+++ به‌روزرسانی: مرحله آماده‌سازی یورو دیجیتال در نوامبر ۲۰۲۳ برای آغاز تأیید شد. نتایج حاصل از تحقیقات انجام شده در مرحله بررسی یورو دیجیتال، مبنایی برای این گام‌های بعدی فراهم کرد.
هدف اصلی مرحله آماده‌سازی، ایجاد زیرساخت لازم برای صدور احتمالی یورو دیجیتال است که شامل نهایی‌سازی مقررات یورو دیجیتال و شناسایی ارائه‌دهندگان بالقوه قادر به توسعه پلتفرم و زیرساخت یورو دیجیتال می‌شود. این فرآیند همچنین شامل آزمایش و بررسی برای ایجاد یک یورو دیجیتال است که هم با الزامات سیستم یورو و هم با ترجیحات کاربران مطابقت داشته باشد.
تصمیم نهایی در مورد صدور یورو دیجیتال تنها پس از تصویب چارچوب قانونی یورو دیجیتال در سطح اروپا، در مرحله‌ای بعدی قابل بررسی خواهد بود. +++

دیگر پنهان نیست: ارزهای دیجیتال نه تنها از نظر اجتماعی پذیرفته شده‌اند، بلکه به طور فزاینده‌ای محبوب می‌شوند. ارزهای رمزنگاری شده مانند بیت کوین و اتریوم در حال حاضر به عنوان ابزارهای پرداخت در بسیاری از فروشگاه‌ها مانند مایکروسافت، رالف لورن و Shopify پذیرفته می‌شوند و حتی کشورهایی مانند السالوادور آن‌ها را به عنوان ارزهای رسمی به رسمیت شناخته‌اند. جای تعجب نیست که بحث در مورد پول دیجیتال بانک مرکزی در اروپا نیز ملموس‌تر می‌شود. بله، یورو دیجیتال که با نام "یورو-E" نیز شناخته می‌شود، در راه است، این را کریستین لاگارد، رئیس بانک مرکزی اروپا (ECB) اعلام کرده است. تنها سوال این است که چه زمانی وارد جامعه ما خواهد شد؟ در این وبلاگ، به بررسی نحوه عملکرد پاسخ اروپا به بیت کوین، چشم‌اندازهای آینده و امکانات ادغام آن می‌پردازیم.

حدود ۴۳.۵ درصد از کل پرداخت‌ها در آلمان هنوز به صورت نقدی انجام می‌شود، تنها ۵ درصد از طریق تلفن هوشمند و پرداخت با کارت از زمان همه‌گیری به میزان ۵۱.۵ درصد افزایش یافته است (پول نقد، کارت یا تلفن هوشمند: این‌جا نحوه زندگی روزمره در هنگام پرداخت است (geldinstitute.de)).

گزینه‌های پرداخت دیجیتالی موجود در حال حاضر ممکن است مانند آینده یورو دیجیتال به نظر برسند، اما در بسیاری از جهات از نظر اساسی متفاوت هستند.

پرداخت‌های بی‌درنگ آنلاین و آفلاین: مهم نیست که به صورت بدون تماس، با کارت یا با تلفن همراه پرداخت می‌کنیم - برداشت یا انتقال سنتی پول از چند ساعت تا دو روز از زمان سفارش تا اجرا طول می‌کشد. در مقایسه، هنگامی که در آینده با یورو دیجیتال پرداخت می‌کنیم، می‌توانیم این کار را با کارت یا تلفن همراه نیز انجام دهیم، زیرا گزینه‌های پرداخت همچنان باید به صورت آنلاین و آفلاین تضمین شوند. با این حال، مبلغ قابل پرداخت همیشه پس از درخواست پرداخت، به صورت بی‌درنگ به حساب گیرنده منتقل می‌شود.
ناشناس بودن: اینکه آیا یورو دیجیتال می‌تواند ۱۰۰٪ ناشناس شود یا خیر، به شدت به ویژگی‌های فنی و نظارتی بستگی دارد که هنگام معرفی آن اجرا می‌شوند. سیستم‌های پرداخت دیجیتالی سنتی مانند کارت‌های اعتباری یا حواله‌های الکترونیکی معمولاً کاملاً ناشناس نیستند، زیرا داده‌های تراکنش معمولاً ذخیره می‌شوند و می‌توانند توسط مقامات مربوطه برای مبارزه با کلاهبرداری و جلوگیری از پولشویی مشاهده شوند. احتمالاً یک یورو دیجیتال نیز دارای اقدامات امنیتی و الزامات نظارتی مشابهی خواهد بود. تا به امروز، ناشناس بودن کامل تنها با پول نقد و ارزهای رمزنگاری شده امکان‌پذیر است. هیچ‌کس نمی‌تواند پس از مبادله سکه‌ها و اسکناس‌ها یا بیت کوین و اتریوم برای کالاها یا خدمات، نحوه خرج کردن پول و همچنین فرستنده و گیرنده را ردیابی کند. همچنین مهم است توجه داشته باشید که یورو-E یک لایه پردازش پرداخت اروپایی ایجاد می‌کند که امروز وجود ندارد و ما به سازمان‌های خارج از اتحادیه اروپا وابسته خواهیم شد، که این امر نگرانی‌هایی را در مورد حریم خصوصی داده‌ها نیز ایجاد می‌کند.

یورو دیجیتال بانک مرکزی اروپا تصویری دیجیتالی از پول نقد، یعنی پول دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) است. این نسخه باید در درجه اول سه شرط را برآورده کند تا با ارزهای رمزنگاری شده تثبیت شده برابر باشد: اول، یورو-E باید به صورت آنلاین و آفلاین در دسترس باشد، بنابراین باید ناشناس باشد و شکاف‌های امنیتی توصیف شده در بالا را نداشته باشد و سوم، پرداخت‌ها باید به صورت بی‌درنگ انجام شوند. علاوه بر این، بانک مرکزی اروپا شرایطی را در مورد امنیت، قابلیت استفاده در سراسر اتحادیه اروپا و سودآوری برای کاربران برای یورو دیجیتال خود تعیین می‌کند (یورو دیجیتال و اهمیت پول بانک مرکزی (europa.eu)). اما علاقه خود بانک مرکزی به این موضوع چیست؟
اهداف یورو دیجیتال چیست؟
بانک مرکزی اروپا (ECB) پشت یورو دیجیتال است، بنابراین این یک شرکت سودمحور یا یک بانک تجاری، بلکه سازمانی از اتحادیه اروپا است. یورو-E تا اکتبر ۲۰۲۳ هنوز در مرحله بررسی است، زیرا بانک مرکزی بررسی می‌کند که این پول دیجیتال چگونه می‌تواند باشد و چگونه صادر شود، و همچنین اثرات احتمالی آن بر بازار.
هدف اصلی بانک مرکزی اروپا ثبات قیمت و حفظ ارزش ارز اتحادیه اروپا است. با ظهور روزافزون ارزهای رمزنگاری شده و محبوبیت و پذیرش بالای آن‌ها در جامعه، دنبال کردن این هدف برای سازمانی مانند بانک مرکزی اروپا آسان نیست. بیت کوین و همتایانش در حال نفوذ به بازار مالی هستند. با این حال، آن‌ها تحت تأثیر بانک‌ها یا دولت‌ها نیستند، زیرا شبکه رمزنگاری خود را تنظیم می‌کند. البته این موضوع به طور مثبت تلقی می‌شود، اما از دیدگاه بانک‌های مرکزی در سراسر جهان نیز یک نقطه ضعف بزرگ است، زیرا آن‌ها نمی‌توانند بر افزایش و کاهش غیرقابل پیش‌بینی ارزش ارزهای رمزنگاری شده تأثیر بگذارند.
بنابراین، یورو دیجیتال باید به عنوان یک توسعه امن و پایدار از پول نقد سنتی دیده شود که بانک مرکزی اروپا می‌خواهد با آن در برابر ارزهای رمزنگاری شده پرخطر مقابله کند. پس از همه، اگرچه کمتر از نیمی از کل پرداخت‌های یورو هنوز به صورت نقدی انجام می‌شود، اما روند به سمت پرداخت‌های بدون نقد است. علاوه بر این، در کشورهایی مانند نروژ، هلند و فنلاند، امکان انجام خریدهای کاملاً بدون نقد وجود دارد. سوئد حتی قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به طور کامل پول نقد خود را لغو کند (پرداخت‌های بدون نقد در ۵ کشور اروپایی – N26).
نباید از جنبه ایجاد پول غافل شد. ایجاد پول به فرآیندی اشاره دارد که طی آن پول جدید به یک اقتصاد معرفی می‌شود. بیشتر پولی که در اقتصاد وجود دارد به صورت اسکناس فیزیکی نیست، بلکه به صورت پول کتابی است. این پول کتابی توسط بانک‌های تجاری هنگام اعطای وام ایجاد می‌شود. به عنوان مثال، هنگامی که یک بانک تجاری به مشتری خود وام می‌دهد، مبلغ مربوطه را به عنوان موجودی اعتباری به حساب مشتری واریز می‌کند. این موجودی اعتباری به عنوان پول جیرویی شناخته می‌شود و بخشی از عرضه پول در اقتصاد است. با یورو دیجیتال، ایجاد پول به شدت به بانک مرکزی اروپا منتقل خواهد شد.
سایر کشورها یا با اتحادیه اروپا همگام هستند یا از آن پیشی گرفته‌اند. پول دیجیتال یک مسابقه اقتصادی شدید بین کشورهای بزرگ و ارزهای آن‌ها را برانگیخته است. بانک خلق چین و ایالات متحده در حال حاضر بر روی نسخه‌های دیجیتالی ین و دلار با هدف بلندمدت جایگزینی پول نقد کار می‌کنند. "ارز برنده" سپس به سادگی با داشتن مزیت پیشرو، استاندارد جهانی را تعیین می‌کند. در نتیجه، نه تنها ارز جدید ذخیره جهانی خواهد بود، بلکه نقش کلیدی در شکل‌دهی صنعت ۴.۰ ایفا خواهد کرد، زیرا سیستم‌ها و ماشین‌های به هم پیوسته استاندارد جهانی نیز به یک ارز دیجیتال استاندارد نیاز دارند.
ادغام یورو-E
از آنجایی که پول نقد و پول دیجیتال در ابتدا به صورت موازی در منطقه یورو وجود خواهند داشت، شرکت‌های شبکه، پایانه‌های فروش و دستگاه‌های خودپرداز همگی باید ارز دیجیتال جدید را بپذیرند. بنابراین، لازم است ادغام یورو دیجیتال در سیستم‌های پرداخت موجود آغاز شود. ادغام پول دیجیتال بانک مرکزی در سیستم‌های بانکی و مالی موجود شامل جنبه‌های مهمی است:

با ارتقاء زیرساخت‌های فناوری، ارائه‌دهندگان خدمات مالی می‌توانند اطمینان حاصل کنند که فناوری‌های لازم برای پشتیبانی از تراکنش‌های CBDC را به طور بهینه در اختیار مشتریان خود قرار می‌دهند. این شامل نه تنها تجمیع و ارتقاء شبکه‌های پرداخت و معرفی و ادغام یکپارچه کیف پول‌های دیجیتال در پلتفرم‌های بانکداری آنلاین، بلکه ارائه و پیاده‌سازی پروتکل‌های دیجیتال برای ذخیره و انتقال ایمن ارزهای دیجیتال است. این به بانک‌ها امکان می‌دهد تا اتصال به زیرساخت CBDC بانک مرکزی را برقرار کنند.
معرفی ایمن یورو دیجیتال در سیستم بانکی و مالی تثبیت شده مستلزم توسعه یک چارچوب نظارتی جامع است. این چارچوب الزامات قانونی و عملیاتی برای استفاده از CBDC در منطقه یورو و فراتر از آن را تعریف می‌کند. مقررات شامل جنبه‌های مهمی مانند حفاظت از داده‌ها، مبارزه با پولشویی (AML) و انطباق با قوانین شناخت مشتری (KYC) و همچنین حمایت از مصرف‌کننده است. این ابتکارات برای اطمینان از پذیرش پایدار ارزهای دیجیتال در یک محیط شفاف، قانونی و ایمن و در نتیجه مقابله با هرگونه بدبینی مصرف‌کنندگان در مورد CBDCها بسیار مهم هستند.
در عصر جهانی شدن و تجارت بین‌المللی که دیجیتالی‌سازی آن را آسان‌تر می‌کند، تراکنش‌های بین‌المللی بخشی از تجارت روزانه تقریباً هر شرکتی است. اگر کسب و کار در داخل منطقه یورو را برای لحظه‌ای کنار بگذاریم، تراکنش‌های تجاری بین‌المللی همیشه شامل تراکنش بین ارزهای مختلف است. بنابراین، برای فعال کردن ادغام بی‌درز CBDC در مرزها، همکاری با سایر بانک‌های مرکزی و سازمان‌های بین‌المللی بسیار مهم است. این همکاری می‌تواند قابلیت همکاری و استفاده مرزی از CBDC را ارتقا دهد.
یورو-E، درست مانند هر ارز دیجیتال دیگری، تنها زمانی می‌تواند وارد زندگی روزمره ما شود که توسط مردم پذیرفته و مورد استفاده قرار گیرد. یک جزء ضروری برای به دست آوردن پذیرش، ارائه رابط‌های کاربرپسند است. این شامل توسعه برنامه‌ها و پلتفرم‌های شهودی و در دسترس است که به کاربران امکان می‌دهد به راحتی از CBDCها استفاده و مدیریت کنند. با ایجاد یک تجربه کاربری مثبت، پذیرش CBDCها ترویج می‌شود و آستانه مهار برای استفاده از آن‌ها کاهش می‌یابد.

به طور خلاصه، (امنیت سایبری)، مقیاس‌پذیری، استانداردسازی و قابلیت همکاری برای ادغام یورو-E بسیار مهم هستند، در حالی که کاهش هزینه‌ها و رعایت الزامات نظارتی نیز از اهمیت برخوردار است.
SEEBURGER چگونه کمک می‌کند
شما حدس زدید. برای برآوردن تمام این تقاضاهای عمومی در حالی که هنوز با دستورالعمل‌ها و الزامات قانونی و امنیتی مطابقت دارید و در یک محیط بسیار رقابتی زنده می‌مانید، باید زیرساخت فناوری موجود را نوسازی کرد و سیستم‌های قدیمی و جدید را تجمیع کرد. SEEBURGER دارای تجربه گسترده و دیرینه در ادغام و تجمیع فناوری‌ها و سیستم‌ها و همچنین در حمایت از ارائه‌دهندگان خدمات مالی در عصر دیجیتالی‌سازی است.

SEEBURGER می‌تواند با قابلیت‌های پلتفرم سفارشی و خدمات مشاوره خاص صنعت برای ارائه‌دهندگان خدمات مالی به مؤسسات مالی کمک کند تا CBDCها را به طور مؤثر و پایدار در زیرساخت‌های موجود ادغام کنند و از موفقیت ارزهای دیجیتال حمایت کنند. ما به شما کمک می‌کنیم تا رابط‌های کاربرپسند را ادغام و مدیریت کنید تا مشتریان شما نیز بتوانند از امنیت، ثبات سیستم و سرعت بهره‌مند شوند - شما بر روی تجارت روزمره خود تمرکز می‌کنید در حالی که ما بر روی فناوری اطلاعات شما تمرکز می‌کنیم.
مقاله سفید فنی
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ادغام کسب و کار در مقاله سفید فنی ما در مورد پلتفرم SEEBURGER BIS: SEEBURGER BIS | پلتفرم یکپارچه‌سازی مدولار برای دیجیتالی‌سازی
دانلود کنید.


با تشدید تهدیدات آب و هوایی، مالیات بر کربن به سرعت در سطح جهانی مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله جامع بررسی می‌کند که آیا قیمت‌گذاری مناسب کربن می‌تواند سرعت و مقیاس کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را که اکنون در بخش‌های حمل و نقل، انرژی، صنعت و کشاورزی ضروری است، تشویق کند یا خیر. این مقاله اجرای واقعی مالیات بر کربن در سراسر جهان، مدل‌سازی پیش‌بینی آینده، مناظرات اقتصادی، نگرانی‌های مربوط به تأثیرات اجتماعی و اقدامات مکمل سیاستی در مورد مقررات، سرمایه‌گذاری‌های سبز و برنامه‌های حمایتی مورد نیاز برای رفع محدودیت‌های حیاتی و ایجاد گذارهای کم‌کربن عادلانه در اقتصادهای پیشرفته و نوظهور در این دهه را بررسی می‌کند.

—
ضرورت فوری کاهش کربن‌زدایی
تغییرات آب و هوایی یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی بشریت در حال حاضر است. اجماع علمی قاطع این است که روندهای گرمایش در طول قرن گذشته به احتمال زیاد ناشی از فعالیت‌های انسانی است که منجر به افزایش دی‌اکسید کربن (CO2) و سایر انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) در جو شده است. عوامل اصلی این انتشار، سوزاندن سوخت‌های فسیلی مانند زغال سنگ، نفت و گاز در بخش‌های حمل و نقل، تولید برق، فرآیندهای صنعتی، کشاورزی و غیره است. با ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای با نرخ‌های فزاینده، تجمع آن‌ها در جو باعث افزایش دما، اختلال قابل توجه در الگوهای آب و هوایی جهانی و ایجاد تهدیدات فاجعه‌بار برای اکوسیستم‌ها، اقتصادها و جوامع در سراسر جهان می‌شود.

یکی از راهکارهای سیاستی که برای مقابله با تغییرات آب و هوایی در حال افزایش است، اجرای مالیات بر کربن است.

در سطح پایه، مالیات بر کربن مستقیماً و به طور دقیق قیمتی را برای انتشار کربن ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی تعیین می‌کند. هدف از این قیمت‌گذاری، گنجاندن هزینه‌های آلودگی و آسیب‌های آب و هوایی در قیمت‌های بازار، تشویق به کاهش انتشار و هدایت پذیرش جایگزین‌های انرژی پاک در بخش‌های مختلف اقتصادی است. جنبه‌های کلیدی مالیات بر کربن، از جمله هدف، طراحی، اثربخشی، پذیرش و اجرای آن در کشورهای مختلف، در طول این مقاله مورد بررسی قرار خواهد گرفت. با افزایش تأثیرات تغییرات آب و هوایی و اذعان به اینکه قیمت‌گذاری کربن برای دستیابی به کاهش کربن‌زدایی گسترده در سطح جهانی ضروری است، شتابی برای ایجاد گسترده طرح‌های مالیات بر کربن در کشورهای مختلف در دهه آینده ایجاد می‌شود. نقش آن در تثبیت دماهای جهانی و ایجاد آینده‌ای عادلانه و پایدار نیز مورد بحث قرار خواهد گرفت.

مالیات بر کربن چیست و چگونه کار می‌کند؟
مالیات بر کربن یک سازوکار قیمت‌گذاری است که توسط دولت وضع می‌شود و شامل هزینه یا مالیات بر انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوزاندن سوخت‌های گرم‌کننده سیاره از جمله نفت، گاز و زغال سنگ است. مالیات به ازای هر تن انتشار معادل دی‌اکسید کربن محاسبه می‌شود و باید توسط نهادی که سوخت را می‌سوزاند، پرداخت شود.

با اتصال هزینه پولی مستقیماً متناسب با میزان انتشار، قیمت‌گذاری کربن انگیزه مشخصی را برای خانوارها، مشاغل و سایر نهادها برای جستجوی جایگزین‌های کم‌انتشارتر و پیگیری افزایش بهره‌وری انرژی به منظور جلوگیری از پرداخت مالیات‌های بالاتر فراهم می‌کند. هدف آن آشکار کردن و گنجاندن هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی آلودگی کربن ناشی از سوخت‌ها و فعالیت‌های مختلف در قیمت‌های بازار آن‌ها است.

اصل اساسی پشت یک مالیات بر کربن مؤثر این است که یک مسیر قیمت‌گذاری پایدار و رو به رشد را تعیین می‌کند که به اندازه کافی بالا باشد تا کاهش انتشار معنی‌دار و مقیاس‌بندی فناوری‌های پاک را در طول زمان هدایت کند. برای فعال کردن گذار ضروری از یک اقتصاد پرانتشار، سطوح مالیات باید در دهه‌های آینده به 100 تا 200 دلار به ازای هر تن معادل دی‌اکسید کربن (CO2e) برسد.

مالیات بر کربن یک رویکرد بالادستی است که بر مالیات‌بندی تامین‌کنندگان و توزیع‌کنندگان عمده سوخت‌های فسیلی در بالاترین قسمت زنجیره تامین تمرکز دارد. این امر امکان انتقال هزینه‌ها به پایین دست از طریق شرکت‌های نفتی به مصرف‌کنندگان در پمپ‌های بنزین، در قبوض آب و برق و به طور ضمنی در قیمت کالاها و خدمات در سراسر اقتصاد را فراهم می‌کند. از نظر اهداف خاص مالیاتی، منابع اصلی شامل سوخت‌های حمل و نقل و گرمایشی مانند بنزین، گازوئیل، گاز طبیعی، پروپان، و همچنین زغال سنگ و گاز طبیعی مورد استفاده در تولید برق خواهد بود.

پس از اجرا، سیاست‌گذاران انعطاف‌پذیری دارند که آیا مالیات را خنثی کنند یا اجازه دهند منابع مالی جدیدی را برای دولت ایجاد کند. درآمد حاصل می‌تواند از طریق بازپرداخت‌های سرانه برابر به شهروندان بازگردانده شود، برای جبران سایر مالیات‌ها یا تأمین مالی پروژه‌های زیرساختی سبز، تحقیق و توسعه (RD&D) پاک، برنامه‌های آموزش مجدد نیروی کار و صندوق‌های تاب‌آوری جوامع آسیب‌پذیر برای رسیدگی به تأثیرات اجتماعی-اقتصادی استفاده شود. هدف اصلی طراحی، ایجاد قیمت‌گذاری کربن پایدار و رو به رشد در سطوح کافی با استفاده از مدل‌هایی سازگار با اولویت‌های سیاستی ملی و محیط‌های نظارتی است.

شاید شما هم علاقه‌مند باشید: چگونه اجرای مالیات بر کربن در هند می‌تواند سابقه ای برای کشورهای G20 ایجاد کند

مزایا و استدلال‌های موافق با مالیات بر کربن

1. کاهش انتشار کربن
هدف اصلی مالیات بر کربن ارائه سیگنال‌های بازار قوی کافی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در بخش‌های گسترده‌ای از اقتصاد است. با اتصال قیمت قابل توجهی به آلودگی، تغییر به سوخت‌های کم‌کربن‌تر، استقرار اقدامات بهره‌وری انرژی و سرمایه‌گذاری در جایگزین‌های پاک در بخش‌هایی مانند برق، حمل و نقل و تولید را تشویق می‌کند. تخمین‌ها از پتانسیل کاهش انتشار ناشی از یک مالیات گسترده در محدوده 50 دلار به ازای هر تن می‌تواند بیش از 20 درصد باشد.

2. کاهش اثرات تغییرات آب و هوایی
کاهش انتشار کربن ملی و جهانی ناشی از مالیات بر کربن منجر به کاهش غلظت کلی CO2 و تشدید روندها و اختلالات آب و هوایی می‌شود. طبق گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در سال 2023، پذیرش جهانی قیمت‌گذاری کربن متمایز تا سال 2030 می‌تواند انتشار را در مقایسه با سناریوی پایه به طور قابل توجهی کاهش دهد، اگرچه اقدامات و همکاری‌های اضافی برای محدود کردن گرمایش به مراتب کمتر از 2 درجه سانتیگراد تا سال 2100، همانطور که در توافقنامه پاریس توافق شده است، مورد نیاز است.

3. تشویق پذیرش انرژی پاک
مالیات بر سوخت‌های فسیلی یک ابزار سیاستی کلیدی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و ترویج تغییر به انرژی‌های تجدیدپذیر و سایر راه حل‌های کم‌کربن است. با این حال، مالیات بر سوخت‌های فسیلی به تنهایی ممکن است برای دستیابی به اهداف توافقنامه پاریس کافی نباشد و ممکن است با موانع سیاسی و اجتماعی مواجه شود. بنابراین، مالیات بر سوخت‌های فسیلی باید بخشی از یک بسته سیاستی گسترده‌تر باشد که شامل اقدامات دیگری برای رسیدگی به شکست‌های بازار، موانع رفتاری و تأثیرات توزیعی است و از شفافیت، انصاف و مشارکت در فرآیند سیاست‌گذاری اطمینان حاصل می‌کند.

4. تأمین مالی ابتکارات سبز
درآمدهای حاصل از مالیات بر کربن یک استخر تأمین مالی قابل توجه را فراهم می‌کند که دولت‌ها می‌توانند از آن برای سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه فناوری‌های پاک، ارتقاء حمل و نقل عمومی گسترده، پروژه‌های زیرساختی پایدار، تلاش‌های احیای محیط زیست و صندوق‌های تاب‌آوری برای گروه‌های آسیب‌پذیر استفاده کنند. به طور جایگزین، درآمدها می‌توانند برای کاهش مالیات بر درآمد، خرید سرمایه یا اشتغال استفاده شوند.

5. رویکرد مبتنی بر بازار
به جای تحمیل مقررات یا محدودیت‌های انتشار سختگیرانه، مالیات بر کربن سیگنال‌های قیمت را ارائه می‌دهد و به پویایی بازار اجازه می‌دهد تا کارآمدترین مسیرها و فناوری‌ها را برای کاهش انتشار در بخش‌های مختلف اقتصادی تعیین کند. مشاغل می‌توانند راه‌حل‌هایی را متناسب با عملیات، نوآوری‌ها و نقشه‌های سرمایه‌گذاری خود ایجاد کنند.

6. گزینه‌های خنثی از نظر درآمد
برای رسیدگی به نگرانی‌ها در مورد افزایش مالیات‌ها و گسترش درآمد دولت، برخی از قوانین مالیات بر کربن، مانند قانون قیمت‌گذاری آلودگی گازهای گلخانه‌ای کانادا، الزام می‌کنند که تمام درآمدهای حاصل از سیستم قیمت‌گذاری کربن به حوزه قضایی مبدأ بازگردانده شود. دولت‌های استانی و منطقه‌ای می‌توانند نحوه استفاده از درآمدهای بازگشتی، مانند ارائه بازپرداخت، کاهش سایر مالیات‌ها یا سرمایه‌گذاری در ابتکارات سبز را تعیین کنند. سیستم قیمت‌گذاری شامل هزینه سوخت و یک سیستم مبتنی بر عملکرد برای صادرکنندگان بزرگ صنعتی است.

7. کارایی اداری
مالیات بر کربن بر اساس سیستم‌های مالیات سوخت موجود ساخته شده است و بوروکراسی اداری جدید را به حداقل می‌رساند. هزینه‌های جمع‌آوری درآمد و اجرا در مقایسه با طرح‌های تجارت انتشار یا مدیریت یارانه‌های سبز بسیار کم است.

انتقادات و استدلال‌های مخالف با مالیات بر کربن

1. ماهیت رگرسیو
یک مالیات بر کربن یکنواخت می‌تواند به طور نامتناسبی بر گروه‌های کم‌درآمد تأثیر بگذارد که سهم بیشتری از درآمد خود را صرف قبوض انرژی و کالاهای اساسی با هزینه‌های کربن تعبیه شده می‌کنند. اثرات می‌تواند از طریق معافیت‌های جزئی یا سود سهام سرانه از درآمد کاهش یابد، اما استدلال‌های رگرسیو همچنان پابرجاست.

2. عدم قطعیت در مورد تأثیر بر انتشار
پیش‌بینی کاهش انتشار دقیق از هر سطح مالیاتی مستلزم تخمین تغییرات رفتاری پیچیده و به هم پیوسته در میان میلیون‌ها مصرف‌کننده انرژی است. مطالعات پیش‌بینی مدل برای راهنمایی تعیین نرخ محدودیت‌هایی دارند. منتقدان استدلال می‌کنند که بودجه می‌تواند بهتر مستقیماً در زیرساخت‌های سبز به جای امید به مالیات برای کاهش انتشار خاص استفاده شود.

3. عدم حمایت
در مناطقی با لابی‌های قدرتمند سوخت‌های فسیلی یا استفاده زیاد از زغال سنگ، نفت و گاز، مخالفت سیاسی و عمومی قابل توجهی مانع از پیشنهادات مالیات بر کربن می‌شود. دعاوی حقوقی، لغو قوانین، شکست‌های انتخاباتی برای حامیان و اعتراضات گسترده علیه مالیات بر سوخت، دشواری همسویی ذینفعان را نشان می‌دهد.

4. خطرات رقابت‌پذیری و نشت کربن
صنایع پرمصرف انرژی اغلب با مالیات بر کربن مخالفت می‌کنند و استدلال می‌کنند که هزینه‌ها را افزایش می‌دهد و رقابت‌پذیری را تضعیف می‌کند، به ویژه اگر مناطق مجاور سیاست‌های مشابهی نداشته باشند. تولید می‌تواند به خارج از کشور منتقل شود و نگرانی‌های مربوط به "نشت کربن" ایجاد شود. تعدیل مرزی کربن در جریان‌های تجاری اجرای پیچیده‌ای دارد.

5. طراحی سیاست پیچیده
انتخاب سطوح مالیاتی مناسب و قابل تنظیم، مطابقت با اولویت‌های سیاستی و تنوع اقتصادی در بخش‌های پرانتشار بسیار پیچیده است. عدم اطمینان از هزینه باعث ایجاد مخالفت می‌شود و معافیت‌ها اثربخشی را تضعیف می‌کنند. کالیبراسیون نیازمند ایجاد تعادل بین ذینفعان و اهداف متعدد است.

6. سایر سیاست‌ها می‌توانند مؤثرتر باشند
برخی از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که هزینه‌های مستقیم برای پذیرش گسترده خودروهای الکتریکی (EV)، سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر، ارتقاء زیرساخت‌ها و صندوق‌های تاب‌آوری می‌تواند کاهش انتشار کوتاه‌مدت بیشتری را نسبت به امید به اینکه سیگنال‌های قیمت مصرف‌کنندگان و مشاغل را به سرعت تشویق کند، به دست آورد.

شاید شما هم علاقه‌مند باشید: توضیح: طرح تعدیل کربن مرزی اتحادیه اروپا چیست؟

اجراها در سراسر جهان

پیشگامان - کشورهای کوچک اروپای شمالی مانند فنلاند، سوئد و نروژ در دهه 1990 مالیات بر کربن را تصویب کردند که اکنون از 70 تا 168 دلار به ازای هر تن دی‌اکسید کربن بر طیف وسیعی از سوخت‌های فسیلی متغیر است. درآمدها از برنامه‌های پایداری ملی حمایت می‌کنند.

کانادا سیستم‌های قیمت‌گذاری کربن را که با اصول مالیات بر کربن همسو هستند، با قانون قیمت‌گذاری آلودگی گازهای گلخانه‌ای خود اجرا کرده است و مالیاتی در سطح اقتصاد را از 40 دلار کانادا (30 دلار آمریکا) در سال 2019 آغاز کرده است که تا سال 2030 به 170 دلار کانادا (128 دلار آمریکا) افزایش می‌یابد. تمام درآمدها از طریق بازپرداخت به استان‌ها و ساکنان بازگردانده می‌شوند.

بریتانیا در طرح تجارت انتشار اتحادیه اروپا برای صادرکنندگان بزرگ شرکت می‌کند و مالیات تغییرات آب و هوایی داخلی را بر سوخت‌های صنعتی و نرخ‌های بالاتر برای سوخت‌های ساختمانی برای هدایت بهره‌وری حفظ می‌کند. تأثیر تحت تأثیر نرخ‌ها و هدف‌گذاری نسبتاً محدود قرار دارد.

طرح تجارت انتشار اتحادیه اروپا (EU ETS) بزرگترین سیستم قیمت‌گذاری کربن چند کشوری است که برق، تولید و سفرهای هوایی درون اتحادیه اروپا را پوشش می‌دهد. شرکت‌ها مجاز به انتشار کربن ماهانه را در قیمت‌های حراج متغیر خریداری می‌کنند و به طور موثری قیمت کربن معامله شده در حدود 90 یورو (99 دلار آمریکا) به ازای هر تن ایجاد می‌کنند. تأثیر توسط نوسانات و معافیت‌های گسترده محدود شده است. چین در حال راه‌اندازی یک بازار ملی مشابه است.

سنگاپور اولین مالیات بر کربن در آسیای جنوب شرقی را در سال 2019 بر تأسیسات پرانتشار با نرخی در حال افزایش به 50 دلار در هر تن CO2e تا سال 2030 وضع کرد. درآمدها نقش مهمی در تأمین مالی مشوق‌های کاهش کربن‌زدایی صنعت دارند. آفریقای جنوبی مالیات بر کربن را بر صادرکنندگان دامنه 1 از اواسط سال 2019 با حدود 8.5 دلار در هر تن در حال افزایش سالانه تصویب کرده است. درآمدها به انطباق صنعت و برنامه‌های کاهش کمک می‌کنند.

شاید شما هم علاقه‌مند باشید: توضیح‌دهنده: طرح تجارت انتشار چیست و چگونه کار می‌کند؟

آینده مالیات بر کربن
پیش‌بینی می‌شود که سازوکارهای قیمت‌گذاری کربن نقش مهمی در دستیابی به کاهش کربن‌زدایی گسترده اقتصاد جهانی در این قرن مطابق با اهداف تعیین شده در توافقنامه پاریس سازمان ملل متحد و مشارکت‌های تعیین‌شده ملی (NDCs) به‌روزرسانی‌شده ایفا کنند.

طبق گزارش بانک جهانی، بیش از 65 ابتکار قیمت‌گذاری کربن اجرا شده‌اند یا برنامه‌ریزی شده‌اند که تقریباً 22 درصد از انتشار جهانی را پوشش می‌دهند. مناظر سیاستی در حال تبدیل شدن به محرک‌های کلیدی هستند که با افزودن هزینه‌های ملموس به فناوری‌ها و دارایی‌های قدیمی، سرمایه‌گذاری در انرژی پاک را فعال می‌کنند. با اعلام یا در نظر گرفتن طرح‌های قیمت‌گذاری کربن توسط اکثر صادرکنندگان بزرگ در این دهه، ارزش کل مالیات‌ها و بازارهای کربن معامله شده می‌تواند به طور قابل توجهی افزایش یابد و هزینه‌های سبز و خصوصی را در سراسر جهان تسهیل کند.

برای دستیابی به محدودیت‌های گرمایش همسو با پاریس، کمیسیون سطح بالا در مورد قیمت‌گذاری کربن تخمین می‌زند که قیمت‌های صریح کربن در محدوده 50 تا 100 دلار در هر تن CO2e تا سال 2030 در تمام اقتصادهای بزرگ مورد نیاز است که تا سال 2050 به 160 دلار و بالاتر افزایش می‌یابد. با قیمت‌گذاری کربن فعلی در بیشتر طرح‌ها از 10 تا 60 دلار در هر تن، فراخوان‌هایی برای دو یا سه برابر شدن قیمت‌ها در دهه آینده وجود دارد و سیگنال‌های اقتصادی قوی کافی برای مطابقت با آرزوهای کاهش کربن‌زدایی ارائه می‌شود. ادغام مالیات بر کربن و ابزارهای تجاری با استانداردهای انرژی پاک، مشوق‌های بهره‌وری، ارتقاء زیرساخت‌ها و کاهش کنترل‌شده زغال سنگ، نفت و گاز می‌تواند تأثیر را به حداکثر برساند.

Carbon Tracker پیش‌بینی می‌کند که افزایش قیمت‌های کربن همراه با افزایش مقرون به صرفه بودن و کارایی باتری‌ها، انرژی خورشیدی، خودروهای الکتریکی و سایر فناوری‌های کم‌کربن می‌تواند گرمایش جهانی را به کمتر از 2 درجه سانتیگراد محدود کند و حتی بدون قانون‌گذاری آب و هوایی جدید، سوخت‌های فسیلی را کمتر رقابتی کند. با این حال، برای اطمینان از یک گذار عادلانه و هموار که از بهترین علم موجود پیروی می‌کند، مالیات بر کربن باید یک عنصر مرکزی از برنامه‌های سیاستی جامع در این دهه باشد.

نتیجه‌گیری
مالیات بر کربن ملی که به خوبی طراحی شده و مستقیماً انتشار را قیمت‌گذاری می‌کند، می‌تواند اهرم سیاستی مبتنی بر بازار ضروری برای فعال کردن گذار فوری در سطح اقتصاد به سمت خالص صفر که توسط علم آب و هوا مورد نیاز است، باشد. با این حال، اقدامات مکمل برای رسیدگی به تأثیرات اجتماعی، سرمایه‌گذاری‌های سبز، استانداردهای نظارتی و همکاری بین‌المللی برای رسیدگی به انتقادات، تشویق به پذیرش فوری در کشورهای عقب‌مانده، تشویق به نوآوری‌ها و تسهیل جدول زمانی کاهش کربن‌زدایی در مقیاس و سرعتی که برای تثبیت آب و هوا مورد نیاز است، حیاتی است.

با عدم وجود راه‌حل‌های جادویی، فراخوانی برای بسته‌های سیاستی بلندپروازانه و عادلانه وجود دارد که در آن قیمت‌گذاری کربن رو به رشد نقش مرکزی را در هدایت تغییرات کم‌کربن در چندین صنعت در مسیر دستیابی به خنثی شدن کربن جهانی ایفا می‌کند.
شاید شما هم علاقه‌مند باشید: دستیابی به خالص صفر: امروز کجا هستیم؟


۱۲ مه ۲۰۱۶

اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده در گزارش چشم‌انداز بین‌المللی انرژی ۲۰۱۶ (IEO2016) که اخیراً منتشر شده، پیش‌بینی می‌کند که مصرف جهانی انرژی بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۴۰ به میزان ۴۸ درصد افزایش یابد. بیشتر این رشد از سوی کشورهایی خارج از سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) رخ خواهد داد، از جمله کشورهایی که تقاضا در آن‌ها به دلیل رشد اقتصادی قوی، به ویژه در آسیا، افزایش می‌یابد. آسیا غیر OECD، شامل چین و هند، بیش از نیمی از افزایش کل مصرف انرژی جهان در طول دوره پیش‌بینی را به خود اختصاص می‌دهد.

نگرانی‌ها در مورد امنیت انرژی، اثرات انتشار سوخت‌های فسیلی بر محیط زیست و قیمت‌های بالای نفت در سطح جهان که به طور مداوم وجود دارد، از گسترش استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر غیرفسیلی و انرژی هسته‌ای حمایت می‌کند. انرژی‌های تجدیدپذیر و هسته‌ای سریع‌ترین منابع انرژی در حال رشد در جهان در طول دوره پیش‌بینی هستند. انرژی‌های تجدیدپذیر به طور متوسط ۲.۶ درصد در سال تا سال ۲۰۴۰ افزایش می‌یابد؛ انرژی هسته‌ای نیز ۲.۳ درصد در سال افزایش می‌یابد.

اگرچه انتظار می‌رود سوخت‌های غیرفسیلی سریع‌تر از سوخت‌های فسیلی (نفت و سایر سوخت‌های مایع، گاز طبیعی و زغال سنگ) رشد کنند، اما سوخت‌های فسیلی همچنان تا سال ۲۰۴۰ بیش از سه چهارم مصرف انرژی جهان را تشکیل می‌دهند. گاز طبیعی، که شدت کربن کمتری نسبت به زغال سنگ و نفت دارد، سریع‌ترین سوخت فسیلی در حال رشد در این چشم‌انداز است و مصرف جهانی گاز طبیعی به میزان ۱.۹ درصد در سال افزایش می‌یابد. افزایش عرضه گازهای سخت، گاز شیل و متان زغال‌سنگ به افزایش مصرف گاز طبیعی کمک می‌کند.

اگرچه سوخت‌های مایع - عمدتاً بر پایه نفت - بزرگترین منبع انرژی باقی می‌مانند، اما سهم سوخت‌های مایع در مصرف انرژی بازاری جهان از ۳۳ درصد در سال ۲۰۱۲ به ۳۰ درصد در سال ۲۰۴۰ کاهش می‌یابد. با افزایش قیمت نفت در بلندمدت، بسیاری از مصرف‌کنندگان انرژی فناوری‌های کم‌مصرف‌تر را اتخاذ می‌کنند و در صورت امکان از سوخت‌های مایع فاصله می‌گیرند.

زغال سنگ کندترین منبع انرژی در حال رشد در جهان است و تنها به میزان ۰.۶ درصد در سال تا سال ۲۰۴۰ افزایش می‌یابد. در طول دوره پیش‌بینی، سه کشور برتر مصرف‌کننده زغال سنگ چین، ایالات متحده و هند هستند که بیش از ۷۰ درصد از مصرف جهانی زغال سنگ را به خود اختصاص می‌دهند. چین در حال حاضر تقریباً نیمی از کل مصرف زغال سنگ جهان را به خود اختصاص داده است، اما کاهش رشد اقتصادی و برنامه‌های اجرای سیاست‌هایی برای مقابله با آلودگی هوا و کاهش انتشار دی‌اکسید کربن به این معنی است که مصرف زغال سنگ در چین در سال‌های پایانی دوره پیش‌بینی کاهش می‌یابد. مصرف زغال سنگ در هند به افزایش خود ادامه می‌دهد و پس از سال ۲۰۳۰ از مصرف زغال سنگ ایالات متحده پیشی می‌گیرد.

بخش عمده‌ای از تجزیه و تحلیل انجام شده برای IEO2016 قبل از انتشار طرح نهایی قدرت پاک (CPP) آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده انجام شد. به همین دلیل، سناریوی پایه IEO2016 شامل اثرات بالقوه مقررات CPP در ایالات متحده نیست، تجزیه و تحلیلی که پتانسیل کاهش قابل توجهی در مصرف زغال سنگ ایالات متحده و افزایش مصرف انرژی‌های تجدیدپذیر ایالات متحده را در مقایسه با پیش‌بینی سناریوی پایه نشان می‌دهد. جداول و نمودارهای کلیدی در سراسر گزارش نتایجی را نیز ارائه می‌دهند که شامل اثرات CPP است، در جایی که به طور قابل توجهی با نتایج سناریوی پایه IEO2016 متفاوت هستند، بر اساس تجزیه و تحلیل EIA از قانون مقدماتی CPP. چشم‌انداز سالانه انرژی آتی EIA شامل CPP نهایی به عنوان بخشی از پیش‌بینی سناریوی پایه خواهد بود. این گزارش همچنین پیامدهای رویکردهای جایگزین اجرای CPP را برای نتایج انرژی در نظر خواهد گرفت.

همکار اصلی: لیندا دومان


انتشار دی‌اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای، آب و هوا را تغییر می‌دهد. مالیات بر کربن، قیمتی برای این انتشارها تعیین می‌کند و افراد، کسب‌وکارها و دولت‌ها را تشویق می‌کند تا از آن‌ها کمتر تولید کنند. بار مالیات بر کربن بیشتر بر دوش صنایع پرمصرف انرژی و خانوارهای کم‌درآمد خواهد بود. سیاست‌گذاران می‌توانند از درآمد حاصله برای جبران این اثرات، کاهش مالیات‌های فردی و شرکتی، کاهش کسری بودجه، سرمایه‌گذاری در انرژی پاک و سازگاری با تغییرات آب و هوایی، یا سایر موارد استفاده کنند.

چرا مالیات بر کربن و میزان آن چقدر باشد؟

انتشار دی‌اکسید کربن، متان، اکسید نیتروژن و سایر گازهای گلخانه‌ای، دمای جهانی را افزایش می‌دهد، سطح دریاها را بالا می‌برد، الگوهای بارش را تغییر می‌دهد، شدت طوفان‌ها را افزایش می‌دهد و به صخره‌های مرجانی و سایر موجودات دریایی آسیب می‌رساند. انتشار گازهای گلخانه‌ای، مجموعه‌ای از تهدیدات اقتصادی و زیست‌محیطی بالقوه را ایجاد می‌کند، از جمله خسارت به اموال ناشی از طوفان‌ها، خطرات بهداشتی برای انسان، کاهش بهره‌وری کشاورزی و تخریب اکوسیستم (سازمان حفاظت محیط زیست، 2023؛ سازمان فضایی ملی آمریکا، 2018).

قیمت‌های انرژی در حال حاضر این هزینه‌های انتشار گازهای گلخانه‌ای را منعکس نمی‌کنند. کسانی که از سوزاندن سوخت‌های فسیلی سود می‌برند، معمولاً برای آسیب‌های زیست‌محیطی ناشی از این انتشارها هزینه پرداخت نمی‌کنند. در عوض، این هزینه توسط مردم در سراسر جهان، از جمله نسل‌های آینده، متحمل می‌شود. وضع مالیات بر کربن می‌تواند به اصلاح این اثر بیرونی کمک کند و با افزایش قیمت مصرف انرژی، هزینه اجتماعی آن را منعکس کند.

برآوردهای هزینه زیست‌محیطی انتشار کربن به فرضیات علمی و اقتصادی حساس هستند و بنابراین بسیار متفاوت هستند. در اوایل دولت بایدن، گروه کاری بین‌سازمانی ایالات متحده در مورد هزینه‌های اجتماعی گازهای گلخانه‌ای (2021) تخمین زد که، بر اساس یک معیار، هزینه اجتماعی کربن در سال 2020 حدود 50 دلار به ازای هر تن متریک بود. با این حال، بر اساس فرضیات دیگر، این مقدار می‌تواند تا 14 دلار یا بیشتر از 150 دلار باشد. در سال 2022، با این حال، سازمان حفاظت محیط زیست هزینه ای معادل 190 دلار به ازای هر تن متریک را پیشنهاد کرد. در زمان نگارش این متن، این پیشنهاد هنوز در حال بررسی بود. در مقابل، هزینه‌های فعلی ایالات متحده بر سوخت‌های فسیلی - عمدتاً مالیات‌های فدرال بر سوخت‌های خودرو - تنها حدود 5 دلار به ازای هر تن است (صندوق بین‌المللی پول، 2019).

مالیات بر کربن چگونه بر رفاه تأثیر می‌گذارد؟

مالیات بر کربن، قیمت سوزاندن سوخت‌های فسیلی و هرگونه کالا یا خدمات ناشی از آن را افزایش می‌دهد. به عنوان مثال، مالیات 40 دلار به ازای هر تن، حدود 36 سنت به قیمت هر گالن بنزین یا حدود 2 سنت به قیمت متوسط هر کیلووات ساعت برق اضافه می‌کند (Marron, Toder, and Austin 2015). افزایش قیمت انرژی، هزینه‌ها را برای صنعت و خانوارها افزایش می‌دهد و منجر به کاهش سود، دستمزد و مصرف می‌شود. با این حال، کاهش مصرف کربن، هزینه‌های واقعی تغییرات آب و هوایی و آلودگی هوا را کاهش می‌دهد.

تأثیر مالیات بر کربن در بین گروه‌های اقتصادی بسته به میزان تغییرات قیمت انرژی و الگوهای تولید و مصرف انرژی منطقه‌ای متفاوت خواهد بود. واضح است که مالیات بر کربن بیشتر بر دوش کارگران و سرمایه‌گذاران در صنایع پرکربن و همچنین مناطقی که به شدت به سوخت‌های پرکربن، به ویژه زغال سنگ، وابسته هستند، خواهد بود.

تأثیر توزیعی مالیات بر کربن به میزان انتقال هزینه‌های انرژی بالاتر به مشتریان توسط کسب‌وکارها بستگی دارد. اگر تقاضا برای کالاها کمتر به تغییرات قیمت "الاستیک" باشد (یعنی کمتر به تغییرات قیمت واکنش نشان دهد) نسبت به عرضه کالاها، مصرف‌کنندگان بار بیشتری از مالیات بر کربن را نسبت به سرمایه‌گذاران و کارگران متحمل خواهند شد.

از آنجایی که خانوارهای کم‌درآمد سبد کالایی پرمصرف‌تری نسبت به خانوارهای ثروتمند مصرف می‌کنند، مالیات بر کربن "رگرسیو" خواهد بود. یعنی، سهم بیشتری از درآمد خانوارهای فقیرتر نسبت به خانوارهای ثروتمندتر را به خود اختصاص می‌دهد (Rosenberg, Toder, and Lu 2018). به عنوان مثال، یک مالیات بر کربن که آن‌ها در نظر می‌گیرند، حدود 2.1 درصد از درآمد قبل از مالیات خانوارهای در پایین‌ترین پنجم درآمد را تشکیل می‌دهد، در حالی که برای بالاترین پنجم درآمد 1.1 درصد است.

مزایای زیست‌محیطی ناشی از کاهش انتشار، توسط مردم در سراسر جهان به اشتراک گذاشته می‌شود. مبارزه با تغییرات آب و هوایی، بنابراین یک مشکل اساسی اقدام جمعی را ایجاد می‌کند. کاهش انتشار ایالات متحده در صورتی ارزشمندتر خواهد بود که با کاهش‌های مشابه در سایر کشورها همراه باشد. با این حال، اکثر کشورها از کاهش انتشار کربن، که بیماری‌ها و مرگ‌ومیر ناشی از آلودگی هوا را افزایش می‌دهد، مزایای داخلی قابل توجهی کسب خواهند کرد (صندوق بین‌المللی پول، 2019).

استفاده از درآمد

مالیات بر کربن می‌تواند درآمد قابل توجهی ایجاد کند. کمیته مشترک مالیات و دفتر بودجه کنگره تخمین زدند، به عنوان مثال، یک مالیات بر کربن گسترده که در سال 2023 با 25 دلار به ازای هر تن شروع شود و با نرخی بیش از 2 درصد تورم افزایش یابد، در طول دهه اول خود بیش از 750 میلیارد دلار درآمد کسب کند (دفتر بودجه کنگره، 2022). این رقم نزدیک به مقداری است که ایالات متحده در حال حاضر با تمام مالیات‌های دیگر خود جمع‌آوری می‌کند - حدود 0.5 درصد از تولید ناخالص داخلی در سال.

تأثیر رفاهی یک بسته مالیات بر کربن به نحوه استفاده از این درآمدها بستگی دارد. یک گزینه این است که درآمدها را به صورت سرانه به خانوارها بازپرداخت کرد (Marron and Maag 2018). چنین "توزیع کربن" سیاست کلی را مترقی می‌کند، زیرا خانوارهای کم‌درآمد بیشتر از افزایش هزینه‌های انرژی جبران می‌شوند، در حالی که خانوارهای پردرآمد مالیات خالص پرداخت می‌کنند (Rosenberg, Toder, and Lu 2018). استفاده از درآمد برای افزایش انتقال‌ها، کاهش مشارکت‌های تامین اجتماعی از خانوارهای کم‌درآمد، یا جبران کارگران در صنایع پرکربن نیز تأثیر رگرسیو مالیات بر کربن را کاهش می‌دهد. درآمد حاصل از مالیات بر کربن همچنین می‌تواند برای تأمین مالی کاهش مالیات‌های موجود که رشد را تضعیف می‌کنند، استفاده شود. درآمدها همچنین می‌توانند برای کاهش مالیات بر درآمد شخصی، کاهش کسری‌های آینده یا سرمایه‌گذاری در انرژی پاک و سازگاری با آب و هوا استفاده شوند. اینکه چه ترکیبی را انتخاب کنید به ملاحظات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بستگی دارد (Marron and Morris 2016).

به‌روزرسانی ژانویه 2024

مطالعات بیشتر

دفتر بودجه کنگره. 2022. "اعمال مالیات بر انتشار گازهای گلخانه‌ای." در گزینه‌هایی برای کاهش کسری، 2023 تا 2032 - جلد I: کاهش‌های بزرگتر. واشنگتن دی سی: دفتر بودجه کنگره.

سازمان حفاظت محیط زیست. 2022. "پیش‌نویس بررسی خارجی گزارش در مورد هزینه اجتماعی گازهای گلخانه‌ای: برآورده‌هایی که پیشرفت‌های علمی اخیر را در بر می‌گیرد." واشنگتن دی سی: سازمان حفاظت محیط زیست.

سازمان حفاظت محیط زیست. 2023. "تأثیرات تغییرات آب و هوایی." به‌روزرسانی 1 مه 2023.

صندوق بین‌المللی پول. 2019. "سیاست‌های مالی برای استراتژی‌های اقلیمی پاریس - از اصل تا عمل." واشنگتن دی سی: صندوق بین‌المللی پول.

گروه کاری بین‌سازمانی در مورد هزینه‌های اجتماعی گازهای گلخانه‌ای. 2021. "سند پشتیبانی فنی: هزینه اجتماعی کربن، متان و اکسید نیتروژن، برآوردهای موقت تحت دستور اجرایی 13990." واشنگتن دی سی: گروه کاری بین‌سازمانی در مورد هزینه‌های اجتماعی گازهای گلخانه‌ای.

Marron, Donald, and Adele Morris. 2016. "چگونه دولت‌ها باید از درآمد مالیات‌های اصلاحی استفاده کنند؟" واشنگتن دی سی: مرکز سیاست مالیاتی Urban-Brookings.

Marron, Donald, and Eric Toder. 2015. "مالیات بر کربن و اصلاح مالیات شرکتی." در اجرای مالیات بر کربن ایالات متحده، ویرایش شده توسط Ian Parry, Adele Morris, and Robert Williams III, 141–58. نیویورک: Routledge.

Marron, Donald, Eric Toder, and Lydia Austin. 2015. "مالیات بر کربن: چیست، چرا و چگونه." واشنگتن دی سی: مرکز سیاست مالیاتی Urban-Brookings.

Marron, Donald and Elaine Maag. 2018. "چگونه سود سهام کربن را طراحی کنیم." واشنگتن دی سی: مرکز سیاست مالیاتی Urban-Brookings.

Morris, Adele, and Aparna Mathur. 2015. "بار توزیعی مالیات بر کربن: شواهد و مفاهیم برای سیاست." در اجرای مالیات بر کربن ایالات متحده، ویرایش شده توسط Ian Parry, Adele Morris, and Robert Williams, 97–119. نیویورک: Routledge.

سازمان فضایی ملی آمریکا. 2018. "تغییرات آب و هوایی جهانی: علائم حیاتی سیاره." به‌روزرسانی 17 مه 2018.

Rosenberg, Joseph, Eric Toder, and Chenxi Lu. 2018. "مفاهیم توزیعی مالیات بر کربن." نیویورک، نیویورک: Columbia | SIPA Center on Global Energy Policy و واشنگتن دی سی: مرکز سیاست مالیاتی Urban-Brookings.


مالیات کربن: تسریع نوآوری در حالی که انتشار گازها را کاهش می‌دهد
نوشته جاناتان مارشال، مشارکت‌کننده شبکه سیاست‌های پیشرفته آب و هوا
خلاصه

مالیات بر کربن به طور قابل توجهی نوآوری در فناوری‌های پاک را افزایش می‌دهد، مزیتی که اغلب در بحث‌های مربوط به سیاست‌های آب و هوایی نادیده گرفته می‌شود.
بسیاری از مدل‌های اقتصادی این اثر را دست کم می‌گیرند، در نتیجه هزینه کاهش انتشار گازها را اغراق‌آمیز جلوه می‌دهند.
سیاست‌هایی که مستقیماً از نوآوری حمایت می‌کنند، مانند یارانه‌های تحقیق و توسعه، مکمل مفیدی برای قیمت‌گذاری کربن هستند.
با این حال، سیاست‌های نوآورانه به تنهایی نمی‌توانند کاهش انتشار گازها را به طور کافی، به موقع و مقرون به صرفه به دست آورند.

مقدمه
اقتصاددانان به طور قاطعانه توافق دارند که «مالیات‌های کربن» - مالیات بر فروش سوخت‌های فسیلی مانند نفت، گاز طبیعی و زغال سنگ - «مؤثرترین اهرم برای کاهش انتشار کربن در مقیاس و سرعتی که برای مقابله با وضعیت اضطراری جهانی آب و هوا ضروری است»[i] ارائه می‌دهند. منطق استفاده از مشوق‌های بازار ساده است: افراد و شرکت‌ها، با عمل به نفع خود، با افزایش قیمت سوخت‌های فسیلی و محصولات و خدماتی که در آن‌ها تعبیه شده‌اند، به سمت جایگزین‌های کم‌کربن‌تر حرکت می‌کنند. شواهد دنیای واقعی از این منطق پشتیبانی می‌کند؛ برای مثال، یک مالیات کربن متوسط در بریتانیا، استفاده از زغال سنگ در تولید برق را از بیش از 40 درصد در سال 2013 به تنها 3 درصد در عرض شش سال کاهش داد.[ii]
چیزی که گاهی در بحث‌های مربوط به مالیات کربن نادیده گرفته می‌شود، اجماع قوی مشابه در میان اقتصاددانان است که «قیمت کربن به طور مداوم در حال افزایش» نیز «نوآوری فناورانه» را تشویق می‌کند تا وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش دهد.[iii] فناوری‌های جدید نوید امیدوارکننده‌ای برای رهایی جهان از سوخت‌های کثیف با سرعت بیشتر و هزینه کمتری نسبت به آنچه بسیاری از سناریوها پیش‌بینی می‌کنند، ارائه می‌دهند. با ایجاد توسعه فناوری‌های جدید و همچنین ترجیح گزینه‌های کم‌کربن موجود، مالیات‌های کربن دو مسیر به سوی کاهش اثرات آب و هوایی ارائه می‌دهند: کاهش همزمان انتشار گازها و هزینه انرژی پاک‌تر.
چرا نوآوری مهم است
تمدن مدرن بر پایه سوخت‌های فسیلی بنا شده است که بیشتر انرژی مورد نیاز برای به کار انداختن کارخانه‌های ما، به حرکت درآوردن خودروهایمان و گرم کردن خانه‌هایمان را تامین می‌کنند. از بین بردن آن‌ها در طول سی سال آینده به چیزی بیش از مقررات یا مالیات نیاز دارد. این امر مستلزم کشف سریع اشکال ارزان‌تر انرژی پاک و استقرار سریع آن‌ها در سراسر صنعت، کشاورزی، حمل و نقل، تولید برق و ساختمان‌ها است.
یافته‌های آزمایشگاه‌های تحقیقاتی دولتی امیدواری ایجاد می‌کند که فناوری‌های آینده می‌توانند به کاهش بحران آب و هوایی قریب الوقوع کمک کنند. یک مطالعه در سال 2006 توسط آزمایشگاه ملی شمال غربی اقیانوس آرام به این نتیجه رسید که «توسعه فناوری تسریع شده پتانسیل کاهش چشمگیر هزینه‌های [تثبیت آب و هوا] را در طول قرن، در مقایسه با موارد پایه، تا 50 درصد یا بیشتر دارد که منجر به مزایای اقتصادی صدها میلیارد تا تریلیون دلار در سطح جهانی می‌شود.[iv]
پیشرفت در بخش انرژی پاک از آن زمان چشمگیر بوده است. در طول 10 سال گذشته، هزینه بدون یارانه انرژی بادی 70 درصد و هزینه انرژی خورشیدی در مقیاس بزرگ 89 درصد کاهش یافته است.[v] با این حال، انتشار جهانی دی‌اکسید کربن در غیاب سیاست‌های قوی مالیاتی یا نظارتی برای ترویج توسعه و پذیرش انرژی پاک به عنوان جایگزینی برای سوخت‌های فسیلی به افزایش خود ادامه داده است.[vi]
گزارشی از وزارت انرژی در سال 2017 با این وجود به این نتیجه رسید که سیاست‌های ملی «تلاش» تهاجمی می‌تواند، با کمی شانس، انتشار دی‌اکسید کربن را بین سال‌های 2017 و 2040 تقریباً 30 درصد کاهش دهد، که حداقل برای کند کردن روند گرمایش فعلی کافی است. در مقایسه، وزارت انرژی به این نتیجه رسید که یک مالیات کربن بسیار متوسط به میزان 20 دلار به ازای هر تن، که سالانه 5 درصد افزایش می‌یابد، انتشار گازها را حدود 20 درصد کاهش می‌دهد. با هم، آن‌ها می‌توانند تا سال 2040 انتشار گازها را تا 45 درصد کاهش دهند.[vii]
چگونه مالیات‌های کربن نوآوری را القا و تسریع می‌کنند
بسیاری از منتقدان سیاست‌های قوی مالیاتی یا نظارتی برای مقابله با وضعیت اضطراری آب و هوا ادعا می‌کنند که نوآوری به تنهایی به کاهش هزینه انرژی پاک با حداقل دخالت دولت ادامه خواهد داد و انتشار گازها را بدون افزایش هزینه‌ها برای مصرف‌کنندگان کاهش می‌دهد. این چیزی نیست که اقتصاددانان برجسته به آن اعتقاد دارند. همانطور که گلن هابارد، رئیس سابق شورای مشاوران اقتصادی در دولت جورج دبلیو بوش، اشاره کرد، «افراد کسب و کار به دلیل احساس خوبی نوآوری نمی‌کنند؛ آن‌ها نوآوری می‌کنند زیرا بازگشت سرمایه‌ای در آن نوآوری وجود دارد. اگر می‌خواهید بازگشتی در آن نوآوری وجود داشته باشد، باید به کربن قیمت‌گذاری کنید.[viii]
مالیات‌های کربن برای تسریع پذیرش و انتشار اختراعات جدید پاک‌تر نیز حیاتی هستند. شرکت‌های مستقر سوخت‌های فسیلی و صنایع تثبیت‌شده‌ای که بر اساس استفاده از محصولات آن‌ها ساخته شده‌اند، در صورت ارزان ماندن مصنوعی نفت، گاز و زغال سنگ، در برابر تغییر مقاومت خواهند کرد. جو کندی، اقتصاددان ارشد سابق وزارت بازرگانی، معتقد است: «هنگامی که فناوری جدید با هزینه بالاتری عرضه می‌شود، شرکت‌ها ممکن است حتی اگر به طور قابل توجهی انتشار گازها را کاهش دهد، آن را اتخاذ نکنند. مالیات کربن تا حدی این مشکل را با افزایش هزینه انرژی کثیف و در نتیجه افزایش منافع خصوصی تحقیق در زمینه بهره‌وری انرژی و انرژی کم‌کربن حل می‌کند.[ix]
کشف دانش بسیار خلاقانه، به طور گسترده‌ای پراکنده و پیش‌بینی آن دشوار است. با این حال، اکثر اقتصاددانان معتقدند، هم از نظر منطق و هم از نظر مطالعات تجربی، که نوآوران به فرصت‌های سودآور بازار برای اختراع و پذیرش فناوری پاسخ می‌دهند. مالیات‌های کربن این فرصت‌ها را از سوخت‌های فسیلی به انرژی پاک منتقل می‌کنند. همانطور که آلن بلیندر، معاون سابق فدرال رزرو، نوشت: «به محض اینکه کارآفرینان و مدیران شرکت‌های آمریکایی فرصت‌های سودآوری را از دستگاه‌ها و فناوری‌های صرفه‌جوی در کربن ببینند، بلافاصله شروع به سرمایه‌گذاری می‌کنند - و به روشی که از نظر اقتصادی منطقی‌تر است. من نمی‌توانم منتظر باشم تا شاهد فوران ایده‌هایی باشم که یک مالیات کربن آزاد می‌کند.[x]» به همین روحیه، پل رومر، اقتصاددان ارشد سابق بانک جهانی و برنده جایزه نوبل که به خاطر کار نظری خود در ارتباط فناوری با رشد اقتصادی مشهور است، اظهار داشت:
دلیل اصلی برای وضع مالیات بر گازهای گلخانه‌ای، دلیلی نیست که در کتاب درسی وجود دارد. این مالیاتی است که ما می‌خواهیم مردم از آن اجتناب کنند. ما می‌خواهیم نوآوران راه‌های هوشمندانه جدیدی برای اینکه مردم بتوانند چیزهایی را که می‌خواهند بدون پرداخت این مالیات داشته باشند، کشف کنند. درس این است که مشوق‌های کوچک می‌توانند نوآوری زیادی ایجاد کنند.[xi]
بسیاری از کارآفرینان با این موضوع موافق هستند. دو سرمایه‌گذار بزرگ در حوزه انرژی پاک، یکی جمهوری‌خواه و دیگری دموکرات، در Politico نوشتند: «تعیین قیمت بازار برای کربن، سیگنال‌های قیمتی روشنی را به سرمایه‌گذارانی مانند ما ارائه می‌دهد. سپس، موتور نوآوری ایالات متحده - ارزشمندترین دارایی ما - آزاد می‌شود و سرمایه و مشاغل ایالات متحده از آن پیروی می‌کنند.[xii]» این قضاوت توسط یک نظرسنجی از 35 شرکت بزرگ آمریکایی تأیید شد که نشان داد «در میان نه ابزار سیاستی فهرست شده در نظرسنجی، تعیین قیمت کربن مهم‌ترین اقدامی است که پاسخ‌دهندگان فکر می‌کنند دولت ایالات متحده می‌تواند برای پیشبرد نوآوری کم‌کربن انجام دهد.[xiii]» بیل گیتس، مدیرعامل سابق مایکروسافت و بنیانگذار ائتلاف انرژی پیشگام، گفت: «بدون مالیات کربن، هیچ انگیزه‌ای برای نوآوران یا خریداران گیاهان برای تغییر به انرژی پاک وجود ندارد.[xiv]»
تاریخ نیز از این نظر پشتیبانی می‌کند که قیمت‌ها به شدت بر سرعت توسعه و پذیرش فناوری تأثیر می‌گذارند. در دهه 1960، زمانی که قیمت انرژی در حال کاهش بود، بازدهی دستگاه‌های تهویه مطبوع در واقع کاهش یافت. این روند پس از شوک‌های نفتی دهه 1970 به شدت معکوس شد و قیمت انرژی تا 50 درصد یا بیشتر از افزایش‌های بعدی بازدهی در این لوازم خانگی را تشکیل داد.[xv] در بخش حمل و نقل، یک مطالعه اخیر بر اساس داده‌های 80 کشور تخمین می‌زند که 10 درصد افزایش در قیمت بنزین با احتساب مالیات، منجر به 37 درصد افزایش در تعداد پتنت‌های فناوری سبز خودرو در پنج سال آینده می‌شود.[xvi] مطالعه‌ای بر سیستم قیمت‌گذاری کربن اتحادیه اروپا نشان می‌دهد که حتی سطوح پایین قیمت‌گذاری آن، نوآوری کم‌کربن را در میان شرکت‌های تحت تأثیر تا 10 درصد افزایش داده است.[xvii]
علیرغم این شواهد، اقتصاددانان کمی به انجام وظیفه پیچیده حسابداری کامل بهبودهای فناوری در پیش‌بینی‌های خود از تأثیر مالیات‌های کربن بر انتشار گازهای گلخانه‌ای پرداخته‌اند. همانطور که یک ارزیابی دقیق از مدل‌های پیشرفته هشدار می‌دهد، «این مدل‌ها به طور کلی هزینه‌های تحقیق و توسعه القا شده و پیامدهای آن را نشان نمی‌دهند» و در نتیجه «ممکن است اثربخشی زیست‌محیطی سیاست‌ها را دست کم بگیرند.[xviii]» یک مطالعه اخیر تخمین می‌زند که مالیات‌های کربن می‌توانند نوآوری‌های صرفه‌جویی در انرژی را القا کنند که استفاده از انرژی را 30 درصد بیشتر از آنچه مدل‌های سنتی فرض می‌کنند، در طول یک قرن کاهش دهند.[xix]
چگونه نوآوری را ترویج دهیم
مالیات‌های کربن می‌توانند و باید به گونه‌ای طراحی شوند که پتانسیل آن‌ها برای ترویج نوآوری به حداکثر برسد. همانطور که پل رومر اشاره کرده است:
ما می‌خواهیم نوآوران بدانند که مالیات در حال آمدن است و اکنون اقداماتی را برای اطمینان از اینکه هنگام نیش زدن، چیزی جز یک مزاحمت کوچک نخواهد بود، انجام دهند. در نهایت، ما می‌خواهیم مالیات آنقدر بالا باشد که هیچ‌کس آن را پرداخت نکند، اما هیچ‌کس اهمیتی ندهد زیرا بی‌ربط است.
یک راه برای دستیابی به این امر این است که با یک مالیات بسیار پایین بر گازهای گلخانه‌ای در حال حاضر شروع کنیم و متعهد شویم که مالیات (به ازای هر واحد گاز گلخانه‌ای منتشر شده) به تدریج اما به طور اجتناب‌ناپذیر افزایش یابد. نوآوران اکنون شروع به سرمایه‌گذاری می‌کنند تا راه‌هایی برای اینکه مردم بتوانند چیزهایی را که می‌خواهند بدون پرداخت مالیات به دست آورند، پیدا کنند. آن‌ها سرمایه‌گذاری در راه‌های استخراج سوخت‌های فسیلی بیشتر که مشمول مالیات خواهند شد را متوقف می‌کنند.[xx]
خبر خوب این است که لایحه اصلی مالیات کربن که در حال حاضر در کنگره در حال بررسی است، قانون نوآوری انرژی و سود سهام کربن، دقیقاً چنین رویکردی را اتخاذ می‌کند. این قانون با مالیات کربن 15 دلار به ازای هر تن شروع می‌شود که با نرخ 10 دلار در سال افزایش می‌یابد. چنین ساختار مالیاتی در کوتاه مدت اختلالی برای مصرف‌کنندگان ایجاد نمی‌کند، در حالی که تأثیر قدرتمندی بر سرمایه‌گذاری تجاری و هزینه‌های تحقیق و توسعه بر اساس پیش‌بینی‌های هزینه آینده دارد.[xxi]
مالیات بر آلودگی تنها راه ترویج نوآوری در فناوری‌های غیرآلاینده نیست، البته. مقررات، مانند استانداردهای بهره‌وری ساختمان، نیز می‌توانند نوآوری را ترویج دهند، اگرچه اقتصاددانان به طور کلی معتقدند که مالیات‌ها مشوق‌های گسترده‌تر و در نتیجه مؤثرتری برای نوآوری ارائه می‌دهند.[xxii] یارانه‌های دولتی مستقیم و مشوق‌های مالیاتی برای تحقیق و توسعه نیز فناوری‌های جدید را ترویج می‌کنند. در واقع، تقریباً هر کتاب درسی مقدماتی اقتصاد، استدلال‌هایی را برای چنین یارانه‌هایی ارائه می‌دهد.[xxiii] منطق این است که شرکت‌های خصوصی، در صورت رها شدن به حال خود، از نظر اجتماعی در تحقیق و توسعه کم‌سرمایه‌گذاری می‌کنند، زیرا نمی‌توانند تمام مزایایی را که از «نشت» به سایر شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان از پذیرش گسترده نوآوری‌های خود به دست می‌آورند، به دست آورند. علاوه بر این، اجتناب از ریسک و عدم اطمینان باعث می‌شود که اکثر شرکت‌ها در نوع تحقیقات بنیادی که پیشرفت‌های فناورانه اساسی (انرژی اتمی، اینترنت و غیره) را ایجاد می‌کند و می‌تواند کل صنایع را متحول کند، کم‌سرمایه‌گذاری کنند.[xxiv] با این حال، مطالعات به طور مکرر نشان می‌دهند که حمایت عمومی از تحقیق و توسعه، در حالی که بسیار مطلوب است، جایگزینی برای مالیات‌های کربن در مورد مهار انتشار گازهای گلخانه‌ای یا حتی ترویج پیشرفت‌های فناورانه سریع‌تر نیست.[xxv] این دو رویکرد در واقع مکمل یکدیگر هستند.[xxvi]
نتیجه‌گیری
انتقال به یک جهان کم‌کربن بدون درد نخواهد بود، اما فناوری‌های جدید می‌توانند در صورت دریافت تقویت در سطح اقتصاد، راه را به طور قابل توجهی آسان‌تر کنند. همانطور که اقتصاددان پل کروگمن اشاره می‌کند، «حتی مشوق‌های متوسط برای استفاده گسترده از انرژی‌های تجدیدپذیر منجر به کاهش چشمگیر قیمت‌ها در طول دهه گذشته شده است.[xxvii]» کلید، البته، دریافت مشوق‌های مناسب برای باز کردن پتانسیل خلاقانه کامل بشریت است. مالیات‌های کربن در حال افزایش «مؤثرترین اهرم برای کاهش انتشار کربن در مقیاس و سرعتی که ضروری است» هستند، نه اینکه به دلیل اینکه به طور قدرتمندی نوآوری‌های جدید را ترویج می‌کنند و پذیرش آن‌ها را تسریع می‌کنند.
جانathan مارشال سردبیر سابق امور اقتصادی سان فرانسیسکو کرونیکل و عضو شبکه سیاست‌های اقتصادی Citizens’ Climate Lobby است. نظرات بیان شده در اینجا لزوماً نماینده نظرات Citizens’ Climate Lobby نیست.
یادداشت‌ها:
[i] شورای رهبری آب و هوا، «بیانیه اقتصاددانان در مورد سود سهام کربن: بزرگترین بیانیه عمومی اقتصاددانان در تاریخ.»
[ii] کالج دانشگاه لندن، «مالیات کربن بریتانیا منجر به کاهش 93 درصدی برق تولید شده از زغال سنگ می‌شود»، 27 ژانویه 2020. برای سایر شواهد بین‌المللی، به جانathan مارشال، «مالیات‌های کربن می‌توانند کار را انجام دهند»، آوریل 2019 مراجعه کنید.
[iii] «بیانیه اقتصاددانان در مورد سود سهام کربن.» تیمی از اقتصاددانان مرتبط با منابع برای آینده، اجماع حرفه را بیان کردند که «قیمت‌گذاری مداوم کربن» نیز «نوآوری فناورانه» را تشویق می‌کند تا وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش دهد.[iii] جوزف ای. آلدی و همکاران، «طراحی سیاست کاهش آب و هوا»، مجله ادبیات اقتصادی، 48:4 (2010)، 903-934. برای ارزیابی مثبت دیگر، به آندره بارانزینی و همکاران، «قیمت‌گذاری کربن در سیاست آب و هوا: هفت دلیل، ابزارهای مکمل و ملاحظات اقتصاد سیاسی»، تغییرات آب و هوایی 8 (مارس 2017) مراجعه کنید.
[iv] Leon Clarke و همکاران، کاهش تغییرات آب و هوایی: تجزیه و تحلیل سناریوهای فناوری پیشرفته (ریچلند، واش.: آزمایشگاه ملی شمال غربی اقیانوس آرام، 2006).
[v] Lazard، «هزینه سطح انرژی و هزینه سطح ذخیره سازی 2019»، 7 نوامبر 2019.
[vi] Hannah Ritchie و Max Roser، «دی‌اکسید کربن و انتشار گازهای گلخانه‌ای»، دسامبر 2019. انتشار گازهای گلخانه‌ای از کشورهای ثروتمندتر در طول دهه گذشته کمی کاهش یافته است، «به لطف نقش فزاینده منابع تجدیدپذیر (عمدتاً بادی و خورشیدی)، تغییر سوخت از زغال سنگ به گاز طبیعی و افزایش تولید برق هسته‌ای»، اما نه به اندازه‌ای که بتواند سرعت گرمایش را به طور معناداری کاهش دهد. آژانس بین‌المللی انرژی، «انتشار جهانی دی‌اکسید کربن در سال 2019»، 11 فوریه 2020.
[vii] وزارت انرژی ایالات متحده، «انتشار دی‌اکسید کربن انرژی: تأثیر نوآوری فناوری انرژی پاک و سیاست»، ژانویه 2017.
[viii] «هابارد استدلال می‌کند که یک مالیات کربن وجود دارد»، وبلاگ سرمایه محیط زیست وال استریت ژورنال، 28 ژوئن 2007.
[ix] جو کندی، «چگونه نوآوری القا شده هزینه مالیات کربن را کاهش می‌دهد»، بنیاد فناوری اطلاعات و نوآوری، ژوئن 2018.
[x] آلن اس. بلیندر، «درمان معجزه‌آسای مالیات کربن»، وال استریت ژورنال، 31 ژانویه 2011.
[xi] پل رومر، «خوش‌بینی مشروط»، 8 اکتبر 2018.
[xii] مارتین لاگود و جیسون اسکات، «تعیین قیمت کربن»، Politico، 26 ژوئیه 2010.
[xiii] مرکز پیو در مورد تغییرات آب و هوایی جهانی، «نظرسنجی در مورد دیدگاه‌های شرکت‌ها در مورد نوآوری کسب و کار کم‌کربن 3»، (2011).
[xiv] به نقل از جیمز بنت، «ما به یک معجزه انرژی نیاز داریم»، اطلس، نوامبر 2015.
[xv] ریچارد نیول و همکاران، «فرضیه نوآوری القا شده و تغییرات فناورانه در صرفه‌جویی در انرژی»، مجله اقتصادی سه ماهه 114 (1990:3)، 941-975. استانداردهای بهره‌وری دولتی و عوامل توضیح‌ناپذیر، بقیه افزایش‌های بهره‌وری مشاهده شده را تشکیل دادند.
[xvi] Philippe Aghion و همکاران. «مالیات‌های کربن، وابستگی به مسیر و تغییرات فناورانه هدایت‌شده: شواهدی از صنعت خودرو»، مجله اقتصاد سیاسی 124 (2016:1)، 1–52.
[xvii] Raphael Calel و Antoine Dechezleprêtre، «سیاست‌های زیست‌محیطی و تغییرات فناورانه هدایت‌شده: شواهدی از بازار کربن اروپا»، بررسی اقتصاد و آمار 98 (مارس 2016)، 173-191. مطالعات موردی دیگری از نوآوری القا شده توسط قیمت را می‌توان در OECD، مالیات، نوآوری و محیط زیست (2010) یافت.
[xviii] Alexander Barron و همکاران، «بینش‌های سیاستی از مطالعه EMF 32 در مورد سناریوهای مالیات کربن ایالات متحده»، اقتصاد تغییرات آب و هوایی 9 (2018:1). برای پیچیدگی‌های مدل‌سازی تغییرات فناورانه القا شده، به دیوید پوپ و همکاران، «انرژی، محیط زیست و تغییرات فناورانه» (2009)، مقاله کاری NBER 14832 مراجعه کنید. که در Bronwyn Hall، ویرایشگر، راهنمای اقتصاد نوآوری (2010)، 873-937 چاپ مجدد شده است.
[xix] Rong Wang و همکاران، «بهبودهای کارایی انرژی القا شده، اثربخشی کاهش اثرات آب و هوا را تقویت می‌کند»، Joule (2019). یک تخمین پیچیده از میزان نوآوری انرژی پاکی که توسط مالیات کربن القا می‌شود، در مطالعه‌ای منتشر شده در سال 2018 بر اساس شواهدی از شوک‌های نفتی دهه 1970 ارائه شده است. با فرض فقط تغییرات فناورانه عادی، این مطالعه تخمین می‌زند که یک مالیات کربن 30 دلاری انتشار گازهای گلخانه‌ای را در طول 20 سال 30 درصد کاهش می‌دهد. با در نظر گرفتن افزایش قابل توجه نوآوری سبز به ضرر هزینه‌های تحقیق و توسعه سوخت‌های فسیلی، کاهش کل انتشار گازها به حدود 35 درصد می‌رسد. S. Fried، «سیاست آب و هوا و نوآوری: تجزیه و تحلیل کلان اقتصادی کمی»، مجله اقتصادی آمریکایی: اقتصاد کلان، 10 (2018:1)، 90–118. یک مدل گروه رادوم تخمین می‌زند که یک مالیات کربن 50 دلاری انتشار دی‌اکسید کربن را تا سال 2030 نسبت به سال 2005 به میزان 39 درصد کاهش می‌دهد - اما 46 درصد اگر سرعت نوآوری تسریع شود. Noah Kaufman و Kate Gordon، «تأثیرات انرژی، اقتصادی و انتشار یک مالیات کربن فدرال ایالات متحده»، ژوئیه 2018.
[xx] رومر، «خوش‌بینی مشروط». این مورد برای مالیات کربن در حال افزایش توسط این مشاهده پشتیبانی می‌شود که «مهم این نیست که قیمت موثر کربن امروز چقدر است. بلکه این است که قیمت کربن در 10 سال آینده چقدر خواهد بود.» دیوید پوپ و همکاران، «انرژی، محیط زیست و تغییرات فناورانه»، op. cit.
[xxi] توجه داشته باشید که پیشنهادات رقیب برای قیمت‌گذاری کربن از طریق طرح‌های مبادله کلاه و تجارت، مسیر قیمت مشخصی برای برنامه‌ریزی سازمانی ارائه نمی‌دهند و یک اثر معکوس دیگر: «اگر یک برنامه مبادله کلاه و تجارت در تشویق نوآوری در فناوری‌های کاهش گازهای گلخانه‌ای موفق باشد، اثر متناقض این است که این نوآوری قیمت مجوزهای انتشار را کاهش می‌دهد و در نتیجه مشوق قیمت برای نوآوری را کاهش می‌دهد. یک مالیات کربن، برعکس، یک سیگنال قیمت مداوم برای یافتن جایگزین‌های کم‌کربن‌تر ارائه می‌دهد.» شی-لینگ هسو، مورد مالیات کربن: عبور از تعلیق‌های ما به سیاست آب و هوایی موثر (انتشارات جزیره، 2011).
[xxii] بنابراین، یک مطالعه OECD در سال 2010 مشاهده کرد: «تعیین قیمت برای آلودگی فرصت‌هایی را برای طیف گسترده‌ای از انواع نوآوری ایجاد می‌کند. این به مالیات مزیت می‌دهد زیرا مشوق‌های گسترده‌تری برای نوآوری ارائه می‌دهد. [xxii] مقررات، مانند استانداردهای بهره‌وری ساختمان، نیز می‌توانند نوآوری را ترویج دهند، اگرچه اقتصاددانان به طور کلی معتقدند که مالیات‌ها مشوق‌های گسترده‌تر و در نتیجه مؤثرتری برای نوآوری ارائه می‌دهند. برای شواهد متضاد مبنی بر اینکه برخی مقررات ممکن است در ترویج نوآوری رادیکال مؤثرتر از مالیات باشند، به René Kemp و Serena Pontoglio، «اثرات نوآوری سیاست‌های زیست‌محیطی - یک مورد معمولی از مردان کور و فیل؟» اقتصاد زیست‌محیطی 72 (2011)، 28-36 مراجعه کنید.
[xxiii] به عنوان مثال، استیون A. گرینلاو و دیوید شاپیرو، اصول اقتصاد 2e (OpenStax، 2017)، 303، 308-309 را ببینید. ادبیات مربوط به این شکست‌های بازار نیز به طور گسترده در دیوید پوپ و همکاران، «انرژی، محیط زیست و تغییرات فناورانه» op. cit. بحث شده است. چنین مثال‌هایی ادعاهای برخی از مفسران مبنی بر اینکه «نوآوری بخشی از واژگان اقتصاددانان نئوکلاسیک نیست» و اینکه اقتصاددانان به همین دلیل ساده‌لوحانه به مالیات‌های کربن اعتماد می‌کنند را رد می‌کند. به عنوان مثال، به متیو استپ و الکس ترمبات، «نوآوری قبل از قیمت‌گذاری کربن» (2013) مراجعه کنید. مت هوریهان و رابرت اتکینسون، «القای نوآوری: قیمت‌گذاری کربن چه کاری می‌تواند انجام دهد و چه کاری نمی‌تواند انجام دهد»، بنیاد فناوری اطلاعات و نوآوری، مارس 2011.
[xxiv] برای یک بررسی از مطالعات تجربی در این زمینه، به دیوید پوپ، «سیاست‌های زیست‌محیطی و نوآوری: یک دهه تحقیق»، مقاله کاری CESifo شماره 7544، مارس 2019 مراجعه کنید.
[xxv] استیون اچ. اشنایدر و لارنس اچ. گولد، «دستیابی به اهداف انتشار کم‌هزینه»، طبیعت، 389 (4 سپتامبر 1997)، 13-14؛ A. Jaffe و همکاران، «سیاست‌های زیست‌محیطی و تغییرات فناورانه»، اقتصاد منابع و محیط زیست 22 (2002)، 41–69؛ متیو کلنسی و جیانکارلو موشینی، «پیشبرد و کشیدن نوآوری زیست‌محیطی: یارانه‌های تحقیق و توسعه و مالیات‌های کربن»، مقاله ارائه شده در جلسه سالانه انجمن اقتصاد کشاورزی و کاربردی، بوستون، MA، 31 ژوئیه - 2 اوت 2016: «شبیه‌سازی‌های عددی ما با بسیاری از ادبیات قبلی موافق است. یارانه‌های تحقیق و توسعه به تنهایی تنها کسری از سود اجتماعی به دست آمده توسط یک مالیات کربن به تنهایی به دست می‌آورند و افزودن یارانه‌های تحقیق و توسعه به یک مالیات کربن منجر به افزایش سود اجتماعی جزئی می‌شود.» یکی از مطالعات به طور گسترده نقل شده نشان می‌دهد که «ترکیب هر دو سیاست بیشترین سود اجتماعی را به همراه دارد. با این حال، یک سیاست که فقط از مالیات کربن استفاده می‌کند، 95 درصد از سود اجتماعی سیاست ترکیبی را به دست می‌آورد، در حالی که یک سیاست که فقط از یارانه‌های تحقیق و توسعه بهینه استفاده می‌کند، فقط 11 درصد از سود اجتماعی سیاست ترکیبی را در مدل خود به دست می‌آورد.» دلیل اصلی این است که «در حالی که سیاست فناوری می‌تواند به تسهیل ایجاد فناوری‌های سازگار با محیط زیست کمک کند، مشوق کمی برای پذیرش این فناوری‌ها ارائه نمی‌دهد.» دیوید پوپ و همکاران، «انرژی، محیط زیست و تغییرات فناورانه» op. cit.
[xxvi] یک گزارش OECD به این نتیجه رسید که «رویکرد بهینه این است که یک سیاست زیست‌محیطی قوی وجود داشته باشد که مالیات‌ها را مستقیماً بر فعالیت‌های مضر برای محیط زیست (و در سطحی که هزینه‌های آن آسیب زیست‌محیطی را منعکس می‌کند) ترکیب کند و سیاست‌های نوآوری گسترده‌ای که کمبود نوآوری را برطرف می‌کنند (از جمله برای محیط زیست).» مالیات، نوآوری و محیط زیست (2010). به دارون آسِمُوغلو و همکاران، «محیط زیست و تغییرات فناورانه هدایت‌شده»، بررسی اقتصادی آمریکایی 102 (2012:1)، 131–166؛ و Her Majesty’s Treasury of the UK Government، The Economics of Climate Change: The Stern Review (2006) نیز مراجعه کنید.
[xxvii] پل کروگمن، «گرتا در مقابل کلاهبرداران حریص»، نیویورک تایمز، 27 فوریه 2020.


تحت نظام مالیات کربن، دولت قیمتی را تعیین می‌کند که صادرکنندگان باید برای هر تن از انتشار گازهای گلخانه‌ای که تولید می‌کنند، بپردازند. کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان اقداماتی مانند تغییر سوخت یا پذیرش فناوری‌های جدید را برای کاهش انتشار خود و جلوگیری از پرداخت مالیات انجام خواهند داد.

مالیات کربن با طرح مبادله و کاهش (cap-and-trade) در این تفاوت دارد که سطح اطمینان بیشتری در مورد هزینه ارائه می‌دهد، اما در مورد میزان کاهش انتشار که باید حاصل شود، اطمینان وجود ندارد (در حالی که مبادله و کاهش برعکس عمل می‌کند).

مالیات بر گازهای گلخانه‌ای به دو شکل کلی وجود دارد: مالیات بر انتشار، که بر اساس میزان تولید یک نهاد است؛ و مالیات بر کالاها یا خدماتی که به طور کلی شدت گازهای گلخانه‌ای بالایی دارند، مانند مالیات کربن بر بنزین.

در سال‌های اخیر، چندین پیشنهاد مالیات کربن در کنگره مطرح شده است. در کنگره ۱۱۸ (۲۰۲۳-۲۰۲۴)، تا ژانویه ۲۰۲۴، دو پیشنهاد قیمت‌گذاری کربن ارائه شده است و انتظار می‌رود تا پایان سال ۲۰۲۴ پیشنهادهای بیشتری ارائه شود.

اجرای قیمت‌گذاری کربن در سطح جهانی

مالیات‌های کربن در عمل
تعدادی از کشورها، مناطق و دولت‌های محلی در سراسر جهان مالیات کربن یا چیزی شبیه به آن، مانند مالیات انرژی مرتبط با محتوای کربن، دارند. تا سال ۲۰۲۴، ۳۷ برنامه مالیات کربن در سراسر جهان اجرا شده است. به عنوان مثال، بریتیش کلمبیا از سال ۲۰۰۸ دارای مالیات کربن بوده است. آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۹ به اولین کشور آفریقایی تبدیل شد که مالیات کربن را اجرا می‌کند. در سال ۲۰۰۶، شهر بولدر، کلرادو، اولین شهر ایالات متحده شد که مالیات کربن را به طور مستقیم با رای مردم تصویب کرد و سایر شهرها نیز در حال بررسی این ایده هستند.

در ایالات متحده، علاقه به مالیات کربن در سراسر اقتصاد به تدریج در حال افزایش است. بحث‌ها اغلب بر چگونگی استفاده از درآمد حاصل از مالیات متمرکز است. یک ایده استفاده از درآمد برای کاهش مالیات بر فعالیت‌های مولد، مانند مالیات بر حقوق و دستمزد یا مالیات شرکت‌ها است. ایده‌های دیگر شامل بازگرداندن آن به همه مصرف‌کنندگان به صورت سود سهام کربن یا استفاده از آن برای بهبود زیرساخت‌ها است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ تخمین می‌زند که مالیات ۴۹ دلاری به ازای هر تن متریک دی‌اکسید کربن می‌تواند حدود ۲.۲ تریلیون دلار درآمد خالص در ۱۰ سال از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۸ ایجاد کند.

پیشنهادهای مالیات کربن سال‌هاست که در کنگره مطرح شده‌اند، اما با شکست مواجه شده‌اند، اما حامیان امیدوارند که نیاز به درآمدهای جدید برای پرداخت اصلاحات مالیاتی یا زیرساخت‌ها، آن را از نظر سیاسی جذاب‌تر کند. پیامدهای اقتصادی مالیات بر آلودگی به خوبی درک شده است، اما امکان‌پذیری سیاسی چالش اصلی است.

عناصر طراحی کلیدی
سیاست‌گذاران باید طیف وسیعی از انتخاب‌های طراحی را در نظر بگیرند، از جمله:

دامنه – دامنه مالیات کربن به مواد پوشش داده شده بستگی دارد. به عنوان مثال، مالیات کربن می‌تواند بر محتوای دی‌اکسید کربن سوخت‌های فسیلی اعمال شود.

نقطه مالیات – مالیات کربن می‌تواند در هر نقطه از زنجیره تامین انرژی اعمال شود. از نظر اداری، ساده‌ترین رویکرد اعمال مالیات "بالادستی" است، جایی که کمترین تعداد نهاد مشمول آن می‌شوند (به عنوان مثال، تامین‌کنندگان زغال سنگ، تاسیسات فرآوری گاز طبیعی و پالایشگاه‌های نفت). از طرف دیگر، مالیات می‌تواند "میان‌جریانی" (شرکت‌های برق) یا پایین‌دستی (صنایع مصرف‌کننده انرژی، خانوارها یا وسایل نقلیه) اعمال شود.

نرخ‌های مالیات و افزایش – نظریه اقتصادی نشان می‌دهد که مالیات کربن باید برابر با هزینه اجتماعی کربن باشد، که ارزش فعلی خسارات زیست‌محیطی تخمینی در طول زمان ناشی از یک تن اضافی دی‌اکسید کربن منتشر شده امروز است. نرخ مالیات همچنین باید با گذشت زمان افزایش یابد تا خسارات مورد انتظار ناشی از تغییرات آب و هوایی منعکس شود. افزایش قیمت در طول زمان همچنین سیگنالی را به صادرکنندگان می‌دهد که باید بیشتر تلاش کنند و سرمایه‌گذاری‌های آنها در فناوری‌های تهاجمی‌تر از نظر اقتصادی توجیه شود. یکی از چالش‌های مالیات کربن، پیش‌بینی سطح کاهش انتشار ناشی از یک نرخ مالیات خاص است. ایجاد بررسی و فرصت برای تعدیل می‌تواند کمک کند، اما همچنین یکی از ارزش‌های قیمت‌گذاری کربن – اطمینان از قیمت – را کاهش می‌دهد.

اثرات توزیعی – خانوار‌های کم‌درآمد بخش بیشتری از درآمد خود را صرف انرژی می‌کنند تا خانوار‌های پردرآمد. در نتیجه، قیمت‌گذاری کربن که هزینه‌های انرژی را افزایش می‌دهد، می‌تواند تأثیر بیشتری بر افراد کم‌درآمد داشته باشد. اختصاص درصد معینی از درآمد حاصل از مالیات کربن به خانوار‌های کم‌درآمد برای جبران افزایش هزینه‌های انرژی می‌تواند به اطمینان از این کمک کند که مالیات به طور نامتناسبی بر فقرا تأثیر نمی‌گذارد.

رقابت‌پذیری – بدون مقرراتی که از تولید محلی محافظت کند، قیمت‌گذاری کربن می‌تواند صنایع پرمصرف انرژی و در معرض تجارت داخلی (EITEs) مانند مواد شیمیایی، سیمان/بتن و فولاد را در موقعیت رقابتی نامطلوبی در برابر رقبا قرار دهد که با قیمت معادل مواجه نیستند. تغییر تقاضا به این کشورها می‌تواند منجر به "نشت انتشار" از یک کشور به کشور دیگر شود – و مزایای آب و هوایی قیمت‌گذاری کربن را کاهش دهد. همه برنامه‌های قیمت‌گذاری کربن موجود شامل سازوکارهایی برای رسیدگی به نگرانی‌های رقابت‌پذیری هستند. اینها شامل تخصیص بر اساس انتشار تاریخی، تخصیص مبتنی بر خروجی، معافیت برای بخش‌های منتخب و بازپرداخت است. علاقه روزافزونی به تعدیل مرزی کربن به عنوان رویکردی ترجیحی برای رسیدگی به نشت انتشار و ایجاد انگیزه برای کاهش انتشار وجود دارد.

درآمد – مالیات کربن می‌تواند درآمد قابل توجهی ایجاد کند. نحوه استفاده از این درآمد در نهایت یک انتخاب سیاسی خواهد بود. می‌توان همه یا بخشی از آن را به مصرف‌کنندگان به صورت سود سهام بازگرداند. از طرف دیگر، می‌توان آن را در اهداف آب و هوایی، مانند پیشرفت فناوری‌های کم کربن یا ایجاد تاب‌آوری، سرمایه‌گذاری کرد. تحقیقات اقتصادی نشان می‌دهد که استفاده از درآمد برای کاهش مالیات‌های موجود بر کار و سرمایه – که به عنوان مبادله مالیاتی نیز شناخته می‌شود – می‌تواند هزینه‌های اقتصادی را به حداقل برساند و حتی منجر به مزایای اقتصادی خالص شود.

آخرین به‌روزرسانی: مه ۲۰۲۴


وقتی صحبت از تمرینات قدرتی می‌شود، دو رشته محبوب که اغلب مطرح می‌شوند، وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ هستند. در حالی که هر دو ورزش شامل بلند کردن وزنه‌ها هستند، تفاوت‌های متمایزی از نظر تکنیک، اهداف و فرمت‌های مسابقه دارند. در این پست وبلاگ، به تفاوت‌های بین وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ می‌پردازیم، ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن‌ها را روشن می‌کنیم و به شما کمک می‌کنیم تا بفهمید کدام یک ممکن است برای سفر تناسب اندام شما مناسب‌تر باشد. پس، بیایید به تفاوت‌ها بپردازیم و کشف کنیم کدام سبک بلند کردن با اهداف شما همسو است.

وزنه‌برداری المپیک در مقابل پاورلیفتینگ
وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ دو ورزش قدرتی محبوب هستند که بر روی حرکات و روش‌های تمرینی مختلف تمرکز دارند. در حالی که هر دو ورزش شامل بلند کردن وزنه‌ها هستند، تفاوت‌های متمایزی از نظر تکنیک، رویکردهای تمرینی و فرمت‌های مسابقه دارند.

مروری بر وزنه‌برداری المپیک
وزنه‌برداری المپیک که به عنوان وزنه‌برداری نیز شناخته می‌شود، ورزشی پویا و انفجاری است که شامل دو حرکت است: ربات و یک ضرب. این حرکات به ترکیبی از قدرت، توان، سرعت و تحرک نیاز دارند. وزنه‌برداران المپیک تلاش می‌کنند تا حداکثر وزن را به طور کنترل‌شده و کارآمد بالای سر بلند کنند. این ورزش بسیار فنی است و ورزشکاران در تلاشند تا در هر حرکت فرم و دقت مناسب را داشته باشند.

مروری بر پاورلیفتینگ
پاورلیفتینگ، از سوی دیگر، ورزشی مبتنی بر قدرت است که بر روی سه حرکت اصلی تمرکز دارد: اسکات، پرس سینه و ددلیفت. پاورلیفترها هدفشان بلند کردن تا حد امکان وزن در هر یک از این حرکات است. بر خلاف وزنه‌برداری المپیک، پاورلیفتینگ بر حرکات انفجاری یا سرعت میله تمرکز نمی‌کند. در عوض، پاورلیفترها اولویت را به قدرت خالص و حداکثر خروجی نیرو در طول حرکات خود می‌دهند.

تفاوت در حرکات، تکنیک و فرم
یکی از تفاوت‌های مهم بین وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ در خود حرکات است. وزنه‌برداری المپیک شامل ربات و یک ضرب است که بلند کردن میله از زمین به موقعیت بالای سر را شامل می‌شود. در مقابل، پاورلیفتینگ شامل اسکات، پرس سینه و ددلیفت است که بر بلند کردن وزنه‌های سنگین‌تر در الگوهای حرکتی خاص تمرکز دارد.

تکنیک و فرم نیز بین این دو ورزش متفاوت است. وزنه‌برداری المپیک به حرکات دقیق و فنی نیاز دارد که در آن وزنه‌برداران باید زمان‌بندی، تعادل و هماهنگی مناسب را انجام دهند. پاورلیفتینگ، در حالی که هنوز به تکنیک جامد نیاز دارد، تأکید بیشتری بر قدرت بی‌رحمانه و ثبات در طول حرکات دارد.

روش‌های تمرینی
روش‌های تمرینی برای وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ متفاوت است تا با تقاضاهای خاص هر ورزش مطابقت داشته باشد. وزنه‌برداران المپیک اغلب اولویت را به توسعه قدرت انفجاری، تمرینات سرعت و کار تحرک می‌دهند. در مقابل، پاورلیفترها معمولاً بر تمرینات قدرتی، بلند کردن وزنه‌های سنگین و بارگذاری پیشرونده برای افزایش حداکثر قدرت خود تمرکز می‌کنند.

تجهیزات مورد استفاده
هر دو وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ به تجهیزات خاصی نیاز دارند تا حرکات را به طور موثر انجام دهند. در وزنه‌برداری المپیک، ورزشکاران معمولاً از یک میله تخصصی، صفحات وزنه، کفش‌های وزنه‌برداری و مچ‌بند استفاده می‌کنند. پاورلیفترها، از سوی دیگر، از یک میله پاورلیفتینگ، صفحات و یک کمربند پاورلیفتینگ استفاده می‌کنند و اغلب از آستین یا باند زانو برای حمایت اضافی در طول بلند کردن وزنه‌های سنگین استفاده می‌کنند.

فرمت‌های مسابقه
مسابقات در وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ نیز از نظر فرمت متفاوت است. مسابقات وزنه‌برداری المپیک شامل دسته‌های وزنی متعددی است و هر وزنه‌بردار سه تلاش برای رسیدن به بهترین حرکت خود در ربات و یک ضرب دارد. وزن کل بلند شده تعیین‌کننده برنده است. مسابقات پاورلیفتینگ فرمتی مشابه دارد اما شامل سه حرکت اصلی (اسکات، پرس سینه و ددلیفت) است که بالاترین وزن بلند شده در هر حرکت با هم ترکیب می‌شود تا امتیاز کل را تشکیل دهد.

عضلات هدف قرار گرفته
در حالی که هم وزنه‌برداری المپیک و هم پاورلیفتینگ شامل توسعه قدرت کلی هستند، آن‌ها گروه‌های عضلانی متفاوتی را هدف قرار می‌دهند. وزنه‌برداری المپیک به شدت بدن فوقانی و تحتانی را درگیر می‌کند و بر قدرت انفجاری از باسن، پاها، پشت، شانه‌ها و بازوها تمرکز دارد. پاورلیفتینگ عمدتاً گروه‌های عضلانی اصلی، از جمله چهارسر ران، همسترینگ، گلوتئوس، پشت، سینه و سه سر بازویی را هدف قرار می‌دهد تا قدرت را برای حرکات خاص بهینه کند.

مزایای وزنه‌برداری المپیک
وزنه‌برداری المپیک مزایای متعددی برای ورزشکاران و علاقه‌مندان به تناسب اندام ارائه می‌دهد. این امر توان، سرعت و قدرت انفجاری را افزایش می‌دهد و آن را برای عملکرد ورزشی در فعالیت‌هایی مانند دویدن، پرش و پرتاب ارزشمند می‌کند. علاوه بر این، وزنه‌برداری المپیک به بهبود تحرک، هماهنگی و آگاهی کلی بدن کمک می‌کند. ماهیت پویا این حرکات همچنین باعث افزایش مصرف کالری می‌شود و می‌تواند به تغییرات ترکیب بدن کمک کند.

مزایای پاورلیفتینگ
پاورلیفتینگ، از سوی دیگر، بر ساختن قدرت خالص و حداکثر خروجی نیرو تمرکز دارد. این ورزش باعث توسعه عضلانی کلی می‌شود و می‌تواند منجر به افزایش قابل توجهی در توده عضلانی و قدرت عملکردی شود. پاورلیفتینگ همچنین به دلیل بارگذاری سنگینی که در حرکات وجود دارد، به افزایش چگالی استخوان و بهبود ثبات مفصل معروف است. علاوه بر این، انعطاف‌پذیری ذهنی و انضباط مورد نیاز در پاورلیفتینگ اغلب به سایر جنبه‌های زندگی منتقل می‌شود و طرز فکر قوی و اعتماد به نفس را تقویت می‌کند.

در نتیجه، وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ دو ورزش قدرتی متمایز هستند که مزایای منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهند. وزنه‌برداری المپیک بر قدرت انفجاری، مهارت فنی و آمادگی جسمانی کلی تأکید دارد، در حالی که پاورلیفتینگ بر توسعه حداکثر قدرت متمرکز است. انتخاب بین این دو به اهداف فردی، ترجیحات و اولویت‌های تمرینی بستگی دارد.

نتیجه‌گیری
در نتیجه، وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ ممکن است شباهت‌هایی داشته باشند، اما ورزش‌های متمایزی با تمرکز و تکنیک‌های مختلف هستند. وزنه‌برداری المپیک بر قدرت انفجاری، سرعت و تکنیک تأکید دارد، در حالی که پاورلیفتینگ بر قدرت کلی و بلند کردن حداکثر وزن تمرکز دارد. درک تفاوت بین این دو شکل وزنه‌برداری برای ورزشکاران و علاقه‌مندان به تناسب اندام که به دنبال اهداف خاص خود هستند، بسیار مهم است. چه به ظرافت و دقت وزنه‌برداری المپیک علاقه‌مند باشید و چه به قدرت بی‌رحمانه و شدت پاورلیفتینگ، هر دو ورزش مزایا و چالش‌های منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهند. بنابراین، موردی را انتخاب کنید که با اهداف شما همسو باشد و از سفر پیشرفت و رسیدن به ارتفاعات جدید در قدرت و آمادگی جسمانی لذت ببرید.


اگرچه برای یک حرفه‌ای در هر یک از این زیرشاخه‌های وزنه‌برداری، تفاوت بین آن‌ها واضح است، اما برای بسیاری از وزنه‌برداران تازه‌کار، تشخیص تفاوت‌ها و ظرافت‌ها می‌تواند دشوارتر باشد.
به همین دلیل است که کارشناسان Strength Ambassadors این راهنما را تهیه کرده‌اند تا تفاوت‌های دقیق بین پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری المپیکی را با راهنمایی‌های عمیق در مورد اینکه کدام یک ممکن است برای شما مناسب‌تر باشد، بررسی کنند. امیدواریم کمک کند!
پاسخ کوتاه این است که پاورلیفتینگ بر اساس اسکوات، پرس سینه و ددلیفت است، در حالی که وزنه‌برداری المپیکی بر اساس اسنچ و کلین اند جرک استوار است. هر دو نوع وزنه‌برداری نیازمند قدرت کلی فوق‌العاده‌ای هستند. با این حال، از آنجایی که آن‌ها در حرکات مختلفی تخصص دارند، تفاوت‌های زیادی دارند:

به طور کلی، وزنه‌برداری المپیکی برای اجرای صحیح حرکات، به انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به پاورلیفتینگ نیاز دارد. وزنه‌برداران المپیکی از انعطاف‌پذیرترین ورزشکاران در المپیک هستند، به ویژه تحرک شانه‌ها و لگن بسیار مهم است.
حرکات المپیکی از نظر فنی پیچیده‌تر و انفجاری‌تر از حرکات پاورلیفتینگ هستند. ممکن است چندین ماه طول بکشد تا کسی با تکنیک وزنه‌برداری المپیکی احساس راحتی کند، در حالی که یادگیری حرکات پاورلیفتینگ در کوتاه مدت آسان‌تر است. البته، هر دو نوع حرکت ظرافت‌های فنی دارند که سال‌ها طول می‌کشد تا به تسلط برسید.
وزنه‌برداران المپیکی معمولاً بیشتر از پاورلیفتینگ تمرین می‌کنند (ورزشکاران حرفه‌ای ممکن است هر روز تمرین کنند) تا تکنیک را تازه نگه دارند. وزنه‌های مورد استفاده معمولاً سبک‌تر از حرکات پاورلیفتینگ هستند، بنابراین زمان کمتری برای ریکاوری بین جلسات تمرینی لازم است.
پاورلیفتینگ تمایل دارد قدرت قفسه سینه بیشتری (برای پرس سینه) نسبت به آنچه وزنه‌برداران المپیکی نیاز دارند ایجاد کند، در حالی که وزنه‌برداری المپیکی بر قدرت پا (به ویژه عضلات چهارسر ران) بیشتر از پاورلیفتینگ تاکید می‌کند.

بنابراین، اکنون که اصول اولیه را می‌دانید، بیایید نگاهی عمیق‌تر به این دو بیندازیم و تفاوت‌های آن‌ها را واقعاً بشناسیم.
شاید دوست داشته باشید: ۵ حرکت اصلی وزنه برداری کدامند؟
پاورلیفتینگ چیست؟
تمرینات پاورلیفتینگ بر اساس اسکوات، ددلیفت و پرس سینه است. این ۳ تمرین چند مفصلی، اصول اولیه تمرینات قدرتی هستند. به طور طبیعی، این حرکات آهسته هستند و به مقدار زیادی جرم عضلانی و قدرت نیاز دارند. پاورلیفتینگ ورزشی مبتنی بر قدرت مطلق است، اما تکنیک در «سه حرکت بزرگ» هنوز برای موفقیت ضروری است.
پاورلیفتینگ یک ورزش رقابتی بسیار خاص است که شامل سه تلاش برای رسیدن به حداکثر وزن در اسکوات، ددلیفت و پرس سینه برای یک تکرار است. بالاترین وزنه به دست آمده از هر سه حرکت با هم ترکیب می‌شود و برای تعیین برنده مسابقه استفاده می‌شود.
پاورلیفتینگ در سال‌های اخیر شاهد افزایش محبوبیت زیادی بوده است، با ایجاد مسابقات، فدراسیون‌ها و مسابقات محلی بیشتر. پاورلیفتینگ یک ورزش عالی برای شروع است اگر از بلند کردن وزنه‌ها لذت می‌برید و می‌خواهید خود را به چالش بکشید. چه کسی نمی‌خواهد بداند که چقدر وزن می‌تواند بلند کند؟
نمونه‌هایی از پاورلیفتینگ
یکی از نمونه‌های یک قهرمان بزرگ پاورلیفتینگ، جوی نامانی از انگلستان است که چندین قهرمانی جهان را در دسته‌های U52kg و U57kg به دست آورده است. او به عنوان «ترمیناتور بدون کمربند» شناخته می‌شود، زیرا بسیاری از حرکات برنده خود را بدون کمربند پاورلیفتینگ انجام داده است - که در رده‌های رقابتی این ورزش بسیار نادر است.
شخصیت شناخته شده دیگر ری ویلیامز از ایالات متحده آمریکا است، یک قهرمان چندگانه جهان در وزنه‌های فوق سنگین. ویلیامز به ویژه به اسکوات‌های باورنکردنی خود معروف است و در حال حاضر رکورد جهانی سنگین‌ترین اسکوات خام را با ۴۹۰ کیلوگرم در اختیار دارد.
وزنه‌برداری المپیکی چیست؟
وزنه‌برداری المپیکی بر اساس دو حرکت است: اسنچ و کلین اند جرک. برای موفقیت در این ورزش، به سطح بالایی از مهارت فنی و تخصص و همچنین مقدار زیادی قدرت و توان نیاز دارد.
وزنه‌برداری المپیکی بر تکنیک متمرکز است، و داوران در هر مرحله از حرکت، نحوه اجرای آن را ارزیابی می‌کنند. هنگام تمرین، مهم است که تکنیک را به درستی یاد بگیرید و قبل از حرکت به ترکیبات پیچیده‌تر، به اصول اولیه بازگردید.
هنگامی که به طور موثر استفاده شود، حرکات المپیکی ابعاد جدیدی به تمرینات قدرتی می‌بخشند. از آنجایی که اسنچ و کلین اند جرک هر دو سطوح بالایی از توان تولید می‌کنند، وزنه‌برداری المپیکی ابزار عالی برای تمرکز بر قدرت انفجاری است.
اسنچ و کلین اند جرک حرکات بسیار چالش‌برانگیز از نظر فنی هستند که شامل هماهنگی کل بدن زیادی است. هر دو حرکت به قدرت، سرعت، توان و تحرک نیاز دارند که همگی از طریق تمرینات گسترده در باشگاه ایجاد می‌شوند.
نمونه‌هایی از وزنه‌برداری المپیکی
لاشا تالاخادزه، قهرمان چندباره جهان و المپیک در وزنه‌های فوق سنگین، اکنون به طور گسترده به عنوان بزرگترین وزنه‌بردار تمام دوران شناخته می‌شود. او از سنگین‌ترین وزن‌های ثبت شده در هر دو اسنچ و کلین اند جرک پیشی گرفته است. در زمان نگارش این متن، او هنوز در دوران طلایی دوران حرفه‌ای خود به سر می‌برد و ممکن است قبل از بازنشستگی رکوردهای بیشتری را بشکند.
وزنه‌برداری المپیکی به سرعت در انگلستان در حال توسعه است، به ویژه در بخش زنان. در المپیک ۲۰۲۰ توکیو، امیلی کمپبل از تیم GB اولین زن بریتانیایی شد که در این ورزش مدال المپیک را به دست آورد و مدال نقره را در وزنه‌های فوق سنگین به خانه برد. کمپبل در زمان نگارش این متن، تنها چند سال از دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشته است و آینده هیجان‌انگیزی در این ورزش در سطح جهانی دارد.
تفاوت‌های کلیدی بین پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری المپیکی
هدف کلی
هدف کلی پاورلیفتینگ افزایش قدرت مطلق با بلند کردن سنگین‌ترین وزن ممکن است، در حالی که هدف کلی وزنه‌برداری المپیکی افزایش توان انفجاری با بلند کردن وزنه‌های سنگین با سرعت هرچه بیشتر است. این بدان معنا نیست که پاورلیفترها نمی‌توانند هماهنگی عالی داشته باشند یا انفجاری باشند، اما وزنه‌برداری المپیکی فرصت بهتری برای افزایش این ویژگی‌ها به شما می‌دهد. به همین ترتیب، وزنه‌برداری المپیکی شما را قوی‌تر می‌کند، حتی اگر وزنه‌های سنگین‌تری در پاورلیفتینگ بلند شوند.
تعداد حرکات
همانطور که در طول این مقاله ذکر شد، یکی از تفاوت‌های اصلی بین این دو سبک وزنه‌برداری، تعداد حرکاتی است که حول آن متمرکز شده‌اند. پاورلیفتینگ شامل سه حرکت اصلی - اسکوات، ددلیفت و پرس سینه است. وزنه‌برداری المپیکی شامل دو حرکت اصلی - اسنچ و کلین اند جرک است.
کلین اند جرک یک حرکت دو بخشی است که ابتدا وزنه‌بردار میله را به شانه‌ها می‌برد (کلین)، سپس به طور انفجاری زیر میله می‌پرد و از تکانه ایجاد شده برای هل دادن میله به بالای سر (جرک) استفاده می‌کند. اسنچ از طرف دیگر یک حرکت یک بخشی است که در آن وزنه‌بردار باید میله را از زمین به موقعیت قفل شده بالای سر در یک حرکت واحد حرکت دهد.
شاید دوست داشته باشید: این آمار باشگاه ممکن است صنعت را در سال ۲۰۲۲ شکل دهد
زمان تمرین
یک روز تمرینی متوسط برای یک پاورلیفتر رقابتی می‌تواند شامل ۲-۳ ساعت باشد که شامل کار بر روی تکنیک، کار بر روی سه حرکت بزرگ و انجام حرکات کمکی می‌شود. وزنه‌برداران المپیکی به زمان کمتری در هر جلسه (بیشتر شبیه ۱-۲ ساعت) اما جلسات بیشتری در هفته (معمولاً ۵ یا بیشتر) نیاز دارند. وزنه‌برداران المپیکی نخبه گاهی اوقات دو بار در روز تمرین می‌کنند و بر روی ویژگی‌های فیزیکی مختلف در هر جلسه تمرکز می‌کنند، به عنوان مثال یک جلسه قدرتی و یک جلسه تکنیکی.
سرعت حرکت
از آنجایی که پاورلیفتینگ بر وزن حرکات متمرکز است، هدف بلند کردن تا حد امکان وزن است، مهم نیست که با چه سرعتی بلند شود. حرکات المپیکی با سرعت بسیار بیشتری انجام می‌شوند که نیاز به توجه بیشتر به تکنیک و اجرا دارد.
تکنیک
پاورلیفتینگ به شما نیاز دارد تا از نقاط قوت خود استفاده کنید و به طور معمول وزنه‌برداران قوی با پتانسیل عضلانی خوب در این ورزش موفق می‌شوند. وزنه‌برداری المپیکی به تکنیک و توجه به جزئیات کوچک مانند موقعیت دست و حرکت پا نیاز دارد. اگر می‌خواهید حرکت کارآمد و موفقیت‌آمیز باشد، نمی‌توانید فقط به زور تکیه کنید. این در مورد ورزشکاری و همچنین قدرت صرف است.
تجهیزات
میله‌های المپیکی انعطاف‌پذیرتر هستند، در حالی که میله‌های پاورلیفتینگ سفت‌تر هستند. این میله انعطاف‌پذیر به وزنه‌برداران المپیکی اجازه می‌دهد حرکات پیچیده‌تری مانند کلین اند جرک را بدون شکسته شدن میله یا کنترل آن دشوار انجام دهند.
میله‌های پاورلیفتینگ انعطاف‌پذیری کمتری دارند، زیرا هدف آن‌ها فقط نگه داشتن مقدار زیادی وزن در هنگام انجام اسکوات‌های سنگین، پرس سینه و ددلیفت است. این بدان معنا نیست که شما هرگز نمی‌توانید حرکات المپیکی را روی یک میله پاورلیفتینگ انجام دهید، یا اینکه نمی‌توانید ددلیفت یا پرس سینه را روی یک میله المپیکی انجام دهید، اما باید از کاربردها و محدودیت‌های هر میله آگاه باشید.
وزنه‌برداران المپیکی از صفحات ضربه‌گیر لاستیکی به جای صفحات فلزی استفاده می‌کنند، زیرا آن‌ها به طور مرتب میله را از موقعیت بالای سر رها می‌کنند. صفحات ضربه‌گیر ضربه را هنگام رها شدن جذب می‌کنند و از آسیب دیدن تجهیزات جلوگیری می‌کنند.
به دنبال کلاس‌های پاورلیفتینگ یا وزنه‌برداری المپیکی در لندن هستید؟
در Strength Ambassadors، کلاس‌های آموزش قدرتی تخصصی را در هر دو پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری المپیکی ارائه می‌دهیم. مربیان ما نه تنها دارای دانش و تجربه فراوانی هستند که به اشتراک می‌گذارند، بلکه اشتیاق و انگیزه‌ای دارند که آن‌ها را به مربیان عالی تبدیل می‌کند.
ما از همه افراد، صرف نظر از سن، تجربه یا سطح آمادگی جسمانی استقبال می‌کنیم و کلاس‌هایی متناسب با نیازهای مختلف ارائه می‌دهیم.
اگر به دنبال یک فرم جدید از ورزش هستید، می‌خواهید چیزی کاملاً متفاوت را کشف کنید یا فقط می‌خواهید فرصتی برای امتحان کردن یکی از این ورزش‌ها در یک محیط امن و تشویق‌کننده داشته باشید، لطفاً با ما تماس بگیرید یا امروز در یک کلاس ثبت نام کنید!


همانطور که وزنه‌برداران مسن‌تر معمولاً انجام می‌دهند، اخیراً وارد بحثی با یک دوست قدیمی تمرینی در مورد تفاوت‌های بین رشته‌های مختلف وزنه‌برداری شدم. (در سن ما، انرژی بیشتری برای بحث کردن نسبت به بلند کردن وزنه داریم.)
بحث به شناسایی تفاوت واقعی بین وزنه‌برداری و پاورلیفتینگ کشیده شد. با علم به اینکه همه شما به جزئیات و به این ورزش‌ها به اندازه من علاقه‌مند هستید، در اینجا تمام استدلال‌های علمی که ما برای چرایی و چگونگی تفاوت وزنه‌برداری المپیک و پاورلیفتینگ ارائه دادیم، آورده شده است.
مربوط: اسکوات پاورلیفتینگ در مقابل اسکوات المپیک: کدام بهتر است؟
تفاوت‌ها در نگاه اول
در نگاه اول، واضح‌ترین تفاوت در حرکات مسابقه است. وزنه‌برداری از حرکت‌های پرتاب (اسنچ) و دو حرکت (کلین اند جرک) استفاده می‌کند که هر دو حرکاتی بالای سر هستند. پاورلیفتینگ از اسکوات، پرس سینه و ددلیفت استفاده می‌کند که هیچ‌کدام به صورت عمودی بالای سر انجام نمی‌شوند. (کاش رسانه‌ها و مردم می‌توانستند این موضوع را درک کنند.)
این تفاوت وقتی از نظر ابعاد مورد بررسی قرار می‌گیرد، واضح به نظر می‌رسد. اما سپس، من به این مشاهده بدعت‌آمیز رسیدم که این حرکات به اندازه آنچه به نظر می‌رسند، متفاوت نیستند. اسنچ و کلین فقط گسترشی از مچ پا، زانو و لگن هستند - درست مانند اسکوات و ددلیفت.
این ایده باعث شد دوستم کمی عقب‌نشینی کند. به این نتیجه میانی رسیدیم که تفاوت‌هایی که وجود دارد باید بیشتر اصلاح شود.
"اسنچ و کلین فقط گسترشی از مچ پا، زانو و لگن هستند - درست مانند اسکوات و ددلیفت."
سرعت اجرا
این موضوع ما را به بحث قدیمی و آشنای "سرعت اجرا" کشاند. به راحتی می‌توان مشاهده کرد که حرکات المپیک به سرعت انجام می‌شوند، در حالی که حرکات پاورلیفتینگ با سرعت کمتری انجام می‌شوند.
این موضوع باعث شد گفته شود که در وزنه‌برداری اشتباهات رایج است، در حالی که در پاورلیفتینگ به مراتب کمتر اتفاق می‌افتد. این موضوع کاملاً به دلیل سادگی تکنیک پاورلیفتینگ نیست، همانطور که اغلب گفته می‌شود. بلکه بیشتر به دلیل زمان بیشتری است که برای موفقیت‌آمیز کردن حرکت وجود دارد.
در یک حرکت اسنچ، کلین یا جرک، اگر مسیر درست نباشد یا سه مفصل به ترتیب صحیح باز نشوند، حرکت با شکست مواجه می‌شود. از آنجایی که زمان انجام حرکت فقط یک ثانیه یا کمتر است، زمان کافی برای اصلاح یک شروع بد در هر یک از این حرکات را نداریم. در حرکات پاورلیفتینگ، کمی آسان‌تر است که یک میله را دوباره به مسیر صحیح برگردانید، زیرا زمان بیشتری برای انجام این کار دارید. البته این موضوع در همه حرکات صادق نیست. گاهی اوقات فقط وزن زیادی روی میله وجود دارد و انرژی خود را از دست می‌دهید.
مربوط: بیان قدرت، قسمت 2 - قدرت سرعت
در پاورلیفتینگ، اشتباهات به راحتی تحمل نمی‌شوند زیرا می‌توان با کمی چربی بیشتر (در آرنج یا زانو) بسیاری از حرکات را نجات داد. وزنه‌برداران المپیک گاهی اوقات به دلیل تحمل تلاش‌های ناموفق مورد تحقیر پاورلیفتینگ قرار می‌گیرند، اما این به دلیل عدم درک پاورلیفتینگ از این عامل زمانی است.

حتی در مسابقات، جایی که خطر بیشتر است، اشتباهات در وزنه‌برداری رایج است. در سطوح قهرمانی جهان تا سطح ملی، تنها حدود 50 درصد از حرکات تلاش‌آمیز موفقیت‌آمیز هستند. اگر می‌خواهید یک مجموع قابل قبول داشته باشید، باید این خطر را بپذیرید. هرچه وزن نسبت به یک تکرار حداکثر (1RM) وزنه‌بردار بیشتر باشد، احتمال اشتباه بیشتر است، زیرا مسیرهای حرکتی تحت بار از بین می‌روند.
مربوط: داستانی از دو وزنه‌بردار و مربیانشان
نوع عضلات مورد استفاده و سرعت حرکات
این موضوع بحث ما را به نوع عضلات مورد استفاده در حرکات کشاند. همه ما می‌دانیم که وزنه‌برداری به فیبرهای عضلانی سریع نیاز دارد. بسیاری از افراد کم‌اطلاع به طور غریزی فرض می‌کنند که حرکات پاورلیفتینگ با سرعت کمتری، از فیبرهای عضلانی کند استفاده می‌کنند. این منطقی به نظر می‌رسد. اما در واقعیت اینطور نیست، زیرا حتی پاورلیفتینگ نیز به فیبرهای عضلانی سریع نیاز دارد.
بحث ما سپس به این موضوع معطوف شد که چرا پنج حرکت با سرعت‌های مختلف انجام می‌شوند. به راحتی می‌توان مشاهده کرد که هرچه وزن روی میله بیشتر باشد، حرکت کندتر انجام می‌شود. شما نمی‌توانید پرس سینه یا اسکوات 1RM خود را به سرعت حرکات گرم‌کننده 50 درصدی خود انجام دهید.
"در حالی که همه حرکات (المپیک) با سرعت بسیار بیشتری نسبت به حرکات پاورلیفتینگ انجام می‌شوند، اما همچنان تابع این اصل هستند که هرچه وزن بیشتر باشد، حرکت کندتر خواهد بود."
این دو حرکت نسبتاً آسان شروع می‌شوند، از یک نقطه چسبنده دشوار عبور می‌کنند و سپس دوباره به سمت پایان آسان‌تر می‌شوند. با این حال، نقطه چسبندگی که اندام‌ها در حدود نود درجه قرار دارند، بسیار مهم است. شما باید قدرت کافی برای حرکت دادن وزن از این زاویه نامطلوب داشته باشید، در غیر این صورت حرکت با شکست مواجه می‌شود. با قدرت، عزم و تنظیمات زیاد، یک پاورلیفتر گاهی اوقات می‌تواند یک حرکت بد را از نقاط چسبندگی عبور دهد.
در ظاهر، وزنه‌برداری المپیک تا حدودی مشابه است. در حالی که همه حرکات با سرعت بسیار بیشتری نسبت به حرکات پاورلیفتینگ انجام می‌شوند، اما همچنان تابع این اصل هستند که هرچه وزن بیشتر باشد، حرکت کندتر خواهد بود. سر اسحاق نیوتن و همه آن چیزها.

یک نکته کوچک که تازه‌واردان به وزنه‌برداری متوجه می‌شوند، این است که نباید نگران نقاط چسبندگی خود مانند یک پاورلیفتر باشید. در واقع، حرکت با موفقیت انجام می‌شود یا در قسمت اول یا آخر حرکت - نه در وسط. اگر وزن واقعاً سنگین باشد، مانند 120 درصد 1RM شما، به سختی می‌توانید آن را از زمین بلند کنید. اگر وزن چیزی باشد که قطعاً قادر به تکمیل آن هستید، باز هم ممکن است اشتباه کنید.
مربوط: 2 روش موثر برای بلند کردن وزنه‌ها از زمین
این مفهوم به ویژه در مرحله نهایی حرکت که وزنه‌بردار در حال صاف کردن است، صادق است. اگر میله مسیر اشتباهی را در پیش بگیرد، حتی با 50 درصد 1RM خود نیز اشتباه خواهید کرد. این موضوع می‌تواند برای کسانی که از بدنسازی و پاورلیفتینگ به این رشته روی آورده‌اند و به تکمیل هر تلاشی عادت دارند، ناامیدکننده باشد. همچنین به همین دلیل است که وزنه‌برداری المپیک و مربیگری آن برای عموم مردم در دسترس نیست.
گسترش و تکانه
ما این موضوع را برای مدت طولانی بررسی کردیم تا اینکه به نتیجه‌ای نوآورانه رسیدیم: این دو رشته به اندازه آنچه فکر می‌کنیم متفاوت نیستند، زیرا هر دو بر صاف کردن کل بدن تأکید دارند، که به اصطلاح گسترش سه گانه نامیده می‌شود.
این موضوع حتی در مورد پرس سینه نیز صدق می‌کند، جایی که شانه‌ها و آرنج‌ها صاف می‌شوند. بر خلاف مچ پا، مچ دست کار متمرکزی برای انجام ندارد، اما باید در طول حرکت قدرت ایزومتریک زیادی از خود نشان دهد. در اینجا آنها هنوز مشابه هستند. اما آنها همچنین در یک جنبه مهم با هم تفاوت دارند.
"[...] دو رشته به اندازه آنچه فکر می‌کنیم متفاوت نیستند، زیرا هر دو بر صاف کردن کل بدن تأکید دارند، که به اصطلاح گسترش سه گانه نامیده می‌شود."
ما تعیین کردیم که تفاوت اساسی فلسفی در بخشی از گسترش است که برای موفقیت در حرکت به قدرت نیاز است. برای تعیین این موضوع، به درس‌های هندسه مدرسه بازگشتیم.

در همه حرکات، پاها (و بازوها در پرس سینه) از زوایای بسیار بسته به 180 درجه صافی حرکت می‌کنند. نقاط چسبندگی در حدود زاویه نود درجه برای هر دو ورزش وجود دارد. بنابراین، حرکات را می‌توان به یک قسمت حاد اولیه، سپس زوایایی که از نود درجه عبور می‌کنند، از زوایای باز تا زوایای صاف نهایی تقسیم کرد.
مربوط: چگونه مشکلات مربوط به پرس خود را برطرف کنید
در اسنچ و کلین - و همچنین اسکوات، پرس سینه و ددلیفت - وزنه‌بردار مفاصل اندام خود را از زوایای بسته و حاد (کمتر از نود درجه) شروع می‌کند. وزنه‌برداران المپیک به دلیل وزن نسبتاً کم تلاش‌های اسنچ یا کلین خود، به راحتی از زمین بلند می‌شوند، در حالی که پاورلیفتینگ همان مفاصل را از طریق حرکتی که به حداکثر قدرت مطلق آنها نیاز دارد، حرکت می‌دهند. بنابراین، پاورلیفتینگ‌ها کمی کندتر حرکت می‌کنند.
در پایان حرکت، شرایط تغییر می‌کند. در گسترش نهایی اسنچ یا کلین و رانش در جرک، سرعت میله باید برای رساندن آن به گسترش کامل، بیشتر و بیشتر شود. یک پاورلیفتر نباید نگران تکانه باشد. او یا او باید بیشتر نگران کنترل باشد و اطمینان حاصل کند که تعادل خود را در مرحله نهایی حرکت از دست نمی‌دهد.
"وزنه‌برداری المپیک حول محور انجام گسترش نهایی اندام‌ها با سریع‌ترین سرعت ممکن می‌چرخد، در حالی که پاورلیفتینگ حول محور حرکت دادن قسمت اول حرکت با قوی‌ترین قدرت ممکن می‌چرخد."
توضیح ساده
بنابراین، به ساده‌ترین توضیح تقطیر شده: وزنه‌برداری المپیک حول محور انجام گسترش نهایی اندام‌ها با سریع‌ترین سرعت ممکن می‌چرخد، در حالی که پاورلیفتینگ حول محور حرکت دادن قسمت اول حرکت با قوی‌ترین قدرت ممکن می‌چرخد. در مقابل، قسمت اول حرکت برای وزنه‌بردار المپیک از نظر قدرت خیلی مهم نیست، و قسمت پایانی حرکات برای پاورلیفتر مهم نیست.
به عبارت دیگر: پاورلیفتینگ‌ها در زیرزمین کار می‌کنند. وزنه‌برداران المپیک در طبقه دوم کار می‌کنند.
عکس 1 "DSC07796" اثر Yasunbu Hiraoka Attribution-NoDerivs 2.0 Generic
عکس 2 "S018142" اثر Yasunbu Hiraoka Attribution-NoDerivs 2.0 Generic
عکس‌های 3 و 4 به همت Becca Borawski Jenkins.


در عرصه ورزش‌های قدرتی، دو رشته برتر حاکم هستند: پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری. هر ورزش، با مجموعه‌ای منحصربه‌فرد از قوانین، تکنیک‌ها و چالش‌ها، مسیری متمایز برای تسلط بر قدرت بدنی ارائه می‌دهد. من به‌عنوان یک پاورلیفتر باتجربه، سفر به سوی فراتر رفتن از محدودیت‌های فیزیکی و پذیرش انضباطی را که این ورزش‌ها طلب می‌کنند، تجربه کرده‌ام. هدف این مقاله، تشریح و بررسی این ورزش‌های قدرتی قدرتمند، ارائه بینش‌هایی در مورد ظرافت‌های آن‌ها و اشتیاقی است که در ورزشکارانشان شعله‌ور می‌شود.
پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری، اگرچه اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما در جوهر و اجرای خود متفاوت هستند. پاورلیفتینگ بر حداکثر قدرتی که می‌توان در سه حرکت مشخص به کار برد تمرکز دارد، در حالی که وزنه‌برداری، یک ورزش المپیکی، قدرت انفجاری و مهارت فنی فرد را محک می‌زند. در این بررسی دقیق، به تاریخچه، تکنیک، رژیم‌های تمرینی و هیجان رقابت هر ورزش خواهیم پرداخت. چه یک ورزشکار تازه‌کار باشید و چه یک علاقه‌مند کنجکاو، این راهنما مسیرهای پاورلیفتینگ و وزنه‌برداری را روشن می‌کند و به شما کمک می‌کند تا چالش‌ها و پاداش‌های منحصربه‌فرد آن‌ها را درک و قدردانی کنید.

پاورلیفتینگ چیست؟
پاورلیفتینگ ورزشی است که در آن ورزشکاران تلاش می‌کنند تا بیشترین وزن ممکن را در سه حرکت اصلی بلند کنند: اسکات، پرس سینه و ددلیفت. پاورلیفتینگ از ریشه‌هایی در مسابقات مردان قوی نشأت گرفته و به ورزشی تبدیل شده است که بر قدرت محض تمرکز دارد. هر حرکت در پاورلیفتینگ آزمایشی منحصربه‌فرد از گروه‌های عضلانی مختلف است که نه تنها به قدرت فیزیکی، بلکه به انعطاف‌پذیری ذهنی و برنامه‌ریزی استراتژیک نیز نیاز دارد.
در پاورلیفتینگ، موفقیت با مجموع وزن بلند شده در این سه تمرین اندازه‌گیری می‌شود. این سادگی در مفهوم، پیچیدگی و عمق آموزش و تکنیک مورد نیاز را پنهان می‌کند. پاورلیفتینگ فقط در مورد نیروی بی‌رحمانه نیست؛ بلکه تعاملی پیچیده از بیومکانیک، روش‌های آموزشی و استحکام روانی است.

حرکات اصلی پاورلیفتینگ
اسکات: تکنیک و اهمیت
اسکات، اغلب اولین حرکت در مسابقات پاورلیفتینگ، یک حرکت بنیادی در تمرینات قدرتی است. این حرکت در درجه اول عضلات قسمت پایین بدن، از جمله عضلات چهارسر ران، همسترینگ و گلوتئوس را هدف قرار می‌دهد و در عین حال از عضلات مرکزی برای ثبات استفاده می‌کند. رسیدن به عمق مناسب و حفظ فرم صحیح برای یک اسکات موفق بسیار مهم است و آن را به یک حرکت چالش‌برانگیز اما ارزشمند تبدیل می‌کند.
تکنیک در اسکات فراتر از صرفاً پایین آوردن و بلند کردن وزن است. یک پاورلیفتر باید هنر تعادل، کنترل و حفظ تنش در سراسر بدن را تسلط یابد. اسکات صحنه را برای یک مسابقه پاورلیفتینگ آماده می‌کند و قدرت، تکنیک و استحکام روانی ورزشکار را از همان ابتدا آزمایش می‌کند.

پرس سینه: چیزی فراتر از قدرت بالاتنه
پرس سینه اغلب به‌عنوان معیاری از قدرت بالاتنه تلقی می‌شود، اما در پاورلیفتینگ بسیار بیشتر از آن است. این یک تمرین پیچیده است که به تلاش هماهنگ عضلات سینه، شانه‌ها، بازوها و حتی پاها نیاز دارد. تکنیک شامل کنترل دقیق هاله‌بار، قوس استراتژیک در پشت و رانش مؤثر پاها است.
پرس سینه آزمایشی از هر دو قدرت و تکنیک است. یک بلند موفقیت‌آمیز نیاز به حفظ تعادل بین قدرت و کنترل دارد و اطمینان حاصل می‌کند که هاله‌بار در مسیری پایدار و کارآمد حرکت می‌کند. در پاورلیفتینگ، پرس سینه به‌عنوان یک نقطه میانی بین اسکات و ددلیفت عمل می‌کند و ورزشکاران را به روش‌های منحصربه‌فرد به چالش می‌کشد.

ددلیفت: آزمون نهایی قدرت
ددلیفت نمایش اصلی قدرت خام در پاورلیفتینگ است. این شامل بلند کردن یک هاله‌بار بارگذاری شده از روی زمین به موقعیت ایستاده و درگیر کردن عضلات در سراسر بدن است. این حرکت قدرت گرفتن، قدرت پشت، رانش پاها و استقامت کلی ورزشکار را آزمایش می‌کند.
ددلیفت از نظر فیزیکی و ذهنی طاقت‌فرسا است. اغلب آخرین حرکت در یک مسابقه است که نیاز دارد ورزشکاران هر ذره قدرت و اراده‌ای را که دارند جمع کنند. ددلیفت فقط در مورد بلند کردن وزنه‌های سنگین نیست؛ بلکه در مورد تکنیک، زمان‌بندی و اراده محض است.

آموزش برای پاورلیفتینگ
آموزش برای پاورلیفتینگ ترکیبی از افزایش قدرت، بهبود مهارت و آمادگی ذهنی است. یک رژیم تمرینی معمولی شامل کار بر روی سه حرکت اصلی، همراه با تمرینات کمکی برای افزایش قدرت کلی و رفع نقاط ضعف است. تأکید همچنین بر ریکاوری و پیشگیری از آسیب‌دیدگی است، زیرا ماهیت شدید این ورزش به یک بدن مراقبت‌شده نیاز دارد.
یک برنامه تمرینی پاورلیفتینگ برای ایجاد قدرت اوج در طول زمان طراحی شده است که اغلب در یک مسابقه به اوج می‌رسد. این شامل چرخه‌های تمرینی دوره‌ای است که بر جنبه‌های مختلف قدرت و تکنیک در مراحل مختلف تمرکز دارد. سفر یک پاورلیفتر فقط در مورد ساعت‌های صرف شده برای بلند کردن وزنه‌ها نیست؛ بلکه در مورد یک رویکرد منظم به آموزش، تغذیه، استراحت و استحکام روانی است.

قوانین و مقررات در پاورلیفتینگ
در پاورلیفتینگ، ورزشکاران بر اساس توانایی خود در بلند کردن حداکثر وزن در اسکات، پرس سینه و ددلیفت قضاوت می‌شوند. هر حرکت دارای قوانین خاصی در مورد تکنیک قابل قبول است. به عنوان مثال، در اسکات، چین باسن باید زیر بالای زانو در پایین‌ترین نقطه حرکت برود؛ در پرس سینه، هاله‌بار باید به سینه ورزشکار برخورد کند و قبل از فشار دادن به سمت بالا مکث کند؛ و در ددلیفت، ورزشکار باید هاله‌بار را به حالت کشش کامل بدون تکان دادن یا استراحت دادن آن روی پاها بلند کند.
پاورلیفتینگ توسط چندین فدراسیون اداره می‌شود که هر کدام مجموعه قوانین و مقررات خاص خود را دارند. برجسته‌ترین آن‌ها فدراسیون بین‌المللی پاورلیفتینگ (IPF) است که به دلیل پروتکل‌های سختگیرانه تست مواد مخدر و پایبندی به استانداردهای یکنواخت شناخته می‌شود. سایر فدراسیون‌های قابل توجه عبارتند از فدراسیون جهانی پاورلیفتینگ خام (WRPF) و انجمن پاورلیفتینگ ایالات متحده (USPA). این سازمان‌ها در قوانین خود در مورد تجهیزات، دسته‌بندی وزن و سیاست‌های تست مواد مخدر تفاوت دارند.
در مسابقات پاورلیفتینگ، به‌ویژه مسابقات تایید شده توسط IPF، دستورالعمل‌های سختگیرانه‌ای در مورد تجهیزاتی که ورزشکاران می‌توانند استفاده کنند وجود دارد. ورزشکاران ملزم به استفاده از تجهیزات تایید شده توسط IPF هستند. این شامل لباس پاورلیفتینگ، کمربند وزنه‌برداری، آستین زانو، مچ‌بند و کفش وزنه‌برداری است. هدف از این مقررات اطمینان از رقابت منصفانه و حفظ تمرکز بر قدرت و تکنیک خام است تا مزایای ارائه شده توسط تجهیزات تخصصی. فدراسیون‌های مختلف قوانین متفاوتی در مورد تجهیزات دارند، برخی اجازه استفاده از تجهیزات حمایتی مانند لباس اسکات و پیراهن پرس سینه را می‌دهند.

وزنه‌برداری چیست؟
وزنه‌برداری، که اغلب به عنوان وزنه‌برداری المپیکی شناخته می‌شود، ورزشی است که توانایی ورزشکار را در بلند کردن وزنه‌ها در دو حرکت پیچیده آزمایش می‌کند: ربات و یک ضرب. این رشته، که در المپیک به رسمیت شناخته شده است، فراتر از قدرت صرف است؛ بلکه به چابکی، تکنیک و قدرت انفجاری نیاز دارد. من به‌عنوان یک پاورلیفتر، همیشه از ماهیت پویا وزنه‌برداری تحسین کرده‌ام، جایی که دقت و سرعت به اندازه خود قدرت مهم هستند.
تاریخچه وزنه‌برداری ریشه در سنت المپیک دارد و آن را به یک ورزش معتبر و بسیار رقابتی تبدیل می‌کند. ورزشکاران در وزنه‌برداری برای تسلط بر دو حرکت آموزش می‌بینند که هر دو پیچیده هستند و برای تسلط به سال‌ها تمرین اختصاصی نیاز دارند. این ورزش یک چالش منحصربه‌فرد ارائه می‌دهد و عناصر قدرت خام، ظرافت و زمان‌بندی لحظه‌ای را با هم ترکیب می‌کند.

حرکات پویا وزنه‌برداری
وزنه‌برداری المپیکی ورزشی است که توانایی ورزشکار را در بلند کردن وزنه‌ها در دو حرکت پیچیده آزمایش می‌کند: ربات و یک ضرب. بر خلاف پاورلیفتینگ که شامل سه حرکت متمایز است، وزنه‌برداری المپیکی در تمرکز خود بر روی تنها دو حرکت منحصربه‌فرد است. این رشته، که در المپیک به رسمیت شناخته شده است، نه تنها به قدرت، بلکه به چابکی، تکنیک و قدرت انفجاری نیز نیاز دارد. من به‌عنوان یک پاورلیفتر، همیشه از ماهیت پویا و فنی وزنه‌برداری تحسین کرده‌ام، جایی که دقت و سرعت به اندازه خود قدرت مهم هستند.
سفر وزنه‌برداری در المپیک آن را به یک ورزش معتبر و بسیار رقابتی تبدیل کرده است. در وزنه‌برداری المپیکی، ورزشکاران در دو رویداد رقابت می‌کنند و موفقیت آن‌ها با مجموع وزن بلند شده در این رویدادها تعیین می‌شود. این ساختار این ورزش را نه تنها به آزمایشی از توانایی‌های فیزیکی، بلکه از استراتژی و استحکام روانی تبدیل می‌کند. ورزشکاران باید در هر دو حرکت عالی باشند تا به مجموع رقابتی برسند و این ورزش را هم چالش‌برانگیز و هم هیجان‌انگیز می‌کند.

ربات: تسلط بر هماهنگی و سرعت
ربات یک حرکت مسحورکننده است که در آن ورزشکار هاله‌بار را از روی زمین به بالای سر در یک حرکت روان بلند می‌کند. شاید فنی‌ترین حرکت در تمام ورزش‌های قدرتی باشد که به هماهنگی، زمان‌بندی و قدرت انفجاری بی‌نقص نیاز دارد. ربات نه تنها توانایی ورزشکار در بلند کردن وزنه‌های سنگین را آزمایش می‌کند، بلکه انعطاف‌پذیری و سرعت او را نیز آزمایش می‌کند.
در ربات، ورزشکار باید به سرعت از یک رانش رو به بالا قدرتمند به افتادن زیر هاله‌بار و گرفتن آن در موقعیت اسکات بالای سر منتقل شود. این حرکت به سطح بالایی از آگاهی بدن و کنترل نیاز دارد و آن را به آزمایشی واقعی از مهارت و چابکی ورزشکار تبدیل می‌کند.

یک ضرب: نمایش قدرت دو مرحله‌ای
یک ضرب، دومین حرکت در وزنه‌برداری، یک حرکت دو قسمتی است: یک ضرب، جایی که هاله‌بار به شانه‌ها بلند می‌شود، و ضرب، جایی که به سمت بالا رانده می‌شود. این حرکت عناصر قدرت خام در یک ضرب و دقت فنی در ضرب را ترکیب می‌کند. یک ضرب توانایی ورزشکار را در تولید نیرو و کنترل وزنه‌های سنگین در یک محیط پویا نشان می‌دهد.
هر مرحله از یک ضرب چالش‌ها و ظرافت‌های خاص خود را دارد. یک ضرب به یک کشش قدرتمند و انتقال سریع زیر هاله‌بار نیاز دارد، در حالی که ضرب به تعادل، هماهنگی و قدرت انفجاری برای بلند کردن و تثبیت وزن در بالای سر نیاز دارد. تسلط بر یک ضرب سفری برای ایجاد قدرت و اصلاح تکنیک است.

قوانین و مقررات در وزنه‌برداری
وزنه‌برداری المپیکی، که توسط فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری (IWF) اداره می‌شود، شامل دو حرکت است: ربات و یک ضرب. در ربات، وزنه‌بردار باید هاله‌بار را از روی زمین به بالای سر در یک حرکت پیوسته بلند کند. یک ضرب یک حرکت دو قسمتی است که در آن ورزشکار ابتدا هاله‌بار را به شانه‌ها می‌آورد (یک ضرب) و سپس آن را به سمت بالا می‌راند (ضرب). بلندها بر اساس معیارهایی مانند تکمیل صحیح بلند، حفظ کنترل هاله‌بار و اتمام با هاله‌بار بی‌حرکت در بالای سر قضاوت می‌شوند.
IWF استانداردهای قوانین را برای مسابقات وزنه‌برداری در سراسر جهان تعیین می‌کند. این قوانین همه چیز را از تکنیک و اجرای بلندها تا تجهیزات مورد استفاده و طبقه‌بندی وزن تعیین می‌کنند. فدراسیون‌های ملی، مانند وزنه‌برداری ایالات متحده، به طور تنگاتنگ با قوانین IWF در مسابقات داخلی خود همسو هستند.
در وزنه‌برداری المپیکی، IWF استانداردهای تجهیزات را برای مسابقات نظارت می‌کند. ورزشکاران ملزم به استفاده از هاله‌بار، صفحات و یقه تایید شده توسط IWF هستند. لباس وزنه‌برداری شامل یک singlet، کفش وزنه‌برداری و لوازم جانبی اختیاری مانند مچ‌بند، آستین زانو و کمربند است. استفاده از این اقلام تنظیم می‌شود تا اطمینان حاصل شود که مزیت مکانیکی ناعادلانه‌ای ارائه نمی‌دهند. IWF همچنین استانداردهایی را برای سکوی مسابقه، هاله‌بارها و وزنه‌ها تعیین می‌کند تا یکنواختی در مسابقات بین‌المللی را تضمین کند.

بینش‌های آموزشی برای وزنه‌برداری
آموزش برای وزنه‌برداری بر روی دو حرکت اصلی، همراه با انواع تمرینات و تمرینات کمکی متمرکز است. بر خلاف پاورلیفتینگ که در آن تأکید عمدتاً بر ایجاد حداکثر قدرت است، آموزش وزنه‌برداری شامل مقدار قابل توجهی کار بر روی تحرک، سرعت و تکنیک است. پیچیدگی ربات و یک ضرب نیاز دارد که ورزشکاران طیف وسیعی از ویژگی‌های فیزیکی را توسعه دهند.
رژیم تمرینی یک وزنه‌بردار اغلب شامل تغییراتی در حرکات اصلی برای بهبود جنبه‌های خاصی از حرکات، مانند ربات کششی یا یک ضرب ددلیفت است. علاوه بر این، تمریناتی برای افزایش انعطاف‌پذیری، هماهنگی و قدرت انفجاری ضروری است. این رویکرد جامع تضمین می‌کند که یک ورزشکار مهارت‌ها و توانایی‌های فیزیکی لازم برای برتری در وزنه‌برداری را توسعه می‌دهد.

این بخش وزنه‌برداری را پوشش می‌دهد و بینشی در مورد حرکات، آموزش و ترکیبی منحصربه‌فرد از قدرت و تکنیک مورد نیاز ارائه می‌دهد. می‌توانید به همین ترتیب برای بخش‌های باقی‌مانده ادامه دهید و شباهت‌ها و تفاوت‌های بین دو ورزش را بررسی کنید و در پایان با توصیه‌هایی برای کسانی که به فکر ورود به هر یک از این رشته‌ها هستند، به پایان برسانید. در طول مقاله، لحن جذاب و آموزنده را حفظ کنید.