امروزه تیم‌های ورزشی از فناوری به شکلی بی‌سابقه برای یافتن راه‌های جدید جهت کسب برتری نسبت به رقبا استفاده می‌کنند. هوش مصنوعی در ورزش به ویژه در حال دگرگون کردن نحوه سازماندهی، بازی و تماشای ورزش‌ها است. به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود که با وقوع این انقلاب هوش مصنوعی، ورزش دیگر هرگز مانند قبل نخواهد بود.
باشگاه‌های ورزشی حرفه‌ای میلیون‌ها دلار در هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری می‌کنند که تأثیر عمیقی بر همه چیز، از سلامت بازیکنان گرفته تا تاکتیک‌ها و استراتژی‌ها خواهد داشت. الگوریتم‌های هوشمند روش‌های جدیدی را برای به حداکثر رساندن عملکرد و به حداقل رساندن آسیب‌دیدگی ارائه می‌دهند، خواه با استفاده از هوش مصنوعی برای ارزیابی و مقایسه حریفان یا تشخیص زودتر ضربه‌های مغزی. طرفداران به لطف پلتفرم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، تجربیات فراگیرتر و شخصی‌سازی‌شده‌تری را تجربه می‌کنند.
هوش مصنوعی داوری منصفانه‌تر، شناسایی آگاهانه‌تر بازیکنان، مربیگری مبتنی بر داده، بهبود دسترسی برای طرفدارانی که در خانه تماشا می‌کنند، پیشگیری از آسیب‌دیدگی و تسهیل تعامل عمیق‌تر با رویدادهای ورزشی را معرفی می‌کند. این امکانات بسیار هیجان‌انگیز هستند. همه ذینفعان، از مربیان و مدیران گرفته تا بازیکنان و تماشاگران، از الگوریتم‌های هوش مصنوعی بهره‌مند خواهند شد که سرگرمی‌های ورزشی را در سال‌های آینده ارتقا می‌دهند.
ادامه مطلب را بخوانید تا کشف کنید که هوش مصنوعی، با کمک آخرین زبان‌های هوش مصنوعی، چگونه در صنعت ورزش موج ایجاد می‌کند و برای آینده بازی‌های مورد علاقه شما چه معنایی دارد.

انقلاب هوش مصنوعی در ورزش
کاربردهای هوش مصنوعی در ورزش متنوع و دگرگون‌کننده است و به طور اساسی نحوه رویکرد ما به آموزش، استراتژی و تجربه کلی ورزشی را تغییر می‌دهد.

1. هوش مصنوعی در آموزش و تجزیه و تحلیل عملکرد
هوش مصنوعی عملکرد ورزشکاران را به روش‌هایی که انسان قادر به آن نیست، تجزیه و تحلیل می‌کند. این سیستم حرکات را ردیابی می‌کند، آسیب‌دیدگی‌ها را پیش‌بینی می‌کند و روش‌های بهینه آموزشی را پیشنهاد می‌دهد. این به معنای آسیب‌دیدگی‌های کمتر و عملکرد بهتر است. مربیان از داده‌های هوش مصنوعی برای تصمیم‌گیری آگاهانه استفاده می‌کنند و آموزش را بر اساس نیازهای هر ورزشکار سفارشی می‌کنند.

2. استراتژی و تاکتیک بازی
هوش مصنوعی فقط در مورد آموزش بدنی نیست. این در حال تغییر شکل دادن به استراتژی‌های بازی است. با تجزیه و تحلیل حجم وسیعی از داده‌های بازی، هوش مصنوعی به تیم‌ها کمک می‌کند تا نقاط ضعف حریفان را کشف کنند. مربیان و بازیکنان از این بینش‌ها برای تنظیمات استراتژی در زمان واقعی استفاده می‌کنند. این مانند داشتن یک مربی دستیار فوق‌العاده باهوش است که هیچ جزئیاتی را از دست نمی‌دهد.

3. تعامل و تجربه طرفداران
تأثیر هوش مصنوعی در ورزش فراتر از زمین بازی است. این در حال متحول کردن نحوه تعامل طرفداران با ورزش است. برنامه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی محتوای شخصی‌سازی‌شده‌ای مانند پیش‌بینی‌های مسابقه و آمار بازیکنان ارائه می‌دهند. تجربیات واقعیت مجازی (VR) طرفداران را به عمل نزدیک‌تر می‌کنند. تصور کنید که از اتاق نشیمن خود احساس می‌کنید در زمین هستید.

4. فناوری پوشیدنی و ایمنی ورزشکاران
ایمنی ورزشکاران ضروری است. فناوری پوشیدنی مبتنی بر هوش مصنوعی معیارهای مهمی مانند ضربان قلب و سطح خستگی را ردیابی می‌کند. با هشدار دادن به مربیان در مورد خطرات احتمالی سلامتی، به جلوگیری از آسیب‌دیدگی‌های جدی کمک می‌کند. ورزشکاران می‌توانند به دلیل هوش مصنوعی در ورزش، در بالاترین سطح خود با خیال راحت رقابت کنند.

5. ارتقای استعداد یابی و استخدام
تأثیر هوش مصنوعی در استعداد یابی و استخدام نیز قابل توجه است. استعداد یابی سنتی به قضاوت انسانی متکی است که اغلب ذهنی است. هوش مصنوعی رویکردی مبتنی بر داده را معرفی می‌کند. این سیستم معیارهای عملکرد را در میان تعداد بی‌شماری بازیکن تجزیه و تحلیل می‌کند و ستاره‌های بالقوه را زودتر و دقیق‌تر شناسایی می‌کند. این فناوری یک نعمت برای استعداد یاب‌ها است و ابزارهای قدرتمندی را برای کشف جواهرات پنهان در اختیار آنها قرار می‌دهد.

6. برنامه‌های تغذیه و سلامتی سفارشی
هوش مصنوعی فراتر از آموزش و تاکتیک‌ها می‌رود. این در حال شخصی‌سازی تغذیه و سلامتی برای ورزشکاران است. هوش مصنوعی داده‌ها را از دستگاه‌های پوشیدنی و آزمایش‌های سلامتی تجزیه و تحلیل می‌کند و برنامه‌های تغذیه سفارشی ایجاد می‌کند. این برنامه‌ها فیزیولوژی و اهداف عملکردی منحصربه‌فرد هر ورزشکار را در نظر می‌گیرند. این رویکرد شخصی‌شده تضمین می‌کند که ورزشکاران از نظر جسمی و روانی در اوج خود هستند.

7. تجزیه و تحلیل داده‌ها در زمان واقعی در طول بازی‌ها
تصور کنید مربیانی که تصمیمات استراتژیک را بر اساس داده‌های زمان واقعی می‌گیرند. هوش مصنوعی این را امکان‌پذیر می‌کند. این سیستم داده‌های بازی زنده را تجزیه و تحلیل می‌کند و بینش‌هایی را در حال حرکت ارائه می‌دهد. مربیان می‌توانند تاکتیک‌ها را بر اساس توصیه‌های هوش مصنوعی تنظیم کنند و به تیم‌ها برتری رقابتی بدهند. این تجزیه و تحلیل در زمان واقعی مانند داشتن یک استاد بزرگ شطرنج است که در طول یک مسابقه پرمخاطره مشاوره می‌دهد.

8. هوش مصنوعی در پخش ورزش
پخش ورزش نیز در حال بازسازی هوش مصنوعی است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی هایلایت‌های فوری ایجاد می‌کنند، محتوا را برای بینندگان شخصی‌سازی می‌کنند و حتی لحظات هیجان‌انگیز بازی را پیش‌بینی می‌کنند. این فناوری یک تجربه تماشای جذاب‌تر ایجاد می‌کند و طرفداران را به صفحه‌نمایش خود میخکوب می‌کند.

آینده ورزش با هوش مصنوعی
با پیشرفت فناوری هوش مصنوعی، نقش آن در ورزش افزایش خواهد یافت. ما شاهد آموزش شخصی‌سازی‌شده‌تر، پیشگیری پیشرفته از آسیب‌دیدگی و حتی داوران هوش مصنوعی خواهیم بود که تصمیمات بی‌طرفانه می‌گیرند. امکانات بی‌پایان هستند.

هوش مصنوعی فقط یک ابزار نیست. این یک هم‌تیمی، یک مربی و یک تقویت‌کننده تجربه طرفداران است. این در حال تغییر ورزش همانطور که ما آن را می‌شناسیم است و آن را ایمن‌تر، استراتژیک‌تر و هیجان‌انگیزتر می‌کند.

چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی
در حالی که مزایای هوش مصنوعی در ورزش واضح است، چالش‌هایی نیز وجود دارد.

حریم خصوصی و امنیت داده‌ها: مهم‌ترین نگرانی در کاربردهای ورزشی هوش مصنوعی. ورزشکاران و تیم‌ها باید اطمینان حاصل کنند که داده‌های حساس آنها ایمن است و به طور اخلاقی استفاده می‌شود. این شامل داده‌های سلامتی، معیارهای عملکرد و اطلاعات شخصی است.
استفاده اخلاقی از فناوری: حفظ جنبه انسانی ورزش ضروری است. هوش مصنوعی می‌تواند استراتژی و عملکرد را بهبود بخشد، اما نباید مهارت و تلاش انسانی را که ورزش را منحصر به فرد می‌کند، جایگزین کند. قسمت دشوار ایجاد تعادل مناسب است.
عدالت و دسترسی: تضمین دسترسی مناسب به فناوری‌های هوش مصنوعی ضروری است. ابزارهای هوش مصنوعی بهتر در معرض خطر دادن مزیت ناعادلانه به تیم‌ها و ورزشکاران ثروتمند هستند. استراتژی‌هایی توسط جامعه ورزشی برای ایجاد یک زمین بازی مساوی مورد نیاز است.
حفظ یکپارچگی ورزش: با قابلیت‌های پیش‌بینی و تحلیلی هوش مصنوعی، خطر دستکاری نتایج وجود دارد. قوانین و مقررات باید تکامل یابند تا اطمینان حاصل شود که هوش مصنوعی به جای تضعیف، یکپارچگی ورزش را ارتقا می‌دهد.
تأثیر بر سلامت روان ورزشکاران: تکیه بیش از حد به هوش مصنوعی برای تجزیه و تحلیل عملکرد می‌تواند بر ورزشکاران فشار وارد کند. در نظر گرفتن تأثیر روانی و عاطفی بررسی مداوم مبتنی بر داده بر ورزشکاران ضروری است.
توسعه مقررات هوش مصنوعی در ورزش: با ادغام بیشتر هوش مصنوعی در ورزش، باید مقررات روشنی توسط مقامات ایجاد شود. این مقررات باید نحوه استفاده از هوش مصنوعی را تنظیم کند و اطمینان حاصل کند که کاربردها در رقابت‌ها و آموزش منصفانه و اخلاقی هستند.
درک عمومی و پذیرش: طرفداران و بازیکنان باید هوش مصنوعی را در ورزش بپذیرند و از آن استقبال کنند. آموزش در مورد نقش و مزایای آن برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به عنوان یک ارتقای مثبت و نه تهدیدی برای ارزش‌های سنتی ورزشی دیده می‌شود، ضروری است.
پیامدهای شغلی برای مربیان و تحلیلگران: هوش مصنوعی می‌تواند نقش‌ها را در مدیریت و مربیگری ورزشی تغییر دهد. برای کار موثر در کنار ابزارهای هوش مصنوعی، نیاز به سازگاری و یادگیری مهارت‌های جدید وجود دارد.
اثرات و پایداری بلندمدت: در نظر گرفتن اثرات بلندمدت هوش مصنوعی در ورزش بسیار مهم است. این شامل پایداری استفاده از فناوری و تأثیر آن بر آینده فرهنگ و شیوه‌های ورزشی است.
همکاری بین متخصصان فناوری و متخصصان ورزش: اجرای موفقیت‌آمیز هوش مصنوعی در ورزش مستلزم همکاری است. متخصصان فناوری و متخصصان ورزشی باید با هم کار کنند تا راه‌حل‌هایی ایجاد کنند که به ظرافت‌های هر ورزش احترام بگذارد.

نتیجه‌گیری
هوش مصنوعی در ورزش فقط یک مُد زودگذر نیست. این یک تغییر اساسی در نحوه رویکرد، درک و لذت بردن ما از ورزش است. هوش مصنوعی نقش مهمی در ورزش ایفا می‌کند و تجربیات طرفداران را متحول می‌کند و عملکرد را بهبود می‌بخشد. با پیشرفت فناوری، بیشتر و بیشتر در ورزش ادغام خواهد شد و بازی‌هایی را که دوست داریم حتی هیجان‌انگیزتر و جذاب‌تر می‌کند.
آینده ورزش با هوش مصنوعی روشن است. این نوید دنیایی را می‌دهد که در آن ورزشکاران به پتانسیل کامل خود می‌رسند، استراتژی‌ها هوشمندانه‌تر هستند و طرفداران می‌توانند به سرعت اقدام کنند. با استقبال از این آینده، ما آغاز یک عصر جدید در ورزش را می‌بینیم - عصری که با هوش مصنوعی و انسانی به پیش می‌رود.


تأثیر هوش مصنوعی (AI) در بسیاری از صنایع از جمله مراقبت‌های بهداشتی، امور مالی، حمل و نقل و حتی ورزش قابل توجه بوده است.
در مورد پیاده‌سازی واقعیت مجازی در ورزش صحبت کرده‌ایم، اما چگونه می‌توان از هوش مصنوعی بهره‌مند شد؟ در آموزش ورزش، هوش مصنوعی شامل استفاده از فناوری برای تجزیه و تحلیل عملکرد ورزشکاران و ارائه بازخورد در مورد تکنیک‌های تمرینی آن‌ها می‌شود، اما به این موارد محدود نمی‌شود. بنابراین، اگر علاقه‌مند هستید، به خواندن ادامه دهید تا موارد استفاده از هوش مصنوعی در آموزش ورزش، مزایا و معایب موجود و بالقوه آن را بررسی کنید.

مزایای هوش مصنوعی در آموزش ورزش
اولاً، مهم است که ذکر شود پیاده‌سازی هوش مصنوعی در آموزش ورزش مزایای متعددی دارد. در اینجا، برخی از آن‌ها را برجسته می‌کنیم.

بهبود دقت و ظرافت
یکی از مزایای مهم هوش مصنوعی در آموزش ورزش، بهبود دقت و ظرافتی است که می‌تواند ارائه دهد. با کمک حسگرها و دوربین‌ها، فناوری هوش مصنوعی می‌تواند داده‌هایی را در مورد حرکات ورزشکاران با درجه بالایی از دقت ثبت کند. این داده‌ها سپس می‌توانند با استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین تجزیه و تحلیل شوند و به مربیان و مربیان اجازه دهند تا حتی کوچکترین انحرافات از فرم یا تکنیک ایده‌آل را شناسایی کنند. با شناسایی دقیق این نقاط ضعف، مربیان می‌توانند برنامه‌های آموزشی برای اصلاح این مشکلات ایجاد کنند که منجر به حرکات دقیق‌تر و ظریف‌تر می‌شود. بهبود دقت می‌تواند با کمک بینایی کامپیوتر حاصل شود، که به توانایی کامپیوتر یا ماشین برای تجزیه و تحلیل و تفسیر داده‌های بصری مختلف مانند تصاویر دیجیتال و فیلم‌ها اشاره دارد. در نهایت، بهبود دقت و ظرافت می‌تواند منجر به عملکرد بهتر شود، زیرا ورزشکاران می‌توانند حرکات خود را به طور مداوم و کارآمدتر انجام دهند.

برنامه‌های آموزشی شخصی‌سازی شده
با تجزیه و تحلیل داده‌های عملکرد ورزشکاران فردی، الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند زمینه‌های ضعف خاص را شناسایی کرده و برنامه‌های آموزشی متناسب با نیازهای آن‌ها ایجاد کنند. این رویکرد شخصی‌سازی شده می‌تواند مؤثرتر از روش‌های آموزشی سنتی باشد، زیرا نقاط قوت، ضعف و سبک یادگیری منحصربه‌فرد ورزشکار را در نظر می‌گیرد. با بهینه‌سازی برنامه‌های آموزشی برای هر ورزشکار، هوش مصنوعی می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا پتانسیل خود را به حداکثر برسانند و عملکرد خود را در زمین یا زمین بازی بهبود بخشند.

بازخورد و تجزیه و تحلیل در زمان واقعی
با کمک تجزیه و تحلیل در زمان واقعی و گذشته‌نگر، مربیان و ورزشکاران اکنون می‌توانند عملکرد خود را در طول بازی نظارت کرده و بدون نیاز به منتظر ماندن برای نتایج پس از بازی، تصمیم‌گیری کنند. این به آن‌ها امکان می‌دهد تا استراتژی‌ها و بازی‌های خود را در زمان واقعی تنظیم کنند و در عین حال تاکتیک‌های حریف را ردیابی و به آن‌ها پاسخ دهند.

افزایش ایمنی ورزشکار و پیشگیری از آسیب‌دیدگی
هوش مصنوعی در آموزش ورزش می‌تواند به افزایش ایمنی ورزشکار و پیشگیری از آسیب‌دیدگی با ارائه رویکرد مبتنی بر داده بیشتر به مربیگری و آموزش کمک کند. با تجزیه و تحلیل حرکات یک ورزشکار، هوش مصنوعی می‌تواند مشکلات بالقوه در تکنیک یا فرم آن‌ها را که می‌تواند منجر به آسیب‌دیدگی شود، شناسایی کند. به عنوان مثال، هوش مصنوعی می‌تواند عدم تقارن یا عدم تعادل در حرکات یک ورزشکار را تشخیص دهد که باعث ایجاد فشار بیش از حد بر مناطق خاصی از بدن آن‌ها شده و خطر آسیب‌دیدگی آن‌ها را افزایش می‌دهد. این می‌تواند به ورزشکاران کمک کند تا از آسیب‌دیدگی‌های وزنه‌برداری، پیچ‌خوردگی مچ پا، درد کمر و مشکلات ناخواسته دیگر جلوگیری کنند.

افزایش کارایی و مقرون به صرفه بودن
هوش مصنوعی در آموزش ورزش می‌تواند کارایی و مقرون به صرفه بودن را به روش‌های مختلف افزایش دهد. به عنوان مثال، سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند وظایف سنتی زمان‌بر و پرهزینه مانند تجزیه و تحلیل فیلم‌های حرکات یک ورزشکار را خودکار کنند. این می‌تواند زمان قابل توجهی را برای مربیان و مربیان صرفه‌جویی کند و به آن‌ها اجازه دهد تا بر سایر جنبه‌های شغل خود تمرکز کنند.

چالش‌های هوش مصنوعی در آموزش ورزش
در حالی که هوش مصنوعی مزایای قابل توجهی در آموزش ورزش دارد، چالش‌های متعددی را نیز به همراه دارد. در اینجا برخی از آن‌ها آورده شده است.

اتکا به فناوری
اتکا بیش از حد به فناوری در آموزش ورزش می‌تواند پیامدهای منفی متعددی داشته باشد. به عنوان مثال، اگر مربیان و مربیان بیش از حد به سیستم‌های هوش مصنوعی برای ارزیابی و بازخورد ورزشکاران تکیه کنند، ممکن است ظرافت‌های مهمی را در عملکرد یک ورزشکار که فقط یک مربی انسانی می‌تواند تشخیص دهد، از دست بدهند. این می‌تواند منجر به فقدان شهود و خلاقیت در مربیگری شود که در نهایت پتانسیل ورزشکار را محدود می‌کند. علاوه بر این، برخی از ورزشکاران ممکن است به رویکرد مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی به خوبی پاسخ ندهند و برای شکوفایی به بازخورد شخصی‌تر و حمایت عاطفی بیشتری نیاز داشته باشند. به عنوان مثال، یک ورزشکار جوان که با اعتماد به نفس مشکل دارد، ممکن است از کار با یک مربی انسانی که می‌تواند حمایت عاطفی و تشویق ارائه دهد، بیشتر از یک سیستم هوش مصنوعی که فقط می‌تواند بازخورد فنی ارائه دهد، سود ببرد.

علاوه بر این، تکیه صرف به سیستم‌های هوش مصنوعی می‌تواند توانایی یک مربی را برای سازگاری با موقعیت‌های غیرمنتظره محدود کند. به عنوان مثال، در طول یک بازی یا مسابقه، مربیان ممکن است نیاز به تصمیم‌گیری سریع بر اساس مشاهدات خود از عملکرد یک ورزشکار داشته باشند. اگر آن‌ها صرفاً به داده‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی تکیه کنند، ممکن است جزئیات مهم را از دست بدهند یا اهمیت موقعیت‌های خاص را تشخیص ندهند.

حریم خصوصی و امنیت داده‌ها
نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و امنیت داده‌ها چالش‌های مهمی هنگام استفاده از هوش مصنوعی در آموزش ورزش هستند. جمع‌آوری داده‌ها در مورد عملکرد و حرکات یک ورزشکار می‌تواند تهاجمی باشد و ورزشکاران ممکن است در مورد نحوه استفاده و به اشتراک‌گذاری داده‌های خود نگران باشند. به عنوان مثال، اگر سیستم‌های هوش مصنوعی داده‌هایی را در مورد توانایی‌های فیزیکی یک ورزشکار جمع‌آوری کنند، ممکن است اطلاعات شخصی را آشکار کند که ورزشکار ممکن است نخواهد آن را به اشتراک بگذارد. علاوه بر این، اگر داده‌ها به درستی ذخیره و ایمن نشوند، خطر دسترسی غیرمجاز به آن‌ها وجود دارد که می‌تواند منجر به نقض داده‌ها و سرقت هویت شود.

تعصب و انصاف
نگرانی‌هایی نیز در مورد تعصب و انصاف در استفاده از هوش مصنوعی در آموزش ورزش وجود دارد. سیستم‌های هوش مصنوعی ممکن است تعصبات یا محدودیت‌های موجود در روش‌های آموزشی را تقویت کنند اگر داده‌های مورد استفاده برای توسعه سیستم، طیف متنوعی از ورزشکاران را نشان ندهند. مربیان و مربیان باید از این محدودیت‌ها آگاه باشند و برای اطمینان از اینکه داده‌های مورد استفاده برای توسعه سیستم‌های هوش مصنوعی متنوع و نماینده هستند، تلاش کنند.

محدودیت تعامل انسانی
در نهایت، انگیزه یکی از عوامل مهم در ورزش است. هر ورزشکاری با کلمات و اعمال مربیان خود تشویق و دلسرد می‌شود. تعامل انسانی برای ایجاد اعتماد و صمیمیت بین ورزشکاران و مربیان یا مربیان آن‌ها ضروری است. بنابراین، در حالی که هوش مصنوعی مزایای زیادی دارد، یکی از بزرگترین چالش‌های آن محدودیت تعامل انسانی است که هیچ فناوری نمی‌تواند جایگزین آن شود.

نتیجه‌گیری
هوش مصنوعی در آموزش ورزش مزایای متعددی از جمله افزایش ایمنی ورزشکار و پیشگیری از آسیب‌دیدگی، افزایش کارایی و مقرون به صرفه بودن و بهبود تجزیه و تحلیل عملکرد ارائه می‌دهد. هوش مصنوعی می‌تواند بازخورد در زمان واقعی را به ورزشکاران ارائه دهد و به آن‌ها کمک کند تا تکنیک و عملکرد خود را بهبود بخشند و به مربیان و مربیان کمک کند تا برنامه‌های آموزشی شخصی‌سازی شده را توسعه دهند. با این حال، همراه با مزایا، چالش‌هایی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرند، از جمله نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و امنیت داده‌ها، محدودیت تعامل انسانی و مسائل مربوط به تعصب و انصاف. مربیان و مربیان باید اطمینان حاصل کنند که داده‌های ورزشکاران به طور ایمن جمع‌آوری و ذخیره می‌شوند و ورزشکاران حمایت عاطفی و انگیزه‌ای را که برای رسیدن به پتانسیل کامل خود نیاز دارند، دریافت می‌کنند. آن‌ها همچنین باید از هرگونه تعصبی که سیستم‌های هوش مصنوعی ممکن است معرفی کنند آگاه باشند و برای رسیدگی به آن‌ها اقدام کنند.

نکته کلیدی
هوش مصنوعی پتانسیل متحول کردن آموزش ورزش را دارد. با این حال، نباید عنصر انسانی مربیگری و آموزش را جایگزین کند. موفق‌ترین برنامه‌های آموزشی از مزایای هوش مصنوعی بهره‌مند می‌شوند در حالی که تعامل انسانی، حمایت عاطفی و توسعه مهارت‌های ضروری زندگی را در اولویت قرار می‌دهند.

ملانی جانسون، نویسنده فنی و علاقه‌مند به هوش مصنوعی و بینایی کامپیوتر با تجربه اثبات شده، مشتاق نوآوری و راه حل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی است. او با به اشتراک گذاشتن بینش‌ها برای آموزش در مورد موضوعات فناوری، در این وبلاگ مهمان، به کشف مزایا و معایب هوش مصنوعی در ورزش می‌پردازد.
این داستان را به اشتراک بگذارید، پلتفرم خود را انتخاب کنید!
لطفاً برای امتیاز دادن به این وبلاگ وارد شوید.


یک پرواز بر فراز آشیانه کبوتر

سینما به عنوان یک رسانه، جایگاه قابل توجهی در شکل‌دهی به درک موضوعاتی که به آن‌ها می‌پردازد، دارد. سلامت روان مفهومی است که اغلب نگرش‌های متفاوتی را در بحث‌ها برمی‌انگیزد و می‌توان آن را به عنوان وضعیت روانی و عاطفی فرد در نظر گرفت. هنگام بررسی چگونگی نمایش سلامت روان در فیلم‌ها، باید به نحوه ارائه آن به تماشاگران توجه کرد و این ارائه از طریق تکنیک‌های سینمایی متمایز شخصیت‌پردازی، جلوه‌های بصری و روایت‌ها انجام می‌شود. اساساً، نحوه شکل‌دهی شخصیت‌هایی که از مشکلات سلامت روان رنج می‌برند، از جمله اعمال و دیالوگ‌های آن‌ها، با ویژگی‌های بصری مانند زوایای دوربین و لباس که توسط کارگردان تعیین می‌شود، ترکیب شده و تصویری از سلامت روان را برای مخاطبان ایجاد می‌کند.

این مخاطبان سپس با نگرشی نسبت به آنچه در موضوع فیلم دیده‌اند، به این نمایش‌های سینمایی واکنش نشان می‌دهند. این نگرش‌ها نسبت به سلامت روان و اختلالات آن، مستقیماً با آناتومی فیلم از سلامت روان به عنوان یک موضوع یا ارزش مرتبط است. بنابراین، سلیقه و دقت در نمایش‌ها، نظرات تماشاگران را به سمت نگرش مثبت یا منفی نسبت به سلامت روان و مسائل مربوط به آن هدایت می‌کند. یک عامل مهم که به این واکنش‌ها کمک می‌کند، مسئله کلیشه‌ها است: یک تصویر ثابت از یک مفهوم خاص، یا افرادی که از اختلالات روانی رنج می‌برند. این تصاویر از پیش تعیین شده، جایگاه تأثیرگذاری سینما را حفظ می‌کنند، زیرا ادعا می‌شود که نظرات تماشاگران را در مورد افراد و رویدادهای مرتبط با سلامت روان تأیید می‌کنند. به عنوان مثال، کلیشه منفی فردی که مبتلا به اختلال روانی است و دائماً در خروشی‌های خشونت‌آمیز منفجر می‌شود و تکرار آن در روایت‌ها، آن را به عنوان یک تصویر ثابت ایجاد و حفظ می‌کند. این کلیشه، همراه با نگرش‌های منفی که به طور اجتناب‌ناپذیر ایجاد می‌کند، منجر به ایجاد انگ فراوانی در مورد اختلالات روانی می‌شود که می‌توان آن را به عنوان برچسب شرم بر کل موضوع در نظر گرفت. این شرم ناشی از کلیشه‌ها، باعث می‌شود سلامت روان به موضوعی که با طرد و انزجار در گفتگوهای خارج از فیلم مواجه می‌شود، تبدیل شود.

این جعل کلیشه‌های اختلالات روانی و تأثیر فرهنگی آن‌ها، سینما را به عنوان یک رسانه هنری برای مطالعه و بحث‌های آکادمیک جذاب می‌کند، علاوه بر اهمیت آن به عنوان رویکردی به مسائل جامعه ما. موضوع نمایش سلامت روان در فیلم‌ها، به ویژه در رابطه با کلیشه‌ها و انگ‌های پیرامون آن، به عنوان یک موضوع تحقیقاتی برای من برجسته شد. این به دلیل نحوه کار تحقیقات تجربی و ادبیات مربوطه برای مشاهده و انتقال تحلیلی مراحل ایجاد کلیشه‌های اختلالات روانی است. علاوه بر این، آن‌ها داده‌های کیفی کلمات کلیدی رایج در نمایش اختلالات روانی در فیلم و واکنش‌هایی که ایجاد می‌کنند، مانند "روانی" یا "خطرناک" را ارائه می‌دهند. این موضوع با بینش در مورد تأثیر مستقیم آن‌ها با استفاده از داده‌های کمی برای نشان دادن آمار مربوط به تکرار تروپ‌های خاص در فیلم، پیشرفت می‌کند. این به طور موثر تجسم می‌کند و میزان وجود آن‌ها در ادراکات را برجسته می‌کند. به طور کلی، ادبیات بررسی این موضوع، استراتژی‌ای برای ارتقای اطلاعات در مورد نمایش سلامت روان در فیلم دارد، که با ارائه ابزارهای مشاهده در اشکال مختلف داده‌های تجربی انجام می‌شود.

اولین مقاله در مجموعه تحقیقات تجربی من در مورد نمایش سلامت روان در فیلم، به جنبه کیفی داده‌ها، مانند نحو خاص در محدوده اختلالات روانی می‌پردازد. "روانپزشکی و فیلم" اثر دامجانویچ و همکاران (2009) ابزاری برای بررسی نمایش‌های کلیشه‌ای سلامت روان در فیلم است و با برجسته کردن استراتژی‌های سینمایی که فیلمسازان برای انتقال طرح روانشناختی شخصیت‌ها استفاده می‌کنند، خواننده را با این حوزه آشنا می‌کند [صفحه 230]. آن‌ها توضیح می‌دهند که چگونه فیلم به جنبه‌هایی از شخصیت‌پردازی، زوایای دوربین و نورپردازی به عنوان نشانه‌های عاطفی برای تماشاگران متکی است، زیرا این هدف فیلم است و این احساسات بر ادراکات در مورد موضوع تأثیر می‌گذارند [صفحه 230]. بنابراین، دامجانویچ و همکاران به این نکته اشاره می‌کنند که فرمولی در مورد نمایش سلامت روان در فیلم وجود دارد که توسط شخصیت‌پردازی در یک فیلم، پاسخ‌های عاطفی که برمی‌انگیزد و نظراتی که در نتیجه شکل می‌گیرند، پوشش داده می‌شود. برای ارتقای این استدلال، آن‌ها به یافته‌های ویدینگ و نیمک (2003) اشاره می‌کنند که داده‌های کیفی را به شکل اصطلاحات کلیدی مورد استفاده برای توصیف ویژگی‌های شخصیتی که معمولاً در بیماران مبتلا به اختلالات روانی شناسایی می‌شوند، ارائه می‌دهند، که به طور قابل پیش‌بینی منفی هستند، مانند "ناپایدار". دامجانویچ و همکاران از این تشخیص به عنوان مدرکی از ریشه‌های انگ مداوم اختلالات روانی استفاده می‌کنند، لکه‌ای که توسط تروپ‌های سینمایی تأیید می‌شود و منجر به عدم ارتباط در این زمینه می‌شود.

دامجانویچ و همکاران با استفاده از جدول 1 به عنوان نشان داده شده در مقاله [صفحه 233]، دوره زمانی این مشارکت در انگ پیرامون اختلالات روانی را برجسته می‌کنند. این مقاله به سه بخش تقسیم شده است - دسته بندی اختلال، مثال فیلم کلاسیک و مثال فیلم اخیر. دسته‌ها طیف گسترده‌ای از اختلالات روانی خاص را در کنار یک فیلم پیش از هزاره که اختلال را ارائه می‌دهد و یک فیلم پس از هزاره که آن را به اشتراک می‌گذارد، پوشش می‌دهد. این به طور موثری ارتباطی از موضوعاتی را نشان می‌دهد که حداقل یک دهه وجود داشته‌اند و در نتیجه، فرمول قبلی را با تثبیت نحوه نمایش تروپ‌های منفی در طول زمان پیش می‌برد. به عنوان مدرک بیشتر برای حمایت از این موضوع، دامجانویچ و همکاران دو مطالعه جداگانه - وال (1995) و هایلر و همکاران (1995) را ترکیب می‌کنند، که اولی بر اجرای اصطلاحات روانپزشکی و دومی بر ارائه کلیشه‌های خاص تمرکز دارد. وال (1995) ادعا می‌کند که این تروپ‌ها همانطور که در جدول ارائه شده‌اند، به طور خودکار در فرآیند استفاده به عنوان یک ویژگی روایی ساده می‌شوند، به این معنی که کمبود توضیحی برای آموزش تماشاگران وجود دارد و در نتیجه، به ابزاری برای تأثیر دراماتیک کاهش می‌یابند. این ادعایی است که دامجانویچ و همکاران از آن برای ارتقای استدلال‌های خود در مورد نمایش‌های فیلم که باعث ایجاد ادراکات منفی در مورد اختلالات می‌شود، استفاده می‌کنند، زیرا نشان‌دهنده یک عامل مهم (عدم اطلاعات) است که به آن کمک می‌کند، همه اینها به فیلم مربوط می‌شود. سپس آن‌ها طبقه‌بندی هایلر و همکاران (1995) از کلیشه‌های رایج که بیماران مبتلا به اختلالات روانی به آن‌ها تقلیل می‌یابند، مانند "دیوانه" و "فریبکار" را به عنوان داده‌های کیفی بیشتر وارد می‌کنند، که توسط تماشاگرانی که شرطی شده‌اند تا باور کنند این تروپ‌ها دقیق هستند، به طور منفی دریافت می‌شوند. این تصاویر ثابت را که در تم‌های ارائه شده در جدول دامجانویچ و همکاران وجود دارد، برجسته می‌کند و بیشتر ادعای اینکه انگ نتیجه منفی بودن یک ویژگی کلیدی در نمایش فیلم است را تأیید می‌کند. به طور کلی، مقاله دامجانویچ و همکاران به طور موثری ایده‌های مقدماتی را برای در نظر گرفتن هنگام تجزیه و تحلیل این موضوع و همچنین مراحلی برای ایجاد و حفظ دیدگاه‌های منفی در مورد اختلالات روانی ارائه می‌دهد. آن‌ها فرمول ضمنی خود را در طول یافته‌ها و بازتاب‌های خود به دیگران به عنوان روشی برای ارتقای مشارکت خود در نمایش اختلالات روانی در فیلم گنجانده‌اند.

مقاله دوم در پروژه تحقیقاتی من، تروپ‌های سینمایی خاصی را که به نمایش‌های ناخوشایند اختلالات روانی کمک می‌کنند، با پیشنهاد یک ژانر خاص که به آن‌ها متکی است، مشخص می‌کند. گودوین (2013) ایده‌های خود را در مورد این موضوع در "وحشت انگ" ارائه می‌دهد: روان‌پریشی و مراقبت‌های بهداشتی روانی، یک بررسی که در دو بخش به بررسی چگونگی ارائه و تأیید نمایش‌های انگ‌زده از بیماری‌های روانی و امکاناتی که در آن‌ها درمان می‌شوند، می‌پردازد. بخش 1 مجموعه‌ای از شواهد برای استدلال او است که وحشت ادراکات منفی از اختلالات روانی ایجاد می‌کند، با بررسی اظهارات قبلی هایلر (2003). اظهاراتی مانند اینکه روانپزشکی - مطالعه سلامت روان، به شدت در ژانر وحشت مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد که منجر به رد گفتگوهای پیشرونده می‌شود [صفحه 201]. گودوین همچنین به جنبه دیگری از پاسخ‌های تماشاگران به این نوع نمایش‌ها می‌پردازد - کسانی که واقعاً از این بیماری‌های روانی رنج می‌برند و از یافته‌های وال (1999) گسترش می‌یابد که یک عامل توهین رایج است [صفحه 202]. این دیدگاه مهمی در مورد تأثیر این نمایش‌ها ارائه می‌دهد، زیرا شخصی است و مستقیماً از کسانی می‌آید که در معرض شرم ناشی از این نمایش‌ها قرار دارند. شخصیت‌پردازی، همانطور که توسط دامجانویچ و همکاران (2009) ذکر شد، در این امر نقش دارد و از آنجایی که گودوین به طور خاص بر وحشت تمرکز دارد، شخصیت‌پردازی عمدتاً شامل قاتلان سریالی به عنوان یک کد وحشت خواهد بود. گودوین دیالوگ را با ویلسون و همکاران (2000) ترکیب می‌کند تا بر نحوه استفاده ضعیف فیلمسازان وحشت از بیماری‌های روانی به عنوان مبنایی برای قاتلان سریالی برای برآورده کردن نقش شرورانی که توسط شخصیت‌ها و تماشاگران ترسیده می‌شوند، تأکید کند [صفحه 204]. بنابراین، گودوین یک منطقه خاص برای تجزیه و تحلیل هنگام مشاهده نمایش سلامت روان در ژانر وحشت نشان می‌دهد. او نشان می‌دهد که چگونه این یک طبقه‌بندی از فیلم است که روایت‌ها و پروفایل‌های شخصیتی را با استفاده از نمایش‌های منفی اختلالات روانی ایجاد می‌کند که تصویری صادقانه از این موضوع و کسانی که مستقیماً تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند، ایجاد نمی‌کند.

گودوین این ایده‌ها را در بخش دوم مقاله ارتقا می‌دهد و به عنوان بررسی ثبات تروپ‌های منفی مربوط به بیماری روانی به عنوان عنصری در روایت‌های وحشت عمل می‌کند. گودوین با استفاده از داده‌های کیفی و کمی در استفاده از اسکن انجمن‌های فیلم با اصطلاحات کلیدی "بیمار روانی"/ "روان‌پریشی" و غیره در طرح‌ها و شخصیت‌های خود، ارتباط برقرار می‌کند. این به گودوین نشان داد که 55 فیلم منتشر شده بین سال‌های 2000-2012 (جدول 1، صفحه 226) وجود دارد که شامل کلیشه مضر "دیوانه آدمکش" (تروپ ابداع شده توسط هایلر، 1995 و ذکر شده در دامجانویچ و همکاران (2009)) در 78.78٪ از 33 فیلمی که روان‌پریشی را به تصویر می‌کشند (صفحه 227، جدول 3) است. این به طور بصری نمایش منفی که ژانر وحشت برای اختلالات روانی ارائه می‌دهد را نشان می‌دهد. همانطور که گودوین می‌گوید، این ژانر روان‌پریشی و رفتار خطرناک را با یک قلم‌مو رنگ می‌کند و بنابراین به این معنی است که آن‌ها مرتبط‌هایی هستند که نمی‌توانند از هم جدا شوند (صفحه 227-228). او با افزودن تنظیم امکانات مراقبت از سلامت روان و عناصر سینمایی mise-en-scene، این را گسترش می‌دهد، زیرا این ابزارهایی هستند که محیط‌ها را اجرا می‌کنند. در جدول 4 [صفحه 228]، می‌توانیم مثال‌های mise-en-scene مانند "چراغ‌های چشمک‌زن" و "جلیقه‌های محدود کننده" را در کنار تعداد فیلم‌هایی که می‌توان آن‌ها را در آن یافت، ببینیم، که اولی 57.77٪ و دومی 64.44٪ است. یافته‌های گودوین با استفاده از دی کارلو (2007) گسترش می‌یابد، به این معنی که تصاویر بصری نمایش داده شده در فیلم‌های وحشت که از امکانات مراقبت از سلامت روان به عنوان مکان اصلی استفاده می‌کنند، به عنوان ابزارهای هنری برای تقویت تصاویر منفی از بیماری‌های روانی و مکان‌هایی که معمولاً در آنجا درمان می‌شوند، عمل می‌کنند. به عنوان مثال، چراغ‌های چشمک‌زن به عنوان ابزاری برای ایجاد تنش و عصبانیت در خلق و خو استفاده می‌شوند، زیرا این نمایش‌های mise-en-scene مبتنی بر ژانر برای دستیابی به اثر مطلوب ایجاد ترس دستکاری می‌شوند (صفحه 227). بنابراین، مقاله گودوین نشان می‌دهد که چگونه نمایش منفی اختلالات روانی در (فیلم‌های) وحشت با نمایش ناخوشایند محیط فیزیکی که در آن ساکن هستند برای مشاهده، افزایش می‌یابد. او با این نتیجه‌گیری که فقدان خطرناک دانش منجر به تلخ شدن نگرش‌های عموم مردم نسبت به اختلالات روانی می‌شود (صفحات 229-230)، زیرا آن‌ها امکاناتی را که اختلالات روانی در آنجا درمان می‌شوند، با قضاوت نادرست مرتبط می‌کنند، به پایان می‌رسد.

پس از ایجاد یک ارائه واضح از تروپ‌های خاصی که این نمایش‌های منفی سلامت روان در فیلم ایجاد می‌کنند، ادبیاتی که در طول تحقیقات من یافتم، همچنین به مشخص کردن چگونگی پیشرفت تأثیر نظرات یافت شده در تماشاگران کمک کرد. لورن بیچمن در مقاله خود در سال 2010، "روان‌پاتولوژی سینما: چگونه بیماری روانی و روان‌درمانی در فیلم به تصویر کشیده می‌شوند"، تجزیه و تحلیل و توضیحی در مورد این موضوع ارائه کرد. در سراسر مقاله، او استدلال می‌کند که باید به روایت‌ها و شخصیت‌پردازی‌ها از طریق دامنه مربوط به اختلالات روانی توجه کرد، زیرا این چیزی است که یک نفر از چهار آمریکایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد [NIMH، 2009، صفحه 1]. بیچمن تأکید می‌کند که همه نمایش‌های اختلالات روانی باید به دقت بررسی شوند، صرف نظر از اینکه "اغراق‌آمیز" یا "واقعی" هستند، ملاحظه‌ای که به ندرت وجود ندارد زیرا کلیشه‌های افراد مبتلا به اختلالات روانی اغلب شامل حس خطر است که منجر به کاهش افراد به نسخه‌های اغراق‌آمیز تشخیص آن‌ها می‌شود [صفحه 4]. بیچمن با تأکید بر این موضوع واقعیت و تخیل در رسانه‌ها و فرهنگ، به بیانیه اندرسون (2003) اشاره می‌کند که چگونه این دو دوتایی می‌توانند مکمل یکدیگر در تأیید تصاویر فیلم در هدایت درک عمومی باشند. او این دیدگاه را با اشاره به اینکه این نمایش‌ها برای ایجاد پاسخ‌های عاطفی طراحی شده‌اند [صفحه 8] پیش می‌برد و در نتیجه، دلیلی برای استفاده از دراماتیزاسیون افراطی در نمایش مسائل ارائه می‌دهد. بنابراین، بیچمن به تضاد بین دراماتیزاسیون سینمایی و واقع‌گرایی در مورد نمایش اختلالات روانی می‌پردازد، مسئله‌ای که از نیاز به ایجاد احساسات خاص در مخاطبان ناشی می‌شود.

در تلاشی برای تثبیت بصری این ادعا، بیچمن مطالعه انجام شده توسط دومینو (1983) را وارد می‌کند. در این بررسی، از دانش‌آموزان در مورد دانش و نگرش خود در مورد درمان الکتروتشنجی (ECT) سؤال شد، با بیچمن که تعریفی ارائه شده توسط انز، ریس و چان در سال 2010 را به عنوان روشی که شامل تحریک الکتریکی مختصر برای القای تشنج مغزی است، ارائه می‌دهد [صفحه 10]. بیچمن بر استدلال مک‌فارکوار و تامپسون (2008) تأکید می‌کند که مطالعه را کاتالیز کرد که کسانی که حقایق خود را در مورد ECT به دست می‌آورند، این کار را از طریق فیلم‌ها انجام می‌دهند، رایج‌ترین آن‌ها فیلم "یک پرواز بر فراز آشیانه کبوتر" اثر فورمن در سال 1975 است [صفحه 10]. سپس از دانش‌آموزان سه ماه پس از دیدن فیلم فورمن دوباره در مورد این موضوع سؤال شد، که دومینو دریافت که 85 دانش‌آموز که فیلم را دیده‌اند، نگرش منفی بیشتری نسبت به این روش در مقایسه با قبل نشان دادند. بیچمن با مک‌فارکوار و تامپسون (2008) موافق است که این نتیجه نمایش‌های بروتال و دردناک اختلالات روانی و درمان آن‌ها است [صفحه 10]. بیچمن با این نتیجه‌گیری که نحوه بحث فیلم در مورد درمان‌های روانپزشکی تأثیر زیادی بر نحوه درک مخاطبان از آن‌ها دارد، به پایان می‌رسد. انگ نتیجه نمایش‌های دراماتیک و بی‌رحمانه است که به عنوان بستری برای نمایش‌های منفی و نگرش‌ها عمل می‌کند. هرچه سطح بروتال در نمایش‌های ECT بیشتر باشد، انتقاد از این روش قوی‌تر است.

تأثیر نمایش‌های اختلالات روانی را می‌توان هم در قلمرو فیلم و هم در تماشاگران تجزیه و تحلیل کرد، به این معنی که می‌توان با توجه به اینکه چگونه بیماری‌های روانی می‌توانند بر شخصیت‌هایی که از آن‌ها رنج می‌برند تأثیر بگذارند، به آن‌ها توجه کرد. شو-تینگ (2019) این مفهوم را با مطالعه فیلم ترسناک روانشناختی فون تریر در سال 2009، "مسیحا"، با حمایت از مقاله فوکس (2001) "ملانکولی به عنوان یک ناهمگام‌سازی به سمت روان‌پاتولوژی زمان بین فردی" بسط می‌دهد. شو-تینگ با ساختن از مشارکت‌های فوکس در مورد اینکه تفاوت‌های زمانی در روایت‌های مربوط به اختلالات روانی رایج است، بر عنصر سینمایی زمان در یک روایت تمرکز می‌کند تا پیشنهاد کند که افراد مبتلا به افسردگی آگاهی متفاوتی از زمان نسبت به کسانی که مبتلا نیستند دارند [صفحه 110]. این از واقعیت دنیای ما به دنیای داستانی فیلم‌ها فراتر می‌رود و توسط شخصیت اصلی در "مسیحا" تجربه می‌شود که، همانطور که شو-تینگ تأکید می‌کند، یک روانشناس است [صفحه 110]، بنابراین روان‌شناسی جنبه مهمی از سبک زندگی او است. شو-تینگ ادامه می‌دهد و برجسته می‌کند که شخصیت‌های فون تریر برای داشتن استقامت در انجام فعالیت‌ها، به هماهنگی بین وضعیت روانی خود و زیستگاه فیزیکی خود متکی هستند [صفحه 112]. این نشان می‌دهد که چه چیزی برای شخصیت‌هایی که از اختلالات روانی رنج می‌برند در فیلم در خطر است، زیرا آن‌ها به سالم بودن رفاه روانی خود با محیط اطراف خود برای فعالیت‌های ضروری وابسته هستند. از آنجایی که شخصیت‌های "مسیحا" از اندوهی که منبع افسردگی آن‌ها است رنج می‌برند، در معرض تجربه زمانی جایگزین قرار می‌گیرند [صفحه 112]، که با ویرایش زمانی فیلم نشان داده می‌شود که فاقد لنگر واقعیت است و به یک سبک سورئال منحرف می‌شود. بنابراین، شو-تینگ دامنه گسترده‌تری را در مورد نمایش اختلالات روانی در فیلم ارائه می‌دهد که در مقالات قبلی نشان داده نشده است، با مشخص کردن تکنیک سینمایی زمان در ویرایش که می‌تواند برای ساختن وجود کسانی که در فیلم هستند و ارائه یک دیدگاه صمیمی‌تر از چگونگی تأثیر اختلالات آن‌ها بر آن‌ها، دیکته شود.

به طور مناسب، مقاله نهایی در تحقیقات من راه حلی برای اطلاعات نادرست و قضاوت‌هایی که نمایش‌های سلامت روان در سینما را آلوده می‌کند، ارائه داد. در یک مقاله منتشر شده در سال 2018 در NursingTimes، گروهی از نویسندگان توضیح دادند که چگونه Mental Health Movie Monthly با برگزاری نمایش در دانشگاه رابرت گوردون، راه حلی برای این مشکل ارائه می‌دهند. نمایش‌ها شامل فیلم‌هایی است که سلامت روان را به عنوان یک موضوع، به طور مثبت یا منفی ارائه می‌دهند، به عنوان راهی برای ایجاد بحث باز در بین مخاطبان. دلیل این امر این است که فیلم به عنوان یک رسانه دارای قدرت ایجاد آگاهی از رفاه روانی است و نحوه ترویج نمایش‌های خاص از این موضوع باید با پیچیدگی تجزیه و تحلیل و مورد بحث قرار گیرد. این مقاله تأکید می‌کند که بحث باز در مورد پاسخ‌های مخاطبان، به اشتراک‌گذاری تجربیات و درک‌هایی را ایجاد می‌کند که پتانسیل از بین بردن انگ را دارد، همانطور که در مقاله با مشارکت‌های کورگان و کلاینلین (2005) تعریف شده است. آن‌ها انگ را به عنوان ترکیبی از سه عنصر - کلیشه، تعصب و تبعیض تعریف می‌کنند، همه مفاهیمی که در مقالات قبلی تجزیه و تحلیل شده‌اند. در این مقاله بیان شده است که نمایش‌ها و بحث‌ها انگ نمایش‌های سلامت روان در فیلم را از بین می‌برند، زیرا داده‌های کیفی در عبارات رایج در بازخورد مخاطبان ارائه می‌شود، مانند ایجاد "موضوعات دشوار" برای "بحث‌های مثبت" قابل دسترس‌تر. بنابراین، این مقاله با برجسته کردن عناصری که انگ ایجاد می‌کنند، در نشان دادن آنچه مخاطبان باید در طول نمایش‌ها به دنبال آن باشند و همچنین نشان دادن اینکه چگونه فیلم می‌تواند به عنوان ابزاری برای آموزش و بازنویسی آنچه در مورد اختلالات روانی در فیلم فکر می‌کنیم، مورد استفاده قرار گیرد، موفق است.

برای نتیجه‌گیری در مورد ادبیات تجربی ارائه شده، می‌توان ویژگی مشترک آن‌ها را شناسایی کرد که نشان می‌دهد چگونه فیلم تأثیر خود را بر دیدگاه‌های گسترده در مورد سلامت روان نادیده می‌گیرد. بیشتر مقالات نمایش دقیقی از داده‌ها را نشان می‌دهند که ادعاهایی را تأیید می‌کند که شخصیت‌ها و روایت‌ها ایدئولوژی بدبینانه‌ای را در مورد اختلالات روانی در صورت عدم وجود همدلی با آن‌ها ترویج می‌کنند. در حالی که مقاله شو-تینگ فاقد این مقدار داده‌های کمی یا کیفی بود که مانع از نتیجه‌گیری متمایز در یک حس تجربی می‌شد، اما فیلم‌های انتخابی خود را با یک دیدگاه نوآورانه با تجزیه و تحلیل تکنیک سینمایی زمان بررسی کرد. مشارکت بیچمن تصویری تعیین‌کننده از چگونگی تأثیر نمایش‌ها بر نظرات مخاطبان با آزمایش دومینو ارائه کرد که او با دیدگاه خود پیش برد. گودوین یک منطقه متمرکز برای مطالعه این موضوع ارائه داد و استراتژی‌های خاصی را که فیلم برای ساختن نمایش‌های خود به کار می‌برد، برجسته کرد، با تأکید مداوم بر دلیل تأثیر دراماتیک. مقاله Nursingtimes یک حس چرخه کامل را به این موضوع ارائه داد و با نشان دادن راهی برای مبارزه با آن، با انتخاب دقیق موادی که نشان می‌دهد چگونه بحث آگاهانه می‌تواند در برابر تروپ‌های تجزیه و تحلیل شده در مقالات قبلی کار کند، به پایان رسید.


آگاهی از سلامت روان و فیلم‌سازی موبایلی

فیلم‌ساز، خالق کتاب‌های کمیک و سفیر سلامت روان.
می‌توان با القای حس همدلی و درک در افراد، آگاهی موثری از سلامت روان ایجاد کرد (دقیقاً نادانی است که انگ مرتبط با سلامت روان را تداوم می‌بخشد). هیچ راه بهتری برای القای همدلی وجود ندارد جز اینکه مسائل سلامت روان را از طریق داستان‌گویی بصری (فیلم‌های کوتاه، مستندها، رمان‌های گرافیکی) تجربه کنیم و با ظهور فیلم‌سازی موبایلی، روایت این نوع داستان‌ها حتی آسان‌تر و در دسترس‌تر شده است.

بازنگری سلامت روان (مدل ABC)

_"هیچ چیز خوب یا بدی وجود ندارد، جز اینکه تفکر آن را چنین می‌سازد."_
_- ویلیام شکسپیر (هملت)

فیلم‌سازی به معنای واقعی کلمه نگاه کردن به چیزی از طریق لنز است. به معنای مجازی، نگاه کردن به یک لحظه یا رویداد از یک دیدگاه خاص است. به عنوان یک فیلم‌ساز، شما با استفاده از زبان سینمایی مانند زوایای دوربین و تکنیک‌های تدوین، نقطه نظر متمایز خود را به اشتراک می‌گذارید تا آنچه را که می‌خواهید مخاطب ببیند و احساس کند، هدایت کنید.
شاید عبارت "در چشم بیننده" را شنیده باشید و این به دیدگاه یا تفسیر شخصی منحصر به فرد فرد از چیزی اشاره دارد، به عنوان مثال، درک ما از زیبایی یا هنر. همچنین به این معنی است که هر کسی به روش متفاوتی به مسائل نگاه می‌کند. به عنوان یک فیلم‌ساز یا داستان‌گوی بصری، چگونه مجموعه‌ای از رویدادها را برای صفحه نمایش تفسیر می‌کنید؟ چگونه چیزی انتزاعی و خام در واقعیت را به یک داستان شخصی تبدیل می‌کنید که برای مخاطب منطقی باشد؟ و احتمالاً مهمتر از همه، می‌خواهید در مورد آن چه بگویید؟
همانطور که فیلم‌سازی موضوع تفسیر و دیدگاه است، سلامت روان ما نیز همینطور است، باور کنید یا نه. چیزی در زندگی ما اتفاق می‌افتد، اغلب خارج از کنترل ما و بسته به سیستم اعتقادی ما و شرطی‌سازی که از تجربیات گذشته خود دریافت کرده‌ایم، همیشه یک رویداد یا موقعیت را به روشی متفاوت تفسیر خواهیم کرد. فیلسوف رواقی قرن اول، اپیکتتوس (50-138 پس از میلاد) یک بار گفت: "مردم توسط چیزها آشفته نمی‌شوند، بلکه توسط دیدگاه‌هایی که نسبت به آنها دارند." منظور از این حرف این است که نحوه تفسیر یا ارزیابی ما از چیزها بر تجربه، احساسات و رفتار ما تأثیر خواهد گذاشت.
در سال 1955، روانشناس و روان‌درمانگر آمریکایی، آلبرت الیس (1913-2007)، مدلی برای توسعه احساسات و رفتارها ایجاد کرد که امروزه اساس بسیاری از درمان‌های شناختی مانند CBT یا درمان شناختی رفتاری شده است. او آن را "مدل ABC" نامید که از آن زمان چندین بار اصلاح و گسترش یافته است.

مدل ABC یک سرواژه است که مراحل شناختی را که منجر به انواع خاصی از احساسات یا رفتارها می‌شود، بیان می‌کند. "A" مخفف رویداد فعال‌کننده است - یک موقعیت یا شرایطی که باعث پاسخ عاطفی و رفتاری می‌شود. این می‌تواند چیزی مانند یک امتحان مدرسه قریب‌الوقوع، شکست یک سرمایه‌گذاری تجاری یا مرگ یک عزیز باشد. "B" مخفف باورها یا سیستم اعتقادی است و اینجاست که رویداد فعال‌کننده فیلتر می‌شود، گویی از طریق یک لنز، که فرد بر اساس آن به یک موقعیت واکنش نشان می‌دهد و آن را ارزیابی می‌کند. این ارزیابی می‌تواند نتیجه یک باور آگاهانه یا ناخودآگاه باشد، مانند نگرش‌ها یا قوانین خاص زندگی یا شرطی‌سازی گذشته از طریق تجربیات مثبت یا منفی. در نهایت، "C" مخفف پیامدها است، که پاسخ‌های عاطفی و رفتاری ناشی از رویداد فعال‌کننده است، مانند احساس غم، نگرانی یا اضطراب و رفتارهای مرتبط با آن احساسات، مانند پرخوری، محرومیت از خواب یا شاید خودآزاری.

بر اساس این مدل، درک می‌شود که پیامدهای عاطفی و رفتاری در یک فرد ("C") نتیجه مستقیمی از رویداد یا رویدادهای فعال‌کننده ("A") نیستند. بلکه، این پیامدها محصول نحوه ارزیابی این رویدادها از طریق باور شخصی فرد ("B") هستند. بنابراین، بیشتر احساسات منفی و رفتارهای ناکارآمد مربوطه توسط باورهای غیرمنطقی فعال می‌شوند. درمان شناختی، بنابراین، به شکل به چالش کشیدن این افکار خودشکست‌طلبانه غیرمنطقی در فرد به افکار سازنده و منطقی‌تر در می‌آید. اینجاست که الیس مدل ABC خود را با افزودن حرف "D" برای مناقشه و "E" برای اثر گسترش می‌دهد.

مناقشه به سادگی به معنای زیر سوال بردن این افکار ناکارآمد اغلب با استفاده از منطق و استدلال برای رد باور غیرمنطقی یا نادرست از موقعیت است و اثر به معنای ایجاد افکار و رفتارهای جایگزین در نتیجه مناقشه است که مثبت‌تر و سازنده‌تر هستند.
ما انسان‌ها موجودات بسیار احساسی هستیم. اغلب خود را در حال تصمیم‌گیری بر اساس احساسات به جای منطق می‌یابیم. اگرچه ممکن است نتوانیم در ابتدا نحوه واکنش یا احساس خود نسبت به چیزی را کنترل کنیم، اما با دیدگاه درست، می‌توانیم نحوه فکر کردن و عمل بر اساس آن احساسات اولیه را انتخاب کنیم. مانند رواقیان باستانی، نمی‌توانیم هر موقعیت یا شرایطی را که برای ما اتفاق می‌افتد تغییر دهیم، اما قدرت تغییر نحوه تفکر و بازنگری سناریو به یک روایت و درک داریم که زندگی پرثمرتر و مثبت‌تری را به ارمغان می‌آورد.

اینجاست که من معتقدم هنر فیلم‌سازی می‌تواند با ارائه یک دیدگاه منحصر به فرد و مثبت که می‌تواند باورهای غیرمنطقی در مورد مسائل سلامت روان مانند افسردگی و خودکشی را به چالش بکشد و همچنین جنبش سلامت روان را که هدف آن گسترش آگاهی و دانش و در نهایت از بین بردن انگ مرتبط با بیماری‌های روانی است که معمولاً محصولی از نادانی یا سوء تفاهم است، تفاوت ایجاد کند. در این دوره از تاریخ و توسعه انسانی، فرهنگی و فناوری، هیچ چیز به اندازه قدرت فیلم و ویدئو تأثیرگذار به نظر نمی‌رسد.

مطالعه موردی: سه فیلم کوتاه در مورد سلامت روان

به عنوان کسی که 10 سال گذشته به نوشتن، کارگردانی و تهیه فیلم‌های کوتاه مشغول بوده است، همیشه تلاش کرده‌ام داستان‌هایی را بگویم که پتانسیل الهام بخشیدن و متحول کردن مخاطب و روشن کردن آنها در مورد مسائل اجتماعی مهم مانند آگاهی و پیشگیری از HIV-AIDS، تأثیر فناوری و رسانه‌های اجتماعی بر واحد خانواده و مسائل زیست محیطی را داشته باشند، فقط برای مثال. از سال 2019، فیلم‌های کوتاه و مستندهایی منحصراً در مورد موضوع مسائل سلامت روان ساخته‌ام. در این بخش، به عنوان یک مطالعه موردی، به تولید سه فیلم کوتاه اخیر و تأثیر اجتماعی آنها به ویژه در زمینه آگاهی از سلامت روان خواهیم پرداخت.

"شکستن تاریکی" (2019، کارگردان: رونالد جیمز باکولو)
شکستن تاریکی (2019) یک مستند کوتاه در مورد زندگی آنتونی "لاماروک" لاوانگ، یک بریک‌دانسر و مربی فیلیپینی از ملبورن، استرالیا است. این فیلم در خیابان‌های شهری سنت آلبنز، یک حومه چند فرهنگی در غرب ملبورن فیلمبرداری شد. در اصل، هدف از این مستند برجسته کردن تلاش‌های الهام‌بخش موضوع در جامعه برای آموزش جوانان و کودکان محلی بود. با به اشتراک گذاشتن جزئیات شخصی و صمیمی زندگی خود، به ویژه مبارزه او با افسردگی بالینی، درمان مداوم و دو تلاش قبلی برای خودکشی، در فرآیند ویرایش، تصمیم گرفتم به جای آن بر این جنبه سلامت روان تمرکز کنم و نشان دهم که چگونه یک فعالیت فرهنگی، هنری و از نظر جسمی طاقت‌فرسا مانند رقص هیپ هاپ در واقع به کاهش افسردگی و تمایلات خودکشی موضوع کمک می‌کند. رابطه آماری بین مردان و خودکشی نیز مورد تأکید قرار گرفت و همچنین قانون جدید در فیلیپین که حقوق افراد مبتلا به بیماری‌های روانی را به رسمیت می‌شناسد و از آنها حمایت می‌کند.

از آنجایی که من در آن زمان فقط در یک تعطیلات دو هفته‌ای در ملبورن بودم و ایده مستند به طور خودجوش در طول آن سفر به ذهنم رسید، تجهیزات دوربین بسیار محدودی برای تولید در اختیار داشتم. بخش مصاحبه با یک دوربین بدون آینه سونی روی پشته‌ای از کتاب‌ها فیلمبرداری شد و یک میکروفون یقه به عنوان ضبط کننده صدا به یک تلفن هوشمند متصل شده بود و تمام تصاویر B با استفاده از دوربین تلفن هوشمند با تثبیت کننده گیمبال قابل حمل فیلمبرداری شد. این مستند کوتاه فینالیست سه جشنواره فیلم معتبر در فیلیپین بود و حتی توسط معاون رئیس جمهور فیلیپین مورد تأیید قرار گرفت که مرا به گفتگو در مورد سلامت روان در برنامه رادیویی هفتگی ملی خود دعوت کرد. این فیلم در شبکه‌های اجتماعی به مخاطبانی نزدیک به 30000 نفر دست یافته است.

"کاموستا کا نا؟" (2019، کارگردان: چارلز دومینیک پاکانوس و رونالد جیمز باکولو)
کاموستا کا نا؟ (2019) - یا عنوان انگلیسی آن "حالت چطوره؟" - یک فیلم کوتاه است که عمدتاً بدون دیالوگ و با یک روایت معکوس از لحظه‌ای که یک دانشجوی دانشگاه با خودکشی جان خود را از دست می‌دهد، روایت می‌شود. بیشتر فیلم به معنای واقعی کلمه به عقب پخش می‌شود. به ترتیب معکوس، می‌بینیم که چگونه به چنین نتیجه‌گیری فاجعه‌باری رسیده است و همچنین شاهد لحظه سرنوشت‌سازی هستیم که در آن یک دوست می‌توانست به او نزدیک شود اما این کار را نکرد. پایان فیلم به حرکت رو به جلو باز می‌گردد و سناریوی جایگزینی را به تصویر می‌کشد که در آن دوست به قهرمان اصلی نزدیک شد و با ارائه سه کلمه ساده "حالت چطوره؟" ممکن است از خودکشی او جلوگیری کرده باشد.

این فیلم از یک داستان واقعی در اخبار الهام گرفته شده است که در آن یک روزنامه‌نگار تلویزیونی نوظهور به طرز غم‌انگیزی در حمام یک هتل مجلل پس از مصرف بیش از حد دارو جان خود را از دست داد. او یک پیام ویدیویی 30 دقیقه‌ای ضبط کرد که چند روز پس از خودکشی‌اش به صورت آنلاین منتشر شد که در میان چیزهای دیگر، به این اشاره کرد که اگر کسی واقعاً از او "حالت چطوره؟" می‌پرسید، شاید به افسردگی خود تسلیم نمی‌شد. اگرچه این فیلم در هیچ جشنواره فیلمی انتخاب نشد، اما بیش از 400000 بیننده در یوتیوب و فیسبوک داشته است و به طور قابل توجهی تعامل قابل توجهی در بخش نظرات وجود دارد - بیشتر مردم تجربیات خود را با افسردگی و افکار خودکشی به اشتراک می‌گذارند. من همچنین به طور مرتب درخواست‌هایی از مربیان و مدافعان دریافت می‌کنم تا از این فیلم کوتاه در ارائه و سمینارهای خود استفاده کنند.

در یک مورد خاص، یک مرد جوان آفریقایی-آمریکایی واکنش خود را به تماشای فیلم کوتاه را به صورت زنده پخش کرد و پس از آن صادقانه وضعیت روحی و افکار خودکشی خود را به اشتراک گذاشت. پس از اطلاع از این موضوع، با بازیگران و خدمه خود تماس گرفتم تا بتوانیم حداقل با ارسال پیام‌های شخصی با او ارتباط برقرار کنیم. در مورد دیگری، فردی در بخش نظرات فیلم کوتاه در یوتیوب ناامیدی خود را از وضعیت خانوادگی خود ابراز کرد و قصد خودکشی را اعلام کرد. علاوه بر پاسخ مثبت به این نظر، توانستم با شخص تماس بگیرم و یک تبادل طولانی داشته باشم که منجر به دیدگاه مثبت‌تری از وضعیت خود شد. در مورد بقیه نظرات در یوتیوب، من و خدمه ام تمام تلاش خود را می‌کنیم تا به هر یک با همدلی و تشویق پاسخ دهیم، بدون اینکه نیاز به موعظه یا تحقیر مشکلات فعلی آنها باشد. برای ما، این فیلم چیزی بیش از یک فیلم شد، به این معنا که می‌توانستیم به زندگی دیگران دسترسی پیدا کنیم و آنها را لمس کنیم.

"من یک سیاهچاله هستم" (2021، کارگردان: رونالد جیمز باکولو)
آخرین و جدیدترین فیلم کوتاه، من یک سیاهچاله هستم (2021) است، یک روایت که اضطراب را به عنوان یک اختلال روانی در زمان همه‌گیری کووید-19 و محدودیت‌های قرنطینه به تصویر می‌کشد. داستان در مورد یک فرد منزوی می‌چرخد که وسواس به ماهیت سیاهچاله‌ها پیدا می‌کند در حالی که با فعالیت‌های روزمره مانند غذا خوردن، خوابیدن، کار در خانه و تعاملات اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کند. در پایان فیلم، به قهرمان اصلی اختلال اضطراب فراگیر (GAD) تشخیص داده می‌شود، اما با کلمات متخصص بهداشت آرام می‌شود که به او یادآوری می‌کند: "شما بیماری روانی خود نیستید." این فیلم از یک استعاره بصری آشکار از بیماری روانی به عنوان یک سیاهچاله مخرب و خودمصرف‌کننده استفاده می‌کند در حالی که در عین حال تلاش می‌کند تا تمایز بین هویت فرد و مبارزه او با سلامت روان را برجسته کند.

این فیلم به طور کامل با یک آیفون فیلمبرداری شد، بدون بودجه، بدون خدمه، بدون مکان دیگری غیر از آپارتمان کوچک من در مترو مانیل و بدون بازیگران دیگری غیر از خودم. اقدامات احتیاطی شدید در مورد فعالیت‌های خارج از منزل و فاصله‌گذاری اجتماعی در آن زمان، چنین تولید یک نفره‌ای را ضروری کرد. استفاده از یک تلفن هوشمند برای فیلمبرداری کل تولید قطعاً به دلیل انعطاف‌پذیری و تطبیق‌پذیری آن، به ویژه در یک مکان کوچک‌تر محدود، یک مزیت بود. استفاده از برنامه فیلم‌سازی حرفه‌ای Filmic Pro که امکان کنترل دستی کامل و فیلمبرداری در پروفایل رنگی LOG مناسب برای درجه‌بندی رنگ را فراهم می‌کند و همچنین برنامه همراه Filmic Remote، بسیار مفید بود، با استفاده از یک دستگاه iPad ثانویه که به صورت بی‌سیم به عنوان هم یک مانیتور تمام صفحه و هم یک کنترل از راه دور کاملاً کاربردی متصل شده بود. بدون این تنظیمات، نمی‌توانستم این تولید را به طور موثر و موفقیت‌آمیز انجام دهم.

این فیلم در بیش از شش جشنواره فیلم بین‌المللی انتخاب شده است، از جمله برنده جایزه "بهترین فیلم اجتماعی" در جشنواره فیلم iCinema در ایتالیا در ماه آگوست گذشته. این واقعیت که این فیلم کوتاه به مخاطبان جهانی نمایش داده می‌شود، در حال تحقق ماموریت من برای گسترش آگاهی از سلامت روان از طریق داستان‌گویی بصری و روایات متحول‌کننده است و به ویژه با توجه به اینکه فقط با یک دستگاه تلفن همراه معمولی در رقابت با فیلم‌هایی که با دوربین‌های بزرگتر و حرفه‌ای‌تری فیلمبرداری شده‌اند، یک دستاورد بزرگ است.

دموکراتیزه کردن داستان‌گویی بصری از طریق فیلم‌سازی موبایلی

پشت صحنه "Reditus" (2016، کارگردان: رونالد جیمز باکولو)
ما اکنون در عصری هستیم که ابزارهای داستان‌گویی حتی در دسترس‌تر هستند و می‌توانند داستان‌ها و پیام‌های ما را به گسترده‌ترین مخاطبان جهانی برسانند. با ظهور پلتفرم به اشتراک‌گذاری ویدئوی آنلاین محبوب یوتیوب در سال 2005 و انقلاب ویدئویی DSLR الهام گرفته از انتشار دوربین Canon 5D Mk II افسانه‌ای در سال 2008، اکنون در میانه انقلاب دیگری هستیم که در آن تلفن هوشمند مدرن مجهز به دوربین‌های پیشرفته‌ای است که قادر به ضبط ویدئوهای با کیفیت فوق‌العاده بالا هستند که به طور فزاینده‌ای با دوربین‌های فیلم‌سازی حرفه‌ای قابل مقایسه می‌شوند.

کارگردانان مشهور هالیوود مانند استیون سودربرگ و زک اسنایدر تصمیم گرفته‌اند برخی از پروژه‌های فیلم بلند یا کوتاه خود را به طور کامل با تلفن‌های هوشمند فیلمبرداری کنند. آیفونی که برای فیلمبرداری فیلم بلند پیشگام Tangerine در سال 2015 استفاده شد، اکنون به طور دائم در موزه فیلم آکادمی به نمایش گذاشته شده است. فیلم‌سازی با تلفن هوشمند و موبایل اینجا ماندنی است.

تا سال 2021، 6.37 میلیارد کاربر تلفن هوشمند در جهان وجود دارد. این اساساً به این معنی است که تقریباً 80 درصد از جمعیت جهان در واقع یک ابزار فیلم‌سازی با کیفیت بالا و قدرتمند را در جیب خود حمل می‌کنند. این یک انقلاب است زیرا دموکراتیزه کردن رسانه فیلم‌سازی و داستان‌گویی بصری است. دیگر مانعی مانند نیاز به تجهیزات حرفه‌ای یا ارتباطات صنعت فقط برای گفتن داستان یا پیام شما وجود ندارد. هر کسی، در هر مکانی و در هر زمان می‌تواند به طور بالقوه داستان خود را به اشتراک بگذارد، درک و همدلی را دعوت کند، ذهن‌ها را روشن کند، الهام‌بخش عمل شود و یک جامعه را متحول کند.

در اینجا در فیلیپین، هنوز انگ قوی در مورد مسائل سلامت روان وجود دارد، تا حدی ناشی از جنبه‌های فرهنگی مانند دین و سنت‌های خانوادگی و همچنین فقدان آموزش یا حمایت دولتی در این زمینه.

فیلسوف فرانسوی معاصر، پل ریکور (1913-2005)، که به خاطر نوشته‌های خود در مورد فلسفه زبان و همچنین نظریه روایت و روایت‌پردازی خود شناخته می‌شود، بر اهمیت روایت به عنوان وسیله‌ای برای دادن حس و معنا به زندگی و واقعیت تأکید کرد. در مقاله مهم خود، زندگی در جستجوی روایت، او پیشنهاد کرد که برای به حداکثر رساندن پتانسیل انسان توانمند، باید تجربه انسانی روایت شود و فرصتی برای پیکربندی مجدد زندگی ایجاد شود.

هنر داستان‌گویی بصری و فیلم‌سازی، به ویژه جنبه و کیفیت روایت - خواه یک فیلم کوتاه، یک مستند یا حتی یک ویدیوی TikTok - می‌تواند درک عمیق‌تری از وضعیت انسان، به ویژه، در این مورد، رنج بیماری روانی را به ارمغان بیاورد و بیننده را توانمند سازد تا مبارزات شخصی خود را بازنگری کند و امیدوار باشد که افکار، احساسات و رفتارهای خود را برای رسیدن به یک زندگی سالم و روانی متحول کند.

_"ما داستان می‌گوییم زیرا در نهایت،
  زندگی انسان نیاز دارد و شایسته روایت شدن است."_
_- پل ریکور (زمان و روایت، 75)


میلیون‌ها نفر از بیماری‌های روانی آسیب می‌بینند. طبق گزارش موسسه ملی سلامت روان، تقریباً 1 نفر از هر 5 بزرگسال در ایالات متحده با یک بیماری تشخیص داده شده زندگی می‌کند.
اگرچه بیماری‌های روانی نسبتاً شایع هستند، اما اغلب در سینما به تصویر کشیده نمی‌شوند و فیلم‌هایی که به بیماری‌های روانی می‌پردازند، از نظر دقت و حساسیت متفاوت بوده‌اند. این یافته‌ها در گزارشی مشترک که در ماه مه 2019 توسط ابتکار تنوع اننبرگ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC)، بنیاد آمریکایی پیشگیری از خودکشی و بنیاد دیوید و لورا لاول منتشر شد، آمده است.
بر اساس این گزارش، برخی از داستان‌ها به انگ زدن به بیماری‌های روانی دامن می‌زنند، در حالی که برخی دیگر به درستی وضعیت داشتن یک مشکل سلامت روان یا مراقبت از کسی که این مشکل را دارد را به تصویر می‌کشند.
در این فهرست فیلم‌هایی را خواهید یافت که به طیف گسترده‌ای از مسائل - از اضطراب و تروما گرفته تا اختلال دوقطبی، افسردگی، خودکشی و اسکیزوفرنی - می‌پردازند، اما نحوه پرداختن به آن‌ها دقیق و اصولی است، به گفته کارشناسان. در اینجا انتخاب‌های برگزیده ما را می‌بینید:

1. «جنبه‌های مثبت زندگی» (Silver Linings Playbook)
در فیلم «جنبه‌های مثبت زندگی»، بینندگان زندگی پت سولیتانو جونیور (بردلی کوپر) که مبتلا به اختلال دوقطبی است و تیفانی مکسول (جنیفر لارنس) که یک بیماری روانی نامشخص دارد را دنبال می‌کنند. فیلم با آزادی پت از یک مرکز بهداشت روان پس از هشت ماه اقامت اجباری به دلیل کتک زدن معشوقه همسرش، نیکی، آغاز می‌شود و به سرعت مشخص می‌شود که بینندگان در سفری پرهیجان و احساسی قرار خواهند گرفت.
پت مصمم است زندگی قبلی خود را به دست آورد، از جمله شغلش به عنوان معلم جایگزین و رابطه‌اش با همسرش که او را ترک کرده و علیه او حکم بازداشت صادر کرده است. او با تیفانی ملاقات می‌کند که با او دوستی پیچیده‌ای بر اساس مشکلات سلامت روان مشابه خود ایجاد می‌کند و اینکه چگونه می‌توانند به یکدیگر کمک کنند تا به اهداف فردی خود برسند.
دکتر رافات گیرگیس، مدیر پزشکی مرکز سلامت روان لحظه وضوح در اورنج کانتی، کالیفرنیا، می‌گوید: «این فیلم آگاهی از مشکلات [افرادی که با چالش‌های سلامت روان زندگی می‌کنند] و نیاز به درمان و دارو را افزایش داد.»
استیون شلوتزمان، روانپزشک، در مصاحبه‌ای با وولچر گفت: «این هالیوود است، بنابراین هنوز چیزهایی وجود خواهند داشت که بیشتر برای داستان هستند تا برای دقت. اما آن‌ها کار بسیار خوبی در به تصویر کشیدن بیماری شیدایی افسردگی یا اختلال دوقطبی در فردی بسیار باهوش و با بینش محدود اما موجود انجام دادند.»
«جنبه‌های مثبت زندگی»، نتفلیکس

2. «ذهن زیبا» (A Beautiful Mind)
فیلم سال 2001 «ذهن زیبا» فیلمی قدرتمند درباره زندگی با یک بیماری روانی پیشرونده است. این فیلم از داستان واقعی جان فوربس نش جونیور، ریاضیدان برنده جایزه نوبل الهام گرفته شده و بر اساس زندگینامه نش با همین نام نوشته سیلویا ناسار ساخته شده است.
نش (راسل کرو) با وجود اینکه کمی منزوی است، به دلیل تحقیقاتش در مورد «نظریه بازی» که با بیش از یک قرن تفکر اقتصادی قبلی در تضاد است، به سرعت به شهرت می‌رسد. اما با ادامه تلاش دولت برای جلب توجه او، اسکیزوفرنی پارانوئید او (یک بیماری روانی که شامل توهم، هذیان و سایر مشکلات فکری است) شروع به کنترل کامل زندگی او می‌کند و باعث می‌شود نش باور کند که جاسوسان شوروی به دنبال او هستند.
اشلی پنا، مددکار اجتماعی بالینی و مدیر اجرایی Mission Connection، یک پلتفرم درمان مجازی، می‌گوید: «این فیلم یک ذهن جذاب را به تصویر می‌کشد که با دیگران متفاوت است.» او اضافه می‌کند: «این مورد خاصی را به تصویر می‌کشد، زیرا او بهبود می‌یابد. و در حالی که تشخیص او توسط بسیاری مورد سوال قرار گرفته است، می‌توان گفت که نش با نوعی اختلال فکری یا خلقی دست و پنجه نرم می‌کرد که بر او و اطرافیانش تأثیر می‌گذارد.»
دکتر گیرگیس می‌گوید: «ذهن زیبا» در واقع مورد علاقه من است و اضافه می‌کند که این فیلم با کلیشه‌های رایج و نادرست که نشان می‌دهند افراد مبتلا به بیماری‌های روانی باهوش یا قابل آموزش نیستند، مقابله می‌کند.
«ذهن زیبا»، یوتیوب

3. «افسردگی بزرگ» (The Great Depresh)
«افسردگی بزرگ» ترکیبی از مستند و کمدی ایستاده است، یک برنامه ویژه HBO که بر سفر سلامت روان کمدین گری گالمن به عنوان فردی که با افسردگی و اضطراب زندگی می‌کند، متمرکز است. برت وین، مدیر نویسندگی و ارتباطات سرگرمی در بنیاد آمریکایی پیشگیری از خودکشی، می‌گوید: این فیلم هم خنده‌دار و هم تکان‌دهنده است.
وین می‌گوید: «این فیلم فراتر از تمرکز کلی بر سلامت روان می‌رود و به طور جدی به موضوعاتی مانند بستری شدن گالمن در بیمارستان روانپزشکی و تجربه او از دریافت ECT می‌پردازد.»
وین می‌گوید: «به غیر از خنده‌دار بودن، گالمن تجربیات خود را به شکلی خام و اصیل بیان می‌کند - انتقال احساسات دردناک و دشواری‌ها در حالی که هنوز امیدوار است - و این واقعیت که او هنوز با ماست، به طور فعال سلامت روان خود را به طور روزانه مدیریت می‌کند، همانطور که با یک مشکل جسمی برخورد می‌کند... برای بینندگان بسیار تشویق‌کننده است.»
«افسردگی بزرگ»، HBO

4. «در واقع عشق» (Love Actually)
اگرچه «در واقع عشق» یکی از محبوب‌ترین کمدی‌های رمانتیک 20 سال گذشته است، اما بسیاری از طرفداران ممکن است در ابتدا متوجه نشوند که این فیلم دارای صحنه‌هایی درباره بیماری روانی است. این فیلم زندگی هشت زوج در لندن، انگلستان را دنبال می‌کند. همانطور که وین اشاره می‌کند، خط داستانی یکی از شخصیت‌های اصلی، سارا (لورا لینی)، حول یک بیماری روانی می‌چرخد.
وین توضیح می‌دهد: «شخصیت لینی با این راز زندگی می‌کند که برادرش مبتلا به اسکیزوفرنی است و در یک مرکز روانپزشکی زندگی می‌کند.» او اضافه می‌کند: «او او را بسیار دوست دارد و به طور مداوم به تماس‌های تلفنی او پاسخ می‌دهد، که به ضرر بقیه زندگی‌اش تمام می‌شود. هیچ مرز سالمی تعیین نشده است و او این جنبه از زندگی خود را با کسی به اشتراک نمی‌گذارد.»
وین خاطرنشان می‌کند که در پایان فیلم، ناتوانی او در صحبت کردن در مورد آن با هر کسی باعث از دست دادن رابطه با مردی می‌شود که به او علاقه دارد.
وین اضافه می‌کند که این فیلم به طور دقیق دشواری‌های مراقبت از کسی که با یک بیماری روانی جدی زندگی می‌کند را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید امیدوار است این فیلم یادآوری کند که بیماری‌های روانی چیزی نیستند که باید از آن شرمنده شد - برای افرادی که با این بیماری زندگی می‌کنند یا افرادی که از آن‌ها مراقبت می‌کنند.
«در واقع عشق»، یوتیوب

5. «مردم معمولی» (Ordinary People)
«مردم معمولی» به کارگردانی رابرت ردفورد، داستان خانواده جارت را دنبال می‌کند، یک خانواده طبقه متوسط در شیکاگو که سعی می‌کنند پس از مرگ تصادفی پسر بزرگشان، باک (اسکات دوبلر) و تلاش برای خودکشی پسر کوچکترشان، کانراد (تیموتی هاتون) به نوعی عادی برگردند.
این فیلم که نامزد دریافت شش جایزه اسکار بود، یک نمایش کلاسیک از تأثیر از دست دادن، پیامدهای تروما و بهبودی پس از تلاش برای خودکشی برای بازمانده و خانواده‌اش است، به گفته وین.
وین توضیح می‌دهد: «پدر کانراد از ایده رفتن پسرش به درمان حمایت می‌کند در حالی که مادرش - که پس از این وقایع سرد و بی‌تفاوت شده است - با آن مخالفت می‌کند.» او اضافه می‌کند: «می‌توانید تماشای از هم پاشیدن رابطه بین این دو والدین را در طول فیلم ببینید.»
این فیلم تأثیر خودکشی بر افرادی که پشت سر گذاشته‌اند را نشان می‌دهد. وین اضافه می‌کند که این فیلم «پاسخ خوبی برای فیلمسازانی است که می‌خواهند یک تصویر بصری از تلاش برای خودکشی را در فیلم‌ها بگنجانند»، زیرا بر تأثیر خودکشی بر بازماندگان خودکشی تمرکز می‌کند تا بر خود عمل.
«مردم معمولی»، آمازون پرایم ویدیو

6. «مزایای گوش دادن به یک گل دیوانه» (The Perks of Being a Wallflower)
«مزایای گوش دادن به یک گل دیوانه» بر اساس رمانی به همین نام نوشته استفن چبوسکی، درباره یک نوجوان خجالتی به نام چارلی (لوگان لرمان) است که در حال گذراندن دبیرستان است.
برخلاف بسیاری از همسالانش، چارلی مبتلا به افسردگی بالینی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است و با خودکشی بهترین دوستش که یک سال پیش اتفاق افتاده است، کنار می‌آید. این فیلم تأثیرات تروما، تراژدی و از دست دادن را برجسته می‌کند. همچنین داستان رایج یک نوجوان را روایت می‌کند که سعی می‌کند در میان همسالان و دنیای خود جایگاه خود را پیدا کند.
پنا می‌گوید: «مزایای گوش دادن به یک گل دیوانه فیلمی است که فردی را به تصویر می‌کشد که با PTSD دست و پنجه نرم می‌کند، خاطرات و فلاش‌بک‌های مکرر از تروماهای دوران کودکی را دارد که پس از خودکشی یک دوست آشکار شد.» او اضافه می‌کند: «این فیلم نشان می‌دهد که چگونه خاطرات تروما می‌توانند سرکوب شوند و سپس پس از وقوع یک رویداد آسیب‌زا جدید دوباره ظاهر شوند.»
پنا اضافه می‌کند که PTSD کمتر در فیلم به تصویر کشیده می‌شود. طبق گزارش سال 2019 که قبلاً ذکر شد، PTSD و اضطراب کمتر از اعتیاد یا اختلالات خلقی مانند افسردگی در فیلم‌ها به تصویر کشیده شده‌اند.
«مزایای گوش دادن به یک گل دیوانه»، آمازون

7. «درباره یک پسر» (About a Boy)
«درباره یک پسر» با بازی هیو گرانت در نقش ویل فریمن، مردی ثروتمند و نسبتاً بی‌مسئولیت 38 ساله است. این یک «درام کمدی» ظریف است - که با کسانی که با یک بیماری روانی زندگی کرده‌اند یا از کسی که با آن زندگی می‌کند مراقبت می‌کنند، صحبت می‌کند.
فریمن از طریق مجموعه‌ای از پیچش‌های داستانی خنده‌دار، با مارکوس بروئر 12 ساله (نیکلاس هولت) پیوند برقرار می‌کند که مادرش، فیونا (تونی کولت)، مبتلا به افسردگی بالینی است و از یک تلاش برای خودکشی جان سالم به در برده است.
وین می‌گوید: «این یک کمدی با مضامین جدی است و برای افرادی که از یک والد مبتلا به بیماری روانی مراقبت می‌کنند، زمانی که به سختی به سن درک آن رسیده‌اند، طنین‌انداز خواهد شد.» او اضافه می‌کند: «به نظر من این یک نمایش قدرتمند است. شخصیت کولت و بیماری او با ظرافت و احترام مورد توجه قرار می‌گیرد.»
او اضافه می‌کند که این فیلم همچنین نشان می‌دهد که چگونه افراد اطراف او با هم متحد شدند تا مراقبت و حمایت لازم را برای او و پسرش فراهم کنند، که یک برداشت مهم برای بینندگان است.
«درباره یک پسر»، آمازون پرایم ویدیو


افسردگی چیست؟
افسردگی (که به نام افسردگی اساسی، اختلال افسردگی اساسی یا افسردگی بالینی نیز شناخته می‌شود) یک اختلال خلقی شایع اما جدی است. این اختلال علائم شدیدی ایجاد می‌کند که بر احساس، تفکر و نحوه انجام فعالیت‌های روزمره مانند خوابیدن، غذا خوردن یا کار کردن تأثیر می‌گذارد.
برای تشخیص افسردگی، علائم باید حداقل به مدت ۲ هفته وجود داشته باشند.
انواع مختلفی از افسردگی وجود دارد که برخی از آن‌ها به دلیل شرایط خاصی ایجاد می‌شوند.

افسردگی اساسی شامل علائمی مانند خلق افسرده یا از دست دادن علاقه است که بیشتر اوقات حداقل به مدت ۲ هفته وجود دارند و در فعالیت‌های روزمره اختلال ایجاد می‌کنند.
اختلال افسردگی مداوم (که به آن دیستیمی یا اختلال دیستیمیک نیز گفته می‌شود) شامل علائم خفیف‌تری از افسردگی است که مدت زمان طولانی‌تری ادامه می‌یابند، معمولاً حداقل ۲ سال.
افسردگی دوران بارداری و پس از زایمان، افسردگی است که در دوران بارداری یا پس از زایمان رخ می‌دهد. افسردگی که در دوران بارداری شروع می‌شود، افسردگی قبل از زایمان نامیده می‌شود و افسردگی که پس از به دنیا آمدن نوزاد شروع می‌شود، افسردگی پس از زایمان نامیده می‌شود.
اختلال عاطفی فصلی افسردگی است که با تغییر فصل‌ها شروع و پایان می‌یابد، معمولاً علائم آن در اواخر پاییز یا اوایل زمستان شروع شده و در بهار و تابستان از بین می‌روند.
افسردگی همراه با علائم روان‌پریشی یک شکل شدید از افسردگی است که در آن فرد علائم روان‌پریشی مانند توهم (باورهای نادرست و ثابت آزاردهنده) یا هذیان (شنیدن یا دیدن چیزهایی که دیگران نمی‌شنوند یا نمی‌بینند) را تجربه می‌کند.

افرادی که مبتلا به اختلال دوقطبی (که قبلاً افسردگی مانیایی یا بیماری مانیایی-افسردگی نامیده می‌شد) نیز دوره‌های افسردگی را تجربه می‌کنند که در طی آن احساس غم، بی‌تفاوتی یا ناامیدی همراه با سطح فعالیت بسیار پایین دارند. اما فرد مبتلا به اختلال دوقطبی همچنین دوره‌های شیدایی (یا هیپومانیک کمتر شدید) یا حالات روحیه‌ای به طور غیرمعمولی بالا را تجربه می‌کند که ممکن است احساس شادی، تحریک‌پذیری یا "بالا رفتن" همراه با افزایش قابل توجه در سطح فعالیت داشته باشد.
سایر اختلالات افسردگی موجود در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5-TR) شامل اختلال تنظیم خلقی مخرب (که در کودکان و نوجوانان تشخیص داده می‌شود) و اختلال نارضایتی پیش از قاعدگی (که بر زنان در زمان پریودشان تأثیر می‌گذارد) است.
چه کسانی به افسردگی مبتلا می‌شوند؟
علائم و نشانه‌های افسردگی چیست؟
چه عواملی خطر ابتلا به افسردگی را افزایش می‌دهند؟
افسردگی چگونه درمان می‌شود؟
چگونه می‌توانم برای افسردگی کمک بگیرم؟
چگونه می‌توانم یک کارآزمایی بالینی برای افسردگی پیدا کنم؟
از کجا می‌توانم اطلاعات بیشتری در مورد افسردگی کسب کنم؟


فهرست مجلات
Shanghai Arch Psychiatry
جلد 29(5)؛ 25 اکتبر 2017
PMC5738520

25 اکتبر 2017؛ 29(5): 310–313.
زبان: انگلیسی | چینی
精神病学与电影：从神奇的画面中我们可以学到什么؟
خلاصه
سینما به عنوان وسیله‌ای برای تحول اجتماعی، جنبه‌های مختلف بیماری‌های روانی را روشن می‌کند. به دلیل نمایش‌های دراماتیک و انگ‌زده، اغلب جنبه منفی اختلالات روانی و بیماران رنج‌برده از آن‌ها را گسترش می‌دهد. اگرچه داستان‌های مثبت و الهام‌بخشی را نیز ارائه می‌دهد، اما در مقایسه با دیدگاه‌های منفی، کم هستند. در اینجا، ما قصد داریم تأثیر دوگانه سینما بر روانپزشکی را توصیف کنیم.
کلمات کلیدی: سینما، بیماری روانی، اختلال روانی
概述
电影是一种社会形态的载体，它可展示精神疾 病的各个不同方面。由于电影的戏剧性和污蔑性的描 述，它有时会传播有关精神疾病的消极影响，给病人 带来痛苦。与消极影响相比，虽然它也会有一些正面 和鼓舞人心的故事，但却是少之又少。在此，我们将 描述电影对精神病学的双重影响。
关键词: 电影, 精神疾病, 精神障碍
1. مقدمه
روانپزشکی به سرعت از دوران تاریک پناهگاه‌ها و شکنجه به سمت نور حقوق بشر و تفسیر نوروبیولوژیکی متحول شده است. مسیری که پیموده شده به هیچ وجه آسان نبوده است. حتی اکنون، در قرن بیست و یکم، خود را در حال مبارزه با انگ و رفتار بی‌رحمانه یک جامعه ناآگاه می‌یابیم. به درستی گفته شده است که "چشم‌ها نمی‌توانند آنچه ذهن نمی‌داند را ببینند." به همین ترتیب، ما هرگز درد نبرد پنهانی که یک فرد مبتلا به بیماری روانی هم در درون خود و هم با دنیای بیرون می‌جنگد را درک نمی‌کنیم.

سینما یک رسانه قدرتمند و ابزاری برای تغییر اجتماعی است. اما این هنر کاملاً بی‌طرف نیست. در دوران کنونی، سینما در مورد حوزه پزشکی مانند سکه‌ای با دو رو است. از یک طرف، سینما می‌تواند به بهبود آگاهی از اختلالات و در نتیجه بهبود رفتار جستجوی کمک با نمایش حساسانه برخی اختلالات روانی در سینما کمک کند، از طرف دیگر، ما با تصویرسازی کلیشه‌ای اختلالات روانی، نمایش خشونت‌آمیز بیماران روان‌پریش مواجه هستیم که در نهایت آن‌ها را به عنوان قاتلان روانی شیطان‌سازی می‌کند، جنجالی‌سازی در ارائه فروپاشی روانی مانند خودکشی، و مجرم‌سازی غیرضروری درمان‌های روانی وضعیت دشواری را بدتر کرده است.[1] همچنین، تصویرسازی روانپزشکان و رویکردهای درمانی در سینمای هند و غرب نیز به یک اندازه کلیشه‌ای، مضحک و انگ‌زده بوده است.[2،3] گاهی اوقات به نظر می‌رسد تنها هدف برخی از فیلمسازان کسب درآمد در گیشه با نشان دادن چیزی است که مردم می‌خواهند - خشونت.[4] برای محبوب کردن موضوعات روانپزشکی در میان بینندگان که بیشتر افراد عادی هستند، این رسانه عمدتاً بر تعارضات یک‌قطبی تمرکز می‌کند تا اینکه دیدگاهی کلی داشته باشد. این مقاله تلاش می‌کند تا تأثیر کلی دنیای جادویی سینما بر روانپزشکی را بررسی کند.

2. خشونت
خشونت از اوایل دهه 90 موضوع اصلی فیلم‌ها بوده است. اثر ماندگار آلفرد هیچکاک، سایکو (1960)، خشونت را به عنوان نمونه‌ای از علائم روانپزشکی نشان می‌دهد. در اینجا، فردی آرام که حتی مگسی را هم نمی‌کشد، به یک قاتل زنجیره‌ای وحشتناک تبدیل می‌شود. این یکی از اولین فیلم‌های ژانر "قاتل روانی" بود. به طور مشابه، اقتباس سینمایی از رمان "روانی آمریکایی" اثر برت ایستون الیس، با به تصویر کشیدن خشونت خونین و جنسی، ادراک عمومی از بیماری روانی را مورد سوء استفاده قرار داد. از آن زمان، فیلم‌های بی‌شماری با همان ایده‌ها پدید آمده‌اند. چند عنوان مشهور که ارزش ذکر دارند عبارتند از M(1931)، بوسه پروانه (1995)، هفت (1996)، باشگاه مبارزه (1999)، ایچی قاتل (2001)، عنکبوت (2002)، پناهگاه (2005) و آقای بروکس (2007).

فیلمسازان تقریباً فراموش کرده‌اند که جنبه دیگری از روان‌پریشی - علائم منفی وجود دارد. با این حال، چند فیلم مانند مکانیک (2004) آن را به طرز شگفت‌انگیزی به تصویر کشیده‌اند. نمایش سینمایی تا آنجا تصویر واقعی را تحریف کرده است که حتی پزشکان نیز در مورد تفاوت بین کشتن روان‌پریشی و روان‌پریشی دچار سردرگمی می‌شوند.

3. نقض مرزها
در دنیای واقعی، روانپزشکان به ندرت در یک رابطه عاشقانه با بیماران خود درگیر می‌شوند. این پدیده بسیار نادر و غیراخلاقی در بسیاری از فیلم‌ها به تصویر کشیده شده است. فیلم هندی "کیون کی" رابطه عاشقانه بین یک خانم دکتر و بیمارش را به تصویر کشید که منجر به مرگ بیمار شد. همچنین، در فیلم‌های مشابه، مانند "Spell Bound(1945)"، "Prince of Tide(1991)"، "12 Monkeys(1995)" و "The Jacket(2005)" درمانگران زن مرزهای رابطه پزشک و بیمار را نقض کردند. اگرچه این داستان‌ها جذاب بودند، اما پیام نادرستی در مورد یکپارچگی پزشکان ارائه دادند.

4. ملودرام‌های احساسی
خودکشی همیشه یک موضوع جذاب برای جذب مردم به صفحه نمایش است. رسانه‌ها آن را تا آنجا تبلیغ کرده‌اند که جنبه دردناک خود را از دست داده است. فیلم‌هایی مانند "The Bridge (2006)" تکنیک‌های خودکشی را اغراق‌آمیز نشان دادند. چند فیلم به نظر می‌رسند که خودکشی تنها راه حل بیماری روانی یا اعتیاد است. به عنوان مثال، فیلم هندی "اشیکی 2" که در آن یک خواننده مبتلا به وابستگی به الکل احساس می‌کرد تنها راه حل کشتن خود است تا اینکه به روانپزشک مراجعه کند. در "Love and Suicide (2006)"، یک معشوق سابق با این که متوجه اشتباه خود در قطع رابطه با دوست دختر لزبین خود شده بود، با خودکشی به او احترام ابدی خود را ابراز کرد. همچنین، غم و اندوه به طور نادرستی در فیلم‌هایی مانند "Windstruck (2004)"، "Wristcutter: A Love Story(2006)" و "Under The Skin(1997)" به تصویر کشیده شده است.

5. مواد مخدر و درام
فیلمسازان در این زمینه کارهای خوبی انجام داده‌اند. یک فیلم مالایایی فوق‌العاده، "Spirit" توسط Mohan Lal به طور واقعی این مشکل جدی جامعه و نیاز به درمان را نشان داد. "Crazy Heart (2009)" اثربخشی الکلی‌های گمنام (AA) را نشان داد و قلب هزاران نفر را به دست آورد. "The Fighter (2010)" داستان واقعی برادری و رهایی از اعتیاد به کوکائین را به تصویر کشید. این فیلم‌ها ثابت کردند که می‌توان فیلم‌های تجاری با پیام‌های خوب ساخت. فیلم‌های بی‌شماری وجود دارند که پیامدهای منفی الکلیسم را نشان می‌دهند، مانند، There Will Be Blood (2008)، Nixon (1995)، Nil by Mouth (1998) که می‌توانند برای انگیزه دادن به بیماران استفاده شوند.

6. اختلالات خلقی در فیلم‌ها
این سفر با "Prozac Nation" آغاز شد که مراحل افسردگی را به زیبایی توصیف کرد. نویسنده رمان به ایالات متحده به عنوان "ایالات متحده افسردگی" اشاره کرد. این نشان‌دهنده همه‌گیری افسردگی در دوران پیش از پزشکی و اثرات انقلابی داروهای ضد افسردگی مانند فلوکستین بود. از طرف دیگر، "The Silver Linings Playbook" گزارشی الهام‌بخش از فردی را ارائه داد که با اختلال خلقی مبارزه کرد. اینها تنها چند نمونه هستند. با این حال، بسیاری از فیلم‌ها عشق را بر درمان ارجحیت می‌دهند، گویی عشق می‌تواند همه بیماری‌ها، خواه اسکیزوفرنی یا افسردگی را درمان کند. در واقع، در فیلم‌هایی مانند "North 24 Kaatha"، عشق حتی می‌تواند OCD شدید را درمان کند. ECT، یک درمان جادویی برای اختلالات خلقی و اسکیزوفرنی، همیشه توسط فیلمسازان مورد انتقاد و دراماتیزه قرار گرفته است.[5] این امر ECT را به یک تابو تبدیل کرده و منجر به اجتناب از آن در بیشتر موارد شده است. در فیلم آکیرا، ECT با به تصویر کشیدن نادرست آن به عنوان ابزاری برای کنترل مردم و دیوانه کردن آنها، مورد انگ‌زده قرار گرفت. روانپزشکان باید زمان زیادی را صرف اثبات این کنند که ماهیت عجیب و غریب درمان نشان داده شده در فیلم‌ها در طول درمان شوک، بی‌اساس و غیرعلمی است.

7. تصویرسازی نادرست در بالیوود
Girish Banwari مطالعه‌ای در مورد تصویرسازی روانپزشکان در فیلم‌های هندی انجام داد و دریافت که 42.4 درصد از روانپزشکان به تصویر کشیده شده در بالیوود از نظر بالینی ناکارآمد بودند، تنها 30.3 درصد می‌توانستند تشخیص دقیقی بگذارند، 39.4 درصد از آنها اصول اخلاقی حرفه‌ای را نقض کردند، 24.2 درصد مرزهای غیرجنسی را زیر پا گذاشتند، 15.2 درصد هر دو مرز جنسی و غیرجنسی را نقض کردند و در نهایت نتیجه درمان در تنها 23.1 درصد از فیلم‌های مورد تجزیه و تحلیل مثبت به تصویر کشیده شد.[2]

تصور کنید فردی که از بیماری روانی رنج می‌برد پس از چنین تصویرسازی چقدر تشویق شود که به روانپزشک مراجعه کند، به خصوص در جامعه‌ای که از قبل انگ‌زده است!

8. جنبه مثبت
حتی این ابر هم لایه نقره‌ای دارد! فیلم‌ها جنبه‌های مثبت نیز دارند. "A Beautiful Mind" فیلمی برجسته بود که روان‌پاتولوژی اسکیزوفرنی را به زیبایی در یک ریاضیدان افسانه‌ای، جان نش به تصویر کشید. این نشان‌دهنده مفید بودن درمان کما با انسولین بود. احتمالاً هیچ فیلمی مراحل بیماری آلزایمر را بهتر از "A Moment to Remember" نشان نداده است. دیالوگ‌های جذاب، "اگر همه چیز را فراموش کردی، من از ناکجاآباد ظاهر می‌شوم. درست مثل حالا. و به تو حمله می‌کنم. نمی‌توانی مرا رد کنی. ما هر روز دوباره شروع می‌کنیم"، برای مدت طولانی در ذهن ما باقی می‌ماند. برخی از فیلم‌های هندی نیز زوال عقل را به خوبی نشان داده‌اند مانند "Asthu (زبان مراتی)"، "Thanmathra(زبان مالایایی)" و "U Me Aur Hum". فیلم‌های "Sons" (1996) اثر Zhang Yuan و "The Common People" (1998) اثر Zhou Xiaowen به زیبایی رنج روانی و جسمی را با ترکیب زیست‌شناسی و فرهنگ به تصویر کشیدند که به یک دیدگاه بین‌فرهنگی ارزشمند برای وظیفه پاسخگویی به بیماری و رنج کمک می‌کند.[6]

فیلم‌هایی مانند "The Shawshank Redemption"، "Never Back Down" به ما اهمیت انعطاف‌پذیری و مقابله حتی در مواجهه با پریشانی‌های غیرقابل غلبه را آموختند. "The Boy Who Could Fly"، "Dear John"، "My Name Is Khan" چند عنوان هستند که مسائل عاطفی در اوتیسم را برجسته کردند. مبارزه و غلبه بر پریشانی روانی با کمک درمان‌ها موضوعی بسیار مورد توجه در هالیوود یا بالیوود نیست، اما قابل توجه است که چند عنوان وجود دارند که آن را نشان می‌دهند، مانند "Fear Strikes Out(1957)"، "Ordinary People(1980)، "Girl, Interrupted(1997)" و "Antoine Fisher (2001)". بیشتر اینها مستقیماً تحت نظارت روانپزشکان یا روانشناسان بودند و دانش عمیقی را نشان می‌دهند. در دوران پیشرفته‌تر، فناوری‌های واقعیت مجازی (VRT) فقط برای بازی‌ها نخواهند بود، بلکه می‌توانند در مورد بیماری روانی نیز مفید باشند. درمان مواجهه با واقعیت مجازی در PTSD مفید است. شاید بتوان از رسانه فیلم برای پیشگیری از PTSD در آینده استفاده کرد.[8]

9. نتیجه‌گیری
در نتیجه، تصویرسازی روانپزشکی در فیلم‌ها مانند سکه‌ای با دو رو است. همیشه عاقلانه است که قبل از رسیدن به نتیجه‌گیری در مورد یک بیماری خاص، تحقیق کنید و آن را بر اساس هوس‌ها و خیالات خود ارائه دهید. بعید است که فیلمسازان بدون سیاست‌های کنترلی سختگیرانه، از مسیر موجود منحرف شوند. به عنوان بینندگان، وظیفه ما این است که بفهمیم چه چیزی درست است و چه چیزی اشتباه. اما مگر اینکه کل جامعه روانپزشکی در سراسر جهان نارضایتی خود را از روندهای رسانه‌ای فعلی ابراز کند، آنها به تصویرسازی وحشتناک و خنده‌دار بیماری روانی ادامه خواهند داد، ارزش آنها و کار متخصصان روانپزشکی را در سراسر جهان کاهش می‌دهند و در نتیجه انگ بیماری‌های روانی را ادامه می‌دهند.

جدول 1.
دسته‌های مختلف فیلم‌ها در رابطه با روانپزشکی
| دسته | فیلم‌ها | نگرش |
| --- | --- | --- |
| خشونت | The Psycho(1960), The American Psycho, M(1931), Butterfly Kiss(1995), Seven(1996), Fight Club(1999), Ichi the Killer(2001), Spider(2002), Asylum(2005), Mr. Brooks(2007). | منفی |
| نقض مرزها | Kyon Ki(2005), Spell Bound(1945), Prince of Tide(1991), 12 Monkeys(1995), The Jacket(2005). | منفی |
| ملودرام‌های احساسی | The Bridge (2006), Ashiqui 2(2013), Love and Suicide (2006), Windstruck (2004), Wristcutter: A Love Story(2006), Under The Skin(1997). | منفی |
| مواد مخدر و درام | Spirit(2012), Crazy Heart (2009), The Fighter (2010), There Will Be Blood (2008), Nixon (1995), Nil by Mouth (1998). | انگیزشی، ترکیبی |
| اختلالات خلقی در فیلم‌ها | Prozac Nation(2001), Silver Linings Playbook(2012). | مثبت، ترکیبی |
| تصویرسازی مثبت | A Beautiful Mind(2001), A Moment to Remember(2004), U Me Aur Hum(2008), Astu (2013), Thanmathra (2005), Zhang Yuan’s Sons (1996), Zhou Xiaowen’s The Common People (1998). | مثبت، الهام‌بخش |

زندگینامه

دکتر سومیترا داس در سال 2010 از کالج پزشکی دولت آگارتالا، تریپورا، هند فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی گرفت و در سال 2015 مدرک دکتری روانپزشکی را از کالج پزشکی دولت T D، آلابوزا، کرالا، هند دریافت کرد. در حال حاضر به عنوان دستیار ارشد در بخش روانپزشکی در موسسه ملی سلامت روان و علوم اعصاب، بنگلور، هند مشغول به کار است. او همچنین عضو انجمن روانپزشکی هند و IPS، کرالا است. علایق تحقیقاتی او شامل ECT در اسکیزوفرنی مقاوم به کلومازین است.

یادداشت‌ها
بیانیه تامین مالی
هیچ گونه حمایت مالی برای تهیه این انجمن دریافت نشده است.

بیانیه تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌کنند که هیچ گونه تضاد منافعی در رابطه با این دست‌نوشته ندارند.

مشارکت نویسندگان
SD پیش‌نویس اولیه دست‌نوشته را تهیه کرد که توسط NiD، SM، SSC AND ND اصلاح و به طور انتقادی بررسی شد. همه نویسندگان پیش‌نویس نهایی را خواندند و تأیید کردند.

منابع
1. Damjanovic’ A, Vukovic’ O, Jovanovic’ AA, Jasovic’-Gasic’ M. Psychiatry and movies. Psychiatr Danub. 2009; 21(2): 230-235 [PubMed] [Google Scholar]
8. Zinzow HM, Britt TW, McFadden AC, Burnette CM, Gillispie S. Connecting active duty and returning veterans to mental health treatment: Interventions and treatment adaptations that may reduce barriers to care. Clin Psychol Rev. 2012; 32(8): 741-753. doi: http://dx.doi.org/10.1016/j.cpr.2012.09.002 [PubMed] [Google Scholar]

مقالات از Shanghai Archives of Psychiatry در اینجا با مجوز مرکز سلامت روان شانگهای ارائه شده است.