سال 1992 تا 2020 به این نتیجه رسید که به طور کلی اقتصاددانان تخمین می‌زنند که از دست دادن برخی مشاغل در اثر افزایش دستمزدها رخ می‌دهد که تأثیر مستقیم بیشتری بر نوجوانان، جوانان و کارگران در صنایع کم‌درآمد و کم‌مهارت دارد. با این حال، مطالعاتی در مورد افزایش دستمزد حداقل با استفاده از دقیق‌ترین طرح‌های تحقیقاتی اغلب نشان می‌دهد که تأثیر کمی یا بدون تأثیر بر نرخ اشتغال دارد.
از دست دادن مشاغل جزئی ناشی از افزایش دستمزدها می‌تواند با کارگرانی که در حال حاضر چندین شغل دارند، جبران شود. افزایش دستمزد ساعتی به آن‌ها اجازه می‌دهد تا شغل دوم و سوم خود را بدون تأثیر منفی مالی کاهش دهند. در دو دهه گذشته، تعداد کارگرانی که چندین شغل دارند به طور پیوسته به 7.8 درصد در سال 2018 افزایش یافته است. زنان و کارگران کم‌درآمد در مراقبت‌های بهداشتی، خرده فروشی و خدمات غذایی بیشتر احتمال دارد چندین شغل داشته باشند و مشاغل ثانویه 28 درصد از درآمد آن‌ها را تشکیل می‌دهد.
با ظهور اقتصاد گیگ، برخی تخمین می‌زنند که تا یک نفر از هر چهار کارگر به نوعی در کار گیگ شرکت می‌کند و تا 10 درصد از کارگران برای درآمد اصلی خود به کار گیگ متکی هستند و هیچ یک از مزایای بیمه درمانی یا مرخصی با حقوق را ارائه نمی‌دهند. کار در چندین شغل می‌تواند پیامدهای منفی متعددی برای رفاه کارگران و خانواده‌هایشان داشته باشد.

افزایش جزئی در قیمت کالاها و خدمات
نگرانی دیگر تأثیر افزایش هزینه‌های نیروی کار بر قیمت محصولات و خدمات برای مصرف‌کنندگان است. بسیاری از مدافعان نگران هستند که افزایش قیمت‌ها دستاوردهای افزایش دستمزدها را خنثی کند و بر فقیرترین خانواده‌ها تأثیر منفی بگذارد. در طول یک دوره 10+ ساله، تحقیقات نشان داد که افزایش 10 درصدی در دستمزد حداقل منجر به افزایش 0.36 درصدی در قیمت‌های منتقل شده به مصرف‌کننده در سوپرمارکت‌ها شده است. یک مطالعه مشابه در سیاتل نشان داد که قیمت مواد غذایی سوپرمارکت تحت تأثیر افزایش دستمزد حداقل آن‌ها قرار نگرفته است.

تأثیر محدود بر مشاغل کوچک
برخی استدلال می‌کنند که افزایش دستمزد حداقل به دلیل تأثیر بالقوه بر مشاغل کوچک با حاشیه سود کم، مضر است که ممکن است برای پوشش هزینه‌های دستمزد اضافی به چالش کشیده شوند. اما تمرکز بر مشاغل کوچک رویکرد اشتباهی است.
کارفرمایانی که بیشتر احتمال دارد تحت تأثیر افزایش دستمزدها قرار گیرند، شرکت‌های بزرگ خرده فروشی و خدمات غذایی هستند، مانند وال‌مارت و رستوران‌های فست فود، که برای مدت طولانی کارگران خود را با دستمزدهای پایین‌تر از حد معیشت استثمار کرده‌اند. در حالی که میلیاردها دلار سود به دست می‌آورند و میلیون‌ها دلار پاداش به مدیران ارشد می‌دهند، آن‌ها آن را به مالیات‌دهندگان ایالات متحده واگذار کرده‌اند تا حقوق و دستمزد خود را سوبسید کنند و کارمندان را مجبور کنند به برنامه‌های کمک دولتی مانند SNAP وابسته باشند. مک‌دونالدز و وال‌مارت در بین چهار کارفرمای برتر در همه ایالت‌های گنجانده شده برای تعداد کارگران تمام وقت که از برنامه‌های ایمنی شبکه‌ای فدرال استفاده می‌کنند، قرار دارند. آن‌ها هزاران کارمند را استخدام می‌کنند که با وجود کار کردن به صورت تمام وقت، درآمدشان آنقدر کم است که واجد شرایط دریافت SNAP و Medicaid هستند.

بهبود حفظ کارمندان و بهره‌وری
ارائه دستمزد معیشتی همچنین مزایایی برای کارفرمایان دارد. از آنجایی که آوردن کارمندان جدید می‌تواند یک هزینه بزرگ برای مشاغل باشد، حفظ کارمندان با ارائه دستمزدهای بهتر می‌تواند هزینه‌های مربوط به استخدام، استخدام و آموزش را در درازمدت کاهش دهد. دستمزدهای بالاتر استخر متقاضیان بالقوه را افزایش می‌دهد و یافتن تناسب مناسب برای موقعیت‌های باز را آسان‌تر می‌کند.
علاوه بر این، پرداخت دستمزدی به کارمندان که به آن‌ها اجازه می‌دهد هزینه‌های زندگی خود را پوشش دهند، به این معنی است که آن‌ها کمتر احتمال دارد شغل دوم داشته باشند، تمام تلاش خود را در کار خود نکنند یا برای شغل دیگری با دستمزد بالاتر ترک کنند. مطالعه‌ای در مورد دستمزد حداقل در سیاتل نشان داد که هشت درصد کاهش در گردش مالی کارمندان با تغییر دستمزد مرتبط است. دان پرایس از Gravity Payments به طور علنی در مورد انتخاب خود برای دو برابر کردن حداقل دستمزد برای همه کارمندان شرکت خود و اینکه چگونه منجر به استخر متقاضیان گسترده‌تر، حفظ بیشتر و افزایش سود شده است، صحبت کرده است. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که افزایش دستمزدها منجر به افزایش بهره‌وری کارگران می‌شود.

تأثیر اجتماعی
صرفه‌جویی در هزینه‌های اجتماعی
فقر هزینه‌های هنگفتی برای جوامع دارد. برنامه‌های کمک دولتی مانند Medicaid، برنامه بیمه سلامت کودکان (CHIP) کمک‌های موقت به خانواده‌های نیازمند (TANF)، SNAP و اعتبار مالیاتی درآمد کسب شده (EITC) خط نجات برای کارگران کم‌درآمد فراهم می‌کنند، اما با هزینه هنگفتی همراه هستند. هنگامی که مشاغل به کارگران دستمزدهای کافی نمی‌پردازند، کارگران باید برای جبران آن به این برنامه‌ها متکی شوند یا مجبور به انتخاب‌هایی شوند که بر سلامت، ایمنی و رفاه خانواده‌هایشان تأثیر می‌گذارد.
افزایش دستمزدها فشار بر این برنامه‌ها را که ناشی از صنایع کم‌درآمد است کاهش می‌دهد و به دولت‌های ایالتی و فدرال اجازه می‌دهد تا بودجه خود را به طور موثرتری به افرادی که بیشترین نیاز را دارند اختصاص دهند. مجبور کردن خانواده‌ها به اتکای به برنامه‌های کمک دولتی به دلیل دستمزدهای پایین، میلیاردها دلار برای دولت‌های ایالتی و فدرال - و به تبع آن مالیات‌دهندگان - هزینه دارد. محققان تخمین می‌زنند که دستمزد حداقل زیر 15 دلار در ساعت 107.4 میلیارد دلار در سال برای مالیات‌دهندگان ایالات متحده هزینه دارد. افزایش فدرال به 15 دلار در ساعت بر 10.5 میلیون خانواده کارگر که در حداقل یک برنامه کمک ثبت نام کرده‌اند تأثیر می‌گذارد، حدود 32 درصد از شرکت‌کنندگان در برنامه.
افزایش دستمزدها همچنین با کاهش هزینه‌های مربوط به فقر، بهبود سلامت جامعه، دسترسی به مراقبت‌های پیشگیرانه، امنیت غذایی و مشارکت جامعه، صرفه‌جویی در هزینه‌ها را به همراه دارد.

کاهش جرم و جنایت
افزایش دستمزدها حتی با کاهش نرخ جرم و جنایت و بازگشت به زندان مرتبط است. یک مطالعه جامع نشان داد که افزایش 50 سنتی در دستمزد حداقل احتمال بازگشت یک فرد به زندان در عرض یک سال را 2.8 درصد کاهش می‌دهد. نرخ جرم و جنایت مواد مخدر و اموال با افزایش دستمزدها کاهش یافت و به این نتیجه رسید که اگر مشاغل قانونی با دستمزد مناسب در دسترس باشند، مردم کمتر احتمال دارد برای تأمین درآمد به فعالیت‌های مجرمانه روی آورند.

برابری جنسیتی و نژادی
زنان و افراد رنگین‌پوست به طور نامتناسبی در مشاغل با دستمزد حداقل محدود شده‌اند، به ویژه در بخش‌های مراقبت‌های بهداشتی و خدمات، که فرصت کمی برای تحرک رو به بالا و ایجاد ثروت فراهم می‌کنند. زنان اکثریت کارگران کم‌درآمد را تشکیل می‌دهند که کمتر از 11 دلار در ساعت درآمد دارند و تقریباً 80 درصد از کمترین دستمزدها را دریافت می‌کنند. زنان سیاه و لاتین به طور قابل توجهی بیشتر از زنان سفیدپوست در این نوع مشاغل هستند. بیش از نیمی از کارگران آفریقایی-آمریکایی و تقریباً 60 درصد از کارگران لاتین کمتر از 15 دلار درآمد دارند.
در حالی که تعداد کل آمریکایی‌هایی که کمتر از 15 دلار در ساعت درآمد دارند در حال کاهش است، اما نسبت زنان سیاه و لاتین در این دسته همچنان در حال افزایش است. جای تعجب نیست که خانوار‌های سیاه (21.7 درصد) و لاتین (17.2 درصد) در سال 2020 با نرخ سه برابر و دو برابر خانوار‌های سفیدپوست (7.1 درصد) ناامنی غذایی را تجربه کردند.
این نابرابری درآمد نتیجه تبعیض نژادی و جنسیتی تاریخی و مداوم، استثمار اقتصادی و فرصت‌های نابرابر است. افزایش دستمزد حداقل به کاهش شکاف دستمزد و شروع به رسیدگی به این مسائل کمک می‌کند.

نتیجه‌گیری
خانواده‌ها در سراسر ایالات متحده سخت کار می‌کنند و برای گذران زندگی تلاش می‌کنند. افزایش دستمزدها مدت زیادی است که به تأخیر افتاده است و اکنون زمان تغییر در سطح فدرال است. در حالی که استدلال‌های زیادی علیه افزایش دستمزد حداقل فدرال مطرح شده است، واضح است که مزایای آن برای کارگران فردی، مشاغل و جامعه از چالش‌های بالقوه‌ای که ایجاد می‌شود بیشتر است. دستمزد معیشتی باید به عنوان نقطه شروعی برای گفتگو در مورد دستمزدها در نظر گرفته شود. این گفتگو البته منجر به سؤالاتی می‌شود که فراتر از صرفاً دستمزدها می‌رود، تا عموم مردم را درگیر کند تا در مورد معنای واقعی "زندگی"، چه کیفیتی از زندگی باید برای همه در دسترس باشد و نیاز به دسترسی مقرون به صرفه به غذای سالم، آب تمیز، مسکن ایمن، بیمه درمانی همگانی، مرخصی استعلاجی و تعطیلات با حقوق، مراقبت از کودک مقرون به صرفه و غیره برای همه ساکنان ایالات متحده برای داشتن یک زندگی سالم و ایمن مورد بحث قرار گیرد. علاوه بر این، باید سیاست‌ها و مقرراتی برای محافظت از کارگران در نظر گرفته شود تا تأثیر احتمالی "واکنش" شرکت‌ها هنگام اجرای تغییرات دستمزد را محدود کند.

توصیه‌های سیاستی

افزایش دستمزد حداقل فدرال به 15 دلار تا سال 2022.
اقدام فوری برای حمایت از سلامت و رفاه خانواده‌ها در سراسر کشور ضروری است. افزایش دستمزد حداقل فدرال به حداقل 15 دلار در ساعت به طور فوری درآمد کارگران کم‌درآمد را افزایش می‌دهد و از امنیت اقتصادی حمایت می‌کند، در حالی که به این نکته اذعان می‌کند که 15 دلار یک نقطه شروع است و نه پایان کار برای دستیابی به دستمزد معیشتی و امنیت اقتصادی برای همه.
اجرای یک دستورالعمل فدرال برای افزایش دستمزدهای حداقل ایالتی به دستمزد معیشتی خاص مکان تا سال 2030.
از آنجایی که هزینه زندگی بسته به مکان متفاوت است، لازم است هر ایالت دستمزد معیشتی واقعی برای ساکنان ایالت خود را تعیین کند و طرحی را برای دستیابی به حداقل دستمزد معیشتی بین 20 تا 30 دلار تا سال 2030 در یک طرح تدریجی که تأثیر حداقل بر اقتصاد محلی داشته باشد و در عین حال اولویت دادن به کارگران، ایجاد کند.
توسعه یک تعدیل هزینه زندگی که تضمین کند دستمزد حداقل هر سال برای همگام شدن با تورم تنظیم می‌شود.
بسیاری از ایالت‌ها در حال حاضر این استراتژی را به عنوان بخشی از طرح افزایش دستمزد حداقل چند سطحی اتخاذ کرده‌اند. این امر تضمین می‌کند که ارزش دستمزد حداقل ثابت می‌ماند و دستمزدها در طول زمان ارزش خود را از دست نمی‌دهند. در نتیجه، نیازی به افزایش‌های بزرگ اضافی در آینده نخواهد بود و از هرگونه اثر موجی احتمالی ناشی از افزایش دستمزدها جلوگیری می‌شود.
تصویب قانون‌گذاری برای رسیدگی به غرامت مدیر عامل شرکت‌ها و حقوق کارگران.
با ادامه رشد بسته‌های غرامت مدیر عامل شرکت‌ها، به ویژه در شرکت‌هایی که تعداد زیادی کارگر کم‌درآمد را استخدام می‌کنند، غرامت کارگران ثابت مانده است. قانون‌گذاری باید برای تمرکز بر پیامدهای مالی شرکتی و شخصی برای شرکت‌هایی که تعداد زیادی از کارگران آن‌ها به دلیل دستمزدهای پایین مجبور به اتکای به کمک‌های عمومی هستند، اجرا شود. جریمه‌ها و مالیات‌های اضافی باید بر اساس درصد اختلاف بین بالاترین و پایین‌ترین دستمزد کارکنان اعمال شود. علاوه بر این، باید سیاست‌هایی برای حمایت از حقوق کارگران برای زمان‌بندی منصفانه و سازگار، مرخصی استعلاجی، مزایا و سایر شبکه‌های ایمنی مورد بررسی قرار گیرد تا تعادل قدرت بین کارگران و شرکت‌ها حفظ شود.
توسعه یک طرح اولویت‌بندی برای رسیدگی به شکاف‌های دستمزد مرتبط با نژاد، قومیت و جنسیت.
در حالی که شکاف‌های دستمزد نژادی و جنسیتی فقط یک مسئله در استخدام با دستمزد حداقل نیستند، اما می‌توانند تأثیرات فاجعه‌باری بر کارگران کم‌درآمد داشته باشند. ضروری است که تلاش‌هایی برای افزایش شفافیت و پاسخگویی کارفرما در مورد دستمزدها انجام شود و از اقدامات قانونی برای تقویت حمایت‌های برابری دستمزد حمایت شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر، با ناتالی شاک، مدیر عملیات یا ماریانا چیلتون، مدیر تماس بگیرید.
مرکز جوامع بدون گرسنگی از کاسیا کویاوسکی، دانشجوی MPH در مدرسه بهداشت عمومی دورنسایف و تریستان پاتر، دانشیار اقتصاد در دانشکده بازرگانی لبُو برای حمایت تحقیقاتی خود تشکر می‌کند.


تایموتای مور · ۲۰ مه ۲۰۲۴ · ۱۰ دقیقه مطالعه
ما اینجا هستیم تا به شما کمک کنیم! در وهله اول، SoFi Learn تلاش می‌کند تا منبعی مفید برای شما در طول سفر مالی‌تان باشد. بیشتر بخوانید ما محتوایی را توسعه می‌دهیم که طیف گسترده‌ای از موضوعات مالی را پوشش می‌دهد. گاهی اوقات، این محتوا ممکن است شامل اطلاعاتی در مورد محصولاتی، ویژگی‌هایی یا خدماتی باشد که SoFi ارائه نمی‌دهد. هدف ما تجزیه و تحلیل مفاهیم پیچیده، اطلاع‌رسانی به شما در مورد آخرین روندها و به‌روز نگه داشتن شما در مورد مواردی است که می‌توانید از آن‌ها برای بهبود وضعیت مالی خود استفاده کنید. کمتر بخوانید

افزایش حداقل دستمزد، که یک موضوع سیاسی داغ است، می‌تواند اثرات فوری بر زندگی کارگران ساعتی با دستمزد پایین داشته باشد. این اقدام می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا از فقر خارج شوند و با تورم همگام شوند. برخی از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که سایر مزایای افزایش حداقل دستمزد می‌تواند شامل افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده، کاهش کمک‌های دولتی (و افزایش درآمد مالیاتی) و افزایش حفظ و روحیه کارکنان باشد.
از سوی دیگر، کارشناسان مالی دیگر به معایب افزایش حداقل دستمزد اشاره می‌کنند، از جمله افزایش احتمالی هزینه زندگی، کاهش فرصت‌ها برای کارگران کم‌تجربه و ایجاد بیکاری بیشتر.
برای کسب اطلاعات بیشتر در اینجا، از جمله هدف از حداقل دستمزد فدرال، وضعیت فعلی حداقل دستمزد و مزایا و معایب افزایش آن، کلیک کنید.
نکات کلیدی
• افزایش حداقل دستمزد می‌تواند به کارگران کم‌درآمد کمک کند تا از فقر رهایی یابند و با تورم همگام شوند.
• افزایش دستمزدها ممکن است منجر به افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده و کاهش وابستگی به کمک‌های دولتی شود.
• افزایش هزینه‌های نیروی کار ناشی از افزایش دستمزدها می‌تواند منجر به بیکاری و افزایش قیمت محصولات شود.
• افزایش حداقل دستمزد می‌تواند حفظ و عملکرد کارکنان را در کسب و کارها بهبود بخشد.
• حداقل دستمزد فدرال از سال ۲۰۰۹ در ۷.۲۵ دلار در ساعت ثابت مانده است، با وجود تورم.
حداقل دستمزد فدرال در سال ۲۰۲۴ چقدر است؟
حداقل دستمزد فدرال در سال ۲۰۲۴ ۷.۲۵ دلار در ساعت است. آخرین باری که این حداقل دستمزد افزایش یافت ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ بود، زمانی که از ۶.۵۵ دلار در ساعت به ۰.۷۰ دلار افزایش یافت. این بخشی از یک افزایش سه مرحله‌ای بود که توسط کنگره در سال ۲۰۰۷ تصویب شد.
لازم به ذکر است که کارمندان انعام‌بگیر (مانند پیش‌خدمت‌ها) نرخ متفاوتی دارند. حداقل دستمزد فدرال فعلی برای انعام‌بگیران ۲.۱۳ دلار است، به شرطی که انعام کارگر، تفاوت بین این مبلغ و حداقل دستمزد استاندارد را جبران کند.
برخی از ایالت‌ها قوانین حداقل دستمزد خود را دارند که نرخ شروع بالاتری (یا پایین‌تری) نسبت به حداقل دستمزد فدرال دارند. در چنین ایالت‌هایی، کارفرمایان باید بالاترین نرخ از دو حداقل دستمزد را پرداخت کنند.
در اینجا چند واقعیت سریع در مورد حداقل دستمزد آورده شده است:
• بالاترین حداقل دستمزد فعلی در واشنگتن دی سی با ۱۷.۰۰ دلار است.
• ۵۸ شهر و شهرستان وجود دارد که حداقل دستمزد آن‌ها بالاتر از نرخ ایالتی است. از این میان، شهر توکیلا، واشنگتن، در حال حاضر بالاترین دستمزد را با ۲۰.۲۹ دلار در ساعت دارد.
• تا سال ۲۰۲۳، حدود ۲۰.۶ میلیون کارگر آمریکایی کمتر از ۱۵ دلار در ساعت درآمد دارند و بسیاری از آن‌ها حداقل دستمزد فدرال ۷.۲۵ دلار در ساعت یا کمتر را دریافت می‌کنند.
• در حالی که حداقل دستمزد از سال ۲۰۰۹ ثابت مانده است، تورم ثابت نمانده است. قدرت خرید ۷.۲۵ دلار در سال ۲۰۰۹ معادل ۱۰.۵۵ دلار امروز است. این بدان معناست که ۷.۲۵ دلار امروز می‌تواند حدود ۶۸٪ (یا کمی بیشتر از دو سوم) آنچه را که در سال ۲۰۰۹ می‌توانست بخرد، خریداری کند.
💡 نکته سریع: به پول خود کمک کنید تا پول بیشتری به دست آورد! افتتاح حساب بانکی آنلاین اغلب نرخ‌های بالاتر از حد متوسط را به شما می‌دهد.
هدف از حداقل دستمزد چیست؟
چرا حداقل دستمزد در اصل ایجاد شد؟ ایده حداقل دستمزد در دوران رکود بزرگ مورد توجه قرار گرفت. در آن زمان، فرانکلین دی. روزولت، رئیس‌جمهور، با کنگره همکاری کرد تا قانون استانداردهای منصفانه کار در سال ۱۹۳۸ را تصویب کند که به طور رسمی حداقل دستمزد را ایجاد کرد. حتی در آن زمان، سیاستمداران در مورد نرخ ساعتی و تأثیرات احتمالی بر اقتصاد بحث می‌کردند و قانون نهایی (۲۵ سنت در ساعت) آن چیزی نبود که روزولت در ابتدا در نظر داشت.
صرف نظر از عدد نهایی که کنگره به آن رسید، چشم‌انداز روزولت برای این قانون حداقل دستمزد، "پایان دادن به دستمزدهای گرسنگی و ساعات کاری غیرقابل تحمل" بود، طبق گفته وزارت کار. موسسه حقوقی قانونی دانشگاه کورنل تصویر واضح‌تری را ارائه می‌دهد: حداقل دستمزد برای ایجاد حداقل استانداردهای زندگی به منظور محافظت از سلامت و رفاه کارکنان طراحی شده است.
به طور خلاصه، حامیان اولیه قانون حداقل دستمزد قصد داشتند آن را به عنوان یک دستمزد معیشتی در نظر بگیرند. و همانطور که موسسه کنان برای شرکت‌های خصوصی اشاره می‌کند، در اقتصاد امروز، "تفاوت فاحشی بین حداقل دستمزد فدرال و یک دستمزد معیشتی وجود دارد."
توصیه شده: حقوق ثابت در مقابل دستمزد ساعتی
مزایای افزایش حداقل دستمزد
بسیاری از اقتصاددانان به چندین مزیت افزایش حداقل دستمزد اشاره می‌کنند، از جمله موارد زیر:
کمک به خانواده‌ها برای رهایی از فقر
حتی بدون افزایش حداقل دستمزد در بازار امروز، تورم در حال افزایش است. در ژوئیه ۲۰۲۲، این رقم ۹.۱ درصد نسبت به سال گذشته افزایش یافت، که بالاترین رقم در چهار دهه اخیر بود. در سال ۲۰۲۳، این رقم ۴.۹۸ درصد بود. به احتمال زیاد، خانواده‌های آمریکایی به دنبال کاهش هزینه‌های مواد غذایی، قیمت بنزین و قبوض آب و برق هستند.
قانون افزایش دستمزد در سال ۲۰۲۳ بر افزایش حداقل دستمزد به ۱۷ دلار در ساعت تا سال ۲۰۲۸ تمرکز دارد و به تقریباً ۳۰ میلیون کارگر آمریکایی افزایش حقوق دیررس و قدرت خرید بیشتری برای گذران زندگی می‌دهد.
در حالی که افزایش حداقل دستمزد اثرات تورم را متوقف نمی‌کند، می‌تواند به خانواده‌ها کمک کند تا به راحتی نیازهای اساسی خود را تامین کنند. همچنین می‌تواند هدف اصلی قانون را برآورده کند: از بین بردن دستمزدهای گرسنگی و ایجاد حداقل استانداردهای زندگی.
افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده
مطالعات متعددی در طول یک دهه گذشته نشان داده‌اند که کارگران کم‌درآمد بیشتر احتمال دارد درآمد خود را مستقیماً به اقتصاد بازگردانند. این به این دلیل است که کارگران کم‌درآمد بخش بزرگتری از بودجه خود را صرف نیازهای فوری مانند غذا، لباس، حمل و نقل و سرپناه می‌کنند.
افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده برای اقتصاد مفید است، زیرا یک شاخص اقتصادی مثبت است که نشان‌دهنده اعتماد مصرف‌کننده به بازار است - و درآمد بیشتری را برای مشاغل کوچک و شرکت‌ها به ارمغان می‌آورد.
افزایش درآمدهای فدرال
گزارش‌ها نشان داده است که هزینه‌های فدرال هم افزایش و هم کاهش می‌یابد اگر حداقل دستمزد افزایش یابد. در حالی که کسانی که دستمزد جدید دریافت می‌کنند ممکن است کمتر به کمک‌های دولتی متکی باشند (به عنوان مثال، ممکن است هزینه‌های مربوط به برنامه‌های تغذیه مانند SNAP کاهش یابد)، کارگرانی که در نتیجه افزایش حداقل دستمزد شغل خود را از دست می‌دهند، بار اضافی بر بیکاری وارد می‌کنند.
با این حال، افزایش درآمد مالیاتی ناشی از دستمزدهای بالاتر باید در مجموع درآمدهای فدرال را افزایش دهد.
افزایش حفظ و عملکرد کارکنان
نظریه دستمزدهای کارایی نشان می‌دهد که کارمندان با دستمزد بالاتر انگیزه بیشتری برای سخت‌تر کار کردن و در نتیجه تولید بیشتر کالاها و خدمات سریع‌تر دارند. اگر این نظریه درست باشد، افزایش حداقل دستمزد می‌تواند به کسب و کارها کمک کند تا سودآورتر شوند.
علاوه بر این، کارکنان احتمال بیشتری دارد که اگر دستمزد خوبی دریافت کنند، برای مدت طولانی‌تری در یک شرکت بمانند. هرچه یک کارمند مدت بیشتری در یک شرکت باشد، می‌تواند ماهرتر شود - و در نتیجه برای کسب و کار ارزشمندتر شود.
علاوه بر این، جابجایی کارکنان پرهزینه است. جایگزینی یک کارمند با یک نامزد جدید می‌تواند تا ۱۵۰ درصد حقوق کارگر یا حتی بیشتر هزینه داشته باشد. در بسیاری از موارد، ممکن است برای یک کسب و کار ارزان‌تر باشد که به کارمند خود حقوق بهتری پرداخت کند تا از ترک او جلوگیری کند. این ممکن است ارزان‌تر از استخدام و آموزش یک کارگر جدید برای جایگزینی او پس از ترک کار باشد.
معایب افزایش حداقل دستمزد
چندین جنبه منفی برای افزایش حداقل دستمزد وجود دارد که باید هنگام بررسی این سیاست در نظر گرفته شود:
افزایش هزینه‌های نیروی کار و بیکاری
بزرگترین نگرانی در مورد افزایش حداقل دستمزد، افزایش هزینه‌های نیروی کار است. اگر حداقل دستمزد به ۱۵ دلار در ساعت افزایش یابد، مشاغل ناگهان باید به همه کسانی که کمتر از آن درآمد دارند، افزایش حقوق دهند.
اما اگر برخی از کارمندان ۱۰ تا ۱۵ دلار در ساعت درآمد داشتند، ممکن است از شنیدن اینکه سایر کارگران با سابقه و تجربه کمتر به ناگهان همان دستمزد را دریافت می‌کنند، خوشحال نشوند. و کارمندانی که ۱۵ دلار در ساعت یا کمی بیشتر درآمد داشتند، ممکن است پس از افزایش دستمزد کارگران سطح ابتدایی، انتظار افزایش حقوق داشته باشند.
مشکل؟ همه مشاغل نمی‌توانند این کار را انجام دهند. رستوران‌ها، به عنوان مثال، با حاشیه سود ۳ تا ۵ درصد کار می‌کنند. افزایش هزینه‌های نیروی کار می‌تواند حاشیه سود آن‌ها را کاهش دهد (یا از بین ببرد)، به این معنی که ممکن است مجبور شوند برخی از کارکنان را اخراج کنند یا از کسب و کار خارج شوند.
جنبه دیگر این است که اگر کارفرمایان مجبور به افزایش دستمزدها شوند، احتمالاً قیمت‌های خود را افزایش می‌دهند و این افزایش را به مشتریان خود منتقل می‌کنند.
افزایش هزینه زندگی
همانطور که مشاغل قیمت‌ها را برای جبران هزینه‌های نیروی کار بالاتر تنظیم می‌کنند، مصرف‌کنندگان باید انتظار داشته باشند که پول آن‌ها به اندازه قبل ارزش نداشته باشد. یعنی، بسیاری از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که حداقل دستمزد با تورم مرتبط است. برخی می‌گویند که اگر صاحبان مشاغل مجبور به افزایش حداقل دستمزدی که به کارگران خود پرداخت می‌کنند شوند، این هزینه‌ها را به مشتریان خود منتقل می‌کنند و قیمت‌ها را افزایش می‌دهند و به تورم کمک می‌کنند.
با این حال، سایر اقتصاددانان تورم را به عنوان یک عامل ترسناک در بحث حداقل دستمزد نشان می‌دهند. به عنوان مثال، دانیل کوهن، محقق همکار در موسسه شهری، گفته است که اگرچه افزایش دستمزدها باعث افزایش قیمت کالاها و خدمات می‌شود، اما این نسبت ۱:۱ نیست. به عبارت دیگر، این به اندازه‌ای نخواهد بود که مصرف‌کنندگان واقعاً یک "سوزش" را در کیف پول خود احساس کنند.
توصیه شده: مقایسه هزینه زندگی در تگزاس با کالیفرنیا
کاهش فرصت‌ها برای کارگران کم‌تجربه
به طور معمول، کارمندانی که مهارت‌های تخصصی ندارند - کارگران اول‌بار در دبیرستان و دانشگاه، افراد دارای معلولیت و سالمندان - برخی از مشاغل با حداقل دستمزد را پر می‌کنند تا درآمدی را که ممکن است به عنوان دستمزد سطح ابتدایی در نظر گرفته شود، به دست آورند. اما با مجبور شدن کارفرمایان به پرداخت دستمزد بیشتر، برخی استدلال می‌کنند که شرکت‌ها به دنبال کارمندانی با تجربه بیشتر خواهند بود (یا در فناوری خودکارسازی سرمایه‌گذاری خواهند کرد). این می‌تواند یافتن کار را برای کارگران غیرماهر دشوارتر کند.
مدیریت اثرات افزایش حداقل دستمزد
ممکن است مشاغل برای پرداخت نرخ ساعتی بالاتر به کارمندان خود در صورت افزایش حداقل دستمزد فدرال یا ایالتی، نیاز به تنظیم شیوه‌ها داشته باشند. در اینجا چند راه وجود دارد که رهبران شرکت ممکن است بتوانند اثرات افزایش دستمزدها را مدیریت کنند:
• افزایش قیمت‌ها: اگر هزینه‌های نیروی کار یک شرکت افزایش یابد، ممکن است لازم باشد این هزینه‌ها را با افزایش قیمت کالاها و خدمات خود جبران کند. توجه به کاری که رقبا انجام می‌دهند و نحوه واکنش مصرف‌کنندگان به افزایش قیمت‌ها می‌تواند در تعیین میزان افزایش قیمت‌ها مفید باشد.
• همکاری با پیمانکاران مستقل: پیمانکاران مستقل ممکن است مقرون به صرفه‌تر از کارمندان تمام وقت برای وظایف شغلی خاص باشند. به عنوان مثال، کارفرما در پرداخت مزایا صرفه‌جویی می‌کند (اگرچه این ممکن است به این معنی باشد که کارمندان اخراج می‌شوند و برای دریافت بیمه بیکاری درخواست می‌دهند).
قبل از ایجاد یک مدل پیمانکار مستقل در کسب و کار خود، ایده خوبی است که دستورالعمل‌های مربوط به پیمانکاران مستقل را که توسط IRS تعریف شده است، بررسی کنید.
• خودکارسازی برخی از موقعیت‌ها: فناوری به طور مداوم راه‌های جدیدی را برای خودکارسازی برخی از عملکردهای تجاری ارائه می‌دهد، که ممکن است به کارفرمایان اجازه دهد تعداد کارکنان را کاهش دهند، از استخدام‌های آینده جلوگیری کنند یا کارمندان فعلی را به کارهای پردرآمدتر اختصاص دهند.
• کاهش ساعات یا کاهش هزینه‌ها: صاحبان مشاغلی که نمی‌خواهند کارمندی را از دست بدهند ممکن است بتوانند ساعات کلی را کاهش دهند یا راه‌های دیگری برای کاهش هزینه‌ها پیدا کنند (شاید یک بسته مزایای ارزان‌تر، به عنوان مثال).
• خلاقیت: جبران افزایش هزینه‌های نیروی کار می‌تواند به سادگی ایجاد کسب و کار بیشتر باشد. اما ایجاد کسب و کار بیشتر همیشه آسان نیست. برخی از ایده‌های خلاقانه برای جذب مشتریان می‌تواند شامل برنامه‌های وفاداری یا ارائه جایگزین‌های کم‌هزینه برای مشتریان آگاه به بودجه باشد.
نتیجه‌گیری
هدف اصلی ایجاد حداقل دستمزد، توانمندسازی کارگران برای داشتن استانداردهای زندگی است که به سلامت و رفاه آن‌ها اجازه می‌دهد. در حالی که مخالفان ممکن است هنوز در مورد "دستمزد معیشتی در مقابل دستمزد شروع" بحث کنند، بسیاری از نشانه‌ها حاکی از آن است که حداقل دستمزد فدرال امروزی برای داشتن یک استاندارد زندگی اساسی کافی نیست. افزایش حداقل دستمزد دارای مزایای متعددی است، اما مهم است که به یاد داشته باشید که افزایش حداقل دستمزد اثرات منفی نیز دارد. راه حل اقتصادی ممکن است ساده نباشد، اما احتمالاً بحثی است که امروز و در آینده نزدیک در کانون توجه خواهد بود.
داشتن یک حساب بانکی با بازدهی بالا می‌تواند ایده خوبی باشد، مهم نیست که دستمزد شما چقدر باشد.
به باز کردن یک حساب بانکی آنلاین علاقه دارید؟ هنگام ثبت‌نام در حساب جاری و پس‌انداز SoFi با واریز مستقیم، نرخ درصد سالانه (APY) رقابتی دریافت خواهید کرد، هیچ کارمزدی پرداخت نمی‌کنید و از مجموعه‌ای از پاداش‌ها، مانند دسترسی به شبکه Allpoint با بیش از ۵۵۰۰۰ دستگاه خودپرداز بدون کارمزد در سراسر جهان لذت خواهید برد. حساب‌های واجد شرایط حتی می‌توانند تا دو روز زودتر به چک خود دسترسی داشته باشند.
بانکداری بهتر با SoFi، برنده سال ۲۰۲۴ NerdWallet برای بهترین حساب جاری کلی.* از APY تا ۴.۶۰ درصد در حساب جاری و پس‌انداز SoFi لذت ببرید.
پرسش و پاسخ متداول
افزایش حداقل دستمزد چه تأثیری بر اقتصاد دارد؟
برخی از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که افزایش حداقل دستمزد، هزینه‌های مصرف‌کننده را تشویق می‌کند، به خانواده‌ها کمک می‌کند تا از فقر رهایی یابند و درآمد مالیاتی را افزایش می‌دهد و در عین حال کمک‌های مالیاتی دولتی را کاهش می‌دهد. سایر اقتصاددانان به معایب افزایش حداقل دستمزد، مانند افزایش تورم و بیکاری اشاره می‌کنند.
کاهش حداقل دستمزد چه تأثیری بر اقتصاد دارد؟
به طور کلی، بحث در مورد حداقل دستمزد در مورد افزایش آن است. اقتصاددانان و سیاستمداران در حال بررسی کاهش حداقل دستمزد نیستند. انجام این کار باعث می‌شود خانواده‌های بیشتری به فقر بروند و هزینه‌های مصرف‌کننده کاهش یابد.
چرا حداقل دستمزد ایالت‌ها متفاوت است؟
ایالت‌ها می‌توانند قوانین خود را برای تکمیل یا انحراف از قوانین فدرال تصویب کنند. بسیاری از ایالت‌ها با هزینه زندگی بالاتر، مانند کالیفرنیا و واشنگتن، حداقل دستمزد خود را به تقریباً دو برابر حداقل دستمزد فدرال افزایش داده‌اند. اگر حداقل دستمزد ایالت با حداقل دستمزد فدرال متفاوت باشد، کارفرمایان باید بالاترین نرخ از دو نرخ را پرداخت کنند.

اعتبار عکس: iStock/MicroStockHub
SoFi® Checking and Savings توسط SoFi Bank, N.A. ارائه می‌شود. ©2023 SoFi Bank, N.A. کلیه حقوق محفوظ است. عضو FDIC. وام‌دهنده مسکن برابر.
SoFi Bank Debit Mastercard® توسط SoFi Bank, N.A. صادر می‌شود، طبق مجوز Mastercard International Incorporated و می‌تواند در هر جایی که Mastercard پذیرفته می‌شود استفاده شود. Mastercard یک علامت تجاری ثبت شده و طرح دایره‌ای یک علامت تجاری Mastercard International Incorporated است.
اعضای SoFi با فعالیت واریز مستقیم می‌توانند ۴.۶۰ درصد بازده درصد سالانه (APY) در مانده پس‌انداز (از جمله Vaults) و ۰.۵۰ درصد APY در مانده حساب جاری به دست آورند. واریز مستقیم به معنای واریز دوره‌ای منظم درآمد به حساب جاری یا پس‌انداز SoFi یک دارنده حساب، از جمله حقوق، حقوق بازنشستگی یا پرداخت‌های مزایای دولتی (به عنوان مثال، تامین اجتماعی) است که توسط کارفرما، ارائه دهنده حقوق یا مزایا یا آژانس دولتی دارنده حساب از طریق شبکه Automated Clearing House (“ACH”) انجام می‌شود. واریزهایی که از کارفرما یا آژانس دولتی نیستند، از جمله واریزهای چک، انتقال‌های همتا به همتا (به عنوان مثال، انتقال از PayPal، Venmo و غیره)، تراکنش‌های تجاری (به عنوان مثال، تراکنش‌ها از PayPal، Stripe، Square و غیره) و انتقال‌های ACH بانکی و حواله‌های بانکی از حساب‌های خارجی، یا ماهیت غیر تکراری دارند (به عنوان مثال، بازپرداخت مالیات IRS)، فعالیت واریز مستقیم محسوب نمی‌شوند. هیچ مبلغ حداقل واریز مستقیم برای واجد شرایط بودن برای نرخ بهره ذکر شده لازم نیست.
به عنوان جایگزینی برای واریز مستقیم، اعضای SoFi با واریزهای واجد شرایط می‌توانند ۴.۶۰ درصد APY در مانده پس‌انداز (از جمله Vaults) و ۰.۵۰ درصد APY در مانده حساب جاری به دست آورند. واریزهای واجد شرایط به معنای یک یا چند واریز است که در مجموع برابر یا بیشتر از ۵۰۰۰ دلار به حساب جاری و پس‌انداز SoFi دارنده حساب ("واریزهای واجد شرایط") در طول یک دوره ارزیابی ۳۰ روزه ("دوره ارزیابی") است. واریزهای واجد شرایط فقط شامل واریزهایی از منابع واجد شرایط زیر است: (i) انتقال‌های ACH، (ii) حواله‌های بانکی ورودی، (iii) انتقال‌های همتا به همتا (یعنی انتقال‌های خارجی از PayPal، Venmo و غیره و انتقال‌های همتا به همتا داخلی از یک حساب SoFi متعلق به دارنده حساب دیگر)، (iv) واریزهای چک، (v) تأمین فوری به کارت نقدی SoFi Bank، (vi) پرداخت‌های فشاری به کارت نقدی SoFi Bank و (vii) واریزهای نقدی. واریزهای واجد شرایط شامل موارد زیر نمی‌شود: (i) انتقال بین حساب جاری، حساب پس‌انداز و/یا Vaults دارنده حساب؛ (ii) پرداخت‌های بهره؛ (iii) پاداش‌های صادر شده توسط SoFi Bank یا شرکت‌های وابسته آن؛ یا (iv) اعتبارات، بازگشت‌ها و بازپرداخت‌ها از SoFi Bank, N.A. ("SoFi Bank") یا از یک تاجر.
SoFi Bank در صلاحدید خود، فعالیت واریز مستقیم و واریزهای واجد شرایط هر دارنده حساب را در طول هر دوره ارزیابی ۳۰ روزه ارزیابی می‌کند تا قابلیت اعمال نرخ‌ها را تعیین کند و ممکن است برای تأیید واجد شرایط بودن، اسناد اضافی درخواست کند. دوره ارزیابی ۳۰ روزه به "تاریخ شروع" و "تاریخ پایان" ذکر شده در صفحه جزئیات APY حساب شما اشاره دارد که شامل یک دوره ۳۰ روزه تقویمی ("دوره ارزیابی ۳۰ روزه") است. شما می‌توانید در هر زمان با ورود به حساب SoFi خود در برنامه تلفن همراه SoFi یا وب‌سایت SoFi و انتخاب (i) Banking > Savings > APY فعلی یا (ii) Banking > Checking > APY فعلی، به صفحه جزئیات APY دسترسی داشته باشید. پس از دریافت واریز مستقیم یا ۵۰۰۰ دلار واریز واجد شرایط به حساب خود، در یا قبل از روز تقویمی بعدی، شروع به کسب ۴.۶۰ درصد APY در مانده پس‌انداز (از جمله Vaults) و ۰.۵۰ درصد در مانده حساب جاری خواهید کرد. شما تا پایان دوره ارزیابی ۳۰ روزه فعلی و از طریق پایان دوره ارزیابی ۳۰ روزه بعدی و (ii) هر دوره ارزیابی ۳۰ روزه بعدی که SoFi Bank تعیین می‌کند که شما فعالیت واریز مستقیم یا ۵۰۰۰ دلار واریز واجد شرایط بدون وقفه دارید، به کسب این APY ادامه خواهید داد.
SoFi Bank حق دارد پس از تغییر در فعالیت واریز مستقیم یا فعالیت واریز واجد شرایط، یک دوره مهلت به دارندگان حساب اعطا کند. اگر SoFi Bank به شما یک دوره مهلت اعطا کند، تاریخ‌های این دوره مهلت در صفحه جزئیات APY حساب شما منعکس می‌شود. اگر SoFi Bank تعیین کند که شما در طول دوره ارزیابی ۳۰ روزه فعلی و، در صورت وجود، دوره مهلت، فعالیت واریز مستقیم یا ۵۰۰۰ دلار واریز واجد شرایط نداشته‌اید، تا زمانی که فعالیت واریز مستقیم یا ۵۰۰۰ دلار واریز واجد شرایط در یک دوره ارزیابی ۳۰ روزه بعدی داشته باشید، شروع به کسب نرخ‌های کسب شده توسط دارندگان حساب بدون واریز مستقیم یا واریز واجد شرایط خواهید کرد. برای جلوگیری از شک و تردید، دارنده حسابی که هم فعالیت واریز مستقیم و هم واریز واجد شرایط دارد، نرخ‌های کسب شده توسط دارندگان حساب با واریز مستقیم را به دست می‌آورد.
اعضایی که هیچ فعالیت واریز مستقیم یا واریز واجد شرایطی ندارند، همانطور که توسط SoFi Bank تعیین شده است، در طول یک دوره ارزیابی ۳۰ روزه و، در صورت وجود، دوره مهلت، ۱.۲0 درصد APY در مانده پس‌انداز (از جمله Vaults) و ۰.۵۰ درصد APY در مانده حساب جاری به دست می‌آورند.
نرخ‌های بهره متغیر هستند و در هر زمان قابل تغییر هستند. این نرخ‌ها از تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳ معتبر هستند. هیچ حداقل مبلغ موجودی مورد نیاز نیست. اطلاعات بیشتر را می‌توان در https://www.sofi.com/legal/banking-rate-sheet یافت.
نکات و استراتژی‌های مالی: نکاتی که در این وب‌سایت ارائه شده است، ذاتاً کلی است و اهداف، وضعیت مالی و نیازهای خاص شما را در نظر نمی‌گیرد. شما همیشه باید مناسب بودن آن‌ها را با توجه به شرایط خود در نظر بگیرید.
وب‌سایت‌های خارجی: اطلاعات و تجزیه و تحلیل ارائه شده از طریق پیوندهای هایپرلینک به وب‌سایت‌های شخص ثالث، اگرچه معتبر تلقی می‌شوند، اما نمی‌توانند توسط SoFi تضمین شوند. پیوندها برای اهداف اطلاعاتی ارائه شده‌اند و نباید به عنوان تأییدیه تلقی شوند.
اشاره به نام تجاری شخص ثالث: هیچ یک از نام تجاری، محصولات یا شرکت‌های ذکر شده با SoFi مرتبط نیستند و نه آن‌ها این مقاله را تأیید می‌کنند و نه از آن حمایت می‌کنند. علائم تجاری شخص ثالث ذکر شده در اینجا متعلق به صاحبان مربوطه است.
SOBK-Q224-1866400-V1


حداقل دستمزد پایین‌ترین نرخ ساعتی است که یک کارفرما طبق قانون می‌تواند به کارمند خود پرداخت کند. بسیاری از ایالت‌ها حداقل دستمزد دارند. اما حداقل دستمزد فدرال از سال 2009 افزایش نیافته است، با وجود تلاش‌های فراوان برای این کار. بحث در مورد افزایش حداقل دستمزد هم موافقان و هم مخالفانی دارد.
تا ژانویه 2024، واشنگتن بالاترین نرخ حداقل دستمزد ایالتی را با 16.28 دلار در ساعت داشت. واشنگتن دی.سی. با 17.00 دلار در ساعت بالاترین نرخ را به طور کلی دارد.
حداقل دستمزد فدرال نیز 7.25 دلار در ساعت است. کارفرمایان باید به کارمندان حداقل دستمزد، هر نرخ بالاتری را پرداخت کنند، بنابراین اگر نرخ فدرال بالاتر از نرخ ایالتی باشد، کارمند حداقل دستمزد فدرال را دریافت می‌کند. همین امر در مورد نرخ ایالتی بالاتر نیز صادق است.
قوانین حداقل دستمزد از سال 1938 در ایالات متحده در حال اجرا بوده است، زمانی که اولین نرخ فدرال با 0.25 دلار در ساعت تعیین شد. از آن زمان، اصلاحاتی در قانون استانداردهای منصفانه کار (FLSA) ایجاد شده است که نرخ پایه پرداخت را برای بسیاری از کارگران ساعتی با توجه به تورم افزایش داده است.

نکات کلیدی

با وجود تلاش‌ها برای افزایش حداقل دستمزد، هیچ لایحه‌ای با موفقیت از هر دو مجلس کنگره عبور نکرده است.
طرفداران افزایش حداقل دستمزد استدلال می‌کنند که تغییرات برای کمک به همگام شدن درآمدها با افزایش هزینه‌های زندگی ضروری است و افزایش حداقل دستمزد میلیون‌ها نفر را از فقر خارج می‌کند.
مخالفان افزایش حداقل دستمزد معتقدند که دستمزدهای بالاتر می‌تواند منجر به تورم، کاهش رقابت‌پذیری شرکت‌ها و از دست دادن شغل شود.

درک حداقل دستمزد
همانطور که در بالا ذکر شد، اصطلاح حداقل دستمزد به کمترین مبلغ قانونی گفته می‌شود که کارفرمایان موظف به پرداخت آن به کارمندان خود برای کارشان هستند. این به عنوان یک دستمزد پایه عمل می‌کند که هدف آن اطمینان از دریافت دستمزد منصفانه برای کارگران، پوشش هزینه‌های اساسی زندگی و جلوگیری از استثمار کارگران کم‌درآمد است.
هدف اصلی حداقل دستمزد، فراهم کردن سطحی از درآمد برای کارگران است که به آنها امکان می‌دهد نیازهای اساسی خود را برآورده کنند. این به عنوان محافظی در برابر دستمزدهای بسیار پایین عمل می‌کند و به کاهش فقر و نابرابری درآمد در جامعه کمک می‌کند. با تعیین حداقل دستمزد، دولت‌ها هدفشان ترویج شرایط کاری مناسب و فراهم کردن درجه‌ای از امنیت اقتصادی برای کارگران است.
نهادهای دولتی ملی و دونظارتی عوامل متعددی را هنگام بررسی اینکه آیا باید حداقل دستمزد فعلی را افزایش دهند یا حفظ کنند، تجزیه و تحلیل می‌کنند. با افزایش کلی قیمت‌ها در طول زمان، تورم می‌تواند قدرت خرید را کاهش دهد. شرایط اقتصادی مانند وضعیت اقتصاد ممکن است مستلزم پویایی‌های تعدیل شده بازار کار باشد. ملاحظات عدالت اجتماعی ممکن است مستلزم دستمزدهای قابل‌قبول‌تر باشد. صرف نظر از ملاحظه، دلایل مختلفی برای حمایت و مخالفت با افزایش حداقل دستمزد وجود دارد.
در 24 اکتبر 1938، اولین حداقل دستمزد ساعتی به اجرا درآمد. نرخ دستمزد 0.25 دلار در ساعت بود.

مزایای افزایش حداقل دستمزد
استدلال اصلی مطرح شده به نفع افزایش حداقل دستمزد این است که درآمد بالاتر استانداردهای زندگی کلی کارگران حداقل دستمزد را با ارائه سطح درآمد مناسب‌تری برای مقابله با افزایش هزینه‌های زندگی بهبود می‌بخشد.
یک مطالعه در سال 2022 توسط دفتر بودجه کنگره، تأثیر کلان اقتصادی رسیدن حداقل دستمزد استاندارد به 15 دلار در ساعت در سال 2027 را تجزیه و تحلیل کرد. داده‌ها نشان داد که 10.9 میلیون کارگر به طور مستقیم تحت تأثیر قرار می‌گیرند، در حالی که به طور بالقوه 9.2 میلیون کارگر دیگر نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند. کل کارگران به طور مستقیم یا بالقوه تحت تأثیر قرار گرفته تا سال 2032 از 23 میلیون نفر فراتر خواهد رفت.
در حالی که برخی از طرفداران افزایش حداقل دستمزد تخمین می‌زنند که تعداد بسیار بیشتری از افراد و خانواده‌ها در صورت کسب درآمد بیشتر از فقر خارج می‌شوند، یک مزیت بالقوه مرتبط، کاهش پیش‌بینی‌شده در نیاز به هزینه‌های دولتی فدرال و ایالتی برای کمک‌های مالی به افراد فقیر و کم‌درآمد است.
در همین حال، یک مزیت ناملموس که می‌تواند به مزایای ملموس برای هر دو شرکت و کارمندان تبدیل شود، بهبود روحیه کارمندان ناشی از دستمزدهای بالاتر است. صاحبان مشاغل اغلب به چالش ارائه تشویق کافی برای ترغیب کارگران به حداکثر تلاش در انجام وظایف شغلی خود اشاره می‌کنند و این امر به ویژه برای کارگران کم‌درآمد که احساس می‌کنند تلاش‌های شغلی آنها از فقر دور نگه نمی‌دارد، مشکل‌ساز است.
افزایش روحیه کارمندان می‌تواند به راحتی به مزایای ملموس‌تری مانند افزایش حفظ کارمندان و کاهش هزینه‌های استخدام و آموزش تبدیل شود. کارمندانی که تمایل بیشتری به ماندن در یک شرکت برای مدت طولانی‌تری دارند، می‌توانند از پیشرفت بیشتر و کاهش کلی هزینه‌های نقل مکان مربوط به شغل بهره‌مند شوند.
افزایش رشد اقتصادی یکی دیگر از مزایای بالقوه افزایش حداقل دستمزد است، زیرا هزینه‌های مصرف‌کننده معمولاً با افزایش دستمزدها افزایش می‌یابد. یک حداقل دستمزد بالاتر، پول بیشتری را در جیب میلیون‌ها کارگر قرار می‌دهد. پولی که سپس به خرده‌فروشان و سایر مشاغل سرازیر می‌شود.
قانونگذاران در بسیاری از مواقع تلاش کرده‌اند حداقل دستمزد فدرال را افزایش دهند. مجلس نمایندگان ایالات متحده در ژوئیه همان سال، نسخه اصلاح‌شده قانون افزایش دستمزد 2019 را تصویب کرد تا به تدریج حداقل دستمزد فدرال را تا سال 2025 به 15 دلار در ساعت افزایش دهد. اما این لایحه در سنا شکست خورد. جو بایدن رئیس‌جمهور، تلاش کرد نرخ را برای پیمانکاران فدرال به 15 دلار در ساعت افزایش دهد، اما این اقدام در سپتامبر 2023 توسط یک قاضی منطقه ایالات متحده مسدود شد.

معایب افزایش حداقل دستمزد
در میان معایب افزایش حداقل دستمزد، پیامد احتمالی افزایش قیمت‌ها توسط مشاغل است که در نتیجه باعث تورم می‌شود.
مخالفان استدلال می‌کنند که افزایش حداقل دستمزد احتمالاً منجر به افزایش دستمزدها و حقوق در سراسر خواهد شد و در نتیجه هزینه‌های عملیاتی شرکت‌ها را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد که سپس قیمت محصولات و خدمات را برای پوشش هزینه‌های نیروی کار افزایش یافته خود افزایش می‌دهند.
افزایش قیمت‌ها به معنای افزایش کلی هزینه‌های زندگی است که می‌تواند اساساً هر مزیتی را که کارگران از داشتن پول بیشتر در جیب خود به دست می‌آورند، از بین ببرد.
اگرچه حداقل دستمزد فدرال فعلی در ایالات متحده 7.25 دلار در ساعت است، اما 30 ایالت و دی.سی. حداقل دستمزد بالاتری را تصویب کرده‌اند.
مشکل پیش‌بینی‌شده دیگری ناشی از افزایش حداقل دستمزد، از دست دادن احتمالی شغل است. بسیاری از اقتصاددانان و مدیران کسب‌وکار که اشاره می‌کنند که نیروی کار یک هزینه اصلی انجام تجارت است، استدلال می‌کنند که مشاغل مجبور خواهند شد برای حفظ سودآوری شغل‌ها را کاهش دهند.
همان مطالعه سال 2022 که توسط دفتر بودجه کنگره انجام شد، نحوه حذف احتمالی نقش‌ها در اثر افزایش دستمزدها را نیز تجزیه و تحلیل کرد. تا سال 2027، CBO تخمین زد که تا 1.6 میلیون شغل از بین خواهد رفت. تا سال 2032، این رقم به 1.9 میلیون شغل از دست رفته افزایش می‌یابد.
یک تأثیر منفی بالقوه که کمتر آشکار است، این احتمال است که یک حداقل دستمزد بالاتر منجر به افزایش رقابت در بازار کار برای مشاغل حداقل دستمزد شود.
نتیجه خالص افزایش حداقل دستمزد ممکن است تعداد زیادی از کارگران بیش‌صلاحیت باشند که مشاغل حداقل دستمزد را به عهده می‌گیرند که به طور معمول به کارگران جوان یا کم‌تجربه اختصاص داده می‌شود. این می‌تواند مانع از ورود کارگران جوان‌تر و کم‌تجربه‌تر به بازار کار و کسب تجربه برای پیشرفت شغلی آنها شود.

حداقل دستمزد چگونه بر اقتصاد تأثیر می‌گذارد؟
تأثیر حداقل دستمزد بر اقتصاد یک مسئله پیچیده است. حامیان استدلال می‌کنند که افزایش حداقل دستمزد می‌تواند هزینه‌های مصرف‌کننده را تحریک کرده و با قرار دادن پول بیشتر در دست کارگران کم‌درآمد، اقتصاد کلی را تقویت کند. منتقدان از سوی دیگر هشدار می‌دهند که هزینه‌های نیروی کار بالاتر می‌تواند منجر به کاهش شغل، اتوماسیون و افزایش قیمت کالاها و خدمات شود.

آیا حداقل دستمزد برای همه کارگران یکسان است؟
خیر، قوانین حداقل دستمزد اغلب دسته‌های مختلف کارگران را در نظر می‌گیرند. به عنوان مثال، ممکن است نرخ‌های حداقل دستمزد متفاوتی برای کارگران بزرگسال، افراد زیر سن قانونی یا کارگران در صنایع خاص وجود داشته باشد. کارمندان انعام‌دار، مانند پیش‌خدمت‌ها در رستوران‌ها، ممکن است به دلیل انتظار دریافت انعام، حداقل دستمزد کمتری داشته باشند.

آیا تورم بر حداقل دستمزد تأثیر می‌گذارد؟
بله، تورم می‌تواند قدرت خرید حداقل دستمزد را در طول زمان کاهش دهد. برای رسیدگی به این موضوع، برخی از دولت‌ها حداقل دستمزد را به نرخ تورم پیوند می‌دهند. این بدان معناست که حداقل دستمزد به طور دوره‌ای تنظیم می‌شود تا اطمینان حاصل شود که ارزش واقعی آن نسبتاً ثابت می‌ماند.

حداقل دستمزد چگونه بر مشاغل کوچک تأثیر می‌گذارد؟
تأثیر افزایش حداقل دستمزد بر مشاغل کوچک می‌تواند متفاوت باشد. برخی از مشاغل کوچک ممکن است برای جذب هزینه‌های نیروی کار اضافی تلاش کنند که به طور بالقوه منجر به تعدیل یا کاهش ساعات کار شود. دیگران ممکن است با افزایش قیمت‌ها یا یافتن کارایی عملیاتی برای کاهش تأثیر آن سازگار شوند.

آیا همه کشورها قوانین حداقل دستمزد دارند؟
در حالی که قوانین حداقل دستمزد در بسیاری از کشورها رایج است، همه کشورها چنین قانونی را اجرا نکرده‌اند. وجود و سطح حداقل دستمزد اغلب به ساختار اقتصادی، سیاست‌های کار و اولویت‌های اجتماعی یک کشور بستگی دارد.

نتیجه‌گیری
افزایش حداقل دستمزد فدرال به 15 دلار در ساعت یک هدف سیاسی برای بسیاری از قانونگذاران است. افزایش حداقل دستمزد انتظار می‌رود افراد را از فقر خارج کرده و اخلاق کاری را بهبود بخشد، با این حال، پیامدهای منفی بالقوه‌ای مانند تورم و از دست دادن شغل نیز به همراه دارد.


صفحه اصلی /
دایره‌المعارف
/ حداقل دستمزدها

ECONLIB CEE
تنظیم اقتصادی، سیاست‌های دولتی، کار

قوانین حداقل دستمزد، حداقل قانونی را برای نرخ ساعتی دستمزد پرداختی به گروه‌های خاصی از کارگران تعیین می‌کنند. در ایالات متحده، اصلاحات قانون استانداردهای منصفانه کار، حداقل دستمزد فدرال را از 0.25 دلار در ساعت در سال 1938 به 5.15 دلار در سال 1997 افزایش داده است. قوانین حداقل دستمزد در استرالیا و نیوزیلند با هدف تضمین حداقل سطح زندگی برای کارگران غیرماهر ابداع شدند. اکثر غیرمتخصصان معتقدند که قوانین حداقل دستمزد از کارگران در برابر استثمار توسط کارفرمایان محافظت کرده و فقر را کاهش می‌دهد. اکثر اقتصاددانان معتقدند که قوانین حداقل دستمزد باعث ایجاد سختی‌های غیرضروری برای همان افرادی می‌شود که قرار است به آنها کمک کنند.
دلیل آن ساده است: اگرچه قوانین حداقل دستمزد می‌توانند دستمزدها را تعیین کنند، اما نمی‌توانند اشتغال را تضمین کنند. در عمل، آنها اغلب کارگران کم‌مهارت را از بازار کار خارج می‌کنند. کارفرمایان معمولاً تمایلی به پرداخت دستمزدی بیشتر از ارزش محصول اضافی که کارگر تولید می‌کند ندارند. این بدان معناست که یک جوان غیرماهر که در یک ساعت 4.00 دلار کالا تولید می‌کند، اگر مجبور باشد طبق قانون 5.15 دلار در ساعت دستمزد دریافت کند، یافتن شغل برایش بسیار دشوار خواهد بود. همانطور که اقتصاددان پرینستون، دیوید اف. بردفورد نوشت: «قانون حداقل دستمزد را می‌توان اینگونه توصیف کرد که به کارگر بالقوه می‌گوید: 'مگر اینکه شغلی پیدا کنید که حداقل دستمزد را پرداخت کند، نمی‌توانید استخدام شوید.'»

مطالعات متعددی در طول دهه‌ها با استفاده از داده‌های سری زمانی تجمعی از کشورهای مختلف نشان داده‌اند که قوانین حداقل دستمزد باعث کاهش اشتغال می‌شود. در سطوح دستمزد فعلی ایالات متحده، تخمین‌ها از دست دادن شغل نشان می‌دهد که 10 درصد افزایش در حداقل دستمزد، اشتغال کارگران کم‌مهارت را 1 یا 2 درصد کاهش می‌دهد. کاهش اشتغال برای نوجوانان سیاهپوست در ایالات متحده حتی بیشتر بوده است، احتمالاً به این دلیل که به طور متوسط مهارت‌های کمتری دارند. اقتصاددان لیبرال، پل آ. ساموئلسون در سال 1973 نوشت: «چه فایده‌ای دارد که یک جوان سیاهپوست بداند که کارفرما باید 2.00 دلار در ساعت به او پرداخت کند، اگر این واقعیت که باید این مبلغ را پرداخت کند، مانع از استخدام او شود؟» در پاسخ به درخواست کمیسیون حداقل دستمزد ملی ایرلند در سال 1997، اقتصاددانان سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نتایج تحقیقات اقتصادی در مورد حداقل دستمزد را خلاصه کردند: «اگر حداقل دستمزد قانونی تعیین شده بیش از حد بالا باشد، ممکن است اثرات نامطلوبی بر اشتغال، به ویژه در بین جوانان داشته باشد.» این توافق بر اثر کلی حداقل دستمزدها دیرینه است. طبق مقاله ای در سال 1978 در بررسی اقتصادی آمریکا، 90 درصد از اقتصاددانان مورد بررسی موافق بودند که حداقل دستمزد باعث افزایش بیکاری در بین کارگران کم‌مهارت می‌شود.

استرالیا یکی از اولین نمایش‌های عملی از اثرات مضر قوانین حداقل دستمزد را ارائه داد، زمانی که دادگاه فدرال در سال 1921 حداقل دستمزد را برای مردان غیرماهر تعیین کرد. دادگاه دستمزد را در سطحی تعیین کرد که فکر می‌کرد کارمندان برای زندگی شایسته به آن نیاز دارند، صرف نظر از آنچه کارفرمایان مایل به پرداخت آن باشند. کارگرانی که بهره‌وری آنها کمتر از دستمزد تعیین شده بود، فقط می‌توانستند در مشاغلی که تحت پوشش قانون نبودند یا با کارفرمایانی که مایل به نقض آن بودند، کار کنند. گزارش‌دهی تهاجمی تخلفات توسط اتحادیه‌های هوشیار، دور زدن قانون را دشوار کرد. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که بیکاری برای کارگران غیرماهر تا پایان دهه همچنان یک مشکل خاص بود.

تقریباً در همان زمان، یک بیمارستان در ایالات متحده پس از اینکه هیئت حداقل دستمزد در منطقه کلمبیا دستور داد دستمزد آنها به حداقل قانونی افزایش یابد، گروهی از زنان را اخراج کرد. این زنان برای جلوگیری از اجرای قانون حداقل دستمزد شکایت کردند. در سال 1923، دادگاه عالی ایالات متحده در پرونده Adkins v. Children's Hospital، حکم کرد که قانون حداقل دستمزد، تعیین قیمت است و نشان دهنده نقض غیرمنطقی آزادی افراد برای تعیین قیمت فروش خدمات خود است.

علاوه بر دشوار کردن یافتن شغل، قوانین حداقل دستمزد ممکن است با تغییر نحوه جبران خسارت، به کارگران آسیب برساند. مزایای حاشیه‌ای - مانند تعطیلات با حقوق، اتاق و غذا رایگان، بیمه ارزان قیمت، مراقبت از کودک یارانه‌ای و آموزش در محل کار - بخش مهمی از بسته جبران خسارت کل برای بسیاری از کارگران کم‌دستمزد است. هنگامی که حداقل دستمزدها افزایش می‌یابد، کارفرمایان می‌توانند با کاهش مزایا، هزینه‌های جبران خسارت کل را کنترل کنند. در موارد شدید، کارفرمایان مشاغل تمام وقت کم‌دستمزد با مزایا را به مشاغل پاره وقت پردرآمد بدون مزایا و ساعات کاری کمتر تبدیل می‌کنند. دیوید نیومارک و ویلیام واشر دریافتند که 10 درصد افزایش در حداقل دستمزد، آموزش در محل کار برای جوانان را 1.5 تا 1.8 درصد کاهش می‌دهد. از آنجایی که آموزش در محل کار راهی است که اکثر مردم مهارت‌های قابل فروش خود را ایجاد می‌کنند، این یافته‌ها نشان می‌دهد که قوانین حداقل دستمزد فرصت‌های آینده را برای افراد غیرماهر نیز کاهش می‌دهد.

یک مثال بسیار گویا از کاهش مزایا در سال 1990 رخ داد، زمانی که وزارت کار ایالات متحده دستور داد ارتش رستگاری به شرکت‌کنندگان داوطلب در برنامه‌های کاردرمانی خود حداقل دستمزد پرداخت کند. در ازای پردازش کالاهای اهدایی، این برنامه‌ها به شرکت‌کنندگان، بسیاری از آنها الکلی‌ها و معتادان بی‌خانمان بودند، مبلغ کمی به صورت هفتگی و تا 90 روز غذا، سرپناه و مشاوره ارائه می‌کردند. ارتش رستگاری گفت که هزینه رعایت دستور حداقل دستمزد، آنها را مجبور به تعطیلی این برنامه‌ها می‌کند. وزارت کار با نادیده گرفتن این واقعیت که ذینفعان برنامه می‌توانستند در هر زمان برای یافتن مشاغل با دستمزد بالاتر ترک کنند و ارزش نقدی غذا، سرپناه و نظارت، اصرار داشت که با اجرای حداقل دستمزد، از حقوق کارگران محافظت می‌کند. پس از اعتراض عمومی، وزارت کار عقب‌نشینی کرد. راهنمای عملیات میدانی بخش دستمزد و ساعت کار آن اکنون شامل بخشی ویژه در مورد اجرای حداقل دستمزد و ارتش رستگاری است.

افزایش حداقل دستمزد، کارگران غیرماهر را نسبت به سایر عوامل تولید گران‌تر می‌کند. اگر کارگران ماهر 15 دلار در ساعت و کارگران غیرماهر 3 دلار در ساعت درآمد داشته باشند، کارگران ماهر 5 برابر گران‌تر از کارگران غیرماهر هستند. اعمال حداقل دستمزد 5 دلار در ساعت، کارگران ماهر را جذاب‌تر می‌کند، زیرا آنها فقط 3 برابر گران‌تر از کارگران غیرماهر می‌شوند. به همین دلیل است که اتحادیه‌ها، که اعضای آنها به طور تاریخی بسیار ماهر بوده‌اند و به ندرت مشاغلی با حداقل دستمزد دارند، به طور مداوم از قانونگذاری‌هایی که حداقل دستمزد را افزایش می‌دهد، حمایت می‌کنند. همانطور که در مورد استرالیا اتفاق افتاد، اتحادیه‌ها همچنین با کمک فعال به مقامات کارگری برای یافتن و پیگرد قانونی متخلفان مشکوک، از خود در برابر تهدیدات رقابتی محافظت می‌کنند.

بسیاری از کارفرمایان در صنعت ساخت و ساز ایالات متحده دریافتند که استخدام کارگران غیرماهر با دستمزدهای پایین و آموزش آنها در محل کار ارزان‌تر است. با پذیرش دستمزدهای پایین‌تر در ازای آموزش، کارگران غیرماهر درآمد آینده مورد انتظار خود را افزایش می‌دهند. با حداقل دستمزدهای بالا مانند مواردی که توسط قانون دیویس-بیکن برای ساخت و ساز دولتی تعیین شده است، هزینه دستمزد و آموزش برای افراد غیرماهر ممکن است به حدی افزایش یابد که کارفرمایان ترجیح دهند اعضای اتحادیه با بهره‌وری بیشتر را استخدام کنند. در واقع، حداقل دستمزدهای بالاتر رقابت روبرو شده توسط اعضای اتحادیه را کاهش می‌دهد در حالی که افراد غیرماهر را بیکار می‌گذارد. البته، کارفرمایان همچنین ممکن است با کاهش کلی اشتغال، جایگزینی ماشین به جای انسان، انتقال تولید به خارج از کشور یا تعطیلی مشاغل پرکار به قوانین حداقل دستمزد پاسخ دهند.

در حالی که کسانی که بر اثر افزایش حداقل دستمزد بیکار می‌شوند، تا حد زیادی نامرئی هستند، محاسبه درآمد افزایش یافته کسانی که پس از افزایش شغل خود را حفظ می‌کنند آسان است. این عدم تقارن باعث شده است که بسیاری از مدافعان به اشتباه فرض کنند که افزایش حداقل دستمزد راهی موثر برای مبارزه با فقر است. با استفاده از داده‌های سرشماری سال 1997، دی. مارک ویلسون دریافت که تنها 11.7 درصد از کارگران با حداقل دستمزد، نان‌آور اصلی خانواده خود بودند و بیش از 40 درصد از نان‌آوران اصلی که حداقل دستمزد دریافت می‌کردند، کارگران پاره‌وقت داوطلب بودند. ریچارد بورکهاوزر با استفاده از داده‌های سرشماری ایالات متحده سال 1996، ذینفعان احتمالی افزایش حداقل دستمزد فدرال در سال 1996 را شناسایی کرد. او به این نتیجه رسید که «20.9 درصد از کارگران با حداقل دستمزد که در خانواده‌های فقیر زندگی می‌کردند، تنها 16.8 درصد از مزایا را دریافت کردند.»

شواهد بیشتری در مورد اثر توزیعی حداقل دستمزد از دیوید نیومارک، مارک شوایزر و ویلیام واشر وجود دارد. افزایش حداقل دستمزد، هم احتمال فرار یک خانواده فقیر از فقر از طریق دستمزدهای بالاتر و هم احتمال فقیر شدن یک خانواده غیرفقیر را به دلیل اینکه افزایش حداقل دستمزد آنها را از بازار کار خارج می‌کند، افزایش می‌دهد. آنها دریافتند که بیکاری ناشی از افزایش حداقل دستمزد در بین خانواده‌های کم‌درآمد متمرکز است. این نشان می‌دهد که افزایش حداقل دستمزد به طور کلی درآمد را در بین خانواده‌های کم‌درآمد توزیع مجدد می‌کند تا اینکه آن را از افراد با درآمد بالا به افراد با درآمد پایین منتقل کند. نویسندگان دریافتند که اگرچه برخی از خانواده‌ها سود می‌برند، اما افزایش حداقل دستمزد به طور کلی نسبت خانواده‌هایی که فقیر یا نزدیک به فقر هستند را افزایش می‌دهد. افزایش حداقل دستمزد همچنین نسبت خانواده‌هایی با درآمد بین 1.5 تا 3 برابر خط فقر را کاهش می‌دهد، که نشان می‌دهد خروج از فقر را دشوارتر می‌کند.

در اوایل دهه 1990، پس از یک نظرسنجی تلفنی از 410 رستوران فست فود در نیوجرسی و پنسیلوانیا، اقتصاددانان دیوید کارد و آلن بی. کروگر، دیدگاه اجماع مبنی بر اینکه حداقل دستمزدهای بالاتر فرصت‌های شغلی را کاهش می‌دهد، به چالش کشیدند. نتایج آنها به نظر می‌رسید که نشان می‌دهد افزایش حداقل دستمزد منجر به افزایش اشتغال شده است. از آنجایی که داده‌های نظرسنجی تلفنی به طور بدنام مستعد خطای اندازه‌گیری هستند، نیومارک و واشر تجزیه و تحلیل کارد و کروگر را با استفاده از سوابق حقوق و دستمزد از نمونه مشابهی از رستوران‌ها در همان دوره تکرار کردند. نتایج حاصل از داده‌های حقوق و دستمزد نشان داد که «افزایش حداقل دستمزد منجر به کاهش اشتغال در رستوران‌های فست فود نیوجرسی نسبت به گروه کنترل پنسیلوانیا شد.» پس از یک بحث آکادمیک طولانی، کارد و کروگر از موضع اولیه خود عقب‌نشینی کردند و نوشتند که «افزایش دستمزد حداقل در نیوجرسی احتمالاً هیچ تأثیری بر کل اشتغال در صنعت فست فود نیوجرسی نداشته است و احتمالاً تأثیر مثبتی اندک داشته است.»

حتی بدون نتایج حاصل از داده‌های حقوق و دستمزد، نتایج متناقض مطالعه کارد و کروگر تأثیر محدودی بر اعتقاد اقتصاددانان به اینکه افزایش حداقل دستمزد باعث افزایش بیکاری می‌شود، داشت. همانطور که اقتصاددان کار، فینیس ولش خاطرنشان کرد، نظریه اجماع پیش‌بینی نمی‌کند که هر شرکت یا صنعت به طور خاص از افزایش حداقل دستمزد چگونه تحت تأثیر قرار می‌گیرد. حتی اگر رستوران‌های فست فود شناخته شده در سطح ملی در پاسخ به دستمزدهای بالاتر استخدام را کاهش ندهند، کارد و کروگر در مورد آنچه در مشاغل کم‌دیده‌تر، مانند خرده‌فروشان کوچک و پیتزاهای محلی و ساندویچ‌فروشی‌ها اتفاق می‌افتد، سکوت کردند.

علاوه بر این، تخمین‌های اثر کلی افزایش حداقل دستمزد اغلب باعث می‌شود که مردم از این واقعیت غافل شوند که تفاوت‌های دستمزد منطقه‌ای و بخشی با هم جمع می‌شوند تا نتیجه ملی را تولید کنند. حداقل دستمزد فدرال 5.15 دلار در ساعت ممکن است اشتغال را در مناطق روستایی که از دستمزد غالب بیشتر است، به طور قابل توجهی کاهش دهد، اما تأثیر چندانی بر اشتغال در شهرهای بزرگ که تقریباً همه افراد درآمد بیشتری دارند، نداشته باشد. مطالعات منطقه‌ای تردیدی باقی نمی‌گذارد که افزایش قابل توجه حداقل دستمزد می‌تواند صنایع محلی را کوچک کرده و ایجاد شغل را در مناطقی با دستمزدهای بازار زیر حداقل جدید محدود کند. رشد صنعت نساجی در جنوب ایالات متحده، برای مثال، ناشی از دستمزدهای پایین بود. اگر حداقل دستمزد فدرال در سطح دستمزد کارگران شمالی تعیین می‌شد، مهاجرت کارگران نساجی به جنوب ممکن است هرگز اتفاق نمی‌افتاد.

همچنین آسان است که از این واقعیت غافل شویم که افزایش حداقل دستمزد قابل اعمال برای نسبت نسبتاً کوچکی از مشاغل لزوماً باعث افزایش بیکاری اندازه‌گیری شده نمی‌شود. برخی از افراد شغل خود را در مشاغل تحت پوشش از دست می‌دهند و به طور کامل از بازار کار خارج می‌شوند. آنها در آمار بیکاری گنجانده نخواهند شد. دیگران به دنبال مشاغل با دستمزد پایین‌تر در مشاغل غیرپوشش‌دار خواهند بود. اگرچه ورود نیروی کار باعث کاهش دستمزدها در بخش غیرپوشش‌دار می‌شود، اما افراد شغل دارند و ممکن است بیکاری تغییر نکند. با این حال، با گسترش پوشش قوانین حداقل دستمزد، بخش غیرپوشش‌دار کوچک‌تر ممکن است نتواند همه افرادی را که از کار بیکار شده‌اند، جذب کند. قانون‌گذاری حداقل دستمزد ایالات متحده در سال 1989 ما را یک گام به این امکان نزدیک‌تر کرد، زیرا پوشش را به همه کارگرانی که در تجارت بین ایالتی درگیر هستند، صرف نظر از اندازه کارفرما، گسترش داد.

این واقعیت که آمار بیکاری ناخالص لزوماً آسیب ناشی از قوانین حداقل دستمزد با پوشش محدود را منعکس نمی‌کند، احتمالاً توضیح می‌دهد که چرا مقررات دستمزد معیشتی که اکنون در شهرهای آمریکایی با پیوندهای قوی با اتحادیه‌ها رایج است، محبوبیت دارند. مقررات دستمزد معیشتی حداقل دستمزد را برای مشاغل و سازمان‌های غیرانتفاعی که قراردادها یا یارانه‌هایی از دولت محلی دریافت می‌کنند، تعیین می‌کند. برای رسیدن به حداقل دستمزد معیشتی مناسب، مدافعان مقدار مورد نیاز برای پرداخت سبدی از کالاها شامل «مسکن مناسب»، مراقبت از کودک، غذا، حمل و نقل، بیمه درمانی، پوشاک و مالیات برای اندازه‌های مختلف خانواده را محاسبه می‌کنند. حداقل دستمزد سپس در نرخی تعیین می‌شود که با کار 40 ساعت در هفته در یک سال، پول کافی برای خرید سبد را تولید می‌کند. مطالعات اولیه تجربی توسط نیومارک نشان می‌دهد که مبادله بین دستمزدها و اشتغال برای دستمزدهای معیشتی مشابه حداقل دستمزدها است.

در سان فرانسیسکو در سال 2001، تصویب قانون دستمزد معیشتی، جبران خسارت حمل‌کنندگان چمدان فرودگاه را از 4.75 دلار در ساعت به 10.00 دلار در ساعت به اضافه بیمه درمانی افزایش داد. تا پایان سال 2002، موسسه سیاست اقتصادی، یک گروه مدافعی که توسط اتحادیه‌ها و بنیادهای لیبرال حمایت می‌شود، گزارش داد که مقررات دستمزد معیشتی حداقل دستمزدهایی از 6.25 دلار در ساعت در میلواکی تا 12.00 دلار در ساعت در سانتا کروز، کالیفرنیا را تعیین کرده است. در سپتامبر 2003، مجمع کالیفرنیا الزام به حداقل دستمزد 10 دلاری برای پیمانکارانی که با ایالت تجارت می‌کنند را تصویب کرد.

بر اساس یک محاسبه، هزینه کل سبد معمول کالاهای ضروری مورد استفاده برای رسیدن به حداقل دستمزدهای معیشتی از درآمد تقریباً یک سوم از همه خانواده‌های ایالات متحده بیشتر است. بنابراین، جای تعجب نیست که با گسترش تعداد شهرهایی که قوانین «دستمزد معیشتی» دارند، کارگران غیرماهر به دلیل کاهش اشتغال، مشاغل ورودی کمتر و کاهش آموزش و فرصت‌های آموزشی مربوط به شغل آسیب ببینند.

درباره نویسنده
لیندای گورمن، همکار ارشد موسسه استقلال در گلدن، کلرادو است. او قبلاً استاد اقتصاد در مدرسه تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری، کالیفرنیا بود.

مطالعات بیشتر
براون، چارلز. «قوانین حداقل دستمزد: آیا اغراق شده‌اند؟» دیدگاه‌های اقتصادی، 2، شماره 3 (1988): 133-145.
بورکهاوزر، ریچارد وی، کنت کوچ و دیوید سی ویتنبرگ. «ارزیابی مجدد ادبیات جدید اقتصاد حداقل دستمزد با استفاده از داده‌های سری زمانی ماهانه از نظرسنجی جمعیت فعلی.» بررسی اقتصاد کار، 18، شماره 4 (2000): 653-680.
اکلز، ماری و ریچارد بی. فریمن. «چه! یک مطالعه دیگر در مورد حداقل دستمزد؟» بررسی اقتصادی آمریکا، 94 (مه 1982): 226-232.
فورستر، کالین. «بیکاری و حداقل دستمزد در استرالیا، 1900-1930.» مجله تاریخ اقتصادی، 45، شماره 2 (ژوئن 1985): 383-391.
هاشیموتو، ماسانوری. «اثرات حداقل دستمزد بر آموزش در محل کار.» بررسی اقتصادی آمریکا، 72، شماره 5 (1982): 1070-1087.
نیومارک، دیوید، مارک شوایزر و ویلیام واشر. «آیا افزایش حداقل دستمزد به فقرا کمک می‌کند؟» تفسیر اقتصادی بانک فدرال کلولند، 1 فوریه 1999. آنلاین در: http://www.clevelandfed.org/Research/com99/0201.pdf.
نیومارک، دیوید و ویلیام واشر. «حداقل دستمزدها و آموزش: مطالعه موردی صنعت فست فود در نیوجرسی و پنسیلوانیا: نظر.» بررسی اقتصادی آمریکا، 90، شماره 5 (2000): 1362-1396.
نیومارک، دیوید و ویلیام واشر. «حداقل دستمزدها و آموزش دوباره مورد بررسی قرار گرفت.» بررسی اقتصاد کار، 19، شماره 3 (2001): 563-595.
روتنبورگ، سایمون، ویرایشگر. اقتصاد حداقل دستمزدهای قانونی. واشنگتن دی سی: موسسه شرکت آمریکایی برای تحقیقات سیاست عمومی، 1981.
ولش، فینیس. حداقل دستمزدها: مسائل و شواهد. سانتا مونیکا، کالیفرنیا: RAND Corp، 1978.
ویلسون، دی. مارک. افزایش حداقل دستمزد تعیین شده: چه کسی بهای آن را می‌پردازد؟ پیش‌زمینه شماره 1162. واشنگتن دی سی: بنیاد میراث، 1998.

یادداشت‌ها
«حداقل دستمزد در مقابل عرضه و تقاضا»، وال استریت ژورنال، 24 آوریل 1996.
پل ساموئلسون، اقتصاد، ویرایش نهم (نیویورک: مک‌گراو-هیل، 1973)، ص. 393-394.
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، ارائه OECD به کمیسیون حداقل دستمزد ملی ایرلند، مقالات موردی سیاست اجتماعی و بازار کار، شماره 28، 1997، ص. 15.
کیارل، جی. آر. و همکاران، «سردرگمی اقتصاددانان؟» بررسی اقتصادی آمریکا، 69 (1979): 28-37.
دیوید نیومارک و ویلیام واشر، «حداقل دستمزدها و آموزش دوباره مورد بررسی قرار گرفت»، مقاله کاری NBER شماره 6651، دفتر تحقیقات ملی اقتصادی، کمبریج، ماساچوست، 1998.
بخش 64c06: ارتش رستگاری می‌گوید: «موضع ارتش رستگاری این است که افراد در برنامه توانبخشی خود (که به عنوان «ذی‌نفع» شناخته می‌شوند) کارمند تحت قانون FLSA نیستند. اگرچه WH ممکن است با این موضع موافق نباشد، اما تا زمانی که از RA و تیم کار کودک و استخدام ویژه، NO/OEP، تاییدیه دریافت نکرده‌اید، C/A را آغاز نکنید. به ذینفعانی که شکایت می‌کنند، اطلاع دهید که این سیاست WH هیچ تأثیری بر حقوق اقدام خصوصی آنها تحت بخش 16(b) قانون FLSA ندارد» (http://www.dol.gov/esa/whd/FOH/ch64/64c06.htm).
دی. مارک ویلسون، افزایش حداقل دستمزد تعیین شده: چه کسی بهای آن را می‌پردازد؟ پیش‌زمینه شماره 1162 (واشنگتن دی سی: بنیاد میراث، 1998).
ریچارد وی بورکهاوزر، شهادت کتبی قبل از کمیته آموزش و نیروی کار، مجلس نمایندگان ایالات متحده، کنگره 106، 27 آوریل 1999. همچنین به ریچارد وی بورکهاوزر، کنت ای. کوچ و اندرو جی. گلن، «سیاست‌های عمومی برای کارگران کم‌درآمد: اعتبار مالیاتی درآمد کسب شده در مقابل قانون‌گذاری حداقل دستمزد»، تحقیقات در اقتصاد کار، 15 (1996): 65-109؛ ریچارد وی بورکهاوزر، کنت ای. کوچ و دیوید سی ویتنبرگ، «چه کسی از افزایش حداقل دستمزد چه می‌گیرد: ارزیابی مجدد تحلیل توزیعی کارد و کروگر در Myth and Measurement: The New Economics of the Minimum Wage»، بررسی روابط صنعتی و کار، 49، شماره 3 (1996): 547-552.
دیوید کارد و آلن بی. کروگر، «حداقل دستمزدها و اشتغال: مطالعه موردی صنعت فست فود در نیوجرسی و پنسیلوانیا»، بررسی اقتصادی آمریکا، 84، شماره 4 (1994): 792. یک کتاب بعدی این نتایج را گسترش داد، به دیوید کارد و آلن بی. کروگر، Myth and Measurement: The New Economics of the Minimum Wage (پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون، 1995) مراجعه کنید.
دیوید نیومارک و ویلیام واشر، «حداقل دستمزدها و اشتغال: مطالعه موردی صنعت فست فود در نیوجرسی و پنسیلوانیا: نظر»، بررسی اقتصادی آمریکا، 90، شماره 5 (2000): 1390. محققان موسسه سیاست اقتصادی همچنین گزارش دادند که خطاهای داده‌ای در نمونه کارد و کروگر وجود دارد. به عنوان مثال، در یک وندی در نیوجرسی، در فوریه 1992 هیچ کارمند تمام وقت و 30 کارمند پاره وقت وجود داشت. تا نوامبر 1992، رستوران 35 کارمند تمام وقت بدون تغییر در کارمندان پاره وقت اضافه کرده بود. به دیوید آر. هندرسون، «اختلاف بر سر حداقل دستمزد»، Fortune، 8 ژوئیه 1996، ص. 28ff مراجعه کنید.
دیوید کارد و آلن بی. کروگر، «حداقل دستمزدها و اشتغال: مطالعه موردی صنعت فست فود در نیوجرسی و پنسیلوانیا: پاسخ.» بررسی اقتصادی آمریکا، 90، شماره 5 (2000): 1419.
موسسه شرکت آمریکایی، «حداقل دستمزد و اشتغال: آنچه تحقیقات نشان می‌دهد»، خلاصه کنفرانس، واشنگتن دی سی، آگوست 1995، آنلاین در: http://www.aei.org/cs/cs5365.htm.
دیوید نیومارک و اسکات آدامز، «آیا مقررات دستمزد معیشتی فقر شهری را کاهش می‌دهد؟» مقاله کاری NBER شماره 7606، دفتر تحقیقات ملی اقتصادی، کمبریج، ماساچوست، 2000؛ دیوید نیومارک، چگونه دستمزدهای معیشتی بر کارگران کم‌درآمد و خانواده‌های کم‌درآمد تأثیر می‌گذارد (سان فرانسیسکو: موسسه سیاست عمومی کالیفرنیا، 2002).
موسسه سیاست اقتصادی، ماشین حساب بودجه خانوادگی اساسی، آنلاین در: http://epinet.org/، در بخش فقر و بودجه خانوادگی. کسری زیر حداقل دستمزدهای معیشتی از Heather Boushey، Chauna Brocht، Bethney Gunderson و Jared Bernstein، Hardships in America: The Real Story of Working Families (واشنگتن دی سی: موسسه سیاست اقتصادی، 2001)، جدول 5.


حداقل دستمزد کمترین مبلغی است که یک کارفرما مجاز به پرداخت به کارمند خود است، طبق قانون فدرال. حداقل دستمزد فدرال فعلی ۷.۲۵ دلار است - رقمی که از سال ۲۰۰۹ تغییر نکرده است. با این حال، حداقل دستمزد می‌تواند در سطح ایالتی متفاوت باشد؛ برای مثال، حداقل دستمزد در کالیفرنیا ۱۶ دلار در ساعت است. مریلند و ماساچوست قوانینی را تصویب کرده‌اند تا حداقل دستمزد را به ۱۵ دلار افزایش دهند.
آخرین لایحه پیشنهادی در ژوئیه ۲۰۲۳، قانون افزایش دستمزد ۲۰۲۳، با هدف افزایش حداقل دستمزد فدرال به ۱۷ دلار در ساعت تا سال ۲۰۲۹ است. در صورت تصویب، مزایا و معایب افزایش حداقل دستمزد ممکن است مستلزم تغییراتی در نحوه فعالیت کارفرمایان باشد.

مزایای افزایش حداقل دستمزد
با نگاهی فراتر از افزایش هزینه‌های نیروی کار ناشی از افزایش حداقل دستمزد، می‌توان مزایای متعددی برای کسب‌وکارها یافت که توضیح می‌دهد چرا قانون‌گذاران باید حداقل دستمزد را افزایش دهند.

بهبود عملکرد و حفظ کارکنان
افزایش دستمزدها می‌تواند به کارفرمایان کمک کند تا نیروی کار خود را حفظ کنند، زیرا کارکنان انگیزه کمتری برای جستجوی مشاغل با دستمزد بالاتر در جای دیگر دارند. کاهش گردش مالی کارکنان می‌تواند به سودآوری یک کسب‌وکار کمک کند.
مطالعه‌ای توسط محققان مدرسه مدیریت کلوگ در دانشگاه نورث وسترن و HEC مونترال نشان داد که با افزایش دستمزدها، تعامل کارکنان بیشتر می‌شود، بهره‌وری افزایش می‌یابد و گردش مالی بهبود می‌یابد.

گردش مالی بالای کارکنان اغلب منجر به هزینه‌های اضافی مربوط به استخدام و آموزش می‌شود، نه اینکه هزینه‌های غیرقابل اندازه‌گیری مانند کاهش روحیه تیمی و آسیب به روابط با مشتریان را نادیده بگیریم. مبلغ صرفه‌جویی شده از کاهش جابجایی کارکنان می‌تواند به کارفرمایان کمک کند تا بخشی از افزایش هزینه‌های نیروی کار را مدیریت کنند.

افزایش تقاضا برای کالاها و خدمات
افزایش حداقل دستمزدها تأثیر نامتناسبی بر خانوارهای کم‌درآمد خواهد داشت. این خانوارها تمایل دارند درصد بیشتری از درآمد خود را صرف نیازهای اساسی مانند مسکن، حمل‌ونقل و غذا کنند. افزایش حداقل دستمزد می‌تواند پول بیشتری برای هزینه‌های اختیاری در اختیار این خانواده‌ها قرار دهد و تقاضا برای کالاها و خدمات را افزایش دهد. بنابراین، افزایش حداقل دستمزد ممکن است تأثیر محرک بر اقتصاد داشته باشد.

معایب افزایش حداقل دستمزد
بسیاری از کارفرمایان نگران این هستند که افزایش حداقل دستمزد چگونه می‌تواند به کسب‌وکارشان آسیب برساند.

افزایش هزینه‌های نیروی کار
اگر کنگره قانون افزایش دستمزد ۲۰۲۳ را تصویب کند، کارفرمایان مسئول افزایش دستمزدها فراتر از کارمندانی خواهند بود که ۷.۲۵ دلار درآمد دارند. هر کارمندی که بین ۷.۲۵ تا ۱۷ دلار درآمد دارد، تا زمانی که دستمزدش به حداقل دستمزد فدرال جدید برسد، افزایش دستمزد را تجربه خواهد کرد. کارفرمایان همچنین ممکن است تحت فشار قرار گیرند تا به کارمندانی که از قبل دستمزد بالاتری از حداقل دستمزد دریافت می‌کنند، افزایش دستمزد دهند و هزینه‌های نیروی کار اضافی را اضافه کنند.

برخی از صنایع ممکن است در انطباق با افزایش حداقل دستمزد فدرال مشکل داشته باشند. به عنوان مثال، رستوران‌ها را در نظر بگیرید که معمولاً با حاشیه سود متوسط ۳٪ تا ۹٪ کار می‌کنند.

در حال حاضر، قانون فدرال به کارفرمایان اجازه می‌دهد تا به کارمندانی که حداقل ۳۰ دلار در ماه انعام دریافت می‌کنند، حداقل دستمزد کمتری معادل ۲.۱۳ دلار در ساعت پرداخت کنند، اگرچه برخی از ایالت‌ها سطح بالاتری را تعیین می‌کنند.

قانون افزایش دستمزد ۲۰۲۳ به تدریج حداقل دستمزد انعام را افزایش داده و در نهایت آن را حذف خواهد کرد. با توجه به حاشیه سود پایین، رستوران‌ها فضای کمی برای پرداخت دستمزدهای بالاتر بدون افزایش قیمت‌ها دارند.

کاهش اشتغال
افزایش هزینه‌های نیروی کار و حاشیه سود کم ممکن است صاحبان مشاغل را مجبور به کاهش تعداد کارکنان خود کند. تجزیه و تحلیل غیرحزبی دفتر بودجه کنگره (CBO) از نسخه قبلی قانون افزایش دستمزد پیش‌بینی کرد که افزایش حداقل دستمزد ممکن است درآمد و دستمزد بسیاری از کارگران کم‌درآمد را افزایش دهد، اما ممکن است باعث شود برخی از کارگران کم‌درآمد شغل خود را از دست بدهند.

وام‌های تجاری کوچک ممکن است تسکین مالی موقتی برای کارفرمایانی که در تلاش برای پرداخت حقوق هستند، ارائه دهند. اما در بدترین حالت، کسب‌وکارهایی که نمی‌توانند با افزایش هزینه‌های نیروی کار کنار بیایند، ممکن است مجبور به تعطیلی شوند.

کاهش ارزش کارگران کم‌مهارت یا بی‌تجربه
افزایش حداقل دستمزد می‌تواند ارزش استخدام یک کارگر تازه‌وارد بی‌تجربه را کاهش دهد، زیرا صاحبان مشاغل ممکن است استخدام یک کارگر با تجربه با دستمزد بالاتر یا سرمایه‌گذاری در اتوماسیون را مقرون به صرفه‌تر بیابند.

نوجوانان، افراد کم‌تحصیل و کارگران کم‌مهارت به طور نامتناسبی در میان کسانی که در نتیجه افزایش حداقل دستمزد بیکار می‌شوند، حضور خواهند داشت.

مشاغل اولیه به کارگران جوان‌تر تجربه و مهارت‌های اساسی مانند کار تیمی و وقت‌شناسی را ارائه می‌دهند که به پیشرفت شغلی آن‌ها کمک می‌کند. دادن فرصت‌های کاری کمتر به جوانان آمریکایی می‌تواند منجر به چالش‌های جدی نیروی کار در آینده شود.

هدف از حداقل دستمزد
کنگره اولین حداقل دستمزد را با مبلغ ۰.۲۵ دلار در ساعت تحت قانون استانداردهای منصفانه کار (FLSA) در سال ۱۹۳۸ تعیین کرد. FLSA مجموعه‌ای از مقررات دولتی را برای از بین بردن شرایطی که "برای حفظ حداقل سطح زندگی ضروری برای سلامتی، کارایی و رفاه عمومی کارگران" مضر است، ایجاد کرد. علاوه بر تعیین حداقل دستمزد، FLSA کار کودکان استثمارگرانه را ممنوع کرد، یک هفته کاری ۴۰ ساعته ایجاد کرد و پرداخت اضافه کاری را الزامی کرد.

از سال ۱۹۳۸، حداقل دستمزد ۲۲ بار افزایش یافته است - آخرین افزایش دستمزد به ۷.۲۵ دلار در سال ۲۰۰۹ بود. قانون افزایش دستمزد ۲۰۲۳ تلاش می‌کند تا حداقل دستمزد را به ۱۷ دلار تا سال ۲۰۲۹ در مراحل تدریجی افزایش دهد.

بحث داغی در مورد هدف از حداقل دستمزد وجود دارد - به طور خاص، اینکه آیا باید یک دستمزد معیشتی باشد یا یک دستمزد شروع.

طرفداران افزایش حداقل دستمزد معتقدند که باید با تورم همگام شود تا افراد بتوانند نیازهای خود را تامین کنند. اگر حداقل دستمزد با تورم همگام شود، هر کسی که به طور تمام وقت کار کند باید بتواند نیازهای اساسی خود را تامین کند.

بسیاری از کسانی که توضیح می‌دهند چرا حداقل دستمزد نباید افزایش یابد، معتقدند که این یک دستمزد معیشتی نیست، بلکه یک دستمزد شروع است - فرصتی برای جوانان برای کسب تجربه و مهارتهایی که به آن‌ها کمک می‌کند تا به موقعیت‌های با دستمزد بالاتر برسند.

چگونه با اثرات افزایش حداقل دستمزد مقابله کنیم
اگر حداقل دستمزد افزایش یابد، بسیاری از صاحبان مشاغل باید خود را با جذب افزایش هزینه‌های نیروی کار وفق دهند.

نکات زیر می‌تواند به کسب‌وکارها کمک کند تا با این هزینه‌های اضافی سازگار شوند و در آن حرکت کنند.

مدل کسب‌وکار خود را تنظیم کنید تا مشتریان و درآمد بیشتری جذب کنید.
راه‌های نوآورانه‌ای برای افزودن ارزش بیشتر پیدا کنید تا به شما کمک کند کسب‌وکار تکراری را تضمین کنید. کسب‌وکارهای خدماتی می‌توانند با یک برنامه وفاداری، کسب‌وکار تکراری را تشویق کنند - به عنوان مثال، یک سالن آرایش می‌تواند پس از ده بار مراجعه، یک اصلاح موی رایگان ارائه دهد. اگر محصولی می‌فروشید، ارائه یک گارانتی تمدید رایگان را در نظر بگیرید.

اگر قیمت‌ها را افزایش می‌دهید اما می‌ترسید مشتریان را از دست بدهید، ارائه یک گزینه سطح پایین‌تر ممکن است به حفظ برخی از مشتریان کمک کند. به عنوان مثال، اگر یک بوتیک کیک را اداره می‌کنید که فقط طرح‌های کیک سفارشی ارائه می‌دهد، می‌توانید کیک‌های عمومی را بفروشید که مشتریان می‌توانند آن‌ها را از قفسه خریداری کنند با قیمت پایین‌تر.

برخی از موقعیت‌ها را خودکار کنید تا تعداد کارکنان خود را کاهش دهید.
فناوری و نرم‌افزار به اتوماسیون برخی از عملیات تجاری اجازه می‌دهد و نیاز به نیروی کار انسانی را کاهش می‌دهد. به عنوان مثال، نرم‌افزار مدیریت موجودی به کارفرمایان اجازه می‌دهد تا موجودی را مدیریت کنند و در عین حال هزینه‌های ناشی از خطای انسانی را به حداقل برسانند.

هزینه برخی از نرم‌افزارها ممکن است جایگزین مقرون به صرفه‌تری برای استخدام یک کارمند تمام وقت با دستمزد ۱۷ دلار در ساعت باشد. این به صاحبان مشاغل اجازه می‌دهد تا بدون قربانی کردن بهره‌وری، هزینه‌های پرسنلی و نیروی کار را کاهش دهند. اتوماسیون همچنین می‌تواند برای کاهش هزینه‌های راه‌اندازی در صورت شروع یک سرمایه جدید مفید باشد.

ساعات کاری کارمندان را کاهش دهید یا هزینه‌ها را در جاهای دیگر در کسب‌وکار کاهش دهید.
بسته به کسب‌وکار خود، ممکن است یک کارمند تمام وقت ضروری نباشد. کاهش ساعات و اتوماسیون برخی از وظایف می‌تواند هزینه‌های نیروی کار را کاهش دهد و در عین حال خروجی بهره‌وری را حفظ کند.

کاوش در سایر فرصت‌های صرفه‌جویی در هزینه نیز می‌تواند حاشیه سود را افزایش دهد. کاهش مزایای کارمندان - در حالی که در بین کارمندان محبوب نیست - می‌تواند به یک کسب‌وکار در حال مبارزه کمک کند تا سر پا بماند.

با پیمانکاران مستقل کار کنید.
در برخی موارد، کار با یک پیمانکار مستقل می‌تواند مقرون به صرفه‌تر از استخدام یک کارمند تمام وقت باشد. به عنوان مثال، کار با یک طراح گرافیک یا وب به صورت موردی ممکن است کمتر از پرداخت به یک کارمند با حقوق و مزایا باشد.

علاوه بر این، صاحبان مشاغل می‌توانند در هزینه‌های معمولاً مرتبط با استخدام یک کارمند سنتی صرفه‌جویی کنند. صاحبان مشاغل مجبور نیستند مزایا یا پاداش پرداخت کنند و پیمانکاران مستقل مسئول رسیدگی به مالیات خود هستند.

قیمت‌ها را افزایش دهید.
صاحبان مشاغل می‌توانند با افزایش قیمت‌ها، افزایش هزینه‌های نیروی کار را به مصرف‌کننده منتقل کنند. با این حال، مراقب باشید - اگر قیمت‌ها را خیلی زیاد و خیلی سریع افزایش دهید، خطر دور کردن مشتریان وجود دارد. در این صورت، افزایش هزینه‌های نیروی کار به همراه از دست دادن مشتریان می‌تواند بیشتر به سودآوری یک کسب‌وکار آسیب برساند.

ممکن است مفید باشد که رقبای خود را مشاهده کنید - اگر قیمت‌ها در کل صنعت شما در حال افزایش است، مشتریان ممکن است بیشتر به قیمت‌های بالاتر باز باشند. کسب‌وکارهای خدماتی ممکن است به مشتریان اطلاع دهند که قیمت‌های خود را افزایش می‌دهند. به عنوان مثال، یک آژانس بازاریابی دیجیتال می‌تواند ایمیلی برای مشتریان ارسال کند که قیمت‌ها در سه ماه آینده ۱۰ درصد افزایش می‌یابد.