اینترویت گائودموس اُمنس، که در قرن ۱۴ و ۱۵ در گرادواله آبوئنسه با نمه‌گذاری مربعی نوشته شده، به افتخار هنری، حامی فنلاند، تقدیم شده است.
کانت گریگوریایی سنت اصلی کانت ساده غربی است، نوعی آواز مذهبی یک‌صدایی و بدون همراهی به زبان لاتین (و گاهی یونانی) کلیسای کاتولیک روم. کانت گریگوریایی عمدتاً در قرن نهم و دهم در اروپای غربی و مرکزی توسعه یافت و بعداً اصلاحات و اضافاتی در آن ایجاد شد. اگرچه افسانه‌ها پاپ گریگوری اول را به عنوان مخترع کانت گریگوریایی می‌دانند، اما محققان معتقدند که این کانت از یک سنت کارولینگی بعدی از کانت قدیمی رومی و کانت گالیکایی نشأت گرفته است.[۱]
کانت‌های گریگوریایی در ابتدا به چهار، سپس هشت و در نهایت ۱۲ مُد سازماندهی شدند. ویژگی‌های ملودیک معمول آن شامل آمبیتوس مشخص و الگوهای فاصله‌ای مشخص نسبت به مُد نهایی مرجع، شروع و پایان‌ها، استفاده از تُن‌های تکرار شونده در فاصله‌ای خاص از نهایی، که نت‌های دیگر ملودی حول آن می‌چرخند، و واژگان نت‌های موسیقی است که از طریق فرآیندی به نام سنتونیزاسیون با هم ترکیب می‌شوند تا خانواده‌هایی از کانت‌های مرتبط ایجاد کنند. الگوهای مقیاس در برابر الگوی پس‌زمینه از تتراکورد‌های پیوسته و ناپیوسته سازماندهی شده‌اند و یک سیستم گام بزرگتر به نام گاموت ایجاد می‌کنند. می‌توان کانت‌ها را با استفاده از الگوهای شش‌نُتی به نام هگزاکورد خواند. ملودی‌های گریگوریایی به طور سنتی با نئوم‌ها نوشته می‌شوند، شکل اولیه علامت‌گذاری موسیقی که از آن خطوط چهار و پنج‌خطی مدرن توسعه یافته است.[۲] گسترش‌های چندصدایی کانت گریگوریایی، که به نام اورگانوم شناخته می‌شوند، مرحله‌ای اولیه در توسعه چندصدایی غربی بودند.
کانت گریگوریایی به طور سنتی توسط گروه‌های سرود مردان و پسران در کلیساها یا مردان و زنان فرقه‌های مذهبی در نمازخانه‌های خود خوانده می‌شد. این موسیقی آیین رومی است که در مراسم عشای ربانی و دفتر راهبانه اجرا می‌شود. اگرچه کانت گریگوریایی سنت‌های دیگر کانت ساده مسیحی غربی را از بین برده یا حاشیه‌نشین کرده است تا به موسیقی رسمی مراسم مذهبی مسیحی تبدیل شود، اما کانت آمبروزیایی هنوز در میلان استفاده می‌شود و محققان موسیقی در حال بررسی آن و کانت موزارابیک اسپانیای مسیحی هستند. اگرچه کانت گریگوریایی دیگر اجباری نیست، اما کلیسای کاتولیک روم هنوز آن را مناسب‌ترین موسیقی برای عبادت می‌داند.[۳]
تاریخچه[ویرایش]
توسعه کانت ساده اولیه[ویرایش]
آواز بخشی از مراسم مذهبی مسیحی از ابتدای پیدایش کلیسا بوده است. به طور گسترده پذیرفته شده است که تسبیح عبادت یهودیان باستان تأثیر بسزایی در آیین و کانت‌های اولیه مسیحی داشته است. مسیحیان متون مقدس را می‌خواندند و کانت‌ها را می‌خواندند، همانطور که اجداد یهودی آن‌ها انجام می‌دادند. اگرچه آیین‌های مذهبی مسیحی جدید توسعه یافتند، اما منبع بسیاری از این آیین‌های مذهبی مسیحی تسبیح یهودی بود. مواد منبعی برای کانت‌های مسیحی نوظهور در اصل به صورت شفاهی توسط یهودیان منتقل می‌شدند.[۴] آیین‌های مذهبی اولیه مسیحی همچنین عناصری از عبادت یهودی را که در سنت کانت‌های بعدی زنده مانده بودند، در خود جای داده بودند. ساعات کانونی ریشه در ساعات دعای یهودی دارند. "آمین" و "هلیلوییا" از زبان عبری آمده‌اند و "سانکتوس" سه‌گانه از "کادوش" در کدویشا مشتق شده است.[۵]
عهد جدید از خواندن سرودها در شام آخر یاد می‌کند: "وقتی سرود را خواندند، به کوه زیتون رفتند" (متی ۲۶:۳۰). شاهدان باستانی دیگر مانند پاپ کلمنت اول، ترتولیان، سنت آتاناسیوس و اِگِریا این عمل را تأیید می‌کنند،[۶] اگرچه به روشی شعری یا مبهم که نور کمی بر نحوه صدا کردن موسیقی در این دوره می‌افشاند.[۷][۸] سرود یونانی باستانی "اوکسیرینخوس" با علامت‌گذاری موسیقی به جا مانده است، اما ارتباط بین این سرود و سنت کانت ساده نامشخص است.[۹]
عناصر موسیقی که بعداً در آیین رومی استفاده شد، در قرن سوم ظاهر شدند. سنت آپوستولیک، منسوب به الهیات‌دان هیپولیتوس، گواهی می‌دهد که مزامیر هلیلوییا با هلیلوییا به عنوان تکرار در جشن‌های آگاپه مسیحی اولیه خوانده می‌شد.[۱۰] کانت‌های دفتر راهبانه، که در ساعات کانونی خوانده می‌شدند، ریشه در اوایل قرن چهارم دارند، زمانی که راهبان صحرایی به دنبال سنت آنتونی، عمل تسبیح مداوم را معرفی کردند و کل چرخه ۱۵۰ مزامیر را هر هفته می‌خواندند. در حدود سال ۳۷۵، تسبیح متقابل در شرق مسیحی محبوب شد. در سال ۳۸۶، سنت آمبروز این عمل را به غرب معرفی کرد. در قرن پنجم، یک مدرسه موسیقی، اسکولا کانتوروم، در رم تأسیس شد تا آموزش موسیقی کلیسا را فراهم کند.[۱۱]
محققان هنوز در حال بحث در مورد چگونگی توسعه کانت ساده در قرن پنجم تا نهم هستند، زیرا اطلاعات از این دوره کم است. در حدود سال ۴۱۰، سنت آگوستین خواندن مزامیر تدریجی را در مراسم عشای ربانی توصیف کرد. در حدود سال ۵۲۰، بندیکتوس نرسیا آنچه را که به عنوان قانون سنت بندیکتوس شناخته می‌شود، تأسیس کرد، که در آن پروتکل دفتر راهبانه برای استفاده صومعه‌ای تعیین شد. در حدود سال ۶۷۸، کانت رومی در یورک تدریس می‌شد.[۱۲] سنت‌های منطقه‌ای متمایز کانت ساده غربی در این دوره، به ویژه در جزایر بریتانیا (کانت سلتیک)، اسپانیا (موزارابیک)، گال (گالیک) و ایتالیا (رومی قدیمی، آمبروزیایی و بنونتانی) پدید آمدند. این سنت‌ها ممکن است از یک فهرست فرضی تمام سال کانت ساده قرن پنجم پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی تکامل یافته باشند.
جان دی‌اکون، زندگینامه‌نویس (حدود ۸۷۲) پاپ گریگوری اول، با فروتنی ادعا کرد که این قدیس "یک آنتیفونری وصله‌دوزی شده" را گردآوری کرده است،[۱۳] که با توجه به کار گسترده او در توسعه آیین مذهبی، جای تعجب ندارد. او اسکولا کانتوروم را سازماندهی کرد و یک استاندارد یکنواخت در مراسم کلیسا ایجاد کرد و کانت‌ها را از سنت‌های منطقه‌ای تا جایی که می‌توانست جمع‌آوری کرد. از بین آن‌ها، آنچه را که می‌توانست حفظ کرد، در صورت لزوم اصلاح کرد و کانت‌های خاصی را به خدمات مختلف اختصاص داد.[۱۴] به گفته دونالد جی گروت، هدف او سازماندهی مجموعه‌های کانت از سنت‌های مختلف به یک کل یکنواخت و منظم برای استفاده در سراسر منطقه غربی کلیسا بود.[۱۵] عشق مشهور او به موسیقی تنها ۳۴ سال پس از مرگش ثبت شد. سنگ قبر هونوریوس گواهی داد که مقایسه با گریگوری در حال حاضر بالاترین ستایش برای یک پاپ علاقه‌مند به موسیقی تلقی می‌شد.[۱۳] اگرچه افسانه‌های بعدی دستاوردهای واقعی او را بزرگنمایی کردند، اما این مراحل مهم ممکن است توضیح دهند که چرا نام او به کانت گریگوریایی پیوند خورده است.
منشأ کانت ساده بالغ[ویرایش]

یک کبوتر که نماد روح القدس است که بر شانه‌ی پاپ گریگوری اول نشسته است، نماد الهام الهی است.
مجموعه گریگوریایی برای استفاده در آیین رومی سیستماتیک‌تر شد و محققان بر تأثیرات نسبی شیوه‌های رومی و کارولینگی بر توسعه کانت ساده تأکید می‌کنند. در اواخر قرن هشتم، نفوذ فزاینده‌ای از پادشاهان کارولینگی بر پاپ‌ها وجود داشت. در طول بازدید از گال در سال‌های ۷۵۲-۷۵۳، پاپ استفان دوم مراسم عشای ربانی را با استفاده از کانت رومی جشن گرفت. به گفته شارلمن، پدرش پیپین، آیین‌های گالیک محلی را به نفع استفاده رومی لغو کرد تا پیوند با رم را تقویت کند.[۱۶] سی سال بعد (۷۸۵-۷۸۶)، شارلمن از پاپ آدریان اول خواست تا یک ساکرامنتاری پاپ با کانت‌های رومی را به دربار کارولینگی بفرستد. به گفته جیمز مک کینون، در یک دوره کوتاه در قرن هشتم، پروژه‌ای تحت نظارت کرودگانگ متز در فضای مساعد پادشاهان کارولینگی، همچنین هسته آیین رومی را گردآوری کرد و ترویج آن را در فرانکیا و سراسر گال انجام داد.[۱۷]
ویلی آپل و رابرت اسنو[ارجاع کامل مورد نیاز] ادعا می‌کنند که اجماع علمی وجود دارد مبنی بر اینکه کانت گریگوریایی در حدود سال ۷۵۰ از ترکیب کانت‌های رومی و گالیک توسعه یافته است و توسط حاکمان کارولینگی در فرانسه سفارش داده شده است. آندراس پفیشتر و پیتر جفری نشان داده‌اند که عناصر ملودیک قدیمی‌تر از کانت رومی در مجموعه کانت سنتز شده واضح است. تحولات دیگری نیز رخ داد. کانت‌ها اصلاح شدند، تحت تأثیر سبک‌های محلی و کانت گالیک قرار گرفتند و در سیستم هشت مُد یونانی باستانی قرار گرفتند که منجر به آنچه بعداً به عنوان سیستم غربی هشت مُد کلیسا شناخته شد، شد. پروژه متز همچنین یک علامت‌گذاری موسیقی نوآورانه اختراع کرد و از نئوم‌های آزاد برای نشان دادن شکل ملودی به یاد مانده استفاده کرد.[۱۸] این علامت‌گذاری در طول زمان بیشتر توسعه یافت و در اوایل قرن یازدهم منجر به معرفی خطوط ستاد چهار و پنج‌خطی شد که امروزه به عنوان علامت‌گذاری کانت ساده شناخته می‌شود.[۱۹] کل مجموعه کانت کارولینگی-رومی فرانکی، همراه با کانت‌های جدید برای تکمیل سال مذهبی، به یک مجموعه کانت واحد تبدیل شد که به عنوان "گریگوریایی" شناخته می‌شد.
تغییراتی که در سیستم جدید کانت‌ها ایجاد شد، آنقدر قابل توجه بود که باعث شد برخی از محققان حدس بزنند که این کانت به افتخار پاپ معاصر گریگوری دوم نامگذاری شده است.[۲۰] با این حال، افسانه‌های مربوط به پاپ گریگوری اول برای این که او به عنوان نویسنده واقعی کانت گریگوریایی به تصویر کشیده شود، کافی بود. او اغلب در حال دریافت دیکته کانت ساده از یک کبوتر که نماد روح القدس است به تصویر کشیده می‌شد و بدین ترتیب کانت گریگوریایی را با الهام الهی مهر می‌کرد.[۲۱] محققان موافقند که محتوای ملودیک بسیاری از کانت‌های گریگوریایی در زمان گریگوری اول به این شکل وجود نداشت. علاوه بر این، به طور قطعی مشخص است که سیستم نئوم‌های آشنا برای علامت‌گذاری کانت ساده در زمان او ایجاد نشده بود.[۲۲] با این حال، نویسندگی او هنوز هم توسط برخی به عنوان یک واقعیت پذیرفته شده است.[۲۳]
انتشار و هژمونی[ویرایش]

یک آنتیفوناری با کانت‌های گریگوریایی

مثالی از تسبیح متقابل در کانت گریگوریایی

مثالی از تسبیح پاسخ‌گویی در کانت گریگوریایی
کانت گریگوریایی در یک دوره کوتاه در سراسر اروپا در یک حالت یکنواخت ظاهر شد. شارلمن، پس از ارتقا به امپراتور مقدس روم، به طور تهاجمی کانت گریگوریایی را در سراسر امپراتوری خود گسترش داد تا قدرت مذهبی و دنیوی را تحکیم بخشد و از روحانیون خواست تا با تهدید مرگ از مجموعه کانت‌های جدید استفاده کنند.[۲۴] از منابع انگلیسی و آلمانی، کانت گریگوریایی به سمت شمال به اسکاندیناوی، ایسلند و فنلاند گسترش یافت.[۲۵] در سال ۸۸۵، پاپ استفان پنجم مراسم مذهبی اسلاوی را ممنوع کرد و منجر به برتری کانت گریگوریایی در سرزمین‌های کاتولیک شرقی از جمله لهستان، موراویا و اسلواکی شد.
سایر مجموعه‌های کانت ساده غربی با کانت گریگوریایی جدید رقابت شدیدی داشتند. شارلمن به سیاست پدرش در ترجیح دادن آیین رومی به سنت‌های گالیک محلی ادامه داد. تا قرن نهم، آیین و کانت گالیک به طور موثر از بین رفت، اگرچه بدون مقاومت محلی.[۲۶] کانت گریگوریایی کانت سلتیک را از بین برد. کانت گریگوریایی به مدت بیش از یک قرن با کانت بنونتانی همزیستی داشت تا اینکه کانت بنونتانی در سال ۱۰۵۸ با فرمان پاپ لغو شد. کانت موزارابیک در برابر نفوذ ویسیگوت‌ها و مورها مقاومت کرد، اما در برابر کشیشان مورد حمایت رم که در طول Reconquista در اسپانیا مستقر شده بودند، مقاومت نکرد. کانت موزارابیک مدرن به شدت گریگوریایی شده است و شباهتی به شکل اصلی خود ندارد. کانت آمبروزیایی به تنهایی تا به امروز زنده مانده است، که در میلان به دلیل شهرت موسیقی و اقتدار کلیسایی سنت آمبروز حفظ شده است.
کانت گریگوریایی در نهایت جایگزین سنت کانت محلی رم شد که اکنون به عنوان کانت رومی قدیمی شناخته می‌شود. در قرن دهم، تقریباً هیچ دست‌نوشته موسیقی در ایتالیا علامت‌گذاری نمی‌شد. در عوض، پاپ‌های رومی کانت گریگوریایی را از امپراتوران مقدس روم (آلمانی) در قرن دهم و یازدهم وارد می‌کردند. به عنوان مثال، Credo به درخواست امپراتور هنری دوم در سال ۱۰۱۴ به آیین رومی اضافه شد.[۲۷] با تقویت افسانه پاپ گریگوری، کانت گریگوریایی به عنوان کانت اصیل و اصلی رم تلقی می‌شد، یک تصور غلط که هنوز هم ادامه دارد. تا قرن دوازدهم و سیزدهم، کانت گریگوریایی جایگزین یا حاشیه‌نشین تمام سنت‌های دیگر کانت ساده غربی شده بود.
منابع بعدی این سنت‌های دیگر کانت، مانند تلاش‌هایی برای طبقه‌بندی کانت‌های خود در مُدهای گریگوریایی، نشان می‌دهند. به طور مشابه، مجموعه گریگوریایی عناصری از این سنت‌های کانت از دست رفته را در خود جای داده است که می‌توان با تجزیه و تحلیل دقیق سبک و تاریخی آن‌ها شناسایی کرد. به عنوان مثال، Improperia روز جمعه نیک، بقایای کانت گالیک محسوب می‌شود.[۲۸]
منابع اولیه و بازنگری‌های بعدی[ویرایش]

دو کانت از بخش مناسب مراسم عشای ربانی، که با نئوم‌های غیربالا نوشته شده‌اند، از Codex Sangallensis 359  [de]

این کانت مربوط به دومین مورد در برگه‌دست‌نویس فوق زیر برچسب بزرگ Responsorium Graduale است؛ توسط Schola Antiqua of Chicago.
اولین منابع موجود با علامت‌گذاری موسیقی در حدود سال ۹۳۰ نوشته شده‌اند (Graduale Laon). قبل از این، کانت ساده به صورت شفاهی منتقل می‌شد. بیشتر محققان کانت گریگوریایی موافقند که توسعه علامت‌گذاری موسیقی به انتشار کانت در سراسر اروپا کمک کرد. دست‌نوشته‌های اولیه عمدتاً از رگنسبورگ در آلمان، سنت گال در سوئیس، لوان و سنت مارتیال در فرانسه هستند.
کانت گریگوریایی در طول تاریخ خود تحت یک سری بازنگری‌ها قرار گرفته است تا با سلیقه‌های معاصر و تمرین‌های در حال تغییر مطابقت داشته باشد. بازنگری اخیر که توسط صومعه بندیکتین سنت پیر، سولمز انجام شد، به یک تلاش بزرگ برای بازگرداندن کانت به اصطلاح "اصلی" تبدیل شده است. کانت اولیه گریگوریایی برای مطابقت با ساختار نظری مُدها اصلاح شد. در سال ۱۵۶۲-۱۵۶۳، شورای ترنت بیشتر دنباله‌ها را ممنوع کرد. Directorium chori اثر گیدت، منتشر شده در سال ۱۵۸۲، و Editio medicea، منتشر شده در سال ۱۶۱۴، به طور چشمگیری آنچه را که به عنوان "بربریت" فاسد و ناقص تلقی می‌شد، اصلاح کردند و کانت‌ها را مطابق با استانداردهای زیبایی‌شناختی معاصر قرار دادند.[۲۹] در سال ۱۸۱۱، موسیقی‌شناس فرانسوی الکساندر-اتین شورون، به عنوان بخشی از یک واکنش محافظه‌کارانه پس از ناکارآمدی فرقه‌های کاتولیک لیبرال در طول انقلاب فرانسه، خواستار بازگشت به "خالص‌تر" کانت گریگوریایی رم در مقابل فسادهای فرانسوی شد.[۳۰]
در اواخر قرن نوزدهم، دست‌نوشته‌های باستانی و موسیقی کشف و ویرایش شدند. در ابتدا، دوم پروسپر گورانگر سنت صومعه‌ای را در سولمز احیا کرد. بازگرداندن دفتر راهبانه در اولویت‌های او بود، اما کتاب کانت مناسبی وجود نداشت. راهبان زیادی برای یافتن دست‌نوشته‌های کانت مرتبط به کتابخانه‌های سراسر اروپا فرستاده شدند. با این حال، در سال ۱۸۷۱، نسخه قدیمی مدیچا دوباره چاپ شد (پوستت، رگنسبورگ) که پاپ پیوس نهم آن را تنها نسخه رسمی اعلام کرد. با اعتقاد راسخ به اینکه در مسیر درستی قرار دارند، سولمز تلاش‌های خود را افزایش داد. در سال ۱۸۸۹، پس از دهه‌ها تحقیق، راهبان سولمز اولین کتاب در یک مجموعه برنامه‌ریزی‌شده، Paléographie Musicale را منتشر کردند.[۳۱] انگیزه انتشار آن نشان دادن فساد 'مدیسا' با ارائه یادداشت‌های عکاسی‌شده از یک کانت واحد بود که به عنوان شاهدانی برای تأیید اصلاحات خود عمل می‌کردند.
راهبان سولمز سنگین‌ترین توپخانه خود را در این نبرد به کار گرفتند، زیرا در واقع 'پالئو' در نظر گرفته می‌شد یک تانک جنگی باشد که هدف آن لغو یک‌بار برای همیشه نسخه فاسد پوستت باشد. بر اساس شواهد هم‌خوانی در سراسر دست‌نوشته‌های مختلف (که در نسخه‌های فاکسیمیل با مقدمه‌های ویراستاری فراوان منتشر شده‌اند)، سولمز توانست یک بازسازی عملی انجام دهد. این کانت بازسازی‌شده از نظر علمی مورد ستایش قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۰۳، با مرگ پاپ لئوی سیزدهم، توسط رم رد شد. جانشین او، پاپ پیوس دهم، بلافاصله کانت سولمز - که اکنون در Liber usualis گردآوری شده بود - را به عنوان معتبر پذیرفت. در سال ۱۹۰۴، نسخه واتیکان از کانت سولمز سفارش داده شد. بحث‌های جدی آکادمیک به وجود آمد، عمدتاً به دلیل آزادی‌های سبکی که ویراستاران سولمز برای تحمیل تفسیر بحث‌برانگیز خود از ریتم اتخاذ کردند. نسخه‌های سولمز علائم عبارت‌گذاری و علائم طول‌کشی اپیما و مورا را درج می‌کنند که در منابع اصلی یافت نمی‌شوند. در مقابل، حروف معناداری را که دستورالعمل‌هایی برای ریتم و تلفظ ارائه می‌دهند، حذف می‌کنند. این شیوه‌های ویراستاری اصالت تاریخی تفسیر سولمز را زیر سوال برده است.[۳۲] از زمان بازسازی کانت در سولمز، بحث‌های طولانی در مورد اینکه دقیقاً چه مسیری باید پیموده شود، وجود داشته است. برخی از رویکردی کاملاً آکادمیک را ترجیح می‌دادند و می‌خواستند انتشار را به تعویق بیندازند، در حالی که دیگران بر مسائل عملی تمرکز داشتند و می‌خواستند سنت فاسد را در اسرع وقت جایگزین کنند. تقریباً یک قرن بعد، هنوز شکافی بین رویکرد آکادمیک دقیق و نیازهای عملی کُر کلیسا وجود دارد. بنابراین، سنت اجرایی که از زمان آغاز بازسازی سولمز ترویج می‌شود، به طور قابل توجهی با شواهد موسیقی‌شناختی متفاوت است.
در motu proprio Tra le sollecitudini، پیوس دهم استفاده از کانت گریگوریایی را الزامی کرد و به مؤمنان توصیه کرد که Ordinary مراسم عشای ربانی را بخوانند، اگرچه خواندن Proper را به مردان واگذار کرد. در حالی که این سنت در جوامع کاتولیک سنتی (که بیشتر آن‌ها شولاهای کاملاً زنانه را نیز مجاز می‌دانند) حفظ می‌شود، کلیسای کاتولیک دیگر این ممنوعیت را حفظ نمی‌کند. واتیکان دوم به طور رسمی اجازه داد که موسیقی دیگر، به ویژه چندصدایی مقدس، جایگزین کانت گریگوریایی در مراسم عشای ربانی شود، اگرچه تأکید کرد که کانت گریگوریایی هنوز موسیقی رسمی آیین رومی کاتولیک است و مناسب‌ترین موسیقی برای عبادت در آیین رومی است.[۳]
شکل موسیقی[ویرایش]
انواع ملودیک[ویرایش]
کانت گریگوریایی، همانطور که 'کانت' نشان می‌دهد، موسیقی آوازی است. متن، عبارات، کلمات و در نهایت هجاها را می‌توان به روش‌های مختلف خواند. ساده‌ترین آن تکرار بر روی یک تُن واحد است که به آن "هجایی" می‌گویند، زیرا هر هجا با یک تُن واحد خوانده می‌شود. به همین ترتیب، کانت‌های ساده اغلب در سراسر هجایی هستند و تنها چند نمونه وجود دارد که در آن دو یا چند نت برای یک هجا خوانده می‌شوند. کانت‌های نوماتیک تزئین‌شده‌تر هستند و لیگاتورها، گروهی از نت‌های متصل، به عنوان یک نئوم ترکیبی واحد نوشته می‌شوند. کانت‌های ملودیک، تزئین‌شده‌ترین کانت‌ها هستند که در آن ملودی‌های پیچیده‌ای بر روی مصوت‌های طولانی و پایدار خوانده می‌شوند، مانند هلیلوییا، که از پنج یا شش نت در هر هجا تا بیش از شصت در ملودیک‌های پرحجم‌تر متغیر است.[۳۳]

مثالی از تلاوت تشریفاتی در کانت گریگوریایی
کانت‌های گریگوریایی به دو دسته کلی ملودی تقسیم می‌شوند: تلاوت‌ها و ملودی‌های آزاد.[۳۴] ساده‌ترین نوع ملودی تلاوت تشریفاتی است. ملودی‌های تلاوت تحت سلطه یک تُن واحد به نام تُن تلاوت هستند. نت‌های دیگر در فرمول‌های ملودیک برای شروع، کادانس‌های جزئی و کادانس‌های کامل ظاهر می‌شوند. این کانت‌ها عمدتاً هجایی هستند. به عنوان مثال، Collect برای عید پاک شامل ۱۲۷ هجا است که با ۱۳۱ تُن خوانده می‌شود، که ۱۰۸ تُن از این تُن‌ها تُن تلاوت A است و ۲۳ تُن دیگر به سمت G خم می‌شوند.[۳۵] تلاوت‌های تشریفاتی معمولاً در کانت‌های accentus در آیین مذهبی یافت می‌شوند، مانند تلاوت‌های Collect، Epistle و Gospel در طول مراسم عشای ربانی و در تلاوت مستقیم دفتر راهبانه.
کانت‌های تسبیحی، که مزامیر را می‌خوانند، شامل تلاوت‌ها و ملودی‌های آزاد هستند. کانت‌های تسبیحی شامل تسبیح مستقیم، تسبیح متقابل و تسبیح پاسخ‌گویی هستند.[۳۶] در تسبیح مستقیم، آیات مزامیر بدون تکرار خوانده می‌شوند و به تُن‌های ساده و فرمولیک. بیشتر کانت‌های تسبیحی متقابل و پاسخ‌گویی هستند و به ملودی‌های آزاد با پیچیدگی‌های مختلف خوانده می‌شوند.

آنتیفوناری با کانت‌های گریگوریایی

مثالی از تسبیح متقابل در کانت گریگوریایی

مثالی از تسبیح پاسخ‌گویی در کانت گریگوریایی
کانت‌های متقابل، مانند Introit، Communion در اصل به کانت‌هایی اشاره داشتند که در آن‌ها دو گروه سرود به طور متناوب می‌خواندند، یک گروه سرود آیات مزامیر را می‌خواند و دیگری تکرار را می‌خواند. در طول زمان، تعداد آیات کاهش یافت و معمولاً به یک آیه مزامیر و Doxology یا حتی حذف کامل محدود شد. کانت‌های متقابل منعکس کننده منشأ باستانی خود به عنوان تلاوت‌های پیچیده از طریق تُن‌های تلاوت در ملودی‌های خود هستند. کانت‌های پاسخ‌گویی، مانند Gradual، Alleluia، Offertory و Responsories دفتر راهبانه، از یک تکرار به نام respond تشکیل شده‌اند که توسط گروه سرود خوانده می‌شود و آیات مزامیر توسط یک خواننده انفرادی خوانده می‌شوند. کانت‌های پاسخ‌گویی اغلب از ترکیب عبارات موسیقی مختلف ساخته می‌شوند، که در فرآیندی به نام سنتونیزاسیون جمع می‌شوند. Tracts تنظیمات ملودیک آیات مزامیر هستند و از کادانس‌های مکرر و سنتونیزاسیون قوی استفاده می‌کنند.
کانت‌های گریگوریایی برای انجام عملکردهای مختلف در آیین رومی کاتولیک تکامل یافته‌اند. به طور کلی، تلاوت‌های تشریفاتی برای متونی استفاده می‌شوند که توسط اسقف‌ها، کشیشان و دیوان‌ها تلاوت می‌شوند. کانت‌های متقابل اقدامات آیین مذهبی را همراهی می‌کنند: ورود مسئولین، جمع‌آوری نذورات و توزیع سرای مقدس. کانت‌های پاسخ‌گویی گسترش‌دهنده خواندن‌ها و درس‌ها هستند.[۳۷]
کانت‌های غیر تسبیحی، از جمله Ordinary مراسم عشای ربانی، دنباله‌ها و سرودها، در اصل برای آواز جمعی در نظر گرفته شده‌اند.[۳۸] ساختار متون آن‌ها تا حد زیادی سبک موسیقی آن‌ها را تعیین می‌کند. در دنباله‌ها، یک عبارت ملودیک یکسان در هر بیت تکرار می‌شود. متون سرودها، که دارای ساختار ستایشی هستند، از یک ملودی هجایی یکسان برای هر بند استفاده می‌کنند.
مودالیته[ویرایش]
کانت ساده اولیه، مانند بسیاری از موسیقی غربی، به دلیل استفاده از گام دیاتونیک مشخص می‌شود. نظریه مُد، که پس از ترکیب مجموعه کانت اصلی به وجود آمد، از ترکیب دو سنت بسیار متفاوت ناشی می‌شود: سنت گمانه‌زنی نسبت‌های عددی و گونه‌ها که از یونان باستان به ارث رسیده است و سنت عملی هنر کانتوس. قدیمی‌ترین نوشته‌هایی که به هر دو تئوری و عمل می‌پردازند، گروه Enchiriadis هستند که در اواخر قرن نهم در گردش بودند و احتمالاً ریشه در سنت شفاهی قدیمی‌تر دارند. در مقابل، سیستم تتراکورد یونانی باستان (مجموعه‌ای از چهار نت پیوسته) که با دو تُن و یک نیم‌تُن پایین می‌آید، سیستم Enchiriadis مبتنی بر یک تتراکورد است که با چهار نهایی کانت، D، E، F و G مطابقت دارد. تتراکوردهای ناپیوسته در سیستم Enchiriadis موضوع بحث و گمان زیادی بوده‌اند، زیرا با چارچوب دیاتونیک که به چارچوب مقیاس قرون وسطایی استاندارد (به عنوان مثال، یک F♯ بالا وجود دارد، نُتی که توسط نویسندگان قرون وسطایی بعدی به رسمیت شناخته نمی‌شود) مطابقت ندارد. هیوکبالد، یک گام دیاتونیک با یک b/b-flat قابل تغییر را توصیف کرد که بر اساس مدل سیستم‌های کامل‌تر و کمتر یونانی باستان ساخته شده است. این اولین گام‌ها در ایجاد یک سنت نظری بود که با کانت مطابقت داشت.
در حدود سال ۱۰۲۵، گیدو دارتسو با توسعه گاموت، که در آن نت‌های موجود در محدوده خوانندگی در هگزاکورد‌های همپوشان سازماندهی شده‌اند، انقلاب در موسیقی غربی ایجاد کرد. هگزاکورد‌ها می‌توانستند بر روی C (هگزاکورد طبیعی، C-D-E^F-G-A)، F (هگزاکورد نرم، با استفاده از یک b-flat، F-G-A^B♭-C-D) یا G (هگزاکورد سخت، با استفاده از یک B-natural، G-A-B^C-D-E) ساخته شوند. b-flat بخشی جدایی‌ناپذیر از سیستم هگزاکورد بود تا یک تصادفی. استفاده از نت‌های خارج از این مجموعه به عنوان musica ficta توصیف شد.
کانت گریگوریایی در هشت مُد دسته‌بندی شد، که تحت تأثیر تقسیم هشت‌گانه کانت‌های بیزانسی به نام oktoechos قرار گرفت.[۳۹] هر مُد با نهایی، غالب و آمبیتوس خود متمایز می‌شود. نهایی نت پایانی است که معمولاً یک نت مهم در ساختار کلی ملودی است. غالب یک نت ثانویه است که معمولاً به عنوان تُن تلاوت در ملودی عمل می‌کند. آمبیتوس به محدوده نت‌های مورد استفاده در ملودی اشاره دارد. ملودی‌هایی که نهایی آن‌ها در وسط آمبیتوس قرار دارد یا محدوده محدودی دارند، به عنوان plagal دسته‌بندی می‌شوند، در حالی که ملودی‌هایی که نهایی آن‌ها در انتهای پایین آمبیتوس قرار دارد و محدوده بیش از پنج یا شش نت دارند، به عنوان authentic دسته‌بندی می‌شوند. اگرچه مُدهای plagal و authentic متناظر نهایی یکسانی دارند، اما غالب‌های متفاوتی دارند.[۴۰] نام‌های شبه یونانی مُدها، که به ندرت در دست‌نوشته‌های لاتین قرون وسطایی استفاده می‌شوند، از سوء تفاهم مُدهای یونانی باستانی ناشی می‌شوند. پیشوند "hypo-" (زیر، یونانی) نشان‌دهنده یک مُد plagal است، جایی که ملودی زیر نهایی حرکت می‌کند. در دست‌نوشته‌های لاتین معاصر، مُدها به سادگی Protus authentus /plagalis، Deuterus، Tritus و Tetrardus نامیده می‌شوند: مُد اول، معتبر یا plagal، مُد دوم و غیره. در کتاب‌های کانت رومی، مُدها با اعداد رومی نشان داده می‌شوند.
مُدهای ۱ و ۲ مُدهای معتبر و plagal هستند که به D ختم می‌شوند، که گاهی اوقات Dorian و Hypodorian نامیده می‌شوند.
مُدهای ۳ و ۴ مُدهای معتبر و plagal هستند که به E ختم می‌شوند، که گاهی اوقات Phrygian و Hypophrygian نامیده می‌شوند.
مُدهای ۵ و ۶ مُدهای معتبر و plagal هستند که به F ختم می‌شوند، که گاهی اوقات Lydian و Hypolydian نامیده می‌شوند.
مُدهای ۷ و ۸ مُدهای معتبر و plagal هستند که به G ختم می‌شوند، که گاهی اوقات Mixolydian و Hypomixolydian نامیده می‌شوند.
اگرچه مُدهای A، B و C گاهی اوقات به عنوان Aeolian، Locrian و Ionian نامیده می‌شوند، اما به عنوان مُدهای متمایز در نظر گرفته نمی‌شوند و به عنوان جابجایی مُدهایی در نظر گرفته می‌شوند که از مجموعه هگزاکورد یکسانی استفاده می‌کنند. ارتفاع دقیق کانت گریگوریایی ثابت نیست، بنابراین می‌توان کانت را در هر محدوده ای که راحت‌تر باشد خواند.
برخی از کلاس‌های کانت گریگوریایی فرمول موسیقی جداگانه‌ای برای هر مُد دارند و امکان انتقال روان بین بخش‌های کانت را فراهم می‌کنند، مانند فرمول‌های ملودیک برای شروع‌ها، کادانس‌های جزئی و کادانس‌های کامل. بنابراین، ما مدل‌هایی برای تلاوت آیات مزامیر، هلیلوییا و Gloria Patri برای همه هشت مُد داریم.[۴۱]
نه هر کانت گریگوریایی به طور مرتب در هگزاکوردهای گیدو یا در سیستم هشت مُد قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، برخی از کانت‌ها - به ویژه از منابع آلمانی - نئوم‌هایی دارند که نشان‌دهنده لرزش نت‌ها بین نت‌های E و F هستند، خارج از سیستم هگزاکورد یا به عبارت دیگر، استفاده از کروماتیسم.[۴۲] کانت گریگوریایی اولیه، مانند کانت آمبروزیایی و رومی قدیمی، که ملودی‌های آن‌ها به کانت گریگوریایی نزدیک‌تر است، از سیستم مُد استفاده نمی‌کرد.[۴۳][۴۴] تلاش برای تحمیل سازگاری مُد در طول اصلاحات سیسترسیایی قرن دوازدهم، منجر به تغییر نهایی‌ها، کاهش محدوده ملودیک، حذف ملودیک‌ها و حذف b-flatها شد.[۴۵] با وجود این تلاش‌ها برای تحمیل سازگاری مُد، برخی از کانت‌ها - به ویژه Communion - انتساب مُد ساده‌ای ندارند. به عنوان مثال، در چهار دست‌نوشته قرون وسطایی، Communion Circuibo با استفاده از مُدهای مختلف رونویسی شده است.[۴۶]
عناصر موسیقی[ویرایش]
چندین ویژگی علاوه بر مُدالیته به زبان موسیقی کانت گریگوریایی کمک می‌کند و طعم موسیقی متمایزی به آن می‌بخشد. حرکت ملودیک عمدتاً گام به گام است. پرش‌های سه‌گانه رایج هستند و پرش‌های بزرگتر بسیار رایج‌تر از سایر مجموعه‌های کانت ساده مانند کانت آمبروزیایی یا بنونتانی هستند. ملودی‌های گریگوریایی بیشتر احتمال دارد که یک هفتم را طی کنند تا یک اکتاو کامل، بنابراین ملودی‌ها به ندرت از D تا D یک اکتاو بالاتر می‌روند، اما اغلب از D تا C یک هفتم بالاتر، با استفاده از الگوهایی مانند D-F-G-A-C حرکت می‌کنند.[۴۷] ملودی‌های گریگوریایی اغلب زنجیره‌های نت را کاوش می‌کنند، مانند F-A-C، که نت‌های دیگر کانت حول آن می‌چرخند.[۴۸] در هر مُد، شروع‌ها و کادانس‌های خاصی ترجیح داده می‌شوند که توسط خود نظریه مُد توضیح داده نمی‌شوند. کانت‌ها اغلب ساختارهای داخلی پیچیده‌ای را نشان می‌دهند که عبارات موسیقی را ترکیب و تکرار می‌کنند. این امر به ویژه در Offertories، در کانت‌هایی با متون تکراری مانند Kyrie و Agnus Dei و در کانت‌های طولانی‌تر با تقسیمات متنی واضح مانند Gloria و Credo رخ می‌دهد.[۴۹]
کانت‌ها گاهی اوقات در گروه‌های موسیقی مرتبط قرار می‌گیرند. عبارات موسیقی سنتونیزه شده برای ایجاد Graduals و Tracts از یک "دستور زبان" موسیقی پیروی می‌کنند. عبارات موسیقی خاصی فقط در ابتدای کانت‌ها یا فقط در انتها استفاده می‌شوند و یا فقط در ترکیب‌های خاص، و خانواده‌هایی از ملودی‌های موسیقی مرتبط ایجاد می‌کنند، مانند خانواده Graduals Iustus ut palma.[۵۰] چندین Introit در مُد ۳، از جمله Loquetur Dominus در بالا، شباهت‌های ملودیک را نشان می‌دهند. مُد III (E معتبر) دارای C به عنوان غالب است، بنابراین C تُن تلاوت مورد انتظار است. این Introits مُد III با این حال، از هر دو G و C به عنوان تُن‌های تلاوت استفاده می‌کنند و اغلب با یک پرش تزئین‌شده از G به C برای ایجاد این تونالیته شروع می‌شوند.[۵۱] نمونه‌های مشابه در سراسر مجموعه وجود دارد.
نمادگذاری[ویرایش]

Offertory Iubilate deo universa terra در نئوم‌های بدون ارتفاع
قدیمی‌ترین منابع با علامت‌گذاری موسیقی (حدود ۹۳۰) از نمادهایی به نام نئوم‌ها (یونانی: علامت، از دست) برای نشان دادن حرکت تُن و مدت زمان نسبی در هر هجا استفاده می‌کردند. نوعی استنوگرافی موسیقی که به نظر می‌رسد بر روی حرکات و تُن‌ها تمرکز دارد، اما نه ارتفاع خاص نت‌های فردی و نه ارتفاع نسبی نئوم‌ها. با توجه به این واقعیت که کانت به صورت شفاهی آموزش داده می‌شد و ملودی‌ها و متون از حافظه خوانده می‌شدند، این موضوع بدیهی بود که ضروری نیست. دست‌نوشته‌های نوماتیک نشان‌دهنده ظرافت و دقت زیاد در علامت‌گذاری و ثروت نمادهای گرافیکی برای نشان دادن حرکت موسیقی و تلفظ صحیح متن هستند. محققان حدس می‌زنند که این عمل ممکن است از حرکات دست کرونومیک، علامت‌گذاری اکفونیک کانت‌های بیزانسی، علائم نگارشی یا علائم دیacritic مشتق شده باشد.[۵۲] بعداً سازگاری‌ها و نوآوری‌هایی شامل استفاده از یک خط خراشیده یا یک یا دو خط جوهر بود که C یا F را نشان می‌داد و ارتفاع نسبی بین نئوم‌ها را نشان می‌داد. سازگاری ارتفاع به طور مداوم برای اولین بار در منطقه آکیتن، به ویژه در سنت مارتیال لیموج، در نیمه اول قرن یازدهم توسعه یافت. بسیاری از مناطق آلمانی‌زبان تا قرن دوازدهم از نئوم‌های بدون ارتفاع استفاده می‌کردند. نمادهای اضافی توسعه یافتند، مانند custos، که در انتهای یک سیستم قرار می‌گیرد تا نت بعدی را نشان دهد. نمادهای دیگر تغییرات در تلفظ، مدت زمان یا تمپو را نشان می‌دهند، مانند حرف "t" برای نشان دادن tenuto. شکل دیگری از علامت‌گذاری اولیه از سیستمی از حروف استفاده می‌کرد که با نت‌های مختلف مطابقت دارد، مانند موسیقی شیکر.

Liber usualis در علامت‌گذاری مربعی (بخشی از Kyrie eleison (Orbis factor))
تا قرن سیزدهم، نئوم‌های کانت گریگوریایی معمولاً در یک ستاد چهارخطی با کلید نوشته می‌شدند، همانطور که در Graduale Aboense در بالا نشان داده شده است. در علامت‌گذاری مربعی، گروه‌های کوچک نت‌های صعودی در یک هجا به صورت مربع‌های پشته‌ای نوشته می‌شوند که از پایین به بالا خوانده می‌شوند، در حالی که نت‌های نزولی با الماس‌هایی نوشته می‌شوند که از چپ به راست خوانده می‌شوند. هنگامی که یک هجا دارای تعداد زیادی نت باشد، یک سری گروه‌های کوچک از نئوم‌ها به ترتیب نوشته می‌شوند و از چپ به راست خوانده می‌شوند. Oriscus، quilisma و neumes liquescent نشان‌دهنده درمان‌های آوازی خاص هستند که به دلیل عدم اطمینان در مورد نحوه خواندن آن‌ها، تا حد زیادی نادیده گرفته شده‌اند. از دهه ۱۹۷۰، با بینش‌های تأثیرگذار Dom Eugène Cardine [fr] (به زیر 'ریتم' مراجعه کنید)، نئوم‌های تزئینی توجه بیشتری از سوی محققان و اجراکنندگان دریافت کرده‌اند. b-flat با یک "b-mollum" (لاتین: نرم) نشان داده می‌شود، یک 'b' گرد زیرکاست که در سمت چپ کل نئوم که در آن نت رخ می‌دهد قرار دارد، همانطور که در "Kyrie" در سمت راست نشان داده شده است. هنگامی که لازم است، یک "b-durum" (لاتین: سخت) مربع‌شکل، B-natural را نشان می‌دهد و b-mollum را لغو می‌کند. این سیستم علامت‌گذاری مربعی در کتاب‌های کانت مدرن استاندارد است.
اجرا[ویرایش]
بافت[ویرایش]
کانت گریگوریایی در اصل برای خواندن در دفتر راهبانه (توسط مردان و زنان مذهبی) و برای خواندن بخش‌های مراسم عشای ربانی (توسط کشیشان و کُر) استفاده می‌شد. کُر در اصل از روحانیون مرد تشکیل شده بود، به جز در صومعه‌ها که زنان نیز مجاز به خواندن بودند.[۵۳]
کانت به طور معمول به صورت یک‌صدا خوانده می‌شد. نوآوری‌های بعدی شامل tropes، که متن جدیدی است که به همان عبارات ملودیک یک کانت ملودیک خوانده می‌شود (تکرار کل ملودی Alleluia با یک متن جدید، به عنوان مثال، یا تکرار یک عبارت با یک متن جدید که بر متن قبلی نظر می‌دهد) و انواع مختلفی از organum، تزئینات هارمونیک بداهه کانت ملودیک که بر روی اکتاوها، پنجم‌ها، چهارم‌ها و بعداً سوم‌ها متمرکز است. نه tropes و نه organum به مجموعه کانت مناسب تعلق دارند. استثنای اصلی، sequence است، که ریشه در افزودن کلمات به ملودیک‌های طولانی jubilus کانت‌های Alleluia دارد.[۵۴]
عملکرد مدرن[ویرایش]
عملکرد مدرن کانت گریگوریایی به طور کلی از ریتم‌های منظم خودداری می‌کند، زیرا این امر به دلایل زیبایی‌شناختی ترجیح داده می‌شود.[۵۵] متن بر تأکید تأثیر می‌گذارد، در حالی که خطوط ملودیک، عبارت‌بندی را تعیین می‌کند. طول‌کشی‌های نت توصیه شده توسط مدرسه سولمز همچنان تأثیرگذار است، اگرچه اجباری نیست.
تحقیقات اخیر[ویرایش]
تحقیقات اخیر شامل تشدید رویکرد semiological بر اساس Dom Cardine است، که همچنین به یک محرک جدید برای تحقیق در مورد انواع ملودیک در دست‌نوشته‌های مختلف کانت منجر شده است. بر اساس این تحقیقات مداوم، واضح شده است که Graduale و سایر کتاب‌های کانت حاوی خطاهای ملودیک زیادی هستند، برخی از آن‌ها به طور مداوم، که نیاز به یک ویرایش جدید از Graduale مطابق با بازسازی‌های ملودیک پیشرفته دارد. کانت‌های اولیه گریگوریایی اصلاح شدند تا با ساختار نظری مُدها مطابقت داشته باشند. در سال ۱۵۶۲-۱۵۶۳، شورای ترنت بیشتر دنباله‌ها را ممنوع کرد. Directorium chori اثر گیدت، منتشر شده در سال ۱۵۸۲، و Editio medicea، منتشر شده در سال ۱۶۱۴، به طور چشمگیری آنچه را که به عنوان "بربریت" فاسد و ناقص تلقی می‌شد، اصلاح کردند و کانت‌ها را مطابق با استانداردهای زیبایی‌شناختی معاصر قرار دادند.[۵۶] در سال ۱۸۱۱، موسیقی‌شناس فرانسوی الکساندر-اتین شورون، به عنوان بخشی از یک واکنش محافظه‌کارانه پس از ناکارآمدی فرقه‌های کاتولیک لیبرال در طول انقلاب فرانسه، خواستار بازگشت به "خالص‌تر" کانت گریگوریایی رم در مقابل فسادهای فرانسوی شد.[۵۷]
در اواخر قرن نوزدهم، دست‌نوشته‌های باستانی و موسیقی کشف و ویرایش شدند. در ابتدا، دوم پروسپر گورانگر سنت صومعه‌ای را در سولمز احیا کرد. بازگرداندن دفتر راهبانه در اولویت‌های او بود، اما کتاب کانت مناسبی وجود نداشت. راهبان زیادی برای یافتن دست‌نوشته‌های کانت مرتبط به کتابخانه‌های سراسر اروپا فرستاده شدند. با این حال، در سال ۱۸۷۱، نسخه قدیمی مدیچا دوباره چاپ شد (پوستت، رگنسبورگ) که پاپ پیوس نهم آن را تنها نسخه رسمی اعلام کرد. با اعتقاد راسخ به اینکه در مسیر درستی قرار دارند، سولمز تلاش‌های خود را افزایش داد. در سال ۱۸۸۹، پس از دهه‌ها تحقیق، راهبان سولمز اولین کتاب در یک مجموعه برنامه‌ریزی‌شده، Paléographie Musicale را منتشر کردند.[۵۸] انگیزه انتشار آن نشان دادن فساد 'مدیسا' با ارائه یادداشت‌های عکاسی‌شده از یک کانت واحد بود که به عنوان شاهدانی برای تأیید اصلاحات خود عمل می‌کردند.
راهبان سولمز سنگین‌ترین توپخانه خود را در این نبرد به کار گرفتند، زیرا در واقع 'پالئو' در نظر گرفته می‌شد یک تانک جنگی باشد که هدف آن لغو یک‌بار برای همیشه نسخه فاسد پوستت باشد. بر اساس شواهد هم‌خوانی در سراسر دست‌نوشته‌های مختلف (که در نسخه‌های فاکسیمیل با مقدمه‌های ویراستاری فراوان منتشر شده‌اند)، سولمز توانست یک بازسازی عملی انجام دهد. این کانت بازسازی‌شده از نظر علمی مورد ستایش قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۰۳، با مرگ پاپ لئوی سیزدهم، توسط رم رد شد. جانشین او، پاپ پیوس دهم، بلافاصله کانت سولمز - که اکنون در Liber usualis گردآوری شده بود - را به عنوان معتبر پذیرفت. در سال ۱۹۰۴، نسخه واتیکان از کانت سولمز سفارش داده شد. بحث‌های جدی آکادمیک به وجود آمد، عمدتاً به دلیل آزادی‌های سبکی که ویراستاران سولمز برای تحمیل تفسیر بحث‌برانگیز خود از ریتم اتخاذ کردند. نسخه‌های سولمز علائم عبارت‌گذاری و علائم طول‌کشی اپیما و مورا را درج می‌کنند که در منابع اصلی یافت نمی‌شوند. در مقابل، حروف معناداری را که دستورالعمل‌هایی برای ریتم و تلفظ ارائه می‌دهند، حذف می‌کنند. این شیوه‌های ویراستاری اصالت تاریخی تفسیر سولمز را زیر سوال برده است.[۵۹] از زمان بازسازی کانت در سولمز، بحث‌های طولانی در مورد اینکه دقیقاً چه مسیری باید پیموده شود، وجود داشته است. برخی از رویکردی کاملاً آکادمیک را ترجیح می‌دادند و می‌خواستند انتشار را به تعویق بیندازند، در حالی که دیگران بر مسائل عملی تمرکز داشتند و می‌خواستند سنت فاسد را در اسرع وقت جایگزین کنند. تقریباً یک قرن بعد، هنوز شکافی بین رویکرد آکادمیک دقیق و نیازهای عملی کُر کلیسا وجود دارد. بنابراین، سنت اجرایی که از زمان آغاز بازسازی سولمز ترویج می‌شود، به طور قابل توجهی با شواهد موسیقی‌شناختی متفاوت است.
در motu proprio Tra le sollecitudini، پیوس دهم استفاده از کانت گریگوریایی را الزامی کرد و به مؤمنان توصیه کرد که Ordinary مراسم عشای ربانی را بخوانند، اگرچه خواندن Proper را به مردان واگذار کرد. در حالی که این سنت در جوامع کاتولیک سنتی (که بیشتر آن‌ها شولاهای کاملاً زنانه را نیز مجاز می‌دانند) حفظ می‌شود، کلیسای کاتولیک دیگر این ممنوعیت را حفظ نمی‌کند. واتیکان دوم به طور رسمی اجازه داد که موسیقی دیگر، به ویژه چندصدایی مقدس، جایگزین کانت گریگوریایی در مراسم عشای ربانی شود، اگرچه تأکید کرد که کانت گریگوریایی هنوز موسیقی رسمی آیین رومی کاتولیک است و مناسب‌ترین موسیقی برای عبادت در آیین رومی است.[۶۰]

ارجاعات[ویرایش]

Apel, Willi (1990). Gregorian Chant. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. ISBN 0-253-20601-4.
Bewerunge, H. (1913). "Gregorian Chant" . In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Bent, Ian D.; Hughes, David W.; Provine, Robert C.; Rastall, Richard; Kilmer, Anne; Hiley, David; Szendrei, Janka; Payne, Thomas B.Payne; Bent, Margaret; Chew, Geoffrey (2001). "Notation". Grove Music Online (8th ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/gmo/9781561592630.article.20114. ISBN 978-1-56159-263-0.
Crocker, Richard (1977). The Early Medieval Sequence. University of California Press. ISBN 0-520-02847-3.
Dyer, Joseph (2001). "Roman Catholic church music". Grove Music Online (8th ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/gmo/9781561592630.article.46758. ISBN 978-1-56159-263-0.
Grout, Donald (1960). A History of Western Music. New York: W. W. Norton. ISBN 0-393-09537-1.
Hiley, David (1990). "Chant". In Brown, Howard Mayer; Sadie, Stanley (eds.). Performance Practice: Music before 1600. New York: W. W. Norton. pp. 37–54. ISBN 0-393-02807-0.
Hiley, David (1995). Western Plainchant: A Handbook. Clarendon Press. ISBN 0-19-816572-2.
Hoppin, Richard (1978a). Medieval Music. W. W. Norton. ISBN 0-393-09090-6.
Hoppin, Richard, ed. (1978b). Anthology of Medieval Music. W. W. Norton. ISBN 0-393-09080-9.
Levy, Kenneth; Emerson, Johm A.; Bellingham, Jane; Hiley, David; Zon, Bennett Mitchel (2001). "Plainchant". Grove Music Online (8th ed.). Oxford University Press. ISBN 978-1-56159-263-0.
Mahrt, William P. (2000). "Chant". In Duffin, Ross (ed.). A Performer's Guide to Medieval Music. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. pp. 1–22. ISBN 0-253-33752-6.
McKinnon, James, ed. (1990). Antiquity and the Middle Ages. Prentice Hall. ISBN 0-13-036153-4.
Murray, Gregory (1963). Gregorian Chant According to the Manuscripts. L. J. Cary & Co.
Neuls-Bates, Carol, ed. (1996). Women in Music. Boston: Northeastern University Press. ISBN 1-55553-240-3.
Parrish, Carl (1986). A Treasury of Early Music. Mineola, New York: Dover Publications. ISBN 0-486-41088-9.
Wilson, David (1990). Music of the Middle Ages. Schirmer Books. ISBN 0-02-872951-X.

Further reading[ویرایش]

Graduale Triplex (1979). Tournai: Desclée & Socii. ISBN 2-85274-094-X
Graduale Novum, Libreria Editrice Vaticana 2011 ISBN 978-3-940768-15-5
Graduale Lagal (1984 / 1990) Chris Hakkennes, Stichting Centrum voor de Kerkzang ISBN 90-800408-2-7
Graduale simplex in usum minorum ecclesiarum, 2nd edition, Libreria editrice Vaticana, Vatican 1975, ISBN 978-88-209-1603-9 515 p.
Liber usualis (1953). Tournai: Desclée & Socii.
Liber usualis (1961), PDF (115 MB) musicasacra.com; also here at Internet Archive
Hucke, Helmut (Autumn 1980). "Toward a New Historical View of Gregorian Chant". Journal of the American Musicological Society. 33 (3): 437–467. doi:10.2307/831302. JSTOR 831302.
Le Mée, Katharine (1994). Chant: The Origins, Form, Practice, and Healing Power of Gregorian Chant. Harmony. ISBN 0-517-70037-9.
Mahrt, William P. (Spring 2006). "Gregorian Chant as a Paradigm of Sacred Music". Sacred Music. 133 (1): 5–14.
Robinson, Ray, ed. (1978). Choral Music. W. W. Norton. ISBN 0-393-09062-0.
Wagner, Peter (1911). Einführung in die Gregorianischen Melodien. Ein Handbuch der Choralwissenschaft (in German). Leipzig: Breitkopf & Härtel.
Ward, Justine Bayard (April 1906). "The Reform in Church Music". The Atlantic Monthly. Vol. 97. pp. 455–463. Reprint at MusicaSacra.com website (accessed 20 January 2014).

External links[ویرایش]

""The living textbook" on the choral notation of the Gregorian chant".
"Spanish Chant Manuscript". – A collection of Gregorian chants, hymns and psalms (Spain, 1575–1625) from the University of British Columbia Library Digital Collections
"Singing Gregorian Chant: Pitch and Mode" (PDF). Archived from the original (PDF) on 5 March 2016.
Anton Stingl jun. "Willkommen auf der Homepage". Gregor & Taube (resources, including articles and editions of Sankt Gallen notations) (in German).
"The Graduale Project". gregoriana.sk. Archived from the original on 1 August 2013.


مایکل جردن توسط بسیاری از طرفداران، تحلیلگران و بازیکنان به عنوان بزرگترین بسکتبالیست تمام دوران شناخته می‌شود. جردن در دهه 1990 بر لیگ NBA مسلط شد و با تیم شیکاگو بولز شش قهرمانی کسب کرد. اگر مجیک جانسون و لری برد به خاطر نجات لیگ مورد تقدیر قرار گرفته‌اند، "هواشناسی" مسئول افزایش محبوبیت آن در سراسر جهان بود.

جردن در طول 15 سال دوران حرفه‌ای خود، علیرغم دو بازنشستگی کوتاه در سال‌های 1993 و 1998، دستاوردهای زیادی داشت. علاوه بر شش عنوان NBA، او شش جام MVP فینال‌های NBA، پنج جایزه MVP لیگ NBA، 14 بار حضور در تیم All-Star، 10 بار عنوان امتیازآور برتر، یک بار عنوان بازیکن دفاعی سال و یک بار عنوان تازه‌وارد سال را به دست آورد.

MJ همچنین رکورد بیشترین امتیاز در یک بازی پلی‌آف با 63 امتیاز مقابل بوستون سلتیکس در سال 1986 را در اختیار دارد. او همچنین بالاترین میانگین امتیاز در طول فصل عادی (30.1 امتیاز در هر بازی) و پلی‌آف (33.4 امتیاز در هر بازی) و همچنین بالاترین PER (27.9) را در طول دوران حرفه‌ای خود دارد.

همچنین بخوانید: "این عالیه": استفن کری به دواین وید که یک هول-این-وان خیره‌کننده در یکی از سخت‌ترین زمین‌ها، پبل بیچ، به ثمر رساند، ابراز علاقه می‌کند.

5 رکورد غیرممکن برای شکستن در اختیار مایکل جردن

همانطور که در بالا ذکر شد، مایکل جردن رکورد بالاترین میانگین امتیاز در فصل عادی و پلی‌آف را در اختیار دارد. این دو رکورد می‌توانند در برابر گذر زمان مقاومت کنند، اما میزان استعداد و امتیازآوری در NBA در را برای بازیکنان آینده باز می‌گذارد تا آن را بشکنند.

بهتر است به برخی از رکوردهای MJ نگاه کنیم که برای شکستن آن‌ها به ثبات و دوام نیاز است. مهارت و تعهد نیز احتمالاً مورد نیاز است، و همچنین کمی شانس. با این حال، در اینجا پنج رکورد MJ وجود دارد که می‌تواند برای همیشه غیرقابل شکست باقی بماند.

همچنین بخوانید: "استفن کری تأثیر جهانی بیشتری داشته است" - رقیب مایکل جردن ادعا کرد که شهرت او ریشه در خط کفش افسانه‌ای دارد.

#5 - کسب درآمد بیشتر از کل تیمش

مایکل جردن تنها بازیکنی در تاریخ NBA است که درآمدی بیشتر از مجموع دستمزد هم‌تیمی‌هایش داشته است. جردن در فصل 97-1998 با حقوق 33.1 میلیون دلاری پس از مذاکرات هوشمندانه توسط وکیلش دیوید فالک، حقوق دریافت می‌کرد. دو بازیکن پردرآمد بعدی شیکاگو بولز در آن فصل، ران هارپر و تونی کوکوچ با حقوق 4.56 میلیون دلار بودند.

اسکاتی پیپن در بیشتر دوران حضورش در بولز دستمزد کمی دریافت می‌کرد و تنها پس از ترک تیم پس از فصل 1998 قرارداد بزرگی به دست آورد. با توجه به میزان پولی که امروزه در NBA به دست می‌آید، هیچ بازیکنی نمی‌تواند حقوقی بالاتر از کل فهرست داشته باشد.

همچنین بخوانید: "نیویورک بعدی بود" - مایکل جردن در سال 1996 تنها 30 دقیقه با پیوستن به نیکس از بولز فاصله داشت.

#4 - برنده شدن MVP، DPOY و عنوان امتیازآور در یک فصل

بهترین عملکرد فردی مایکل جردن در فصل 1987-88 NBA رخ داد. جردن خود را به عنوان بهترین بازیکن جهان در آن زمان تثبیت کرد و در آن فصل جایزه MVP، بازیکن دفاعی سال و عنوان امتیازآور را به دست آورد. او به طور متوسط 35.0 امتیاز، 5.5 ریباند، 5.9 پاس گل، 3.2 توپ‌ربایی و 1.6 بلاک در هر بازی به ثبت رساند.

MJ همچنین در تمام 82 بازی آن فصل بازی کرد و 53.5 درصد از شوت‌هایش و 84.1 درصد از پرتاب‌های آزادش را وارد سبد کرد. حکیم اولاجوان نزدیک‌ترین بازیکن به تکرار این دستاورد بود، در حالی که جوئل امبید و یانیس آنتتوکمپو قادر به برنده شدن هر سه جایزه هستند. با این حال، امبید و یانیس در دو فصل گذشته تعدادی از بازی‌ها را از دست داده‌اند.

همچنین بخوانید: متا سندیفورد-آر تست به طرز شگفت‌آوری بیل راسل را در صدر 5 نفر برتر خود قرار می‌دهد، مایکل جردن را در رتبه چهارم قرار می‌دهد و لبرون جیمز را کاملاً حذف می‌کند.

#3 - بالاترین میانگین امتیاز در یک سری فینال NBA

ریک بری رکورد بالاترین میانگین امتیاز در فینال‌های NBA را در اختیار دارد. مایکل جردن تنها در رتبه چهارم قرار دارد، اما او رکورد یک سری فینال NBA را در اختیار دارد. او در شش بازی مقابل چارلز بارکلی و فینیکس سانز در سال 1993 به طور متوسط 41.0 امتیاز کسب کرد.

جردن ممکن است این موضوع را شخصی تلقی کرده باشد وقتی که بارکلی در آن فصل جایزه MVP لیگ را به دست آورد. برای شکستن این رکورد، کسی ممکن است مجبور شود در هر بازی فینال‌های NBA 40 امتیاز یا بیشتر به ثمر برساند. این کار اکنون بسیار دشوارتر است، به خصوص با خستگی ناشی از یک سری بازی‌های پلی‌آف.

همچنین بخوانید: مایکل جردن در چه پست‌هایی بازی می‌کرد؟ بررسی آمار 6 قهرمان NBA بر اساس نقشش.

#2 - 6 جام MVP فینال NBA

مایکل جردن شش جام MVP فینال NBA را در اختیار دارد که یک رکورد NBA است. لبرون جیمز در حال حاضر در رتبه دوم با چهار جام قرار دارد، اما دیدن اینکه "پادشاه" در سن 39 سالگی سه جام دیگر را به دست آورد، دشوار است. لیکرز LA این فصل شانس دارد، اما استعداد در کل NBA دستیابی به آن را بسیار دشوارتر می‌کند.

نکته قابل توجه دیگر در مورد شش جام MVP فینال NBA جردن این است که او همه آن‌ها را در طول هشت سال و دو تیم سه قهرمانی متوالی به دست آورد. برنده شدن سه قهرمانی متوالی یکی از سخت‌ترین دستاوردها در بسکتبال است. تیم طلایی گلدن استیت با حضور استفن کری و کوین دورانت تنها توانست دو قهرمانی متوالی کسب کند.

همچنین بخوانید: "کاملاً خجالت‌آور" - طرفداران NBA شکست سنگین بولز مایکل جردن از جاز در فینال 98 را با 70 امتیازی که دلفین‌ها از برونکو به دست آوردند، مقایسه می‌کنند.

#1 - 10 عنوان امتیازآور

مایکل جردن ممکن است رکورد امتیازآوری را در اختیار نداشته باشد، اما همیشه بزرگترین امتیازآور در تاریخ NBA خواهد بود. جردن در طول دوران حرفه‌ای خود 10 بار عنوان امتیازآور را به دست آورد. این نشان‌دهنده ثبات او در طول سال‌های اوج خود و همچنین دوام اوست، زیرا او به ندرت در زمان‌هایی که بازنشسته نشده بود، بازی‌ها را از دست می‌داد.

نزدیک‌ترین بازیکن فعال به 10 عنوان امتیازآور جردن، کوین دورانت با چهار عنوان است. در سن 35 سالگی، دیدن اینکه KD قبل از پایان دوران حرفه‌ای خود هفت عنوان امتیازآور دیگر را به دست آورد، دشوار خواهد بود. امتیازآورهای بزرگی در NBA امروزی وجود دارند، اما سخت‌ترین کار برای این افراد این است که برای بقیه دوران حرفه‌ای خود ثابت‌قدم، عالی و سالم بمانند.

همچنین بخوانید: "مایکل جردن، پدربزرگ، نرم است" - جاسمین جردن-کریسمس یک بار برجسته کرد که چگونه پسرش اسطوره بولز شیکاگو را تغییر داد.
آیا این مقاله مفید بود؟
از بازخورد شما متشکریم.


اگر بخواهم یک بازیکن برتر تمام دوران (GOAT) را انتخاب کنم، معتقدم جردن شایسته‌ترین فرد برای این عنوان است.
او از هر بازیکنی کامل‌تر است. منظور از کامل چیست؟
بازیکن بسکتبالی که در هر دو طرف زمین بهترین باشد، بهترین است، همین.
جردن در هر دو طرف زمین از هر کسی که در بالاترین سطح بازی کرده بهتر است.
او در دوران دانشجویی جایزه بهترین ورزشکار مرد سال AP را برد.
او با زدن یکی از شوت‌های معروفش، قهرمانی را به دست آورد.
او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان کالج در تاریخ شناخته می‌شد.
او بیشترین عناوین امتیازآوری و بالاترین میانگین امتیاز را در تاریخ NBA و ABA دارد. او همچنین در محدوده دقت پرتاب حدود 50 درصد قرار دارد. جردن رکوردهای امتیازآوری بیشتری را شکسته یا تعیین کرده است نسبت به هر کسی به جز ویلت چمبرلین و در لیگ سخت‌تری نسبت به "دیپر بزرگ" بازی کرده است. نه اینکه او نیم‌فوت کوتاه‌تر بود.
در واقع، مایکل جردن در حمله آنقدر مسلط بود که کتاب‌های رکورد را بازنویسی کرد. او رکورد بیشترین امتیاز در پلی‌آف را به نام خود ثبت کرد. او همچنین رکورد میانگین امتیاز در هر بازی پلی‌آف را شکست. جردن رکوردهای بیشترین امتیاز در یک سری پلی‌آف و بیشترین امتیاز در فینال را به ثبت رساند. او به سومین بازیکن با بیشترین امتیاز در تاریخ NBA تبدیل شد، اگرچه به اندازه دو بازیکن قبل از خود (کریم، کارل مالون) بازی نکرد. جردن فقط امتیاز نمی‌گرفت، مثلاً امتیازهای بی‌ارزش پس از تعیین سرنوشت بازی یا امتیازهای نیمه اول. او کارآمدترین بازیکن پایانی در تاریخ بازی بود. حرکات امتیازآوری او در کوارتر چهارم افسانه‌ای است.
مایکل جردن در حمله آنقدر خوب بود، به خصوص پس از اضافه کردن حرکات پست‌آپ و شوت سه امتیازی، که هیچ تیمی نمی‌توانست او را متوقف کند. پستون‌ها "قوانین جردن" را ابداع کردند، یک سیستم پیشرفته شبکه‌سازی دفاعی که در آن اساساً خطوط تخلف منطقه‌ای را زیر پا می‌گذاشتند و اغلب از یار خود صرف نظر می‌کردند تا فقط سعی کنند شماره 23 را متوقف کنند. از این دفاع‌های شبه منطقه‌ای به این امید استفاده می‌شد که 5 نفر بیشتر از 1 نفر باشند.
این اتفاق افتاد و جردن به طور موثری مهار شد، به طور موقت، تا زمانی که یک ستاره دیگر به او اضافه شد. وقتی پیپن شروع به میانگین 14 تا 17 امتیاز در هر بازی کرد، برای دیترویت پایان کار بود.
جردن فقط یک امتیازآور نبود. او این را در فصل 87-88 ثابت کرد، زمانی که عنوان امتیازآوری و بازیکن دفاعی سال را به دست آورد.
برخی از بهترین دستاوردهای دفاعی او را بررسی کنید.
اینها فقط هایلایت‌هایی نیستند که برای بزرگنمایی یک مدافع بیش از حد ارزیابی شده ویرایش شده‌اند. جردن رکورد بیشترین انتخاب‌های متوالی تیم اول دفاعی NBA را با 9 بار به نام خود ثبت کرد. او 1 انتخاب تیم دوم را نیز اضافه کرد تا در مجموع 10 انتخاب داشته باشد. این بیشتر از بن والاس، دنیس رادمن، لبرون جیمز، بروس بوون یا سیدنی مونکریف، 5 مدافع دیگر قوی و شناخته شده است. خب، لبرون قبلاً قوی بود.
در واقع، جردن 3 بار در لیگ در ربودن توپ پیشتاز بوده و در حال حاضر در رتبه 3 برتر تمام دوران قرار دارد. او یک سال در بین 16 سنتر آغازگر NBA در بلاک شوت پیشتاز بود. او اغلب به هم تیمی‌هایش می‌گفت که در حال دفاع از بهترین امتیازآور تیم مقابل است و معمولاً او را خنثی می‌کرد یا امتیاز او را زیر میانگین نگه می‌داشت. جردن رکورد بیشترین بلاک شوت در پلی‌آف توسط یک گارد شوتینگ را در اختیار داشت، که بعداً توسط دواین وید شکست خورد.
او همچنین رکورد اولین بازیکنی را به نام خود ثبت کرد که در یک فصل بیش از 200 ربودن توپ و بیش از 100 بلاک شوت داشته است. او این کار را سال بعد تکرار کرد. دلیل اهمیت دفاعی این رکورد این است که بهترین ویژگی‌های یک گارد دفاعی باکیفیت را با بهترین ویژگی‌های یک فوروارد دفاعی کوچک باکیفیت ترکیب می‌کند. هیچ ورزشکاری که به اندازه کافی سریع باشد تا در یک فصل بیش از 200 ربودن توپ داشته باشد، طول و جهش لازم را برای اضافه کردن بیش از 100 بلاک شوت نداشت - تا جردن.
مهارت دفاعی جردن تا اواخر دوران حرفه‌ای او ادامه داشت. تا سن 34 سالگی، او هنوز در حال بازی دفاعی نخبه و قفل‌کننده بود، چیزی که برای ستارگان در لیگ امروزی غیرقابل تصور است. او در آن سن طلایی یک انتخاب تیم اول دفاعی NBA را به دست آورد. لبرون مدتی است که یکی از این انتخاب‌ها را نداشته و او فقط 33 سال دارد. در واقع، می‌توانید همه کارهایی را که جردن در حمله انجام داد پاک کنید و هنوز هم او را فقط به خاطر دفاعش به تالار مشاهیر راه دهید!
جردن بر هر مانعی غلبه کرد تا در برابر حریفان سرسختی قهرمانی را به دست آورد. او مجیک و ورتی، کلااید درکسلر و تری پورتر، چارلز بارکلی و کوین جانسون و کارل مالون و جان استاکتون را شکست داد. همه این افراد در فهرست تالار مشاهیر رتبه بالایی دارند، به جز پورتر و جانسون که یکی از بااستعدادترین ورزشکاران دهه 90 بود، اما مانند گرانت هیل، قربانی مصدومیت شد.
اگرچه برخی می‌گویند رقابت در فینال آن زمان به اندازه امروز نبود، من معتقدم که بسیار نزدیک‌تر از چیزی است که مردم اعتراف می‌کنند. تیم‌های بولز جردن چهار تیم با بیش از 60 برد و دو تیم با بیش از 50 برد را شکست دادند تا 6 عنوان قهرمانی را به دست آورند. در واقع، جردن در طول پلی‌آف تیم‌های بهتری را شکست داد تا بازیکنان...


۲۲ آوریل ۲۰۲۴

Joe Murphy/NBAE از طریق گتی ایمیجز
به گفته بازیکنان NBA، بحث دربارهٔ بهترین بازیکن تاریخ (GOAT) فقط شامل دو بازیکن است و بقیه در آینهٔ عقب بسیار دور هستند.
مایکل جردن با کسب ۴۵.۹ درصد آرا، در نظرسنجی از ۱۳۳ بازیکن که توسط The Athletic انجام شد، به عنوان بزرگترین بازیکن تاریخ NBA، کمی از لبرون جیمز پیشی گرفت. جیمز با ۴۲.۱ درصد آرا در رتبه دوم قرار گرفت.
کوبی برایانت با ۹.۸ درصد آرا در رتبه سوم قرار گرفت و استفن کری، مجیک جانسون و پل پیرس هر کدام ۰.۸ درصد آرا را به دست آوردند که معادل یک رأی برای هر کدام است.
اکثر قریب به اتفاق ناظران - هم بازیکنان و هم طرفداران - جردن و جیمز را به عنوان دو بازیکن بزرگ تاریخ NBA به رسمیت می‌شناسند.
اغلب، بحث بین این دو نفر بر اساس خطوط نسلی تقسیم می‌شود. طرفداران جوان‌تر که فرصت تماشای بازی جردن در اوج دوران او را نداشتند، به جیمز گرایش دارند، در حالی که طرفداران مسن‌تر که دوران کسب شش قهرمانی جردن در دهه ۱۹۹۰ را تجربه کرده‌اند، اغلب از هر کسی که بخواهد با "هوا" (His Airness) رقابت کند، تمسخر می‌کنند.
اگرچه در نظرسنجی The Athletic داده‌های سنی ارائه نشده است، اما اکثر بازیکنان NBA به محدوده سنی جیمز نزدیک‌تر هستند. حتی بازیکنانی که در اواسط تا اواخر دهه ۳۰ زندگی خود هستند، زمانی که جردن بازی می‌کرد، کودک بودند، بنابراین قابل توجه است که MJ هنوز هم به اندازه کافی احترام دارد تا از جیمز پیشی بگیرد، کسی که برای بسیاری از بازیکنان فعلی یک قهرمان دوران کودکی بود.
بازیکنی که شاید بیشترین گله را از قرار نگرفتن در این لیست داشته باشد، کریم عبدالجبار است که رزومه او با درخشش قهرمانی MJ و طول عمر جیمز مطابقت دارد. این واقعیت که او رأیی دریافت نکرد در حالی که پل پیرس رأی گرفت، کمی با تاریخ بسکتبال در تضاد است.
با این حال، GOAT برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد.
۸۵٪ شرط‌ها برای BOS ۱۵٪ شرط‌ها برای IND
۴۵٪ شرط‌ها برای BOS ۵۵٪ شرط‌ها برای IND
۹۷٪ شرط‌ها برای Over ۳٪ شرط‌ها برای Under
شانس‌ها توسط
مشکل قمار دارید؟ با ۱-۸۰۰-GAMBLER تماس بگیرید. امید وجود دارد. GamblingHelpLineMA.org یا با (۸۰۰) ۳۲۷-۵۰۵۰ برای پشتیبانی ۲۴ ساعته (MA) تماس بگیرید. با ۱-۸۷۷-۸HOPE-NY تماس بگیرید یا HOPENY را به ۴۶۷۳۶۹ پیامک کنید (NY). ۲۱ سال به بالا و در AZ، CO، CT، IA، IL، IN، KS، KY، LA (فقط مناطق مجاز)، MA، MD، MI، NJ، NY، OH، PA، TN، VA، WV یا WY حضور داشته باشید. FanDuel در حال ارائه شرط‌بندی ورزشی آنلاین در کانزاس تحت توافق با Kansas Star Casino, LLC است. مشکل قمار دارید؟ با ۱-۸۰۰-GAMBLER تماس بگیرید یا از FanDuel.com/RG (CO، IA، KY، MI، NJ، OH، PA، IL، TN، VA)، ۱-۸۰۰-NEXT-STEP یا NEXTSTEP را به ۵۳۳۴۲ پیامک کنید (AZ)، ۱-۸۸۸-۷۸۹-۷۷۷۷ یا از ccpg.org/chat (CT)، ۱-۸۰۰-۹-WITH-IT (IN)، ۱-۸۰۰-۵۲۲-۴۷۰۰ یا از ksgamblinghelp.com (KS)، ۱-۸۷۷-۷۷۰-STOP (LA)، از www.mdgamblinghelp.org (MD)، ۱-۸۰۰-۵۲۲-۴۷۰۰ (WY) یا از www.1800gambler.net (WV) دیدن کنید.


در دنیای بسکتبال، اسطوره‌ها وجود دارند و سپس مایکل جردن. نفوذ او فراتر از زمین بازی است و به حوزه‌های بازاریابی ورزشی و پوشاک ورزشی می‌رسد. از نمایش‌های خیره‌کننده‌اش در زمین بسکتبال گرفته تا تصمیمات تجاری استراتژیک خارج از زمین، جردن تأثیری ماندگار بر بازی و صنعت ورزش به طور کلی گذاشته است. این مقاله به بررسی تأثیر عمیق مایکل جردن بر هر دو زمینه بسکتبال و بازاریابی پوشاک ورزشی می‌پردازد و چشم‌انداز را برای ورزشکاران و برندها شکل می‌دهد.

تأثیر مایکل جردن بر بسکتبال چیزی جز انقلابی نیست. دوران درخشان او با تیم شیکاگو بولز، که با شش قهرمانی NBA و پنج جایزه MVP همراه بود، او را به عنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ این ورزش معرفی کرد. روحیه رقابتی جردن، اخلاق کاری بی‌نظیر و توانایی او در عملکرد تحت فشار، او را به الگویی برای ورزشکاران مشتاق در سراسر جهان تبدیل کرد. مهارت جردن در زمین بسکتبال نه تنها شیکاگو بولز را به موفقیت بی‌سابقه‌ای رساند، بلکه او را به یک نماد جهانی تبدیل کرد. برند "ایر جردن" که با همکاری نایک تأسیس شد، به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد. لوگوی Jumpman به مترادف برتری تبدیل شد و علاقه‌مندان به بسکتبال در سراسر جهان آرزو داشتند کفش‌های مشابه با بت خود را بپوشند. جذابیت جهانی جردن فراتر از مرزها و فرهنگ‌ها بود. نفوذ او نقش مهمی در محبوب کردن بسکتبال در سطح جهانی ایفا کرد. NBA که زمانی بیشتر یک سرگرمی آمریکایی بود، شاهد افزایش علاقه بین‌المللی شد و طرفداران از هر گوشه جهان برای تماشای جادوی مایکل جردن به آنtune in می‌کردند.

تأثیر بر تأییدیه بازیکنان

قبل از مایکل جردن، تأییدیه ورزشکاران به اندازه امروز رایج یا سودآور نبود. موفقیت او با برند جردن راه را برای ورزشکاران هموار کرد تا به سفیران قدرتمند برند تبدیل شوند. مفهوم کفش‌های امضا و خطوط لباس به یک عنصر اصلی در کتابچه راهنمای بازاریابی برای ورزشکاران در رشته‌های مختلف ورزشی تبدیل شد. توانایی جردن در ترکیب بی‌نقص برتری او در زمین با کاریزمای خارج از زمین، استاندارد جدیدی را برای تأییدیه ورزشکاران تعیین کرد. برندها به دنبال ورزشکاران نه تنها به خاطر مهارت‌های ورزشی‌شان، بلکه به خاطر قابلیت بازاریابی و جذابیت آنها برای مخاطبان گسترده‌تر بودند. "اثر جردن" فراتر از بسکتبال گسترش یافت و بر نحوه رویکرد ورزشکاران از رشته‌های مختلف ورزشی به فعالیت‌های خارج از زمین تأثیر گذاشت.

تأثیر مایکل جردن بر بازاریابی ورزشی فراتر از موفقیت فردی او است. این تأثیر به تحول کل صنعت گسترش می‌یابد. مشارکت او با نایک یک نقطه عطف، نه تنها برای این برند، بلکه برای مفهوم تأییدیه ورزشکاران و بازاریابی پوشاک ورزشی بود.

در سال 1984، نایک با امضای قراردادی تأییدیه بی‌سابقه با مایکل جردن جوان، یک قمار کرد. نتیجه آن، عرضه خط کفش Air Jordan در سال 1985 بود. همکاری بین جردن و نایک منجر به ایجاد برندی شد که فراتر از بسکتبال، به نمادی از سبک، عملکرد و آرزو تبدیل شد. موفقیت خط Air Jordan صرفاً بر اساس فناوری و طراحی پیشرفته آن نبود. بلکه بازتابی از شخصیت جردن و تسلط او در زمین بود. هر عرضه جدید به یک رویداد فرهنگی تبدیل می‌شد و طرفداران با اشتیاق منتظر آخرین محصول از خانواده Air Jordan بودند. کمیابی برخی از نسخه‌ها و انحصاری بودن برند، مطلوبیت آن را افزایش داد و یک بازار ثانویه پر رونق برای کلکسیونرها ایجاد کرد. موفقیت مایکل جردن با برند Air Jordan، ورزشکاران دیگر را به دنبال فرصت‌های مشابه سوق داد. مفهوم ورزشکاران به عنوان سفیران برند به یک موضوع اصلی در بازاریابی ورزشی تبدیل شد. شرکت‌ها پتانسیل همسوسازی محصولات خود را با قدرت ستاره‌ای ورزشکاران تشخیص دادند و این امر منجر به گسترش معاملات تأییدیه در رشته‌های مختلف ورزشی شد.

رویکرد جردن به برندسازی فراتر از تأییدیه ورزشی سنتی بود. مشارکت او در کمپین‌های بازاریابی، تبلیغات تجاری و حتی فیلم‌های سینمایی، ارزش سرگرمی گسترده‌تری را که ورزشکاران می‌توانند برای یک برند به ارمغان بیاورند، نشان داد. ایده ورزشکاران به عنوان شخصیت‌های چندوجهی که قادر به تأثیرگذاری بر رفتار مصرف‌کننده فراتر از ورزش‌های مربوطه خود هستند، میراث ماندگاری از مایکل جردن است.

تأثیر بر فرهنگ پوشاک ورزشی

تأثیر مایکل جردن بر فرهنگ پوشاک ورزشی غیرقابل انکار است. برند Air Jordan نه تنها بازار کفش ورزشی را بازتعریف کرد، بلکه به نمادی از جایگاه و بیان خود تبدیل شد. ادغام عملکرد ورزشی و سبک خیابانی، استاندارد جدیدی را برای پوشاک ورزشی تعیین کرد و آن را به یک بیانیه مد اصلی تبدیل کرد.

پدیده Air Jordan منجر به ظهور فرهنگ کفش ورزشی شد، جایی که ارزش یک جفت کفش فراتر از عملکرد آن بود. انتشار نسخه‌های محدود، رنگ‌های انحصاری و همکاری با هنرمندان یا سایر برندها، کفش‌های ورزشی را به اقلام کلکسیونی مورد تقاضا تبدیل کرد. بازار فروش مجدد کفش‌های Air Jordan کمیاب و قدیمی رونق گرفت و یک زیرفرهنگ ایجاد کرد که در آن علاقه‌مندان با اشتیاق کفش‌ها را به عنوان اقلام مد و مصنوعات فرهنگی معامله، خرید و فروش می‌کردند.

تأثیر مایکل جردن بر پوشاک ورزشی فراتر از کفش ورزشی گسترش یافت. مفهوم athleisure، ترکیب لباس‌های ورزشی با مد روزمره، برجسته شد. پوشاک ورزشی به یک انتخاب سبک زندگی تبدیل شد و مصرف‌کنندگان از راحتی و سبکی که با لباس‌های ورزشی مرتبط است، استقبال کردند. تأثیر جردن بر فرهنگ پوشاک ورزشی در نحوه استفاده ورزشکاران و افراد مشهور از برندهای شخصی خود برای راه‌اندازی خطوط لباس و همکاری‌ها مشهود است. مرز بین لباس‌های عملکردی و مد روزمره همچنان در حال محو شدن است و برندهای پوشاک ورزشی اکنون به طیف متنوعی از ترجیحات مصرف‌کننده پاسخ می‌دهند.

تأثیر مایکل جردن بر بسکتبال و بازاریابی پوشاک ورزشی گواهی بر نفوذ بی‌نظیر او، هم در داخل و هم خارج از زمین است. موفقیت او با شیکاگو بولز، برند Air Jordan و تکامل بازاریابی ورزشی، تأثیری ماندگار بر صنعت ورزش بر جای گذاشته است. میراث ماندگار مایکل جردن نه تنها در رکوردهایی است که او به ثبت رسانده یا قهرمانی‌هایی که به دست آورده است، بلکه در نحوه تغییر او در چشم‌انداز ورزشکاران و برندهای ورزشی و شکل‌دهی به آینده بسکتبال و پوشاک ورزشی است.

برند جردن: طرحی برای موفقیت

موفقیت پایدار برند جردن به عنوان نمونه‌ای از نفوذ مایکل جردن بر بازار پوشاک ورزشی عمل می‌کند. آنچه به عنوان همکاری بین یک ورزشکار نمادین و یک شرکت معتبر پوشاک ورزشی آغاز شد، به یک پدیده فرهنگی با دامنه جهانی تبدیل شد.

یکی از کلیدهای طول عمر برند جردن، تعهد آن به نوآوری است. کفش‌های Air Jordan صرفاً بیانیه‌های مد نیستند. آنها شگفتی‌های فناوری هستند که برای افزایش عملکرد در زمین بسکتبال طراحی شده‌اند. ادغام مواد و فناوری پیشرفته در هر عرضه جدید، برند را نه تنها در دنیای مد، بلکه در میان ورزشکاران و علاقه‌مندان به کفش ورزشی مرتبط نگه می‌دارد.

برند جردن با مشارکت در همکاری‌های استراتژیک، با موفقیت دامنه جذابیت خود را گسترش داده است. همکاری با طراحان، هنرمندان و سایر برندها به جردن اجازه داده است تا پیشنهادات خود را متنوع کند و به مخاطبانی فراتر از بازار سنتی بسکتبال دست یابد. انتشار نسخه‌های محدود و همکاری‌های منحصربه‌فرد، هیجان ایجاد می‌کند و انحصاری بودن برند را حفظ می‌کند و به موفقیت مستمر آن کمک می‌کند.

تأثیر مایکل جردن بر تأییدیه ورزشکاران و بازاریابی پوشاک ورزشی فراتر از موفقیت شخصی او است. او راه را برای ورزشکاران هموار کرد تا کنترل برندهای شخصی و سرنوشت مالی خود را به دست گیرند. مفهوم ورزشکاران به عنوان کارآفرین برجسته شد و بسیاری از آنها از جردن پیروی کردند و برندها و سرمایه‌گذاری‌های تجاری خود را ایجاد کردند.

در پی موفقیت مایکل جردن، ورزشکاران در رشته‌های مختلف ورزشی ایده مالکیت و کارآفرینی را پذیرفته‌اند. لبرون جیمز، کوبی برایانت و کوین دورانت از جمله کسانی هستند که از طرح جردن پیروی کرده‌اند و برندها و سرمایه‌گذاری‌های تجاری خود را ایجاد کرده‌اند. این تغییر در توانمندسازی ورزشکاران، پویایی بازاریابی ورزشی را تغییر داده است و ورزشکاران نه تنها تأییدکنندگان، بلکه شرکت‌کنندگان فعال در توسعه و تصمیم‌گیری برند شده‌اند.

نفوذ مایکل جردن فراتر از حوزه تجاری است. این نفوذ به مسائل اجتماعی و فرهنگی نیز گسترش می‌یابد. در حالی که در گذشته به دلیل تمایل به مشارکت در فعال‌سازی سیاسی یا اجتماعی مورد انتقاد قرار گرفته بود، تأثیر جردن بر این مسائل تکامل یافته است. در سال‌های اخیر، او موضع فعال‌تری اتخاذ کرده و از پلتفرم خود برای رسیدگی به عدالت اجتماعی و نابرابری نژادی استفاده کرده است. این تغییر نشان‌دهنده یک روند گسترده‌تر است که در آن ورزشکاران به طور فزاینده‌ای از نفوذ خود برای حمایت از تغییر و مشارکت در مسائل اجتماعی استفاده می‌کنند.

چالش‌ها و انتقادات

علیرغم موفقیت بی‌نظیرش، مایکل جردن از انتقاد و چالش‌ها مصون نبوده است. بهره‌برداری از نیروی کار در تولیدات خارج از کشور، به ویژه در تولید محصولات نایک و برند جردن، یک موضوع مورد مناقشه بوده است. منتقدان استدلال می‌کنند که موفقیت برند جردن به قیمت ملاحظات اخلاقی و شیوه‌های کارگری منصفانه به دست آمده است. این معضل اخلاقی، چالش‌های گسترده‌تری را که صنعت پوشاک ورزشی با آن روبرو است و اتکای آن به تولید جهانی برجسته می‌کند.

آینده بازاریابی پوشاک ورزشی

با ادامه تکامل صنایع ورزش و مد، تأثیر مایکل جردن به عنوان یک نیروی راهنما باقی می‌ماند. تقاطع عملکرد، سبک و ارتباط فرهنگی در بازاریابی پوشاک ورزشی همچنان بر ترجیحات مصرف‌کننده تأثیر می‌گذارد. ورزشکاران اکنون بیش از هر زمان دیگری نقش مهمی در پیشبرد موفقیت برند ایفا می‌کنند و درس‌های آموخته شده از دوران مایکل جردن به عنوان طرحی برای آینده عمل می‌کند.

آینده بازاریابی پوشاک ورزشی احتمالاً شاهد تأکید بیشتر بر نوآوری‌های فناوری و پایداری خواهد بود. مصرف‌کنندگان به طور فزاینده‌ای از تأثیر زیست‌محیطی خریدهای خود آگاه هستند و برندهای پوشاک ورزشی با ادغام مواد سازگار با محیط زیست و شیوه‌های پایدار در فرآیندهای تولید خود به این موضوع پاسخ می‌دهند. استفاده از فناوری برای افزایش عملکرد و ارائه تجربیات منحصر به فرد به مصرف‌کننده نیز نقش مهمی در شکل‌دهی مسیر صنعت ایفا خواهد کرد. روند ورزشکاران به عنوان صاحبان برند و شرکت‌کنندگان فعال در کمپین‌های بازاریابی احتمالاً تشدید خواهد شد. ورزشکاران اصالت و ارتباط را به برندها می‌آورند و مصرف‌کنندگان به سمت شخصیت‌هایی جذب می‌شوند که با ارزش‌های آنها همسو هستند. با ورود بیشتر ورزشکاران به کارآفرینی، چشم‌انداز بازاریابی پوشاک ورزشی شاهد تغییر به سمت روایت‌های معتبر و هدایت‌شده توسط ورزشکاران خواهد بود.

تأثیر مایکل جردن بر بسکتبال و بازاریابی پوشاک ورزشی داستانی از پیروزی، نوآوری و نفوذ پایدار است. از موفقیت بی‌نظیر او در زمین بسکتبال گرفته تا ایجاد برند نمادین Air Jordan، میراث جردن به طور عمیق در بافت هر دو ورزش و مد تنیده شده است. درس‌های آموخته شده از دوران حرفه‌ای و سرمایه‌گذاری‌های تجاری او همچنان به شکل‌دهی صنعت ادامه می‌دهد و نقشه‌ای را برای ورزشکاران، برندها و بازاریابان که در چشم‌انداز در حال تحول ورزش و پوشاک ورزشی حرکت می‌کنند، ارائه می‌دهد. با نگاه به آینده، نفوذ مایکل جردن به عنوان یک منبع الهام‌بخش باقی می‌ماند و ما را به یاد قدرت تحول‌آفرین ورزش و میراث ماندگار یک نماد واقعی می‌اندازد.


تصاویر جاناتان دنیل/گتی
میراث او تجسم عظمت است. نام او مترادف با بهترین بودن شده است و استفاده از او به عنوان یک معیار و الگو، امری رایج است. بازی او زیبا، ظریف و باوقار بود و نسلی از کودکان در سراسر آمریکا را به "مثل مایک بودن" الهام بخشید.

بله، مایکل جردن محبوبیت NBA و بسکتبال را به سطوح جدیدی رساند. توانایی او در پرواز به سمت سبد و انجام کارهایی که قبلاً هرگز ندیده بودیم، توجه جهان را به خود جلب کرد و به جهانی شدن بسکتبال کمک کرد. متاسفانه این موفقیت به بهایی دست آمد.

مایکل جردن امتیازآوری را جذاب کرد. لی‌آپ‌های معکوس، دانک‌ها و شوت‌های فیداوی او هیجان‌انگیز بودند، کم‌لطفی نباشد. اما با تلاش روزافزون جوانان بسکتبال برای تقلید از شماره ۲۳ محبوبشان، متوجه شدیم که "مثل مایک بودن" آسان‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد. و با بزرگ شدن این نسل بسکتبالیست، ذهنیت خودمحور ایجاد شده توسط مایکل جردن نیز رشد کرد.

ناگهان، بسکتبال دیگر درباره پنج نفری که با هم هماهنگ بازی می‌کردند نبود، بلکه درباره یک نفر بود که سعی می‌کرد همه کار را خودش انجام دهد. بازی یک به یک به سبک جدید NBA و بسکتبال جوانان در آمریکا تبدیل شد و در نتیجه، کیفیت بازی کاهش یافت. توپ دیگر حرکت نمی‌کرد، اصول اولیه از بین رفت و انتخاب شوت‌ها از مسیر خود خارج شد.

بازیکنان سریع‌تر و ورزیده‌تر از همیشه بودند، اما بیشتر ورزشکار بودند تا بسکتبالیست. اغلب، تنها هدف بازیکنان امتیازآوری بود و فقط در صورت لزوم پاس می‌دادند. نتیجه نهایی، امتیازات کلی پایین‌تر در NBA و یک محصول ضعیف در زمین بود.

لیگ حتی قوانین را تغییر داد تا فضا را برای حملات باز کند، درست مانند کاری که NFL برای محافظت از گیرنده‌ها و کوارتربک‌ها و افزایش امتیازآوری انجام داد. در حالی که این امر در افزایش امتیازات موفقیت‌آمیز بود، تنها به عنوان یک عصا برای بسکتبال ناسالم عمل کرده است. به جای آموزش بسکتبال ایثارگرانه، آنها با خطاهای ارزان و دفاع ضعیف، بسکتبال خودخواهانه را حتی بیشتر پاداش می‌دهند.

اگر بسکتبال سال‌های گذشته را تماشا کنید، اولین چیزی که متوجه می‌شوید (به جز شورت‌های شرم‌آورانه کوتاه) حرکت توپ، کیفیت شوت‌ها و نحوه رسیدن آسان امتیازات کلی به بالای ۱۰۰ است. این نتیجه بهتر بودن هر بازیکنی نسبت به امروز نیست، بلکه برعکس است. منصفانه است که بگوییم به طور کلی، بازیکنان سال‌های گذشته مهارت کمتری داشتند، با استثنائات اندکی.

اما به همین دلیل است که آنها به عنوان یک تیم بهتر کار می‌کردند، هر بازیکنی به دیگری وابسته بود و هیچ بازیکنی توپ را در اختیار نداشت. به جای اینکه هر بازیکن سعی کند به تنهایی امتیاز بگیرد، بازیکنان توپ را به گردش در می‌آوردند و بدون توپ حرکت می‌کردند تا بهترین شوت ممکن را به دست آورند. این همان چیزی است که بسکتبال درباره آن است.

متاسفانه، حتی برخی از بهترین بازیکنان بسکتبال امروزی نیز از ذهنیت "مثل مایک بودن" رنج می‌برند. لبرون جیمز با وجود ایثارگرانه بودنش، تقریباً ناتوانی در بازی بدون توپ را نشان داده است. به جای برش به سمت سبد یا انجام کاری به سادگی تنظیم یک مانع بدون توپ، او کاری را انجام می‌دهد که اکثر بازیکنان این نسل انجام می‌دهند...هیچ. بدون توپ، هیچ.

ایрони‌ترین جنبه اثر "مثل مایک بودن" این است که مایکل جردن یکی از بنیادی‌ترین بازیکنان تاریخ بود. او با و بدون توپ موثر بود. او مانع‌گذاری می‌کرد. او با هدفی بیشتر از ضرورت پاس می‌داد. و شوت‌های او، اگرچه گاهی اوقات به نظر دشوار می‌رسیدند، تقریباً همیشه متعادل و کنترل شده بودند.

به نحوی، این جنبه‌های بازی او در ترجمه گم شد و در سایه جنبه‌های پر زرق و برق بازی او قرار گرفت.

تاثیر مایکل جردن بر بسکتبال از هر بازیکن دیگری در تاریخ NBA بیشتر بود. سوال من این است...آیا لزوماً چیز خوبی بود؟ من مطمئن نیستم.


در دنیای پویای ورزش، هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک عامل تحول‌آفرین، به ویژه در داوری و مدیریت بازی‌ها، ظهور کرده است. ادغام هوش مصنوعی در ورزش، نحوه بازی‌ها، داوری و تجربه هواداران را دگرگون می‌کند. این راهنمای جامع، نقش رو به رشد هوش مصنوعی در ورزش را بررسی می‌کند و بر تأثیر آن بر داوری، چالش‌های پیش رو و توسعه‌های آتی آن تمرکز دارد.

درک هوش مصنوعی در داوری ورزش

هوش مصنوعی در داوری ورزش شامل استفاده از فناوری‌های پیشرفته مانند یادگیری ماشین و بینایی کامپیوتر برای کمک به اتخاذ تصمیمات دقیق‌تر و سریع‌تر در طول بازی‌ها است. این فناوری به طور فزاینده‌ای برای تکمیل مهارت‌های داوران انسانی استفاده می‌شود و از این طریق، عدالت و کیفیت بازی را ارتقا می‌دهد.

فرآیند ادغام هوش مصنوعی در ورزش

اجرای فناوری:
ورزش‌های مختلف از جمله فوتبال، تنیس و کریکت، شروع به اجرای فناوری‌های هوش مصنوعی مانند هاوک‌آی (Hawk-Eye)، VAR (دستیار ویدیویی داور) و سیستم‌های ردیابی توپ کرده‌اند.

آموزش سیستم‌های هوش مصنوعی:
سیستم‌های هوش مصنوعی با استفاده از حجم وسیعی از داده‌ها، از جمله فیلم‌های بازی‌های قبلی، آموزش داده می‌شوند تا الگوها را تشخیص دهند، قوانین را تفسیر کنند و تصمیم‌گیری کنند.

آزمایش و اصلاح:
قبل از اجرای کامل، این سیستم‌ها تحت آزمایش‌های دقیق قرار می‌گیرند تا از دقت و قابلیت اطمینان آن‌ها اطمینان حاصل شود.

ادغام رسمی در بازی‌ها:
پس از اثبات کارایی، سیستم‌های هوش مصنوعی به طور رسمی در بازی‌ها ادغام می‌شوند، اغلب با شروع از لیگ‌ها و تورنمنت‌های برتر.

کاربردهای هوش مصنوعی در داوری

تصمیم‌گیری: هوش مصنوعی در تصمیم‌گیری‌های حیاتی مانند تشخیص آفساید در فوتبال، ردیابی توپ در تنیس و قضاوت در مورد منطقه ضربه در بیسبال کمک می‌کند.

سلامت بازیکنان: آسیب‌ها به طور دقیق‌تری ارزیابی می‌شوند، با تجزیه و تحلیل حرکات بازیکنان توسط هوش مصنوعی برای تشخیص خطرات احتمالی آسیب‌دیدگی.

تحلیل بازی: سیستم‌های هوش مصنوعی تجزیه و تحلیل جامعی از بازی ارائه می‌دهند که به داوران کمک می‌کند تا پویایی بازی را بهتر درک کنند.

چالش‌ها و جنجال‌ها

دقت و قابلیت اطمینان: در حالی که سیستم‌های هوش مصنوعی به طور کلی قابل اعتماد هستند، اما معصوم از خطا نیستند. تصمیمات نادرست ناشی از خطاهای هوش مصنوعی می‌تواند منجر به جنجال شود.

عنصر انسانی: بحث‌هایی در مورد کاهش عنصر انسانی در ورزش توسط هوش مصنوعی وجود دارد. حفظ تعادل بین فناوری و قضاوت انسانی همچنان یک چالش است.

هزینه و دسترسی: اجرای فناوری هوش مصنوعی می‌تواند پرهزینه باشد و نگرانی‌هایی را در مورد دسترسی به آن در تمام سطوح ورزش ایجاد کند.

سطوح پیشرفت در داوری هوش مصنوعی

اجرای اولیه: استفاده اساسی از هوش مصنوعی برای تصمیمات ساده مانند فناوری خط دروازه در فوتبال.

ادغام پیشرفته: کاربردهای پیچیده‌تر، مانند VAR در فوتبال و تجزیه و تحلیل بلادرنگ.

توسعه‌های آتی: پتانسیل سیستم‌های داوری کاملاً خودکار و تجزیه و تحلیل پیشرفته‌تر عملکرد بازیکنان.

جنبه مالی

سرمایه‌گذاری: برای توسعه و اجرای هوش مصنوعی در ورزش، سرمایه‌گذاری قابل توجهی لازم است.

بهره‌وری هزینه: در طول زمان، هوش مصنوعی می‌تواند هزینه‌های مرتبط با تصمیمات نادرست و تاخیرهای طولانی بازی را کاهش دهد.

نتیجه‌گیری

ادغام هوش مصنوعی در ورزش و داوری، چشم‌انداز ورزش حرفه‌ای را متحول می‌کند. در حالی که چالش‌هایی را به همراه دارد، از جمله حفظ تعادل بین فناوری و قضاوت انسانی، مزایای بالقوه آن قابل توجه است. هوش مصنوعی نوید دقت بیشتر در تصمیم‌گیری، افزایش ایمنی بازیکنان و درک غنی‌تر از ظرافت‌های بازی را می‌دهد. با ادامه پیشرفت فناوری هوش مصنوعی، نقش آن در داوری ورزش آماده رشد است و نگاهی هیجان‌انگیز به آینده ورزش ارائه می‌دهد. با استقبال از این انقلاب فناوری، نهادهای ورزشی، داوران و هواداران وارد عصر جدیدی می‌شوند که در آن فناوری و تخصص انسانی با هم ترکیب می‌شوند تا بازی را به ارتفاعات بی‌سابقه‌ای ارتقا دهند.


آیا هوش مصنوعی می‌تواند در آینده جایگزین داوران شود؟

به نظر من نیازی نیست از هوش مصنوعی (الگوریتم‌های آموزش‌دیده/ هوش ماشینی) برای ایجاد نرم‌افزاری که بخش بزرگی از کار یک داور را انجام دهد، استفاده کرد. بازسازی حالت سه بعدی یک انسان از روی ویدئوهای حرکتی، مشکلی حل‌شده است. اگر این را با تشخیص برخورد ابتدایی بازی‌های ویدیویی ترکیب کنید، می‌توان ۹۸ درصد از تعاملات بازیکنان را نادیده گرفت. ۲ درصد باقی‌مانده از موارد نیز در موقعیت‌های به راحتی قابل تشخیصی قرار می‌گیرند که احتمالاً تحت پوشش قوانین هر ورزشی هستند. توسعه‌دهندگانی که این منطق را برای تحلیل ورزشی در زمان واقعی ایجاد می‌کنند، در حال حاضر در استودیوهای بازی‌های ویدیویی ورزشی وجود دارند - من در EA روی تعدادی از آن‌ها کار کرده‌ام و تمام قوانین و موقعیت‌ها در منطق موتور بازی پوشش داده می‌شوند - آن‌ها مجبور به این کار هستند.

من شرط می‌بندم دلایل اصلی وجود داوران انسانی در حال حاضر این است: ۱) درآمد یک نرم‌افزار داوری کم خواهد بود، ۲) واکنش طرفداران ورزش در برابر استفاده لیگ‌ها از داوران نرم‌افزاری قابل توجه خواهد بود، ۳) طرفداران ورزش هنگام باخت، چه کسی را سرزنش می‌کنند؟ و ۴) داوران نرم‌افزاری به سادگی سرگرم‌کننده نیستند.

پتانسیل هوش مصنوعی برای جایگزینی داوران در برخی ورزش‌ها موضوع بحث و گمانه‌زنی مداوم است. در حالی که فناوری هوش مصنوعی در سال‌های اخیر به طور قابل توجهی پیشرفت کرده و در زمینه‌های مختلف ورزشی برای بهبود تصمیم‌گیری و تجزیه و تحلیل استفاده شده است، ایده جایگزینی کامل داوران انسانی با سیستم‌های هوش مصنوعی، ملاحظات و چالش‌های متعددی را به همراه دارد.

در اینجا چند نکته برای در نظر گرفتن وجود دارد:

ثبات: سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند تصمیم‌گیری‌های سازگارتر نسبت به داوران انسانی ارائه دهند، زیرا می‌توان آن‌ها را برنامه‌ریزی کرد تا قوانین و مقررات را به طور دقیق و بدون تعصب اعمال کنند.
دقت: سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند رویدادهای داخل زمین را با دقت بالایی تجزیه و تحلیل کنند و به طور بالقوه خطاهای قضاوت که داوران انسانی ممکن است به دلیل عواملی مانند خستگی یا خطای انسانی مرتکب شوند را کاهش دهند.
تکرار و بازبینی فوری: سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند به سرعت تجزیه و تحلیل کرده و بر اساس تکرار ویدئویی اطلاعاتی ارائه دهند که می‌تواند به اتخاذ تصمیمات دقیق‌تر و عادلانه‌تر در ورزش‌هایی که از قبل از بازبینی ویدئویی استفاده می‌شود، کمک کند.
چالش‌ها و محدودیت‌ها: با وجود مزایای بالقوه، چالش‌هایی وجود دارد که باید قبل از اینکه هوش مصنوعی بتواند به طور کامل جایگزین داوران انسانی شود، برطرف شود. سیستم‌های هوش مصنوعی ممکن است در تفسیر موقعیت‌های پیچیده، درک زمینه و اتخاذ قضاوت‌های ذهنی که به شهود و تجربه انسانی نیاز دارند، با مشکل مواجه شوند.
پذیرش و اعتماد: طرفداران، بازیکنان و سازمان‌های ورزشی ممکن است به دلیل نگرانی در مورد انصاف، شفافیت و عنصر انسانی که داوران به ورزش می‌آورند، در پذیرش کامل داوران هوش مصنوعی مردد باشند.
رویکردهای ترکیبی: برخی از ورزش‌ها شروع به استفاده از فناوری هوش مصنوعی برای کمک به داوران انسانی کرده‌اند تا اینکه آن‌ها را به طور کامل جایگزین کنند. به عنوان مثال، فناوری خط دروازه در فوتبال برای تعیین اینکه آیا گلی به ثمر رسیده است یا خیر، استفاده می‌شود.
ملاحظات اخلاقی و قانونی: ملاحظات اخلاقی و قانونی در مورد تعیین مسئولیت و پاسخگویی در موقعیت‌هایی که سیستم‌های هوش مصنوعی تصمیمات مهمی می‌گیرند که بر نتیجه یک بازی تأثیر می‌گذارد، وجود دارد.

در نتیجه، در حالی که فناوری هوش مصنوعی پتانسیل بهبود تصمیم‌گیری در ورزش و کمک به داوران در موقعیت‌های خاص را دارد، جایگزینی کامل داوران انسانی با سیستم‌های هوش مصنوعی موضوعی پیچیده و در حال تکامل است که شامل ملاحظات فنی، اخلاقی و عملی است. نقش داوران انسانی در ورزش فراتر از اجرای قوانین است. این شامل عناصری از قضاوت، همدلی و تجربه است که ممکن است برای هوش مصنوعی تقلید کامل آن دشوار باشد.

اگر از طرفداران هوش مصنوعی قوی هستید، بله. من هم هستم. بنابراین بگویم بله. آیا یک شرکت مستقیماً بودجه تحقیق را به آن اختصاص می‌دهد؟ امیدوارم نه... کاربردهای بهتری وجود دارد.

مطمئناً آن‌ها می‌توانند در برخی ورزش‌ها، اما نه همه، این کار را انجام دهند. من معتقدم که در اسنوکر یا بیلیارد هوش مصنوعی کاملاً مناسب است، اما در فوتبال (فوتبال) داور قدرت تصمیم‌گیری بیش از حد دارد که هوش مصنوعی بتواند با آن کنار بیاید، همچنین داور بیش از حد به کمک داوران خود (کمک داوران) متکی است، بنابراین هوش مصنوعی باید بتواند تمام داده‌های مربوطه را قبل از اتخاذ تصمیم جمع‌آوری کند. بیایید همانطور که هست حفظ کنیم و با کمی خطای انسانی کنار بیاییم.


امروز، ستون‌نویس مهمان ما، بیل اسکوارون، استاد یار مدیریت ورزشی در دانشگاه ایلون و مشاور ارشد شرکت فناوری ورزشی مبتنی بر هوش مصنوعی، پرامانا لبز است.
اکنون زمان آن رسیده است که لیگ‌های حرفه‌ای بزرگ ورزشی به طور جدی استفاده از فناوری را برای قضاوت در مسابقات خود در نظر بگیرند.
با توجه به اینکه هوش مصنوعی اکنون قادر به کمک به هدایت خودروها و مدیریت تراکنش‌های خرده‌فروشی است – نه اینکه اشاره کنیم که می‌تواند مقالات درسی در مورد آثار میکل آنژ را بنویسد – دنیای ورزش باید از آن برای حل بزرگترین مشکل خود استفاده کند. هواداران نباید دیگر با اعلام‌های اشتباه در مورد پرتاب و مداخله پاس مواجه شوند، یا بررسی‌های بی‌پایان ویدئویی که جریان بازی را مختل می‌کند.
بیش از 20 سال پیش، شرکتی که من در آن شریک بودم، Sportvision، با ESPN منطقه K را معرفی کرد که هر پرتاب بیسبال را ردیابی می‌کرد. می‌توانست در آن زمان جایگزین قضاوت‌های داور در مورد توپ و ضربه شود، و امروز لیگ اصلی بیسبال در حال آزمایش این تغییر در لیگ‌های فرعی است. در تنیس، سیستم ردیابی پیشگام شده توسط Hawkeye اکنون برای قضاوت در مورد تمام خطوط در U.S. Open استفاده می‌شود.
فضیلت این کاربردها ثبات است. داوران، امپایرها، خط‌بان‌ها و سایر مسئولان به شرایط، متعهد و در کار خود بسیار ماهر هستند. این شرایط این است که با ورزیده‌تر شدن بازیکنان و فیزیکی‌تر و سریع‌تر شدن عمل، هیچ انسان نمی‌تواند قضاوت‌های دقیق و آنی را بدون ارتکاب اشتباهات منظم انجام دهد.
برای دهه‌ها، ما این اشتباهات را به عنوان "بخشی از بازی" توجیه کرده‌ایم. اما این به این دلیل است که مجبور بودیم؛ انتخابی وجود نداشت. با این حال، نباید با این توجیه فریب بخوریم؛ اعلام‌های نادرست بخشی از بازی نیستند. بازی همان بازی است و نوع اشتباهات انسانی که رویدادهای ورزشی را هیجان‌انگیز و غیرقابل پیش‌بینی می‌کند (پاس رها شده، توپ زمینی خراب، پرتاب آزاد از دست رفته) با اشتباهات داوری که باعث می‌شود ورزشکاران پیروزی به حق خود را از دست بدهند، یکسان نیست.
همانطور که بسیاری از بازیکنان، مفسران و طرفداران اشاره کرده‌اند، یکی از جنبه‌های ناامیدکننده‌تر این عنصر ورزش، ثبات است. چه زمانی یک تکل در فوتبال باعث کارت زرد می‌شود؟ چه زمانی مهار تهاجمی سوت زده می‌شود، در حالی که به نظر می‌رسد می‌توان آن را در هر بازی صدا زد؟ چرا به نظر می‌رسد که یک پرتاب‌کننده ضربه بالایی را دریافت می‌کند، در حالی که دیگری نمی‌کند؟ چه زمانی یک صفحه متحرک واقعاً خطا است؟
فناوری امکان می‌دهد تا اعلام‌ها به طور مداوم انجام شوند، که باعث اطمینان از انصاف برای هر دو طرف می‌شود. علاوه بر این، این امر باعث از بین رفتن اعتراضات مداوم به داوران می‌شود و به ورزشکاران اجازه می‌دهد تا بر بازی تمرکز کنند و یک بخش ناخوشایند از تجربه طرفداران را از بین ببرند. همچنین به بررسی‌های بی‌پایان ویدئویی پایان می‌دهد.
امروزه، وضعیت فعلی فناوری هنوز از قضاوت کامل بازی‌ها پشتیبانی نمی‌کند. اما اجزای زیربنایی ردیابی و هوش مصنوعی وجود دارد. در واقع، لیگ‌های بزرگ در حال حاضر هر حرکت بازیکن و توپ یا هاکی را ردیابی می‌کنند. گام بعدی، شروع یک ابتکار توسعه است که سال‌ها بعد ما را به نقطه‌ای می‌رساند که یک سیستم بتواند تشخیص دهد که آیا یک بازیکن اوت‌فیلد توپ را به دام انداخته است، آیا باید مهار دفاعی اعلام شود، آیا یک برخورد یک ضربه متقابل بوده یا یک ضربه تمیز.
توسعه چنین سیستمی آسان نخواهد بود. دوربین‌های با وضوح بالا قطعاً می‌توانند محاسبات مبتنی بر هوش مصنوعی را که تمام بازی و قوانین را منعکس می‌کنند، انجام دهند، اما سیستم باید بتواند به ظرافت‌های هر ورزش رسیدگی کند. ضربه زدن زیر سبد برای ریباند ممکن است تماس کاملاً قابل قبولی باشد، در حالی که یک لمس سبک روی مچ دست در یک شوت 3 امتیازی نیست. انواع تماس در الگوهای متقاطع که مداخله پاس تهاجمی را تشکیل می‌دهند - و تماسی که تشکیل نمی‌دهد - به یادگیری ماشین گسترده نیاز دارد تا تصمیم‌گیری را با بازی هماهنگ کند.
علاوه بر این، حرکت به سمت قضاوت خودکار می‌تواند تدریجی باشد. برخی از اعلام‌ها را می‌توان تقریباً بلافاصله مبتنی بر فناوری انجام داد: توپ و ضربه، اعلام‌های خارج از محدوده، آفساید (در فوتبال، هاکی و فوتبال). استفاده از فناوری می‌تواند به مرور زمان انجام شود.
حتی اگر به مرحله‌ای برسیم که همه اعلام‌ها خودکار شوند، داوران زنده همچنان ضروری خواهند بود. مدیریت یک بازی که شامل احساسات انسانی و رقابت شدید است، همچنان به انسان نیاز دارد. یک ماشین ممکن است بتواند یک توپ پرتاب شده پشت سر یک بازیکن را توپ اعلام کند، اما یک امپایر باید در مورد هشدارها و اخراج‌ها تصمیم بگیرد.
مقاومت غریزی در برابر آنچه به نظر یک تغییر اساسی می‌رسد وجود خواهد داشت. و قطعاً به آزمایش و نمایش قابل توجهی نیاز دارد تا اعتماد به چنین سیستمی ایجاد شود. اما مزایای ثبات، دقت و قابلیت اطمینان در نهایت منجر به اشتیاق گسترده خواهد شد.
لیگ‌ها اغلب در مورد اهمیت یکپارچگی بازی‌های خود صحبت می‌کنند. چه چیزی می‌تواند بیشتر از کاربرد دقیق و مداوم قوانین و اعتماد طرفداران به نتیجه صحیح به یکپارچگی کمک کند؟
فناوری پیشرفت‌های متعددی را در ورزش ارائه کرده است - تجهیزات بهتر، امکانات پیشرفته آموزشی، تکرار فوری، جامبوترون‌ها، فروش بلیط ثانویه، خط زرد. با ادامه گسترش هوش مصنوعی، نباید از استفاده از آن برای تقویت بازی بترسیم، همانطور که U.S. Open انجام داده است. زمان آن فرا رسیده است که به آن اجازه دهیم چالش قضاوت ورزش را حل کند.
اسکوارون چندین دهه در صنعت رسانه و فناوری ورزشی فعالیت داشته است، از جمله به عنوان یکی از بنیانگذاران و مدیرعامل Sportvision، رئیس Bloomberg Sports و مشاور ویژه Genius Sports.


در یک بازی اخیر بین نیکز و راکتس، خطای اعلام شده به جالن برونسون در پرتاب سه امتیازی در لحظه پایان بازی، پیروزی را به راکتس هدیه داد و بازیکنان و مربیان نیکز را به شدت خشمگین کرد. در کنفرانس خبری سوپر باول، از کمیسر لیگ NFL، راجر گودل، به طور طبیعی در مورد چالش‌ها و جنجال‌های داوری لیگ سوال شد. خوشبختانه، سوپر باول هیچ جنجالی در مورد تصمیمات داوری ایجاد نکرد.

اما به عنوان یک هوادار، چقدر از دیدن بازی‌های فوتبال که با یک تصمیم بحث‌برانگیز - یا عدم تصمیم‌گیری - تعیین می‌شوند خسته شده‌اید؟ چند بار باید در مورد خطا در پاس، بلاک، شارژ یا آفساید (در ورزش‌های مختلف) بحث کنیم؟ و آیا هواداران واقعاً از دیدن بازیکنانی که در مورد هر تصمیمی شکایت می‌کنند، چه به طور قانونی یا به دلیل تلاش برای تحت فشار قرار دادن داوران، لذت می‌برند؟

راه بهتری وجود دارد - یا حداقل وجود خواهد داشت. با ظهور هوش مصنوعی، وقت آن رسیده است که لیگ‌های حرفه‌ای بزرگ ورزشی در تحقیقات لازم برای انتقال به داوری خودکار سرمایه‌گذاری کنند.

بله، داوری خودکار - این مفهوم به اندازه ای که به نظر می‌رسد رادیکال نیست. دنیای تنیس از قبل به آن رسیده است. با سیستم ردیابی توسعه یافته توسط Hawk-Eye که اکنون برای تعیین خطوط در مسابقات بزرگ استفاده می‌شود، تنیس تکرارها، بحث‌ها و نتایج ناعادلانه را از بین برده است.

مهمتر از همه، این سیستم ثبات را برقرار کرده است. این ورزش اکنون داوری خود را به یک شکل در هر بازی، هر ضربه، هر تصمیم انجام می‌دهد.

در سال 1998، من یکی از بنیانگذاران Sportvision، شرکتی بودم که به ارتقای تجربه ورزشی از طریق استفاده از فناوری اختصاص داشت. Sportvision نوآوری‌هایی مانند خط اول زرد، K Zone و سیستم NASCAR RaceF/X را معرفی کرد.

تمرکز ما به عنوان یک شرکت، حل مشکلات هواداران از طریق کاربرد خلاقانه فناوری موجود بود. همانطور که امروز، سوال کلیدی در تعیین اینکه آیا عملیات یا پخش یک ورزش را از طریق استفاده از ابزارهای جدید اصلاح کنیم یا نه، باید بر تجربه هواداران متمرکز باشد. هواداران ستون فقرات هر ورزش تماشایی موفق هستند، درست همانطور که تجربه مشتری ستون فقرات هر کسب و کار موفق است.

امروزه، ورزش‌ها به خوبی به هواداران خود در مورد داوری خدمت نمی‌کنند. اغلب اوقات، هواداران احساس می‌کنند که تیمشان به طور ناعادلانه از یک پیروزی به دست آورده محروم شده است (به عنوان مثال بازی Lions-Cowboys، 30 دسامبر 2023، به عنوان نمونه A). چند بار می‌خواهیم شعارهای "داور مزخرفه" را از جایگاه تماشاچیان بشنویم؟

با بزرگتر، سریعتر و ورزیده‌تر شدن ورزشکاران، چالش برای انسان‌ها برای اتخاذ تصمیمات سریع و درست به طور قابل توجهی افزایش یافته است. داوران، داوران، خط‌کش‌ها و سایر مسئولان به طور فوق‌العاده‌ای به کار خود متعهد هستند و - با توجه به چالش‌ها - به طرز شگفت‌انگیزی ماهر هستند. اما با فیزیکی‌تر و سریع‌تر شدن عمل، هیچ انسانی نمی‌تواند بدون اشتباه، قضاوت‌های دقیق و آنی انجام دهد.

و غیرقابل قبول‌ترین جنبه این اشتباهات، هم برای ورزشکاران و هم برای هواداران، فقدان ثبات است. یک رویداد یکسان - یک پرتاب 2 اینچی خارج از گوشه، یک توپ بسکتبال که درست زمانی که از حلقه جدا می‌شود لمس می‌شود، گرفتن پیراهن - باید هر بار منجر به یک تصمیم (یا عدم تصمیم) یکسان شود.

بسیاری در ورزش پذیرفته‌اند که خطاها و بی‌ثباتی‌ها فقط "بخشی از بازی" هستند. اما تصمیمات نادرست بخشی از بازی نیستند. اشتباهات ورزشکاران - گل به خودی، توپ‌های افتاده، پرتاب‌های از دست رفته - بخشی از ماهیت هیجان‌انگیز و غیرقابل پیش‌بینی ورزش است. اشتباهات داوری که یک پیروزی به حق را از ورزشکاران می‌گیرد، نیستند.

تلاش‌های لیگ‌ها برای استفاده از فناوری از طریق بررسی تکرارها تا حدودی مفید بوده است، اما خسته‌کننده. تاخیرهای طولانی باعث از بین رفتن شتاب می‌شوند و بحث‌ها در مورد تعداد چالش‌های مجاز ادامه دارد. سیستم بررسی تکرار قطعاً از شکایت بازیکنان فوتبال، بسکتبال، فوتبال و سایر ورزشکاران در مورد هر تماسی که انجام می‌شود، جلوگیری نکرده است.

هنگامی که به طور کامل توسعه یافته و آزمایش شود، فناوری تصمیمات را به طور آنی و مداوم اتخاذ می‌کند. این یک تغییر بزرگ خواهد بود، اما تغییری که ورزشکاران، مربیان و هواداران به سرعت به آن عادت می‌کنند. هیچ خواسته‌ای برای بازگشت خط‌کش‌ها به U.S. Open وجود نداشته است.

این مورد جایگزینی کامل انسان‌ها با ماشین‌ها نیست. ما هنوز به مسئولانی نیاز داریم که باید بر احساسات انسانی و رقابت شدید یک بازی نظارت کنند. یک ماشین ممکن است بتواند یک توپ پرتاب شده پشت سر یک بازیکن را توپ اعلام کند، اما یک داور باید در مورد هشدارها و اخراج‌ها تصمیم بگیرد.

دستیابی به این هدف زمان می‌برد. سطح فعلی فناوری هوش مصنوعی هنوز به آنجا نرسیده است، اما بلوک‌های سازنده آن در جای خود قرار دارند. در حال حاضر، دوربین‌های کامپیوتری هر حرکتی از بازیکنان و اشیاء را ردیابی می‌کنند و این سیستم‌ها در حال یادگیری آنچه می‌بینند هستند. با گذشت زمان، برای هوش مصنوعی دشوار نخواهد بود که تماس جزئی در یک پرتاب سه امتیازی که باید خطا اعلام شود را از درگیری برای موقعیت در یک ریباند که نباید سوت زده شود، تشخیص دهد.

این تلاش توسعه سال‌ها طول خواهد کشید و باید به طور کامل در بازی‌های لیگ‌های کوچک‌تر آزمایش شود تا توسط ذینفعان کلیدی هر ورزش پذیرفته شود. اما وقتی به میزان بحث، حواس‌پرتی و ناامیدی که امروزه از داوری ناشی می‌شود فکر می‌کنیم، تقریباً ضروری - اگر نه اجتناب‌ناپذیر - است که لیگ‌ها در این جهت حرکت کنند. آیا پیشرفت نخواهد بود اگر هر بازی بزرگ NFL در پایان منجر به بررسی مضطربانه زمین برای پرچم‌ها نشود؟

در حالی که دامنه چنین تغییری بدون شک مقاومت زیادی ایجاد خواهد کرد، می‌توان آن را به مرور زمان و با گام‌های کوچک برای نشان دادن مزایای آن اجرا کرد. اما از اولین بازی بیسبال تلویزیونی در سال 1939، فناوری به طور پیوسته مزایای زیادی را برای عملیات ورزشی و هواداران فراهم کرده است. با بهبود هوش مصنوعی، نباید از استفاده از آن برای حل چالش دستیابی به داوری منصفانه و سازگار در ورزش بترسیم.

بیل اسکادرون در بخش مدیریت ورزشی دانشگاه Elon به عنوان هیئت علمی تمام وقت فعالیت می‌کند. پیش از این، او یکی از بنیانگذاران و مدیرعامل Sportvision و رئیس Bloomberg Sports بود.


بنیامین دیاس
صدای ترکیدن ذرت هنگام پریدن جمعی از روی مبل و فریاد زدن به سمت تلویزیون به گوش می‌رسد. مجموعه‌ای از عبارات رکیک و زبان تحقیرآمیز را می‌شنوید. «چشمت رو باز کن!» «تو این رو چی می‌خونی؟!» «یکی به داور پول داده!» این صحنه به راحتی می‌تواند توصیف کننده هواداران در سراسر جهان هنگام تماشای فوتبال، بیسبال، بسکتبال یا حتی تنیس باشد. مفهوم عدالت، به‌طور جدایی‌ناپذیری با هر رقابت ورزشی گره خورده است. در هر ورزش، ورزشکاران ملزم به رعایت قوانین تعریف شده بازی خود هستند - مهم نیست که این قوانین چقدر گسترده یا محدود باشند. داوران و ناظران (که در اینجا به‌طور جمعی داور نامیده می‌شوند) این قوانین را در زمان واقعی برای تسهیل مدیریت بازی، تشخیص تخلفات قانونی و ارتقای ایمنی بازیکنان قضاوت می‌کنند.[1]

داوران انسان هستند و بنابراین در معرض اشتباهات انسانی قرار دارند. در حالی که یک اشتباه جزئی - یک قضاوت اشتباه، یک خطا از دست رفته یا یک تفسیر نادرست از یک قانون غیرمهم - تأثیر اسمی بر یک مسابقه دارد، گاهی اوقات قضاوت‌های اشتباه بازی‌ها و حتی کل فصل‌ها را تغییر می‌دهند.[2] حاشیه خطا برای داوران به مرور زمان کاهش می‌یابد. به عنوان مثال، پیشرفت‌های اخیر در فناوری تکرار، به داوران اجازه می‌دهد تا تأیید کنند که آیا یک بازیکن فوتبال تاچ‌داون به ثمر رسانده یا مالکیت توپ را به دست آورده است،[3] یک بازیکن بسکتبال قبل از اتمام زمان شوت، شوت می‌زند،[4] یا یک بازیکن بیسبال قبل از رسیدن پرتاب به پایگاه اول، به آنجا رسیده است.[5] اگرچه بررسی تکرار، قضاوت‌های دقیق‌تری ایجاد می‌کند، اما به ایجاد اختلاف نیز کمک می‌کند. داوران قضاوت‌های درون زمین را انجام می‌دهند و از یک استاندارد شبه حقوقی، "شواهد کافی"، برای لغو قضاوت‌های درون زمین استفاده می‌کنند. با دسترسی گسترده به تکرار آهسته، هواداران می‌توانند ریزترین جزئیات تعاملات سریع را بررسی کرده و در مورد اینکه آیا فیلم‌ها شواهد کافی برای لغو قضاوت حسی داور ارائه می‌دهند یا خیر، بحث کنند. اغلب، هواداران به نتیجه‌ای متفاوت از مقامات می‌رسند.

بهبود فناوری، باعث افزایش نظارت اجتماعی بر عملکرد داوران شده است. فراتر از بررسی تکرار، سازمان‌های حاکمه ورزشی ("SGO") مانند لیگ ملی فوتبال ("NFL")، انجمن ملی بسکتبال ("NBA") و لیگ اصلی بیسبال ("MLB") زوایای دوربین مختلف، افسران تکرار اختصاصی و تحلیلگران قوانین آموزش‌دیده را برای اطمینان از انطباق هر بازی با کتاب‌های قوانین رسمی پیاده‌سازی کرده‌اند. با این حال، هنوز هم اشتباهات رخ می‌دهد. هواداران و بازیکنان ورزشی از SGOها می‌خواهند که توابع اصلی داوری را با هوش مصنوعی ("AI") جایگزین کنند تا دقت قضاوت را بهبود بخشند.[6] ورزش‌هایی مانند تنیس و فوتبال در حال حاضر از فناوری هوش مصنوعی در VAR و Hawk-Eye برای بهبود داوری استفاده کرده‌اند.[7] SGOها و مهندسان شروع به توسعه ابزارهای هوش مصنوعی برای نظارت بر اینکه آیا یک پرتاب‌کننده توپ را پرتاب می‌کند یا ضربه می‌زند،[8] یا اینکه آیا یک بازیکن بسکتبال مرتکب خطا می‌شود یا خیر، کرده‌اند.[9] فناوری مشابه می‌تواند به طور منطقی برای عمل خودکار تعیین موقعیت توپ در فوتبال تطبیق داده شود.[10]

اگرچه SGOها می‌توانند فناوری هوش مصنوعی را برای جایگزینی توابع اصلی داوری توسعه و اعمال کنند، این مقاله هشدار می‌دهد که از ادغام سریع خودداری شود، زیرا نگران سه دسته متمایز از پیامدهای قانونی است.

اولاً، SGOهایی که از فناوری هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، به روایت اجتماعی فعلی دامن می‌زنند که SGOها مسابقات را دستکاری می‌کنند و قوانین ضد اخاذی را نقض می‌کنند.[11] کنگره مدت‌هاست که به دنبال جلوگیری از اخاذی در ورزش‌های حرفه‌ای بوده است،[12] اما اخیراً، ایالت‌ها قوانین فدرال قمار ورزشی را باطل کرده‌اند و به شرط‌بندی‌ها اجازه داده‌اند تا وجود داشته باشند و در تلویزیون تبلیغ کنند. SGOها از این تبلیغات سود مالی کسب می‌کنند و انگیزه آنها برای دستکاری مسابقات را افزایش می‌دهند. داوران انسانی به عنوان یک مانع ذاتی در برابر دستکاری مسابقات عمل می‌کنند، زیرا درگیر کردن افراد بیشتر در طرح‌های دستکاری مسابقات SGOها، شانس نشت اطلاعات را افزایش می‌دهد. جایگزینی داوران انسانی با هوش مصنوعی که SGOها می‌توانند آن را دستکاری کنند، احتمال دستکاری مسابقات توسط SGOها را افزایش می‌دهد. حداقل، جایگزینی انسان‌ها با داوران هوش مصنوعی، روایت‌های اجتماعی پیرامون SGOها و دستکاری مسابقات را تقویت می‌کند و احتمالاً منجر به مقررات دولتی سختگیرانه در مورد هوش مصنوعی در صنعت ورزش می‌شود.

ثانیاً، مطالعات نوظهور نشان می‌دهند که ترس منطقی از تبعیض الگوریتمی وجود دارد که در آن هوش مصنوعی با استفاده از داده‌های مغرضانه، نتایج مغرضانه را پیش‌بینی می‌کند.[13] الگوریتم‌هایی مانند هوش مصنوعی برای پیش‌بینی نتایج واقع‌بینانه به داده‌ها نیاز دارند، اما گاهی اوقات این داده‌ها مغرضانه هستند. تبعیض الگوریتمی - چه بدخیمانه یا خوش‌خیمانه - به‌طور فراگیر در صنایعی که اوایل پذیرش ابزارهای هوش مصنوعی را آغاز کرده‌اند، مانند قانون کیفری،[14] مراقبت‌های بهداشتی،[15] و شیوه‌های استخدام،[16] ظاهر می‌شود. اگر سوگیری‌های تاریخی، مانند سوگیری‌های نژادی در نرخ‌های جریمه، در داوری انسانی وجود داشته باشد، این خطاها تحت هوش مصنوعی تشدید می‌شوند و منجر به قضاوت‌های تبعیض‌آمیز می‌شوند. به طور پیش‌فرض، کاربردهای تبعیض‌آمیز داوران هوش مصنوعی، SGOها را در معرض شکایات تبعیض در استخدام به دلیل نقض مقررات کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر در مورد اخراج و انضباط قرار می‌دهد.

ثالثاً، داوران نقش مهمی در کاهش مسائل مربوط به سلامت و ایمنی در زمین بازی دارند. جایگزینی داوران با هوش مصنوعی می‌تواند منجر به عدم توانایی SGOها در ایفای وظایف (اغلب قراردادی) خود برای محافظت از ایمنی بازیکنان شود.[17] به طور طبیعی، ورزش‌ها مسابقاتی هستند که ورزشکاران را در یک بازی با جمع صفر، برنده همه، در برابر یکدیگر قرار می‌دهند. ورزشکاران و هواداران گاهی اوقات تسلیم اشتیاق خود می‌شوند و منجر به فضاهای بازی "تند" می‌شوند. SGOها انتظار دارند که داوران هم قوانین را اجرا کنند و هم از جوشیدن اشتیاق ورزشکاران و بینندگان به درگیری‌های تمام عیار جلوگیری کنند. SGOها داوران را به مکانیسم‌های مختلفی مانند جریمه‌ها، هشدارها و اخراج‌ها مجهز می‌کنند تا رفتار تهاجمی را مهار کنند. اگر SGOها داوران انسانی را با جایگزین هوش مصنوعی جایگزین کنند، آگاهانه یک نهاد مهم مسئول جلوگیری از درگیری‌ها را حذف می‌کنند. فرض بر این است که داوران هوش مصنوعی قادر به تشخیص جریمه‌های "خشونت غیرضروری"، "جشن بیش از حد" یا "ضربه عمدی" از اقدامات معمولی درون بازی نخواهند بود. بدون انتقال مسئولیت پیشگیری از درگیری به سایر نهادهای انسانی، SGOها در معرض خطر نقض وظیفه خود برای حفظ سلامت و ایمنی ورزشکاران خود قرار می‌گیرند.

در نهایت، اگرچه فناوری هوش مصنوعی احتمالاً دقت و کیفیت داوری را بهبود می‌بخشد، SGOها باید سرعت ادغام را کاهش دهند. نگرانی‌های قانونی مربوط به اخاذی، تبعیض و ایمنی شغلی، نیاز به تحقیقات بیشتر را قبل از پذیرش فناوری موجود برای جایگزینی کامل داوران انسانی برجسته می‌کند. اگر SGOها همچنان به توسعه ابزارهای هوش مصنوعی برای بهبود دقت داوری علاقه‌مند هستند، بهترین راه حل، پیاده‌سازی یک سیستم ترکیبی است که در آن داوران انسانی با داوران هوش مصنوعی برای افزایش دقت جریمه‌ها بدون قربانی کردن عنصر انسانی اصلی در ورزش همکاری می‌کنند. با در نظر گرفتن مسئولیت‌های قانونی، داوران هوش مصنوعی باید تا زمانی که اقدامات کافی برای رسیدگی به انگ اخاذی، تبعیض الگوریتمی و نگرانی‌های مربوط به سلامت و ایمنی درگیر در پذیرش کامل انجام شود، فناوری آینده باقی بمانند.

بن دیاس از Voorhees، نیوجرسی، دانشجوی سال دوم JD-MBA در دانشگاه وندر بیلت و یک طرفدار مشتاق ورزش است. او امیدوار است که اشتیاق خود به قانون و اقتصاد را برای خدمت رسانی به بهترین وجه به مشتریان خود در یک فضای حقوقی تجاری تراکنشی ادغام کند.

[1] Michael J. Madison, Fair Play: Notes on the Algorithmic Soccer Referee, 23 Vand. J. Ent. & Tech. L. 341, 358-59, 363-65 (2021).
[2] Ben Morse, ‘Sorry but I don’t like that call!’: The Controversial Penalty Call Which Played a Decisive Role in Super Bowl LVII Outcome, CNN (Feb 2023), https://www.cnn.com/2023/02/13/sport/holding-call-super-bowl-lvii-chiefs-eagles-spt-intl/index.html (Demonstrating that errant calls can skew the results of pivotal sports games, altering that sport’s very history); Shanna McCarriston, Twitter Reacts to Saints’ Overtime Loss to Vikings, Controversial Non-OPI Call, CBS Sports, (2020), https://www.cbssports.com/nfl/news/twitter-reacts-to-saints-overtime-loss-to-vikings-controversial-non-opi-call/ (Demonstrating that missed calls can be just as detrimental to referees’ credibility as errant calls).
[3] Joe Pompliano, Why the NFL Puts Computer Chips in Each Football, Substack (Jan 25, 2023), https://huddleup.substack.com/p/why-the-nfl-puts-computer-chips-in.
[4] Ayush Pai, AI-Basketball-Referee, Github (2023), https://github.com/ayushpai/AI-Basketball-Referee.
[5] Anthony Castrovince, Futures Game a Perfect Showcase for Ball-Strike Challenge System, Major League Baseball, (July 2023), https://www.mlb.com/news/abs-system-gets-rigorous-test-at-futures-game.
[6] Spencer Garfield, Robot Referees in Basketball, Portland State Vangaurd, (2020), https://psuvanguard.com/robot-referees-in-basketball/.
[7] Madison, supra note 1, at 349-50.
[8] Castrovince, supra note 5.
[9] Pai, supra note 4.
[10] Pompliano, supra note 3; See generally Moeen Mostafavi, Fateme Nikseresht, Jacob Earl Resch, Laura Barnes, & Medhi Boukhechba, Collision Prediction and Prevention in Contact Sports Using RFID Tags and Haptic Feedback (2021), https://arxiv.org/ftp/arxiv/papers/2102/2102.03453.pdf (explaining that RFID chips can be used for both officiating and injury prevention purposes).
[11] Timothy L. O’Brien, Match Fixing has Existed for Centuries. Gambling Apps are Making it Worse, The Wash Post (Feb 7, 2023), https://www.washingtonpost.com/business/match-fixing-has-existed-for-centuries-gambling-apps-are-making-it-worse/2023/02/07/340821a6-a6a7-11ed-b2a3-edb05ee0e313_story.html.
[12] John Holden & Marc Edelman, A Short Treatise on Sports Gambling and the Law: How America Regulates Its Most Lucrative Vice, 2020 Wis. L. Rev. 907, 917-18 (2020).
[13] See Sandra Mayson, Bias In, Bias Out, 128 Yale L.J. 2218, 2224 (2019).
[14] See generally, Julia Angwin, Jeff Larson, Surya Mattu, and Lauren Kirchner, Machine Bias, Propublica (May 23, 2016), https://www.propublica.org/article/machine-bias-risk-assessments-in-criminal-sentencing.
[15] Sharona Hoffman and Andy Podgurski, Artificial Intelligence and Discrimination in Health Care, 19 Yale J. Health Pol’y L. & Ethics 1, 4 (2020).
[16] Keith E , The Promise and the Peril: Artificial Intelligence and Employment Discrimination, 77 U. Miami L. Rev. 1, 5 (2022).
[17] See NFL, Safety Rules and Regulations, Nat’l Football League (Aug 9, 2013), https://www.nfl.com/news/safety-rules-regulations-0ap1000000228345 (describing player safety as a top priority of the NFL’s).


آنتی‌بیوتیک‌ها درمان مؤثری برای طیف گسترده‌ای از عفونت‌ها و بیماری‌ها فراهم می‌کنند. متأسفانه، مقاومت آنتی‌بیوتیکی درمان این موارد را دشوارتر می‌کند. این مسئله همچنین به دلیل افزایش بستری شدن در بیمارستان‌ها و درمان‌های پرهزینه، بر سیستم بهداشت و درمان فشار وارد می‌کند. بسیاری از افراد در معرض خطر هستند، به‌ویژه کسانی که در مراکز مراقبت‌های طولانی‌مدت بستری هستند یا سیستم ایمنی ضعیفی دارند.

در این صفحه:

خطرات مقاومت آنتی‌بیوتیکی برای سلامت انسان
چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند

خطرات برای سلامت انسان
مقاومت آنتی‌بیوتیکی یک نگرانی بهداشت عمومی در سراسر جهان است. تعداد باکتری‌هایی که به آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم هستند در حال افزایش است.
خطر مقاومت آنتی‌بیوتیکی این است که بیماری‌های قابل درمان مانند ذات‌الریه، سل یا عفونت‌های جزئی ممکن است غیرقابل درمان شوند. این امر بار اقتصادی و عاطفی بیشتری را بر خانواده‌ها و سیستم بهداشت و درمان ما تحمیل می‌کند.
مقاومت آنتی‌بیوتیکی منجر به کاهش توانایی درمان عفونت‌ها و بیماری‌ها در انسان، حیوانات و گیاهان می‌شود. این می‌تواند منجر به مشکلات زیر شود:

افزایش بیماری، رنج و مرگ و میر انسان،
افزایش هزینه و طول درمان، و
افزایش عوارض جانبی ناشی از استفاده از داروهای متعدد و قوی‌تر.

عفونت‌های ناشی از باکتری‌های مقاوم ممکن است به بیش از یک آنتی‌بیوتیک مقاوم باشند. آنتی‌بیوتیک‌های جدید کمی در حال توسعه هستند. بنابراین، مهم است که همه کانادایی‌ها به حفظ اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌هایی که داریم کمک کنند. ما می‌توانیم این کار را از طریق استفاده مسئولانه از آنتی‌بیوتیک‌ها و پیشگیری و کنترل عفونت انجام دهیم.

چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند
به طور کلی، گروه‌های خاصی از افراد خطر ابتلا به عفونت را افزایش می‌دهند. این بدان معناست که آنها همچنین در معرض خطر بیشتری برای مقاومت آنتی‌بیوتیکی هستند.
گروه‌های در معرض خطر عبارتند از:

نوزادان، به‌ویژه نوزادان نارس، زیرا ممکن است سیستم ایمنی قوی نداشته باشند؛
سالمندان، به‌ویژه کسانی که در مراکز مراقبت‌های طولانی‌مدت یا خانه‌های سالمندان زندگی می‌کنند. این به این دلیل است که آنها:

ممکن است در معرض عفونت‌های بیشتری نسبت به افراد عادی قرار بگیرند،
در تماس نزدیک با افراد زیادی هستند، و
ممکن است به دلیل بیماری یا استفاده طولانی‌مدت از آنتی‌بیوتیک‌ها سیستم ایمنی ضعیفی داشته باشند.

افرادی که بی‌خانمان هستند یا در شرایط شلوغ یا غیربهداشتی زندگی می‌کنند که ابتلا به عفونت آسان است، و
افرادی که به دلیل بیماری یا آسیب سیستم ایمنی ضعیفی دارند.

گروه‌های در معرض خطر بر اساس رفتارها و محیط‌ها عبارتند از:

افرادی که در مراکز بهداشتی و درمانی و مراکز نگهداری از کودکان یا سایر محیط‌هایی که عفونت‌ها به راحتی گسترش می‌یابند، به‌ویژه اگر اقدامات پیشگیری و کنترل عفونت رعایت نشود،
افرادی که رفتارهای خوبی برای پیشگیری و کنترل عفونت مانند بهداشت دست انجام نمی‌دهند،
افرادی که مواد غذایی را به طور ایمن نگهداری، جابجا یا آماده نمی‌کنند،
افرادی که مشاغلی دارند که آنها را در معرض خطر بیشتری برای قرار گرفتن در معرض باکتری‌ها یا بیماری‌های عفونی قرار می‌دهد مانند:

پزشکان،
پرستاران،
دامپزشکان،
کارگران کشتارگاه‌ها و کارخانه‌های فرآوری گوشت، و
کشاورزان.

جزئیات صفحه
تاریخ اصلاح:
2014-09-30