کیم میلز: از ابتدای همه‌گیری کووید‑۱۹، اطلاعات نادرست گویی به‌نظر می‌رسد به همان سرعت ویروس گسترش یافته است. میلیون‌ها نفر توصیه‌های دانشمندان درباره واکسن‌ها و ماسک‌ها را نادیده گرفتند و به درمان‌های آزمایش‌نشده و احتمالاً ناامن روی آوردند. این آخرین، اما نه تنها مثال انکار علم و چگونگی آسیب‌رسانی شک و تردید عمومی نسبت به علم به سلامت مردم و سیاره است. علم به‌طور فزاینده‌ای قطبی و سیاسی شده، اما انکار علم مرزهای حزبی را نمی‌پیماید. در موضوعات داغی مانند واکسن‌ها، تغییرات اقلیمی و غذاهای ژنتیکی، افراد در تمام طیف سیاسی تحت تأثیر نیروهای روان‌شناختی قرار می‌گیرند که آن‌ها را به عدم باور به آنچه دانشمندان می‌گویند سوق می‌دهد و اطلاعاتی را می‌جویند که باورهایشان را تأیید می‌کند نه به‌چالش می‌کشد. پس این نیروهای روان‌شناختی چیستند؟ چرا مردم به نتایج علمی شک می‌کنند و آن را انکار می‌نمایند؟ آیا انکار علم امروز بدتر از هر زمان دیگری است؟ آیا مردم آمریکا به دانشمندان اعتماد دارند یا با ظن مشکوک به آن‌ها نگاه می‌کنند؟ اینترنت و رسانه‌های اجتماعی چگونه تردید علمی را تشدید کرده‌اند؟ و دانشمندان، ارتباط‌گران علمی و مربیان علم چه کاری می‌توانند انجام دهند تا مردم درک دقیق‌تری از چگونگی کار علم پیدا کنند؟ خوش‌آمدید به «صحبت از روان‌شناسی»، پادکست اصلی انجمن روان‌شناسی آمریکا که به بررسی ارتباط بین علم روان‌شناسی و زندگی روزمره می‌پردازد. من کیم میلز هستم. امروز دو مهمان داریم که هم‌نویسنده کتاب جدیدی به نام «انکار علم: چرا اتفاق می‌افتد و چه باید کرد»، منتشر شده در ژوئیه توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد هستند. اولین مهمان دکتر گیل سیناترا، استاد روان‌شناسی و آموزش در مدرسه آموزش راسیِر دانشگاه کالیفرنیا جنوبی است. تحقیقات اخیر دکتر سیناترا بر درک نقش انگیزه و احساس در آموزش و یادگیری موضوعات علمی جنجالی مانند تکامل و تغییرات اقلیمی متمرکز است. او عضو بخش روان‌شناسی آموزشی انجمن APA و رئیس کارگروه فعلی این انجمن درباره تغییرات اقلیمی است. مهمان دوم دکتر باربارا هوفر، استاد بازنشسته روان‌شناسی در کالج میدلبری در ورمونت است. دکتر هوفر به جنبه‌های روان‌شناختی درک عمومی از علم می‌پردازد، از جمله شناخت اپیستمی یا چگونگی شکل‌گیری باورهای مردم درباره دانش و شناخت، و همچنین توضیحات روان‌شناختی برای انکار، شک و مقاومت در برابر علم. او نیز عضو انجمن APA است. از حضور هر دو شما برای گفت‌وگو درباره این موضوع به‌موقع سپاسگزاریم. باربارا هوفر، دکترا: ممنونم. گیل سیناترا، دکترا: ممنون که ما را دعوت کردید. میلز: پس بیایید با سؤالی که در مقدمه‌ام مطرح کردم شروع کنیم. آیا انکار علم امروز بدتر از هر زمان دیگری است؟ شما در کتاب اشاره می‌کنید که این پدیده تاریخچه‌ای طولانی دارد که حداقل به گالیله برمی‌گردد و هر دو سال‌هاست که این موضوع را مطالعه می‌کنید. آیا به‌نظر شما انکار علم امروز نسبت به زمانی که شروع به تحقیق کردید شایع‌تر است؟ هوفر: بله، فکر می‌کنم جالب است که به زمانی که کتاب را شروع کردیم و آنچه از آن زمان رخ داده فکر کنیم. دو نکته برای ما برجسته شد. اول این که انکار علم توسط رسانه‌های اجتماعی به‌طرز چشمگیری تقویت می‌شود و این جدید است. در دوره‌های قبلی انکار علم این‌چنین نبود، اما امروز به‌دلیل این‌که رسانه‌های اجتماعی اطلاعات را به سرعت در سراسر جهان پخش می‌کنند، مشکل اطلاعات نادرست به‌طور عظیمی بزرگ شده است. نکته دیگر این است که اکنون این مسأله کشنده است. هیچ دوره تاریخی دیگری را نمی‌توانیم به‌یاد آوریم که انکار علم این‌چنین باعث مرگ‌های فراوان شود. افراد بسیاری به‌طور مستقیم در حال مرگ هستند. مثال‌های زیادی از افرادی که بر روی دستگاه‌های تنفسی هستند و هنوز به‌دلیل باور به اینکه کووید یک ترفند است، از تشخیص کووید خودداری می‌کنند، وجود دارد. این وضعیت بسیار نگران‌کننده است و پیشرفت ما در مقابله با همه‌گیری و تغییرات اقلیمی را مختل کرده است. ما واقعاً نگران این هستیم که این مسأله مانع یافتن راه‌حل‌های لازم برای این مشکلات و بسیاری دیگر شود. میلز: دکتر سیناترا، آیا با این نظر موافقید؟ آیا امروز به‌دلیل رسانه‌های اجتماعی بدتر شده است؟ سیناترا: بدون شک ما در حباب‌های اطلاعاتی زندگی می‌کنیم. اگر در حباب اطلاعاتی خود به‌دلیل الگوریتم‌های پلتفرم‌های اجتماعی اطلاعات نادرست دریافت کنید، ممکن است با حجم زیادی از اطلاعات نادرست مواجه شوید و این همان چیزی است که این مسأله را تقویت کرده است. پیش از اینترنت، معمولاً با همسایگان، اعضای جامعه، کلیسا یا اعضای هیئت مدرسه صحبت می‌کردید و نظرات مختلفی می‌شنیدید. اما امروز در حباب‌های هم‌فکری و رسانه‌های اجتماعی و خبرهای آنلاین زندگی می‌کنیم و کمتر نظرات متفاوت را می‌شنویم؛ بنابراین مردم دیگر همان فشار مخالفی که قبلاً داشتند را دریافت نمی‌کنند و این باعث تشدید پدیده می‌شود. هوفر: می‌توانید الگوریتم‌ها را به‌عنوان یک اصل اساسی در زندگی دیجیتال در نظر بگیرید. وقتی چیزی را می‌پسندید، الگوریتم همان‌گونه چیزهای مشابه بیشتری به شما نشان می‌دهد؛ این همان اتفاقی است که در فیس‌بوک می‌افتد. اما اکثر افراد حتی از این موضوع آگاهی ندارند. الگوریتم‌ها اطلاعات مالکیتی هستند که توسط گوگل، توییتر یا دیگران نگهداری می‌شوند و ما دقیقاً نمی‌دانیم چه اطلاعاتی به ما ارائه می‌شود. بسیاری فکر می‌کنند دیگران همان‌چیزی را می‌بینند که خودشان می‌بینند، در حالی که در واقع در یک حباب پژواک زندگی می‌کنند و فیلترهای حبابی به‌طور مکرر همان‌چیزی را که قبلاً فکر کرده‌اند و باور دارند، تقویت می‌کند. میلز: پس از یک سو دسترسی به اطلاعات زیاد داریم و می‌توانیم چیزهای خوبی ببینیم، اما کافی است یک لینک نادرست را کلیک کنیم تا به‌سرعت به اطلاعات نادرست و چیزهایی که به‌طور علمی تست نشده‌اند برسیم. این همان چیزی است که می‌گویید. سیناترا: بله. ما فکر می‌کردیم اینترنت دسترسی به اطلاعات را دموکراتیک می‌کند. در برخی جهات این‌گونه شد، اما در عین حال اطلاعات نادرست، شایعات و تبلیغات نیز دموکراتیک شد و این باعث ایجاد حباب‌های اطلاعاتی شد و مردم را در وضعیت‌های روانی سردرگم، شکاک، انکارگر و مقاوم در برابر علم قرار داد. هوفر: برخی از تحقیقات در این زمینه حتی به سواد الگوریتمی اشاره کرده‌اند. واقعاً نگران‌کننده است که چقدر افراد درک می‌کنند چه چیزی به آن‌ها بازگردانده می‌شود. من مطالعاتی انجام دادم که در آن دانشجویان را به‌دنبال موضوعات جنجالی می‌فرستادم. برای مثال، برخی دانشجویان را در آزمایش خود به‌عنوان یک کودک دبستانی که می‌خواهد بداند آیا دایناسورها همزمان با انسان‌ها زندگی می‌کردند، قرار دادم. سؤال ساده‌ای بود، اما شش تا از ده وب‌سایت برتر که به آن‌ها بازگشتند، این ادعا را تأیید می‌کردند؛ زیرا سازمان‌هایی مانند موزه خلقت پول زیادی صرف می‌کردند تا نتایج خود را در بالای نتایج جستجو بگذارند. این دانشجویان گفتند: «ما همیشه فکر می‌کردیم نتایج برتر حتماً معتبر و قابل اعتماد هستند.» این فاکتورها در الگوریتم‌های گوگل وجود ندارند؛ این‌گونه کار نمی‌کند. مردم یاد گرفته‌اند که سیستم را بازی کنند. حتی اگر دقیقاً ندانند الگوریتم‌ها چگونه کار می‌کنند، می‌دانند چگونه بازی کنند تا نتایج دلخواهشان را ببینند. سپس وب‌سایت‌هایی مانند ProCon.org وجود دارند که به‌نظر معتبر می‌آیند چون یک سازمان هستند، اما وقتی به آن‌ها می‌روید، برای هر موضوع ۱۰ دلیل موافق و ۱۰ دلیل مخالف می‌دهد؛ مثلاً برای تغییرات اقلیمی ۱۰ دلیل می‌گوید که ممکن است انسانی باشد و ۱۰ دلیل می‌گوید که شاید نباشد. بنابراین درک اینکه چه چیزی درست، معتبر و قابل اعتماد است، برای مردم دشوار است. میلز: دکتر سیناترا، در کتاب درباره مشکلات آموزش علم در دوره‌های K‑12 می‌نویسید. چه اشتباهی می‌کنیم و چه باید تغییر دهیم؟ سیناترا: سؤال خوبی است، کیم. به‌طور سنتی، علم به‌عنوان مجموعه‌ای از حقایق در کتاب درسی تدریس می‌شد. این در حال تغییر است اما نیاز به تغییر بیشتری دارد. استانداردهای علمی نسل بعد که برای آموزش علم در K‑12 توصیه می‌شوند، علم را به‌عنوان یک فرایند تدریس می‌کنند نه مجموعه‌ای از حقایق. آن‌ها دربارهٔ چگونگی شناخت دانشمندان صحبت می‌کنند و به دانش‌آموزان می‌آموزند که سؤال بپرسند و به سؤال‌های خود پاسخ دهند. این‌ها روش‌های علمی هستند و رویکردی بسیار مؤثرتر برای آموزش علم است. متأسفانه تنها تعداد کمی از ایالت‌ها این استانداردها را پذیرفته‌اند. همان‌طور که می‌دانید، استانداردهای آموزشی به‌صورت محلی تصویب می‌شوند و استاندارد ملی وجود ندارد؛ بنابراین این استانداردها توصیه می‌شوند اما توسط همهٔ ایالت‌ها به‌طور کامل پذیرفته نشده‌اند. اما ما قطعاً می‌گوییم که آموزش علم به‌عنوان یک فرایند، درگیر کردن دانش‌آموزان در آن فرایند و اجازه دادن به آن‌ها برای پرسیدن و پاسخ دادن به سؤال‌های خود، رویکرد بسیار بهتری برای آموزش علم است. هوفر: نکته دیگری که در کتاب مطرح می‌کنیم این است که دانش‌آموزان باید بیشتر با فرضیات پایه‌ای علم آشنا شوند. برای مثال، دانشمندان دربارهٔ «موقتی بودن» صحبت می‌کنند. ما این را در روان‌شناسی نیز می‌گوییم؛ ما نمی‌گوییم چیزی را ثابت کرده‌ایم، بلکه می‌گوییم شواهدی برای آن وجود دارد اما مطالعات بیشتری لازم است. وقتی عموم مردم این را می‌شنوند و اگر سواد علمی نداشته باشند، سخت می‌گیرند؛ آن‌ها انتظار قطعیت دارند. آنچه در مورد ویروس جدید کووید‑۱۹ دیده‌ایم این است که دانشمندان در حین پیشرفت کار، یاد می‌گیرند. به‌یاد دارید وقتی همه‌مان مشغول پاک‌کردن مواد غذایی بودیم و نگران گسترش بیماری بودیم چون دانشمندان هنوز نمی‌دانستند؟ مردم فکر می‌کردند این نوسان است. آن‌ها می‌گفتند «صبر کنید، ابتدا گفتید نیازی به ماسک نیست، حالا می‌گویید باید ماسک بزنیم». این به‌نظر می‌رسد که یک مشکل در علم است، اما در واقع این همان طرز کار علم است؛ آن‌ها به‌تدریج مشکل را حل می‌کنند و این کار را بسیار سریع انجام دادند، اما مردم صبور نبودند و تغییرات را درک نکردند. هفتهٔ گذشته مقاله‌ای زیبا در نیویورک تایمز دربارهٔ این بود که عموم مردم آمریکایی در حال دریافت یک دورهٔ فشرده دربارهٔ عدم قطعیت علمی هستند. این یک بحران سواد علمی است؛ مردم نمی‌فهمند که دانشمندان چگونه ادعاهای خود را می‌سازند و وقتی می‌گویند «این موقت است» یا «ما هنوز در حال کشف هستیم» چه معنایی دارد. میلز: آیا برای دانشمندان راهنمایی دارید تا کار خود را به‌گونه‌ای ارتباط دهند که عموم مردم بهتر این وضعیت را درک کنند؟ وقتی دربارهٔ نظریه می‌گویند مردم فکر می‌کنند که هنوز تصمیم‌گیری نشده، اما در علم «نظریه» معنای متفاوتی دارد، درست است؟ هوفر: بله، من می‌خواهم در این باره بگویم چون من تحقیقاتی دربارهٔ این موضوع با دانشجویان دربارهٔ تکامل انجام داده‌ام. این‌ها دانشجویان بسیار باهوشی بودند؛ میانگین نمرهٔ SAT در دانشگاه ما ۱۴۴۰ بود. وقتی از آن‌ها دربارهٔ «نظریهٔ تکامل» پرسیدم، تقریباً تنها ۷٪ توانستند «نظریه» را به‌صورت علمی تعریف کنند؛ بقیه آن را شبیه یک حدس یا فرض می‌دانستند، مثل اینکه «من نظریه‌ای دارم که کلیدهای خود را گم کرده‌ام». بنابراین وقتی از آن‌ها پرسیدم آیا باید «طراحی هوشمند» را در مدارس آموزش داد، گفتند «بله، اگر بیش از یک نظریه وجود دارد، باید هر دو را آموزش داد و بگذاریم دانش‌آموزان تصمیم بگیرند». این واقعاً نگران‌کننده است. سیناترا: اما دانشمندان به‌طور کلی در ارتباط با عموم مهارت کافی ندارند. آن‌ها برای ارتباط با دیگر دانشمندان آموزش می‌بینند؛ مثلاً مقاله‌های ژئولوژی را در مجلات تخصصی می‌نویسند. ما باید به دانشمندان کمک کنیم تا مخاطب خود را درک کنند، چطور با مخاطب خود ارتباط برقرار کنند و واژگانی مانند «نامشخص» و «نظریه» را که عموم مردم معنای متفاوتی می‌دهند، به‌درستی به‌کار ببرند. وقتی نتایج خود را ارائه می‌دهند باید واضح باشند و زبانی استفاده کنند که عموم مردم بفهمند، اما در عین حال وقتی شواهد قاطع هستند، نباید تردید نشان دهند. برای مثال، ما نباید دربارهٔ مشارکت انسان‌ها در تغییرات اقلیمی تردید نشان دهیم؛ گزارش IPCC که تازه منتشر شده است، شواهد قاطعی از صدها دانشمند و هزاران مطالعه دارد که نشان می‌دهد ما عامل اصلی هستیم. بنابراین باید این را به‌صورت واضح به عموم منتقل کنیم. هوفر: در واقع اکثر دانشمندان در ارتباط با عموم آموزش ندیده‌اند و زمان کافی ندارند. ما به ارتباط‌گران علمی وابسته‌ایم. متأسفانه تعداد این افراد در حال کاهش است؛ ده سال پیش بسیاری از روزنامه‌ها بخش علمی داشتند، اما امروز کمتر این‌گونه است و افراد کمتری آموزش می‌بینند که چطور این اطلاعات را منتقل کنند. بنابراین باید ارتباط‌گران علمی بیشتری تربیت کنیم؛ افرادی که بتوانند علم را به‌صورت قابل فهم و دقیق به عموم برسانند. همچنین نویسندگان عناوین خبری هم مشکل دارند؛ اکثر مردم خودشان عناوین را نمی‌نویسند و کلیک‌بییت‌ها را می‌شناسند. من و گیل مقاله‌ای در Harvard Magazine دیدیم که ادعا می‌کرد «خوردن شکلات صبحانه باعث کاهش وزن می‌شود». این ادعا بی‌منطق بود؛ در مطالعه فقط ۱۹ نفر شرکت کرده بودند و نویسندگان گفتند این نتایج موقت هستند و باید تکرار شوند. اما مردم یک‌بار مطالعه را می‌خوانند و به‌سرعت آن را قبول می‌کنند. قبل از اینکه شکلات را روی نان تست کنید، باید اطلاعات بیشتری داشته باشید. مردم فکر می‌کنند دانشمندان «نوسان» دارند؛ اما در واقع ما به دنبال پیشینه‌ای از شواهد هستیم، همان‌طور که گیل دربارهٔ گزارش IPCC گفت. ما به دنبال مجموعه‌ای از شواهد هستیم، نه یک مطالعهٔ منفرد. سیناترا: ما می‌توانیم بهتر به‌کارگیری قدرت علم و تغییرپذیری آن را توضیح دهیم. ما دیگران را به‌صورت بالینی همان‌طور که ۵۰ سال پیش می‌کردیم، درمان نمی‌کنیم؛ علم به‌دلیل تغییرپذیری‌اش قوی است. آنچه در مورد کووید‑۱۹ دیده‌ایم، فرایند تغییر علمی را در زمان واقعی نشان داد؛ نه فقط حقایق کتاب درسی، بلکه فرایند کشف و تغییر بر پایهٔ شواهد. این باید به عموم منتقل شود. میلز: پس دربارهٔ رسانه‌ها، آیا می‌گویید آن‌ها بزرگ‌ترین مشکل در تشدید انکار علم هستند یا باید کسب‌وکارهای بزرگ را مقصر بدانیم، همان‌طور که در مورد تغییرات اقلیمی و سیگار کشیدن مثال می‌زنند؟ هوفر: بله. نائومی اورسکس و اریک کونوی دربارهٔ «ساختن شک» صحبت می‌کنند که یک مسألهٔ عظیم است. عموم مردم نمی‌دانند که شک دربارهٔ اینکه آیا تنباکو باعث سرطان می‌شود یا آیا تغییرات اقلیمی انسانی است، توسط شرکت‌ها و آژانس‌های روابط عمومی ساخته شده تا مردم را از اقدام بازدارند. همان شرکت‌های روابط عمومی که برای R.J. Reynolds کار می‌کردند، سپس برای اکسون. ما باید نسبت به این موارد بسیار مشکوک باشیم. در کتاب‌مان دربارهٔ انکار، شک و مقاومت صحبت می‌کنیم، اما می‌خواهیم مردم همچنان شکاک بمانند؛ شکاکی یک ویژگی سالم است و در فرایند علمی جای دارد. باید به‌دقت بررسی کنیم که چه کسی این پروژه‌ها را تأمین مالی می‌کند. میلز: پس چه عوامل روان‌شناختی باعث انکار علم می‌شوند؟ فکر می‌کنم مردم چیزهایی را که می‌خواهند بشنوند یا باور کنند، انتخاب می‌کنند. هوفر: یکی از مسائلی که بررسی کرده‌ایم، تعصبات شناختی است. بسیاری از شنوندگان با تعصب تأیید آشنا هستند؛ این یک تعصب ضمنی است که ما را به‌سوی اطلاعاتی که با باورهای‌مان هم‌راستا است، جذب می‌کند. آسان است بگوییم که این کار را می‌کنیم، اما در واقع این‌گونه است. در کتاب سعی می‌کنیم این مسأله را به‌عنوان یک مسألهٔ «ما و آنها» مطرح نکنیم؛ همه ما این تعصبات را داریم. وقتی به‌دنبال اطلاعاتی می‌گردید که می‌خواهید پیدا کنید و پس از یافتن تأیید باورهای‌تان جستجو را متوقف می‌کنید، این تعصب تأیید است. دانیل کانمن در کتاب «تفکر، سریع و آهسته» دربارهٔ سیستم یک و سیستم دو صحبت می‌کند؛ سیستم یک سریع و غریزی است، سیستم دو آهسته، منطقی و تحلیلی. ما باید بدانیم چه زمانی باید از سیستم دو استفاده کنیم؛ برای مثال وقتی می‌خواهید تصمیم بگیرید آیا داروی ضد کرم‌پوش برای کووید مصرف کنید یا نه، باید عمیق‌تر بگردید. سیناترا: فرآیند روان‌شناختی دیگری که شنوندگان می‌شناسند، «استدلال انگیزه‌مند» است؛ آیا به‌دنبال نتیجهٔ دقیق هستید یا به‌دنبال نتیجه‌ای که می‌خواهید؟ اگر بتوانید سیستم دو را فعال کنید، می‌توانید از خود بپرسید «آیا واقعاً می‌خواهم باور کنم که خوردن شکلات صبحانه باعث کاهش وزن می‌شود؟» یا «آیا شواهد این مطالعه را به‌طور عادلانه ارزیابی می‌کنم؟» هوفر: عامل دیگری که تعجبی ندارد، «هویت اجتماعی» است. این مسأله در ماه‌های اخیر به‌ویژه در زمان کووید واضح‌تر شده؛ ما موجودات قبیله‌ای هستیم و تمایل داریم با افرادی که ارزش‌ها و باورهای مشابه دارند، هم‌راستا شویم. هویت اجتماعی بسیاری از رفتارهای کنونی را توضیح می‌دهد؛ به‌جای اینکه به‌عمق به سیستم دو بپردازیم و بپرسیم «آیا واقعاً باید باور کنم آنچه دیگران می‌گویند؟»، واکنش غریزی این است که «این باور قبیله‌ام است، من مخالف آن نیستم». اخیراً در میسوری خبری شد که افراد برای دریافت واکسن لباس‌های مبدل می‌پوشیدند؛ همین‌طور در ایتالیا این هفته هم خبر شد که برخی برای دریافت واکسن لباس‌های مبدل می‌پوشند. این نشان می‌دهد که مردم نمی‌خواهند دیگران بدانند که واکسن می‌گیرند چون قبیلهٔشان مخالف است. سیناترا: روان‌شناسان اجتماعی می‌دانند که درون‌گروه‌ها تأثیر بیشتری دارند. می‌توانیم این هویت اجتماعی را به نفع خود استفاده کنیم؛ به‌عنوان مثال، اعضای مورد اعتماد یک جامعه می‌توانند دربارهٔ واکسیناسیون صحبت کنند. باربارا و من دیده‌ایم که رهبران کلیساها دربارهٔ واکسیناسیون صحبت می‌کنند و سپس در کنار کلیسا چادرهای واکسیناسیون می‌گذارند تا مردم بتوانند از افراد مورد اعتماد خود واکسن بگیرند. هوفر: این به‌مفهوم «شناخت اپیستمی» هم مرتبط است؛ ما همهٔ افراد مختلفی به‌عنوان مرجع شناختی داریم؛ نه فقط یک رادیو یا تلویزیون، بلکه کشیش‌ها، پزشکان و دیگر افرادی که به آن‌ها اعتماد می‌کنیم. برای مثال، یکی از اعضای خانواده‌ام که نمی‌خواست واکسن بگیرد، به‌دلیل «شرایط زمینه‌ای» می‌گفت. من به او گفتم «با پزشکت مشورت کن». او روز بعد با پزشکش صحبت کرد و پزشک گفت «به‌دلیل شرایط زمینه‌ای‌ات، باید واکسن بگیری». او بلافاصله واکسن گرفت. بنابراین وقتی با دیگران دربارهٔ این مسأله صحبت می‌کنیم، باید بدانیم که به چه کسی اعتماد دارند و آن افراد باید نقش خود را ایفا کنند. میلز: یکی از اصطلاحات جالبی که در کتاب استفاده می‌کنید «انکار کافه‌تریا» است؛ یعنی مردم بخش‌هایی از علم را می‌پذیرند و بخش‌های دیگر را رد می‌کنند. چه توضیح روان‌شناختی برای این‌گونه رفتار وجود دارد و آیا این افراد حتی می‌دانند که این کار را می‌کنند؟ سیناترا: انکار کافه‌تریا به این معناست که افراد بخش‌هایی از علم را می‌پذیرند و بخش‌های دیگر را رد می‌کنند. کسانی که به کنوانسیون زمین صاف می‌روند، احتمالاً در هواپیما می‌نشینند و در تلفن همراه خود توییت می‌کنند؛ آن‌ها تمام فناوری و علم پیشرفته را رد نمی‌کنند، فقط یک موضوع خاص را رد می‌کنند. توضیح روان‌شناختی شامل استدلال انگیزه‌مند و هویت است؛ لی مک‌اینتایر که به کنوانسیون زمین صاف رفت، کتابی نوشت دربارهٔ چگونگی گفتگو با انکارکنندگان علم. او دریافت که این کنوانسیون یک گروه اجتماعی برای آن‌هاست و افراد می‌توانند با هم ارتباط برقرار کنند؛ بنابراین هویت نقش مهمی دارد. هوفر: این مسأله در تمام طیف سیاسی نیز دیده می‌شود. برای مثال، گروه‌های مادرانی که به‌دلیل باور به «طبیعی بودن» برای فرزندانشان، واکسن‌ها را رد می‌کنند؛ این زنان زایمان در منزل داشته‌اند، شیرده بوده‌اند و دربارهٔ تأخیر یا عدم واکسیناسیون با یکدیگر صحبت می‌کنند. آن‌ها در بسیاری از زمینه‌های علمی باور دارند، اما به‌دلیل هویت اجتماعی خود، واکسن‌ها را رد می‌کنند. اما ما همچنین داستان‌هایی از افرادی داریم که نظرشان را تغییر داده‌اند؛ مثلاً یک معلم یوگا که تصمیم گرفت فرزندش را واکسن نگیرد چون دوستانش هم این کار را می‌کردند؛ اما وقتی فرزندش نه ساله با مادر کودک مبتلا به نقص ایمنی ملاقات کرد که گفت «این عادلانه نیست؛ فرزندم نمی‌تواند به مدرسه برود چون اگر سرماخوردگی بگیرد می‌میرد»، او تصمیم گرفت فرزندش را واکسن بگیرد. بنابراین افراد می‌توانند تغییر کنند؛ این مسأله دائمی نیست. میلز: کتاب‌تان مثال‌هایی از سازمان‌هایی که اطلاعات نادرست دربارهٔ واکسن‌های کودکان منتشر می‌کنند، می‌دهد؛ این اطلاعات شبیه به‌دلیل علمی معتبر به‌نظر می‌رسد. چه به‌کسانی که غیرعلمی هستند می‌گویید تا تشخیص دهند که آیا آنچه می‌بینند علم خوب است یا بد؟ هوفر: بخشی از کاری که باید انجام دهیم این است که مردم را به منابع معتبر هدایت کنیم. این یک مسألهٔ فردی نیست؛ راه‌حل‌های بزرگ‌تری وجود دارد. فناوری‌های بزرگ مسئول بسیاری از مسائلی هستند که دربارهٔ الگوریتم‌ها گفتیم، اما آن‌ها می‌توانند راه‌حل‌ها را هم فراهم کنند. برای مثال، در سال ۲۰۱۹ پیش از کووید، وقتی مسألهٔ واکسن‌های کودکان و سرماخوردگی خاصاً سرخک مطرح شد، توییتر و پینترست تصمیم گرفتند اگر کسی به‌دنبال اطلاعات ضد واکسن بگردد، بلافاصله به فهرستی از منابع معتبر مانند سازمان بهداشت جهانی، انجمن اطفال آمریکا و سایر منابع معتبر هدایت شود. ما می‌توانیم این کار را بیشتر ببینیم؛ فناوری‌های بزرگ باید گام بردارند و مردم را به منابع معتبر هدایت کنند. سیناترا: هنگام جستجو، استراتژی‌های جستجویی وجود دارد که توسط روان‌شناسان و مربیان توسعه یافته است. همکارم داگ لامباردی و من مقاله‌ای در Educational Psychologist (ژورنال بخش ۱۵ APA) دربارهٔ استراتژی‌های جستجو نوشتیم. استراتژی‌هایی مانند «خواندن جانبی»، باز کردن پنجره جدید یا حالت ناشناس برای اینکه ببینید آیا می‌توانید شواهد تأیید یا مخالف پیدا کنید. سام واینبرگ در استنفورد مطالعاتی بر روی کودکان دبستانی، دبیرستانی و دانشگاهی انجام داده تا ببینند چه استراتژی‌های جستجویی دارند. آن‌ها متوجه شدند که اکثر کودکان «به‌راحتی فریب می‌خورند» زیرا استراتژی‌های مورد نیاز را ندارند. آن‌ها در حال حاضر برنامه‌های درسی برای آموزش این مهارت‌ها می‌سازند؛ مدارس باید این مهارت‌ها را از دورهٔ ابتدایی تا دانشگاه به‌صورت مداوم آموزش دهند. میلز: وقتی کتاب را می‌نوشتید و این‌چنین بحث می‌کردید، واضح بود که افراد زیادی به اطلاعاتی که ارائه می‌کنید نیاز دارند. مخاطبان اصلی شما چه کسانی بودند؟ آیا می‌خواستید به معلمان، روزنامه‌نگاران علمی، سیاست‌گذاران، خود دانشمندان یا فقط مصرف‌کنندگان عادی علم برسید؟ چگونه تصمیم گرفتید که مخاطب‌تان کیست؟ این مسأله بسیار گسترده است. سیناترا: شما تمام مخاطبان را فهرست کردید. هدف ما این بود که اطلاعات روان‌شناختی و پژوهش‌های باربارا و من و بسیاری از اعضای APA که در زمینهٔ اطلاعات نادرست، گروه‌های هویتی، استدلال انگیزه‌مند و تعصبات شناختی کار می‌کنند، به معلمان K‑12 و آموزش عالی، ارتباط‌گران علمی، به‌ویژه خود دانشمندان، سیاست‌گذاران، روزنامه‌نگاران و دیگرانی که به این مقالات دسترسی ندارند، منتقل کنیم. میلز: سؤال آخر. می‌خواهم بدانم وقتی در گفت‌وگوهای حضوری یا آنلاین با دوستی یا آشنایی که دیدگاه‌های ضد علمی دارد، چه کاری می‌توانند انجام دهند؟ بهترین روش برای مشارکت سازنده چیست؟ هوفر: ما توصیه می‌کنیم ابتدا گوش دهند. بیش از هر چیز دیگری، به‌خوبی گوش دهند. سعی کنند بفهمند نگرانی اصلی چیست، این اطلاعات را از کجا گرفته‌اند، چه ارزش‌هایی پشت آن هستند. من داستان موفقیتی دارم؛ دو سال پیش پیش از شروع کووید، مردی در جلسه من بود که می‌خواست بعداً با من ملاقات کند. ما قهوه‌ای نوشیدیم؛ او گفت «من یکی از آن افرادی هستم که دربارهٔ تغییرات اقلیمی فکر می‌کنم انسانی نیست». ما حدود یک ساعت و نیم صحبت کردیم و سعی کردم بر پایهٔ ارزش‌های مشترک ارتباط برقرار کنم. از او پرسیدم آیا نوه دارد؟ او گفت بله؛ دربارهٔ آیندهٔ این نوه‌ها صحبت کردیم و من گفتم «من نگران سیاره‌ای هستم که برای آن‌ها می‌گذاریم. آیا این برای شما مهم است؟» او نرم شد و گفت «بله، من نگرانم». متوجه شدم که او کاملاً انکارکنندهٔ تغییرات اقلیمی نیست؛ بیشتر نگران جنبه‌های اقتصادی و راه‌حل‌هاست. این نشان می‌دهد اگر به‌دقت گوش کنید و نقاط مشترک پیدا کنید، می‌توانید به‌نتیجهٔ بهتری برسید. ما مثال‌های زیادی از افرادی که این کار را می‌کنند داریم؛ مثلاً کاترین هیهو، دانشمند اقلیم که مسیحی است و به جامعهٔ مسیحی نزدیک شده تا دربارهٔ علم اقلیم صحبت کند؛ مردم به او اعتماد می‌کنند. این نوع افراد بیشتر و بیشتر لازم است. میلز: دکتر سیناترا. سیناترا: به‌عنوان روان‌شناسان می‌دانیم که مردم به‌راحتی ذهنشان را تغییر نمی‌دهند اگر در گفت‌وگو به‌سرعت بگوییم که آنچه می‌گویند «دیوانه» یا «احمق» است. این بهترین راه برای تغییر نیست. بنابراین روان‌شناسان می‌توانند از استراتژی‌های همدلی، درک و ارتباط شخصی استفاده کنند؛ این‌ها ابزارهایی هستند که عموم مردم می‌توانند برای ارتباط با افرادی که کاملاً انکارکننده نیستند اما سؤالاتی دارند، به‌کار ببرند. ما دربارهٔ «میان‌دست» صحبت می‌کنیم؛ افرادی که باز هستند و شاید فقط کمی سردرگم باشند. علم پیچیده و دشوار است و ممکن است سؤالات مشروعی داشته باشند. برای مثال، خواهرم نگران شد که واکسن کووید می‌تواند باعث ناباروری شود؛ این اطلاعات در اینترنت پخش شد و او نگران شد. او این نگرانی را برطرف کرد، واکسن زد و سپس به دوستی که این اطلاعات را به‌اشتراک گذاشته بود کمک کرد تا بفهمد این ادعا نادرست است و او نیز واکسن زد. بنابراین استفاده از ابزارهای روان‌شناختی مانند همدلی و درک برای رسیدن به افراد در «میان‌دست» مهم است. رسانه‌ها تمایل دارند به‌جای افراد متوسط، افراد افراطی مانند زمین‌صاف یا ضدواکسین را نشان دهند؛ اما این افراد اکثریت نیستند. هوفر: هدف کلی ما این است که نگرش علمی را در عموم مردم و در افرادی که با آن‌ها صحبت می‌کنیم ترویج کنیم. می‌خواهیم این نگرش را مدل‌سازی کنیم و نشان دهیم که چه نتایجی به‌دست می‌آید. نگرش علمی به‌معنی این است که به شواهد باز باشید و آمادگی تغییر نظر بر پایهٔ شواهد جدید را داشته باشید. ما می‌خواهیم این نگرش در برنامهٔ درسی علمی و همچنین در گفت‌وگوهای روزمره ما حضور داشته باشد. میلز: این همه مشاورهٔ عالی است. می‌خواهم به شنوندگان بگویم نام کتاب «انکار علم: چرا اتفاق می‌افتد و چه باید کرد» است. دکتر سیناترا، دکتر هوفر، از حضور امروز متشکرم. این بسیار جالب بود. هوفر: ممنون که ما را دعوت کردید. سیناترا: بسیار سپاسگزاریم. میلز: می‌توانید قسمت‌های قبلی «صحبت از روان‌شناسی» را در www.speakingofpsychology.org یا در Apple، Stitcher، Spotify یا هر پلتفرمی که پادکست مورد علاقه‌تان را می‌گیرید، پیدا کنید. لطفاً نظرتان را بگذارید. اگر نظری یا ایده‌ای برای پادکست‌های آینده دارید می‌توانید به speakingofpsychology@apa.org ایمیل بزنید. این speakingofpsychology، یک کلمه، @apa.org است. «صحبت از روان‌شناسی» توسط لیا وینرمن تولید شده است. صدابردار ما کریس کوندایان است. از شنیدن شما سپاسگزاریم. برای انجمن روان‌شناسی آمریکا، من کیم میلز هستم.


در سال ۲۰۲۰، انکار علم به مرگ منجر شد. بسیاری از رهبران سیاسی از حمایت از اقداماتی که دانشمندان می‌دانستند مؤثر هستند، ناکام ماندند. در طول همه‌گیری، افراد در حالی که هنوز باور داشتند کووید-۱۹ وجود ندارد، جان خود را از دست دادند.

البته انکار علم پدیده‌ای جدید نیست. اما درک اینکه چرا برخی افراد توضیحات علمی را انکار، تردید یا مقاومت می‌کنند - و چه کاری می‌توان برای غلبه بر این موانع برای پذیرش علم انجام داد - بیش از هر زمان دیگری مهم است.

در کتاب خود با عنوان «انکار علم: چرا اتفاق می‌افتد و چه باید کرد»، راه‌هایی را برای درک و مبارزه با این مشکل ارائه می‌دهیم. ما به عنوان دو روانشناس پژوهشی، می‌دانیم که همه در معرض اشکال مختلف آن آسیب‌پذیر هستند. مهم‌تر از همه، می‌دانیم که راه حل‌هایی وجود دارد.

در اینجا توصیه‌های ما در مورد نحوه مقابله با پنج چالش روانشناختی که می‌تواند به انکار علم منجر شود، آورده شده است:

چالش شماره ۱: هویت اجتماعی
انسان‌ها موجودات اجتماعی هستند و تمایل دارند با کسانی که باورها و ارزش‌های مشابهی دارند، همسو شوند. شبکه‌های اجتماعی اتحادها را تقویت می‌کنند. احتمالاً بیشتر چیزهایی را می‌بینید که قبلاً با آنها موافق هستید و دیدگاه‌های جایگزین کمتری را. افراد در حباب‌های اطلاعاتی ایجاد شده توسط الگوریتم‌های قدرتمند زندگی می‌کنند. وقتی کسانی که در دایره اجتماعی شما هستند اطلاعات نادرست را به اشتراک می‌گذارند، احتمال بیشتری دارد که به آن باور کنید و آن را به اشتراک بگذارید. اطلاعات نادرست تکثیر می‌شود و انکار علم رشد می‌کند.

[تصویر: آیا می‌توانید زمینه‌های مشترک برای ارتباط برقرار کنید؟]

اقدام شماره ۱: هر فرد دارای چندین هویت اجتماعی است. یکی از ما با یک منکر تغییرات آب و هوایی صحبت کرد و متوجه شد که او همچنین پدربزرگی است. او وقتی به آینده نوه‌هایش فکر کرد، باز شد و مکالمه به نگرانی‌های اقتصادی، ریشه انکار او، رسید. یا شاید کسی به دلیل تردید در مورد واکسن، زیرا مادران در گروه بازی کودک او نیز تردید دارند، اما او همچنین فردی دلسوز است که نگران کودکان با نقص سیستم ایمنی است.

ما دریافته‌ایم که گوش دادن به نگرانی‌های دیگران و تلاش برای یافتن زمینه‌های مشترک مؤثر است. کسی که با او ارتباط برقرار می‌کنید، متقاعدکننده‌تر از کسانی است که با آنها کمتری مشترک هستید. وقتی یک هویت مانع پذیرش علم می‌شود، از هویت دوم برای ایجاد ارتباط استفاده کنید.

چالش شماره ۲: میانبرهای ذهنی
همه سرگرم هستند و فکر کردن عمیق و هوشیارانه به طور مداوم خسته‌کننده خواهد بود. شما مقاله‌ای را به صورت آنلاین با یک تیتر جذاب مانند «شکلات بخورید و طول عمر کنید» می‌بینید و آن را به اشتراک می‌گذارید، زیرا فرض می‌کنید درست است، می‌خواهید درست باشد یا فکر می‌کنید مضحک است.

اقدام شماره ۲: به جای به اشتراک گذاشتن آن مقاله در مورد اینکه چگونه GMOها ناسالم هستند، یاد بگیرید که سرعت خود را کم کنید و به پاسخ‌های سریع و شهودی که روانشناس دانیل کانمن «تفکر سیستم ۱» می‌نامد، توجه کنید. در عوض، ذهن منطقی و تحلیلی «تفکر سیستم ۲» را روشن کنید و از خود بپرسید، چگونه می‌دانم این درست است؟ آیا معقول است؟ چرا فکر می‌کنم درست است؟ سپس کمی بررسی واقعیت انجام دهید. یاد بگیرید که بلافاصله اطلاعاتی را که قبلاً به آن اعتقاد دارید، نپذیرید، که به آن سوگیری تأییدی می‌گویند.

چالش شماره ۳: باورها در مورد چگونگی و آنچه می‌دانید
همه ایده‌هایی در مورد آنچه فکر می‌کنند دانش است، از کجا می‌آید و به چه کسی باید اعتماد کرد، دارند. برخی از افراد به صورت دوگانه فکر می‌کنند: همیشه یک درست و غلط واضح وجود دارد. اما دانشمندان عدم قطعیت را به عنوان یکی از ویژگی‌های برجسته رشته خود می‌بینند. برخی از افراد ممکن است درک نکنند که ادعاهای علمی با جمع‌آوری شواهد بیشتر تغییر می‌کنند، بنابراین ممکن است نسبت به تغییر سیاست بهداشت عمومی در مورد کووید-۱۹ بی‌اعتماد باشند.

روزنامه‌نگارانی که «هر دو طرف» توافقات علمی تثبیت‌شده را ارائه می‌دهند، می‌توانند ناخواسته خوانندگان را متقاعد کنند که علم از آنچه واقعاً هست، نامطمئن‌تر است و تعادل را به سوگیری تبدیل کنند. تنها ۵۷ درصد از آمریکایی‌هایی که مورد بررسی قرار گرفته‌اند، قبول دارند که تغییرات آب و هوایی ناشی از فعالیت‌های انسانی است، در حالی که این رقم در میان دانشمندان آب و هوا ۹۷ درصد است و تنها ۵۵ درصد فکر می‌کنند که دانشمندان مطمئن هستند که تغییرات آب و هوایی در حال رخ دادن است.

[تصویر: شما چگونه به آنچه می‌دانید رسیدید؟]

اقدام شماره ۳: تشخیص دهید که دیگران (یا حتی خودتان) ممکن است با باورهای نادرست در مورد علم کار کنند. شما می‌توانید به آنها کمک کنید تا آنچه را که فیلسوف علم لی مک‌اینتایر «نگرش علمی» می‌نامد، بپذیرند، یعنی تمایل به جستجوی شواهد جدید و تمایل به تغییر ذهن خود.

تشخیص دهید که تعداد بسیار کمی از افراد برای دانش و تخصص به یک منبع واحد متکی هستند. تردید در مورد واکسن، برای مثال، با موفقیت با پزشکانی که به طور متقاعدکننده‌ای باورهای نادرست را رد می‌کنند و همچنین با دوستانی که توضیح می‌دهند چرا ذهن خود را تغییر داده‌اند، مقابله شده است. روحانیون نیز می‌توانند گام بردارند، و برخی از آنها مکان‌های عبادت را به عنوان مراکز واکسیناسیون ارائه کرده‌اند.

چالش شماره ۴: استدلال مبتنی بر انگیزه
شاید فکر نکنید که نحوه تفسیر یک نمودار ساده می‌تواند به دیدگاه‌های سیاسی شما بستگی داشته باشد. اما وقتی از مردم خواسته شد تا به نمودارهای یکسانی که هزینه‌های مسکن یا افزایش دی‌اکسید کربن در جو را در طول زمان نشان می‌دهند، نگاه کنند، تفسیرها بر اساس وابستگی سیاسی متفاوت بود. محافظه‌کاران نسبت به مترقیان بیشتر احتمال داشت که نمودار را هنگام نشان دادن افزایش دی‌اکسید کربن اشتباه تفسیر کنند تا زمانی که هزینه‌های مسکن را نشان می‌داد. وقتی افراد نه تنها با بررسی حقایق، بلکه با یک سوگیری ناخودآگاه برای رسیدن به نتیجه مطلوب استدلال می‌کنند، استدلال آنها ناقص خواهد بود.

اقدام شماره ۴: شاید شما فکر کنید که خوردن غذا از ارگانیسم‌های اصلاح‌شده ژنتیکی برای سلامتی شما مضر است، اما آیا واقعاً شواهد را بررسی کرده‌اید؟ مقالاتی را با اطلاعات موافق و مخالف بررسی کنید، منبع آن اطلاعات را ارزیابی کنید و برای شواهدی که به یک طرف یا طرف دیگر متمایل هستند، باز باشید. اگر به خودتان زمان فکر کردن و استدلال بدهید، می‌توانید استدلال مبتنی بر انگیزه خود را کوتاه کنید و ذهن خود را به اطلاعات جدید باز کنید.

چالش شماره ۵: احساسات و نگرش‌ها
وقتی پلوتو به سیاره کوتوله تنزل رتبه یافت، بسیاری از کودکان و برخی از بزرگسالان با خشم و مخالفت واکنش نشان دادند. احساسات و نگرش‌ها به هم مرتبط هستند. واکنش‌ها به شنیدن اینکه انسان‌ها بر آب و هوا تأثیر می‌گذارند، می‌تواند از خشم (اگر به آن اعتقاد ندارید) تا ناامیدی (اگر نگران هستید که ممکن است مجبور به تغییر سبک زندگی خود شوید) تا اضطراب و ناامیدی (اگر بپذیرید که در حال رخ دادن است اما فکر می‌کنید دیگر برای رفع آن خیلی دیر شده است) متغیر باشد. احساس شما در مورد کاهش اثرات آب و هوا یا برچسب‌گذاری GMOها با اینکه آیا با این سیاست‌ها موافق هستید یا مخالف، همسو است.

اقدام شماره ۵: نقش احساسات را در تصمیم‌گیری در مورد علم تشخیص دهید. اگر به داستانی در مورد سلول‌های بنیادی مورد استفاده برای توسعه درمان‌های پارکینسون واکنش قوی نشان می‌دهید، از خود بپرسید که آیا بیش از حد امیدوار هستید زیرا یکی از بستگان شما در مراحل اولیه این بیماری است. یا آیا به دلیل احساسات خود یک درمان بالقوه نجات‌بخش را رد می‌کنید؟

احساسات نباید (و نمی‌توانند) در جعبه‌ای جدا از نحوه تفکر شما در مورد علم قرار گیرند. بلکه، مهم است که درک کنید و تشخیص دهید که احساسات راه‌های کاملی برای فکر کردن و یادگیری در مورد علم هستند. از خود بپرسید که آیا نگرش شما نسبت به یک موضوع علمی بر اساس احساسات شما است و اگر چنین است، به خودتان زمان دهید تا هم فکر کنید و استدلال کنید و هم در مورد آن موضوع احساس کنید.

[شما باهوش و کنجکاو در مورد جهان هستید. نویسندگان و ویراستاران The Conversation نیز همینطور هستند. می‌توانید با مشترک شدن در خبرنامه ما، ما را روزانه بخوانید.]

همه می‌توانند در معرض این پنج چالش روانشناختی که می‌تواند به انکار علم، تردید و مقاومت منجر شود، قرار گیرند. آگاهی از این چالش‌ها اولین گام به سوی اقدام برای مقابله با آنها است.


به این ادیان، ادیان ابراهیمی می‌گویند، زیرا همگی نسب خود را به ابراهیم می‌رسانند. با این حال، ادعا اینکه همه بر اساس آموزه‌های ابراهیم بنا شده‌اند، ساده‌سازی و تعمیم‌دهی بی‌جا خواهد بود.

تفاوت‌ها عبارتند از:

در بالاترین سطح:

اسلام و یهودیت در الهیات خود تقریباً یکسان هستند، به جز اینکه ۱) یهودیت مفهوم واضحی از بهشت و جهنم ندارد و ۲) پیامبرانشان متفاوت هستند (محمد در برابر موسی).

اگرچه مسیحیت از یک گروه منشعب از یهودیان پدید آمد، اما تفاوت‌های قابل توجهی با یهودیت (یا اسلام) دارد. هم اسلام و هم یهودیت، مسیحیت را به طور کامل یکتاپرست نمی‌دانند. آموزه تثلیث معتقد است که پدر، پسر و روح القدس همگی متفاوت بودند، اما در عین حال، از یک جوهر واحد (یعنی خدا) بودند. همچنین، ایده اینکه عیسی برای گناهان بشریت جان خود را فدا کرد، برای هر دو دین اسلام و یهودیت کاملاً بیگانه است.

جزئی‌تر:

یهودیت بیان می‌کند که تنها یک خدا وجود دارد. او جهان، از جمله انسان‌ها را آفرید. خدا سپس یهودیان (به عنوان یک ملت) را برگزید تا حقیقت یکتاپرستی را حفظ کنند. در یهودیت، مردم باید در تلاش برای زندگی اخلاقی باشند. تأکید به وضوح بر این دنیا است. زندگی پس از مرگ به سختی و به طور مبهم مورد بحث قرار می‌گیرد.

یهودیان پس از اینکه یوسف به مقام بالایی در دولت مصر رسید، به مصر مهاجرت کردند. جمعیت آنها به مرور زمان افزایش یافت. اما بعداً به شهروندان درجه دوم و گاهی اوقات به بردگان در جامعه غالب مصر تبدیل شدند. موسی، یهودی‌ای که در کاخ سلطنتی فرعون بزرگ شد، یهودیان را از برد رهایی داد و آنها را به فلسطین هدایت کرد. آنها در طول زمان یک دولت کوچک در آنجا تشکیل دادند و با همسایگان خود درگیر شدند. پادشاه داوود و سلیمان اوج دولت آنها را نشان می‌دهند. با این حال، اندکی پس از آن، توسط آشوریان شکست خوردند و به اسارت گرفته شدند و به بابل منتقل شدند. پس از فتح بابل توسط ایرانیان، دوباره آزاد شدند و به فلسطین بازگشتند. آنها سپس توسط اسکندر و یونانیان و بعداً توسط رومیان فتح شدند، اما معمولاً در امور مذهبی به آنها خودمختاری داده می‌شد. در طول همه این رویدادها (از ۱۵۵۰ قبل از میلاد تا ۰)، مجموعه‌ای از پیامبران توسط خدا فرستاده شدند، زیرا ظاهراً منحرف شده بودند. همچنین، توراه در حال توسعه بود. به طور گسترده‌ای اعتقاد بر این است که خود دین تحت تأثیر قابل توجهی از فرهنگ ایرانی قرار گرفته است. همچنین، همیشه انتظاری برای یک پادشاه بزرگ (مسیح) وجود داشت، که آنها را از سلطه قدرت‌های خارجی نجات دهد. اما متون مقدس تا زمان عیسی تقریباً نهایی شده بودند. پس از تخریب معبد در سال ۷۰ پس از میلاد توسط رومیان، یهودیان پراکنده شدند و تا سال ۱۹۴۸، تأسیس کشور اسرائیل، دولت تشکیل ندادند.

برای یهودیان، دین، تاریخ و آداب و رسوم آنها به طور جدایی‌ناپذیری با هم مرتبط هستند. آنها به تبلیغ دین نمی‌پردازند. آنها پذیرای تازه‌واردان نیستند (با استثنائات جزئی). فرد یهودی می‌شود اگر مادرش یهودی باشد. یعنی خط مادری مهم است. آنها سه بار در روز نماز می‌خوانند. روز مقدس شنبه است. یهودیان باید شبت را رعایت کنند، یعنی از کار و امور دنیوی خودداری کنند و وقت خود را به خدا اختصاص دهند. یهودیان همچنین قوانین سختگیرانه رژیم غذایی و تطهیر را رعایت می‌کنند.

مسیحیت توسط یک یهودی به نام عیسی (به زبان انگلیسی) آغاز شد. او توسط خدای پدر فرستاده شد تا بشریت را از گناهانش رهایی بخشد. پسر به گوشت تبدیل شد و از مریم باکره متولد شد. او به دلیل ادعاهای خود با مقامات مذهبی درگیر شد. او مصلوب شد، اما توسط پدر زنده شد. او به شاگردانش ظاهر شد. شاگردان او و همچنین پولس قدیس، که او را در یک رویا دید، دین را گسترش دادند. با این حال، توجه داشته باشید که نسخه علمی از تاریخ اولیه مسیحیت کاملاً متفاوت است. در اینجا من باورهای مذهبی رایج در بین مسیحیان را ارائه دادم.

مواضع عقیدتی منحصر به فرد مسیحیت عبارتند از:

تثلیث: مفهوم خدا تا حدودی پیچیده است. پدر، پسر و روح القدس همگی متمایز هستند، اما همه آنها خدا هستند. و تنها یک خدا وجود دارد. به نوعی، مفهوم خدا به اندازه یهودیت و اسلام یکپارچه نیست.

عیسی توسط پدر فرستاده شد تا بشریت را از گناه اولیه (همان گناهی که آدم و حوا در بهشت مرتکب شدند و همه انسان‌ها از آن ارث بردند) رهایی بخشد.

نجات تنها از طریق پذیرش عیسی به عنوان ناجی و خداوند به دست می‌آید.

تفاوت‌های جزئی از نظر الهیات اما از نظر عملی مهم: روز مقدس یکشنبه است. قوانین رژیم غذایی کوشر و قوانین تطهیر لازم نیست رعایت شود. هم مردان یهودی و هم مسلمان ختنه می‌کنند، مسیحیان نیازی ندارند.

اسلام شاید واضح‌ترین آنها باشد:

تنها یک خدا به نام الله وجود دارد. خدای دیگری وجود ندارد. او همه چیز را آفرید. او تمام صفات عالی را دارد. او پیامبرانی را به بشریت فرستاد تا آنها را در مبارزه با شیطان هشدار دهد و راهنمایی کند. یهودیت و مسیحیت ادیان درستی از جانب خدا بودند، اما به مرور زمان توسط انسان‌ها فاسد شدند. خدا پیامبر نهایی محمد را فرستاد. او همچنین قرآن را به عنوان کتاب نهایی به عنوان راهنما و رحمت برای بشریت نازل کرد. از آنجایی که این آخرین وحی است، الله از هرگونه فساد در آینده از قرآن محافظت خواهد کرد.

مسلمانان پنج وظیفه دارند. آنها عبارتند از:

شهادت به یگانگی خدا
نماز خواندن ۵ بار در روز
روزه گرفتن در ماه رمضان (در صورت توانایی)
صدقه دادن در صورت توانایی
انجام حج (بازدید از مکه در یک مراسم آیینی) در صورت توانایی

تأکید قوی بر عدالت اجتماعی و برابری همه مردم از نظر نژاد، رنگ پوست و جنسیت وجود دارد.

خلاصه:

مفهوم خدا:

اسلام و یهودیت: یکتاپرستی مطلق
مسیحیت؛ خدای تثلیث (یک خدا در سه شخص متمایز، از یک جوهر)

وضعیت عیسی:

یهودیت: او را یک خاخام کمی منحرف می‌دانند
اسلام: او را یک پیامبر مهم می‌داند، اما نه الهی.
مسیحیت: او را بخشی از تثلیث می‌داند

نجات و زندگی پس از مرگ:

یهودیت: زندگی پس از مرگ به طور کامل توسعه نیافته است. روح‌ها ممکن است مدتی پس از مرگ باقی بمانند.
اسلام: اعتقاد به یگانگی خدا و اعمال نیک. بهشت برای خوبان، جهنم برای بدان. جهنم مگر در صورت بت‌پرستی مداوم، ابدی نیست.
مسیحیت: پذیرش عیسی به عنوان ناجی + (اعمال نیک در برخی از فرقه‌ها). مفهوم کامل بهشت و جهنم.

وضعیت پیامبران:

در همه آنها پیامبر وجود دارد.

اسلام تمام پیامبران عهد عتیق و عیسی را به عنوان پیامبران اسلامی نیز می‌داند.
مسیحیت تمام پیامبران عهد عتیق را پیامبران واقعی می‌داند، اما محمد را پیامبر نمی‌داند.
یهودیت عیسی و محمد را بدعت‌گذار می‌داند.

نماز روزانه:

یهودیان سه بار در روز نماز می‌خوانند.
مسلمانان پنج بار در روز نماز می‌خوانند.
هیچ نماز مسیحی مشابهی وجود ندارد.

قوانین رژیم غذایی

یهودیت: قوانین سختگیرانه رژیم غذایی کوشر
مسلمانان: برخی از قوانین رژیم غذایی مانند عدم مصرف گوشت خوک، خون و مشروبات الکلی. اما به طور کلی به اندازه یهودیت سختگیرانه/جامع نیست.
مسیحیان: قوانین رژیم غذایی قابل توجهی وجود ندارد

مسیح:

یهودیت: مسیحی در آینده خواهد آمد و همه یهودیان را از قدرت‌های خارجی نجات می‌دهد و دولت (واقعی) یهودیان را تأسیس می‌کند.
اسلام: عیسی مسیح است، در پایان زمان به زمین فرود می‌آید و همه مؤمنان را متحد می‌کند.
مسیحیت: عیسی مسیح است

در صورت امکان، تفاوت‌ها را در سطوح مختلف جزئیات اضافه خواهم کرد...


باورها و داستان‌های رایج
باورهای مشترک ادیان ابراهیمی
یهودیت، مسیحیت و اسلام آنچه را که ادیان ابراهیمی نامیده می‌شوند، تشکیل می‌دهند. در طول دو هزار سال گذشته، اغلب بین ادیان ابراهیمی درگیری وجود داشته است. در نتیجه، بسیاری از مردم فکر می‌کنند که این ادیان بسیار متفاوت هستند، اما در واقع باورهای مشترک زیادی بین یهودیت، مسیحیت و اسلام وجود دارد. این باورها، آداب و رسوم و سنت‌های مشترک شامل اهمیت دعا، جشن‌ها، صدقه و پاکیزگی و زیارت است.

ابراهیم
مهمتر از همه، یهودیت، مسیحیت و اسلام به دلیل منشأ خود، ادیان ابراهیمی نامیده می‌شوند. همه یهودیان، مسیحیان و مسلمانان معتقدند که خداوند با ابراهیم پیمان یا توافقی بست. این پیمان تضمین کرد که مؤمنان به خدا ایمان داشته باشند و او را پرستش کنند و این عمل پرستش برای نسل‌ها ادامه یابد. در مقابل، خداوند از فرزندان، نوادگان و نتیجه‌های ابراهیم محافظت می‌کرد. این پیمان میراث یا امانتی برای فرزندان ابراهیم شد تا آن را ادامه دهند.

فرشتگانی که ابراهیم را از قربانی کردن پسرش به خدا باز می‌دارند (دامنه عمومی).
ابراهیم دو پسر داشت، اسماعیل و اسحاق. او آنها را در بخش‌های مختلف شبه جزیره عربستان اسکان داد: اسحاق نزدیک اورشلیم و اسماعیل نزدیک مکه. نوادگان اسحاق یهودی و مسیحی شدند و نوادگان اسماعیل مسلمان شدند. هم اسحاق و هم اسماعیل برای همه ادیان ابراهیمی مهم هستند.
مهمترین بخش داستان ابراهیم ایمان و اطاعت او از خداست. کتاب پیدایش که هم یهودیت و هم مسیحیت از آن استفاده می‌کنند، این داستان را روایت می‌کند. خدا ابراهیم را فرا می‌خواند و او پاسخ می‌دهد: «اینجا هستم». اطاعت از خدا در اسلام نیز بسیار مهم است. هنگامی که زائران مسلمان در حالی که به حرم در مکه نزدیک می‌شوند، می‌گویند: «لَبَّیْک! اَللَّهُمَّ لَبَّیْک!»، در واقع می‌گویند: «اینجا هستم، پروردگارا، به فرمان تو!»

بخشی دیگر از داستان ابراهیم که برای باورهای مشترک ادیان ابراهیمی مهم است، وجود دارد. در این داستان، خدا در یک رویا به ابراهیم می‌گوید که پسرش را قربانی کند. ابراهیم و پسرش آماده بودند تا از این فرمان الهی اطاعت کنند. اما، در عوض، خدا قربانی را با یک گوسفند باشکوه جایگزین کرد. این معجزه به این معنی بود که خدا نیازی به قربانی انسان ندارد، بلکه فقط تمایل به اطاعت را می‌خواهد.
در حالی که داستان در سنت‌های یکتاپرستانه یکسان است، کتاب مقدس و قرآن آن را کمی متفاوت تفسیر می‌کنند. داستان در کتاب مقدس می‌گوید که پسر قربانی اسحاق بود، در حالی که قرآن می‌گوید اسماعیل بود. با این حال، درس اطاعت و قدرت ایمان یکسان است.

جشن‌ها
هر دین ابراهیمی در طول سال چند جشن بزرگ را برگزار می‌کند. هم یهودیت و هم اسلام برای زمان‌بندی این جشن‌ها از تقویم قمری پیروی می‌کنند. یک چرخه قمری بر اساس فازهای ماه است، به این معنی که جشن‌ها هر سال در زمان متفاوتی برگزار می‌شوند. برخی از جشن‌های مسیحی نیز تحت تأثیر تقویم قمری قرار دارند.
جشن‌های مهم یهودی شامل روش هشانا، یوم کیپور، پسح، شاووت، سوکوت، حانوکا و پوریم است. این جشن‌ها وقایع مهم در تاریخ پر فراز و نشیب یهودیان را به یاد می‌آورند.
جشن‌های مهم مسیحی شامل ظهور، کریسمس، روزه، جمعه نیک، عید پاک و پنطیکاست است. این جشن‌ها وقایع زندگی عیسی مسیح را گرامی می‌دارند. عیسی پیامبر مهمی در مسیحیت و اسلام است و هر دو دین معتقدند که او مسیحا است.
جشن‌های مهم اسلامی شامل رمضان و عید فطر؛ حج و عید قربان است. رمضان ماه مقدسی برای روزه‌داری محسوب می‌شود و در قرآن به آن دستور داده شده است. مسلمانان در طول این ماه از طلوع تا غروب از خوردن و آشامیدن خودداری می‌کنند. آنها همچنین بر بخشش و دعاهای ویژه تمرکز می‌کنند.

جشنی که رمضان را به پایان می‌رساند، عید فطر نام دارد. سفر معنوی یا زیارت به مکه به نام حج و عید قربان هر دو وقایعی را در زندگی ابراهیم و خانواده‌اش گرامی می‌دارند.
روزه داری - خودداری از غذا یا انواع خاصی از غذاها - برای مدت زمان مشخصی یک شکل رایج از عبادت در سنت ابراهیمی است. روزه‌ها اغلب با روزهای مقدس در یهودیت، مسیحیت و اسلام مرتبط هستند. هر یک از ادیان ابراهیمی روزهایی برای روزه‌داری دارد که در آن مردم برای یادآوری و روزهای جشن سپاسگزاری، خود را از ضروریات عادی زندگی محروم می‌کنند. به اشتراک گذاشتن غذا و هدایای دیگر با خانواده، همسایگان و نیازمندان راه‌های رایجی برای جشن گرفتن این روزها است. مردم همچنین در این جشن‌ها در مراسم عبادی ویژه شرکت می‌کنند.

دعا
اعتقاد به نیاز به پرستش خدا در همه ادیان رایج است. اساسی‌ترین شکل عبادت دعا است. هر سنت کلمات و الزامات خاصی را برای دعا تجویز می‌کند که در زمان‌های مشخصی از روز انجام می‌شود. دعای عمومی در اماکن عبادت در هر سه دین رایج است: برای یهودیان در شنبه، برای مسیحیان در یکشنبه و برای مسلمانان در جمعه و در طول جشن‌ها در طول سال.
یکی دیگر از باورهای مشترک یهودیت، مسیحیت و اسلام، به رسمیت شناختن دعای شخصی و خصوصی هر مؤمن است. علاوه بر این، تمایل به صحبت با خدا در بین مردم در همه جا رایج است، خواه از یک سنت مذهبی خاص پیروی کنند یا نه.

طبق نظر بیشتر پیروان ادیان ابراهیمی، دعاهایی که زمان‌های روز و چرخه سالانه را مشخص می‌کنند، از مهمترین نشانه‌های اطاعت از خدا هستند. چنین آیین‌هایی همچنین منبع تلاش‌های علمی برای دستیابی به زمان‌سنجی دقیق و تقویم‌ها هستند. کار ستاره‌شناسان یهودی، مسیحی و مسلمان بازتاب این تلاش مشترک است.

صدقه و تطهیر
یکی دیگر از اعمال رایج در سنت ابراهیمی، دادن صدقه به عنوان یک عمل مهربانی، کمک به فقرا یا راهی برای جبران اعمال بد است. ایده اینکه ثروت از طریق بخشش پاک می‌شود، در هر سه سنت رایج است.

یک مسلمان که وضو یا شستشو قبل از نماز انجام می‌دهد (حدود 1865).
آب همچنین اهمیت معنوی در ادیان ابراهیمی دارد. تطهیر بدن قبل از نماز و در ارتباط با سایر آیین‌ها یک مضمون رایج است.

زیارت
این سه دین همچنین مفاهیم مشابهی از زیارت را به اشتراک می‌گذارند. پیروان این ادیان در جستجوی دانش به اماکن مقدس سفر می‌کنند. در آنجا، طلب بخشش می‌کنند و ارتباط خود را با خدا تقویت می‌کنند.
با این حال، هر زیارت شامل مقاصد مختلفی است. مسلمانان حداقل یک بار در طول زندگی به مکه زیارت می‌کنند، همانطور که یکی از پنج رکن ایمان اسلام است. مسیحیان سنت دیرینه‌ای از بازدید از سرزمین مقدس و سایر زیارتگاه‌ها را گرامی می‌دارند. در همین حال، یهودیان به محل معبد در اورشلیم به عنوان مقصد زیارتی سفر می‌کنند.

افراد و جوامع قوانین اخلاقی، عملی و مذهبی را دنبال می‌کنند. آنها همچنین در عبادت شرکت می‌کنند. رهبران کسانی هستند که در دانش دین و مراقبت از جامعه و اعضای آن آموزش تخصصی دیده‌اند. آنها نقش‌هایی در هدایت مؤمنان ایفا می‌کنند.
در یهودیت، یک خاخام رهبر مذهبی است. خاخام‌ها آموزش‌های سخت‌گیرانه‌ای در مورد متون مقدس و سایر نوشته‌های یهودی دریافت می‌کنند. این کلمه در عبری به معنای «استادم» است. خاخام‌ها بر جماعت‌های یهودی در اماکن عبادت به نام کنیسه نظارت می‌کنند.
در مسیحیت، کشیشان و پاستورها به عنوان بخشی از سلسله مراتب کلیسا یا رتبه‌های مقامات خدمت می‌کنند. فقط کشیشان آموزش‌دیده، منصوب‌شده یا آغازشده می‌توانند عملکردهای مقدس خاصی از عبادت را برای مردم عادی انجام دهند. کشیشان و پاستورها بر جماعت‌های مسیحی در اماکن عبادت به نام کلیسا نظارت می‌کنند.
در اسلام، هیچ کشیشی، نصب یا سلسله مراتب مذهبی وجود ندارد. رهبر نماز یک امام است که به معنای «کسی است که در مقابل صفوف عبادت‌کنندگان می‌ایستد» است. امامان می‌توانند نماز را برای گروه‌هایی از مردان و زنان در اماکن عبادت مسلمانان به نام مساجد رهبری کنند.
رهبرانی که در مورد چگونگی عمل به اسلام، قانون و سایر انواع راهنمایی‌ها مشاوره می‌دهند، به نام عالم (مفرد، آه-لیم) یا علمای (جمع، او-له-ما) نامیده می‌شوند. این کلمه به معنای «کسی است که دانش دارد» است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد باورهای مشترک یهودیت، مسیحیت و اسلام اینجا را ببینید.

عالمان اویغور در چین (حدود 1933).


امروزه شکی نیست که ادیان یکی از عوامل فزاینده‌ای هستند که در شکل‌گیری و شرطی‌سازی روابط بین‌الملل نقش دارند. بر این اساس، نقش آن‌ها باید با همان ابزارها و با همان دقت و thoroughness که معمولاً به سایر شاخه‌های امور سیاسی اختصاص داده می‌شود، مورد مطالعه قرار گیرد.

ژئوپلیتیک یکی از این ابزارهاست. اگر ادیان را صرفاً از دیدگاه سیاسی، یعنی به عنوان ابزاری سیاسی در میان سایر ابزارهای سیاسی در نظر بگیریم، می‌توانیم به طور تقریبی بگوییم که برای درک پدیده‌های بین‌المللی که ادیان در آن دخیل هستند، باید عمدتاً ژئوپلیتیک را مطالعه کرد، نه خود ادیان. البته این یک میانبر است، زیرا ماهیت خاص هر دین آن را به ابزار سیاسی متفاوتی تبدیل می‌کند، اما این امر امکان اولویت‌بندی را از نظر روش‌شناختی فراهم می‌کند.

برای درک بهتر منظورمان، می‌توانیم به عنوان مثال خاورمیانه را در نظر بگیریم: اگر بخواهیم پدیده به اصطلاح "دولت اسلامی" را مطالعه کنیم، باید جنگ نیابتی بین ایران، عربستان سعودی، ترکیه و قطر را با هدف کنترل سوریه بزرگ و نقش قدرت‌های بزرگ سنتی بررسی کنیم، نه قرآن را. در این درگیری، کنترل سوریه بزرگ هدف است و قرآن یکی از ابزارهایی است که برای دستیابی به این هدف استفاده می‌شود.

در مقابل، بسیاری سعی کرده‌اند رویدادهای خاورمیانه را از طریق درگیری تاریخی و به ظاهر غیرقابل آشتی بین مسلمانان سنی و شیعه توضیح دهند. با این حال، در دوران مدرن، تا انقلاب ایران در سال 1979، هیچ رویارویی قابل توجهی بین جوامع سنی و شیعه وجود نداشت. تا سال 1979، ایران و عربستان سعودی در یک طرف جنگ سرد بودند و نقش بین‌المللی آن‌ها از درگیری با یکدیگر برای تسلط بر منطقه جلوگیری می‌کرد. پس از سال 1979، بهترین راهی که سعودی‌ها برای (تلاش برای) تعادل روابط نابرابر خود با ایران داشتند، بهره‌برداری از سُنیت (که تقریباً 90 درصد از جهان اسلام را تشکیل می‌دهد) در برابر شیعه (حدود 10 درصد باقی‌مانده) بود.

هر دینی در هر جایی مورد سوء استفاده سیاسی قرار می‌گیرد، برای اهدافی که هیچ ارتباطی با نجات روح ندارند. همانطور که گراهام فولر نوشت: "دین همیشه فراخوانده می‌شود هر جا که بتواند برای به هیجان درآوردن مردم و توجیه کمپین‌ها، نبردها و جنگ‌های بزرگ"، اما "علت‌ها، کمپین‌ها، نبردها و جنگ‌ها درباره ادیان نیستند." (جهانی بدون اسلام، 2010)

این امر به این دلیل امکان‌پذیر است که متون مقدس می‌توانند به عنوان ابزارهای سیاسی بسیار انعطاف‌پذیری عمل کنند. در واقع، با متون مقدس هر دینی می‌توان از تمام تزها و متضادهای آن‌ها پشتیبانی کرد. در طول مناظرات بی‌رحمانه درباره برده‌داری در ایالات متحده در قرن نوزدهم، نیروهای طرفدار و مخالف برده‌داری به طور گسترده از نقل قول‌های کتاب مقدس برای حمایت از دیدگاه‌های خود استفاده کردند. ژاک برلین‌بلو، محقق دانشگاه جورج تاون که به مطالعه سوء استفاده از متون مقدس در سیاست آمریکا پرداخته است، اظهار داشت که "کتاب مقدس همیشه می‌تواند در برابر خود استناد شود، مهم نیست موضوع چیست... کتاب مقدس برای تفکر سیاسی روشن و منسجم مانند تگرگ، مه، برف و سیلاب برای ایمنی جاده است." (Thumpin’ it: The Use and the Abuse of the Bible in Today’s Presidential Politics, 2008).

***
نقش سیاسی ادیان

وقتی صحبت از نقش سیاسی ادیان می‌شود، مهم‌ترین تمایز بین ادیان منفعل و فعال است. ادیان منفعل آنهایی هستند که به دلیل حداقل سه دلیل نمی‌توانند هیچ ابتکار سیاسی مستقلی انجام دهند: 1) آن‌ها فاقد رهبری متحدی هستند که توسط همه پیروان مورد تأیید قرار گیرد. 2) آن‌ها هیچ واسطه روحانی بین پیروان و خدا برقرار نمی‌کنند. 3) متون مقدس آن‌ها تفسیری منحصر به فرد و معتبر ندارند (که از استناد به آن‌ها در برابر خود جلوگیری می‌کند). در مقابل، ادیان فعال ویژگی‌های متضادی دارند: 1) آن‌ها رهبری دارند که توسط همه پیروان مورد تأیید قرار می‌گیرد. 2) آن‌ها یک واسطه روحانی بین پیروان و خدا در اختیار دارند. 3) متون مقدس آن‌ها تفسیری منحصر به فرد و معتبر دارند. تنها ادیان فعال می‌توانند ابتکارات سیاسی مستقلی انجام دهند.

سُنیت، هندوئیسم، یهودیت و انجیلی‌گری - از جمله دیگران - نمونه‌هایی از ادیان منفعل هستند. هیچ‌کدام از آن‌ها مرکز مذهبی یا رهبر مذهبی ندارند که توسط همه پیروان به رسمیت شناخته شود و به هر باورمند (یا گروهی از باورمندان) اجازه می‌دهند متون مقدس را به صورت شخصی (یا فرقه‌ای) بخواند و تفسیر کند. هنگامی که این ادیان به ابزارهای سیاسی تبدیل می‌شوند، هر باورمند می‌تواند از تمام تزها و متضادهای آن‌ها پشتیبانی کند، می‌تواند از تروریسم یا سر بریدن کافران حمایت کند یا، با پیروی از همان متن مقدس، می‌تواند خود را به فروتنی و هماهنگی جهانی بین بشریت متعهد کند. متون مقدس آن‌ها "به تفکر سیاسی روشن و منسجم مانند تگرگ، مه، برف و سیلاب برای ایمنی جاده است."

تا حدی، کلیساهای ارتدوکس مسیحی و سایر کلیساهای تثبیت‌شده نیز نهادهای مذهبی منفعل هستند، اما به دلایل متفاوت. از آنجایی که آن‌ها ذاتاً با قدرت سیاسی - و تابع آن - پیوند دارند، اجازه ندارند هیچ ابتکار سیاسی مستقلی انجام دهند.

به طور خلاصه، می‌توان گفت که تنها نهاد مذهبی قادر به ابتکار سیاسی مستقل، تنها نهاد فعال، کلیسای کاتولیک روم است. همانطور که یک کاردینال ناشناس در یک مصاحبه طولانی با یک روزنامه‌نگار فرانسوی گفت: "ما بدون شک هر زمان که فرصتی پیش بیاید بر صحنه جهانی تأثیر می‌گذاریم... ما تنها قدرت مذهبی هستیم که قادر به انجام این کار هستیم. تنها کلیسای کاتولیک دارای سفارتخانه‌های رسمی در تقریباً تمام کشورهای جهان است [همچنین] رهبری فردی و متمرکز. ما به این موضوع عادت کرده‌ایم که اغلب فراموش می‌کنیم چقدر شرایط ما استثنایی است." (اعتراف یک کاردینال، 2007). این توصیف درست است، اگرچه شبکه سفارتخانه‌های واتیکان در سراسر جهان بیشتر نتیجه قدرت آن است تا منبع آن. بلکه منبع آن در تاریخ، سازمان و مهمتر از همه در تجربه چند قرنی آن در امور انسانی، به ویژه امور سیاسی است.

این تجربه به زمان تقسیم امپراتوری روم باز می‌گردد. در بخش شرقی آن، قدرت سیاسی مرکزی قوی و مستحکم بود و بنابراین کلیسا تابع و نهادی از امپراتوری بود. خود امپراتور رهبر واقعی کلیسا بود، حتی در امور الهیاتی. او "اختیار مطلق در امور کلیسا به واسطه مشروعیت خودگردانش" را اعمال می‌کرد (اینگونه ماکس وبر در اثر خود "اقتصاد و جامعه" توصیف می‌کند "سزاروپاپیسم"). در مقابل، در بخش غربی امپراتوری روم، که قدرت سیاسی (هم مرکزی و هم محلی) ضعیف یا وجود نداشت، کلیسا به عنوان قدرت مرکزی ایستاد و شبکه اسقفی آن جایگزین حکومت امپراتوری در حال فروپاشی شد.

کلیسای لاتین به عنوان یک مرکز قدرت سیاسی مستقیم توسعه یافت، تجربه‌ای که با جوامع بودایی مختلف به اشتراک می‌گذارد (و جای تعجب نیست که بودیسم و مسیحیت لاتین تنها نهادهای مذهبی هستند که به طور مستقل نظریه‌ای در مورد "جنگ عادلانه" تولید کرده‌اند). تنها تفاوت تاریخ آسیا جنوب شرقی و اروپا غربی توضیح می‌دهد که چرا بودیسم در نهایت خود را در یک کلیسای منحصر به فرد، متمرکز و سلسله مراتبی مانند کلیسای کاتولیک سازماندهی نکرد: دومی توانست یک تئوکراسی به وجود بیاورد، در حالی که اولی توانست تئوکراسی‌های متعددی به وجود بیاورد. این پراکندگی آن‌ها را به طعمه آسانی برای قدرت سیاسی دنیوی تبدیل کرد.

***
احیای ادیان

ادیان در دهه 1970 به عرصه عمومی بازگشتند. همانطور که ژیل کپل در سال 1991 اشاره کرد، "دهه هفتاد دهه تعیین‌کننده‌ای برای روابط بین دین و سیاست بود" (La Revanche de Dieu, 1991). در این دهه چه اتفاقی افتاد؟ در "کشورهای در حال توسعه"، صنعتی شدن کشاورزی باعث مهاجرت گسترده روستایی و شهرنشینی شد و این اختلال اجتماعی با بحران‌های سیاسی دنیای پس از استعمار همزمان شد. در "کشورهای توسعه‌یافته"، رکود سال‌های 1974-1975 به "Trente Glorieuses"، سی سال رشد اقتصادی تقریباً بدون وقفه پس از جنگ جهانی دوم پایان داد و دور جدیدی از اصول بازار آزاد را آغاز کرد که در آن افول دولت "وستفالی" سنتی تسریع شد.

فرانسه و دین

در این "کشورهای پیشرفته" بازگشت ادیان با نرخی معکوس با اعتبار دولت (و هر ایدئولوژی که وعده پیشرفت و رفاه را می‌داد) رخ داد. هرچه دولت‌ها در ارائه معنا و خدمات اجتماعی (که دومی اغلب بهترین تضمین کننده اولی است) کمتر مؤثر باشند، ادیان بیشتر تمایل دارند تا دوباره صحنه عمومی را اشغال کنند.

در "کشورهای در حال توسعه"، احیای ادیان ناگهانی‌تر بود زیرا فرایندهای صنعتی شدن (مهاجرت روستایی و شهرنشینی) بسیار سریع بودند و اغلب اثرات وحشتناکی داشتند. برای میلیون‌ها دهقان شهرنشین، حفظ پیوند زنده با سنت‌های روستایی خود - همراه با شبکه‌های قبیله‌ای خود - اغلب تنها امکان بقای اجتماعی بود. در زاغه‌های شهرهای پرجمعیت جدید، مساجد جدید با وسایل بداهه ساخته شدند. سازمان‌های خیریه مذهبی سعی کردند حداقل بخشی از کمبودهای زیرساختی را جبران کنند و سعی کردند به ساکنان دسترسی به فضاهای امن و کنترل‌شده را فراهم کنند. دولت‌ها این اشکال "دینی مردمی" را هم به عنوان محافظی در برابر خطرات بی‌ثباتی اجتماعی و سیاسی و هم به عنوان راه حلی برای ناتوانی خود در تأمین نیازهای اساسی جمعیت می‌دیدند.

به طور خلاصه: در دهه 1970، زندگی جمعیت "کشورهای توسعه‌یافته" و جمعیت "کشورهای در حال توسعه" مختل شد. هنگامی که این دو فرآیند همگرا شدند، سوء استفاده سیاسی به عنوان یک عامل تسریع‌کننده سکولاریسم نهفته عمل کرد. در ابتدا، تعداد کمی از مردم توانستند این نقش سیاسی جدید ادیان را شناسایی کنند. امروزه، این بخشی از زندگی روزمره ما است و تقریباً غیرممکن است که دیدگاه روشنی از زندگی سیاسی فعلی داشته باشیم اگر نقش این بازیگر قدرتمند را نادیده بگیریم.

**
اگر علاقه‌مند به درک بیشتر "ژئوپلیتیک ادیان" هستید، مانلیو گرازیانو یک دوره آموزشی آنلاین در این زمینه با موسسه ژئوپلیتیک ژنو (GIGS) ارائه می‌دهد.
**
اعتبار: ناسا / AFP


در طول تاریخ، دین نقش مهمی در جوامع غربی ایفا کرده است و بر باورها و ویژگی‌های فردی، هنجارها و ارزش‌های فرهنگی، گروه‌ها و سازمان‌های اجتماعی و قدرت سیاسی و نظامی تأثیر گذاشته یا حتی آن‌ها را تعریف کرده است. در دو دهه گذشته، تحلیل مربوط به اهمیت دین در مرکز مطالعات تاریخ اقتصادی قرار گرفته است. البته، مطالعه اقتصادی دین خود سابقه‌ای طولانی دارد، با فصلی در کتاب «ثروت ملل» آدام اسمیت (1776) که به‌طور مشهوری به بررسی بازار دین می‌پردازد. اما در نظرسنجی مهم لری ایاناکونه (1998) در مورد اقتصاد دین، تنها 13 درصد از مقالات ذکر شده را می‌توان به‌طور معقول تاریخی تلقی کرد و بسیاری از آن‌ها به‌طور مستقیم به تز اخلاق پروتستانی ماکس وبر (1904/05) مرتبط بودند. این وضعیت در دو دهه گذشته تغییر کرده است. ظهور اقتصاد دین (آییر 2016، مک‌کلری و بارو 2019) با انقلاب دیجیتالی‌سازی که بر مطالعه تاریخ اقتصادی تأثیر می‌گذارد (آبرامیتزکی 2015، میتچنر 2015) و انقلاب اعتبار که بر اقتصاد تجربی اخیر تسلط دارد، ترکیب شده و زمینه جدید و رو به رشدی به نام «دین در تاریخ اقتصادی» را ایجاد کرده است.

**بینش‌های کلی حاصل از ادبیات جدید**

مطالعه دین در تاریخ اقتصادی دو حوزه اصلی تحقیق را پوشش می‌دهد. حوزه اول این است که چه (عوامل) اقتصادی باعث پذیرش دین، دینداری و تغییرات دینی می‌شوند. حوزه دوم این است که دین چه تأثیری بر توسعه اقتصادی دارد و به دنبال «ریشه‌های عمیق» تفاوت‌های بزرگتر اقتصادی بین مناطق و جوامع مذهبی است. اکثریت قریب به اتفاق ادبیات اخیر به یکی از سه دین یکتاپرستی اصلی - یهودیت، مسیحیت یا اسلام - مربوط می‌شود. در فصلی که برای کتاب راهنمای اقتصاد تاریخی (بیسین و فدریکو 2020) آماده شده است، ما یک مرور گسترده از این ادبیات ارائه می‌دهیم و سه بینش کلی (بکر و همکاران 2020) را برجسته می‌کنیم.

اولاً، ماهیت یکتاپرستانه ادیان ابراهیمی اصلی، ارتباط تاریخی نزدیکی بین دین و قدرت سیاسی و درگیری را تسهیل کرده است. این دکترین که «یک خدای واحد» وجود دارد که ویژگی تعیین‌کننده ادیان یکتاپرستی است، هم یک عامل تثبیت‌کننده برای جوامع بود - زیرا حکومت انحصاری می‌توانست اختلافات درون گروه‌های مذهبی را محدود کند - و همزمان یک عامل بی‌ثبات‌کننده بود زیرا باعث درگیری بین ادیان می‌شد (ایگین 2015). برخی از این جنبه‌ها برای کاتولیسیسم نشان داده شده است، جایی که کلیسای نهادینه‌شده به عنوان یک بازیگر سیاسی قوی عمل می‌کرد و دکترین مذهبی بر توسعه کمون‌ها، اصناف و بازارهای وام‌دهی تأثیر می‌گذاشت. به طور مشابه، ویژگی‌های مختلف قانون اسلامی بر درگیری، امور مالی و بسیاری از جنبه‌های دیگر توسعه اقتصادی در جهان اسلام تأثیر گذاشته است.

ثانیاً، سرمایه انسانی اغلب نقش پیشرو در ارتباط بین دین و تاریخ اقتصادی ایفا می‌کرد. هنجارهای مذهبی سواد و آموزش گسترده را در بسیاری از جوامع تشویق یا مانع می‌شدند. سرمایه انسانی ناشی از دین، عنصر تعیین‌کننده‌ای هم در تاریخ اقتصادی یهودیان و هم در شکاف پروتستان-کاتولیک در تاریخ اقتصادی مسیحیت، و همچنین تأثیر مبلغان مسیحی بر توسعه تاریخی در مناطق تحت تأثیر بوده است.

ثالثاً، می‌توان عوامل اقتصادی و گسترده‌تری را توصیف کرد که پذیرش و گسترش ادیان و باورهای مذهبی را تسهیل کرده‌اند. در حالی که علل خاص مورد مطالعه در ادبیات به وضوح متنوع هستند - از جمله اعمال دین رایج و حوادث زلزله تا پتانسیل اقتصادی، مسیرهای تجاری، فناوری چاپ، رقابت، گسترش آموزش و پیوندهای شخصی - می‌توان گفت که ادبیات اخیر شواهد فراوانی ارائه کرده است که عوامل اجتماعی-اقتصادی در توسعه تاریخی ادیان مهم هستند.

**موضوعات مورد بررسی در تاریخ اقتصادی یهودیت، مسیحیت و اسلام**

ما بررسی خود را بر اساس دین سازماندهی می‌کنیم: یهودیت، مسیحیت و اسلام. دو جنبه اصلی در تاریخ یهودیان که در ادبیات مورد مطالعه قرار گرفته است عبارتند از: برتری یهودیان در انباشت سرمایه انسانی و آزار و اذیت یهودیان. در ادبیات سرمایه انسانی، یک یافته کلیدی این است که تمرکز یهودیان بر مشاغل ماهر نه چندان نتیجه وضعیت اقلیت و آزار و اذیت در پراکندگی است، بلکه نتیجه هنجارهای مذهبی در مورد خواندن تورات است (بوتیکینی و اکشتاین 2012).

یهودیان همیشه در خارج از سرزمین خود اقلیت بوده‌اند و تبعیض و خشونت قومی یک مضمون تکرارشونده در تاریخ آن‌ها بوده است. یهودستیزی قرن‌هاست که زندگی یهودیان را شکل داده است و نشان داده شده است که به دلیل عوامل فرهنگی و اقتصادی پایدار است (به عنوان مثال، وویگتلندر و ووث 2012). دوره رهایی یهودیان در قرن نوزدهم در بسیاری از کشورهای اروپایی، شکاف گسترده‌ای بین یهودیت ارتدوکس و اصلاح‌شده را به همراه داشت. این دوره با دوره فاشیستی و هولوکاست به پایان غم‌انگیزی رسید که زندگی یهودیان را در بخش‌های وسیعی از اروپا از بین برد. تحقیقات اخیر به بررسی علل و پیامدهای یهودستیزی در بسیاری از کشورهای مختلف پرداخته است.

مطالعه مسیحیت شامل سه بخش است: کاتولیسیسم، پروتستانتیسم و مبلغان. ادبیات مربوط به کاتولیسیسم عمدتاً بر نقش کلیسای نهادینه‌شده در نتایج اقتصادی مختلف (به عنوان مثال، اکلوند و همکاران 2002) متمرکز است. این شامل ممنوعیت ازدواج با خویشاوندان و رباخواری، و همچنین انباشت سرمایه انسانی در صومعه‌ها و مدارس مذهبی است. کلیسا همچنین در دوره‌های قرون وسطی و اوایل مدرن یک بازیگر سیاسی بزرگ بود و برخی از جنبه‌های مشارکت کلیسا در سیاست، مانند مشارکت در اصناف و ضد اصلاحات، در ادبیات اخیر مورد مطالعه قرار گرفته است.

بزرگترین ادبیات در زمینه دین در تاریخ اقتصادی مربوط به پروتستانتیسم است که از مقدار زیادی داده‌های جدید دیجیتالی‌شده از دوره اصلاحات، تنوع سیاسی و مذهبی عظیم امپراتوری مقدس روم و تکنیک‌های اقتصادسنجی پیشرفته بهره می‌برد. عوامل اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فناوری متعددی نشان داده شده‌اند که به پذیرش و گسترش اصلاحات کمک کرده‌اند (به عنوان مثال، روبین 2014). در حالی که برخی از مطالعات حمایت محدودی از فرضیه اخلاق پروتستانی وبر در مورد ارتباط بین پروتستانتیسم و موفقیت اقتصادی در برخی از زمینه‌ها نشان می‌دهند، برخی دیگر نشان می‌دهند که - درست مانند یهودیت - یک کانال سرمایه انسانی وجود دارد: پروتستان‌ها بر نیاز هر مسیحی برای خواندن کلام خدا برای خود تأکید کرده‌اند (بکر و ووسمان 2009). علاوه بر سرمایه انسانی، نشان داده شده است که اصلاحات بر سکولاریسم، تغییرات سیاسی، انتشار فناوری و پیامدهای اجتماعی تأثیر گذاشته است (به عنوان مثال، بکر و همکاران 2017، بکر و ووسمان 2018، کانتونی و همکاران 2018).

در حالی که کار بر روی کاتولیسیسم و پروتستانتیسم عمدتاً بر تاریخ اروپا متمرکز است، کارهای اخیر در مورد مبلغان نشان می‌دهد که دسترسی اولیه به مأموریت‌های مسیحی هنوز پیامدهای آموزشی، سیاسی و اقتصادی در آفریقای زیر صحرا، آسیا و آمریکای لاتین امروزی دارد (به عنوان مثال، وودبری 2012، والنسیا کایسدو 2019).

بخش عمده‌ای از اقتصاد اسلام بر نقش اسلام و نهادهای اسلامی در نتایج سیاسی-اقتصادی و در «واگرایی طولانی» بین خاورمیانه و اروپای غربی متمرکز است (به عنوان مثال، کوران 2011، 2018، کوران و روبین 2018، روبین 2017). آثار مختلف نشان داده‌اند که حضور اسلام در قانون و سیاست چگونه بر نتایج اقتصادی مانند توسعه شرکتی، محدودیت‌های رباخواری، درگیری، امور مالی و توسعه سرمایه انسانی تأثیر گذاشته است.

گروه نهایی از مطالعات از تغییرات تاریخی گسترده‌تر در ادیان و دینداری که در سراسر کشورها وجود دارد بهره می‌برد و از تغییرات بین ادیان مختلف جهان یا تغییرات در دینداری که افراد را از ادیان مختلف گرد هم می‌آورد استفاده می‌کند.

**فضای فراوانی برای مطالعات آینده**

در حالی که ادبیات دین در تاریخ اقتصادی در دهه گذشته شکوفا شده است، هنوز هم میوه‌های کم‌چینی زیادی برای نسل‌های آینده محققان وجود دارد. شاید چالش‌برانگیزترین جهت برای تحقیقات آینده، کندوکاو عمیق‌تر در پیوند بین اقتصاد و دینداری به جای وابستگی مذهبی - آنچه مردم فکر می‌کنند و احساس می‌کنند و چه باورهای خاصی را می‌پذیرند و از آن‌ها پیروی نمی‌کنند. اندازه‌گیری دینداری و باورها در کار معاصر دشوار است و حتی در زمینه تاریخی که گزینه انجام یک نظرسنجی دیگر امکان‌پذیر نیست، دشوارتر است.

علاوه بر این، بسیاری از موضوعات مورد پوشش - برای مثال، یهودستیزی یا منابع احساسات مذهبی - به ناگزیر پیچیده‌تر از آن هستند که بتوانند به تنهایی توسط ادبیات اقتصاد دین پوشش داده شوند. با این حال، اقتصاد یک دیدگاه مکمل را برای پوشش غنی‌تر این موضوعات توسط مورخان، الهی‌دانان، مردم‌شناسان و سایر رشته‌ها ارائه می‌دهد. در حالی که تحقیقات اخیر به وضوح نشان داده است که دین نقش مهمی در تاریخ اقتصادی ایفا کرده است، هنوز هم فضای فراوانی وجود دارد، نه اینکه رویکردهای چند رشته‌ای، برای پیشبرد درک ما از نحوه تغییر افکار و فعالیت‌های مذهبی زندگی اقتصادی مردم در طول تاریخ وجود دارد.

**منابع**

آبرامیتزکی، ر. (2015)، «اقتصاد و مورخ اقتصادی مدرن»، مجله تاریخ اقتصادی 75(4): 1240–1251.
بکر، س. ا، م. ناگلر و ل. ووسمان (2017)، «آموزش و مشارکت مذهبی: شواهد سطح شهر از دوره سکولاریسم آلمان 1890–1930»، مجله رشد اقتصادی 22(3): 273–311.
بکر، س. ا، ج. روبین و ل. ووسمان (2020)، «دین در تاریخ اقتصادی: یک بررسی»، مقاله بحثی CEPR 14894، در حال انتشار در A. بیسین و G. فدریکو (ویرایشگران)، راهنمای اقتصاد تاریخی، الزویر.
بکر، س. ا و ل. ووسمان (2009)، «آیا وبر اشتباه می‌کرد؟ یک نظریه سرمایه انسانی در مورد تاریخ اقتصادی پروتستان»، مجله اقتصاد کمی 124(2): 531–596.
بکر، س. ا و ل. ووسمان (2018)، «همبستگی اجتماعی، باورهای مذهبی و تأثیر پروتستانتیسم بر خودکشی»، بررسی اقتصاد و آمار 100(3): 377–391.
بیسین، آ و گ. فدریکو (2020)، راهنمای اقتصاد تاریخی، الزویر (در حال انتشار).
بوتیکینی، م و ز. اکشتاین (2012)، انتخابیان: چگونه آموزش تاریخ یهودیان را شکل داد، 70-1492. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.
کانتونی، د، ج. دیتمار و ن. یوختمن (2018)، «رقابت مذهبی و تخصیص مجدد: اقتصاد سیاسی سکولاریسم در اصلاحات پروتستانی»، مجله اقتصاد کمی 133(4): 2037–2096.
اکلوند، ر. ب. جونیور، ر. ف. هبرت و ر. د. تالیسون (2002)، «تحلیل اقتصادی اصلاحات پروتستانی»، مجله اقتصاد سیاسی 110(3): 646–671.
ایاناکونه، ل. ر. (1998)، «مقدمه‌ای بر اقتصاد دین»، مجله ادبیات اقتصادی 36(3): 1465-1495.
آییر، س. (2016)، «اقتصاد جدید دین»، مجله ادبیات اقتصادی 54(2): 395-441.
ایگین، م. (2015)، جنگ، صلح و رفاه به نام خدا: نقش عثمانی در تکامل اجتماعی-اقتصادی اروپا. شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو.
کوران، ت. (2011)، واگرایی طولانی: چگونه قانون اسلامی خاورمیانه را عقب نگه داشت. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.
کوران، ت. (2018)، «اسلام و عملکرد اقتصادی: پیوندهای تاریخی و معاصر»، مجله ادبیات اقتصادی 56(4): 1292–1359.
کوران، ت و ج. روبین (2018)، «قدرت مالی ناتوانان: وضعیت اجتماعی-اقتصادی و نرخ بهره تحت حکومت جزئی قانون»، مجله اقتصادی 128(609): 758–796.
مک‌کلری، ر. م و ر. ج. بارو (2019)، ثروت ادیان: اقتصاد سیاسی باور و تعلق. پرینستون: انتشارات دانشگاه پرینستون.
میتچنر، ک. (2015)، «آینده 4 بعدی تاریخ اقتصادی: طراحی داده‌های دیجیتالی‌شده»، مجله تاریخ اقتصادی 75(4): 1234–1239.
روبین، ج. (2014)، «چاپ و پروتستان‌ها: یک آزمون تجربی از نقش چاپ در اصلاحات»، بررسی اقتصاد و آمار 96(2): 270–286.
روبین، جارد (2017)، حاکمان، دین و ثروت: چرا غرب ثروتمند شد و خاورمیانه نه. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج.
اسمیت، آ. (1776)، تحقیقی در مورد ماهیت و علل ثروت ملل. آکسفورد: انتشارات کلارندون [1979].
والنسیا کایسدو، ف. (2019)، «مأموریت: انتقال سرمایه انسانی، پایداری اقتصادی و فرهنگ در آمریکای جنوبی»، مجله اقتصاد کمی 134(1): 507–556.
وویگتلندر، ن و ه. ج. ووث (2012)، «آزار و اذیت تداوم یافته: ریشه‌های قرون وسطایی خشونت یهودستیزانه در آلمان نازی»، مجله اقتصاد کمی 127(3): 1339–1392.
وبر، م. (1904/05)، «Die protestantische Ethik und der „Geist“ des Kapitalismus»، Archiv für Sozialwissenschaft und Sozialpolitik 20: 1-54 و 21: 1-110. چاپ مجدد در: Gesammelte Aufsätze zur Religionssoziologie، 1920: 17-206. [ترجمه انگلیسی: اخلاق پروتستانی و روح سرمایه‌داری، ترجمه تالکوت پارسونز، 1930/2001، لندن: Routledge Classics.]
وودبری، ر. د. (2012)، «ریشه‌های مأموریت دموکراسی لیبرال»، بررسی علوم سیاسی آمریکا 106(2): 244–274.


در حالی که ادیان ابراهیمی یهودیت، مسیحیت و اسلام باورها و ارزش‌های مشترک بسیاری دارند، تفاوت‌های قابل توجهی نیز بین آن‌ها وجود دارد.
در حالی که هر سه دین ابراهیمی به یک خدا اعتقاد دارند، در ماهیت خدا و رابطه او با جهان، اختلافاتی وجود دارد.
در یهودیت، خدا متعالی و قادر مطلق تلقی می‌شود، اما در عین حال شخصی و در زندگی افراد دخیل است.
در مسیحیت، مفهوم تثلیث مقدس بیان می‌کند که خدا در عین وحدت، سه شخص است. در اسلام، خدا به عنوان یک و غیرقابل تقسیم مطلق دیده می‌شود.
همچنین، سه دین ابراهیمی دیدگاه‌های متفاوتی در مورد مسیح دارند. در یهودیت، مسیح هنوز نیامده و انتظار می‌رود که صلح و عدالت را به جهان بیاورد.
در مسیحیت، عیسی پسر خدا و مسیحایی است که نبوت‌ها را به انجام رساند و از طریق مرگ و رستاخیز خود، نجات را برای بشریت به ارمغان آورد.
در اسلام، عیسی به عنوان یک پیامبر مورد احترام است، اما پسر خدا نیست.
در حالی که هر سه دین ابراهیمی کتاب‌های مقدسی دارند که آن را کلام خدا می‌دانند، در نحوه تفسیر این کتاب‌ها و اعتبار نسبی متون و سنت‌های مذهبی دیگر، اختلافاتی وجود دارد.
در یهودیت، تورات در مرکز قرار دارد و سنت‌های شفاهی، مانند تلمود، نیز معتبر تلقی می‌شوند.
در مسیحیت، کتاب مقدس در مرکز قرار دارد و فرقه‌های مختلف اهمیت متفاوتی به متون و سنت‌های دیگر می‌دهند.
در اسلام، قرآن کلام لغوی خدا محسوب می‌شود و حدیث، مجموعه‌ای از سخنان و اعمال پیامبر محمد، نیز مهم تلقی می‌شود.
ادیان ابراهیمی دیدگاه‌های متفاوتی در مورد سرنوشت انسان پس از مرگ دارند.
در یهودیت، اعتقاد به زندگی پس از مرگ در طول زمان تکامل یافته است، اما روح اغلب یا در آرامش در قبر است یا پس از مرگ مورد قضاوت قرار می‌گیرد.
در مسیحیت، اعتقاد به بهشت و جهنم در مرکز قرار دارد، با این ایده که یک قضاوت نهایی بر اساس اعمال فرد در زندگی وجود خواهد داشت.
در اسلام، اعتقاد به زندگی پس از مرگ و قضاوت افراد بر اساس اعمالشان، جزء اساسی این دین است.
این‌ها تنها برخی از تفاوت‌های بین ادیان ابراهیمی هستند و هر دین پیچیدگی و ظرافت‌های بسیار بیشتری دارد.
با این حال، میراث و ارزش‌های مشترک ادیان ابراهیمی همچنان به شکل‌دهی چشم‌انداز مذهبی و فرهنگی جهان ادامه می‌دهد.


انقلاب در تولید مواد غذایی: مقایسه‌ای جامع از کشاورزی عمودی و کشاورزی سنتی

مقدمه
مسائل فوری رشد جمعیت جهانی و کمبود منابع، روش‌های نوآورانه و پایدار کشاورزی را بیش از هر زمان دیگری حیاتی کرده است. این مقاله با تمرکز بر تأثیرات زیست‌محیطی، کارایی منابع، عملکرد محصول و دسترسی فصلی، به بررسی تفاوت‌های قابل توجه بین کشاورزی عمودی و کشاورزی سنتی می‌پردازد. با بررسی مطالعات موردی، روندهای فعلی، چالش‌ها و چشم‌اندازهای آینده، می‌توانیم درک عمیق‌تری از پیامدهای بالقوه کشاورزی عمودی و ارتباط آن با کشاورزی سنتی به دست آوریم.

پیشینه تاریخی: تکامل شیوه‌های کشاورزی
کشاورزی سنتی برای هزاران سال نقش حیاتی در تمدن بشری ایفا کرده و به طور مداوم برای پاسخگویی به نیازهای جامعه تکامل یافته است. با این حال، این امر منجر به پیامدهای زیست‌محیطی مخربی از جمله جنگل‌زدایی و تخریب خاک شده است. در پاسخ به این چالش‌ها، کشاورزی عمودی به عنوان رویکردی انقلابی برای تولید پایدار مواد غذایی ظهور کرده است.

مفاهیم و تعاریف کلیدی
کشاورزی عمودی شامل کشت محصولات در لایه‌های عمودی پشته شده با استفاده از محیط‌های کنترل شده و نور مصنوعی است. این روش با به حداکثر رساندن استفاده از فضا و به حداقل رساندن استفاده از زمین، امکان تولید محصول در تمام طول سال را فراهم می‌کند. در مقابل، کشاورزی سنتی به نور خورشید طبیعی و شیوه‌های کشاورزی سنتی متکی است و محصولات را در مزارع باز یا گلخانه‌ها کشت می‌کند. درک این مفاهیم کلیدی برای درک پیامدهای کشاورزی عمودی در مقایسه با کشاورزی سنتی ضروری است.

نکات اصلی بحث
تأثیرات زیست‌محیطی: حفظ سیاره
کشاورزی عمودی مزایای قابل توجهی در کاهش استفاده از زمین و تخریب محیط زیست ارائه می‌دهد. با کشت محصولات در لایه‌های عمودی پشته شده، مزارع عمودی در مقایسه با کشاورزی سنتی به زمین کمتری نیاز دارند و از زیستگاه‌های طبیعی محافظت کرده و از جنگل‌زدایی جلوگیری می‌کنند. علاوه بر این، کشاورزی عمودی با حذف روش‌های کشت مبتنی بر خاک سنتی، تخریب خاک را به حداقل می‌رساند. در مقابل، کشاورزی سنتی به دلیل گسترش مناطق کشاورزی، به جنگل‌زدایی و تخریب خاک کمک کرده است.

کارایی منابع: بهینه‌سازی استفاده از آب و انرژی
کشاورزی عمودی در کارایی منابع، به ویژه از نظر استفاده از آب و انرژی، عالی است. سیستم‌های آبیاری پیشرفته در مزارع عمودی مقادیر دقیقی از آب را مستقیماً به ریشه‌های گیاهان می‌رسانند و ضایعات آب را به حداقل می‌رسانند، که این امر به ویژه در مناطق کم‌آب حیاتی است. علاوه بر این، کشاورزی عمودی از لامپ‌های LED کم‌مصرف به جای تکیه صرف به نور خورشید طبیعی استفاده می‌کند که منجر به کاهش مصرف انرژی می‌شود. از سوی دیگر، کشاورزی سنتی اغلب به مقادیر بیش از حد آب و انرژی نیاز دارد که منجر به تخلیه منابع و افزایش تأثیرات زیست‌محیطی می‌شود.

عملکرد و کیفیت محصول: به حداکثر رساندن بهره‌وری
کشاورزی عمودی پتانسیل دستیابی به عملکرد محصول بالاتر در فضاهای کوچکتر در مقایسه با کشاورزی سنتی را دارد. با استفاده از فناوری‌های پیشرفته مانند هیدروپونیک یا آئروپونیک، مزارع عمودی می‌توانند شرایط رشد ایده‌آلی ایجاد کنند که رشد و عملکرد گیاهان را به حداکثر می‌رساند. محیط کنترل شده کشاورزی عمودی امکان نظارت دقیق و تنظیم عواملی مانند دما، رطوبت و سطوح مواد مغذی را فراهم می‌کند که منجر به رشد بهینه محصول می‌شود. با این حال، تحقیقات بیشتری برای درک کامل تفاوت‌های تغذیه‌ای بین محصولاتی که در مزارع عمودی و کشاورزی سنتی رشد می‌کنند، مورد نیاز است.

دسترسی فصلی و تنوع محصول: غلبه بر محدودیت‌ها
کشاورزی عمودی راه حلی مناسب برای محدودیت‌های کشاورزی سنتی از نظر دسترسی فصلی و تنوع محصول ارائه می‌دهد. با محیط‌های کنترل شده، مزارع عمودی می‌توانند محصولات را در تمام طول سال تولید کنند و محدودیت‌های ناشی از تغییرات فصلی را از بین ببرند. این امر تأمین مداوم و قابل اعتماد محصولات تازه را صرف نظر از شرایط آب و هوایی خارجی تضمین می‌کند. در مقابل، کشاورزی سنتی به شدت به تغییرات فصلی متکی است که منجر به دسترسی محدود به برخی محصولات در زمان‌های خاصی از سال می‌شود. علاوه بر این، کشاورزی عمودی امکان کشت طیف گسترده‌ای از محصولات را در یک مرکز فراهم می‌کند و تنوع محصول را افزایش داده و به تقاضای مصرف‌کنندگان پاسخ می‌دهد.

مطالعات موردی یا مثال‌ها: نشان دادن موفقیت
مثال‌های واقعی از پروژه‌های موفق کشاورزی عمودی، پتانسیل عظیم این روش نوآورانه کشاورزی را نشان می‌دهد. شرکت‌هایی مانند AeroFarms و Plenty مزارع عمودی را در مناطق شهری ایجاد کرده‌اند و مقادیر زیادی از محصولات محلی با کیفیت بالا تولید می‌کنند. این پروژه‌ها امکان‌سنجی و مقیاس‌پذیری کشاورزی عمودی را نشان می‌دهند و بینش‌های ارزشمندی در مورد مزایا و چالش‌های آن ارائه می‌دهند. در مقابل، شیوه‌های کشاورزی سنتی در مناطق مختلف متفاوت است که هر کدام با چالش‌های منحصر به فردی مانند کمبود آب، آب و هوای سخت یا زمین‌های قابل کشت محدود مواجه هستند. درک این شیوه‌های کشاورزی سنتی برای ارزیابی پایداری و پتانسیل بهبود آنها بسیار مهم است.

روندهای فعلی یا تحولات: پیشرفت در کشاورزی
کشاورزی عمودی به تکامل خود ادامه می‌دهد و توسط پیشرفت‌های فناوری و یافته‌های تحقیقاتی هدایت می‌شود. روندهای اخیر شامل ادغام هوش مصنوعی و رباتیک در سیستم‌های کشاورزی عمودی است که کارایی و بهره‌وری را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، تحقیقات مداوم در حال بررسی پتانسیل مزایای کشاورزی عمودی فراتر از کشت سبزیجات، مانند تولید گیاهان دارویی و حتی ماهی است. در کشاورزی سنتی، پیشرفت‌ها بر روی شیوه‌های پایدار مانند کشاورزی ارگانیک، کشاورزی دقیق و استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر متمرکز است. این تحولات به کاهش تأثیرات زیست‌محیطی کشاورزی سنتی و بهبود کارایی منابع کمک می‌کنند.

چالش‌ها یا اختلافات: غلبه بر موانع
اجرای کشاورزی عمودی در مقیاس بزرگ چالش‌ها و محدودیت‌های متعددی را به همراه دارد. هزینه‌های اولیه بالای سرمایه‌گذاری، پیچیدگی‌های فنی و نیاز به نیرک کار ماهر از جمله موانعی است که طرح‌های کشاورزی عمودی با آن مواجه هستند. اختلافات و دیدگاه‌های متفاوتی نیز در مورد مقیاس‌پذیری و سودآوری کشاورزی عمودی در مقایسه با کشاورزی سنتی وجود دارد. منتقدان استدلال می‌کنند که کشاورزی عمودی ممکن است نتواند به طور کامل جایگزین کشاورزی سنتی شود، زیرا محدودیت‌هایی در تنوع محصول و ارزش غذایی وجود دارد. ایجاد تعادل بین این دیدگاه‌ها و رسیدگی به چالش‌ها برای ادغام موفقیت‌آمیز کشاورزی عمودی با کشاورزی سنتی ضروری است.

چشم‌انداز آینده: تحول در تولید مواد غذایی
پیامدهای بالقوه آینده کشاورزی عمودی گسترده است و نویدبخش تحول در چشم‌انداز کشاورزی سنتی است. با پیشرفت مداوم فناوری و کاهش هزینه‌ها، کشاورزی عمودی می‌تواند به بخشی جدایی‌ناپذیر از تولید مواد غذایی در سراسر جهان تبدیل شود. ادغام یا همکاری بین کشاورزی عمودی و کشاورزی سنتی می‌تواند فرصت‌هایی را برای شیوه‌های کشاورزی پایدار و کارآمد فراهم کند. با هم، این روش‌ها می‌توانند در هماهنگی کار کنند تا نیازهای رو به رشد جمعیت جهانی را برآورده کنند و در عین حال تأثیرات زیست‌محیطی تولید مواد غذایی را کاهش دهند.

نتیجه‌گیری
کشاورزی عمودی در مقابل کشاورزی سنتی نشان‌دهنده یک تغییر اساسی در شیوه‌های تولید مواد غذایی است. با پتانسیل خود برای ایجاد انقلاب در کشاورزی، کشاورزی عمودی مزایای متعددی از جمله کاهش استفاده از زمین، کارایی منابع، افزایش عملکرد محصول و دسترسی در تمام طول سال را ارائه می‌دهد. با این حال، برای اطمینان از اجرای موفقیت‌آمیز کشاورزی عمودی در مقیاس بزرگ، باید به چالش‌ها و اختلافات رسیدگی شود. با به رسمیت شناختن اهمیت این موضوع و بررسی جنبه‌های مختلف آن، می‌توانیم راه را برای آینده‌ای پایدار و با امنیت غذایی هموار کنیم.

منابع
Despommier, D. (2010). The vertical farm: feeding the world in the 21st century. Thomas Dunne Books.
Lowry, C. (2020). Vertical farming: Feeding the future. National Geographic.
Specht, K., Siebert, R., Hartmann, I., & Freisinger, U. B. (2014). Urban agriculture of the future: an overview of sustainability aspects of food production in and on buildings. Agriculture and Human Values, 31(1), 33-51.
Zou, X., Lin, J., & Martinez, A. (2020). Vertical farming systems: A review on technological advancements and future challenges. Computers and Electronics in Agriculture, 179, 105837.


قرن بیست و یکم نیازمند راه حل‌های نوآورانه برای مقابله با اثرات تغییرات آب و هوایی خواهد بود. کشاورزی عمودی یکی از راه حل‌هایی است که می‌تواند به حفظ مقدار قابل توجهی از آب شیرین و کاهش استفاده بیش از حد از آفت‌کش‌ها و شیوه‌های کشت فشرده در صنعت کشاورزی کمک کند، که این امر به فرسایش خاک و آلودگی آب با آفت‌کش‌ها منجر می‌شود. سرمایه‌گذاری قابل توجهی در کشاورزی عمودی در تمام مناطق ایالات متحده صورت گرفته است؛ با این حال، هزینه تولید مواد غذایی با استفاده از کشاورزی عمودی همچنان بیشتر از کشاورزی سنتی است، که تا حد زیادی به دلیل مقدار قابل توجهی برق مورد نیاز برای تامین انرژی تمام فناوری‌های لازم برای رشد محصولات در داخل ساختمان است. سبزیجات برگی محصولات غالب در کشاورزی عمودی هستند و آریزونا و کالیفرنیا تولیدکنندگان اصلی سبزیجات برگی، به ویژه کاهو و اسفناج هستند. کالیفرنیا همچنین تولیدکننده عمده کلم‌پیچ، توت‌فرنگی و گوجه‌فرنگی است که می‌توان آن‌ها را با استفاده از کشاورزی عمودی نیز کشت کرد. معرفی گسترده کشاورزی عمودی می‌تواند تأثیر اقتصادی منفی بر صنعت کشاورزی فعلی آریزونا و کالیفرنیا داشته باشد. علاوه بر این، آریزونا و کالیفرنیا به مقدار قابل توجهی انرژی خورشیدی دسترسی دارند و همزمان در حال تجربه یک خشکسالی طولانی‌مدت هستند. این شرایط فرصتی را برای آریزونا و کالیفرنیا فراهم می‌کند تا از استفاده از کشاورزی عمودی به طور قابل توجهی بهره‌مند شوند. بر این اساس، دولت‌های ایالتی و محلی در آریزونا و کالیفرنیا باید نصب پروژه‌های خورشیدی روی پشت بام یا در محل برای مزارع عمودی را یارانه‌دهی کنند، زیرا این امر هزینه محصولات تولید شده با کشاورزی عمودی را کاهش می‌دهد و از افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای در مقایسه با مزارع عمودی که برای نیازهای انرژی خود به سوخت‌های فسیلی وابسته هستند، جلوگیری می‌کند. اگرچه کشاورزی عمودی ممکن است به برخی از نگرانی‌های مهم زیست‌محیطی رسیدگی کند، اما احتمالاً نمی‌تواند به نگرانی‌های اجتماعی و اقتصادی مربوط به مقرون به صرفه بودن و دسترسی به غذا رسیدگی کند و حتی ممکن است روند بهسازی محله‌ها را تسریع بخشد. با این حال، می‌توان با رویکردی از پایین به بالا که اولویت را به جوامع کم‌درآمد و سایر جوامع به حاشیه رانده شده تاریخی می‌دهد، به جای سود، به این پیامدهای ناخواسته رسیدگی کرد.

ارجاع پیشنهادی
Martinez, Michael (2023) "Vertical Farming: A Bottom-Up Approach," Seattle Journal of Technology, Environmental & Innovation Law: Vol. 13: Iss. 2, Article 5.
در دسترس در: https://digitalcommons.law.seattleu.edu/sjteil/vol13/iss2/5
299 دانلود
از 6 می 2023
شامل
Agriculture Law Commons, Energy and Utilities Law Commons, Environmental Law Commons, Food and Drug Law Commons, Human Rights Law Commons, Land Use Law Commons, Law and Politics Commons, Law and Race Commons, Science and Technology Law Commons, State and Local Government Law Commons, Water Law Commons
COinS


دکتر نارش عزیز،
کشاورزی عمودی روش نسبتاً جدیدی در کشاورزی است که شامل پرورش محصولات در لایه‌های عمودی و اغلب در محیط‌های کنترل‌شده مانند انبارها یا کانتینرهای حمل و نقل می‌شود. یکی از مزایای بالقوه کشاورزی عمودی این است که می‌تواند غذای بیشتری را در زمین کمتری نسبت به روش‌های سنتی کشاورزی تولید کند. این به این دلیل است که مزارع عمودی می‌توانند محصولات را روی هم قرار دهند و امکان تراکم بیشتر محصول و عملکرد بالاتر به ازای هر فوت مربع زمین را فراهم کنند.
از نظر تأثیر بر اقتصاد، کشاورزی عمودی پتانسیل ایجاد مشاغل جدید در بخش‌های کشاورزی و فناوری را دارد. با رشد این صنعت، احتمالاً تقاضا برای کارگرانی با مهارت‌های علوم گیاهی، مهندسی و تجزیه و تحلیل داده‌ها افزایش می‌یابد. علاوه بر این، کشاورزی عمودی ممکن است جوامع محلی را با تأمین پایدارتر و مداوم‌تری از محصولات تازه تأمین کند و نیاز به حمل و نقل از راه دور و احتمالاً کاهش قیمت مواد غذایی را کاهش دهد.
مزایای بالقوه‌ای نیز برای افراد و جوامعی وجود دارد که در کشاورزی عمودی مشارکت دارند یا از آن حمایت می‌کنند. به عنوان مثال، مزارع عمودی می‌توانند در مناطق شهری واقع شوند و محصولات تازه را برای ساکنانی که ممکن است دسترسی آسانی به فروشگاه‌های مواد غذایی سنتی یا بازارهای کشاورزان نداشته باشند، فراهم کنند. کشاورزی عمودی همچنین می‌تواند گزینه پایدارتری نسبت به کشاورزی سنتی باشد، زیرا می‌تواند میزان آب و سایر منابع مورد نیاز برای رشد محصولات را کاهش دهد و استفاده از آفت‌کش‌ها و سایر مواد شیمیایی را به حداقل برساند.
با این حال، مهم است توجه داشته باشید که کشاورزی عمودی چالش‌هایی نیز دارد. هزینه‌های سرمایه‌گذاری اولیه برای راه‌اندازی یک مزرعه عمودی می‌تواند بالا باشد و فناوری و تجهیزات مورد نیاز برای حفظ یک محیط کنترل‌شده می‌تواند پیچیده باشد. علاوه بر این، کشاورزی عمودی به شدت به روشنایی مصنوعی و کنترل آب و هوا متکی است که می‌تواند انرژی‌بر و پرهزینه باشد. این عوامل می‌توانند اتخاذ کشاورزی عمودی را به عنوان یک گزینه قابل‌حیات برای کشاورزان کوچک یا جوامع دشوار کنند.
در ویتنام، یک نمونه از تأثیر کشاورزی عمودی بر اقتصاد و جوامع محلی، شرکت FPT Smart Agriculture است. این شرکت یک سیستم کشاورزی عمودی توسعه داده است که از فناوری هیدروپونیک برای رشد سبزیجات در یک محیط کنترل‌شده استفاده می‌کند.
با استفاده از کشاورزی عمودی، FPT Smart Agriculture می‌تواند تا 150 تن سبزیجات در سال در فضایی تولید کند که به طور معمول تنها 1-2 تن با استفاده از روش‌های سنتی کشاورزی تولید می‌کند. این افزایش کارایی و بهره‌وری به رفع کمبود مواد غذایی در ویتنام، به ویژه در مناطق شهری که دسترسی به محصولات تازه محدود است، کمک کرده است.
علاوه بر این، این شرکت مشاغل جدیدی را در بخش‌های کشاورزی و فناوری ایجاد کرده است. کارگرانی برای نگهداری از سیستم‌های کشاورزی عمودی و مدیریت داده‌ها و تجزیه و تحلیل‌های مرتبط با رشد محصول مورد نیاز هستند. این شرکت همچنین با جوامع محلی برای ارائه محصولات تازه و حمایت از شیوه‌های کشاورزی پایدار همکاری کرده است.
با این حال، چالش‌هایی هنوز باید مورد توجه قرار گیرند، مانند هزینه‌های سرمایه‌گذاری اولیه بالای راه‌اندازی یک مزرعه عمودی و الزامات انرژی برای حفظ یک محیط کنترل‌شده. با وجود این چالش‌ها، موفقیت FPT Smart Agriculture نشان‌دهنده مزایای بالقوه کشاورزی عمودی برای اقتصاد و جوامع محلی ویتنام است.
با احترام


کشاورزی عمودی رویکردی انقلابی برای تولید مواد غذایی در لایه‌های عمودی چیده شده است که اغلب در ساختارهای دیگر مانند آسمان‌خراش‌ها، کانتینرهای حمل و نقل یا انبارهای بازسازی‌شده ادغام می‌شود. این روش نوآورانه کشاورزی از سیستم‌های هیدروپونیک، آئروپونیک یا آکوآپونیک برای رشد محصولات بدون خاک استفاده می‌کند و امکان کنترل دقیق بر آب، مواد مغذی و نور را فراهم می‌آورد. ویژگی بارز کشاورزی عمودی، توانایی آن در تولید عملکرد بالاتر در هر فوت مربع زمین در مقایسه با روش‌های سنتی کشاورزی است که آن را به یک راه حل جذاب برای مناطق شهری با فضای محدود تبدیل می‌کند.

در مقابل، شیوه‌های سنتی کشاورزی در مناطق وسیعی از زمین گسترش یافته و به شدت به خاک، بارندگی طبیعی و نور خورشید برای کشت محصولات متکی هستند. در حالی که کشاورزی سنتی برای هزاران سال بشریت را حفظ کرده است، در دوران مدرن با چالش‌های مهمی از جمله تخریب زمین، کمبود آب و اثرات نامطلوب تغییرات آب و هوایی مواجه است. روش‌های سنتی همچنین در معرض نوسانات آب و هوا و فصول قرار دارند که می‌تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد و امنیت غذایی تأثیر بگذارد.

اهمیت کشاورزی پایدار

کشاورزی پایدار به عنوان یک نیاز حیاتی در مواجهه با چالش‌های زیست محیطی رو به تشدید و جمعیت جهانی در حال رشد سریع که پیش‌بینی می‌شود تا سال 2050 به نزدیک 10 میلیارد نفر برسد، ظهور کرده است. اصل اساسی کشاورزی پایدار، تامین نیازهای غذایی و نساجی امروز بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده برای تامین نیازهای خود است. این امر شامل اتخاذ شیوه‌های کشاورزی است که از نظر زیست محیطی سالم، از نظر اقتصادی مقرون به صرفه و از نظر اجتماعی مسئولانه باشند.

اهداف کشاورزی پایدار:

حفظ آب: با اجرای روش‌ها و فناوری‌های آبیاری کارآمدتر، مانند آن‌هایی که در کشاورزی عمودی استفاده می‌شوند، کشاورزی پایدار به طور قابل توجهی مصرف آب را کاهش می‌دهد و منابع حیاتی آب را حفظ می‌کند.

کاهش اثرات زیست محیطی: شیوه‌های پایدار تلاش می‌کنند تا ردپای کربن کشاورزی را به حداقل برسانند، فرسایش خاک را کاهش دهند و وابستگی به آفت‌کش‌ها و کودهای شیمیایی را کاهش دهند و در نتیجه تنوع زیستی را حفظ کرده و اکوسیستم‌ها را پایدار کنند.

بهبود امنیت غذایی: با افزایش عملکرد محصولات و کاهش وابستگی به عوامل خارجی مانند آب و هوا و اقلیم، شیوه‌های کشاورزی پایدار مانند کشاورزی عمودی می‌تواند نقش مهمی در رفع کمبود غذا در مناطق شهری و مناطقی با محدودیت زمین‌های قابل کشت ایفا کند.

ترویج سودآوری اقتصادی: کشاورزی پایدار می‌تواند هزینه‌های عملیاتی را کاهش دهد و سودآوری کشاورزان را با بهینه‌سازی استفاده از منابع و کاهش ضایعات افزایش دهد. این انعطاف‌پذیری اقتصادی برای تضمین پایداری بلندمدت بخش کشاورزی بسیار مهم است.

انتقال به سمت کشاورزی پایدار، با کشاورزی عمودی در پیش‌خط، نشان‌دهنده یک تغییر پارادایمی در نحوه تصور و تعامل ما با فرآیند تولید مواد غذایی است. این یک مسیر رو به جلو ارائه می‌دهد که با ماموریت Eden Green برای نوآوری در بخش کشاورزی همسو است و تضمین می‌کند که می‌توانیم جمعیت جهانی در حال رشد را بدون به خطر انداختن سلامت سیاره خود تغذیه کنیم.

عملکرد محصولات کشاورزی: کشاورزی عمودی در مقابل کشاورزی گلخانه‌ای در مقابل کشاورزی سنتی

کشاورزی عمودی

کشاورزی عمودی، زیرمجموعه‌ای از کشاورزی محیطی کنترل‌شده (CEA)، با چیدن محصولات در لایه‌های عمودی، خروجی محصول را در حداقل فضا به حداکثر می‌رساند. بر خلاف مزارع سنتی، مزارع عمودی می‌توانند بسیاری از گیاهان را روی هم قرار دهند و به کشاورزان اجازه دهند بذرهای بسیار بیشتری در هر هکتار بکارند.

این رویکرد نوآورانه می‌تواند به دلیل عوامل متعددی، عملکرد قابل توجهی بیشتری در هر فوت مربع نسبت به روش‌های سنتی کشاورزی ایجاد کند:

رشد با تراکم بالا: مزارع عمودی از هر اینچ مکعب فضا استفاده می‌کنند و امکان کاشت با تراکم بالا را فراهم می‌کنند.

شرایط کنترل‌شده: کنترل دقیق بر نور، مواد مغذی و آب تأثیر مستقیمی بر رشد گیاهان دارد و به طور بالقوه منجر به چرخه‌های رشد سریع‌تر و عملکرد بالاتر می‌شود.

تولید در تمام طول سال: توانایی رشد محصولات در تمام طول سال، مستقل از محدودیت‌های فصلی، پتانسیل عملکرد سالانه را افزایش می‌دهد.

مزایای این روش رشد زمانی آشکار می‌شود که به آمار نگاه کنید. در یک هکتار فضا، یک گلخانه کشاورزی عمودی اغلب می‌تواند به همان عملکردی دست یابد که روش‌های سنتی کشاورزی برای دستیابی به آن به 40 هکتار زمین نیاز دارند.

کشاورزی سنتی

در یک مزرعه سنتی، بذرها به صورت هندسی در زمین کاشته می‌شوند و با فاصله قرار می‌گیرند تا به هر گیاه بهترین شانس برای رسیدن به بلوغ را بدهند. گیاهان کوچکتر ممکن است تنها چند اینچ از هم فاصله داشته باشند، در حالی که درختان بزرگ ممکن است به چندین فوت فضا در اطراف خود نیاز داشته باشند.

عملکرد کشاورزی سنتی در هر هکتار به شدت به نوع محصول، کیفیت خاک، شرایط آب و هوایی و شیوه‌های کشاورزی بستگی دارد. در حالی که کشاورزی سنتی از مناطق وسیعی از زمین استفاده می‌کند، عملکرد آن در هر هکتار به طور قابل توجهی کمتر از آن چیزی است که می‌توان با کشاورزی عمودی یا گلخانه‌ای به دست آورد، زیرا عواملی مانند:

رشد فصلی: محدود به فصل‌های رشد، که تعداد برداشت‌ها در سال را کاهش می‌دهد.

وابستگی به منابع: اتکا به کیفیت خاک و شرایط آب و هوایی می‌تواند منجر به عملکرد متغیر شود.

مدیریت آفات و بیماری‌ها: قرار گرفتن بیشتر در معرض آفات و بیماری‌ها می‌تواند عملکرد را کاهش دهد.

کشاورزی گلخانه‌ای

کشاورزی گلخانه‌ای، در حالی که همچنین یک شکل از CEA است، معمولاً به صورت افقی گسترش می‌یابد و ممکن است هم از سیستم‌های مبتنی بر خاک و هم از سیستم‌های هیدروپونیک استفاده کند. گلخانه‌ها از نور خورشید طبیعی استفاده می‌کنند که با نور مصنوعی تکمیل می‌شود و می‌توانند نسبت به مزارع عمودی که به شدت به نور مصنوعی متکی هستند، از نظر انرژی کارآمدتر باشند.

عملکرد در کشاورزی گلخانه‌ای به طور کلی بالاتر از کشاورزی در زمین‌های باز است. با این حال، ممکن است به شدت مشاهده شده در کشاورزی عمودی به دلیل محدودیت‌های فضایی و گاهی اوقات شرایط محیطی کمتر کنترل‌شده، نرسد.

مقایسه آماری

در حالی که اعداد خاص می‌توانند بر اساس محصول، مکان و فناوری مورد استفاده بسیار متفاوت باشند، در اینجا برخی مقایسه‌های کلی آورده شده است:

کشاورزی عمودی: می‌تواند به دلیل قابلیت‌های رشد با تراکم بالا و تمام طول سال، تا 50 تا 100 برابر عملکرد بیشتری در هر فوت مربع نسبت به کشاورزی سنتی تولید کند.

کشاورزی گلخانه‌ای: با بهینه‌سازی شرایط رشد و تمدید فصل‌های رشد، 10 تا 12 برابر افزایش عملکرد نسبت به کشاورزی سنتی ارائه می‌دهد.

کشاورزی سنتی: عملکرد بسیار متغیر است اما به عنوان مبنایی برای مقایسه عمل می‌کند. روش‌های سنتی به زمین‌های زیادی نیاز دارند و در معرض محدودیت‌های محیطی هستند.

کشاورزی عمودی یک گام انقلابی رو به جلو در به حداکثر رساندن عملکرد محصولات در حداقل فضا است و یک راه حل پایدار برای چالش‌های تولید مواد غذایی ارائه می‌دهد. کشاورزی گلخانه‌ای تعادلی بین کارایی و استفاده از منابع طبیعی برقرار می‌کند، در حالی که کشاورزی سنتی برای طیف گسترده‌ای از محصولات و محیط‌ها ضروری باقی می‌ماند. هر روش نقشی در یک استراتژی کشاورزی متنوع برای پاسخگویی پایدار به نیازهای غذایی جهان دارد.

همکاری با Eden Green

با فناوری‌های نوآورانه کشاورزی عمودی Eden Green، آینده کشاورزی را در آغوش بگیرید. همانطور که در تلاش برای یافتن یک راه پایدارتر و کارآمدتر برای تولید مواد غذایی هستیم، مشارکت شما می‌تواند چشم‌انداز کشاورزی را متحول کند.

با سرمایه‌گذاری در Eden Green، شما نه تنها در یک شرکت سرمایه‌گذاری می‌کنید، بلکه در یک آینده پایدار برای سیاره ما سرمایه‌گذاری می‌کنید. با فناوری هیدروپونیک پیشرفته و تعهد به پایداری زیست محیطی، Eden Green در خط مقدم انقلاب کشاورزی قرار دارد.

به ما در ماموریت خود برای ارائه محصولات تازه و محلی در تمام طول سال بپیوندید، مصرف آب، مصرف زمین و انتشار کربن را کاهش دهید. با هم، می‌توانیم دنیایی سبزتر و پایدارتر ایجاد کنیم. بیایید با هم آینده کشاورزی را پرورش دهیم.

برای فرصت‌های سرمایه‌گذاری و مشارکت، همین امروز با Eden Green تماس بگیرید و گامی به سوی آینده‌ای پایدار بردارید.