فهرست مجلات
Front Oncol
PMC5600978

سچین آر. جهاور¹,²,† آدیتیا تاندونی¹,† پروین ک. بومارادی¹ سوئمایر حسن¹ فریدریک ج. کولهاپ¹ شاراد گویال¹,² جیسن م. شِنکل³ آن و. سیلیک¹,⁴ و اندرو زلوزا¹,⁵,*

چکیده
از دیرباز علاقه‌ای به نوآوری رویکردی وجود داشته است که سلول‌های توموری به‌صورت انتخابی و خاص هدف‌گیری و نابود شوند. کشف ویروس‌هایی که سلول‌های تومور را لیز می‌کنند، که به‌عنوان ویروس‌های آنکولیتیک (OVs) شناخته می‌شوند، انقلابی در درمان سرطان به‌وجود آورده است. پتانسیل OVs برای بهبود نسبت درمانی از توانایی آن‌ها در عفونت و تکثیر ترجیحی در سلول‌های سرطانی در حالی که از تخریب سلول‌های نرمال اطراف تومور جلوگیری می‌کند، ناشی می‌شود. دو مکانیزم اصلی وجود دارد که این ویروس‌ها از طریق آن‌ها بهبود نتایج را گزارش می‌کنند: لیز مستقیم سلول‌های تومور و تقویت غیرمستقیم ایمنی ضدتومور میزبان. با در نظر گرفتن این عوامل، ویروس‌ها انتخاب یا مهندسی می‌شوند تا به‌صورت انتخابی سلول‌های توموری را هدف بگیرند، پاتوجنیسیته برای سلول‌های نرمال را کاهش دهند، پاسخ ایمنی ضدویروسی را کاهش دهند (برای جلوگیری از پاکسازی ویروسی) و پاسخ ایمنی ضدتومور را افزایش دهند. در حالی که تنها یک OV برای درمان سرطان در ایالات متحده تأیید شده است و تنها دو OVs دیگر در سرتاسر جهان تأیید شده‌اند، طیف وسیعی از OVs در مراحل مختلف توسعه پیش‌بالینی و آزمایشات بالینی قرار دارند. این ویروس‌ها به‌عنوان جایگزین‌ها و مکمل‌های درمان‌های سنتی سرطان شامل جراحی، شیمی‌درمانی، پرتو درمانی، درمان‌های هورمونی، درمان‌های هدفمند و سایر ایمونوتراپی‌ها مورد مطالعه قرار می‌گیرند. در اینجا، ویژگی‌های طبیعی و تغییرات مهندسی ژنتیکی که کارایی OVs را برای درمان سرطان افزایش می‌دهند، مرور می‌شود.

کلیدواژه‌ها: ویروس‌های آنکولیتیک، ایمونوتراپی سرطان، آنکوایمونولوژی، پاتوژن‌ها، ویروس‌ها

مقدمه
استفاده از استراتژی‌های ایمونوتراپی برای درمان سرطان در دهه گذشته در توسعه پیش‌بالینی و عمل بالینی برجستگی یافته است. رویکردهای سنتی انکولوژی، شامل جراحی، پرتو درمانی و شیمی‌درمانی، هدفشان حذف مستقیم یا کشته شدن سلول‌های سرطانی است. در مقابل، ایمونوتراپی سعی دارد توانایی سیستم ایمنی میزبان را برای حذف سلول‌های سرطانی تقویت کند که منجر به پسرفت تومور، شکل‌گیری حافظه ایمنی ضدتومور و در نهایت پاسخ‌های پایدار می‌شود (1, 2). القای سیستم ایمنی میزبان از طریق افزایش نظارت و پاسخ ایمنی ذاتی و تطبیقی علیه تومور می‌تواند نتایج مثبت پایداری در بیماران سرطانی فراهم کند (3). فعال‌سازی توانایی بدن برای شناسایی و نابودی بدخیم‌ها معمولاً در درازمدت نسبت به درمان‌های سنتی تحمل‌پذیرتر است. با این حال، استفاده از ایمونوتراپی‌ها همراه با درمان‌های سنتی می‌تواند کارایی درمان را بیشتر کرده و به بقا طولانی‌تری منجر شود (2, 4–6). ایمونوتراپی‌ها همچنین نشان داده‌اند که در برابر بیماری‌های سرسخت مؤثر هستند و بنابراین به‌طور مکرر در موقعیت‌های بالینی دشوار برای بیماران با بیماری در مراحل پیشرفته آزمایش و استفاده می‌شوند. ارائه ایمونوتراپی به بیماران با سرطان‌های در مراحل اولیه ممکن است منجر به افزایش نسبت بیمارانی شود که از مزایای بالینی بهره‌مند می‌شوند.

یک افزودنی نوین به سلاح‌خانه درمان‌های ضدسرطان استفاده از ویروس‌های آنکولیتیک (OVs) است. مشاهده پسرفت خودبه‌خودی تومور پس از عفونت‌های ویروسی طبیعی منجر به این ایده شد که OVs می‌توانند به‌عنوان درمان‌ها به‌کار روند (7). اگرچه ویروس‌های آنکولیتیک طبیعی متعددی وجود دارند، اخیراً علاقه فراوانی به مهندسی ژنتیکی ویروس‌ها برای ایجاد درمان‌های جدید سرطانی متمرکز شده است (8, 9). OVs با هدف‌گیری ترجیحی و کشته شدن سلول‌های تومور در حالی که همزمان سیستم ایمنی را تحریک می‌کنند و ایمنی ضدتومور ایجاد می‌نمایند (4–6). این مکانیزم دوگانه عمل اجازه می‌دهد تا پاسخ مستقیم محلی ضدتومور (منجر به پسرفت تومور) و همچنین القای اجزای ذاتی و تطبیقی سیستم ایمنی (منجر به شناسایی و حذف بیماری سیستمیک و پیشگیری از عود) رخ دهد (7). تمایل این ویروس‌ها به عفونت ترجیحی سلول‌های تومور در حالی که سلول‌های نرمال اطراف را حفظ می‌کند، نسبت درمانی عالیی فراهم می‌آورد. توانایی OVs برای ایجاد نفوذ ایمنی به داخل تومورها، پل ارتباطی به ایمونوتراپی را می‌سازد (1, 4–6) و نتایج ایمونولوژیک از آزمایشات بالینی جاری و تکمیل‌شده گزارش شده‌اند (جدول 1).

جدول 1
برخی از آزمایشات بالینی ویروس‌های آنکولیتیک با داده‌های نتایج بالینی و ایمنی (9–17).

| نوع ویروس | مطالعه | طرح آزمایش | تعداد بیماران | نتایج بالینی | نتایج ایمنی |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ویروس هرپس ساده (HSV) نوع 1 (HSV‑1) | Talimogene Laherparepvec Improves Durable Response Rate in Patients with Advanced Melanoma (9) | فاز III | 436 | بهبود نرخ پاسخ پایدار (16.3 در مقابل 2.1٪)، نرخ پاسخ کلی (26.4 در مقابل 5.7٪) و بقا میانی طولانی‌تر (23.3 در مقابل 18.9 ماه) در بیماران مبتلا به ملانوما غیرقابل جراحی که T‑VEC دریافت کردند در مقایسه با GM‑CSF (9) | پسرفت 34٪ از تومورهای غیر تزریق‌شده غیر داخلی و 15٪ از تومورهای داخلی (11). مطالعه فاز II قبلی افزایش سلول‌های T مخصوص MART‑1 در تومورهای پسرفت‌کننده و کاهش سلول‌های تنظیمی داخل تومور، سلول‌های سرکوبگر و سلول‌های سرکوبگر مشتق از میلوئید در بیماران پاسخ‌دهنده را نشان داد (12) |
| HSV‑1 | Talimogene Laherparepvec in Combination with Ipilimumab in Previously Untreated, Unresectable Stage IIIB‑IV Melanoma (10) | فاز Ib/II | 19 | نرخ پاسخ عینی 50٪ و 44٪ از بیماران پاسخ پایدار ≥6 ماه داشتند. بقا بدون پیشرفت 18‑ماهه 50٪ و بقا کلی 67٪ | افزایش معنادار کل سلول‌های CD8⁺ و سلول‌های CD8⁺ فعال (CD3⁺, CD4⁻, HLA‑DR⁺). افزایش معنادار نشانگر فعال‌سازی ICOS بر سلول‌های CD4⁺ |
| رئورویروس | Randomized Phase II Trial of Oncolytic Virus Pelareorep (Reolysin) in Upfront Treatment of Metastatic Pancreatic Adenocarcinoma (13) | فاز II | 73 | افزودن pelareorep به کاربوبلان و پاکلیتاکسل باعث بهبود بقا بدون پیشرفت نشد نسبت به کاربوبلان و پاکلیتاکسل به تنهایی | افزایش سلول‌های NK یا سلول‌های B در بیماران با نرخ کنترل بیماری بهبود یافته |
| رئورویروس | Phase II trial Intravenous Administration of Reolysin (Reovirus Serotype‑3‑Dearing Strain) in Patients with Metastatic Melanoma (14) | فاز II | 21 | هیچ پاسخی عینی مشاهده نشد و 6 بیمار بیماری ثابت >8 هفته داشتند | نکروز گسترده در متاستازهای یک بیمار و نشان دادن تکثیر ویروسی در متاستازهای ملانوما در 2 از 13 تومور. افزایش معنادار عناوین خنثی‌کننده ضد‑رئورویروس در 13 بیمار |
| ویروس واکسینیا | Use of a Targeted Oncolytic Poxvirus, JX‑594, in Patients with Refractory Primary or Metastatic Liver Cancer: A Phase I Trial (15) | فاز I | 14 | تزریق JX‑594 به‌طور کلی تحمل‌پذیر بود. آنتی‌بادی‌های خنثی‌کننده مانع کارایی نمی‌شوند | اوج IL‑6، IL‑10 و TNF‑α در 3 ساعت و در زمان‌های بعدی (روزهای 3‑22) |
| کوکساکی‌ویروس | Phase II Calm Extension Study: A Study of Intratumoral CAVATAK™ in Patients with Stage IIIc and Stage IV Malignant Melanoma (16) | فاز II | 57 | 38.6٪ از بیماران قابل ارزیابی پاسخ‌های پایدار در هر دو متاستاز تزریق‌شده و غیر تزریق‌شده ملانوما نشان دادند | افزایش نفوذ سلول‌های ایمنی (به‌ویژه سلول‌های CD8⁺) و افزایش بیان PD‑L1 بر سلول‌های ایمنی. تجزیه و تحلیل بیان ژن 4 روز قبل و بعد از نمونه‌برداری نشانگر تغییر ژنی Th‑1 |
| کوکساکی‌ویروس | Phase Ib Study of Intratumoral Oncolytic Coxsackievirus A21 (CVA21) and Systemic Pembrolizumab in Subjects with Advanced Melanoma: Interim results of the CAPRA clinical trial (17) | فاز Ib | 22 | نرخ پاسخ کلی 60٪ و بیماری ثابت در 26.7٪ بیماران | افزایش تعداد سلول‌های ایمنی PD‑L1‑مثبت و افزایش سلول‌های CD8⁺ و CD4⁺ مشاهده شد 8 روز پس از درمان |

همان‌طور که درک ما از زیست‌شناسی سرطان و تعامل ویروس‑سلول میزبان به‌همراه مهندسی ژنتیک پیشرفت می‌کند، توانایی دستکاری ژنوم ویروسی اهمیت می‌یابد. به‌عنوان مثال، talimogene laherparepvec (T‑VEC) یک ویروس هرپس ساده نوع 1 (HSV‑1) است که اولین OV تأیید شده توسط FDA برای درمان ملانوما پیشرفته می‌باشد (9, 18). اگرچه از یک سویه طبیعی HSV مشتق شده است، به‌صورت ژنتیکی مهندسی شده تا ترجیحاً سلول‌های سرطانی را هدف بگیرد و تولید یک فاکتور ایمنی، یعنی فاکتور تحریک‌کننده کلون‌های ماکروفاژ (GM‑CSF) را برای بهبود پاسخ ایمنی ضدتومور فراهم کند. T‑VEC هم‌اکنون در سایر سرطان‌ها و در ترکیب‌های منطقی با درمان‌های استاندارد و هدفمند در حال آزمایش است (9, 18).

این مرور، مجموعه‌ای از OVs مورد استفاده در آزمایشات بالینی و محیط‌های مراقبت، همچنین در آزمایش و توسعه را توصیف می‌کند. به‌ویژه بر مکانیزم‌های زیربنایی آنکولیز ویروس‌های طبیعی و تغییرات ژنتیکی که برای بهبود نسبت درمانی OVs انجام شده‌اند، تمرکز دارد. ملاحظات مهمی در انتخاب ویروس برای استفاده بالقوه به‌عنوان عامل درمانی آنکولیتیک وجود دارد. این ملاحظات شامل هدف‌گیری OV به بافت یا نوع سلول مناسب و مکانیزم‌های عمل (از جمله لیز خاص سلول‌های تومور و فعال‌سازی پاسخ ایمنی مؤثر) می‌شود (شکل 1). این‌ها در این مرور شرح داده شده‌اند، در حالی که ملاحظات دیگر مانند دسترس‌پذیری زیستی و ایمنی به‌طور مفصل در مرور قبلی ما (19) بررسی شده‌اند. در نهایت، این مرور به حوزه به‌سرعت پیشرفت OVs و نقش آن‌ها در انکولوژی و ایمونو‑انکولوژی می‌پردازد.

**ملاحظات در توسعه ویروس‌های آنکولیتیک (OVs).** ملاحظات در توسعه ایمونوتراپی مؤثر OV شامل هدف‌گیری، مکانیزم عمل و فارماکودینامیک است. هدف‌گیری (جعبه آبی) به‌تبع توپیزم طبیعی و مهندسی‌شده ویروس‌ها برای سلول‌های تومور در مقابل سلول‌های نرمال وابسته است. مکانیزم عمل (جعبه قرمز) OVها به‌مکانیزم‌های ایمنی و غیرایمنی وابسته است که با ترکیب OVها با درمان‌های سنتی و نوظهور ضدتومور تقویت می‌شود. OVها ملاحظات فارماکودینامیک (جعبه نارنجی) مشابه داروهای مولکولی کوچک دارند و همچنین مسائلی بنیادی جدید در زمینه دسترس‌پذیری زیستی در مقابل پاکسازی و موانع ایمنی در مقابل کارایی ایجاد می‌کنند. رنگ‌های پیکان‌های همپوشانی نشان‌دهنده همپوشانی موجود بین ملاحظات فهرست‌شده است.

### هدف‌گیری
**هدف‌گیری: طبیعی**
در توسعه درمان‌های سرطانی، هدف‌گیری ممکن است دشوارترین مانع باشد. هدف‌گیری می‌تواند با انتخاب ویروس‌هایی با توپیزم‌های طبیعی به بافت‌ها یا انواع سلول خاص یا با مهندسی این توپیزم‌ها حاصل شود (شکل 2). در حالی که مطالعات پژوهشی تمایل دارند تفاوت‌های بین سلول‌های توموری و سلول‌های نرمال را برجسته کنند، در واقع شباهت‌های آن‌ها بسیار بیشتر است. این مسأله مشکل هدف‌گیری دارویی خاص را ایجاد می‌کند که اجازه تخریب تومور بدون اثر بر بافت نرمال (یعنی غیرسرطانی) را می‌دهد. OVs دو مزیت متمایز، اگرچه نه لزوماً متقابل، ارائه می‌دهند که می‌توانند به‌صورت خاص سلول‌ها را هدف بگیرند. اولین مزیت، اصل پایه عفونت ویروسی است؛ ویروس‌ها به‌صورت طبیعی از سلول‌های قابل‌پذیر برای عفونت استفاده می‌کنند از طریق بیان گیرنده‌های سطحی لازم برای ورود ویروسی و از طریق تنظیم مسیرهای دفاعی میزبان که به ویروس‌ها اجازه می‌دهد از شناسایی فرار کنند. دومین مزیت، قابلیت پذیرش ویروس‌ها برای دریافت تغییرات مهندسی‌شده به منظور افزایش اختصاصی‌سازی آن‌ها علیه سلول‌های سرطانی است، در حالی که اثر آن‌ها بر سلول‌های نرمال محدود می‌ماند.

**مسیرها، گیرنده‌ها و مکانیزم‌های مورد استفاده ویروس‌های آنکولیتیک (OVs) برای هدف‌گیری سلول‌های سرطانی.** OVs سلول‌های سرطانی را از طریق مسیرها، گیرنده‌ها و مکانیزم‌هایی که برای ترویج رشد تومور استفاده می‌شوند، هدف می‌گیرند؛ شامل مکانیزم‌های اجتناب ایمنی، گیرنده‌های آنکوجنیک خارج‌سلولی و مسیرهای آنکوجنیک داخل‌سلولی. هدف‌های اجتناب ایمنی، گیرنده‌های خارج‌سلولی و مسیرهای داخل‌سلولی که بیش‌ابراز یا سرکوب شده‌اند تا به‌طور ذاتی به تومورها اجازه دهند از پاسخ‌های ایمنی فرار کنند، می‌توانند همزمان برای هدف‌گیری OVs به کار روند. گیرنده‌های خارج‌سلولی شامل مولکول‌های سطحی [مانند اینتگرین‌ها، ICAMها و دیگران (CD155، گیرنده‌های لامینین و غیره)] هستند که به‌طور ذاتی توسط برخی سلول‌های توموری بیان می‌شوند و ویروس‌ها برای هدف‌گیری خاص به سلول‌های سرطانی به‌جای سلول‌های نرمال از آن‌ها استفاده می‌کنند. مسیرهای داخل‌سلولی در سلول‌های توموری برای ترویج تکثیر و بقا به کار می‌روند که برای تکثیر ویروسی ضروری هستند و به این ترتیب حساسیت سلول‌های سرطانی به عفونت ویروسی آنکولیتیک را افزایش می‌دهند. مثال‌های تک‌تک ویروس‌هایی که هر یک از این اهداف را به کار می‌برند، در متن به‌صورت متن سیاه ذکر شده‌اند. مکانیزم‌ها، مسیرها و گیرنده‌هایی که هدف‌گیری سلول‌های سرطانی را به‌عنوان بخشی از توپیزم‌های طبیعی OVs تقویت می‌کنند، در متن به‌صورت متن سفید و به‌عنوان بخشی از توپیزم‌های مهندسی‌شده OVs در متن به‌صورت متن قرمز فهرست شده‌اند.

قابلیت پذیرش سلول برای عفونت ویروسی با توانایی ویروس برای شناسایی و ورود به هدف سلولی خود آغاز می‌شود. این عمدتاً از طریق بیان گیرنده‌های سطحی سلولی انجام می‌شود. چندین OV مورد استفاده بر پایه توانایی ذاتی خود برای استفاده از مولکول‌های سطحی سلولی که در سلول‌های سرطانی به‌طور غیرطبیعی بیش‌ابراز می‌شوند، انتخاب شده‌اند. به‌عنوان مثال، استفاده از HVEM، نکتین‑1 و نکتین‑2 توسط T‑VEC (20) نمونه‌ای است. این بیان افزوده در انواع مختلف تومور مشاهده شده و این سلول‌های سرطانی را نسبت به عفونت هرپس‌ویروس نسبت به سلول‌های نرمال حساس‌تر می‌کند. مثال دیگر توپیزم خاص به گیرنده سطحی سلول سرطانی شامل CD46 است. این مولکول به‌طور غیرطبیعی توسط سلول‌های توموری برای دور زدن مسیر مکمل بیان می‌شود و به‌طور مکرر توسط سلول‌های بدخیم برای اجتناب از شناسایی و حذف بیش‌ابراز می‌شود. این می‌تواند توسط ویروس سرخک (سویه Edmonston) که از CD46 برای ورود به سلول استفاده می‌کند، بهره‌برداری شود و سلول‌های سرطانی که این گیرنده را بیش‌ابراز می‌کنند را به آنکولیز می‌کشاند (21). به‌طور مشابه، بیش‌ابراز ICAM‑1 و فاکتور تسریع‌کننده تجزیه در بدخیم‌هایی مانند سرطان پستان، میلوما چندگانه و ملانوما می‌تواند توسط کوکساکی‌ویروس، از جمله کوکساکی‌ویروس A21 (CAVATAK) (22‑24) به کار رود. مجموعه‌ای دیگر از OVs در حال توسعه برای استفاده بالینی بر پایه توپیزم طبیعی آن‌ها برای سلول‌های سرطانی هستند. به‌عنوان مثال، پولیویروس توپیزم طبیعی برای مارکر سطحی CD155 دارد. این گیرنده به‌طور مکرر توسط سرطان‌ها بیش‌ابراز می‌شود زیرا از این طریق به پاتوژن اجازه می‌دهد از ایمنی ذاتی در برابر سلول‌های NK جلوگیری کند (25). اچ‌ویروس، یک انتروویروس دیگر، توپیزم برای سرطان تخمدان دارد به‌دلیل بیان بالاتر اینتگرین α2β1 (26). علاوه بر استفاده از گیرنده‌های سطحی سلول که برای دور زدن سیستم ایمنی طراحی شده‌اند، برخی OVs از گیرنده‌هایی استفاده می‌کنند که توسط سلول‌های سرطانی برای تقویت متاستاز به کار می‌روند. سلول‌های سرطانی ممکن است گیرنده لامینین را برای تهاجم و افزایش تحرک بیش‌ابراز کنند. ویروس سیندبیس این گیرنده را هدف می‌گیرد و امکان هدف‌گیری خاص سلول‌های با پتانسیل متاستاز بالا را فراهم می‌کند (27).

سلول‌های سرطانی بیش از بیان گیرنده‌های سطحی غیرطبیعی برای تغذیه کارسینوجنز استفاده می‌کنند. به‌طور خاص، آن‌ها شبکه‌های ترانسکریپشن و سیگنالینگ سلول را برای افزایش بقا، تکثیر، اجتناب ایمنی و متاستاز دستکاری می‌کنند. ویروس‌ها از بسیاری از این مسیرها برای تکثیر و عفونت سلول‌ها استفاده می‌کنند. این تشابهات باعث می‌شود سلول‌های سرطانی نسبت به عفونت‌های ویروسی پذیراتر باشند به‌دلیل همپوشانی بین کارسینوجنز و عفونت ویروسی. به‌عنوان مثال، مقاومت سرطان در برابر مرگ سلولی، که اغلب با افزایش بیان مولکول‌های ضد‑آپاپتوستیک مانند اعضای خانواده Bcl حاصل می‌شود، هدف‌گیری برخی OVs را افزایش می‌دهد. ویروس بیماری نوک‌سوت، به‌عنوان مثال، سلول‌های سرطانی که Bcl‑xL را بیش‌ابراز می‌کنند، به‌طور خاص هدف می‌گیرد؛ این به ویروس زمان می‌دهد تا تکثیر شود، سینسیتیا تشکیل دهد که برای بقا و گسترش ویروس بیماری نوک‌سوت ضروری است (28). مسیر سیگنالینگ Ras مسیر دیگری است که در سلول‌های سرطانی تغییر یافته است. Ras در تنظیم مرگ سلولی و تکثیر نقش دارد. رئورویروس و واکسینیا به‌دلیل توانایی آن‌ها در هدف‌گیری خاص سلول‌های سرطانی که توسط مسیر Ras رانده می‌شوند، به‌عنوان OVs شناسایی شده‌اند. رئورویروس ترجیحاً در سلول‌های تبدیل‌شده به Ras تکثیر می‌کند (29). رئورویروس سلول‌های سالم را عفونت می‌کند و تولید RNA ویروسی را آغاز می‌کند. این RNA ویروسی باعث فعال‌سازی دفاع‌های طبیعی سلولی از جمله مسیر PKR می‌شود که منجر به مهار ترجمه می‌شود و تولید و گسترش ویروس را متوقف می‌کند. در سلول‌های سرطانی که این مسیر دستکاری شده؛ با این حال، مسیر PKR فعال نمی‌شود که اجازه تولید ویروسی بیشتر و لیز را می‌دهد (29). ویروس واکسینیا، یک ویروس خانواده پاکس، بدخیم‌هایی که EGFR را بیش‌ابراز می‌کنند هدف می‌گیرد. این ویروس برای تکثیر به سیگنالینگ EGFR‑RAS نیاز دارد. این ویروس‌ها لیگاندی کد می‌کنند که می‌تواند به گیرنده EGFR متصل شود و منجر به فعال‌سازی RAS می‌شود. این باعث افزایش تولید ویروس و گسترش عفونت می‌شود (30).

علاوه بر این، تعدادی از ویروس‌ها شناسایی شده‌اند و به‌صورت آزمایشی به‌کار گرفته شده‌اند که به‌صورت آنکولیتیک از طریق هدف‌گیری ترجیحی سلول‌های تبدیل‌شده عمل می‌کنند، اما مکانیزم‌های دقیق آن‌ها هنوز به‌طور کامل روشن نشده است. به‌عنوان مثال، ویروس دره سنکا (Seneca valley virus) به‌عنوان یک پیکورناویروس آنکولیتیک برای تومورهای نورآندوکرین در حال ارزیابی بالینی است که توپیزم طبیعی آن برای سلول‌های سرطانی با ویژگی‌های نورآندوکرین است (31, 32). یک احتمال این است که این ویروس از هدف‌های (از جمله CD56، کروموگرن A و احتمالاً سیناپتوفسین) که با تومورهای نورآندوکرین مرتبط هستند، استفاده کند. مثال دیگر پارووویروس H‑1PV است که به‌صورت ترجیحی گلیوبلاستومای بزرگ، کارسینوم پانکراس و سایر تومورها را هدف می‌گیرد؛ مکانیزم‌های پیچیده‌ای که هنوز به‌طور کامل درک نشده‌اند. یک احتمال این است که پارووویروس‌ها سلول‌های تبدیل‌شده را از طریق تکثیر سلولی افزایش یافته هدف بگیرند تا تولید DNA و پروتئین‌های ویروسی، از جمله اجزای ویروسی مورد نیاز برای لیز سلول، امکان‌پذیر شود (33). برای این ویروس‌ها و دیگران، ممکن است نیاز به تکثیر سلولی باشد و سرطان، بیماری‌ای با تکثیر غیرطبیعی بالا، توپیزم طبیعی برای OVs ایجاد می‌کند و به این ترتیب وسیله‌ای برای هدف‌گیری درمانی سرطان فراهم می‌آورد.

**هدف‌گیری: مهندسی‌شده**
پیشرفت‌های زیست‌مولکولی فرصتی برای حوزه OV فراهم کرده‌اند تا توالی‌های DNA ویروس‌ها را تغییر دهند و بدین ترتیب ویروس‌هایی مهندسی کنند که نسبت به سلول‌های سرطانی خاص‌تر از سلول‌های نرمال باشند. در حال حاضر، در آزمایشات بالینی و توسعه پیش‌بالینی، چنین ویروس‌هایی از چندین مکانیزم استفاده می‌کنند، از جمله بیان گیرنده‌های اصلاح‌شده برای ورود سلولی، محدود کردن بیان پروتئین‌های حیاتی ویروسی از طریق پروموترهای خاص سرطانی، و حذف پروتئین‌های ویروسی که مانع آپاپتوز در سلول‌های سالم می‌شوند.

برای هدف‌گیری سرطان تخمدان، یک آدنوویروس آنکولیتیک مهندسی شد به‌طوری که کپسید آن شامل یک موتیف پروتئینی آرژینین‑گلیسیین‑آسپارتیک اسید (RGD) خاص شد تا بتواند به αvβ3 و αvβ5 متصل شود (34) زیرا این گیرنده‌های سطحی سلول در سرطان تخمدان بیش‌ابراز می‌شوند (35). به‌طور مشابه، برای هدف‌گیری ملانوما توسط یک لنتی‌ویروس، گلیکوبروتئین E2 ویروس سیندبیس که تمایل طبیعی به این سلول‌ها دارد، بیان شد (36). این مفهوم را تثبیت می‌کند که OVs می‌توانند به‌صورت مهندسی‌شده برای هدف‌گیری مستقیم سلول‌های سرطانی بر پایه گیرنده‌های سطحی منحصر به‌فرد استفاده شوند.

سلول‌های سرطانی به‌طور ذاتی مسیرهای سیگنالینگ تغییر یافته‌ای دارند که اجازه تکثیر غیرقابل کنترل می‌دهد. زیست‌مولکولی به ویروس‌ها اجازه می‌دهد تا توپیزم‌هایی را که از تنظیم پروتئین و سیگنالینگ در سلول‌های سرطانی بهره می‌برند، مهندسی کنند. یک تکنیک استفاده شده، دستکاری ژن‌های ویروسی است تا تحت کنترل پروموترهای اصلاح‌شده قرار گیرند. آدنوویروس‌ها معمولاً به این روش مهندسی می‌شوند به‌دلیل ژنوم بزرگ ویروسی که امکان ادغام توالی‌های DNA طولانی را فراهم می‌کند و اجازه می‌دهد تعدادی تغییرات در ویروس بومی انجام شود. E1A یک پروتئین آدنوویروسی است که توقف چرخه سلولی توسط ریتینوبلاستوم (Rb) را مهار می‌کند و اجازه تکثیر مستمر ویروس را می‌دهد. این پروتئین به‌صورت‌های مختلفی دستکاری شده است تا توپیزم ویروسی انتخابی در سلول‌های تومور فراهم شود. در یک ویروس مهندسی‌شده مخصوص سرطان پروستات، به‌عنوان مثال، این ژن تحت پروموتر آنتی‌ژن خاص پروستات (PSA) قرار گرفته است. PSA پروتئینی است که به‌طور خاص در سلول‌های پروستات نرمال و بدخیم تولید می‌شود. این تغییر منجر به بیان E1A می‌شود و بنابراین تکثیر ویروسی و آنکولیز فقط در سلول‌های پروستات رخ می‌دهد (37). در سلول‌های دیگر، آدنوویروس E1A تولید نمی‌کند و بنابراین آپاپتوز ناشی از Rb به‌طور طبیعی رخ می‌دهد و عفونت متوقف می‌شود. ویروس KH901 نیز یک آدنوویروس اصلاح‌شده است که E1A را در سلول‌های به‌طور فعال تقسیم‌شده بیان می‌کند. این کار با اتصال بیان E1A به ترانس‌کریپتاز معکوس تلومراز انسانی (hTERT) و محدود کردن آن توسط حضور E2F‑1 (تنظیم‌کننده چرخه سلولی) بر پروموتر hTERT انجام می‌شود (38). در اینجا، استفاده از پروموتر تلومراز انسانی تعداد تومورهای مختلفی را که می‌توانند به این آدنوویروس حساس شوند، افزایش می‌دهد. دستکاری E1A همچنین در توسعه CG0070 استفاده شده است. این ویروس به‌صورت انتخابی در سلول‌هایی که نقص یا کمبود Rb دارند تکثیر می‌شود. به‌طور معمول، Rb به E2F متصل می‌شود و فعالیت این فاکتور را مهار می‌کند و توانایی آن برای ترکیب با مولکول‌های دیگر را محدود می‌کند (39). در زمینه کمبود Rb، E2F آزاد می‌شود تا متصل شود. بنابراین، پروتئین E1A تحت کنترل پروموتر E2F‑1 در این ویروس قرار گرفته است (40). دوباره، چندین سرطان حساس هستند زیرا تنظیم E2F‑1 برای بیان E1A به سلول‌های دارای نقص Rb محدود می‌شود که یک جهش رایج در سرطان‌هاست. میکرو‌محیط تومور اغلب هیپوکسی است و سلول‌های توموری را از درمان‌های سنتی مانند پرتو درمانی که به اکسیژن‌گذاری نیاز دارند، محافظت می‌کند. با این حال، OVs با دستکاری A1E می‌توانند برای بهره‌برداری از چنین محیطی مهندسی شوند. به‌طور خاص، HYPR‑Ad یک آدنوویروس است که بیان E1A آن به‌صورت ترانس‌کریپتاسیونی توسط HIF‑1α، پروتئینی که توسط محیط هیپوکسی القا می‌شود، تنظیم می‌شود (41).

علاوه بر محدود کردن تکثیر ویروسی به سلول‌های تومور، آدنوویروس‌ها مهندسی شده‌اند تا از طریق پروموترهایی که فعالیت بیشتری دارند، تحویل ژن‌های خودکشی هدفمند را انجام دهند. یک مثال، قرار دادن ژن کیناز تیمیدین HSV‑1 (TK) تحت کنترل پروموتر استئوکالسیون است. استئوکالسیون در بیماران با متاستازهای استخوان بیش‌ابراز می‌شود. این تغییر سمیّت ژن خودکشی را به سلول‌های دارای پروموتر استئوکالسیون فعال محدود می‌کند و حساسیت سلول‌های سرطانی با پروموترهای استئوکالسیون فعال را افزایش می‌دهد (42). این استراتژی هدف‌گیری سلول‌های سرطانی با استفاده از پروموترهایی که به‌طور خاص در بافت یا در تومور غنی هستند، اثرات ویروس‌ها را به این مناطق محدود می‌کند که می‌تواند نسبت درمانی را با محدود کردن عوارض جانبی بهبود بخشد.

سلول‌های سرطانی برای پیشبرد کارسینوجنز، دفاع‌های ضدویروسی طبیعی سیستم ایمنی را مختل می‌کنند و بنابراین مانند سلول‌های نرمال عمل نمی‌کنند. این امکان را برای مهندسی ویروس‌ها فراهم می‌کند تا تکثیر و لیز سلول‌های سرطانی را تحریک کنند در حالی که آپاپتوز در سلول‌های نرمال ایجاد می‌کند. آدنوویروس‌ها، به‌عنوان مثال، معمولاً برای جلوگیری از آپاپتوز ناقص در سلول‌های نرمال از طریق پروتئین E1B عمل می‌کنند که به پروتئین p53 متصل می‌شود و آن را غیرفعال می‌کند. OVs ONYX‑015 و H101 مهندسی شده‌اند تا بیان E1B را جلوگیری کنند (43). در حالی که این ویروس‌ها توانایی عفونت سلول‌های نرمال را حفظ می‌کنند، در آن‌ها به‌طور فعال تکثیر نمی‌شوند زیرا سلول‌ها آپاپتوز می‌شوند و انتشار ویروس به سلول‌های نرمال دیگر متوقف می‌شود. سلول‌های سرطانی که p53 را کاهش یا غیرفعال می‌کنند، همچنان به تکثیر و لیز ویروسی حساس می‌مانند و اجازه می‌دهند ویروس به سلول‌های سرطانی دیگر گسترش یابد.

ویروس‌های دیگر، از جمله هرپس‌ویروس آنکولیتیک نیز به‌طور مشابه مهندسی شده‌اند تا از اختلال در پاسخ‌های ضدویروسی استاندارد که در سلول‌های سرطانی ذاتی است، بهره‌برداری کنند. سلول‌های سرطانی معمولاً سیگنالینگ Ras‑MAPK بیش‌فعال دارند که فسفوریلاسیون PKR را مسدود می‌کند. چنین مسدودسازی PKR اجازه تکثیر سلولی می‌دهد. استرین HSV JS1 (پشتوانه T‑VEC) با حذف‌های ICP 34.5 و US11 مهندسی شده است. ICP34.5 به‌عنوان فاکتور نورویروسلنسیتی که برای تکثیر ویروسی لازم است، با PCNA تعامل می‌کند و محصول ژن US11 بیان PKR را کاهش می‌دهد. این فاکتورهای ویروسی در عفونت نرمال ضروری هستند، اما از آنجا که سلول‌های تومور تقسیم غیرطبیعی دارند و اغلب PKR را سرکوب می‌کنند، این ویروس تضعیف‌شده می‌تواند ترجیحاً سلول‌های سرطانی را عفونت کند (44).

### لیز مستقیم سلول
**لایز سلول: طبیعی**
مکانیزم اصلی عمل OVs لیز مستقیم سلول‌های سرطانی است (شکل 3). برخی OVs از مسیرهای آپاپتوزی که در سلول‌های سرطانی دچار اختلال شده‌اند، بهره می‌برند تا سلول‌ها را به سوی اشکال دیگر مرگ هدایت کنند. یک مثال، پارووویروس H‑1PV است که در حال حاضر در یک آزمایش فاز I/IIa برای آدنوکارسینوم پانکراس متاستاتیک غیرقابل عمل (PDAC) ارزیابی می‌شود، در حالی که اولین آزمایش بالینی پارووویروس در بیماران با گلیوبلاستومای پیش‌رونده مکرر به‌تازگی تکمیل شده است. برای بقا طولانی‌مدت، بسیاری از تومورها، از جمله گلیوم و PDAC، مسیرهای آپاپتوزی را فعال می‌کنند که حتی در زمینه عفونت ویروسی نیز مهار می‌شوند. بنابراین، H‑1PV از مسیر وابسته به کاتپسین برای ایجاد مرگ سلول تومور استفاده می‌کند (45, 46). این نوع مرگ غیر‑آپاپتوزی ایمونوجنیک است و از طریق اثر بای‌سایدر، منجر به افزایش اینترفرون‑γ، سیتوکین‌های التهابی و نمایش نوآنتی‌ژن‌های توموری از لیز سلول آنکولیتیک می‌شود که به‌همراه هم می‌توانند پاسخ‌های ایمنی ضدتومور ایجاد کنند (46, 47).

**مکانیزم‌های عمل زیر بنای کارایی ویروس‌های آنکولیتیک (OVs).** مسیرهای مکانیکی به‌صورت مسیرهای ایمنی‑مبنا و غیر‑ایمنی‑مبنا دسته‌بندی می‌شوند. مسیرهای غیر‑ایمنی‑مبنا توسط OVs برای اجتناب از مرگ آپاپتوزی (غیر ایمونوجنیک) به‌کار می‌روند تا عفونت ویروسی کافی و گسترش فراهم شود، در حالی که همزمان منجر به لیز سلول می‌شوند. اتصال مسیرهای غیر‑ایمنی و ایمنی، آزادسازی آنتی‌ژن به‌دلیل لیز سلول ناشی از عفونت ویروسی است. مکانیزم زیر بنای مسیرهای ایمنی‑مبنا شامل تحویل یا استفاده از واسطه‌های ایمنی است که اجازه می‌دهد ارائه آنتی‌ژن تومور بهبود یابد و پاسخ‌های ایمنی هدفمند تومور ایجاد شود. پرتو درمانی و شیمی‌درمانی (که منجر به لیز سلول و آزادسازی آنتی‌ژن می‌شوند) و ایمونوتراپی (که منجر به مسدودسازی سرکوب پاسخ ضدتومور و خستگی می‌شوند) با OVs ترکیب می‌شوند تا به‌صورت همزمان مسیرهای مکانیکی متعدد برای بهبود پاسخ‌های درمانی ضدتومور هدف‌گیری شوند. مکانیزم‌های عمل به‌صورت متن قرمز فهرست شده‌اند. مثال‌های تک‌تک ویروس‌هایی که هر یک از مکانیزم‌های توصیف‌شده را به‌کار می‌برند، در متن به‌صورت متن سیاه در کنار مکانیزم مربوطه ذکر شده‌اند. واسطه‌های مسئول هر مکانیزم به‌صورت متن آبی در کنار مکانیزم مربوطه فهرست شده‌اند. درمان‌های استفاده‌شده در ترکیب با OVs به‌صورت متن سبز فهرست شده‌اند.

**لایز سلول: مهندسی‌شده**
برخی OVs مهندسی شده‌اند تا مرگ سلولی را از طریق مکانیزم‌هایی که شامل ویرو‌لایز و معرفی ژن‌های خودکشی می‌شود، القا کنند. برخی آدنوویروس‌ها برای بیان TK هرپس‑ساده 1 (HSV‑1) تغییر یافته‌اند. هنگامی که ویروس سلول سرطانی را با توپیزم طبیعی یا مهندسی‌شده خاص خود هدف می‌گیرد، امکان مکانیزم منحصر به‌فرد کشته شدن سلول فراهم می‌شود زمانی که با آنالوگ‌های تیمیدین (مانند اسیکلوویر یا گانسیکلویرید) ترکیب شود. برخلاف TK انسانی عادی، TK هرپس‑ساده می‌تواند این آنالوگ‌های تیمیدین را فعال کند و آن‌ها را به مونوفسفات‌ها تبدیل نماید (48). این مونوفسفات‌ها سپس در DNA سلول‌های تکثیرکننده وارد می‌شوند که منجر به خاتمه زنجیره و مرگ سلول می‌شود. برای افزایش خاصیت، پروموترهای خاص تومور برای تنظیم بیان HSV‑1 TK استفاده می‌شود. آزمایشات بالینی که پروموتر استئوکالسیون بیان TK هرپس‑ساده را تنظیم می‌کردند برای هدف‌گیری متاستازهای استخوان استفاده شده‌اند. مشابه HSV‑1 TK، ژن خودکشی ویروسی دیگر، پروتئین مرگ آدنوویروس، در OVs در مطالعات پیش‌بالینی برای افزایش لیز سلول گنجانده شده است (49). «سلاح‌دار کردن» OVs با ژن‌های خودکشی کارایی کلی آن‌ها را از طریق افزایش توانایی این ویروس‌ها برای کشته مستقیم سلول‌های سرطانی افزایش می‌دهد. برخی OVs مهندسی شده‌اند تا مولکول‌های پرو‑آپاپتوتیک مانند لیگاند القایی آپاپتوز مرتبط با TNF (TRAIL) را بیان کنند که به‌طور کلاسیک با آپاپتوز مرتبط بوده‌اند، اما اخیراً نشان داده شده است که در نکرۆپتوز (مرگ برنامه‌ریزی‌شده نکرۆپتوز) نیز نقش دارند (50‑53).

### فعال‌سازی ایمنی
**پاسخ‌های ایمنی: طبیعی**
فراتر از استفاده از پتانسیل لیز مستقیم OVs برای کشته مستقیم سلول سرطانی، عفونت ویروسی سلول‌های سرطانی پاسخ ایمنی ضدویروسی استاندارد برای پاکسازی عفونت ویروسی را برانگیخته می‌کند (شکل 3). در این فرآیند، فرض می‌شود که پاسخ‌های ضدتومور می‌توانند با تبدیل محیط از سرکوبی به محیط التهابی میکرو‌محیط تومور تجدید یا آغاز شوند. به‌طور خلاصه، عفونت ویروسی منجر به افزایش سیتوکین‌های پرو‑التهابی می‌شود که هر دو سلول‌های ایمنی ذاتی و تطبیقی را جذب و فعال می‌کند. علاوه بر این، عفونت ویروسی منجر به آزادسازی محرک‌های ایمنی قوی، لیگاندهای گیرنده‌های تشخیص الگو (TLR) می‌شود که برای فعال‌سازی سلول‌های ارائه‌دهنده آنتی‌ژن (APC)، سلول‌های NK و سلول‌های T حیاتی هستند. ترکیب آزادسازی سیتوکین‌ها و لیگاندهای TLR به‌دلیل عفونت سلول‌های سرطانی با OVs پیشنهاد می‌شود که سرکوب ایمنی ناشی از تومور را کاهش می‌دهد. علاوه بر این، لیز ویروسی منجر به آزادسازی آنتی‌ژن‌های داخل سلولی تومور می‌شود که پیش از این ارائه نشده‌اند و بنابراین برای سیستم ایمنی مخفی می‌ماندند. بنابراین، عفونت ویروسی آنکولیتیک می‌تواند آنتی‌ژن‌های سرطانی، از جمله نوآنتی‌ژن‌ها (که سیستم ایمنی هنوز به آن‌ها تحمل نشان نداده است) را در زمینه پاسخ ایمنی التهابی آزاد کند و در نتیجه پاسخ مؤثر ضدتومور ایجاد نماید.

مکانیزم‌هایی که برخی بدخیم‌ها برای دور زدن سیستم ایمنی میزبان به کار می‌برند، به‌نوبه خود آن‌ها را نسبت به OVs حساس‌تر می‌کند. یک مثال، تداخل با مسیر سیگنالینگ IFN نوع I است که به‌صورت سیستمیک برای تقویت پاسخ‌های ضدویروسی و ضدتومور عمل می‌کند و به‌صورت موضعی برای کاهش تکثیر سلولی و افزایش p53، مسیرهای آپاپتوز میزبان را فعال می‌کند (54). تعداد زیادی از سرطان‌ها این مسیر را با کاهش بیان IFN نوع I، کاهش بیان گیرنده یا تغییر سیگنالینگ پایین‌دست دستکاری می‌کنند. در حالی که این کار محیطی بهینه برای تکثیر سرطان فراهم می‌کند، برای عفونت ویروسی نیز ایده‌آل است زیرا در بافت‌های سالم ویروس‌ها اغلب توسط پاسخ‌های IFN نوع I پاک می‌شوند. این امر به OVs، از جمله ویروس استوماتیک (VSV)، واکسینیا، ویروس بیماری نوک‌سوت، ویروس سرخک، آلفاویروس‌ها، ویروس میکسوما خرگوشی و دیگران اجازه می‌دهد که به‌صورت خاص به این سلول‌ها و میکرو‌محیط حاصل از آن‌ها اختصاص یابند.

عوامل دیگری نیز برای درمان‌های ویروسی آنکولیتیک باید در نظر گرفته شوند. این عوامل شامل درک توانایی ویروس برای مخفی ماندن از سیستم ایمنی و همچنین آنتی‌بادی‌های ممکن که علیه ویروس تولید می‌شوند، زیرا ممکن است ایمنی قبلاً نسبت به برخی ویروس‌ها وجود داشته باشد، می‌شود. برخی OVs ویروس‌هایی هستند که انسان‌ها به‌طور معمول در معرض آن‌ها قرار می‌گیرد، از جمله آدنوویروس و پاکسویروس‌ها. بنابراین، آنتی‌بادی‌های خنثی‌کننده ممکن است پیش از درمان در سرم حضور داشته باشند و آنتی‌بادی‌های بیشتری بر پایه حافظه ایمونولوژیک به‌سرعت تولید شوند (55). با این حال، مواجهه با و آنتی‌بادی‌های خنثی‌کننده علیه برخی OVs کمتر شایع است (مثلاً ویروس دره سنکا). چنین OVs پنجره درمانی مطلوبی برای درمان پیش از خنثی‌سازی ایمنی ویروس فراهم می‌آورند (32).

**پاسخ‌های ایمنی: مهندسی‌شده**
علاوه بر مکانیزم ایمنی‑مبنا برای عمل OVs که نتیجه پاسخ‌های ضدویروسی استاندارد است، OVs به‌طور خاص مهندسی شده‌اند تا پاسخ ایمنی را بیشتر تقویت کنند (شکل 3). برای بهبود تخریب تومور توسط ایمنی، OVs سلول‌های سرطانی را وادار می‌کنند تا سیتوکین‌های پرو‑التهابی بیان کنند، ارائه آنتی‌ژن توسط سلول‌های سرطانی را افزایش دهند و شکل مرگ سلولی سرطانی را که ایمونوجنیک‌تر است، ترویج دهند. سلول‌های سرطانی با تغییر میکرو‌محیط تومور از طریق جذب سلول‌های سرکوبی ایمنی و تولید سیتوکین‌هایی که پاسخ‌های ضدتومور را محدود می‌کنند، از تخریب ایمنی جلوگیری می‌کنند. OVs به‌طور خاص سلول‌های سرطانی را هدف می‌گیرند و مهندسی شده‌اند تا میکرو‌محیط سرکوبی تومور را اصلاح کنند. T‑VEC با دو نسخه از ژن انسانی GM‑CSF مهندسی شده است بر پایه این ایده. این مولکول تحریک‌کننده ایمنی می‌تواند APCهای حرفه‌ای از جمله سلول‌های دندریتیک را جذب کند، ارائه آنتی‌ژن‌های سرطانی را تقویت کند، منجر به نفوذ و بلوغ سلول‌های ایمنی شود و NK سلول‌ها و سلول‌های T خاص آنتی‌ژن تومور را فعال کند (20, 56‑58). تغییرات مشابهی در آدنوویروس‌ها و ویروس واکسینیا انجام شده است (59, 60). علاوه بر این، آدنوویروس‌ها مهندسی شده‌اند تا ارائه آنتی‌ژن ذاتی توسط سلول سرطانی را تقویت کنند. به‌طور خاص، آن‌ها برای بیش‌ابراز پروتئین شاک حرارتی 70 (HSP70) در سلول‌های هدف تغییر یافته‌اند. این امر منجر به افزایش ترافیک پروتئینی داخل سلولی به پروتئازوم‌ها می‌شود که مستقیماً منجر به افزایش دسترس‌پذیری قطعات پروتئینی برای ارائه آنتی‌ژن می‌گردد. HSP70 همچنین ویژگی منحصر به‌فردی دارد که مستقیماً با ارائه آنتی‌ژن مرتبط است و اجازه می‌دهد تا پپتیدهای بیشتری توسط APCها دیده شوند زیرا این سلول‌ها تمایل به پپتیدهای مرتبط با HSP70 دارند (61).

تغییر سِروتایپ طبیعی روشی مفید برای درمان ویروس‌هایی است که سِروتایپ‌های متعدد دارند مانند VSV و آدنوویروس‌ها. با این حال، تغییر سِروتایپ می‌تواند از طریق مهندسی ویروس برای کمک به فرار از سیستم ایمنی نیز شبیه‌سازی شود و در ویروس سرخک با موفقیت انجام شده است (62). روش‌های دیگر توسعه‌یافته برای جلوگیری از خنثی‌سازی آنتی‌بادی شامل پوشش ویروس‌های آنکولیتیک با پوشش‌های پلیمری برای اطمینان از تکثیر و گردش ویروسی است (63, 64).

### نتیجه‌گیری
علیرغم پیشرفت عظیمی که در توسعه OVs مشاهده می‌شود، مهم است که توجه داشته باشیم کارهای قابل‌توجهی برای درک مکانیک‌ها و پتانسیل نهایی OVs باقی مانده است. مهندسی ژنتیکی برای افزایش کارایی درمانی هنوز نیاز به مطالعه دارد. علاوه بر این، نحوهٔ تجویز و دوزهای مختلف ویروس‌ها باید بررسی شود. همان‌طور که اطلاعات بیشتری درباره استفاده از OVs جدید به‌دست می‌آید، افزایش پروتکل‌ها و روش‌های ایمنی زیستی نیز عاملی خواهد بود که باید در نظر گرفته شود. پیامدهای بالینی در مورد سرطان‌های مناسب برای هدف‌گیری و بیماران مناسب برای استفاده از درمان‌های آنکولیتیک نیز مهم است.

ویروس‌های آنکولیتیک به‌عنوان درمان‌های تک‌نفره موفقیت بالینی متوسطی داشته‌اند. در حالی که تلاش‌ها برای بهبود کارایی کلی این ویروس‌ها به‌عنوان درمان‌های فردی (از جمله با مهندسی بهتر OVs) در حال انجام است، ترکیب OVs با درمان‌های سرطانی تأییدشده فعلی ممکن است به‌طور چشمگیری درمان را بهبود بخشد. به‌دلیل مکانیزم منحصر به‌فرد عمل، توانایی خاص هدف‌گیری سلول‌های سرطانی و پروفایل ایمنی خوب، OVs با بسیاری از درمان‌های استاندارد سرطان ترکیب شده‌اند از جمله جراحی (NCT02714374)، شیمی‌درمانی (NCT02779855)، پرتو درمانی (NCT02453191)، تنظیم‌کننده‌های هورمونی (NCT01867333)، درمان‌های هدفمند (NCT03088176) و حتی سایر ایمونوتراپی‌ها (NCT02978625) (10, 65‑71).

علاوه بر این، OVs با سایر OVs ترکیب شده‌اند تا لیز سلول‌های سرطانی را تقویت، هدف‌گیری را بهبود و ایمنی ناشی از چندین بار تجویز همان ویروس را غلبه کنند. ترکیب ویروس هرپس با آدنوویروس در مدل تومور پانکراس نشان داده است که رهاسازی لیزیک آدنوویروس را بهبود می‌بخشد (72). عفونت اچ‌ویروس که منجر به بیش‌ابراز ICAM‑1 (گیرنده ورود برای ویروس کوکساکی) می‌شود، نشان داده است که کارایی ویروس کوکساکی را بهبود می‌بخشد (26). علاوه بر این، ترکیب واکسینیا که آنتی‌ژن‌های توموری CEA و Muc1 را بیان می‌کند (Panvac‑v) و ویروس فاول‌پاکس که همان آنتی‌ژن‌های توموری را بیان می‌کند (Panvac‑f) نشان داده است که لیز مستقیم و تخریب تومور توسط ایمنی را بهبود می‌بخشد (73‑75).

علاوه بر این، OVs با ایمونوتراپی‌های اخیراً تأییدشده توسط FDA ترکیب شده‌اند تا مکانیزم‌های ایمنی‑مبنا مرتبط با پاکسازی تومور را تقویت کنند. به‌طور خاص، talimogene laherparepvec (T‑VEC)، یک ویروس هرپس که GM‑CSF را رمزگذاری می‌کند، در حال ارزیابی برای ترکیب با مهارکننده‌های نقطهٔ کنترل ایمنی ipilimumab (آنتی‌بادی علیه CTLA‑4) (NCT01740297) و pembrolizumab (آنتی‌بادی علیه PD‑1) (NCT02263508) است. به‌طور مشابه، آدنوویروس‌ها در ترکیب با مهارکننده‌های نقطهٔ کنترل در چندین مطالعه جاری در انواع مختلفی از بدخیم‌ها از جمله ملانوما (NCT03003676)، سرطان ریه (NCT02879760) و سرطان پستان (NCT03004183) ترکیب شده‌اند. هم‌افزایی بالقوه از آغاز پاسخ‌های ایمنی با OVs و سپس مسدود کردن سرکوب ایمنی تومور با مهارکننده‌های نقطهٔ کنترل، یک درمان جذاب برای ایجاد پاسخ‌های مؤثر ضدتومور است. چنین پاسخ‌هایی ممکن است در نسبت بالاتری از بیماران نسبت به هر یک از درمان‌ها به‌تنهایی حاصل شوند. ظهور و تأیید مقرون به‌صرفه CAR‑T سلول‌های اصلاح‌شده منجر به ترکیب درمانی دیگری خواهد شد. CAR‑T سلول‌ها در توانایی درمان تومورهای جامد محدود بوده‌اند، احتمالاً به‌دلیل ترافیک ضعیف به میکرو‌محیط سرکوبی (76). کارهای پیش‌بالینی اولیه، با این حال، مزایای این ترکیب را در تومورهای جامد نشان داده‌اند از طریق تغییرات ویروسی که نفوذ بهتر CAR‑T سلول‌ها به تومور و بقا را فراهم می‌کند (77). با توجه به تعداد تقریباً نامحدود تغییرات ویروسی که می‌توان برای تحویل موضعی ژن‌ها و محصولات ژنی خاص به میکرو‌محیط تومور انجام داد، OVs پتانسیل دارند نقش گسترده‌تری به‌عنوان مکمل برای درمان‌های ایمنی و غیرایمنی سیستمیک فعلی و آینده ایفا کنند.

آزمایشات بالینی نشان داده‌اند که OVs تحمل‌پذیر هستند و عوارض جانبی رایج آن‌ها مشابه عفونت‌های ویروسی طبیعی (مثلاً تب، خستگی و سایر علائم شبیه آنفولانزا) است (78, 79). بهبود خاصیت انتخابی OVs برای سلول‌های سرطانی می‌تواند برای دستیابی به بالاترین کارایی درمانی ممکن در حالی که عوارض جانبی را محدود می‌کند، به‌کار رود. به‌طور خاص، پاسخ ایمنی ضدویروسی می‌تواند همزمان دسترس‌پذیری زیستی را محدود کرده و عوارض جانبی دوز‑محدودکننده ایجاد کند، در حالی که هر دو پاسخ ایمنی ضدتومور و ضدویروسی می‌توانند پاسخ‌های درمانی ضدتومور را میانجی‌گری کنند. یک ملاحظه ایمنی دیگر استفاده از ویروس زنده برای درمان، امکان انتقال به دیگران است. با این حال، قابلیت انتقال به دیگران محدود است زیرا اکثر OVs از طریق عبورهای متعدد تضعیف شده‌اند، توسط انسان‌های سالم با آنتی‌بادی‌های پیش‌اکستین خنثی می‌شوند و توانایی انتشار از طریق بزاق و ادرار کاهش یافته است. با این حال، همان‌طور که با هر ویروس زنده‌ای استفاده می‌شود (مانند واکسیناسیون‌های ویروسی زنده)، احتیاط‌های لازم باید رعایت شود.

به‌طور کلی، OVs نشان داده‌اند که می‌توانند روش بسیار مؤثری از ایمونوتراپی باشند که به‌صورت کارآمد و ترجیحاً سلول‌های سرطانی را می‌کشند. OVs موفقیت‌های بزرگی به‌عنوان یک روش درمانی که هم به‌صورت مستقیم سلول‌های سرطانی را لیز می‌کند و هم پاسخ‌های ایمنی قوی ضدتومور را برانگیخته می‌کند، نشان داده‌اند. با تولید نتایج قابل‌توجه T‑VEC در زمینه پسرفت تومور در ایالات متحده و تأیید H101 در چین، استفاده از OVs به‌عنوان یک استراتژی ایمونوتراپی پتانسیل دارد تا روش درمان بیماران ما را تغییر دهد. ویروس‌های متعددی به‌عنوان کاندیداهای درمانی آینده وجود دارند که امکان هدف‌گیری انواع مختلف سرطان‌ها را فراهم می‌کنند. بنابراین OVs به‌عنوان یک رویکرد جذاب برای مبارزه با سرطان ظاهر شده‌اند و تنها با افزایش بودجه، مطالعات پیش‌بالینی و آزمایشات بالینی ادامه‌دار، بهبود خواهند یافت.

مشارکت نویسندگان
تمامی نویسندگان در نوشتن و/یا ارائه بازخورد بر روی دست‌نوشته مشارکت کردند.

بیانیه تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌دارند که تحقیق در غیاب هرگونه رابطه تجاری یا مالی که می‌تواند به‌عنوان تضاد منافع بالقوه تعبیر شود، انجام شده است.

یادداشت‌های پایانی
منابع مالی. این مرور بخشی از حمایت‌های NCI P30CA72720 به مؤسسه سرطان روتگرز نیوجرسی بوده است.

منابع
1. Smith AJ, Oertle J, Prato D. Immunotherapy in cancer treatment. Open J Med Microbiol (2014) 4(03):178. 10.4236/ojmm.2014.43020
2. Vanneman M, Dranoff G. Combining immunotherapy and targeted therapies in cancer treatment. Nat Rev Cancer (2012) 12(4):237–51. 10.1038/nrc3237
3. Lin E, Nemunaitis J. Oncolytic viral therapies. Cancer Gene Ther (2004) 11(10):643–64. 10.1038/sj.cgt.7700733
4. Prestwich RJ, Harrington KJ, Pandha HS, Vile RG, Melcher AA, Errington F. Oncolytic viruses: a novel form of immunotherapy. Expert Rev Anticancer Ther (2008) 8(10):1581–8. 10.1586/14737140.8.10.1581
5. Chiocca EA, Rabkin SD. Oncolytic viruses and their application to cancer immunotherapy. Cancer Immunol Res (2014) 2(4):295–300. 10.1158/2326-6066.CIR-14-0015
6. Aurelian L. Oncolytic viruses as immunotherapy: progress and remaining challenges. Onco Targets Ther (2016) 9:2627–37. 10.2147/OTT.S63049
7. Kelly E, Russell SJ. History of oncolytic viruses: genesis to genetic engineering. Mol Ther (2007) 15(4):651–9. 10.1038/sj.mt.6300108
8. Roberts MS, Groene WS, Lorence RM, Bamat MK. Naturally occurring viruses for the treatment of cancer. Discov Med (2006) 6(36):217–22.
9. Andtbacka RH, Kaufman HL, Collichio F, Amatruda T, Senzer N, Chesney J, et al. Talimogene laherparepvec improves durable response rate in patients with advanced melanoma. J Clin Oncol (2015) 33(25):2780–8. 10.1200/JCO.2014.58.3377
10. Puzanov I, Milhem MM, Minor D, Hamid O, Li A, Chen L, et al. Talimogene laherparepvec in combination with ipilimumab in previously untreated, unresectable stage IIIB‑IV melanoma. J Clin Oncol (2016) 34(22):2619–26. 10.1200/JCO.2016.67.1529
11. Andtbacka RH, Ross M, Puzanov I, Milhem M, Collichio F, Delman KA, et al. Patterns of clinical response with talimogene laherparepvec (T‑VEC) in patients with melanoma treated in the OPTiM phase III clinical trial. Ann Surg Oncol (2016) 23(13):4169–77. 10.1245/s10434-016-5286-0
12. Kaufman HL, Kim DW, DeRaffele G, Mitcham J, Coffin RS, Kim‑Schulze S. Local and distant immunity induced by intralesional vaccination with an oncolytic herpes virus encoding GM‑CSF in patients with stage IIIc and IV melanoma. Ann Surg Oncol (2010) 17(3):718–30. 10.1245/s10434-009-0809-6
13. Noonan AM, Farren MR, Geyer SM, Huang Y, Tahiri S, Ahn D, et al. Randomized phase 2 trial of the oncolytic virus pelareorep (Reolysin) in upfront treatment of metastatic pancreatic adenocarcinoma. Mol Ther (2016) 24(6):1150–8. 10.1038/mt.2016.66
14. Galanis E, Markovic SN, Suman VJ, Nuovo GJ, Vile RG, Kottke TJ, et al. Phase II trial of intravenous administration of Reolysin((R)) (reovirus serotype‑3‑dearing strain) in patients with metastatic melanoma. Mol Ther (2012) 20(10):1998–2003. 10.1038/mt.2012.146
15. Park BH, Hwang T, Liu TC, Sze DY, Kim JS, Kwon HC, et al. Use of a targeted oncolytic poxvirus, JX‑594, in patients with refractory primary or metastatic liver cancer: a phase I trial. Lancet Oncol (2008) 9(6):533–42. 10.1016/S1470-2045(08)70107-4
16. Andtbacka RHI, Curti BD, Hallmeyer S, Feng Z, Paustian C, Bifulco C, et al. Phase II calm extension study: coxsackievirus A21 delivered intratumorally to patients with advanced melanoma induces immune‑cell infiltration in the tumor microenvironment. J Immunother Cancer (2015) 3(Suppl 2):P343. 10.1186/2051-1426-3-S2-P343
17. Silk AW, Kaufman H, Gabrail N, Mehnert J, Bryan J, Norrell J, et al. Abstract CT026: phase 1b study of intratumoral coxsackievirus A21 (CVA21) and systemic pembrolizumab in advanced melanoma patients: interim results of the CAPRA clinical trial. Cancer Res (2017) 77(13 Suppl):CT026. 10.1158/1538-7445.AM2017-CT026
18. Puzanov I, Milhem MM, Andtbacka RHI, Minor DR, Hamid O, Li A, et al. Survival, safety, and response patterns in a phase 1b multicenter trial of talimogene laherparepvec (T‑VEC) and ipilimumab (ipi) in previously untreated, unresected stage IIIB‑IV melanoma. J Clin Oncol (2016) 34(22):2619–26. 10.1200/JCO.2016.67.1529
19. Kaufman HL, Kohlhapp FJ, Zloza A. Oncolytic viruses: a new class of immunotherapy drugs. Nat Rev Drug Discov (2015) 14(9):642–62. 10.1038/nrd4663
20. Kohlhapp FJ, Zloza A, Kaufman HL. Talimogene laherparepvec (T‑VEC) as cancer immunotherapy. Drugs Today (Barc) (2015) 51(9):549–58. 10.1358/dot.2015.51.9.2383044
21. Dorig RE, Marcil A, Chopra A, Richardson CD. The human CD46 molecule is a receptor for measles virus (Edmonston strain). Cell (1993) 75(2):295–305. 10.1016/0092-8674(93)80071-L
22. Au GG, Lincz LF, Enno A, Shafren DR. Oncolytic coxsackievirus A21 as a novel therapy for multiple myeloma. Br J Haematol (2007) 137(2):133–41. 10.1111/j.1365-2141.2007.06550.x
23. Guo P, Huang J, Wang L, Jia D, Yang J, Dillon DA, et al. ICAM‑1 as a molecular target for triple negative breast cancer. Proc Natl Acad Sci U S A (2014) 111(41):14710–5. 10.1073/pnas.1408556111
24. Shafren DR, Au GG, Nguyen T, Newcombe NG, Haley ES, Beagley L, et al. Systemic therapy of malignant human melanoma tumors by a common cold‑producing enterovirus, coxsackievirus a21. Clin Cancer Res (2004) 10(1 Pt 1):53–60. 10.1158/1078-0432.CCR-0690-3
25. Carlsten M, Norell H, Bryceson YT, Poschke I, Schedvins K, Ljunggren HG, et al. Primary human tumor cells expressing CD155 impair tumor targeting by down‑regulating DNAM‑1 on NK cells. J Immunol (2009) 183(8):4921–30. 10.4049/jimmunol.0901226
26. Shafren DR, Sylvester D, Johansson ES, Campbell IG, Barry RD. Oncolysis of human ovarian cancers by echovirus type 1. Int J Cancer (2005) 115(2):320–8. 10.1002/ijc.20866
27. Rea VE, Rossi FW, De Paulis A, Ragno P, Selleri C, Montuori N. 67 kDa laminin receptor: structure, function and role in cancer and infection. Infez Med (2012) 20(Suppl 2):8–12.
28. Mansour M, Palese P, Zamarin D. Oncolytic specificity of Newcastle disease virus is mediated by selectivity for apoptosis‑resistant cells. J Virol (2011) 85(12):6015–23. 10.1128/JVI.01537-10
29. Strong JE, Coffey MC, Tang D, Sabinin P, Lee PW. The molecular basis of viral oncolysis: usurpation of the Ras signaling pathway by reovirus. EMBO J (1998) 17(12):3351–62. 10.1093/emboj/17.12.3351
30. Parato KA, Breitbach CJ, Le Boeuf F, Wang J, Storbeck C, Ilkow C, et al. The oncolytic poxvirus JX‑594 selectively replicates in and destroys cancer cells driven by genetic pathways commonly activated in cancers. Mol Ther (2012) 20(4):749–58. 10.1038/mt.2011.276
31. Reddy PS, Burroughs KD, Hales LM, Ganesh S, Jones BH, Idamakanti N, et al. Seneca Valley virus, a systemically deliverable oncolytic picornavirus, and the treatment of neuroendocrine cancers. J Natl Cancer Inst (2007) 99(21):1623–33. 10.1093/jnci/djm198
32. Rudin CM, Poirier JT, Senzer NN, Stephenson J, Jr, Loesch D, Burroughs KD, et al. Phase I clinical study of Seneca Valley virus (SVV‑001), a replication‑competent picornavirus, in advanced solid tumors with neuroendocrine features. Clin Cancer Res (2011) 17(4):888–95. 10.1158/1078-0432.CCR-10-1706
33. Nuesch JP, Lacroix J, Marchini A, Rommelaere J. Molecular pathways: rodent parvoviruses – mechanisms of oncolysis and prospects for clinical cancer treatment. Clin Cancer Res (2012) 18(13):3516–23. 10.1158/1078-0432.CCR-11-2325
34. Dmitriev I, Krasnykh V, Miller CR, Wang M, Kashentseva E, Mikheeva G, et al. An adenovirus vector with genetically modified fibers demonstrates expanded tropism via utilization of a coxsackievirus and adenovirus receptor‑independent cell entry mechanism. J Virol (1998) 72(12):9706–13.
35. Liapis H, Adler LM, Wick MR, Rader JS. Expression of alpha(v)beta3 integrin is less frequent in ovarian epithelial tumors of low malignant potential in contrast to ovarian carcinomas. Hum Pathol (1997) 28(4):443–9. 10.1016/S0046-8177(97)90033-2
36. Morizono K, Xie Y, Ringpis GE, Johnson M, Nassanian H, Lee B, et al. Lentiviral vector retargeting to P‑glycoprotein on metastatic melanoma through intravenous injection. Nat Med (2005) 11(3):346–52. 10.1038/nm1192
37. DeWeese TL, van der Poel H, Li S, Mikhak B, Drew R, Goemann M, et al. A phase I trial of CV706, a replication‑competent, PSA selective oncolytic adenovirus, for the treatment of locally recurrent prostate cancer following radiation therapy. Cancer Res (2001) 61(20):7464–72.
38. Chang J, Zhao X, Wu X, Guo Y, Guo H, Cao J, et al. A phase I study of KH901, a conditionally replicating granulocyte‑macrophage colony‑stimulating factor‑armed oncolytic adenovirus for the treatment of head and neck cancers. Cancer Biol Ther (2009) 8(8):676–82. 10.4161/cbt.8.8.7913
39. Neuman E, Flemington EK, Sellers WR, Kaelin WG, Jr. Transcription of the E2F‑1 gene is rendered cell cycle dependent by E2F DNA‑binding sites within its promoter. Mol Cell Biol (1994) 14(10):6607–15. 10.1128/MCB.14.10.6607
40. Ramesh N, Ge Y, Ennist DL, Zhu M, Mina M, Ganesh S, et al. CG0070, a conditionally replicating granulocyte macrophage colony‑stimulating factor‑armed oncolytic adenovirus for the treatment of bladder cancer. Clin Cancer Res (2006) 12(1):305–13. 10.1158/1078-0432.CCR-05-1059
41. Post DE, Sandberg EM, Kyle MM, Devi NS, Brat DJ, Xu Z, et al. Targeted cancer gene therapy using a hypoxia inducible factor dependent oncolytic adenovirus armed with interleukin‑4. Cancer Res (2007) 67(14):6872–81. 10.1158/0008-5472.CAN-06-3244
42. Koeneman KS, Kao C, Ko SC, Yang L, Wada Y, Kallmes DF, et al. Osteocalcin‑directed gene therapy for prostate‑cancer bone metastasis. World J Urol (2000) 18(2):102–10. 10.1007/s00345‑050‑181
43. Heise C, Sampson‑Johannes A, Williams A, McCormick F, Von Hoff DD, Kirn DH. ONYX‑015, an E1B gene‑attenuated adenovirus, causes tumor‑specific cytolysis and antitumoral efficacy that can be augmented by standard chemotherapeutic agents. Nat Med (1997) 3(6):639–45. 10.1038/nm0697‑639
44. Poppers J, Mulvey M, Khoo D, Mohr I. Inhibition of PKR activation by the proline‑rich RNA binding domain of the herpes simplex virus type 1 Us11 protein. J Virol (2000) 74(23):11215‑21. 10.1128/JVI.74.23.11215‑11221.2000
45. Di Piazza M, Mader C, Geletneky K, Herrero YCM, Weber E, Schlehofer J, et al. Cytosolic activation of cathepsins mediates parvovirus H‑1‑induced killing of cisplatin and TRAIL‑resistant glioma cells. J Virol (2007) 81(8):4186‑98. 10.1128/JVI.02601‑06
46. Angelova AL, Grekova SP, Heller A, Kuhlmann O, Soyka E, Giese T, et al. Complementary induction of immunogenic cell death by oncolytic parvovirus H‑1PV and gemcitabine in pancreatic cancer. J Virol (2014) 88(10):5263‑76. 10.1128/JVI.03688‑13
47. Grekova S, Aprahamian M, Giese N, Schmitt S, Giese T, Falk CS, et al. Immune cells participate in the oncosuppressive activity of parvovirus H‑1PV and are activated as a result of their abortive infection with this agent. Cancer Biol Ther (2010) 10(12):1280‑9. 10.4161/cbt.10.12.13455
48. Kubo H, Gardner TA, Wada Y, Koeneman KS, Gotoh A, Yang L, et al. Phase I dose escalation clinical trial of adenovirus vector carrying osteocalcin promoter‑driven herpes simplex virus thymidine kinase in localized and metastatic hormone‑refractory prostate cancer. Hum Gene Ther (2003) 14(3):227‑41. 10.1089/10430340360535788
49. Doronin K, Toth K, Kuppuswamy M, Ward P, Tollefson AE, Wold WS. Tumor‑specific, replication‑competent adenovirus vectors overexpressing the adenovirus death protein. J Virol (2000) 74(13):6147‑55. 10.1128/JVI.74.13.6147‑6155.2000
50. Hirvinen M, Rajecki M, Kapanen M, Parviainen S, Rouvinen‑Lagerstrom N, Diaconu I, et al. Immunological effects of a tumor necrosis factor alpha‑armed oncolytic adenovirus. Hum Gene Ther (2015) 26(3):134‑44. 10.1089/hum.2014.069
51. Sova P, Ren XW, Ni S, Bernt KM, Mi J, Kiviat N, et al. A tumor‑targeted and conditionally replicating oncolytic adenovirus vector expressing TRAIL for treatment of liver metastases. Mol Ther (2004) 9(4):496‑509. 10.1016/j.ymthe.2003.12.008
52. Jouan‑Lanhouet S, Arshad MI, Piquet‑Pellorce C, Martin‑Chouly C, Le Moigne‑Muller G, Van Herreweghe F, et al. TRAIL induces necroptosis involving RIPK1/RIPK3‑dependent PARP‑1 activation. Cell Death Differ (2012) 19(12):2003‑14. 10.1038/cdd.2012.90
53. Sosna J, Philipp S, Fuchslocher Chico J, Saggau C, Fritsch J, Foll A, et al. Differences and similarities in TRAIL‑ and tumor necrosis factor‑mediated necroptotic signaling in cancer cells. Mol Cell Biol (2016) 36(20):2626‑44. 10.1128/MCB.00941‑15
54. Takaoka A, Hayakawa S, Yanai H, Stoiber D, Negishi H, Kikuchi H, et al. Integration of interferon‑alpha/beta signalling to p53 responses in tumour suppression and antiviral defence. Nature (2003) 424(6948):516‑23. 10.1038/nature01850
55. O’Riordan CR, Lachapelle A, Delgado C, Parkes V, Wadsworth SC, Smith AE, et al. PEGylation of adenovirus with retention of infectivity and protection from neutralizing antibody in vitro and in vivo. Hum Gene Ther (1999) 10(8):1349‑58. 10.1089/10430349950018021
56. Bommareddy PK, Patel A, Hossain S, Kaufman HL. Talimogene laherparepvec (T‑VEC) and other oncolytic viruses for the treatment of melanoma. Am J Clin Dermatol (2017) 18(1):1‑15. 10.1007/s40257‑016‑0238‑9
57. Bommareddy PK, Silk AW, Kaufman HL. Intratumoral approaches for the treatment of melanoma. Cancer J (2017) 23(1):40‑7. 10.1097/PPO.0000000000000234
58. Jhawar SR, Goyal S, Bommareddy PK, Zloza A, Kaufman HL. Talimogene laherparepvec (T‑VEC) as cancer immunotherapy. Pers Med Oncol (2017) 6(1).
59. Burke JM, Lamm DL, Meng MV, Nemunaitis JJ, Stephenson JJ, Arseneau JC, et al. A first in human phase 1 study of CG0070, a GM‑CSF expressing oncolytic adenovirus, for the treatment of non‑muscle invasive bladder cancer. J Urol (2012) 188(6):2391‑7. 10.1016/j.juro.2012.07.097
60. Mastrangelo MJ, Maguire HC, Jr, Eisenlohr LC, Laughlin CE, Monken CE, McCue PA, et al. Intratumoral recombinant GM‑CSF‑encoding virus as gene therapy in patients with cutaneous melanoma. Cancer Gene Ther (1999) 6(5):409‑22. 10.1038/sj.cgt.7700066
61. Li JL, Liu HL, Zhang XR, Xu JP, Hu WK, Liang M, et al. A phase I trial of intratumoral administration of recombinant oncolytic adenovirus overexpressing HSP70 in advanced solid tumor patients. Gene Ther (2009) 16(3):376‑82. 10.1038/gt.2008.179
62. Cattaneo R, Miest T, Shashkova EV, Barry MA. Reprogrammed viruses as cancer therapeutics: targeted, armed and shielded. Nat Rev Microbiol (2008) 6(7):529‑40. 10.1038/nrmicro1927
63. Mader EK, Maeyama Y, Lin Y, Butler GW, Russell HM, Galanis E, et al. Mesenchymal stem cell carriers protect oncolytic measles viruses from antibody neutralization in an orthotopic ovarian cancer therapy model. Clin Cancer Res (2009) 15(23):7246‑55. 10.1158/1078‑0432.CCR‑09‑1292
64. Willmon C, Harrington K, Kottke T, Prestwich R, Melcher A, Vile R. Cell carriers for oncolytic viruses: Fed Ex for cancer therapy. Mol Ther (2009) 17(10):1667‑76. 10.1038/mt.2009.194
65. Markert JM, Liechty PG, Wang W, Gaston S, Braz E, Karrasch M, et al. Phase Ib trial of mutant herpes simplex virus G207 inoculated pre‑ and post‑tumor resection for recurrent GBM. Mol Ther (2009) 17(1):199‑207. 10.1038/mt.2008.228
66. Mell LK, Brumund KT, Daniels GA, Advani SJ, Zakeri K, Wright ME, et al. Phase I trial of intravenous oncolytic vaccinia virus (GL‑ONC1) with cisplatin and radiotherapy in patients with locoregionally advanced head and neck carcinoma. Clin Cancer Res (2017). 10.1158/1078‑0432.CCR‑16‑3232
67. Mahalingam D, Fountzilas C, Moseley J, Noronha N, Tran H, Chakrabarty R, et al. A phase II study of REOLYSIN(R) (pelareorep) in combination with carboplatin and paclitaxel for patients with advanced malignant melanoma. Cancer Chemother Pharmacol (2017) 79(4):697‑703. 10.1007/s00280‑017‑3260‑6
68. Wilkinson MJ, Smith HG, McEntee G, Kyula‑Currie J, Pencavel TD, Mansfield DC, et al. Oncolytic vaccinia virus combined with radiotherapy induces apoptotic cell death in sarcoma cells by down‑regulating the inhibitors of apoptosis. Oncotarget (2016) 7(49):81208‑22. 10.18632/oncotarget.12820
69. Markert JM, Razdan SN, Kuo HC, Cantor A, Knoll A, Karrasch M, et al. A phase 1 trial of oncolytic HSV‑1, G207, given in combination with radiation for recurrent GBM demonstrates safety and radiographic responses. Mol Ther (2014) 22(5):1048‑55. 10.1038/mt.2014.22
70. DiPaola RS, Chen YH, Bubley GJ, Stein MN, Hahn NM, Carducci MA, et al. A national multicenter phase 2 study of prostate‑specific antigen (PSA) pox virus vaccine with sequential androgen ablation therapy in patients with PSA progression: ECOG 9802. Eur Urol (2015) 68(3):365‑71. 10.1016/j.eururo.2014.12.010
71. Lawson KA, Mostafa AA, Shi ZQ, Spurrell J, Chen W, Kawakami J, et al. Repurposing sunitinib with oncolytic reovirus as a novel immunotherapeutic strategy for renal cell carcinoma. Clin Cancer Res (2016) 22(23):5839‑50. 10.1158/1078‑0432.CCR‑16‑0143
72. Carrio M, Romagosa A, Mercade E, Mazo A, Nadal M, Gomez‑Foix AM, et al. Enhanced pancreatic tumor regression by a combination of adenovirus and retrovirus‑mediated delivery of the herpes simplex virus thymidine kinase gene. Gene Ther (1999) 6(4):547‑53. 10.1038/sj.gt.3300846
73. Arlen PM, Pazdur M, Skarupa L, Rauckhorst M, Gulley JL. A randomized phase II study of docetaxel alone or in combination with PANVAC‑V (vaccinia) and PANVAC‑F (fowlpox) in patients with metastatic breast cancer (NCI 05‑C‑0229). Clin Breast Cancer (2006) 7(2):176‑9. 10.3816/CBC.2006.n.032
74. Gulley JL, Arlen PM, Tsang KY, Yokokawa J, Palena C, Poole DJ, et al. Pilot study of vaccination with recombinant CEA‑MUC‑1‑TRICOM poxviral‑based vaccines in patients with metastatic carcinoma. Clin Cancer Res (2008) 14(10):3060‑9. 10.1158/1078‑0432.CCR‑08‑0126
75. Kaufman HL, Kim‑Schulze S, Manson K, DeRaffele G, Mitcham J, Seo KS, et al. Poxvirus‑based vaccine therapy for patients with advanced pancreatic cancer. J Transl Med (2007) 5:60. 10.1186/1479‑5876‑5‑60
76. Xia AL, Wang XC, Lu YJ, Lu XJ, Sun B. Chimeric‑antigen receptor T (CAR‑T) cell therapy for solid tumors: challenges and opportunities. Oncotarget (2017). 10.18632/oncotarget.19361
77. Nishio N, Diaconu I, Liu H, Cerullo V, Caruana I, Hoyos V, et al. Armed oncolytic virus enhances immune functions of chimeric antigen receptor‑modified T cells in solid tumors. Cancer Res (2014) 74(18):5195‑205. 10.1158/0008‑5472.CAN‑14‑0697
78. Kaufman HL, Bines SD. OPTIM trial: a phase III trial of an oncolytic herpes virus encoding GM‑CSF for unresectable stage III or IV melanoma. Future Oncol (2010) 6(6):941‑9. 10.2217/fon.10.66
79. Kaufman HL, Cohen S, Cheung K, DeRaffele G, Mitcham J, Moroziewicz D, et al. Local delivery of vaccinia virus expressing multiple costimulatory molecules for the treatment of established tumors. Hum Gene Ther (2006) 17(2):239‑44. 10.1089/hum.2006.17.239

مقالات از Frontiers in Oncology با تشکر از Frontiers Media SA ارائه شده‌اند.


چگونگی تغییر درمان سرطان توسط ویروس‌درمانی انکولیتیک
بررسی شده توسط:
*جان سی. بل، دکترای علوم*
**موسسه تحقیقات بیمارستان اتاوا، دانشگاه اتاوا
ویروس‌های انکولیتیک نوعی ایمونوتراپی هستند که از ویروس‌ها برای آلوده کردن و از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کنند.
ویروس‌ها ذراتی هستند که به سلول‌های ما آلوده شده یا وارد آن‌ها می‌شوند و سپس از ماشینری ژنتیکی سلول برای تولید کپی‌هایی از خود استفاده می‌کنند و در نهایت به سلول‌های مجاور غیرآلوده گسترش می‌یابند. آلودگی توسط برخی ویروس‌ها در ایجاد برخی سرطان‌ها، مانند ویروس هپاتیت B (HBV) در سرطان کبد و ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) در سرطان گردن رحم و سر و گردن دخیل بوده است. (در مورد HPV و هپاتیت، نوع دیگری از ایمونوتراپی - واکسن‌های سرطان - توانایی پیشگیری از عفونت و محافظت در برابر تشکیل این سرطان‌های مرتبط با HPV و HBV را نشان داده است.)
به تازگی، ویروس‌ها برای هدف قرار دادن و حمله به تومورهایی که قبلاً تشکیل شده‌اند، استفاده شده‌اند. این ویروس‌ها - که برخی، اما نه همه، اصلاح شده‌اند - به عنوان ویروس‌های انکولیتیک شناخته می‌شوند و رویکرد امیدوارکننده‌ای برای درمان سرطان به دلایل متعددی هستند:

سلول‌های سرطانی اغلب دفاع‌های ضد ویروسی ضعیفی دارند که آن‌ها را مستعد ابتلا به عفونت می‌کند.
این ویروس‌های طبیعی را می‌توان مهندسی کرد تا ویژگی‌های مطلوب را به آن‌ها بخشید، از جمله کاهش توانایی آن‌ها در آلوده کردن سلول‌های سالم و همچنین اعطای توانایی تحویل محموله‌های درمانی به طور خاص به تومورها و تولید مولکول‌های تقویت‌کننده سیستم ایمنی پس از آلوده کردن سلول‌های توموری.
پس از عفونت، این ویروس‌های انکولیتیک می‌توانند باعث "ترکیدن" سلول‌های سرطانی شوند - کشتن سلول‌های سرطانی و آزاد کردن آنتی‌ژن‌های سرطانی. این آنتی‌ژن‌ها سپس می‌توانند پاسخ‌های ایمنی را تحریک کنند که می‌توانند سلول‌های توموری باقی‌مانده را در نزدیکی و احتمالاً در سایر نقاط بدن شناسایی و از بین ببرند.

در سال 2015، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) اولین ایمونوتراپی ویروس انکولیتیک را برای درمان سرطان - T-VEC برای ملانوما - تأیید کرد. این درمان شامل یک ویروس هرپس است که برای کاهش احتمال آلوده کردن سلول‌های سالم و همچنین ایجاد پروتئین GM-CSF محرک سیستم ایمنی در سلول‌های سرطانی آلوده، مهندسی شده است.
گزینه‌های درمانی ویروس‌درمانی انکولیتیک
در حال حاضر یک ویروس‌درمانی انکولیتیک توسط FDA برای درمان سرطان تأیید شده است:

T-VEC (Imlygic®): یک ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) اصلاح شده که به سلول‌های توموری آلوده می‌شود و تخریب آن‌ها را تقویت می‌کند؛ برای زیرمجموعه‌ای از بیماران مبتلا به ملانوما تأیید شده است.

عوارض جانبی
عوارض جانبی ممکن است بسته به نوع ویروس انکولیتیک - و دقیقاً آنچه را هدف قرار می‌دهد - متفاوت باشد و همچنین ممکن است تحت تأثیر محل و نوع سرطان و همچنین سلامت کلی بیمار قرار گیرد. به دلیل پتانسیل آن‌ها برای آلوده کردن سلول‌های سالم و همچنین تحریک فعالیت کلی سیستم ایمنی، گاهی اوقات ویروس‌های انکولیتیک ممکن است باعث شوند که سیستم ایمنی به سلول‌های سالم حمله کند و استفاده از آن‌ها ممکن است با خطر ابتلا به عفونت همراه باشد. بیماران همیشه باید با پزشکان و سایر اعضای تیم مراقبتی خود مشورت کنند تا درک بهتری و کامل‌تری از خطرات و عوارض جانبی بالقوه مرتبط با ویروس‌های انکولیتیک خاص به دست آورند.
عوارض جانبی شایع مرتبط با ویروس انکولیتیک تأیید شده فعلی ممکن است شامل، اما محدود به موارد زیر باشد: لرز، خستگی، علائم شبیه آنفولانزا، درد در محل تزریق، حالت تهوع و تب.
تأثیر CRI در ویروس‌درمانی انکولیتیک
در طول تاریخ CRI، ما از انواع پروژه‌های تحقیقاتی پایه حمایت کرده‌ایم که هدف آن‌ها بهبود درک ما از نحوه تعامل ویروس‌ها با سلول‌ها و سیستم ایمنی بدن ما است. ما همچنین از تلاش‌های ترجمه‌ای و بالینی حمایت کرده‌ایم که به دنبال استفاده از این بینش‌ها در توسعه ویروس‌درمانی‌های انکولیتیک برای بیماران سرطانی در کلینیک هستند.
در سال 2018، محقق CLIP CRI، جان سی. بل، دکترای علوم، از موسسه تحقیقات بیمارستان اتاوا، نشان داد که درمان بیماران مبتلا به سرطان سینه سه‌گانه منفی با ویروس‌درمانی انکولیتیک قبل از جراحی، احتمال پاسخ آن‌ها به ایمونوتراپی ایستگاه بازرسی را افزایش می‌دهد.
علاوه بر این، CRI در حال حاضر از یک کارآزمایی بالینی فاز I/II (NCT02963831) حمایت مالی می‌کند که یک ویروس انکولیتیک و یک مهارکننده ایستگاه بازرسی را در بیماران مبتلا به سرطان آپاندیس پیشرفته، سرطان روده بزرگ و سرطان تخمدان ترکیب می‌کند. این کارآزمایی توسط Kunle Odunsi، MD، PhD، از مرکز جامع سرطان Roswell Park و Dmitriy Zamarin، MD، PhD، از مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering Cancer هدایت می‌شود.
پلتفرم‌های کارآزمایی بالینی ویروس انکولیتیک
پلتفرم‌های ویروس انکولیتیک در حال ارزیابی در کارآزمایی‌های بالینی عبارتند از:

آدنویروس: خانواده‌ای از ویروس‌های شایع که می‌توانند طیف گسترده‌ای از اثرات معمولاً خفیف از جمله گلودرد، خستگی و علائم شبیه سرماخوردگی را ایجاد کنند.
ویروس هرپس سیمپلکس: ویروسی که می‌تواند باعث ایجاد زخم روی یا نزدیک دهان شود.
ویروس مارابا: ویروسی که منحصراً در حشرات یافت می‌شود.
سرخک: ویروسی بسیار مسری که دستگاه تنفسی را آلوده می‌کند و می‌تواند باعث سرخک شود.
ویروس بیماری نیوکاسل: ویروسی که عمدتاً در پرندگان یافت می‌شود؛ می‌تواند باعث التهاب ملتحمه خفیف و علائم شبیه آنفولانزا در انسان شود.
پیکورناویروس: خانواده‌ای از ویروس‌ها که می‌توانند باعث طیف وسیعی از بیماری‌ها در پستانداران و پرندگان شوند؛ ویروس کوکساکی نمونه‌ای از این خانواده است که در حال حاضر در کارآزمایی‌های بالینی آزمایش می‌شود.
ریوویروس: خانواده‌ای از ویروس‌ها که می‌توانند دستگاه گوارش و دستگاه تنفسی را در طیف وسیعی از گونه‌های حیوانی تحت تأثیر قرار دهند.
ویروس واکسینیا: ویروسی که برای کمک به واکسیناسیون و ریشه‌کن کردن آبله استفاده می‌شد؛ به ندرت در انسان بیماری ایجاد می‌کند و با بثوراتی که کل بدن را پوشانده است، همراه است.
ویروس استوماتیت وزیکولار: ویروسی که به همان خانواده ویروس مارابا تعلق دارد؛ می‌تواند باعث علائم شبیه آنفولانزا در انسان شود.

علاوه بر این پلتفرم‌های ویروس انکولیتیک که در حال حاضر در حال ارزیابی هستند، پلتفرم‌ها و رویکردهای جدید به طور مداوم در حال توسعه و بررسی در کارآزمایی‌های بالینی هستند. برای تعیین اینکه آیا شما یا کسی که می‌شناسید ممکن است برای یک کارآزمایی بالینی ایمونوتراپی واجد شرایط باشید، لطفاً با سرویس Clinical Trial Finder ما مشورت کنید.


در دنیای امروز که از نظر فناوری بسیار پیشرفته است، سیستم‌های نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای در صنایع مختلف، از جمله بخش خرده‌فروشی، رایج شده‌اند. این سیستم‌ها طیف وسیعی از مزایا را ارائه می‌دهند، مانند افزایش امنیت، بهبود کارایی عملیاتی و ایجاد تجربیات شخصی‌سازی‌شده برای مشتریان. با این حال، اجرای نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی، ملاحظات مهم اخلاقی و حریم خصوصی را به همراه دارد.

**درک تقاطع اخلاق و حریم خصوصی**

قبل از پرداختن به نگرانی‌های خاص اخلاقی و حریم خصوصی پیرامون نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی، درک رابطه بین اخلاق و حریم خصوصی ضروری است. اخلاق به اصول و ارزش‌های اخلاقی که رفتار انسان را هدایت می‌کند اشاره دارد، در حالی که حریم خصوصی به حق فرد برای کنترل دسترسی و استفاده از اطلاعات شخصی خود مربوط می‌شود. این دو مفهوم زمانی با هم تلاقی می‌کنند که استفاده از فناوری‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی را در نظر بگیریم، زیرا این فناوری‌ها می‌توانند حقوق حریم خصوصی افراد را نقض کنند.

هنگام بحث در مورد اخلاق در زمینه نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی، مهم است که اصولی را که باید اجرای و استفاده از این فناوری‌ها را هدایت کنند، در نظر بگیریم. انصاف یک ملاحظات اخلاقی کلیدی است که تضمین می‌کند سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی نسبت به افراد یا گروه‌های خاص تبعیض قائل نشوند. شفافیت اصل مهم دیگری است، زیرا افراد باید از تحت نظارت بودن خود آگاه باشند و درک کنند که چگونه داده‌های شخصی آنها جمع‌آوری و استفاده می‌شود. پاسخگویی نیز بسیار مهم است، زیرا باید سازوکارهایی برای پاسخگو نگه داشتن کسانی که مسئول هرگونه سوء استفاده یا نقض حریم خصوصی هستند، وجود داشته باشد.

**تعریف اخلاق و حریم خصوصی در زمینه نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی**

اخلاق در زمینه نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی شامل اطمینان از این است که اجرای و استفاده از این فناوری‌ها با اصول اخلاقی مانند انصاف، شفافیت و پاسخگویی مطابقت دارد. انصاف به این معنی است که سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی نباید مغرضانه یا تبعیض‌آمیز باشند و با همه افراد به طور یکسان رفتار کنند. شفافیت مستلزم این است که افراد در مورد وجود سیستم‌های نظارتی و نحوه جمع‌آوری و استفاده از داده‌های شخصی خود مطلع شوند. پاسخگویی تضمین می‌کند که سازوکارهایی برای رسیدگی به هرگونه سوء استفاده یا نقض حریم خصوصی که ممکن است رخ دهد، وجود داشته باشد.

نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی در نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی به جمع‌آوری، ذخیره‌سازی و استفاده از داده‌های شخصی افراد بدون اطلاع یا رضایت آنها مربوط می‌شود. با پیشرفت فناوری‌های هوش مصنوعی، سیستم‌های نظارتی پیچیده‌تر شده‌اند و قادر به ضبط و تجزیه و تحلیل حجم وسیعی از داده‌ها هستند. این امر نگرانی‌هایی را در مورد پتانسیل سوء استفاده یا دسترسی غیرمجاز به اطلاعات شخصی ایجاد می‌کند. افراد حق کنترل دسترسی و استفاده از داده‌های شخصی خود را دارند و هر سیستم نظارتی باید به این حق احترام بگذارد و از آن محافظت کند.

**اهمیت تعادل بین اخلاق و حریم خصوصی در نظارت خرده‌فروشی**

در مورد نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در بخش خرده‌فروشی، ایجاد تعادل بین ملاحظات اخلاقی و نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی بسیار مهم است. خرده‌فروشان باید اهمیت احترام به حریم خصوصی مشتریان را در حالی که از مزایای نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی برای بهبود عملیات فروشگاه و اقدامات امنیتی بهره می‌برند، تشخیص دهند.

یکی از مزایای کلیدی نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی، توانایی تجزیه و تحلیل رفتار و ترجیحات مشتریان است که به خرده‌فروشان امکان می‌دهد پیشنهادات خود را تنظیم کرده و تجربه مشتری را بهبود بخشند. با ردیابی ترافیک عابرین پیاده و نظارت بر تعاملات مشتریان، خرده‌فروشان می‌توانند بینش‌های ارزشمندی به دست آورند که می‌تواند استراتژی‌های تجاری آنها را شکل دهد. با این حال، ضروری است که این بینش‌ها به شیوه‌ای اخلاقی به دست آیند، در حالی که حقوق حریم خصوصی مشتریان در تمام اوقات مورد احترام قرار گیرد.

جنبه دیگری که باید در نظر گرفته شود، پتانسیل نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی برای افزایش اقدامات امنیتی در محیط‌های خرده‌فروشی است. با استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی برای تشخیص رفتار مشکوک یا شناسایی سارقان شناخته شده، خرده‌فروشان می‌توانند تلاش‌های خود را برای پیشگیری از ضرر و زیان بهبود بخشند. با این حال، مهم است که تعادلی بین امنیت و حریم خصوصی برقرار شود و اطمینان حاصل شود که سیستم‌های نظارتی بیش از حد مزاحم یا تهاجمی نیستند.

در نهایت، استفاده مسئولانه و اخلاقی از نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی مستلزم بررسی دقیق نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی است. خرده‌فروشان باید اقدامات قوی حفاظت از داده‌ها، از جمله رمزگذاری و ذخیره‌سازی ایمن را برای محافظت از اطلاعات شخصی مشتریان اجرا کنند. علاوه بر این، برقراری ارتباط شفاف و روشن با مشتریان در مورد وجود و هدف سیستم‌های نظارتی برای حفظ اعتماد و احترام به حقوق حریم خصوصی ضروری است.

**ملاحظات اخلاقی برای نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی**

هنگام استقرار سیستم‌های نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط‌های خرده‌فروشی، باید چندین ملاحظات اخلاقی در نظر گرفته شود. این ملاحظات عبارتند از:

**نقش رضایت در نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی**

دریافت رضایت آگاهانه از افرادی که ممکن است توسط سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی ضبط شوند، ضروری است. این امر تضمین می‌کند که مشتریان از وجود نظارت آگاه هستند و اجازه صریح برای جمع‌آوری و استفاده از داده‌های خود داده‌اند. این امر می‌تواند به راحتی با قرار دادن تابلوهایی که نشان می‌دهد محل تحت نظارت تصویری است، انجام شود.

رضایت نقش مهمی در حفظ یکپارچگی اخلاقی سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی ایفا می‌کند. این امر با دادن کنترل به افراد بر اطلاعات شخصی خود و اجازه دادن به آنها برای تصمیم‌گیری آگاهانه در مورد حریم خصوصی خود، به آنها قدرت می‌دهد. با دریافت رضایت، خرده‌فروشان احترام خود را به خودمختاری مشتریان خود نشان می‌دهند و اطمینان حاصل می‌کنند که شیوه‌های نظارتی آنها با استانداردهای قانونی و اخلاقی مطابقت دارد.

علاوه بر این، رضایت فراتر از یک کادر تیک یا یک بیانیه کلی است. باید به شیوه‌ای واضح و قابل فهم به دست آید و اطلاعات جامعی در مورد هدف نظارت، انواع داده‌های جمع‌آوری شده و نحوه استفاده از آنها در اختیار افراد قرار دهد. خرده‌فروشان باید تلاش کنند تا مشتریان خود را در مورد مزایا و خطرات احتمالی مرتبط با نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی آموزش دهند و به آنها امکان دهند تا انتخاب‌های آگاهانه انجام دهند.

**تاثیر سوگیری در سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی**

سیستم‌های هوش مصنوعی تنها به اندازه داده‌هایی که با آنها آموزش داده شده‌اند، بی‌طرف هستند. شناسایی و کاهش هرگونه سوگیری که ممکن است در الگوریتم‌های مورد استفاده توسط سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی وجود داشته باشد، بسیار مهم است. این امر انصاف را تضمین می‌کند و از اعمال تبعیض‌آمیز جلوگیری می‌کند.

سوگیری در سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد و نابرابری‌های اجتماعی موجود را تداوم بخشد و رفتارهای تبعیض‌آمیز را تقویت کند. به عنوان مثال، اگر داده‌های آموزشی عمدتاً شامل افراد از گروه‌های جمعیتی خاص باشد، سیستم ممکن است بیشتر احتمال داشته باشد که افراد از آن گروه‌ها را به اشتباه شناسایی کند یا به طور نامتناسب هدف قرار دهد.

برای رسیدگی به این مشکل، خرده‌فروشان باید داده‌های آموزشی خود را با دقت تنظیم و متنوع کنند تا اطمینان حاصل شود که نمایندگی از گروه‌های جمعیتی مختلف وجود دارد. علاوه بر این، نظارت و ممیزی مداوم سیستم نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به شناسایی و اصلاح هرگونه سوگیری که ممکن است در طول زمان ایجاد شود، کمک کند. با انجام اقدامات پیشگیرانه برای کاهش سوگیری، خرده‌فروشان می‌توانند انصاف را ارتقا دهند و اطمینان حاصل کنند که سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی آنها به شیوه‌های ناعادلانه کمک نمی‌کنند.

**سوال شفافیت در نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی**

شفافیت کلید ایجاد اعتماد بین خرده‌فروشان، مشتریان و سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی است. خرده‌فروشان باید اطلاعات روشنی در مورد هدف نظارت، داده‌های جمع‌آوری شده و نحوه استفاده از آنها ارائه دهند. این شفافیت به ایجاد اعتماد کمک می‌کند و یک رابطه مثبت بین خرده‌فروشان و مشتریان را تقویت می‌کند.

مشتریان حق دارند بدانند که چگونه داده‌های آنها جمع‌آوری، ذخیره و استفاده می‌شود. با شفافیت، خرده‌فروشان می‌توانند به هرگونه نگرانی یا سوء تفاهمی که مشتریان ممکن است در مورد نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی داشته باشند، رسیدگی کنند. برقراری ارتباط روشن در مورد مزایا، محدودیت‌ها و محافظت‌های موجود می‌تواند به کاهش نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و ایجاد حس اعتماد کمک کند. مشتریان همچنین باید بدانند که از هوش مصنوعی به عنوان یک اقدام برای حفظ امنیت آنها در خرده‌فروشی استفاده می‌شود، با سیستم‌های هوشمندی که می‌توانند چهره‌های سارقان و مجرمان شناخته شده را یاد بگیرند و از ورود آنها به ساختمان جلوگیری کنند.

شفافیت به پاسخگویی خرده‌فروشان نیز گسترش می‌یابد. آنها باید در مورد سیاست‌های حفظ داده‌های خود باز باشند و اطمینان حاصل کنند که داده‌ها برای مدت طولانی‌تری از آنچه لازم است ذخیره نمی‌شوند و به طور ایمن محافظت می‌شوند. ممیزی‌های منظم و ارزیابی‌های مستقل می‌توانند شفافیت بیشتری را افزایش دهند و اطمینان حاصل کنند که سیستم نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی به طور مسئولانه و اخلاقی استفاده می‌شود.

با در نظر گرفتن این ملاحظات اخلاقی، خرده‌فروشان می‌توانند سیستم‌های نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی را به گونه‌ای مستقر کنند که به حریم خصوصی احترام بگذارد، انصاف را ارتقا دهد و اعتماد را با مشتریان خود تقویت کند. اولویت دادن به پیامدهای اخلاقی نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی برای اطمینان از این که فناوری به گونه‌ای استفاده می‌شود که به نفع کل جامعه باشد، ضروری است.

**نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی در نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی**

در حالی که نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند بینش‌های ارزشمندی ارائه دهد و عملیات خرده‌فروشی را بهبود بخشد، نگرانی‌های معتبری را نیز در مورد حریم خصوصی ایجاد می‌کند. برخی از ملاحظات کلیدی حریم خصوصی عبارتند از:

**جمع‌آوری و ذخیره‌سازی داده‌ها: یک معضل حریم خصوصی**

سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی حجم وسیعی از داده‌ها، از جمله اطلاعات شخصی را تولید می‌کنند. خرده‌فروشان باید اطمینان حاصل کنند که این داده‌ها به طور ایمن جمع‌آوری و ذخیره می‌شوند، با اقدامات مناسب برای محافظت در برابر نقض داده‌ها در محل. علاوه بر این، باید سیاست‌های حفظ داده‌ها برای جلوگیری از ذخیره‌سازی غیرضروری اطلاعات شخصی ایجاد شود.

**خطر شناسایی شخصی در نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی**

یکی از نگرانی‌های مهم در مورد نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی، پتانسیل خطر شناسایی شخصی است. خرده‌فروشان باید اقداماتی را برای به حداقل رساندن شانس شناسایی افراد از طریق نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی، مانند تکنیک‌های غیرشخصی‌سازی یا ناشناس کردن داده‌ها، اجرا کنند.

**قوانین حریم خصوصی و نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی: یک رابطه پیچیده**

قوانین و مقررات حریم خصوصی می‌تواند در حوزه‌های قضایی مختلف متفاوت باشد. خرده‌فروشان استقرار سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی باید با این قوانین آشنا باشند تا از انطباق اطمینان حاصل کنند. علاوه بر این، خرده‌فروشان باید در نظر بگیرند که استانداردهای بهترین عملکرد صنعت را در مورد حفاظت از حریم خصوصی اتخاذ کنند، حتی در حوزه‌های قضایی که ممکن است مقررات خاصی وجود نداشته باشد.

**دیدگاه خرده‌فروشی: تعادل بین نظارت و اعتماد مشتری**

خرده‌فروشان نقش مهمی در ایجاد تعادل بین استفاده اخلاقی از سیستم‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی و حفظ اعتماد مشتری دارند. آنها باید:

**مسئولیت خرده‌فروش در محافظت از حریم خصوصی مشتری**

این مسئولیت خرده‌فروشان است که اولویت دادن به حریم خصوصی مشتری و اطمینان از وجود محافظت‌های مناسب هنگام اجرای فناوری‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی. این شامل کنترل دسترسی دقیق، رمزگذاری داده‌ها و ممیزی‌های امنیتی منظم برای محافظت از داده‌های مشتری در برابر دسترسی غیرمجاز است.

**تاثیر بالقوه نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی بر اعتماد مشتری**

ارتباط باز و شفافیت در ایجاد و حفظ اعتماد با مشتریان بسیار مهم است. خرده‌فروشان باید مشتریان خود را در مورد مزایای نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی و اقداماتی که برای محافظت از حریم خصوصی آنها انجام می‌دهند، آموزش دهند. با انجام این کار، خرده‌فروشان می‌توانند اعتماد مشتری را به فناوری و خود خرده‌فروش افزایش دهند.

**جهت‌های آینده برای نظارت اخلاقی مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی**

برای اطمینان از استفاده مداوم و اخلاقی از نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در بخش خرده‌فروشی، باید چندین جهت آینده در نظر گرفته شود:

**نقش مقررات در شکل‌دهی نظارت اخلاقی مبتنی بر هوش مصنوعی**

دولت‌ها و نهادهای نظارتی باید با ذینفعان صنعت همکاری کنند تا دستورالعمل‌ها و مقررات جامعی در مورد فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی ایجاد کنند. این مقررات باید به مسائلی مانند حفاظت از داده‌ها، رضایت، شفافیت و انصاف بپردازد تا استانداردهای اخلاقی روشنی برای استفاده از نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی ارائه شود.

**نوآوری‌های فناوری برای نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی حفظ حریم خصوصی**

توسعه فناوری‌های نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی حفظ حریم خصوصی باید اولویت محققان و ارائه‌دهندگان فناوری باشد. نوآوری‌هایی مانند پردازش روی دستگاه، محاسبات لبه و تکنیک‌های رمزگذاری پیشرفته می‌توانند به به حداقل رساندن خطرات حریم خصوصی در حالی که از مزایای نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط‌های خرده‌فروشی بهره‌مند می‌شوند، کمک کنند.

در نتیجه، استفاده از نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در بخش خرده‌فروشی ملاحظات اخلاقی و نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی را به همراه دارد که باید به طور جدی مورد توجه قرار گیرند. ایجاد تعادل بین بهره‌گیری از مزایای نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی و اطمینان از حفاظت از حریم خصوصی مشتری بسیار مهم است. با اجرای شیوه‌های اخلاقی، رسیدگی به نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و تقویت شفافیت، خرده‌فروشان می‌توانند اعتماد را با مشتریان خود ایجاد کنند و به شکل‌دهی آینده‌ای کمک کنند که در آن نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در خرده‌فروشی هم موثر و هم محترم به حقوق حریم خصوصی افراد باشد.

**گام بعدی با Pavion**

درک تعادل ظریف بین اخلاق، حریم خصوصی و امنیت تنها آغاز کار است. در Pavion، ما به کمک شما برای پیمایش این پیچیدگی‌ها با راه‌حل‌های پیشرفته آتش‌نشانی، امنیت و یکپارچه‌سازی خود اختصاص داده‌ایم. تعهد ما به نوآوری و خدمات رادیکال تضمین می‌کند که محیط خرده‌فروشی شما نه تنها از آخرین فناوری‌های نظارت تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی بهره‌مند می‌شود، بلکه این کار را با حداکثر احترام به حریم خصوصی مشتری و استانداردهای اخلاقی انجام می‌دهد. آیا آماده هستید تا امنیت خرده‌فروشی خود را با شریکی که به حفاظت و حریم خصوصی اولویت می‌دهد، متحول کنید؟ امروز یک ارزیابی سیستم رایگان دریافت کنید و به جمع مشتریان راضی بپیوندید که به Pavion اعتماد می‌کنند تا دنیای خود را متصل و محافظت کنند.


مقدمه ای بر نظارت هوش مصنوعی و پیامدهای آن
نظارت هوش مصنوعی به استفاده از فناوری هوش مصنوعی برای نظارت و تجزیه و تحلیل رفتار انسان برای اهداف مختلف مانند امنیت، اجرای قانون و بازاریابی اشاره دارد. این شامل استفاده از الگوریتم‌های پیشرفته و تکنیک‌های یادگیری ماشین برای پردازش حجم زیادی از داده‌ها و شناسایی الگوها یا ناهنجاری‌ها در رفتار انسان است. نظارت هوش مصنوعی در جامعه امروزی به طور فزاینده‌ای رایج شده است، از جمله سیستم‌های تشخیص چهره، الگوریتم‌های پیش‌بینی جرم و تبلیغات هدفمند.

در حالی که نظارت هوش مصنوعی پتانسیل ارائه مزایای متعددی مانند افزایش امنیت و خدمات شخصی‌سازی‌شده‌تر را دارد، اما نگرانی‌های قابل توجهی را در مورد حریم خصوصی، اخلاق و آزادی‌های مدنی نیز ایجاد می‌کند. استفاده از فناوری نظارت هوش مصنوعی می‌تواند به حق حریم خصوصی و خودمختاری افراد تجاوز کند، زیرا شامل جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌های شخصی بدون رضایت صریح است. علاوه بر این، خطر سوء استفاده از قدرت، تبعیض و تعصب در اجرای سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی وجود دارد.

اهمیت ایجاد تعادل بین امنیت و حریم خصوصی در نظارت هوش مصنوعی
در دنیای امروز، که تهدیدات امنیتی همواره وجود دارد، نیاز به اقدامات امنیتی موثر برای محافظت از افراد و جامعه به طور کلی وجود دارد. نظارت هوش مصنوعی می‌تواند نقش مهمی در افزایش امنیت با شناسایی و جلوگیری از فعالیت‌های مجرمانه، شناسایی تهدیدات بالقوه و بهبود زمان پاسخگویی ایفا کند. با این حال، ضروری است که تعادلی بین امنیت و حریم خصوصی برقرار شود تا اطمینان حاصل شود که حقوق افراد به خطر نیفتد.

حفاظت از حقوق حریم خصوصی افراد در یک جامعه دموکراتیک از اهمیت بالایی برخوردار است. حریم خصوصی به افراد اجازه می‌دهد تا کنترل اطلاعات شخصی خود را داشته باشند و استقلال و آزادی خود را حفظ کنند. جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل بی‌رویه داده‌های شخصی از طریق نظارت هوش مصنوعی می‌تواند این حقوق اساسی را تضعیف کند. ایجاد دستورالعمل‌ها و مقررات روشن برای محافظت از حریم خصوصی در عین امکان اقدامات امنیتی موثر ضروری است.

فدا کردن حریم خصوصی به خاطر امنیت می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. این می‌تواند منجر به یک دولت نظارتی شود که در آن افراد به طور مداوم تحت نظارت قرار می‌گیرند و هر حرکتی از آنها ردیابی می‌شود. این می‌تواند اثر خنک‌کننده ای بر آزادی بیان و اظهار نظر ایجاد کند، زیرا افراد ممکن است از تحت نظر بودن و مواجهه با عواقب نظرات یا اقدامات خود بترسند. همچنین می‌تواند منجر به از دست دادن اعتماد به نهادها و فروپاشی انسجام اجتماعی شود. بنابراین، یافتن تعادلی بین امنیت و حریم خصوصی برای تضمین حفاظت از هر دو مورد ضروری است.

نگرانی‌های اخلاقی پیرامون نظارت هوش مصنوعی
نظارت هوش مصنوعی نگرانی‌های اخلاقی قابل توجهی را ایجاد می‌کند که باید به آنها رسیدگی شود. یکی از نگرانی‌های اصلی، پتانسیل سوء استفاده از قدرت است. استفاده از فناوری نظارت هوش مصنوعی توسط دولت‌ها یا سازمان‌های مجری قانون می‌تواند منجر به نقض حقوق فردی و تمرکز قدرت در دست عده‌ای شود. خطر استفاده از نظارت برای اهداف سیاسی، هدف قرار دادن گروه‌ها یا افراد خاص بر اساس باورها یا وابستگی‌های آنها وجود دارد.

نظارت هوش مصنوعی همچنین پیامدهایی برای خودمختاری و آزادی فردی دارد. نظارت و تجزیه و تحلیل مداوم رفتار می‌تواند انتخاب‌ها و اقدامات افراد را محدود کند، زیرا ممکن است احساس فشار کنند تا با هنجارهای اجتماعی مطابقت داشته باشند یا از فعالیت‌هایی که ممکن است مشکوک تلقی شوند، اجتناب کنند. این می‌تواند اثر خنک‌کننده ای بر خلاقیت، نوآوری و رشد شخصی داشته باشد.

نگرانی اخلاقی دیگر، پتانسیل تبعیض و تعصب در سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی است. اگر الگوریتم‌های مورد استفاده در این سیستم‌ها بر روی داده‌های مغرضانه یا ناقص آموزش داده شوند، می‌توانند تعصبات و تبعیض‌های موجود را تداوم بخشند. به عنوان مثال، سیستم‌های تشخیص چهره نشان داده‌اند که نرخ خطای بالاتری برای افراد با رنگ پوست تیره‌تر یا زنان دارند. این می‌تواند منجر به هدف‌گیری یا پروفایل‌بندی ناعادلانه گروه‌های خاص شود و نابرابری‌های موجود در جامعه را تشدید کند.

نقش دولت در تنظیم نظارت هوش مصنوعی
با توجه به خطرات و نگرانی‌های اخلاقی بالقوه مرتبط با نظارت هوش مصنوعی، نیاز به نظارت و تنظیم دولتی وجود دارد. دولت‌ها مسئولیت دارند از حقوق و آزادی‌های شهروندان خود محافظت کنند و اطمینان حاصل کنند که فناوری نظارت هوش مصنوعی به طور اخلاقی و مسئولانه استفاده می‌شود.

تنظیم نظارت هوش مصنوعی به دلیل ماهیت به سرعت در حال تکامل فناوری چالش‌های قابل توجهی را به همراه دارد. چارچوب‌های نظارتی سنتی ممکن است برای رسیدگی به چالش‌های منحصربه‌فردی که توسط نظارت هوش مصنوعی ایجاد می‌شود، کافی نباشد. دولت‌ها باید با کارشناسان، ذینفعان صنعت و سازمان‌های جامعه مدنی همکاری کنند تا مقررات جامع و سازگار ایجاد کنند که بتواند با پیشرفت‌های فناوری همگام شود.

عدم تنظیم کافی نظارت هوش مصنوعی می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. این می‌تواند منجر به سوء استفاده از فناوری، نقض حقوق فردی و تضعیف اعتماد عمومی شود. بنابراین، برای دولت‌ها ضروری است که رویکردی فعال در تنظیم نظارت هوش مصنوعی اتخاذ کنند تا اطمینان حاصل شود که به گونه‌ای استفاده می‌شود که به حریم خصوصی احترام بگذارد، آزادی‌های مدنی را محافظت کند و رفاه اجتماعی را ارتقا دهد.

تاثیر نظارت هوش مصنوعی بر آزادی‌های مدنی
نظارت هوش مصنوعی پتانسیل نقض آزادی‌های مدنی مانند حق حریم خصوصی، آزادی بیان و آزادی انجمن را دارد. جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل بی‌رویه داده‌های شخصی می‌تواند حقوق حریم خصوصی افراد را تضعیف کند و یک دولت نظارتی ایجاد کند که در آن افراد به طور مداوم تحت نظارت قرار می‌گیرند و هر حرکتی از آنها ردیابی می‌شود.

حفاظت از حقوق و آزادی‌های فردی در یک جامعه دموکراتیک ضروری است. این حقوق برای عملکرد یک جامعه آزاد و باز اساسی هستند و به افراد اجازه می‌دهند تا خود را بیان کنند، در گفتمان عمومی شرکت کنند و با اقتدار به چالش بکشند. فدا کردن آزادی‌های مدنی به خاطر امنیت می‌تواند عواقب جدی داشته باشد، از جمله تضعیف اعتماد به نهادها، سرکوب مخالفت و سرکوب صداهای حاشیه‌نشین.

ایجاد تعادل بین امنیت و آزادی‌های مدنی برای اطمینان از محافظت از حقوق افراد در عین امکان اقدامات امنیتی موثر ضروری است. این نیازمند دستورالعمل‌ها و مقررات روشنی است که محدودیت‌های نظارت هوش مصنوعی را تعریف کند و تدابیری را برای جلوگیری از سوء استفاده و محافظت از حقوق فردی ایجاد کند.

نیاز به شفافیت و پاسخگویی در نظارت هوش مصنوعی
شفافیت در شیوه‌های نظارت هوش مصنوعی برای اطمینان از آگاهی افراد از نحوه جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و استفاده از داده‌های آنها ضروری است. این به افراد اجازه می‌دهد تا تصمیمات آگاهانه‌ای در مورد حریم خصوصی خود بگیرند و سازمان‌ها را در قبال اقدامات خود مسئول بدانند.

سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی باید با در نظر گرفتن شفافیت طراحی شوند و اطلاعات روشنی در مورد هدف جمع‌آوری داده‌ها، انواع داده‌های جمع‌آوری شده و الگوریتم‌های مورد استفاده برای تجزیه و تحلیل ارائه دهند. سازمان‌ها همچنین باید در مورد نحوه مدیریت و ذخیره داده‌های شخصی شفاف باشند و اطمینان حاصل کنند که اقدامات امنیتی مناسب برای محافظت در برابر دسترسی یا سوء استفاده غیرمجاز در محل وجود دارد.

پاسخگویی نیز در نظارت هوش مصنوعی به همان اندازه مهم است. سازمان‌هایی که از فناوری نظارت هوش مصنوعی استفاده می‌کنند باید در قبال هرگونه سوء استفاده یا سوء استفاده از فناوری پاسخگو باشند. این نیازمند دستورالعمل‌ها و مقررات روشنی است که مسئولیت‌ها و تعهدات سازمان‌ها را تعریف کند و همچنین مکانیسم‌هایی برای گزارش و رسیدگی به هرگونه تخلف وجود داشته باشد.

عدم شفافیت و پاسخگویی کافی در نظارت هوش مصنوعی می‌تواند منجر به عدم اعتماد به فناوری و کاربران آن شود. همچنین می‌تواند منجر به سوء استفاده از فناوری، نقض حقوق فردی و تضعیف اعتماد عمومی شود. بنابراین، اولویت دادن به شفافیت و پاسخگویی در شیوه‌های نظارت هوش مصنوعی برای اطمینان از استفاده اخلاقی و مسئولانه از فناوری ضروری است.

پتانسیل تعصب و تبعیض در نظارت هوش مصنوعی
یکی از نگرانی‌های مهم در مورد نظارت هوش مصنوعی، پتانسیل تعصب و تبعیض است. اگر الگوریتم‌های مورد استفاده در این سیستم‌ها بر روی داده‌های مغرضانه یا ناقص آموزش داده شوند، می‌توانند تعصبات و تبعیض‌های موجود را تداوم بخشند.

به عنوان مثال، سیستم‌های تشخیص چهره نشان داده‌اند که نرخ خطای بالاتری برای افراد با رنگ پوست تیره‌تر یا زنان دارند. این می‌تواند منجر به هدف‌گیری یا پروفایل‌بندی ناعادلانه گروه‌های خاص شود و نابرابری‌های موجود در جامعه را تشدید کند. به طور مشابه، الگوریتم‌های پیش‌بینی جرم نشان داده‌اند که به طور نامتناسبی جوامع اقلیت را هدف قرار می‌دهند و منجر به بیش از حد پلیس و تداوم تعصبات سیستمی می‌شوند.

رسیدگی و کاهش تعصب و تبعیض در نظارت هوش مصنوعی برای اطمینان از انصاف و برابری بسیار مهم است. این نیازمند مجموعه‌های داده متنوع و نماینده‌ای است که به طور دقیق تنوع جمعیت را منعکس کند. همچنین نیازمند نظارت و ارزیابی مداوم سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی برای شناسایی و اصلاح هرگونه تعصب یا نتایج تبعیض‌آمیز است.

عدم رسیدگی به تعصب و تبعیض در نظارت هوش مصنوعی می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. این می‌تواند نابرابری‌های موجود را تداوم بخشد، تعصبات سیستمی را تقویت کند و اعتماد به فناوری و کاربران آن را تضعیف کند. بنابراین، اولویت دادن به انصاف و برابری در توسعه و اجرای سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی ضروری است.

نقش شرکت‌های فناوری در نظارت اخلاقی هوش مصنوعی
شرکت‌های فناوری نقش مهمی در تضمین شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی دارند. آنها مسئولیت دارند که ملاحظات اخلاقی را بر سود مالی اولویت دهند و سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی را توسعه و پیاده‌سازی کنند که به حریم خصوصی احترام بگذارد، از آزادی‌های مدنی محافظت کند و رفاه اجتماعی را ارتقا دهد.

شرکت‌های فناوری باید در تحقیق و توسعه برای رسیدگی به خطرات و نگرانی‌های اخلاقی بالقوه مرتبط با نظارت هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کنند. آنها باید شفافیت و پاسخگویی را در شیوه‌های خود در اولویت قرار دهند و اطمینان حاصل کنند که افراد از نحوه جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و استفاده از داده‌های خود آگاه هستند. آنها همچنین باید اقداماتی را برای کاهش تعصب و تبعیض در الگوریتم‌های خود انجام دهند و اطمینان حاصل کنند که سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی منصفانه و برابر هستند.

اولویت دادن به سود بر اخلاق می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. این می‌تواند منجر به سوء استفاده از فناوری، نقض حقوق فردی و تضعیف اعتماد عمومی شود. بنابراین، برای شرکت‌های فناوری ضروری است که رویکردی فعال در توسعه و اجرای شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی اتخاذ کنند.

همکاری بین شرکت‌های فناوری و تنظیم‌کننده‌های دولتی نیز در تضمین شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی ضروری است. دولت‌ها می‌توانند نظارت و مقررات لازم را ارائه دهند، در حالی که شرکت‌های فناوری می‌توانند تخصص و منابع خود را برای توسعه و اجرای راه‌حل‌های موثر به اشتراک بگذارند. این همکاری می‌تواند به ایجاد تعادل بین امنیت و حریم خصوصی، رسیدگی به نگرانی‌های اخلاقی و اطمینان از استفاده از فناوری نظارت هوش مصنوعی به گونه‌ای که به نفع کل جامعه باشد، کمک کند.

آینده نظارت هوش مصنوعی و پیامدهای آن برای جامعه
آینده نظارت هوش مصنوعی هم وعده و هم چالش را در خود جای داده است. با ادامه تکامل و پیشرفت فناوری، سیستم‌های نظارت هوش مصنوعی احتمالاً پیچیده‌تر و فراگیرتر می‌شوند. این پتانسیل ارائه مزایای متعددی مانند افزایش امنیت، خدمات شخصی‌سازی‌شده‌تر و فرآیندهای تصمیم‌گیری بهبود یافته را دارد.

با این حال، عدم رسیدگی به نگرانی‌های اخلاقی مرتبط با نظارت هوش مصنوعی می‌تواند عواقب جدی داشته باشد. این می‌تواند منجر به تضعیف حقوق حریم خصوصی، نقض آزادی‌های مدنی و تداوم تعصبات و تبعیض شود. همچنین می‌تواند اعتماد به نهادها را تضعیف کند و یک دولت نظارتی ایجاد کند که در آن افراد به طور مداوم تحت نظارت قرار می‌گیرند و هر حرکتی از آنها ردیابی می‌شود.

در نظر گرفتن پیامدهای بلندمدت فناوری نظارت هوش مصنوعی و رسیدگی به نگرانی‌های اخلاقی مرتبط با استفاده از آن بسیار مهم است. این نیازمند گفتگوی مداوم و همکاری بین ذینفعان، از جمله دولت‌ها، شرکت‌های فناوری، سازمان‌های جامعه مدنی و افراد است. با همکاری، می‌توان شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی را توسعه و پیاده‌سازی کرد که تعادلی بین امنیت و حریم خصوصی برقرار کند، از حقوق و آزادی‌های فردی محافظت کند و رفاه اجتماعی را ارتقا دهد.

نتیجه‌گیری: یافتن تعادل بین امنیت و حریم خصوصی در نظارت هوش مصنوعی
در نتیجه، نظارت هوش مصنوعی پتانسیل ارائه مزایای متعددی مانند افزایش امنیت و خدمات شخصی‌سازی‌شده‌تر را دارد. با این حال، نگرانی‌های قابل توجهی را در مورد حریم خصوصی، اخلاق و آزادی‌های مدنی نیز ایجاد می‌کند. ایجاد تعادل بین امنیت و حریم خصوصی برای اطمینان از محافظت از حقوق افراد در عین امکان اقدامات امنیتی موثر ضروری است.

حفاظت از حقوق حریم خصوصی افراد در یک جامعه دموکراتیک بسیار مهم است. فدا کردن حریم خصوصی به خاطر امنیت می‌تواند عواقب جدی داشته باشد، از جمله تضعیف اعتماد به نهادها و سرکوب حقوق و آزادی‌های فردی. بنابراین، ایجاد دستورالعمل‌ها و مقررات روشنی که از حریم خصوصی محافظت کند و در عین حال امکان اقدامات امنیتی موثر را فراهم کند، ضروری است.

رسیدگی به نگرانی‌های اخلاقی مرتبط با نظارت هوش مصنوعی نیز بسیار مهم است. این شامل کاهش تعصب و تبعیض، اطمینان از شفافیت و پاسخگویی و اولویت دادن به انصاف و برابری است. با انجام این کار، می‌توان شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی را توسعه و پیاده‌سازی کرد که به حریم خصوصی احترام بگذارد، از آزادی‌های مدنی محافظت کند و رفاه اجتماعی را ارتقا دهد.

یافتن تعادل بین امنیت و حریم خصوصی در نظارت هوش مصنوعی نیازمند گفتگوی مداوم و همکاری بین ذینفعان است. دولت‌ها، شرکت‌های فناوری، سازمان‌های جامعه مدنی و افراد همگی نقشی در تضمین شیوه‌های نظارت اخلاقی هوش مصنوعی دارند. با همکاری، می‌توان فناوری نظارت هوش مصنوعی را توسعه و پیاده‌سازی کرد که به نفع کل جامعه باشد و در عین حال به حقوق و آزادی‌های فردی احترام بگذارد.


استفاده از هوش مصنوعی (AI) در نظارت جهانی رو به افزایش است و نحوه نظارت و تحلیل حجم وسیعی از داده‌ها توسط دولت‌ها و نهادهای خصوصی را متحول می‌کند. فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در سراسر کشورها مورد استفاده قرار می‌گیرد و چین به عنوان یکی از عوامل اصلی گسترش جهانی آن به شمار می‌رود. با این حال، پذیرش گسترده هوش مصنوعی در نظارت، ملاحظات اخلاقی مهم و خطرات بالقوه‌ای را به همراه دارد که باید به آن‌ها رسیدگی شود.

دولت‌های سراسر جهان با استفاده از فناوری هوش مصنوعی، قابلیت‌های نظارتی خود را تقویت می‌کنند. سازمان‌های اطلاعاتی از ابزارهای هوش مصنوعی برای تجزیه و تحلیل حجم وسیعی از داده‌های جمع‌آوری‌شده از منابع مختلف برای نظارت داخلی و بین‌المللی استفاده می‌کنند. در حالی که فناوری هوش مصنوعی قابلیت‌های نظارتی را بهبود می‌بخشد، بحث‌ها و نگرانی‌هایی در مورد نقض حریم خصوصی و سوء استفاده‌های احتمالی مطرح شده است. اطمینان از استفاده مسئولانه و اخلاقی از هوش مصنوعی در نظارت دولتی بسیار مهم است.

بخش خصوصی نیز از هوش مصنوعی در نظارت برای افزایش اقدامات امنیتی استفاده می‌کند. کاربردهای هوش مصنوعی در نظارت بخش خصوصی، مزایایی مانند تشخیص تهدیدات در زمان واقعی و اقدامات امنیتی پیشگیرانه را ارائه می‌دهد. با این حال، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی و ملاحظات اخلاقی باید مورد توجه قرار گیرند تا از استفاده مسئولانه و اخلاقی از فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در بخش خصوصی اطمینان حاصل شود.

ایجاد تعادل بین امنیت و حریم خصوصی، چالش مهمی در استفاده از فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی است. دستورالعمل‌ها و مقررات روشن، همراه با فناوری‌های افزایش‌دهنده حریم خصوصی، می‌تواند به ایجاد تعادل کمک کند. استفاده مسئولانه و اخلاقی از فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی برای رسیدگی به نقض حریم خصوصی و جلوگیری از سوء استفاده‌های احتمالی ضروری است.

استفاده از هوش مصنوعی در نظارت، مزایای قابل توجهی از جمله بهبود تجزیه و تحلیل داده‌های بصری، نظارت پیشگیرانه و افزایش ایمنی عمومی را ارائه می‌دهد. با این حال، خطرات و نگرانی‌های بالقوه، مانند نقض حریم خصوصی و سوگیری در الگوریتم‌های هوش مصنوعی، باید مورد توجه قرار گیرند. استفاده مسئولانه و اخلاقی از فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی، همراه با مقررات و ضمانت‌های جامع، بسیار مهم است.

فناوری‌های فعال‌کننده، مانند محاسبات ابری و سیستم‌های تشخیص چهره، نقش مهمی در پشتیبانی از تلاش‌های نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی ایفا می‌کنند. این فناوری‌ها قابلیت‌ها و اثربخشی سیستم‌های نظارتی را افزایش می‌دهند. گسترش جهانی فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی، پیامدهای ژئوپلیتیکی دارد و نیازمند همکاری بین‌المللی و ایجاد استانداردها برای اطمینان از استفاده مسئولانه و اخلاقی از آن است.

در نتیجه، استفاده از هوش مصنوعی در نظارت جهانی رو به افزایش است و تحت تأثیر پیشرفت‌های فناوری و نگرانی‌های امنیتی قرار دارد. استفاده مسئولانه و اخلاقی از فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی برای رسیدگی به خطرات و نگرانی‌های بالقوه مرتبط با استقرار آن ضروری است. توسعه مقررات و ضمانت‌ها، همراه با همکاری بین‌المللی، برای اطمینان از تأثیر مثبت هوش مصنوعی در نظارت جهانی بسیار مهم است.