یک دانشمند علوم سیاسی نگاهی بلندمدت به تأثیرات کووید-۱۹ دارد.

به قلم رونالد روگوفسکی
طاعون بابونیک که به مرگ سیاه معروف است، نسبت به جمعیت، مرگ‌های بیشتری نسبت به هر رویداد دیگری در تاریخ اروپا به بار آورد. این بیماری از آسیای مرکزی سرچشمه گرفت، در اواخر سال ۱۳۴۷ به ایتالیا رسید، به سرعت در سراسر قاره گسترش یافت و تا سال ۱۳۵۲ یک نفر از هر سه اروپایی را کشت. این بیماری برای هفتاد سال بعد به طور مکرر عود کرد و در نهایت جمعیت اروپا را به بین یک‌نیمه تا یک‌سوم سطح قبل از طاعون کاهش داد.
همه‌گیری‌ها با کاهش نیروی کار و اختلال در تجارت، اثرات اجتماعی و اقتصادی عمیقی دارند. نهادهای سیاسی و نابرابری‌های از پیش موجود می‌توانند این اثرات را کاهش یا تشدید کنند. با وجود تفاوت قرن‌های متمادی، بررسی تأثیرات مرگ سیاه بر نابرابری، تورم، دستمزدها و تجارت می‌تواند به ما کمک کند تا شکل اقتصاد سیاسی جهانی پس از کووید-۱۹ را تشخیص دهیم.
اثرات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی طاعون قرن چهاردهم عمیق بود - و همه آن‌ها منفی نبودند. مورخ فقید ییل، دیوید هرلیهی، در واقع استدلال کرد که این فاجعه "ظهور غرب" را در موجی بی‌سابقه از نوآوری‌های فناورانه، اکتشاف، تحرک اجتماعی و رشد اقتصادی برانگیخت. کمبود ناگهانی نیروی کار، دستمزدهای واقعی را افزایش داد، بازده زمین و سرمایه را کاهش داد و در نتیجه نابرابری را به شدت کاهش داد.
به نوبه خود، کمبود نیروی کار موجی از فناوری‌های جدید صرفه‌جویی در نیروی کار را الهام بخشید - کشتی‌هایی که می‌توانستند با خدمه کوچکتر به دورتر سفر کنند، به زودی اروپاییان را به آسیا و آمریکا می‌بردند؛ سلاح‌های گرم که اثربخشی سربازان را افزایش می‌دادند؛ و برای جایگزینی کتابخانه‌های ویران‌شده‌ای که کتاب‌های دست‌نویس تولید می‌کردند، چاپخانه‌ای که جهان را متحول کرد. ادبیات ارزان‌تر، سواد را گسترش داد، تکنیک‌ها و ایده‌های جدید را سریع‌تر منتقل کرد و زمینه را برای اصلاحات مذهبی فراهم کرد. مقدار طلای در گردش ثابت ماند، بنابراین همان پول به دنبال تعداد بسیار کمتری کالا بود و تورم بی‌سابقه‌ای را به راه انداخت. در بخش کشاورزی که هنوز غالب بود، مالکان زمین از تولید غلات فشرده به چراگاه و جنگلداری فشرده تغییر رویه دادند. فراوانی جدید محصولات گوشتی و لبنی رژیم غذایی اروپاییان را غنی کرد و پشم جایگزین کتان در پوشاک اروپایی شد.
در حالی که مرگ سیاه یک مورد افراطی بود، اما منحصر به فرد نبود. یک مطالعه اخیر از دفتر تحقیقات اقتصادی ملی (NBER) از پانزده همه‌گیری اروپایی - از سال ۱۳۵۰ تا به امروز - نشان می‌دهد که اثرات اقتصادی ثابتی وجود دارد: برای حدود چهل سال پس از پایان هر طاعون، دستمزدهای واقعی افزایش یافت و بازده سرمایه کاهش یافت.
با این حال، کمبود نیروی کار ناشی از طاعون، تنها در اقتصادهایی که از قبل آزاد هستند یا مجبور به آزاد شدن می‌شوند، این اثرات را دارد. در بیشتر اروپای غربی، تلاش‌های گسترده حاکمان و پارلمان‌ها برای حفظ نظم قدیمی شکست خورد: برده‌داری پایان یافت، دستمزدهای واقعی سه برابر شد و نخبگان صاحب زمین تضعیف شدند. در اروپای شرقی و روسیه، صاحبان زمین به کمبود نیروی کار با تحمیل "برده‌داری دوم" بر دهقانانی که زمانی آزاد بودند، پاسخ دادند که سنگین‌تر و بی‌رحمانه‌تر از "برده‌داری اول" بود که در غرب رایج بود. صاحبان زمین به جای اجازه افزایش دستمزدها، از اجبار برای محدود کردن و سرکوب دهقانان استفاده کردند. در دنیای جدید که حتی بیشتر با کمبود نیروی کار مواجه بود، فتح اروپا به زودی منجر به کشاورزی مزرعه و اولین واردات میلیون‌ها برده آفریقایی شد.
چه شباهت‌هایی، اگر وجود داشته باشد، می‌توانیم از همه‌گیری‌های قبلی برای مسیر احتمالی همه‌گیری فعلی کووید-۱۹ استخراج کنیم؟ سه پیامد اصلی طاعون سیاه را در نظر بگیرید: کاهش نابرابری؛ تورم؛ و اولین ظهور یک اقتصاد جهانی واقعی، زیرا ابتدا آسیا و سپس آمریکا به تجارت و فتح گشوده شدند.

نابرابری

در پی همه‌گیری فعلی ما، در اقتصادهای پیشرفته بازار آزاد، دستمزدها احتمالاً افزایش می‌یابد و بازده سرمایه انسانی و فیزیکی کاهش می‌یابد. نابرابری اقتصادی که در دهه‌های اخیر به طور پیوسته در حال افزایش بوده است، سرانجام کاهش می‌یابد. گسترش تجارت جهانی و مهاجرت در سی سال گذشته، با گسترش موثر عرضه نیروی کار کم‌مهارت در کشورهای توسعه‌یافته، دستمزدهای واقعی کارگران کم‌مهارت در ایالات متحده و اروپا را کاهش داد و هم دستمزدهای پرمهارت و هم بازده سرمایه‌گذاری را به شدت افزایش داد. به عبارت ساده، سرمایه انسانی، که با مهارت‌ها و تحصیلات بالاتر مشخص می‌شود، نسبت به نیروی کار کم‌مهارت کمیاب‌تر شده و در نتیجه بازده بالاتری به دست آورده است. سرمایه فیزیکی نیز همینطور بود؛ سرمایه‌گذاران رونق گرفتند. در تمام اقتصادهای پیشرفته به جز تعداد کمی، نابرابری افزایش یافت. یکی از اثرات، به ویژه در بریتانیا و ایالات متحده، گسترش شکاف سیاسی بین کارگرانی بود که دارای مدرک دانشگاهی بودند و کسانی که نداشتند. (در رفراندوم برگزیت، ۷۰ درصد از کسانی که معادل دیپلم دبیرستان داشتند به خروج از اتحادیه اروپا رای دادند؛ در حالی که ۶۸ درصد از کسانی که دارای مدرک دانشگاهی بودند، به ماندن رای دادند. در ایالات متحده، ۷۰ درصد از رای‌دهندگان سفیدپوست با تحصیلات کمتر از دانشگاه از ترامپ حمایت کردند.)

حتی بدبینانه‌ترین پیش‌بینی‌ها نیز شیوع کووید-۱۹ را چیزی در حد مرگ سیاه نمی‌دانند، اما کاهش کوتاه مدت نیروی کار کم‌مهارت جهانی همچنان تأثیر خود را نشان خواهد داد. مرگ و میر، که در کشورهای ثروتمندتر به اندازه کافی بالاست، در فقیرترین کشورها بسیار بیشتر خواهد بود و به دلیل ازدحام بیشتر، بهداشت ضعیف‌تر و مراقبت‌های بهداشتی ناکافی تشدید می‌شود. دولت‌ها با ترس از ابتلا مجدد، محدودیت‌های شدیدی را بر مهاجرت فرامرزی اعمال خواهند کرد. در اقتصادهای پیشرفته، کارگران کم‌مهارت کمتر در معرض واردات کم‌دستمزد یا مهاجرت قرار خواهند گرفت؛ دستمزدهای آنها احتمالاً افزایش می‌یابد. (واردات کم‌دستمزد احتمالاً به دلیل کمبود نیروی کار و بی‌اعتمادی به کالاهای خارجی کاهش می‌یابد.) در کشورهای کمتر توسعه‌یافته و در حال صنعتی شدن، از دست دادن صادرات کم‌دستمزد باعث کاهش دستمزدها می‌شود؛ اما (به طور غم‌انگیز) مرگ و میر ممکن است، همانند مرگ سیاه، آنها را افزایش دهد.

سرمایه، در مقابل، مانند همه‌گیری‌های قبلی، فرصت‌های سودآوری کمی برای سرمایه‌گذاری خواهد داشت. اما این بار، تشدید شده توسط مداخله بانک مرکزی در تمام مناطق ارزی اصلی، نرخ بهره پایین باقی می‌ماند و بازده سرمایه‌گذاری به طور کلی کاهش می‌یابد - شاید نه برای چهل سالی که همه‌گیری‌های قبلی را مشخص می‌کرد (به بالا مراجعه کنید)، اما احتمالاً برای یک نسل یا بیشتر. ترکیب افزایش دستمزدها و کاهش بازده سرمایه، نابرابری را در اقتصادهای پیشرفته کاهش می‌دهد.

قیمت‌ها

همانطور که قبلاً مشاهده می‌کنیم، این همه‌گیری در کوتاه مدت نه به تورم، بلکه برعکس آن منجر می‌شود. همانطور که نیل ایروین در نیویورک تایمز در ۲۱ آوریل نوشت، "بحران کووید-۱۹... یک فروپاشی تورمی است که از هر چیزی که اکثر مردم در طول زندگی خود دیده‌اند فراتر می‌رود." نه تنها تقاضا کاهش یافته و بیکاری به سطحی رسیده است که از زمان رکود بزرگ تصور نمی‌شد، بلکه اکثر مردم خریدهای عمده خود را به آینده دور موکول می‌کنند و معتقدند (الف) که باید بیشتر پس‌انداز کنند تا در برابر شوک‌های آینده بیمه شوند و (ب) که قیمت‌ها به کاهش خود ادامه خواهند داد. حتی کسری تریلیون دلاری و گسترش نامحدود عرضه پول، در حالی که موجه و حتی در میان محافظه‌کاران محبوب است، وعده کوتاه‌مدت کمی برای موفقیت احیاکننده دارد، اما با احیای اقتصادها، تهدیدی برای تورم آینده است.

اقتصاد جهانی

در حالی که مرگ سیاه در نهایت منجر به ایجاد یک اقتصاد جهانی شد، همه‌گیری فعلی ما یک "ده‌جهانی‌سازی" گسترده را تهدید می‌کند. شاید فقط مهاجرت تحت تأثیر قرار گیرد، اما ما تهدید روشنی (حتی قبل از همه‌گیری) از افزایش حمایت‌گرایی و زنجیره‌های تأمین مختل شده توسط امواج تعرفه‌ها را می‌بینیم که تجارت بین‌المللی را مختل می‌کند. بنابراین، اگر از مزایای تجارت و تخصص که اقتصاددانان از زمان ریکاردو درک کرده‌اند، چشم‌پوشی کنیم، جهان، از جمله کشورهای ثروتمند آن، به طور قابل توجهی فقیرتر خواهد شد.

با این حال، اقتصادهای کمتر توسعه‌یافته بیشتر رنج خواهند برد. پس از همه، جهانی‌سازی به طور قابل توجهی نابرابری بین کشورها را کاهش داده است. در سال ۱۹۹۰، ثروتمندترین دهک از کشورها درآمد متوسطی ۹۰ برابر فقیرترین دهک داشتند؛ تا سال ۲۰۱۰ این نسبت به ۶۵ کاهش یافت، تقریباً همان نسبت ثروتمندترین به فقیرترین دهک در بسیاری از کشورها (به عنوان مثال، برزیل). ده جهانی‌سازی دوباره شکاف بین ثروتمندترین و فقیرترین کشورها را گسترش خواهد داد.

مطمئناً، کارگران کم‌مهارت در اقتصادهای پیشرفته سهم بزرگتری از کل درآمد را به دست خواهند آورد، اما از پایه‌ای به مراتب کوچکتر. تا آنجا که تجارت بین‌المللی محدود می‌شود، کشورهای در حال صنعتی شدن (NIC) بازارهای صادراتی خود را از دست می‌دهند و کندتر صنعتی می‌شوند؛ و همانطور که کشورهای کمتر توسعه‌یافته فقیرتر می‌شوند، شهروندان آنها انگیزه‌های بیشتری برای مهاجرت خواهند داشت - حتی در حالی که کشورهای ثروتمندتر محدودیت‌های مهاجرت را تشدید می‌کنند. تلاش‌های هماهنگ، مانند تلاش‌های G7، برای حفظ تجارت بین‌المللی مورد نیاز است؛ اما رهبری مهم‌ترین کشورهای صنعتی تا کنون امید کمی به چنین اقدامی ارائه می‌دهد.

پاسخ اقتدارگرایانه

در پی مرگ سیاه، قیمت‌ها و دستمزدها تنها در اروپای غربی تعدیل شدند. در اروپای شرقی از رودخانه البه، نخبگان با استفاده از اجبار، دستمزدها را پایین و اجاره زمین را بالا نگه داشتند. همه‌گیری امروز خطر نتیجه‌گیری مشابهی را به همراه دارد. تورم و بیکاری در اقتصادهای پیشرفته و فشارهای دوگانه فقر عمیق‌تر و انزوا در کشورهای فقیرتر، سیاست‌های متعارف را بیشتر بی‌اعتبار می‌کند. همانطور که قبلاً مشاهده کرده‌ایم، برخی از کسانی که از تغییر تهدید می‌شوند، از رهبران مستبد حمایت می‌کنند که ادعا می‌کنند نظم را برقرار می‌کنند و جلوی موج را می‌گیرند. نه فقط آزادی حرکت و تجارت آزاد، بلکه خود آزادی نیز ممکن است به خطر بیفتد.

ما می‌توانیم سپاسگزار باشیم که ویروس فعلی جان افراد بسیار کمتری نسبت به مرگ سیاه خواهد گرفت، اگرچه، در صورت عدم توسعه و توزیع سریع یک واکسن موثر، به نظر می‌رسد بین چهل تا هشتاد میلیون نفر - ۰.۵ تا ۱ درصد از جمعیت جهان - جان خود را از دست بدهند. با این حال، مانند آن طاعون سابق، احتمالاً در امواج رخ می‌دهد و زندگی ما را برای دهه‌ها تغییر می‌دهد - و در مورد کووید-۱۹، یافتن جنبه مثبت دشوار خواهد بود.

—رون روگوفسکی، محقق مهمان، برنامه محققان واترهد، مرکز امور بین‌الملل واترهد
رون روگوفسکی محقق مهمان در برنامه محققان واترهد و استاد برجسته در بخش علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس است. علایق تحقیقاتی او شامل منشأ و اثرات نابرابری اقتصادی؛ آلمان مدرن؛ و چگونگی شوک‌های عرضه تغییرات سیاسی افراطی را ایجاد می‌کند.

عنوان‌ها

پیتر بروگل بزرگ (۱۵۲۶/۱۵۳۰–۱۵۶۹)، جزئیات: De triomf van de Doods (پیروزی مرگ)، حدود سال ۱۵۶۲. اعتبار: ویکی‌مدیا، دامنه عمومی
L'Habito con il quale vanno i Medici per Roma. یک اعلامیه در مورد لباس یک پزشک طاعون در رم؛ با یک حکاکی چوبی که مردی را نشان می‌دهد که لباس بلند پوشیده است، دستکش به دست دارد، کلاه لبه پهن و صاف، عینک و ماسک پرنده‌مانندی با منقاری بلند به دست دارد، در دست چپش چوبدستی دارد؛ با متن چاپی در پنج ستون. گفته می‌شد منقار بلند ماسک با ادویه‌ها و مواد معطر پر شده است تا هوای استنشاقی را تصفیه کند. (n.p.: 1656). اعتبار: امنای موزه بریتانیا. Creative Commons, CC BY-NC-SA 4.0 [یادداشت نویسنده: "تئوری میاسم" تا اواخر قرن نوزدهم که با تئوری میکروبی جایگزین شد، حاکم بود. تئوری میاسم بیماری را به استنشاق بخارات ناخالص، به ویژه از باتلاق‌ها و جمعیت انسان‌های ناپاک نسبت می‌داد. یکی از اثرات مثبت این تئوری، ساختن پارک‌های عمومی در قرن نوزدهم بود که ظاهراً برای کاهش بیماری بود. فردریک لاو اولمتد ادعا کرد که ایده پارک مرکزی را بر این اساس فروخته است.]
یک زن از کنار گرافیتی نقاشی شده روی حصاری که نوشته شده "نابرابری همه‌گیری است" در پارک صنعتی گواتمالاسیتی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۰ عبور می‌کند. پزشکان، معاونان و دفتر دادستان حقوق بشر (PDH) در مورد فروپاشی قریب الوقوع سیستم بهداشتی گواتمالا به دلیل افزایش موارد کووید-۱۹ هشدار داده‌اند. اعتبار: یوهان اوردونز/AFP از طریق گتی ایمیجز
تصویری کوچک از پیرارت دو تیلت (فعال ۱۳۴۰-۱۳۶۰) که نشان‌دهنده Tractatus quartus bu Gilles li Muisit (تورنه، حدود ۱۳۵۳) است. مردم تورنه قربانیان مرگ سیاه را دفن می‌کنند، ms. 13076 - 13077 fol. 24v. اعتبار: ویکی‌مدیا، دامنه عمومی


زمانی از سختی‌ها، مرگ سیاه قرن چهاردهم
وقتی همه اطرافت می‌میرند؛ وقتی دولت، کلیسا و حتی دعا از شما روی برگردانند؛ وقتی هیچ کاری که انجام می‌دهید از شما محافظت نکند؛ باید به آخرالزمان رسیده باشیم. شاید این‌ها افکار کسانی باشد که در زمان طاعون معروف به مرگ سیاه (حدود 1346-1350) زندگی می‌کردند. در قرن چهاردهم، پیش‌بینی‌های آخرالزمانی کتاب مقدس در حال به حقیقت پیوستن به نظر می‌رسید و چهار سوارکار مکاشفه - گرسنگی، جنگ، طاعون و مرگ - در حال تاختن بر زمین بودند. همه ستون‌های اساسی جامعه - سلسله مراتب، کلیسا، خانواده و حتی ثروت، تقوا و عشق - ناتوان از سرکوب بیماری مرگبار به نظر می‌رسیدند. قربانیان، مراقبان را آلوده می‌کردند و کل روستاها تسلیم می‌شدند و کسی برای دفن مردگان باقی نمی‌ماند. کسانی که تمایل داشتند تحقق نبوت کتاب مقدس را در چنین رویدادهایی ببینند، ظهور دوران سختی را که به پیش از روزهای پایانی بشارت شده بود، پیش‌بینی می‌کردند. "و چهار... رها شدند... تا یک سوم از نوع بشر را بکشند." (مکاشفه 13-15)
این سوال مطرح می‌شود: با توجه به پاندمی جهانی کنونی، مهم‌ترین پیامد مرگ سیاهی که در اواسط قرن چهاردهم به اروپا ضربه زد چه بود؟
پاسخ به این سوال ممکن است یافتن یک نتیجه واحد دشوار باشد. هنگام حرکت به عقب در زمان با داده‌های محدود، باید مراقبت زیادی در ارزیابی اثرات بلندمدت طاعون به عمل آورد. مسلم است که طاعون مسیر تاریخ اروپا را تغییر نداد، اما نمی‌توان تاریخ را بدون شناخت نقش آن ارزیابی کرد.[i]
بسیاری از پیشگامان اولیه تاریخ اجتماعی، نظریه‌هایی را مطرح کردند که طاعون را در مرکز بهبود علم پزشکی؛ نقطه عطف فناوری صنعتی غرب؛ یا سکوی پرتابی برای نوآوری‌های گسترده در جنگ قرار می‌دادند. دیگران، از جمله تعدادی از مارکسیست‌ها و داروینیسم اجتماعی، یک پوشش نقره‌ای پروتو-سوسیالیستی در کاهش جمعیت ناشی از مرگ سیاه - رفاه سرانه بیشتر برای روستاییان بازمانده که به سرنگونی سلسله مراتب اشرافی و کلیسای مسیحی کمک کرد - اعلام کردند. با این حال، برای کسانی که زندگی‌شان زودتر از موعد پایان یافت، هیچ خیر قابل شناسایی وجود نداشت. [ii]
در مورد این ادعاها بین کارشناسان مطالعه اثرات مرگ سیاه توافق کمی وجود دارد. بسیاری از تغییرات اجتماعی که به طاعون نسبت داده می‌شوند، ممکن است تحت شرایط دیگر نیز رخ داده باشند. بسیاری از آن‌ها حتی قبل از ظهور آن آغاز شده بودند. با این حال، مرگ سیاه به طور قطع نقش مهمی در تغییر سرعت تغییر - تسریع آن در برخی موارد و کند کردن آن در موارد دیگر - ایفا کرده است. شاید این مهم‌ترین پیامد آن بوده باشد. [iii]
شگفت‌انگیز است که مرگ سیاه، سومین بحران بزرگ بود که اساساً یک نسل را در کمتر از 40 سال به چالش می‌کشید. پس از بیش از دو قرن آب و هوای خوب، برداشت‌های فراوان و افزایش جمعیت، در پاییز سال 1314، آب و هوا ناگهان تغییر کرد. باران‌های شدید در سراسر اروپا در فصل کاشت شروع به باریدن کردند و برای چندین سال متوالی خاک‌های مرطوب و سنگین برای شخم زدن و کشت دشوار ثابت شدند. فصل‌های رشد کوتاه شدند و رطوبت بیش از حد باعث سیل‌های غیرمعمول شد. خوراک دام و محصولات غذایی در گل پوسیدند. این بحران‌های تابستانی با چندین سال زمستان‌های غیرمعمول سرد و مرطوب دنبال شد که هیزم مصرف می‌کردند و دام‌ها را با سرعت هشداردهنده‌ای می‌کشتند. قیمت گندم در انگلستان و فرانسه 75 درصد و ماهی خشک و نمک‌سود در هلند 500 درصد افزایش یافت. در نتیجه، اروپا اولین فاجعه‌ای را که توسط سوارکاران بشارت شده بود، یعنی قحطی بزرگ، تجربه کرد. بدترین سال‌های کمبود غذا و سرما بین سال‌های 1314 و 1330 بودند.[iv]
این دوره همچنین شاهد آغاز اولین در میان ده‌ها درگیری کوچکتر بود که به جنگ‌های صد ساله منجر شد. تاج فرانسه به مدت 300 سال از پدر به پسر منتقل شده بود، اما در سال 1316 ناگهان هیچ وارث مرد مستقیمی برای تاج و تخت در خط حاکم وجود نداشت، مگر از طریق ارتباط مادری با پلانتژنت‌های انگلیسی مورد نفرت. [v] جنگ به زودی در میدان نبرد آغاز شد، زیرا مدعیان بالقوه برای تاج و تخت رقابت می‌کردند و جمعیت روستایی خود را از ارتش‌های در حال کمپین دور نگه می‌داشتند و از دسته‌های سربازان غارتگر پنهان می‌کردند. در سال 1346، کمانداران یومن انگلیسی در کرسی، فرانسوی‌ها را شکست دادند و شوکه کردند و بیش از یک سوم اشراف فرانسه را در یک روز کشتند، از جمله بیش از 1500 شوالیه. دنیا وارونه به نظر می‌رسید. [vi]
بلافاصله پس از کرسی، طاعون، سومین سوارکار، شروع به گسترش کرد و ابتدا در اژه در سال 1346، سپس در سیسیل، فرانسه، توسکانی و ایالت‌های آلمان و در نهایت در بریتانیا، اسکاندیناوی، لهستان و روسیه ظاهر شد. در کنار طاعون، سوارکار چهارم، مرگ، نیز می‌تاخت. آیا این نیز قضاوت آسمان بود؟ اگرچه مضمون چهار سوارکار یک وسیله ادبی است، اما وجود آثار هنری دوره مانند بافت آپوکالیپس معروف، که در آنژر، فرانسه در سال 1380 تکمیل شد و پادشاه ادوارد سوم انگلستان و پسران جنگجوی او را به عنوان سوارکاران شیطانی به رهبری شیطان به تصویر می‌کشد، به این استفاده از تصاویر کتاب مقدس در آن زمان اعتبار می‌بخشد.
رهبران کلیسا از سوزاندن اجساد خودداری کردند، که در آن زمان برای رستاخیز نهایی ضروری تلقی می‌شد. رهبران جامعه به گورهای دسته‌جمعی متوسل شدند که هزاران نفر را در خود جای می‌دادند یا مرده‌ها را همان‌جا که افتاده بودند رها می‌کردند، زیرا شجاعت لازم برای برخورد با آن‌ها را نداشتند. این تقریباً فرصت‌های مداوم برای سرایت را تضمین می‌کرد. کشیشان و پزشکان از مداوای بیماران خودداری می‌کردند، مقامات مدنی و فرماندهان نظامی از پست‌های خود فرار می‌کردند، سربازان برای تشکیل دسته‌های غارتگر فرار می‌کردند و اعضای خانواده شوهر، همسر و فرزندان بیمار خود را رها می‌کردند. "مردم شگفت‌زده، سردرگم و وحشت‌زده بودند." [vii]
مرگ سیاه دومین همه‌گیری طاعون بود، یک سری تاریخی از شیوع بیماری‌های انسانی ویرولنت و مرگبار. مرگ سیاه که در ابتدا به عنوان طاعون بزرگ نامیده می‌شد، به طور قابل اعتمادی حداقل 20 میلیون نفر از جمعیت 70 میلیونی اروپا و همچنین 100 میلیون نفر دیگر در سراسر جهان از سال 1330 تا 1400 را کشت. کل سکونتگاه‌ها خالی شدند و از سوابق کتبی ناپدید شدند، روستاهای گمشده‌ای که به طور تصادفی توسط باستان‌شناسان قرن بیستم که از عکس‌های هوایی از جنگ‌های جهانی مطالعه می‌کردند، کشف شدند. 150 سال طول کشید تا جمعیت اروپا از سقوط جمعیتی ناشی از مرگ سیاه بهبود یابد. مناطق دورافتاده انگلستان و ولز تا قرن هجدهم جمعیت سابق خود را بازیابی نکردند.[viii]
مرگ سیاه به عنوان بزرگترین فاجعه زیستی در تاریخ شناخته شده است. [ix] در سال‌های 1347-1348، اوج شیوع دوم همه‌گیری، 300 نفر آلوده در روز در لندن و 600 نفر در روز در ونیز می‌مردند. در دامنه‌های توسکانی ایتالیا، تخمین زده می‌شود که 1 میلیون نفر مرده‌اند. به نظر مورخان اولیه طاعون، تراکم جمعیت، سوء تغذیه عمومی و عدم بهداشت در شهرهای قرن چهاردهم، آن‌ها را به زمین‌های پرورش مناسب برای انتقال فرضی موش به کک به انسان تبدیل کرده بود. باسیل یرسینیا پستی (Y. pestis) عامل مرگ سیاه است. با این حال، تصور می‌شود که انتقال پنومونیک (از طریق بزاق) یا سپسیسمی (از طریق خون) نیز ممکن است طاعون را گسترش داده باشد. بیشتر مردم در سکونتگاه‌های کوچک زندگی می‌کردند، اما انزوا به نظر نمی‌رسید که آن‌ها را نجات دهد. واعظ و اسقف اعظم پادشاه انگلستان آلوده شد و در اقامتگاه خود در کانتربری درگذشت و حتی پرنسس جوآن، دختر پانزده ساله ادوارد، در حالی که منتظر ازدواج خود در قلعه سلطنتی بوردو بود، تسلیم شد.[x] سمیت خاص مرگ سیاه به دلیل ماهیت چرخه‌ای آن بود که در سال‌های 1360، 1373 و 1382 در جامعه‌ای ضعیف و آسیب‌پذیر ظاهر شد. افراد آلوده به طور کلی به سرعت می‌مردند، در عرض چند روز، و ایجاد ایمنی اکتسابی را بعید می‌کرد.[xi]
مرگ سیاه پایان روشنی بر سه قرن رشد جمعیت اروپا بود که نزدیک به سال 1000 پس از میلاد آغاز شده بود. نرخ باروری به طور مداوم بالا قبل از طاعون، پنج یا بیشتر زایمان زنده در هر زن، جمعیت را در بسیاری از مکان‌ها سه برابر کرده بود و کمبود غذا به سبک مالتوسی را تهدید می‌کرد. اروپا در حال تبدیل شدن به یک جامعه کشاورزی فقیرنشین بود. نظم قدیمی منسوخ شده بود، اما نظم جدید هنوز ایجاد نشده بود. [xii]
پس از طاعون، بهترین زمین‌ها همچنان زیر کشت باقی ماندند، اما زمین‌های کم‌بازده به حال خود رها شدند و رشد کردند. بسیاری از یومن این اراضی رها شده را خریداری کردند و به تدریج به سمت طبقه اشراف پیش رفتند. جنگل‌ها و مراتع دوباره احیا شدند و کشت بیش از حد مزارع پایان یافت. [xiii]
پیامدهای روانی بر روی بازماندگان طاعون غیرقابل اندازه‌گیری است. عدم اطمینان از بقای روزانه می‌توانست حال و هوای غم و ناامیدی ایجاد کند یا بسیاری از بازماندگان را تحت تأثیر قرار دهد تا در لحظه زندگی کنند. با این حال، بیشتر مردم به سادگی به زندگی خود ادامه دادند. هنگامی که طاعون جمعیت را کاهش داد، دستمزدها افزایش یافت، تحرک نیروی کار و توزیع مجدد ثروت به طور کلی افزایش یافت. قیمت‌هایی که روستاییان برای محصولات خود در شهرها دریافت می‌کردند افزایش یافت، اما تورم نیز افزایش یافت. اشراف و اشراف با قوانینی برای تثبیت دستمزد کارگران در بسیاری از صنایع پاسخ دادند.[xiv]
مرگ سیاه یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ قرون وسطی بود و مورخان آن را در شکل‌گیری دانشگاه‌ها، گسترش فرهنگ غیرمذهبی و حتی ظهور ناسیونالیسم دخیل دانسته‌اند. دیگران مشاهده کردند که طاعون یک بحران عمومی در جامعه قرون وسطی ایجاد کرد که بر ساختار سلسله مراتبی و اقتدارگرایانه اروپا متمرکز بود و برخی - با تأکید بر نقش آشفتگی و تصادف در رژه رویدادهای انسانی - ادعا کردند که طاعون صرفاً فروپاشی اجتناب‌ناپذیر یک جامعه در حال فروپاشی را تسریع کرد. به هر حال، مرگ سیاه نقطه عطفی در سرعت تاریخ بود.
مشاهده کنید:
https://www.amazon.com/Sword-Arm-Chivalry-History-Militant-ebook/dp/B07HQ5XVNZ/ref=pd_ybh_a_33?_encoding=UTF8&psc=1&refRID=1FVCWP7KXE3TTYEKD0BZ

[i] دیوید هرلیهی، مرگ سیاه و دگرگونی غرب (کمبریج: انتشارات دانشگاه هاروارد، 1997)، ص. 19.
[ii] هرلیهی، ص. 12.
[iii] رابرت اس. گوتفرید، مرگ سیاه (نیویورک: سایمون و شوستر، اینک، 1985. Kindle)، loc. 78-79.
[iv] رابرت اس. گوتفرید، مرگ سیاه، فاجعه طبیعی و انسانی در اروپا در قرون وسطی (نیویورک: Free Press، 1983)، ص. 27-28.
[v] ادعای انگلیسی‌ها از طریق الئونور آکیتن بود که آنژو، بریتانی و آکیتن را به ارث برده بود. او بیوه جوان و بدون فرزند پادشاه فرانسه (لویی هفتم)، همسر پادشاه انگلستان (هنری دوم) و مادر دو پادشاه دیگر، (ریچارد اول و جان) بود.
[vi] قبلاً شوالیه‌ها به ندرت در نبرد کشته می‌شدند و معمولاً به جای گروگان‌گیری برای دریافت باج نگه داشته می‌شدند. کمانداران انگلیسی بسیاری از مردان افتاده را با خنجرهای نوک تیز (خنجرهای نوک تیز) از طریق شکاف‌های چشم و سایر شکاف‌های زره خود به قتل رساندند و از فرصت‌های باج‌گیری صرف‌نظر کردند. این پس از پیروزی انگلیسی‌ها در پوآتیه در سال 1356 دنبال شد. پیمان برتینی در سال 1360 یک سوم فرانسه را تحت حکومت به رسمیت شناخته شده پادشاه ادوارد سوم انگلستان باقی گذاشت.
[vii] گوتفرید، (Kindle)، loc. 60-61.
[viii] نورمن اف. کانتور، در پی طاعون: مرگ سیاه و دنیایی که ساخت (نیویورک: هارپرکالینز، 2002)، ص. 7 و 86.
[ix] گوتفرید، (Kindle)، loc. 3175-3178. آنفولانزای اسپانیایی در سال 1918 تخمین زده می‌شود که 50 میلیون نفر را کشته است.
[x] جورج هوپرت، پس از مرگ سیاه، تاریخ اجتماعی اروپا در دوران مدرن اولیه (ایندیاناپولیس: انتشارات دانشگاه ایندیانا، 1998)، ص. 1.
[xi] برخی از محققان مدرن اعلام می‌کنند که کسانی که اجداد بازمانده از طاعون (15 درصد از جمعیت سفید جهان) دارند، ممکن است ایمنی ژنتیکی در برابر HIV/AIDS و سایر بیماری‌ها داشته باشند. به کانتور، ص. 21 مراجعه کنید.
[xii] گوتفرید، (Kindle)، loc. 2084.
[xiii] گفته می‌شد که "Les bois sont venus en France avec les Anglais." (جنگل‌ها با انگلیسی‌ها به فرانسه آمدند). کمبود سوخت در انگلستان تا سال 1500 باز خواهد گشت. به دیوید نیکول، The Great Chevauchée، یورش جان گانت به فرانسه 1373 (لانگ آیلند سیتی، نیویورک: Osprey Publishing، 2011)، ص. 42-43 مراجعه کنید.
[xiv] کانتور، ص. 24.


شیوع طاعون در اروپا بین سال‌های ۱۳۴۷-۱۳۵۲ – که به مرگ سیاه معروف است – به طور کامل دنیای اروپای قرون وسطی را دگرگون کرد. کاهش شدید جمعیت، نظام فئودالی-اجتماعی-اقتصادی آن زمان را مختل کرد، اما خود تجربه طاعون بر هر جنبه‌ای از زندگی مردم تأثیر گذاشت.

بیماری در مقیاس همه‌گیری صرفاً بخشی از زندگی در قرون وسطی بود، اما همه‌گیری با شدت مرگ سیاه بی‌سابقه بود و پس از آن، راهی برای بازگشت مردم به زندگی سابق خود وجود نداشت. مرگ سیاه پارادایم اساسی زندگی اروپایی را در زمینه‌های زیر تغییر داد:

اجتماعی-اقتصادی
دانش و عمل پزشکی
اعتقاد و عمل مذهبی
آزار و مهاجرت
حقوق زنان
هنر و معماری

قبل از طاعون، نظام فئودالی جمعیت را به طور سفت و سخت در یک نظام طبقاتی با پادشاه در راس، سپس اشراف و تجار ثروتمند و در نهایت دهقانان (برده‌ها) در پایین تقسیم می‌کرد. دانش پزشکی بدون سوال از پزشکانی پذیرفته می‌شد که به پزشکان گذشته متکی بودند و کلیسای کاتولیک به عنوان یک مرجع بالاتر در امور معنوی در نظر گرفته می‌شد. زنان تا حد زیادی به عنوان شهروندان درجه دوم تلقی می‌شدند و هنر و معماری آن زمان منعکس‌کننده اعتقاد مردم به خدای مهربانی بود که به دعا و التماس پاسخ می‌داد. باکتری یرسینیا پستی، که توسط کک‌ها روی جوندگان حمل می‌شد و علت واقعی طاعون بود، برای مردم آن زمان ناشناخته بود و بنابراین در این دیدگاه جهانی نقشی نداشت.

جامعه فئودالی در اروپای قرون وسطی سیمئون نتچف (CC BY-NC-SA)

زندگی در آن زمان به هیچ وجه آسان یا حتی گاهی خوشایند نبود، اما مردم می‌دانستند – یا فکر می‌کردند می‌دانند – که دنیا چگونه کار می‌کند و چگونه در آن زندگی کنند. طاعون همه چیز را تغییر می‌داد و درک جدیدی را به وجود می‌آورد که در جنبش‌هایی مانند اصلاحات پروتستانی و رنسانس نمود پیدا می‌کرد.

ورود، گسترش و اثر طاعون

آمار تلفات به سرعت افزایش یافت و مردم اروپا فرصت نکردند تا درک کنند چه اتفاقی می‌افتد و چه باید در مورد آن انجام دهند.

طاعون از شرق به اروپا آمد، احتمالاً از طریق مسیرهای تجاری معروف به جاده ابریشم از طریق زمین و قطعاً از طریق دریا. مرگ سیاه – ترکیبی از طاعون بوبونیک، سپستی‌سمیک و پنومونیک (و همچنین احتمالاً نوعی بیماری چاربا) – از سال ۱۳۲۲ به بعد در شرق شتاب می‌گرفت و تا حدود سال ۱۳۴۳، به نیروهای ارتش هورد طلایی مغول به فرماندهی خان جانیبک (حکومت ۱۳۴۲-۱۳۵۷) که شهر تحت کنترل ایتالیایی‌ها، کافا (فئودوسیا امروزی در کریمه) را در دریای سیاه محاصره کرده بود، مبتلا شده بود.

همانطور که سربازان جانیبک بر اثر طاعون می‌مردند، او اجساد آنها را با منجنیق به داخل دیوارهای شهر پرتاب می‌کرد و از طریق تماس با اجساد در حال تجزیه، مردم کافا را آلوده می‌کرد. در نهایت، تعدادی از ساکنان شهر با کشتی از شهر فرار کردند، ابتدا به بنادر سیسیل و سپس به مارسی و سایر شهرها رسیدند و از آنجا طاعون به داخل کشور گسترش یافت. افراد مبتلا معمولاً ظرف سه روز پس از بروز علائم می‌مردند و آمار تلفات به سرعت افزایش یافت و مردم اروپا فرصت نکردند تا درک کنند چه اتفاقی می‌افتد، چرا و چه باید در مورد آن انجام دهند. محقق نورمن اف. کانتور اظهار می‌کند:

طاعون در شهرها بسیار شدیدتر از مناطق روستایی بود، اما تأثیر روانی آن به تمام سطوح جامعه نفوذ کرد. هیچ کس – دهقان یا اشراف – از این بیماری در امان نبود و هنگامی که به آن مبتلا می‌شد، مرگ وحشتناک و دردناکی تقریباً قطعی بود. مردگان و در حال مرگ در خیابان‌ها دراز کشیده بودند و دوستان و بستگان ترسیده آنها آنها را رها کرده بودند. (تمدن، ۴۸۲)

همانطور که طاعون ادامه داشت و تمام تلاش‌ها برای متوقف کردن گسترش آن یا درمان افراد مبتلا شکست خورد، مردم شروع به از دست دادن ایمان به نهادهایی کردند که قبلاً به آنها تکیه می‌کردند در حالی که نظام اجتماعی فئودالیسم به دلیل مرگ گسترده برده‌ها، که به دلیل شرایط زندگی خود در تماس نزدیک‌تری با یکدیگر نسبت به طبقات بالا قرار داشتند، شروع به فروپاشی کرد.

پیروزی مرگ موزه پرادو (دامنه عمومی)

طاعون در میان طبقات پایین‌دستی شیوع یافت که به دنبال پناه و کمک از صومعه‌ها، کلیساها و دیرها بودند و طاعون را به روحانیون و از روحانیون به اشراف گسترش دادند. تا زمانی که بیماری در سال ۱۳۵۲ به پایان رسید، میلیون‌ها نفر جان خود را از دست دادند و ساختار اجتماعی اروپا به همان اندازه بسیاری از مناظر تغییر کرده بود، زیرا کانتور خاطرنشان می‌کند که «بسیاری از شهرهای پر رونق برای مدتی به شهرهای ارواح تبدیل شدند» (تمدن، ۴۸۲) و محصولات در مزارع پوسیده بودند زیرا کسی برای برداشت آنها وجود نداشت.

اثرات اجتماعی-اقتصادی

قبل از طاعون، تصور می‌شد که پادشاه صاحب تمام زمین است که آن را به اشراف خود اختصاص می‌دهد. اشراف از دهقانان می‌خواستند زمین را کار کنند که سود برای ارباب ایجاد می‌کرد که درصدی را به پادشاه می‌پرداخت. خود دهقانان برای کار خود هیچ درآمدی به جز مسکن و غذایی که خود می‌کارد، به دست نمی‌آوردند. از آنجایی که تمام زمین متعلق به پادشاه بود، او احساس آزادی می‌کرد تا آن را به عنوان هدیه به دوستان، بستگان و سایر اشراف‌زادهانی که به او خدمت کرده بودند، بدهد و بنابراین تا حدود سال ۱۳۴۷ تمام زمین‌های موجود توسط دهقانان تحت یکی از این اربابان کشت می‌شد.

اروپا در آن زمان به شدت بیش از حد جمعیت داشت و بنابراین کمبود دهقان برای کار در زمین وجود نداشت و این دهقانان چاره‌ای جز ادامه این کار – که در اصل نوعی برده‌داری بود – از زمانی که می‌توانستند راه بروند تا زمان مرگ خود نداشتند. هیچ تحرک صعودی در نظام فئودالی وجود نداشت و یک دهقان به زمینی که او و خانواده‌اش در آن کار می‌کردند، از نسلی به نسل دیگر گره خورده بود.

مارس، Les Très Riches Heures Limbourg Brothers (دامنه عمومی)

با این حال، با ادامه طاعون، کاهش جمعیت به شدت نیروی کار را کاهش داد و کار دهقان ناگهان به یک دارایی مهم – و به طور فزاینده‌ای کمیاب – تبدیل شد. ارباب یک املاک نمی‌توانست خود، خانواده‌اش را تغذیه کند یا عشر را به پادشاه یا کلیسا بپردازد بدون کار دهقانانش و از دست دادن بسیاری از آنها به این معنی بود که بازماندگان اکنون می‌توانستند برای دستمزد و رفتار بهتر مذاکره کنند. زندگی اعضای پایین‌ترین طبقه به طور چشمگیری بهبود یافت زیرا آنها توانستند شرایط زندگی و لباس بهتری را تحمل کنند و همچنین اقلام لوکس را بخرند. پس از پایان طاعون، وضعیت بهبود یافته دهقان توسط طبقات بالا به چالش کشیده شد که نگران بودند که طبقات پایین‌تر جایگاه خود را فراموش کنند. مد به طور چشمگیری تغییر کرد زیرا نخبگان لباس‌ها و لوازم جانبی پر زرق و برق بیشتری را برای متمایز کردن خود از فقیرانی که اکنون می‌توانستند لباس‌های بهتری نسبت به پارچه‌ها و پتوهای قبلی خود بپوشند، تقاضا کردند. تلاش‌های ثروتمندان برای بازگرداندن دهقان به وضعیت قبلی خود منجر به شورش‌هایی مانند شورش دهقانی در فرانسه در سال ۱۳۵۸، شورش‌های صنفی سال ۱۳۷۸ و شورش معروف دهقانی لندن در سال ۱۳۸۱ شد. با این حال، راه برگشتی وجود نداشت و تلاش‌های نخبگان بی‌ثمر بود. مبارزه طبقاتی ادامه می‌یافت، اما اقتدار نظام فئودالی از بین رفته بود.

تأثیر بر دانش و عمل پزشکی

چالش به اقتدار بر دانش و عمل پزشکی پذیرفته شده نیز تأثیر گذاشت. پزشکان دانش پزشکی خود را عمدتاً بر اساس کار پزشک رومی جالینوس (۱. ۱۳۰-۲۱۰ پس از میلاد) و همچنین بر اساس بقراط (حدود ۴۶۰-۳۷۰ قبل از میلاد) و ارسطو (۳۸۴-۳۲۲ قبل از میلاد) استوار می‌کردند، اما بسیاری از این آثار فقط به صورت ترجمه از نسخه‌های عربی و اغلب ضعیف در دسترس بودند. با این وجود، کارهایی که داشتند به بهترین نحو مورد استفاده قرار می‌گرفتند. محقق جفری سینگمن اظهار می‌کند:

علم قرون وسطی به هیچ وجه بدوی نبود. در واقع، یک سیستم بسیار پیچیده بود که بر اساس نوشته‌های انباشته نظریه‌پردازان از هزاره اول قبل از میلاد استوار بود. ضعف علم قرون وسطی جهت‌گیری نظری و کتابی آن بود که بر اقتدار نویسندگان پذیرفته شده تأکید می‌کرد. وظیفه محقق [و پزشک] تفسیر و آشتی دادن این مقامات باستانی بود، نه آزمایش نظریه‌های آنها در برابر واقعیت‌های مشاهده شده. (۶۲)

پزشکان و سایر مراقبان با نرخ هشداردهنده‌ای در حال مرگ بودند زیرا سعی می‌کردند با استفاده از درک سنتی خود، بیماران مبتلا به طاعون را درمان کنند و، علاوه بر این، هیچ چیز که تجویز می‌کردند برای بیمارانشان فایده‌ای نداشت. تا سال ۱۳۴۹ مشخص شد که مردم یا از طاعون بهبود می‌یابند یا به نظر می‌رسد بدون هیچ دلیلی می‌میرند. درمانی که یک بیمار را به سلامتی بازگردانده بود، در درمان بیمار بعدی موفق نمی‌شد.

راهبان فرانسیسکن به بیماران مبتلا به جذام نویسنده ناشناس (دامنه عمومی)

پس از طاعون، پزشکان شروع به زیر سوال بردن عمل قبلی خود در پذیرش دانش گذشته بدون انطباق آن با شرایط فعلی کردند. محقق جوزف ای. لگان می‌نویسد:

پزشکی به آرامی پس از شیوع اولیه طاعون در حال تغییر بود. بسیاری از نظریه‌پردازان پزشکی برجسته در طاعون جان خود را از دست دادند که این رشته را به ایده‌های جدید باز کرد. دلیل دیگر تغییر این بود که پزشکی مبتنی بر دانشگاه شکست خورد، مردم به جراحان عملی‌تر روی آوردند... با ظهور جراحی، توجه بیشتری به مطالعه مستقیم بدن انسان، هم در بیماری و هم در سلامتی معطوف شد. بررسی‌های تشریحی و تشریح جسد، که به ندرت در اروپا قبل از طاعون انجام می‌شد، با حمایت بیشتر از مقامات دولتی با جدیت بیشتری دنبال می‌شد. (۵۳)

مرگ بسیاری از کاتب‌ها و نظریه‌پردازانی که قبلاً رساله‌های پزشکی را به زبان لاتین می‌نوشتند یا ترجمه می‌کردند، منجر به نوشتن آثار جدید به زبان‌های محلی شد. این به مردم عادی اجازه داد تا متون پزشکی را بخوانند که دامنه دانش پزشکی را گسترش داد. علاوه بر این، بیمارستان‌ها به نهادهایی شبیه به بیمارستان‌های امروزی تبدیل شدند. قبلاً، بیمارستان‌ها فقط برای جداسازی افراد بیمار استفاده می‌شدند. پس از طاعون، آنها به مراکزی برای درمان با درجه بالاتری از پاکیزگی و توجه به مراقبت از بیمار تبدیل شدند.

تغییر در نگرش مذهبی

سبک زندگی پر زرق و برق روحانیون و مرگ‌های فزاینده ناشی از طاعون بی‌اعتمادی گسترده‌ای را به دیدگاه و اقتدار کلیسا ایجاد کرد.

پزشکان و نظریه‌پردازان تنها کسانی نبودند که اقتدارشان توسط طاعون به چالش کشیده شد، زیرا روحانیون نیز با همان نوع بررسی مواجه شدند و شک مشابهی را – یا حتی بیشتر – در مورد توانایی‌های خود برای انجام خدماتی که ادعا می‌کردند قادر به انجام آن هستند، ایجاد کردند. راهبان، راهبه‌ها، کشیشان و راهبه‌ها به همان آسانی هر کسی دیگر می‌مردند – در برخی شهرها، خدمات مذهبی به سادگی متوقف می‌شد زیرا هیچ مرجعی برای رهبری آنها وجود نداشت – و علاوه بر این، طلسم‌ها و طلسم‌هایی که مردم برای محافظت خریداری می‌کردند، خدماتی که شرکت می‌کردند، راهپیمایی‌هایی که در آن شرکت می‌کردند، دعا و روزه‌داری، هیچ‌کدام از گسترش طاعون جلوگیری نمی‌کرد و در برخی موارد، آن را تشدید می‌کرد.

حرکت فلاجلانت، که در آن گروه‌هایی از توبه کنندگان از شهری به شهر دیگر سفر می‌کردند و خود را شلاق می‌زدند تا برای گناهان خود کفاره دهند، در اتریش آغاز شد و در آلمان و فرانسه شتاب گرفت. این گروه‌ها، به رهبری استادی خودخوانده با آموزش مذهبی اندک یا بدون آموزش، نه تنها به گسترش طاعون کمک کردند، بلکه با اصرار بر حمله به گروه‌های حاشیه‌نشین مانند یهودیان، جوامع را مختل کردند.

فلاجلانت‌ها پیتر ون لائر (دامنه عمومی)

از آنجایی که هیچ کس علت طاعون را نمی‌دانست، آن را به ماوراء الطبیعه (مانند جادوی یهودیان) و به طور خاص، به خشم خدا بر گناه انسان نسبت می‌دادند. کسانی که بر اثر طاعون می‌مردند به نقص ایمان شخصی مشکوک بودند و در عین حال مشخص بود که همان روحانیونی که آنها را محکوم می‌کردند به همان بیماری به همان شیوه می‌مردند. رسوایی‌ها در کلیسا و سبک زندگی پر زرق و برق بسیاری از روحانیون، همراه با مرگ‌های فزاینده ناشی از طاعون، بی‌اعتمادی گسترده‌ای را به دیدگاه و اقتدار کلیسا ایجاد کرد.

افزایش آزار و مهاجرت

ناامیدی مردم در برابر طاعون منجر به فوران‌های خشونت‌آمیز آزار و اذیت در سراسر اروپا شد. حرکت فلاجلانت تنها منبع آزار و اذیت نبود. شهروندان صلح‌آمیز نیز می‌توانستند به جنون تحریک شوند تا به جوامع یهودیان، کولی‌ها، جذامیان یا دیگران حمله کنند. زنان نیز با این باور مورد سوء استفاده قرار می‌گرفتند که آنها به دلیل ارتباط خود با حوا و سقوط انسان، گناه را تشویق می‌کنند.

با این حال، رایج‌ترین هدف‌ها یهودیان بودند که مدت‌ها به دلیل خصومت مسیحیان مورد هدف قرار گرفته بودند. مفهوم مسیحی یهودی به عنوان «قاتل مسیح» یک حجم بزرگ از خرافات را تشویق می‌کرد که شامل ادعای اینکه یهودیان کودکان مسیحی را می‌کشند و از خون آنها در آیین‌های غیر مقدس استفاده می‌کنند، اینکه این خون اغلب توسط یهودیان در مزارع اطراف شهر پراکنده می‌شد تا باعث طاعون شود و اینکه یهودیان به طور منظم به چاه‌ها سم می‌زدند به امید کشتن تا حد امکان مسیحیان بیشتر.

آزار و اذیت یهودیان در طول مرگ سیاه هنرمند ناشناس (دامنه عمومی)

جوامع یهودی در آلمان، اتریش و فرانسه به طور کامل نابود شدند – علیرغم صدور اعلامیه‌ای توسط پاپ کلمنت ششم (۱۲۹۱-۱۳۵۲) که یهودیان را تبرئه می‌کرد و حملات مسیحیان به آنها را محکوم می‌کرد. مهاجرت‌های گسترده جوامع یهودی از صحنه‌های این کشتارها فرار کردند و بسیاری از آنها در نهایت در لهستان و اروپای شرقی ساکن شدند.

حقوق زنان

از طرف دیگر، زنان پس از طاعون از جایگاه بالاتری برخوردار شدند. قبل از شیوع، زنان حقوق کمی داشتند. محقق ایلین پاور می‌نویسد:

در نظر گرفتن ایده‌های قرون وسطایی در مورد زنان، مهم است که بدانیم نه تنها خود این ایده‌ها چه بودند، بلکه منابعی که از آن سرچشمه می‌گرفتند نیز چه بودند... در اوایل قرون وسطی، آنچه به عنوان نظر معاصر [در مورد زنان] می‌گذشت، از دو منبع می‌آمد – کلیسا و اشراف. (۹)

نه کلیسای قرون وسطی و نه اشراف زنان را در نظر بالایی نمی‌گرفتند. زنان طبقات پایین‌تر می‌توانستند به عنوان نانوا، دوشنده، پیشخدمت، بافنده و البته به عنوان کارگر با خانواده خود در املاک ارباب کار کنند، اما در هدایت سرنوشت خود هیچ نقشی نداشتند. ارباب تصمیم می‌گرفت که دختری با چه کسی ازدواج کند، نه پدرش، و زنی از کنترل مستقیم پدرش، که به ارباب وابسته بود، به کنترل شوهرش می‌رفت که به همان اندازه مطیع بود.

زنان قرون وسطی استوارت (CC BY-NC-ND)

پس از طاعون، با مرگ بسیاری از مردان، به زنان اجازه داده شد تا زمین خود را داشته باشند، کسب و کارهایی را که قبلاً توسط شوهر یا پسرشان اداره می‌شد، کشت کنند و آزادی بیشتری در انتخاب همسر داشته باشند. زنان به صنف‌ها پیوستند، کسب و کارهای حمل و نقل و نساجی را اداره می‌کردند و می‌توانستند میخانه‌ها و زمین‌های کشاورزی را در اختیار داشته باشند. اگرچه بسیاری از این حقوق بعداً با تلاش طبقات بالا برای تأیید کنترل سابق خود کاهش یافت، اما زنان پس از طاعون از قبل بهتر بودند.

هنر و معماری

طاعون همچنین به طور چشمگیری بر هنر و معماری قرون وسطی تأثیر گذاشت. آثار هنری (نقاشی‌ها، چاپ‌های چوبی، مجسمه‌ها و غیره) تمایل داشتند واقعی‌تر از قبل باشند و تقریباً به طور یکنواخت بر مرگ متمرکز بودند. محقق آنا لوئیز دزمورئو اظهار می‌کند:

برخی از هنرهای طاعون حاوی تصاویر وحشتناکی هستند که تحت تأثیر مرگ و میر طاعون یا شیفتگی قرون وسطایی به مکابره و آگاهی از مرگ که توسط طاعون تشدید شده است، قرار گرفته‌اند. برخی از هنرهای طاعون به پاسخ‌های روانی-اجتماعی به ترسی که طاعون در قربانیان خود ایجاد می‌کند، اشاره دارد. سایر هنرهای طاعون موضوعی دارند که به طور مستقیم به تکیه مردم به مذهب برای دادن امید به آنها پاسخ می‌دهد. (۲۹)

معروف‌ترین انگیزه رقص مرگ (همچنین به عنوان دانس ماکابر شناخته می‌شود) یک نمایش تمثیلی از مرگ بود که مردم را از تمام اقشار زندگی برای همراهی با او فرا می‌خواند. همانطور که دزمورئو خاطرنشان می‌کند، هنر پس از طاعون به طور مستقیم به طاعون اشاره نمی‌کند، اما هر کسی که یک اثر را ببیند، نمادگرایی آن را درک می‌کند. منظور این نیست که قبل از طاعون هیچ اشاره‌ای به مرگ وجود نداشت، فقط اینکه پس از آن چنین شد.

رقص مرگ در کلیسای سنت ماری، برام توفل (GNU FDL)

معماری نیز به طور مشابه تحت تأثیر قرار گرفت، همانطور که کانتور خاطرنشان می‌کند:

در انگلستان، یک زهدگرایی افزایش یافته در سبک معماری وجود داشت که می‌توان آن را به مرگ سیاه نسبت داد – یک تغییر از نسخه تزئین شده گوتیک فرانسوی، که دارای مجسمه‌ها و شیشه‌های پیچیده بود، به یک سبک کم‌تزئین‌تر به نام عمودی، با پروفیل‌های تیزتر ساختمان‌ها و گوشه‌ها، کمتر پر زرق و برق، گرد و ظریف از تزئین شده... دلیل ممکن است اقتصادی باشد – سرمایه کمتری برای صرف تزئینات به دلیل مالیات جنگی سنگین و کاهش درآمد املاک به دلیل کمبود نیروی کار و افزایش دستمزد دهقانان. (بیداری، ۲۰۹)

از آنجایی که دهقانان اکنون می‌توانستند دستمزد بالاتری مطالبه کنند، پروژه‌های ساختمانی پر زرق و رقاقی که قبل از طاعون کمیسیون شده بودند، دیگر به آسانی مقرون به صرفه نبودند و در نتیجه سازه‌های کم‌هزینه‌تر و مقرون به صرفه‌تر ایجاد شد. با این حال، محققان خاطرنشان کرده‌اند که معماری پس از طاعون نیز به وضوح با بدبینی فراگیر زمان و وسواس با گناه و مرگ طنین‌انداز می‌شد.

نتیجه‌گیری

نه تنها دستمزدهای بالاتر مورد مطالبه طبقه دهقانی، بلکه وسواس با مرگ نیز بر معماری پس از طاعون تأثیر گذاشت، بلکه کاهش گسترده تولید کشاورزی و تقاضا به دلیل کاهش جمعیت که منجر به رکود اقتصادی شد. مزارع رها شده بودند و محصولات در حال پوسیدن بودند در حالی که در عین حال، کشورها واردات را به منظور کنترل گسترش طاعون محدود کردند که فقط اقتصاد خود و اقتصاد شرکای تجاری سابق خود را بدتر کرد.

ترس گسترده از مرگی که فرد آن را به دست نیاورده بود، نمی‌توانست ببیند و نمی‌توانست از آن فرار کند، جمعیت اروپا را در آن زمان شوکه کرد و پس از بهبودی نسبی، آنها را به بازاندیشیدن در مورد نحوه زندگی قبلی و ارزش‌هایی که داشتند، برانگیخت. اگرچه در ابتدا تغییر چندانی ایجاد نشد، اما تا اواسط قرن پانزدهم، تغییرات اساسی – غیرقابل تصور تنها یک قرن قبل – در سراسر اروپا رخ می‌داد، به ویژه اصلاحات پروتستانی، تغییر کشاورزی از کشت غلات در مقیاس بزرگ به دامداری، افزایش دستمزد کارگران شهری و روستایی و بسیاری از پیشرفت‌های دیگر مرتبط با رنسانس.

شیوع طاعون پس از همه‌گیری مرگ سیاه در قرن چهاردهم ادامه یافت، اما هیچ‌کدام تأثیر روانی مشابهی نداشت که منجر به ارزیابی مجدد کامل الگوی موجود دانش پذیرفته شده شد. اروپا – و سایر مناطق – واکنش‌های خود به مرگ سیاه را بر اساس قراردادهای سنتی – خواه مذهبی یا سکولار – بنا نهاد و هنگامی که اینها شکست خوردند، مدل‌های جدیدی برای درک جهان باید ایجاد می‌شد.

این مقاله توسط تیم ویراستاری ما قبل از انتشار بررسی شده است تا از صحت، قابلیت اطمینان و رعایت استانداردهای علمی مطابق با خط‌مشی ویراستاری ما اطمینان حاصل شود.


۱۲ مه ۲۰۲۰ | ۷ دقیقه مطالعه
هنر و علوم انسانی
به گفته یک محقق استنفورد، مبارزه با طاعون سیاه برای ایتالیایی‌های رنسانس به اندازه علم، مربوط به سیاست بود.
پائولا فیندلن، مورخ استنفورد، می‌گوید ناتوانی پزشکی قرن چهاردهم در متوقف کردن طاعون از نابودی جوامع در سراسر اروپا و آسیا، به پیشرفت اکتشافات علمی و تحول سیاست و سیاست‌های بهداشتی کمک کرد.
به گفته پائولا فیندلن، مورخ و محقق ایتالیای رنسانس، برای ایتالیایی‌ها در قرن چهاردهم، طاعون بوبونیک در ابتدا غیرعادی به نظر می‌رسید، اما بازگشت مکرر آن باعث شد تا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود و به یک مزاحمت اقتصادی و یک مشکل اداری برای حل شدن تبدیل شود و در نهایت منجر به پیشرفت در پزشکی و بهداشت عمومی شد.

پائولا فیندلن استاد تاریخ ایتالیا در دانشکده علوم انسانی و علوم است. (اعتبار تصویر: Sunny Scott)
در حالی که جهان با یک بیماری همه‌گیر جهانی دیگر روبرو است، فیندلن با ما در مورد مشکلاتی که ایتالیایی‌های رنسانس با آن روبرو بودند که مربوط به مرگ سیاه بود، از جمله مواردی که ممکن است امروزه برای ما آشنا به نظر برسند، مانند دشواری گزارش‌دهی قابل اعتماد در مورد بیماری، کمپین‌های اطلاعات نادرست و تنش‌های سیاسی بین کشورها در مورد واکنش آن‌ها صحبت کرد. او همچنین در مورد منشأ کلمه "قرنطینه" و جووانی فیلیپو اینگراسیا صحبت کرد که فیندلن او را به نسخه رنسانس آنتونی فائوچی، مدیر موسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی ایالات متحده تشبیه کرد.
فیندلن گفت: "تاریخ بیماری‌های همه‌گیر - و نه تنها طاعون - ترس‌های ما در مورد COVID-19 را در چشم‌انداز قرار می‌دهد. جوامع اولیه بارها و بارها راه‌هایی برای ریکاوری از تأثیر بیماری‌ها پیدا کردند، با منابع بسیار کمتری نسبت به آنچه ما امروز داریم. امیدوارم این به ما یادآوری کند که در مواجهه با چالش‌های خود خلاق و انعطاف‌پذیر باشیم." تحقیقات او بررسی می‌کند که چگونه تاریخ اولیه علم، پزشکی و فناوری برای درک جامعه معاصر مرکزی است.
فیندلن استاد تاریخ ایتالیا در دانشکده علوم انسانی و علوم و مدیر مرکز ساپس برای تاریخ و فلسفه علم و فناوری است. فیندلن اخیراً یک مقاله مروری با عنوان "بوکاچیو در مورد COVID-19 چه می‌گوید؟" در مورد تجربه انسان‌گرای فلورانسی با مرگ سیاه در ایتالیای رنسانس نوشته است.
آیا شباهتی بین نحوه مدیریت COVID-19 امروز و نحوه مهار طاعون بوبونیک در قرن چهاردهم توسط ایتالیایی‌ها وجود دارد؟
از دوران باستان، مردم در مورد ماندن یا فرار در طول یک بیماری همه‌گیر و نحوه جلوگیری از ورود دیگران بحث کرده‌اند. "قرنطینه" میراث خاصی از نحوه واکنش شهرهای اواخر قرون وسطی و رنسانس به طاعون است، نه در طول همه‌گیری اولیه ۱۳۴۶-۵۳، بلکه پس از بازگشت آن. اولین قانون شناخته شده (توسط ونیزی‌ها) در سال ۱۳۷۷ فقط سی روز را مشخص می‌کرد، اما به چهل روز تکامل یافت، که همان معنی quarantina است. چهل روز برای پزشکانی که هیپوکرات را در مورد طول معمول یک بیماری بسیار مسری می‌خواندند و همچنین به عنوان مسیحیان می‌دانستند که این مدت روزه گرفتن در دوران روزه‌داری است، منطقی‌تر بود.
طاعون بوبونیک چه تغییری در رابطه بین علم، دولت و جامعه ایجاد کرد؟
ایده بهداشت عمومی - سلامتی به عنوان یک منفعت مشترک و جمعی - قبل از مرگ سیاه وجود داشت و فقط در مورد بیماری نبود. این همچنین شامل زیرساخت‌هایی بود که به رفاه کلی جامعه، در ایتالیا و جاهای دیگر کمک می‌کرد. بازگشت مکرر طاعون دلیلی برای سرمایه‌گذاری بیشتر در بیمارستان‌ها و تغییر کاربری لِپروزاریوم‌ها [پناهگاه‌های جذامیان] شد که جمعیت آن‌ها کاهش یافته بود، با تبدیل آن‌ها به "خانه‌های آفت" در حومه شهرها مانند ونیز. در نهایت، این منجر به ایجاد بوروکراسی برای حفظ جامعه سالم شد. دیدگاه پزشکی از بهداشت عمومی در طول شیوع‌های طاعون و سایر بیماری‌ها در قرن هفدهم بسیار رایج‌تر از قرن چهاردهم شد. دولت‌های مدرن اولیه علاقه بیشتری به پلیس کردن سلامتی، به ویژه در میان فقرا، آوارگان و ساکنان خارجی که نمی‌توانستند شهروندی ادعا کنند، نشان دادند. در برخی مواقع تصور می‌شد که آن‌ها "هوای بد" (کلمه "مالاریا" به معنای واقعی آن است) را ایجاد می‌کنند، اگرچه درک می‌شد که حیوانات و منسوجات نیز ممکن است منابع عفونت باشند. آن‌ها فقط نمی‌دانستند چرا، زیرا درکی از ویروس‌ها نداشتند، چه رسد به ایده عفونت باکتریایی.
مرگ سیاه به چه روش‌هایی پزشکی و تحقیقات علمی را تغییر داد؟
ناتوانی پزشکی قرن چهاردهم در جلوگیری از شیوع طاعون در سراسر اوراسیا، چالش بزرگی برای قدرت توضیحی علم آن‌ها ایجاد کرد. مردم چگونه به این بیماری مبتلا می‌شوند؟ چرا برخی زنده ماندند و بسیاری مردند؟ چرا درمان‌های آن‌ها شکست خوردند؟ در اصل، این باعث شد پزشکان توجه بیشتری به آنچه می‌توانند مستقیماً از بدن‌ها و عوامل محیطی که به بیماری کمک می‌کنند، علاوه بر آنچه از کتاب‌ها یاد می‌گیرند، یاد بگیرند. اما ابتدا، آن‌ها باید از این بیماری جان سالم به در می‌بردند - پزشکان جمعیت آسیب‌پذیرتری بودند.
شما تاریخ شبکه‌های علمی و گسترش اخبار و اطلاعات را مطالعه کرده‌اید. با توجه به اینکه دانشمندان در سراسر جهان در تلاش برای یافتن درمان و واکسن برای COVID-19 هستند، آیا درس‌هایی از گذشته وجود دارد که امروزه قابل اجرا باشد؟
یک شبکه علمی پربار، همکاری‌هایی را ایجاد می‌کند که نه تنها محلی هستند، بلکه از تجمیع منابع، دانش و دیدگاه‌ها از مکان‌های متعدد سود می‌برند. هیئت‌های بهداشت عمومی ایتالیایی در قرن هفدهم نوعی شبکه اطلاعاتی بودند که برای تعریف ظهور و روند یک بیماری همه‌گیر بسیج شده بودند. آن‌ها باید اقدامات پیشگیرانه را تعیین کنند و همچنین راه‌حل‌های بالقوه را پیدا کنند. اعلام پایان یک طاعون موضوع اطلاعات خوب بود.
اغلب می‌بینیم که ایجاد کانال‌های قابل اعتماد برای گزارش‌دهی در مورد بیماری‌ها، مرگ و میرها و علل آن‌ها چقدر دشوار است و این هنوز هم امروز صادق است. اطلاعات نادرست اختراع قرن بیست و یکم نیست.
شهرها تمایلی به پذیرش وجود طاعون به دلیل پیامدهای اقتصادی نداشتند، بنابراین شاهد گزارش‌دهی کمتر و همچنین تشخیص اشتباه برای جلوگیری از اجرای قرنطینه کامل هستیم. به طور مشابه، تنش‌های سیاسی بین کشورها می‌توانست شایعات مبهم طاعون را به مبنایی برای اقدامات تلافی‌جویانه تبدیل کند. قرنطینه می‌توانست هم یک سلاح سیاسی و هم موضوع مذاکرات و توافقات دیپلماتیک باشد.
آیا در ایتالیای رنسانس شخصیتی مانند آنتونی فائوچی (مدیر موسسه ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی ایالات متحده) وجود داشت؟

پزشک سیلیسی جووانی فیلیپو اینگراسیا پزشک منصوب دولت در مسئولیت بهداشت عمومی در طول طاعون ۱۵۷۵ بود. (اعتبار تصویر: Wikimedia Commons)
در مورد آنتونی فائوچی، انتخاب من پزشک سیلیسی قرن شانزدهم، جووانی فیلیپو اینگراسیا است که پروتومدیکو [پزشک منصوب دولت در مسئولیت بهداشت عمومی] در طول طاعون ۱۵۷۵ بود، به این معنی که او مسئول سلامت کل جزیره بود. اینگراسیا قبلاً در دهه ۱۵۵۰ با یک شیوع جدی آنفولانزا مبارزه کرده بود و مشاهده بالینی مهمی کرد که تب مخملک با سرخک متفاوت است در طول یک بیماری همه‌گیر دیگر. در سال ۱۵۷۵، او از اقدامات پیشگیرانه مهمی از جمله ایجاد بخش‌های جداگانه برای بیماران، افراد بالقوه آلوده و بیماران در حال بهبودی حمایت کرد. مانند دکتر فائوچی، درک او از بهداشت عمومی از تجربه طولانی و سخت چندین بیماری همه‌گیر و حس قوی مسئولیت اجتماعی و وظیفه مدنی ناشی می‌شد.
میراث ماندگار طاعون بوبونیک در زندگی در ایتالیا و فراتر از آن چه بود؟
برای ایتالیایی‌ها در قرن چهاردهم، طاعون در ابتدا غیرعادی به نظر می‌رسید، سپس عادی، حتی بومی شد. مردم به طور خلاقانه‌ای به موج‌های اولیه طاعون واکنش نشان دادند. آن‌ها در مورد زندگی و مرگ، عشق و دوستی، بیماری و سلامتی به طور متفاوتی فکر می‌کردند. آن‌ها نبض اخلاقی جامعه خود را می‌گرفتند، در حالی که درگیر مبارزات سیاسی دوران می‌شدند. هنگامی که مردم به این ایده عادت کردند که طاعون به طور دوره‌ای باز خواهد گشت، به یک مزاحمت اقتصادی، کاتالیزوری برای مذاکره اجتماعی و یک مشکل اداری برای حل شدن تبدیل شد. قوس و مدت زمان هر شیوع به عنوان معیاری از موفقیت و شکست بهداشت عمومی، به جای موضوع تأملات بزرگ در نظر گرفته شد. بیمارستان‌ها و موسسات خیریه از نیاز مداوم به آزمایش نحوه مراقبت و درمان و نحوه مراقبت دلسوزانه از فقرا در میان وحشت و ترس یک بیماری همه‌گیر بزرگ سود بردند.
درس‌هایی که از ایتالیای رنسانس می‌توانند به واکنش ما به COVID-19 کمک کنند چیست؟
من درس‌های جالبی می‌یابم، بدون اینکه آن‌ها را داستان‌های موازی کنم. میزان مرگ و میر ناشی از طاعون بسیار بیشتر بود - معمولاً ۳۰ تا ۶۰ درصد جمعیت. ما به سادگی به این سطح از مرگ عادت نداریم و طاعون تنها یکی از راه‌هایی بود که مردم به طور ناگهانی و زودرس می‌مردند. ما باید از آب تمیز، رژیم غذایی بهتر و بهداشت، لوازم خانگی مدرن که کار فیزیکی سخت را جایگزین می‌کنند، آنتی‌بیوتیک‌ها و سایر راحتی‌ها و نوآوری‌های پزشکی قدردانی کنیم. ما در برابر بیماری‌ها مقاومت بیشتری می‌کنیم تا هر کسی در قرن چهاردهم تا هفدهم. در عین حال، ما هنوز می‌بینیم که فقدان برخی یا همه این مواد می‌تواند زندگی را کوتاه‌تر، دشوارتر و آسیب‌پذیرتر در برابر بیماری کند. در این زمینه، تجربه پیشامدرن بیماری هرگز به طور کامل از بین نرفته است.
واحد دانشگاهی
موضوعات مرتبط
به اشتراک گذاری این داستان


بهداشت عمومی
چگونه یک همه‌گیری قرن چهاردهم مسیر تاریخ جهان را شکل داد

گاهی اوقات رویدادهایی که تنها چند سال به طول می‌انجامند، به طور عمیقی مسیر تاریخ جهان را شکل می‌دهند. به عنوان مثال، جنگ جهانی دوم را در نظر بگیرید: شش سال بین سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ تعیین کرد که آیا بخش‌های بزرگی از جهان تحت سلطه امپراتوری‌های فاشیستی آلمان، ژاپن و (تا حدودی) ایتالیا قرار خواهند گرفت یا خیر. شکست نظامی این قدرت‌ها راه را برای جنگ سرد هموار کرد و برای همیشه تاریخ بشریت را دگرگون کرد.

عکس از Dan Dennis در Unsplash
با توجه به اهمیت آشکار آن، جنگ جهانی دوم مدت‌هاست که مورد بررسی دقیق دانشمندان علوم سیاسی قرار گرفته است که به بررسی ریشه‌ها و ویژگی‌های آن و همچنین پیامدهای کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت آن پرداخته‌اند. می‌توان همین را در مورد جنگ جهانی اول نیز گفت که اغلب به عنوان نقطه شروع رشته مدرن سیاست بین‌الملل تلقی می‌شود.

با این حال، رویداد دیگری در تاریخ جهان وجود دارد که تأثیر مشابهی داشته است، اما تا همین اواخر، عمدتاً توسط رشته علوم سیاسی نادیده گرفته شده است. ما در اینجا از مرگ سیاه - یک شیوع طاعون که بین سال‌های ۱۳۴۷ و ۱۳۵۱ اروپا را ویران کرد - صحبت می‌کنیم.

اگرچه این همه‌گیری تنها چند سال به طول انجامید، اما به طور اساسی جوامع اروپایی را متحول کرد، به پایان دوره قرون وسطی منجر شد و می‌توان آن را به عنوان نقطه شروع مدرنیته اولیه در نظر گرفت. (شیوع‌های بعدی طاعون به تقویت تغییراتی که در ابتدا توسط مرگ سیاه به وجود آمده بود، کمک کرد.) در یک مقاله اخیر در World Politics، ما تأثیر عمیق و پایدار این همه‌گیری را بر مسیر تاریخ اروپا و آلمان تحلیل می‌کنیم.

تخمین زده می‌شود که مرگ سیاه بین ۳۰ تا ۶۰ درصد از جمعیت اروپا را کشت. وسعت ویرانی بی‌سابقه بود.

سهم رأی حزب محافظه‌کار بر اساس حوزه انتخاباتی (۱۸۷۱). در اوایل دهه ۱۸۷۰، حزب محافظه‌کار یک نیروی سیاسی قدرتمند در بخش‌هایی از آلمان بود که از نظر تاریخی بیشتر از مرگ سیاه در امان مانده بودند. از آنجایی که نظام ارباب‌رعیتی در این مناطق همچنان پابرجا بود، تجربه چندانی در مورد اشکال دموکراتیک حکومت وجود نداشت و نابرابری اجتماعی-اقتصادی بالا شرایط ایده‌آل برای شکوفایی حزب محافظه‌کار را فراهم می‌کرد.

بنابراین، جای تعجب ندارد که بسیاری فکر می‌کردند شاهد آخرالزمان هستند. یکی از مهم‌ترین اثرات افزایش مرگ و میر، معکوس شدن کامل ارزش‌های نسبی نیروی کار و زمین در مناطقی بود که توسط همه‌گیری ویران شده بودند.

قبل از مرگ سیاه، در سراسر بیشتر اروپا زمین کمیاب بود و اربابان بر نیروی کار کشاورزی فراوانی که تحت نظام ارباب‌رعیتی قرار داشتند - یک شکل استثمار نیروی کار که به شدت آزادی اشتغال و حرکت را محدود می‌کرد - کنترل داشتند. با این حال، در مناطقی با نرخ مرگ و میر بالا، مرگ سیاه به این عمل پایان داد، زیرا منجر به کمبود نیروی کار شد که به طور قابل توجهی موقعیت چانه‌زنی کارگران را بهبود بخشید. کمبود نیروی کار رقابت شدیدی را بین اربابان برای نیروی کار دهقانان بازمانده ایجاد کرد. بسیاری از این دهقانان در تلاش برای یافتن شرایط کاری و دستمزد بهتر در جای دیگر، از املاک خود فرار کردند.

این پویایی‌ها به طور اساسی شرایط اجتماعی-اقتصادی را در مناطقی که بیشترین تلفات را متحمل شده بودند، تغییر داد. در این مناطق، نظام ارباب‌رعیتی با یک بازار کار آزاد در حال ظهور جایگزین شد. با توجه به کاهش توانایی اربابان برای اداره مستقیم سرزمین‌های خود، بسیاری از دهقانان شروع به کار جمعی بر روی زمین و خودگردانی بدون نظارت مستقیم اشراف کردند. بسیاری از رعایای سابق نیز به شهرها فرار کردند که منجر به الگویی از افزایش شهرنشینی شد.

به طور کلی، قدرت چانه‌زنی کارگران به طور چشمگیری افزایش یافت، در حالی که قدرت کسانی که مالک زمین بودند به طور قابل توجهی کاهش یافت. در بسیاری از شهرها و شهرک‌ها، قدرت تازه یافته گروه‌های اجتماعی-اقتصادی پایین‌تر منجر به نهادینه‌سازی مشارکت انتخاباتی نیز شد. پذیرش این اشکال اولیه دموکراسی در ترکیب با توانایی دهقانان برای خودگردانی، ساختارهای قدرت در جامعه قرون وسطی را به طور اساسی تغییر داد. با این حال، در مناطقی که فقط به طور جزئی تحت تأثیر مرگ سیاه قرار گرفته بودند، چنین پویایی‌هایی رخ نداد، زیرا نیروی کار کمیاب نشده بود. بنابراین، در این مناطق نظام ارباب‌رعیتی همچنان پابرجا ماند و پذیرش نهادهای شبه‌دموکراتیک را بعید کرد.

در مشارکت اخیر خود، ما اثرات بلندمدت این واگرایی در توسعه سیاسی-اقتصادی را تحلیل می‌کنیم. ما بر سرزمین‌های اروپای مرکزی آلمانی‌زبان (یا امپراتوری مقدس روم) تمرکز می‌کنیم. امپراتوری مقدس روم یک کنفدراسیون بزرگ اما ضعیف بود که از صدها واحد سیاسی محلی مختلف تشکیل شده بود. درگیری‌های نظامی بزرگ، مانند جنگ سی ساله (۱۶۱۸-۱۶۴۸)، سازمان غیرمتمرکز امپراتوری را تحکیم بخشید و از ظهور یک دولت‌ملت متمرکز جلوگیری کرد که به نوبه خود فضای کافی را برای تداوم سنت‌های سیاسی محلی در طول زمان فراهم کرد.

از آنجایی که این غیرمتمرکزسازی تا قرن نوزدهم ادامه داشت، ما دریافتیم که حتی زمانی که اولین انتخابات دموکراتیک فدرال در آلمان متحد در اوایل دهه ۱۸۷۰ برگزار شد، واگرایی تاریخی در فرهنگ‌های سیاسی ناشی از مرگ سیاه همچنان قابل مشاهده بود. در مناطقی که بیشترین آسیب را از همه‌گیری دیدند (عمدتاً در غرب و جنوب آلمان)، احزاب ضد دموکراتیک که از امتیازات نخبگان صاحب زمین دفاع می‌کردند، در صندوق‌های رای عملکرد ضعیفی داشتند. هرگونه شباهتی به فرهنگ احترام به نخبگان سنتی اشرافی در این مناطق مدت‌ها پیش از بین رفته بود.

علاوه بر این، شرایط اجتماعی-اقتصادی در این مناطق با برابری بیشتر و سطوح بالاتر شهرنشینی مشخص می‌شد که ایجاد همان نوع دستگاه سیاسی را که در جای دیگر جمع‌آوری شده بود، تقریباً غیرممکن می‌کرد. برعکس، در مناطقی که نظام ارباب‌رعیتی برای قرن‌های متمادی پابرجا مانده بود، اشراف از نظر سیاسی تأثیرگذار بودند، تا حدی به این دلیل که این مناطق هرگز نهادهای دموکراتیک قوی ایجاد نکرده بودند و هنوز با سطوح بالای نابرابری اجتماعی-اقتصادی مشخص می‌شدند. در آنجا، استفاده بی‌مهار از اجبار، واسطه‌گری و ارعاب توسط نخبگان صاحب زمین به آنها اجازه داد تا به پیروزی‌های انتخاباتی قابل توجهی دست یابند.

اما داستان به اینجا ختم نمی‌شود. با وجود تشدید صنعتی‌سازی و رویدادهای مهمی مانند جنگ جهانی اول، چندین قرن توسعه سیاسی واگرا نمی‌توانست به سرعت از بین برود. در حالی که قدرت نخبگان صاحب زمین بین سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۹۳۰ به طور قابل توجهی کاهش یافت، بی‌تجربگی چند قرنه بسیاری از مناطق آلمان با نهادهای دموکراتیک همچنان در انتخابات سرنوشت‌ساز سال ۱۹۳۰ و ژوئیه ۱۹۳۲ جمهوری وایمار قابل مشاهده بود. در این انتخابات، مناطقی که از نظر تاریخی فقط به طور جزئی تحت تأثیر مرگ سیاه قرار گرفته بودند و نظام ارباب‌رعیتی برای نسل‌های بسیاری در آنجا پابرجا مانده بود، سهم رأی قابل توجه‌تری برای حزب نازی هیتلر داشتند. از دیدگاه ما، این احتمالاً بازتاب بقایای یک فرهنگ سیاسی ضد دموکراتیک است. و همانطور که به خوبی می‌دانیم، موفقیت انتخاباتی حزب نازی نقطه شروع تاریک‌ترین فصل در تاریخ آلمان بود.

بنابراین، دو رویداد مورد بحث در اینجا، جنگ جهانی دوم و مرگ سیاه، هر دو که بدون شک مسیر تاریخ جهان را شکل داده‌اند، ممکن است به گونه‌ای به یکدیگر مرتبط باشند که قبلاً ناشناخته بود.

این پست بر اساس مقاله اخیر نویسندگان در World Politics است که می‌توانید از اینجا به آن دسترسی پیدا کنید.

نویسندگان:
Daniel W. Gingerich استاد علوم سیاسی، مدیر Quantitative Collaborative و مدیر مشترک Corruption Laboratory for Ethics, Accountability and the Rule of Law (CLEAR Lab — Democracy Initiative) در دانشگاه ویرجینیا است.
Jan P. Vogler محقق پسادکتری در اقتصاد سیاسی حکومت خوب در CLEAR Lab (Democracy Initiative) و در بخش علوم سیاسی دانشگاه ویرجینیا است. در پاییز سال ۲۰۲۱، او به عنوان استادیار علوم اجتماعی کمی در دانشگاه کانتس در آلمان خواهد پیوست. نام کاربری توییتر او: @Jan_Vogler است.


جیم بلینگهام، مدیر اجرایی موسسه جانز هاپکینز برای خودمختاری تضمین‌شده، در پیش‌بینی یک سخنرانی در کنفرانس جنوب غربی (South by Southwest) در ۱۵ مارس، درباره پتانسیل استفاده از هوش مصنوعی در ردیابی و کاهش اثرات تغییرات آب و هوایی صحبت می‌کند.
تغییرات آب و هوایی یک وضعیت اضطراری جهانی است که دانشمندان، مهندسان و متخصصان صنایع مختلف را به چالش می‌کشد تا از دانش و مهارت‌های خود برای یافتن راه‌حل‌هایی جهت حفاظت از سیاره‌مان استفاده کنند.
شگفت‌انگیز نیست که برخی از این راه‌حل‌ها احتمالاً با استفاده از هوش مصنوعی امکان‌پذیر خواهند شد.
جیم بلینگهام، پیشگام در سیستم‌های رباتیک زیرآبی خودمختار و مدیر اجرایی موسسه جانز هاپکینز برای خودمختاری تضمین‌شده، می‌گوید: «مجموعه‌های داده آب و هوایی بسیار بزرگ هستند و جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و استفاده از آن‌ها برای تصمیم‌گیری آگاهانه و ایجاد تغییرات واقعی در سیاست، زمان زیادی می‌برد. استفاده از هوش مصنوعی برای در نظر گرفتن عواملی از تغییرات آب و هوایی که دائماً در حال تحول هستند، به ما کمک می‌کند تا پیش‌بینی‌های دقیق‌تری از تغییرات محیط زیست داشته باشیم تا بتوانیم اقدامات کاهش‌دهنده را زودتر مستقر کنیم.»
بلینگهام و الیزابت ریلی، دانشمند ارشد در آزمایشگاه فیزیک کاربردی JHU، روز چهارشنبه ۱۵ مارس، در کنفرانس جنوب غربی در آستین، تگزاس، به طور مشترک یک بحث در مورد مبارزه با تغییرات آب و هوایی با استفاده از هوش مصنوعی رهبری خواهند کرد.
بلینگهام - استاد در بخش مهندسی مکانیک مدرسه مهندسی ویتینگ و در بخش عملیات نامتقارن در APL - با هاب (Hub) در مورد نحوه کاربرد هوش مصنوعی در مسئله تغییرات آب و هوایی صحبت کرد.
هوش مصنوعی چگونه برای مقابله با تغییرات آب و هوایی استفاده می‌شود؟
جنبه جالب توجه هوش مصنوعی این است که به بسیاری از کارهایی که انجام می‌دهیم، از جمله وظایفی که قبلاً فقط توسط انسان‌ها قابل انجام بود، کاربرد دارد. تغییرات آب و هوایی یکی از دشوارترین مسائل علمی است که بشر تا به حال با آن روبرو شده است. این یک سیستم به طرز فزاینده‌ای پیچیده با تعداد بسیار زیادی متغیر است. وقتی مردم در مورد تغییرات آب و هوایی صحبت می‌کنند، تمایل دارند بر جنبه‌های فیزیکی آب و هوا، مانند میزان دی‌اکسید کربن در جو، دما، میزان بارش و الگوهای باد تمرکز کنند. اما این ویژگی‌ها همگی توسط سیاره‌ای زنده شکل می‌گیرند که دائماً در حال تغییر است. اگر حیات را از سیاره زمین حذف کنید، محیطی بسیار متفاوت خواهد داشت.
مجموعه‌های داده آب و هوایی بسیار بزرگ هستند و جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و استفاده از آن‌ها برای تصمیم‌گیری آگاهانه و ایجاد تغییرات واقعی در سیاست، زمان زیادی می‌برد. استفاده از هوش مصنوعی برای در نظر گرفتن عواملی از تغییرات آب و هوایی که دائماً در حال تحول هستند، به ما کمک می‌کند تا پیش‌بینی‌های دقیق‌تری از تغییرات محیط زیست داشته باشیم تا بتوانیم اقدامات کاهش‌دهنده را زودتر مستقر کنیم.
«وقتی مردم در مورد تغییرات آب و هوایی صحبت می‌کنند، تمایل دارند بر جنبه‌های فیزیکی آب و هوا تمرکز کنند... اما این ویژگی‌ها همگی توسط سیاره‌ای زنده شکل می‌گیرند که دائماً در حال تغییر است. اگر حیات را از سیاره زمین حذف کنید، محیطی بسیار متفاوت خواهد داشت.»
کاربرد دیگر هوش مصنوعی، کمک به کاهش کربنی است که وارد جو می‌شود و هوش مصنوعی در کل زنجیره فعالیت‌های مربوط به انتقال از اقتصاد مبتنی بر کربن به اقتصاد کربن خالص صفر نقش دارد. توانایی ساخت آسیاب‌های بادی بزرگتر و بزرگتر به موادی بستگی دارد که به طور استثنایی سبک و فوق‌العاده قوی باشند اما بتوانند در برابر شرایط آب و هوایی شدید مقاومت کنند. ما در حال یادگیری چگونگی استفاده از هوش مصنوعی برای کمک به ما در طراحی و ایجاد این مواد هستیم.
هوش مصنوعی در ترکیب با روندهای دیگر، مانند برقی‌سازی حمل و نقل، تولید افزایشی، تحولات در کشاورزی و شبکه‌های هوشمند برق، یک قابلیت توانمندسازی قدرتمند برای راه‌حل‌های مقرون به صرفه‌تر و کارآمدتر انرژی است. چه مزیت انرژی وجود دارد وقتی ون تحویل که به هر خانه در یک محله سر می‌زند را با ون تحویلی که در حاشیه محله پارک می‌کند و پهپادی را برای تحویل آخرین مایل پرتاب می‌کند، جایگزین کنیم؟
شروع به اتصال مجموعه‌های داده از ماهواره‌ها و مشاهدات با پیش‌بینی‌های مدل، بخش بسیار مهمی از سازمانی است که تضمین می‌کند تمام جنبه‌های آنچه در محیط زیست در حال رخ دادن است را ببینیم. هوش مصنوعی می‌تواند به ما کمک کند کمتر غافلگیر شویم.
چرا فناوری هوش مصنوعی برای کاربردهایی مرتبط با تغییرات آب و هوایی مناسب است؟
هوش مصنوعی پیش‌بینی‌هایی را بر اساس روندها و الگوها با داده‌های گسترده‌ای که جمع‌آوری می‌شود، ترکیب می‌کند. مدل‌ها در هسته پیش‌بینی قرار دارند، اما برای تکیه بر این مدل‌ها برای تصمیم‌گیری، مردم باید به این مدل‌ها اعتماد کنند. دانشمندان سوالات "اگر چه شود" را می‌پرسند و سیاست‌گذاران هزینه‌ها و مزایا را بر اساس داده‌های جمع‌آوری‌شده و تجزیه و تحلیل‌شده توسط محققان می‌سنجند. هوش مصنوعی یکی از ابزارهایی است که بینش‌هایی را در مورد منشأ عدم قطعیت‌های مربوط به تغییرات آب و هوایی ارائه می‌دهد و می‌تواند به ما کمک کند تا بفهمیم مدل‌ها چه می‌گویند، که می‌تواند به برنامه‌های مشاهده بهتر بازخورد دهد، مدل‌ها را بهبود بخشد و حتی از هوش مصنوعی به عنوان بخشی از سیستم مدل استفاده کند. اطمینان یا اعتماد، جنبه کلیدی استفاده از هوش مصنوعی است.
برخی از کاربردهای خاص هوش مصنوعی برای تغییرات آب و هوایی چیست؟
کار من که بر درک بهتر اقیانوس‌ها متمرکز است، همراه با کاری که همکاران من در APL در فضا انجام می‌دهند، کاربردها و نتایج ملموسی دارد. اقیانوس یکی از کم‌درک‌ترین بخش‌های زمین است، زیرا هم گرما را منتقل می‌کند و هم جذب می‌کند. ما دقیقاً نمی‌دانیم که اقیانوس چگونه به تغییرات محیطی مختلف پاسخ می‌دهد و همچنین نمی‌دانیم که تغییرات آب و هوایی چگونه بر اقیانوس‌های ما تأثیر می‌گذارد.
کاربرد دیگر هوش مصنوعی برای تغییرات آب و هوایی، نحوه استفاده از ماهواره‌های در حال چرخش در فضا برای انجام مشاهدات و ارزیابی تغییرات زمین است. ماهواره‌ها می‌توانند به نظارت بر آتش‌سوزی‌های جنگلی و تعیین منابع احتمالی دی‌اکسید کربن که در محیط زیست یافت می‌شوند، کمک کنند. با این حال، با افزایش تعداد ماهواره‌های در مدار، مهم است که اطمینان حاصل شود که فضا می‌تواند به طور ایمن تمام ماهواره‌هایی را که اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند، در خود جای دهد و حفظ کند.
«استفاده از هوش مصنوعی برای در نظر گرفتن عواملی از تغییرات آب و هوایی که دائماً در حال تحول هستند، به ما کمک می‌کند تا پیش‌بینی‌های دقیق‌تری از تغییرات محیط زیست داشته باشیم تا بتوانیم اقدامات کاهش‌دهنده را زودتر مستقر کنیم.»
به عنوان مثال، قطب شمال به سرعت و به طور چشمگیری در حال تغییر است و افزایش دما به طور منظم ثبت می‌شود. در طول بهار، تابستان و پاییز، کشتی‌ها در قطب شمال داده‌ها و سایر اطلاعات ضروری را جمع‌آوری می‌کنند که توسط دانشمندان و سیاست‌گذاران استفاده می‌شود. اما در زمستان، شرایط یخی در آن منطقه عملیات کشتی را دشوار می‌کند، بنابراین کشتی‌ها حرکت می‌کنند و یک شکاف قابل توجه در مشاهده و جمع‌آوری داده‌ها ایجاد می‌شود. استفاده از ربات‌های مجهز به هوش مصنوعی در این سناریو امکان جمع‌آوری مداوم اطلاعات را فراهم می‌کند و فناوری بر اساس روندها و الگوها پیش‌بینی‌هایی را ارائه می‌دهد. این امکان جمع‌آوری مداوم اطلاعات را فراهم می‌کند و فناوری بر اساس روندها و الگوها پیش‌بینی‌هایی را ارائه می‌دهد.
ما می‌خواهیم ربات‌ها بتوانند به مدت تا شش ماه در حوضه قطب شمال به طور مستقل کار کنند تا مشاهدات انجام دهند و سپس آن داده‌ها را در اختیار ما قرار دهند. بخشی از آن پر کردن سیستم مشاهده است و بخش دیگر ترکیب این نشانه‌ها و اجازه دادن به هوش مصنوعی برای کمک به ما در تشخیص الگوهایی است که در مجموعه‌های داده بزرگتر شناسایی می‌کنیم.
برخی از چالش‌هایی که متخصصان هنگام استفاده از هوش مصنوعی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی با آن روبرو هستند چیست؟
یکی از چالش‌هایی که در درک واقعی آب و هوا داریم، شروع به درک واقعی پیچیدگی‌های بخش زنده اکوسیستم ما، به ویژه اقیانوس‌هایمان است. اقیانوس‌ها تعدادی مشکل ایجاد می‌کنند، از جمله این واقعیت که استقرار و نگهداری تعداد کشتی‌هایی که برای مشاهده اقیانوس و جمع‌آوری داده‌های مورد نیاز نیاز داریم، به طور غیرقابل قبولی پرهزینه است. ربات‌ها به طور فزاینده‌ای برای این منظور استفاده می‌شوند، اما قابلیت‌های خود مختار آن‌ها باید بهبود یابد. اینجاست که هوش مصنوعی وارد عمل می‌شود.
نظارت و پیش‌بینی اضافی که هوش مصنوعی در اختیار محققان قرار می‌دهد ارزشمند است، اما هزینه‌هایی وجود دارد که برای ارزیابی مزایای واقعی از نظر کار تغییرات آب و هوایی باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، هوش مصنوعی به رایانه‌ها متکی است و رایانه‌ها برای عملکرد به برق نیاز دارند و برق از منابع استفاده می‌کند. دانشمندان و محققان باید هنگام ارزیابی اینکه فناوری چقدر در مقابله با تغییرات آب و هوایی مفید است، مصرف برق مورد استفاده برای تغذیه فناوری هوش مصنوعی را در نظر بگیرند. به طور متوسط، هر نسل جدید از پردازنده‌ها محاسبات بیشتری را با توان کمتر انجام می‌دهد، اما تقاضای هوش مصنوعی برای محاسبات باعث انفجاری در سرمایه‌گذاری در قدرت محاسباتی می‌شود. فناوری هوش مصنوعی که امروز داریم تا حدی به دلیل قدرت محاسباتی عظیمی است که داریم.
به نظر شما بزرگترین تأثیر هوش مصنوعی بر مبارزه با تغییرات آب و هوایی در ۵ تا ۱۰ سال آینده چه خواهد بود؟
امید من برای آینده هوش مصنوعی این است که بتوانیم تأثیر معناداری بر پیش‌بینی تغییرات آب و هوایی داشته باشیم. با افزایش اعتماد انسان‌ها به هوش مصنوعی، می‌توانیم بیشتر به فناوری تکیه کنیم تا تغییرات آب و هوایی را درک کنیم و پیش‌بینی‌ها و مدل‌های دقیق‌تری انجام دهیم. این به ما امکان می‌دهد تا در استراتژی‌های خود برای کاهش بدترین اثرات هدفمندتر باشیم. اطمینان در خودمختاری و هوش مصنوعی یک حوزه است که باید به طور جدی مورد توجه قرار گیرد. حتی اگر فکر نمی‌کنیم چیزی امروز یک مشکل هوش مصنوعی باشد، هفته آینده یا ماه آینده یک مشکل هوش مصنوعی خواهد بود.


این مقاله در ابتدا در ژانویه ۲۰۲۴ منتشر و در فوریه ۲۰۲۴ به‌روزرسانی شد.

استفاده از هوش مصنوعی (AI) می‌تواند به مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک کند.
سیستم‌های هوش مصنوعی موجود شامل ابزارهایی هستند که آب و هوا را پیش‌بینی می‌کنند، کوه‌های یخی را ردیابی می‌کنند و آلودگی را شناسایی می‌کنند.
مجمع جهانی اقتصاد می‌گوید که از هوش مصنوعی می‌توان برای بهبود کشاورزی و کاهش تأثیرات زیست‌محیطی آن نیز استفاده کرد.

قدرت هوش مصنوعی (AI) برای پردازش حجم عظیمی از داده‌ها و کمک به انسان‌ها در تصمیم‌گیری، در حال تحول صنایع است.
مقابله با تغییرات آب و هوایی به عنوان یکی از سخت‌ترین چالش‌های جهان، حوزه دیگری است که هوش مصنوعی در آن پتانسیل تحول‌آفرینی دارد.
و پیش‌بینی می‌شود این امر بین سال‌های ۲۰۳۰ تا ۲۰۵۰ منجر به حدود ۲۵۰ هزار مرگ اضافی در سال ناشی از سوءتغذیه، مالاریا، اسهال و استرس حرارتی شود.
در اینجا ۹ راهی وجود دارد که هوش مصنوعی در حال حاضر به مقابله با تغییرات آب و هوایی کمک می‌کند.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۱. کوه‌های یخی در حال ذوب شدن هستند - هوش مصنوعی می‌داند کجا و با چه سرعتی
هوش مصنوعی برای اندازه‌گیری تغییرات در کوه‌های یخی با سرعت ۱۰,۰۰۰ برابر بیشتر از یک انسان آموزش داده شده است.
برای انسان‌ها، این کار طولانی و زمان‌بر است و شناسایی کوه‌های یخی در میان سفیدی ابرها و یخ‌های دریایی دشوار است.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۲. نقشه‌برداری از جنگل‌زدایی با هوش مصنوعی
از هوش مصنوعی، تصاویر ماهواره‌ای و تخصص اکولوژی نیز برای نقشه‌برداری از تأثیر جنگل‌زدایی بر بحران آب و هوا استفاده می‌شود.
Space Intelligence، شرکتی مستقر در ادینبورگ، اسکاتلند، می‌گوید که در بیش از ۳۰ کشور فعالیت می‌کند و بیش از ۱ میلیون هکتار زمین را با استفاده از داده‌های ماهواره‌ای از فضا نقشه‌برداری کرده است.
فناوری این شرکت به طور از راه دور معیارهایی مانند نرخ جنگل‌زدایی و میزان کربن ذخیره شده در یک جنگل را اندازه‌گیری می‌کند.
۳. هوش مصنوعی به جوامعی که با خطرات آب و هوایی در آفریقا مواجه هستند کمک می‌کند
پروژه IKI از فناوری هوش مصنوعی برای کمک به پیش‌بینی الگوهای آب و هوایی استفاده می‌کند تا جوامع و مقامات بتوانند بهتر برنامه‌ریزی کنند تا با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند و تأثیرات آن را کاهش دهند.
این شامل بهبود دسترسی به انرژی پاک، اجرای سیستم‌های مدیریت پسماند مناسب و تشویق به احیای جنگل‌ها است.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۴. استفاده از هوش مصنوعی برای بازیافت بیشتر پسماند
سیستم هوش مصنوعی دیگری به مقابله با تغییرات آب و هوایی با افزایش کارایی مدیریت پسماند کمک می‌کند.
پسماند تولیدکننده عمده متان است و طبق آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده، مسئول ۱۶ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) جهانی است.
Greyparrot، یک استارتاپ نرم‌افزاری مستقر در لندن، انگلستان، یک سیستم هوش مصنوعی توسعه داده است که فرآیندهای پردازش و بازیافت پسماند را تجزیه و تحلیل می‌کند تا به آنها کمک کند مواد پسماندی بیشتری را بازیابی و بازیافت کنند.

هوش مصنوعی به مبارزه با تغییرات آب و هوایی در سیستم‌هایی از جمله سیستم‌هایی که آلودگی پلاستیکی در اقیانوس را شناسایی می‌کنند، کمک می‌کند. تصویر: The Ocean Cleanup
۵. هوش مصنوعی در حال پاکسازی اقیانوس است
در هلند، یک سازمان زیست‌محیطی به نام The Ocean Cleanup از هوش مصنوعی و سایر فناوری‌ها برای کمک به پاکسازی آلودگی پلاستیکی از اقیانوس استفاده می‌کند.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۶. هوش مصنوعی به پیش‌بینی بلایای آب و هوایی کمک می‌کند
در سائوپائولو، برزیل، شرکتی به نام Sipremo از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی اینکه کجا و چه زمانی بلایای آب و هوایی رخ می‌دهد و چه نوع بلایای آب و هوایی خواهند بود، استفاده می‌کند.
هدف کمک به کسب‌وکارها و دولت‌ها برای آمادگی بهتر برای تغییرات آب و هوایی و چالش‌های رو به رشدی است که برای جوامع به همراه دارد.
این شرکت در صنایعی از جمله بیمه، انرژی، لجستیک و ورزش فعالیت می‌کند که تجزیه و تحلیل شرایط فاجعه و عواملی مانند کیفیت هوا می‌تواند بر تصمیم‌گیری در مورد به تعویق انداختن یا تعلیق رویدادها تأثیر بگذارد.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۷. فهرستی از ابزارهای آب و هوایی هوش مصنوعی
این شامل ایجاد یک فهرست کامل از مجموعه داده‌هایی است که راه حل‌های جهانی هوش مصنوعی برای تغییرات آب و هوایی را پیش می‌برد. Google DeepMind در حال کار بر روی این موضوع با Climate Change AI، یک سازمان غیرانتفاعی است که توسط داوطلبان از دانشگاه‌ها و صنعت ایجاد شده است که نقش کلیدی یادگیری ماشین را در مقابله با تغییرات آب و هوایی می‌بینند.
سایر ابزارهای هوش مصنوعی گوگل بر بهبود پیش‌بینی آب و هوا و افزایش ارزش انرژی بادی با پیش‌بینی بهتر خروجی از یک مزرعه بادی متمرکز هستند.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
۸. چگونه هوش مصنوعی می‌تواند به صنعت در کاهش کربن کمک کند
از هوش مصنوعی برای کمک به شرکت‌های صنایع فلزات و معدن، نفت و گاز برای کاهش کربن در عملیات خود استفاده می‌شود.
Eugenie.ai، مستقر در کالیفرنیا، ایالات متحده، یک پلتفرم ردیابی انتشار گازهای گلخانه‌ای توسعه داده است که تصاویر ماهواره‌ای را با داده‌های ماشین‌ها و فرآیندها ترکیب می‌کند.
کشف
مجمع جهانی اقتصاد چگونه در حال ایجاد محدودیت‌هایی برای هوش مصنوعی است؟
۹. احیای تپه‌ها در برزیل با استفاده از پهپادها
این ابتکار که در ژانویه ۲۰۲۴ آغاز شد، یک مشارکت بین شهرداری ریو و استارتاپ Morfo است و هدف آن رشد بذرها در مناطق دورافتاده است.
طبق گفته دولت محلی، یک پهپاد واحد می‌تواند ۱۸۰ کپسول بذر را در دقیقه پخش کند که ۱۰۰ برابر سریع‌تر از استفاده از دستان انسان برای احیای جنگل به روش سنتی است.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
پتانسیل هوش مصنوعی در آینده
این گزارش به طور خاص به هوش مصنوعی مولد - نوعی هوش مصنوعی که محتوا از جمله متن، تصاویر و برنامه‌نویسی کامپیوتری ایجاد می‌کند - می‌پردازد.
برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.
در آینده، هوش مصنوعی مولد می‌تواند در زمینه‌هایی مانند طراحی دارو، معماری و مهندسی استفاده شود، مجمع می‌گوید.
هوش مصنوعی همچنین می‌تواند با پردازش داده‌ها از حسگرهای قرار داده شده روی محصولات کشاورزی، به بهبود کشاورزی و کاهش تأثیرات زیست‌محیطی آن کمک کند.
نویسندگان اشاره می‌کنند که فناوری‌های ذکر شده در این گزارش، از جمله سوخت هوانوردی پایدار، می‌توانند برای کمک به مقابله با چالش‌های جهانی مانند بحران آب و هوا استفاده شوند - اما نوآوری بیشتری مورد نیاز است.
آیا خوانده‌اید؟

بدون هوش مصنوعی، به اهداف ESG نخواهیم رسید و با تغییرات آب و هوایی مقابله نخواهیم کرد
چگونه هوش مصنوعی می‌تواند به ما در آمادگی برای سازگاری با آب و هوا کمک کند
این توازن هوش مصنوعی است: بین پتانسیل عظیم و افزایش انتشار گازها

برای دسترسی به این محتوا، کوکی‌های بازاریابی ما را بپذیرید.
این کوکی‌ها در حال حاضر در مرورگر شما غیرفعال هستند.


تصور کنید جهانی را که در آن چالش‌های تغییرات آب و هوایی نه تنها درک می‌شوند، بلکه به طور فعال توسط یکی از پیشرفته‌ترین دستاوردهای بشر، یعنی هوش مصنوعی (AI)، خنثی می‌شوند. این صحنه‌ای از یک رمان علمی تخیلی نیست - بلکه واقعیتی است که امروز در حال آشکار شدن است.
هوش مصنوعی - که زمانی قلمرو فیلم‌های علمی تخیلی و رویاها بود - اکنون به مقابله با برخی از مهم‌ترین چالش‌های قرن، از جمله مبارزه با تغییرات آب و هوایی، کمک می‌کند. توانایی آن در یادگیری، پیش‌بینی و نوآوری در رویکرد ما تحول ایجاد می‌کند. از بهینه‌سازی منابع انرژی تجدیدپذیر تا پیش‌بینی دقیق الگوهای آب و هوایی، هوش مصنوعی به مبارزه با گرمایش جهانی کمک می‌کند.
👉 در این مقاله، بررسی می‌کنیم که چگونه هوش مصنوعی به سرعت به ابزاری ضروری در زرادخانه تغییرات آب و هوایی ما تبدیل می‌شود.
تعریف هوش مصنوعی
هوش مصنوعی (AI) شاخه‌ای از علوم کامپیوتر است که هدف آن ایجاد ماشین‌هایی است که قادر به رفتار هوشمندانه باشند و شناخت انسان را تقلید کنند. این فناوری است که ماشین‌ها را از ابزار به موجودیت‌هایی تبدیل می‌کند که می‌توانند درک کنند، یاد بگیرند و تصمیم بگیرند و به طور کامل چشم‌انداز آنچه فناوری می‌تواند به دست آورد را متحول می‌کند.
ریشه‌های هوش مصنوعی را می‌توان به دهه 1950 بازگرداند، زمانی که این اصطلاح برای اولین بار توسط جان مک‌کارتی ابداع شد. در ابتدا، هدف آن برنامه‌ریزی کامپیوترها برای انجام وظایفی بود که هنگام انجام توسط انسان‌ها به هوش نیاز داشت. در این دوره الگوریتم‌های پایه توسعه یافتند و پتانسیل ماشین‌ها مورد بررسی قرار گرفت. با این حال، رشد واقعی هوش مصنوعی یک پدیده اخیر بوده است که با دو پیشرفت حیاتی تقویت شده است: رشد تصاعدی در قدرت محاسباتی و در دسترس بودن حجم وسیعی از داده‌ها.
در طیف گسترده هوش مصنوعی، یادگیری ماشین به عنوان یک زیرمجموعه پیشگامانه ظهور کرده است. در این روش، به کامپیوترها این امکان داده می‌شود که از تجربه یاد بگیرند و بدون برنامه‌ریزی صریح، عملکرد خود را بهبود بخشند. این امر از طریق الگوریتم‌هایی به دست می‌آید که داده‌ها را تجزیه و تحلیل و تبدیل می‌کنند، از آن‌ها یاد می‌گیرند و سپس تصمیم‌گیری یا پیش‌بینی می‌کنند.
یادگیری عمیق، زیرمجموعه‌ای از یادگیری ماشین، از مغز انسان با استفاده از شبکه‌های عصبی مصنوعی الهام می‌گیرد. این‌ها لایه‌هایی از الگوریتم‌ها هستند. هر لایه تفسیری متفاوت از داده‌هایی که به آن تغذیه می‌شود ارائه می‌دهد. این ساختار به ماشین‌ها امکان می‌دهد داده‌های پیچیده را پردازش کنند، الگوها را تشخیص دهند و تصمیمات ظریف‌تری بگیرند.
این ساختار سلسله مراتبی از هوش مصنوعی به یادگیری ماشین و سپس به یادگیری عمیق، نشان‌دهنده پیشرفت از یک مفهوم گسترده از هوش به کاربردهای خاص‌تر و پیشرفته‌تر است که هر کدام بر اساس بنیان پیشین خود ساخته شده‌اند.

تکامل هوش مصنوعی
تکامل هوش مصنوعی (AI) سفری از یک مفهوم نظری به یکی از هیجان‌انگیزترین فناوری‌های دوران مدرن است. در دهه 1950، کار پیشگام آلن تورینگ زمینه‌سازی کرد و این سوال را مطرح کرد که آیا ماشین‌ها می‌توانند فکر کنند یا خیر. دهه‌های 1960 و 70 شاهد توسعه تحقیقات هوش مصنوعی - هرچند به صورت نظری - با مدل‌های اولیه شبکه‌های عصبی و توسعه اولین زبان‌های برنامه‌نویسی هوش مصنوعی مانند LISP بود.
با این حال، ظهور داده‌های بزرگ و جهش‌های باورنکردنی در قدرت محاسباتی در قرن بیست و یکم بود که واقعاً هوش مصنوعی را از تئوری به واقعیت تبدیل کرد. در دسترس بودن مجموعه‌های داده عظیم و توانایی پردازش کارآمد آن‌ها به این معنی بود که سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند بر روی داده‌های دنیای واقعی آموزش ببینند و به طور مداوم یاد بگیرند و تکامل یابند. این امر منجر به ایجاد الگوریتم‌های خودآموز و پیشرفت‌هایی در یادگیری ماشین و یادگیری عمیق شد.
جهش تحول‌آفرین از هوش مصنوعی به عنوان یک مفهوم به یک ابزار عملی را می‌توان در کاربردهایی از نرم‌افزار تشخیص صدا مانند سیری و الکسا تا هوش مصنوعی پیچیده در مراقبت‌های بهداشتی که بیماری‌ها را با دقتی در حد متخصصان انسانی تشخیص می‌دهد، مشاهده کرد. هوش مصنوعی که زمانی یک مفهوم نظری بود، به سرعت در حال تبدیل شدن به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره ما است و نحوه کار ما را تغییر می‌دهد و امکاناتی را در فناوری و نوآوری باز می‌کند.
### کشف کنید که چگونه گرینلی به شرکت‌ها کمک می‌کند تا انتشار گازهای خود را کاهش دهند
هوش مصنوعی امروز
یکی از عوامل اصلی رشد سریع هوش مصنوعی، پیشرفت بی‌سابقه در تجزیه و تحلیل داده‌ها و قدرت محاسباتی است. با انفجار داده‌های دیجیتال، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری کلیدی در تجزیه و تحلیل و بهره‌برداری از حجم عظیمی از اطلاعات ظاهر شد.
ادغام هوش مصنوعی در صنایع مختلف نشان می‌دهد که تأثیر آن چقدر متنوع و تحول‌آفرین است. به عنوان مثال، در مراقبت‌های بهداشتی، الگوریتم‌های هوش مصنوعی در حال متحول کردن تشخیص و مراقبت از بیمار هستند و با تجزیه و تحلیل سوابق پزشکی و داده‌های تصویربرداری، برنامه‌های درمانی شخصی‌سازی شده را ارائه می‌دهند. در امور مالی، الگوریتم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی معاملات با سرعت بالا را انجام می‌دهند و فعالیت‌های متقلبانه را با دقت باورنکردنی تشخیص می‌دهند. صنعت خودرو در حال تغییر توسط وسایل نقلیه خودران مبتنی بر هوش مصنوعی است که راه را برای آینده‌ای از خودروهای خودران هموار می‌کند.

این موج فناوری در حال تأثیر عمیق بر بازار کار و اقتصاد است. در حالی که هوش مصنوعی کارهای روتین را خودکار کرده است که منجر به نگرانی در مورد جابجایی مشاغل می‌شود، به طور همزمان دسته‌های شغلی جدیدی ایجاد کرده است که بر نیاز به مهارت در مدیریت و نظارت بر هوش مصنوعی تأکید دارد. اقتصادها شاهد تغییر به سمت صنایع مبتنی بر هوش مصنوعی هستند که نوآوری را تقویت می‌کند و جریان‌های درآمدی جدیدی ایجاد می‌کند. هوش مصنوعی در حال بازتعریف مجموعه‌های مهارتی، نقش‌های شغلی و ماهیت کار به روشی است که از زمان ایجاد کامپیوتر و اینترنت ندیده‌ایم.

پتانسیل هوش مصنوعی
پتانسیل هوش مصنوعی (AI) اغلب به بزرگترین جهش‌های فناوری در تاریخ مانند انقلاب صنعتی تشبیه می‌شود. در حالی که انقلاب صنعتی کار فیزیکی را مکانیزه کرد، هوش مصنوعی آماده است تا وظایف شناختی را متحول کند و به طور اساسی نحوه کار، زندگی و تعامل ما را تغییر دهد. این مقایسه به برجسته کردن عظمت تأثیر هوش مصنوعی کمک می‌کند - این فقط مجموعه‌ای جدید از ابزارها نیست، بلکه یک تغییر اساسی در توانایی و بهره‌وری انسان است.
با نگاه به آینده، انتظار می‌رود تأثیر هوش مصنوعی در جامعه و صنعت به طرق مختلف شکل بگیرد. در مراقبت‌های بهداشتی، هوش مصنوعی می‌تواند منجر به پیشرفت‌هایی در پزشکی شخصی‌سازی شده شود و درمان را موثرتر و در دسترس‌تر کند. در آموزش، پلتفرم‌های یادگیری تطبیقی می‌تواند تجربیات یادگیری شخصی‌سازی شده را ارائه دهد و آموزش را جذاب‌تر و کارآمدتر کند. پتانسیل هوش مصنوعی برای مقابله با چالش‌های زیست‌محیطی می‌تواند تحول‌آفرین باشد و راه‌حل‌هایی برای برخی از مهم‌ترین مسائل جهانی ارائه دهد - در این مورد بعداً بیشتر توضیح خواهیم داد.
با این حال، ظهور هوش مصنوعی پیامدهای اخلاقی و اجتماعی را به همراه دارد که باید با دقت مورد توجه قرار گیرند. مسائلی مانند حریم خصوصی، امنیت و پتانسیل سوگیری در الگوریتم‌های هوش مصنوعی چالش‌های مهمی را ایجاد می‌کنند. همچنین این سوال گسترده‌تر وجود دارد که چگونه جامعه با تغییرات در چشم‌اندازهای شغلی و پتانسیل نابرابری‌های اقتصادی سازگار می‌شود. همانطور که از پتانسیل هوش مصنوعی بهره‌برداری می‌کنیم، باید به این ملاحظات اخلاقی نیز رسیدگی کنیم و اطمینان حاصل کنیم که هوش مصنوعی به نفع کل جامعه است، بدون اینکه نابرابری‌های موجود را تشدید کند یا اشکال جدیدی از تفرقه ایجاد کند.

هوش مصنوعی و تغییرات آب و هوایی
توانایی هوش مصنوعی در پردازش مجموعه‌های داده عظیم و استخراج بینش‌های عملی می‌تواند درک ما از تغییرات آب و هوایی و نحوه کاهش تأثیرات آن را متحول کند. بیایید نگاهی دقیق‌تر به برخی از راه‌هایی که هوش مصنوعی نویدبخش انقلابی در مبارزه با آب و هوا است، بیاندازیم.
بهینه‌سازی انرژی‌های تجدیدپذیر
وقتی صحبت از انرژی‌های تجدیدپذیر می‌شود، هوش مصنوعی یک عامل تغییر دهنده است. با تجزیه و تحلیل داده‌های آب و هوایی و الگوهای تقاضای برق، الگوریتم‌های هوش مصنوعی عملکرد منابع انرژی تجدیدپذیر مانند باد و انرژی خورشیدی را بهینه می‌کنند. این بهینه‌سازی نه تنها کارایی را افزایش می‌دهد، بلکه به ادغام بهتر شبکه نیز کمک می‌کند و تأمین پایدار و قابل اعتماد انرژی پاک را تضمین می‌کند.
نظارت و حفاظت از محیط زیست
نقش هوش مصنوعی در نظارت بر محیط زیست بی‌نظیر است. از طریق تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های حسگر، سیستم‌های هوش مصنوعی جنگل‌زدایی را نظارت می‌کنند، جمعیت حیات وحش را ردیابی می‌کنند و حتی بلایای طبیعی مانند آتش‌سوزی جنگل‌ها و سیل‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. این نظارت در زمان واقعی امکان پاسخگویی سریع‌تر و موثرتر به بحران‌های زیست‌محیطی و استراتژی‌های حفاظت بهتر را فراهم می‌کند.
👉 کشف کنید که چگونه ماهواره‌ها و پروژه‌هایی مانند پروژه CO2 کوپرنیک به مبارزه با تغییرات آب و هوایی در مقالات ما کمک می‌کنند.
مدل‌سازی و پیش‌بینی پیشرفته آب و هوا
مدل‌سازی آب و هوا توسط هوش مصنوعی متحول شده است. با توانایی آن در مدیریت داده‌های پیچیده و چند بعدی، هوش مصنوعی پیش‌بینی‌های آب و هوایی دقیق‌تر و دقیق‌تری را ارائه می‌دهد. این پیش‌بینی‌های بهبود یافته به درک سناریوهای آب و هوایی آینده کمک می‌کند و به سیاست‌گذاران و دانشمندان در تدوین برنامه‌های اقدام آب و هوایی موثرتر کمک می‌کند.
مدیریت کارآمد منابع
هوش مصنوعی به طور قابل توجهی به مدیریت و کارایی منابع کمک می‌کند. کشاورزی هوشمند که توسط هوش مصنوعی تقویت می‌شود، مصرف آب و عملکرد محصول را بهینه می‌کند و استرس زیست‌محیطی را کاهش می‌دهد. در تولید، نگهداری پیش‌بینی‌کننده مبتنی بر هوش مصنوعی و بهینه‌سازی فرآیند منجر به کاهش ضایعات و مصرف انرژی می‌شود.
کاهش ردپای کربن در صنایع مختلف
یکی از مزایای اصلی هوش مصنوعی در کاهش تغییرات آب و هوایی، پتانسیل آن برای کمک به کاهش ردپای کربن در صنایع مختلف است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی به طراحی ساختمان‌های کم‌مصرف انرژی، برنامه‌ریزی مسیرهای حمل و نقل با انتشار کم و حتی در فناوری‌های جذب کربن کمک می‌کنند. با ساده‌سازی عملیات و شناسایی زمینه‌های صرفه‌جویی در انرژی، هوش مصنوعی به صنایع کمک می‌کند تا به شیوه‌های سبزتر و پایدارتر حرکت کنند.

نمونه‌های واقعی
کارایی انرژی هوش مصنوعی گوگل
یک مثال قابل توجه از کاربرد هوش مصنوعی در پایدارتر کردن شرکت‌ها، استفاده گوگل از هوش مصنوعی برای افزایش کارایی انرژی در مراکز داده خود است. با اجرای الگوریتم‌های هوش مصنوعی DeepMind برای کنترل و بهینه‌سازی مصرف انرژی، گوگل به کاهش 40 درصدی مصرف انرژی خنک‌کننده دست یافت. این امر نه تنها پتانسیل هوش مصنوعی را برای کاهش هزینه‌های عملیاتی نشان می‌دهد، بلکه به طور قابل توجهی ردپای کربن زیرساخت‌های فناوری در مقیاس بزرگ را کاهش می‌دهد.
سیستم پیش‌بینی آب و هوای مبتنی بر هوش مصنوعی IBM
سیستم مبتنی بر هوش مصنوعی IBM به نام 'Deep Thunder' پیش‌بینی‌های آب و هوایی بسیار محلی را ارائه می‌دهد. با تجزیه و تحلیل حجم وسیعی از داده‌های آب و هوایی، به دولت‌ها و کشاورزان در تصمیم‌گیری آگاهانه کمک می‌کند و به طور بالقوه تأثیرات رویدادهای مرتبط با آب و هوا را کاهش می‌دهد. این کاربرد هوش مصنوعی در پیش‌بینی دقیق آب و هوا برای برنامه‌ریزی و استراتژی‌های پاسخ در کشاورزی، بخشی که به شدت تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی قرار دارد، حیاتی است.
توانایی هوش مصنوعی در پردازش و تجزیه و تحلیل مجموعه‌های داده بزرگ پتانسیل ایجاد مزایای زیست‌محیطی و اقتصادی قابل توجهی را دارد و قابلیت‌های پیش‌بینی هوش مصنوعی در حال حاضر در برنامه‌ریزی و اقدامات سازگارانه در برابر چالش‌های مرتبط با آب و هوا ضروری است. این بینش‌ها نقش مهمی را که هوش مصنوعی در پیشبرد ابتکارات موثر تغییرات آب و هوایی ایفا می‌کند، برجسته می‌کند.

محدودیت‌های هوش مصنوعی
ردپای کربن هوش مصنوعی
در حالی که هوش مصنوعی فرصت‌های پیشگامی را در رسیدگی به تغییرات آب و هوایی ارائه می‌دهد، بدون چالش‌ها و محدودیت‌های خود نیست. یکی از نگرانی‌های مهم، تأثیر زیست‌محیطی خود هوش مصنوعی است. انرژی قابل توجهی که برای آموزش مدل‌های پیچیده هوش مصنوعی مورد نیاز است، می‌تواند منجر به ردپای کربن قابل توجهی شود که به‌طور متناقض به مشکلی که هدف آن حل آن است، کمک می‌کند.
💡 هوش مصنوعی به عملکرد مداوم مراکز داده بزرگ متکی است که 24 ساعت شبانه‌روز، 7 روز هفته کار می‌کنند و مقدار زیادی انرژی مصرف می‌کنند. تخمین زده می‌شود که بین 2.5 تا 3.7 درصد از انتشار کربن سالانه جهان را به خود اختصاص می‌دهند.
👉 برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تأثیر زیست‌محیطی مراکز داده در مقاله ما، یا برای یافتن هزینه زیست‌محیطی ذخیره‌سازی داده‌ها، به وبلاگ ما مراجعه کنید.
ملاحظات اخلاقی و پیامدهای ناخواسته
از نظر اخلاقی، استفاده از هوش مصنوعی در تلاش‌های تغییرات آب و هوایی سوالاتی را در مورد حریم خصوصی و امنیت داده‌ها ایجاد می‌کند. داده‌های گسترده مورد نیاز برای راه حل‌های هوش مصنوعی می‌تواند منجر به سوء استفاده یا نقض احتمالی شود و بر حقوق حریم خصوصی افراد تأثیر بگذارد. علاوه بر این، خطر پیامدهای ناخواسته وجود دارد، مانند الگوریتم‌های هوش مصنوعی که به‌طور ناخواسته سوگیری‌های موجود را تشدید می‌کنند یا نابرابری‌ها را، به‌ویژه در جوامع آسیب‌پذیر که به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی قرار می‌گیرند، تشدید می‌کنند.
نیاز به یک رویکرد متعادل
این چالش‌ها بر نیاز به یک رویکرد متعادل و آگاهانه برای بهره‌برداری از هوش مصنوعی در ابتکارات تغییرات آب و هوایی تأکید می‌کند. این شامل ارزیابی مداوم تأثیر زیست‌محیطی هوش مصنوعی، سیاست‌های قوی حاکمیت داده‌ها و اطمینان از اینکه راه حل‌های هوش مصنوعی فراگیر و منصفانه هستند، می‌شود. با پرداختن به این چالش‌های اخلاقی و عملی، می‌توانیم از پتانسیل کامل هوش مصنوعی در مبارزه با تغییرات آب و هوایی استفاده کنیم و اطمینان حاصل کنیم که به عنوان نیرویی برای خیر عمل می‌کند و پایداری زیست‌محیطی را ارتقا می‌دهد بدون اینکه استانداردهای اخلاقی را به خطر بیندازد.

جمع‌بندی
هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک نیروی محوری در تلاش جهانی علیه تغییرات آب و هوایی ایستاده است. از بهینه‌سازی انرژی‌های تجدیدپذیر تا افزایش نظارت بر محیط زیست، کاربردهای هوش مصنوعی راه‌حل‌های نوآورانه‌ای را برای برخی از چالش‌برانگیزترین مسائل زیست‌محیطی ارائه می‌دهد. با نگاه به آینده، پتانسیل هوش مصنوعی در این زمینه بسیار زیاد است و نوید استراتژی‌های آب و هوایی حتی پیچیده‌تر و موثرتری را می‌دهد. با این حال، تحقق کامل این پتانسیل مستلزم تحقیقات و سرمایه‌گذاری مداوم است. مهم است که به حمایت و پیشرفت فناوری‌های هوش مصنوعی ادامه دهیم و اطمینان حاصل کنیم که به طور مسئولانه و فراگیر تکامل می‌یابند. با انجام این کار، قدرت هوش مصنوعی را نه تنها برای تصور یک آینده بهتر، بلکه برای ایجاد فعالانه آن مهار می‌کنیم.
در مورد گرینلی چه؟
در گرینلی می‌توانیم به شما کمک کنیم تا ردپای کربن شرکت خود را ارزیابی کنید و سپس ابزارهایی را در اختیار شما قرار دهیم تا انتشار گازهای خود را کاهش دهید. چرا یک نسخه نمایشی رایگان با یکی از کارشناسان ما درخواست نمی‌کنید - بدون تعهد یا الزام.
اگر خواندن این مقاله شما را به فکر کردن در مورد ردپای کربن شرکت خود انداخته است، گرینلی می‌تواند کمک کند. در اینجا در مورد پلتفرم مدیریت کربن گرینلی بیشتر بیاموزید.


در عصری که تغییرات اقلیمی با سرعت فزاینده‌ای در حال وقوع است، پیش‌بینی آینده‌ی نزدیک می‌تواند فواید عمده‌ای به همراه داشته باشد. برای مثال، هنگامی که مقامات خدمات شهری از وقوع موج گرما آگاه شوند، می‌توانند برای جلوگیری از خاموشی‌های برق، برنامه‌ریزی برای تأمین انرژی انجام دهند. هنگامی که کشاورزان در مناطق مستعد خشکسالی بتوانند پیش‌بینی کنند کدام محصولات در معرض خطر شکست هستند، می‌توانند آبیاری اضافی را به کار گیرند.
این اقدامات پیشگیرانه با استفاده از فناوری‌های در حال تکامل که برای کمک به مردم در سازگاری با اثرات تغییرات اقلیمی در زمان حال طراحی شده‌اند، امکان‌پذیر شده‌اند. اما تأثیرات تغییرات اقلیمی در آینده چه خواهد بود؟ و انسان‌ها چگونه با آن‌ها سازگار خواهند شد؟

مدل‌های اقلیمی پاسخ می‌دهند
فعالیت‌های انسانی در قرن بیستم باعث تغییرات آب و هوایی زمین شده و عمدتاً آب و هوای آینده را تعیین خواهند کرد. کاهش قابل توجه در انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌تواند به کاهش بحران اقلیمی کمک کند. با این حال، در سناریوی انتشار بیشتر، قرن بیست و یکم شاهد پیامدهای بسیار جدی‌تری از تغییرات اقلیمی خواهد بود.

مدل‌های اقلیمی جهانی به دانشمندان اقلیم مجموعه‌ای از انتظارات را در مورد آنچه آینده می‌تواند برای زمین در کل و برای مناطق خاص به ارمغان بیاورد، ارائه داده‌اند. مدل‌سازی اقلیمی شامل استفاده از مجموعه‌داده‌ها و محاسبات پیچیده برای نشان دادن تعاملات بین اجزای اصلی سیستم اقلیمی - یعنی جو، سطح زمین، اقیانوس‌ها و یخ‌های دریایی - است.

یکی از جدیدترین ابتکارات مدل‌سازی اقلیمی از طریق مشارکت بین IBM و NASA صورت گرفته است. این همکاری در حال حاضر بر ساخت یک مدل بنیادی مبتنی بر هوش مصنوعی تمرکز دارد تا برنامه‌های آب و هوا و اقلیم را سریع‌تر و دقیق‌تر کند. این مدل به طور بالقوه می‌تواند برای شناسایی شرایطی که خطر آتش‌سوزی‌های جنگلی را افزایش می‌دهد و پیش‌بینی طوفان‌ها و خشکسالی‌ها مورد استفاده قرار گیرد. یک مدل قبلی که از طریق مشارکت IBM-NASA ساخته شده بود، به ابزاری برای کمک به دانشمندان در ترسیم جزایر گرمایی شهری در امارات متحده عربی و نظارت بر احیای جنگل‌ها در کنیا تبدیل شد.

به گفته آزمایشگاه دینامیک سیالات زمین‌فیزیکی انجمن ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده (NOAA)، "مدل‌های اقلیمی عدم قطعیت تأثیرات تغییرات اقلیمی را کاهش می‌دهند که به سازگاری کمک می‌کند."

بیایید نگاهی به پیش‌بینی‌های مدل‌ها برای آب و هوای در حال تغییر و همچنین چگونگی سازگاری جامعه بیندازیم.

افزایش میانگین دمای جهانی
رایج‌ترین نشانه تغییرات اقلیمی، افزایش دمای سطح - که به عنوان گرمایش جهانی نیز شناخته می‌شود - نتیجه اثر گلخانه‌ای است: فرآیندی که در آن غلظت‌های فزاینده‌ای از دی‌اکسید کربن، متان و سایر گازهای گلخانه‌ای به عنوان یک مانع عمل کرده و گرما را در جو زمین به دام می‌اندازند. طبق نظارت اقلیمی اتحادیه اروپا Copernicus، سال 2023 گرم‌ترین سال ثبت شده بود - تقریباً 1.48 درجه سانتی‌گراد (2.66 درجه فارنهایت) گرم‌تر از سطوح پیش‌صنعتی قرن نوزدهم.

دما چقدر بالاتر خواهد رفت؟ پیش‌بینی‌ها تا پایان قرن بیست و یکم به 5 درجه سانتی‌گراد یا بیشتر می‌رسد، طبق گزارش ویژه علوم اقلیمی از برنامه تحقیقات تغییرات جهانی ایالات متحده. با این حال، کاهش‌های قابل توجه در انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌تواند افزایش دما را در 2 درجه سانتی‌گراد یا کمتر محدود کند.

در حالی که انتقال از سوخت‌های فسیلی به منابع انرژی پاک و تجدیدپذیر در حال انجام است، تسریع این انتقال می‌تواند به محدود کردن بیشتر انتشار، حتی با افزایش نیازهای انرژی جهانی کمک کند. آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی می‌کند که ترکیبی از انرژی‌های تجدیدپذیر و انرژی هسته‌ای بیش از 90 درصد از افزایش تقاضا را تا سال 2025 برآورده خواهد کرد.

موج‌های گرما و گرمای شدیدتر
با پیشرفت گرمایش جهانی، موج‌های گرما شایع‌تر و شدیدتر خواهند شد. هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (IPCC) پیش‌بینی می‌کند که افرادی که در آفریقا، استرالیا، آمریکای شمالی و اروپا زندگی می‌کنند، به دلیل افزایش دما و موج‌های گرما با خطرات سلامتی مواجه خواهند شد.

مرکز آمادگی در برابر بلایای جهانی به سیاست‌گذاران و دیگران توصیه می‌کند که طیف وسیعی از اقدامات را برای کمک به مناطق خود در سازگاری با گرمای بیشتر اتخاذ کنند. این شامل اقداماتی برای کاهش دمای سطح - مانند ایجاد فضاهای سبز بیشتر و طراحی ساختمان‌هایی با لایه‌های گیاهی روی سقف‌هایشان - تا ایجاد مراکز خنک‌کننده و پارک‌های آب‌پاش است.

خشکسالی‌های شدیدتر و کمبود آب
گرمایش جهانی باعث خشکسالی‌های شدیدتر شده و بر ذخیره آب در زمین تأثیر می‌گذارد و دسترسی به آب شیرین را کاهش می‌دهد. IPCC پیش‌بینی می‌کند که آب موجود برای استفاده انسان در آمریکای شمالی به کاهش خود ادامه خواهد داد، در حالی که امنیت آب در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی در معرض خطر قرار خواهد گرفت. خشکسالی‌ها و کمبود آب نیز بر رشد محصولات تأثیر می‌گذارد و امنیت غذایی را تضعیف می‌کند. بخش‌هایی از آفریقا به ویژه آسیب‌پذیر خواهند بود، با کاهش عملکرد کشاورزی تا 50 درصد در برخی مناطق. علاوه بر این، شرایط خشک‌تر باعث گسترش فصول آتش‌سوزی در سراسر جهان می‌شود.

راه حل‌های مبتنی بر طبیعت و فناوری راه‌هایی را برای سازگاری با شرایط خشک‌تر ارائه می‌دهند. مطالعات نشان می‌دهد که کاشت درختان با بیابان‌زایی مبارزه می‌کند و باعث بارش بیشتر می‌شود، در حالی که پیش‌بینی‌های اقلیمی مبتنی بر هوش مصنوعی و تجزیه و تحلیل داده‌های محصول می‌تواند به کشاورزان در تصمیم‌گیری آگاهانه در مورد مدیریت محصول در شرایط چالش‌برانگیز کمک کند. در سراسر جهان، مدل‌های اقلیمی مبتنی بر هوش مصنوعی و سایر فناوری‌ها می‌توانند به دانشمندان، مقامات دولتی و شرکت‌های خدمات شهری در پیش‌بینی شرایط دسترسی به آب و بهبود مدیریت منابع آب کمک کنند.

الگوهای بارش در حال تحول و سیل
در حالی که برخی از مناطق زمین خشک‌تر می‌شوند، مناطق دیگر مرطوب‌تر خواهند شد. حتی اگر افزایش دما به 1.5 درجه سانتی‌گراد محدود شود، IPCC پیش‌بینی می‌کند که بارش‌های شدید و سیل در آفریقا، آسیا، آمریکای شمالی و اروپا بیشتر و شدیدتر شود. انتظار می‌رود طوفان‌ها و سیکلون‌های گرمسیری نیز تشدید شوند.

سیاست‌گذاران به دنبال استراتژی‌های مختلفی برای کاهش سیل‌های ساحلی و داخلی هستند، از جمله نصب کانال‌ها، سیستم‌های زهکشی و سیستم‌های ذخیره آب باران، و همچنین حفظ و احیای موانع طبیعی "اسفنجی" مانند تپه‌ها، حراشیل و تالاب‌ها. در برخی موارد، دومی می‌تواند به معنای بازگشت به استراتژی‌های قدیمی‌تر کاهش سیل باشد. به عنوان مثال، در یک شهر در چین، مقامات یک دیوار سیل بتنی را برای ایجاد فضا برای گیاهان و حوضچه‌های سرریز حذف کردند.

تغییرات شیمیایی اقیانوس
گرمایش جهانی و انتشار گازهای گلخانه‌ای ترکیب اقیانوس‌های جهان را تغییر می‌دهد و تا پایان قرن به این روند ادامه خواهد داد، طبق IPCC. با افزایش میانگین دمای جهانی، سطح اکسیژن اقیانوس به کاهش خود ادامه خواهد داد که به عنوان کاهش اکسیژن اقیانوس شناخته می‌شود. اسیدی شدن اقیانوس نیز ادامه خواهد داشت. هر دو فرآیند برای حیات دریایی مضر تلقی می‌شوند.

کلید کاهش این تغییرات، کاهش انتشار کربن است، اما راه‌حل‌های دیگری نیز وجود دارد. رواناب و آلودگی آب به کاهش اکسیژن کمک می‌کند. طبق اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و منابع، قانون‌گذاری نظارت و محدود کردن رواناب می‌تواند کمک کند. در جبهه اسیدی شدن اقیانوس، برخی از دانشمندان به فناوری جدیدی برای حذف اسید از آب دریا امیدوار هستند.

افزایش سطح آب دریاهای جهان
سطح آب دریاها در قرن بیستم به سرعت افزایش یافت، عمدتاً به دلیل ذوب شدن یخچال‌ها و انبساط حرارتی اقیانوس. انتظار می‌رود این روند ادامه یابد: NASA دریافت که از سال 1993، میانگین سرعت افزایش سطح آب دریاهای جهان از حدود 2.5 میلی‌متر (0.1 اینچ) در سال به 3.4 میلی‌متر (0.13 اینچ) در سال افزایش یافته است. افزایش سطح آب دریاها ممکن است ناشی از ناپایداری و فروپاشی قفسه‌های یخی و ورقه‌های یخی در قطب جنوب و گرینلند باشد. IPCC پیش‌بینی می‌کند که میانگین سطح آب دریاهای جهان تا سال 2050 تا 0.29 متر (0.95 فوت) و تا پایان قرن تا 1.01 متر (3.3 فوت) افزایش یابد.

همانند سیل، سازگاری با افزایش سطح آب دریاها می‌تواند به شکل راه‌حل‌های ساخته دست بشر و مبتنی بر طبیعت باشد، از جمله ایجاد موانع فیزیکی مانند دیوارهای دریایی و سیل‌بندها و بازسازی یا حفظ موانع طبیعی مانند تالاب‌ها. در نظر گرفتن افزایش سطح آب دریاها در هنگام طراحی زیرساخت‌ها و پروژه‌های ساختمانی می‌تواند این سازه‌ها را انعطاف‌پذیرتر کند: به عنوان مثال، در کالیفرنیا، مقامات حمل و نقل در حال برنامه‌ریزی برای بلند کردن بخشی از یک بزرگراه شلوغ به ارتفاع 30 فوت به دلیل افزایش سطح آب دریاها هستند.

تغییرات اکوسیستم و از دست دادن تنوع زیستی
تغییرات در سیستم اقلیمی زمین شامل تغییرات در اکوسیستم‌ها و جمعیت‌های حیات وحش خواهد بود. تحقیقات نشان می‌دهد، برای مثال، بخش زیادی از آمازون در آستانه تبدیل شدن از جنگل‌های بارانی به ساوان به دلیل آتش‌سوزی و خشکسالی قرار دارد و گونه‌هایی را که در جنگل‌ها زندگی می‌کنند به خطر می‌اندازد. در همین حال، گرمایش جهانی و امواج گرمای دریایی ناشی از آن به تهدید مرجان‌ها ادامه می‌دهد، با پیش‌بینی IPCC کاهش 70 تا 90 درصدی مرجان‌ها هنگامی که میانگین دمای جهانی 1.5 درجه سانتی‌گراد افزایش یابد. عبور از این آستانه دمایی همچنین منجر به از دست دادن حداقل 50 درصد زیستگاه برای 4 درصد از پستانداران، طبق سازمان ملل متحد، خواهد شد.

نظارت، حفاظت و تلاش‌های احیا می‌تواند به نجات اکوسیستم‌ها و حیوانات کمک کند. در اروپا، سیاست‌گذاران در سال 2023 قانونی را تصویب کردند که اهداف بازسازی طبیعت را برای اتحادیه اروپا تعیین می‌کند، از جمله اهداف الزام‌آور برای بازسازی حداقل 30 درصد از زیستگاه‌های تخریب شده در کشورهای اتحادیه اروپا تا سال 2030 و 90 درصد تا سال 2050.

همانطور که شرکت‌های بیشتری برای سازگاری با آب و هوای در حال تغییر زمین کار می‌کنند، ابزارهای مناسب می‌توانند به آن‌ها در نظارت، پیش‌بینی و پاسخ به تأثیرات آب و هوا و اقلیم کمک کنند. مجموعه هوش محیطی IBM® یک پلتفرم SaaS است که شامل داشبوردها، هشدارها و اعلان‌ها، رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) داده‌های آب و هوا و جغرافیایی و افزونه‌هایی با مدل‌های محیطی خاص صنعت برای انعطاف‌پذیری و بهینه‌سازی کسب و کار است. درباره شتاب‌دهنده پایداری IBM بیاموزید.

مجموعه هوش محیطی IBM را کاوش کنید

1 مدل‌سازی اقلیمی. (پیوند خارج از ibm.com است). آزمایشگاه دینامیک سیالات زمین‌فیزیکی، انجمن ملی اقیانوسی و جوی.
2 ”Copernicus: سال 2023 گرم‌ترین سال ثبت شده است، با دماهای جهانی نزدیک به حد 1.5 درجه سانتی‌گراد.” (پیوند خارج از ibm.com است). Copernicus، 9 ژانویه 2024.
3 گزارش ویژه علوم اقلیمی: ارزیابی ملی چهارم اقلیم، جلد I. (پیوند خارج از ibm.com است). برنامه تحقیقات تغییرات جهانی ایالات متحده، 2017.
4 ”IEA: بیش از یک سوم برق جهان در سال 2025 از منابع تجدیدپذیر تأمین خواهد شد.” (پیوند خارج از ibm.com است). مجمع جهانی اقتصاد، 16 مارس 2023.
5 گزارش ترکیبی تغییرات اقلیمی 2023. مشارکت گروه‌های کاری I، II و III در گزارش ارزیابی ششم هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی. (پیوند خارج از ibm.com است). IPCC، 2023.
6 ”راهنمای موج گرما برای شهرها.” (پیوند خارج از ibm.com است). مرکز اقلیمی صلیب سرخ و هلال احمر، 2019.
7 ”اثرات بلندمدت تغییرات اقلیمی چیست؟” (پیوند خارج از ibm.com است). بررسی زمین‌شناسی ایالات متحده.
8 ”برآورد تجربی تغییرات بارش ناشی از جنگل‌کاری در اروپا.” (پیوند خارج از ibm.com است). Nature Geoscience، 14، 473–478 (2021).
9 ”تبدیل شهرها به 'اسفنجی' می‌تواند به مبارزه با سیل کمک کند - با هدایت آب به زیر زمین.” (پیوند خارج از ibm.com است). NPR. 3 اکتبر 2023.
10 ”کاهش اکسیژن اقیانوس.” (پیوند خارج از ibm.com است). اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و منابع، دسامبر 2019.
11 “سیستم جدید از آب دریا برای جذب و ذخیره CO2 استفاده می‌کند.” (پیوند خارج از ibm.com است). تحقیقات NOAA، 8 سپتامبر 2023.
12 ”آیا سرعت افزایش سطح آب دریا در حال افزایش است؟” (پیوند خارج از ibm.com است). تغییر سطح آب دریا: مشاهدات از فضا، NASA.
13 2021: اقیانوس، کریوسفر و تغییر سطح آب دریا. (پیوند خارج از ibm.com است) در تغییرات اقلیمی 2021: مبانی علمی فیزیکی. مشارکت گروه کاری I در گزارش ارزیابی ششم هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی، ص 1211–1362.
آیا این مقاله مفید بود؟
بله خیر