مقدمه
دیگر کسی در این واقعیت تردید نمی‌کند که ما با بزرگترین بحران مالی بین‌المللی از زمان رکود بزرگ روبرو هستیم. از سپتامبر سال 2008، جهان شاهد رویدادهای بی‌سابقه‌ای بوده است که در حال شکل‌دهی مجدد نظام مالی بین‌المللی و به چالش کشیدن ارتدوکس اقتصادی لیبرال است، ارتدوکسی که از دهه 1990 تحت رهبری ایالات متحده عملاً مورد سوال قرار نگرفته بود. بحران وام‌های مسکن درجه پایین (sub-prime) که در اوت 2007 فوران کرد، به یک بحران مالی سیستماتیک تبدیل شده است که کانون آن دیگر فقط در ایالات متحده نیست، بلکه به اروپا و ژاپن گسترش یافته و تأثیر قدرتمندی بر رشد اقتصادهای نوظهور دارد.

بانک‌های سرمایه‌گذاری از بین رفته‌اند و دولت‌ها نقش وام‌دهنده نهایی را بازتعریف کرده‌اند و بسته‌های نجات را در هر دو سوی آتلانتیک، ابتدا برای موسسات مالی خاص و سپس برای کل سیستم بانکی راه‌اندازی کرده‌اند. گروه G7 گفته است که از تمام ابزارهای موجود برای حمایت از موسسات مالی نیازمند کمک استفاده خواهد کرد، اما این تعهد فاقد اعتبار است زیرا این گروه نتوانسته است یک طرح هماهنگ ارائه دهد. کنگره ایالات متحده، در دومین تلاش خود، طرح نجات به نام «برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار» (TARP) را تصویب کرد، بسته‌ای به ارزش 700 میلیارد دلار که در نهایت 250 میلیارد دلار برای تزریق بودجه به منظور بازسازی صنعت بانکداری – و تا حدی ملی کردن آن – اختصاص خواهد داد، چیزی که بسیاری از جمهوری‌خواهان با آن موافق نیستند (بقیه پول صرف خرید دارایی‌های سمی خواهد شد). بریتانیا، در اقدامی نادر از رهبری، بخشی از سیستم بانکی خود را ملی کرده و از وام‌های بین بانکی پشتیبانی خواهد کرد. کشورهای منطقه یورو از مدل بریتانیا پیروی خواهند کرد، اگرچه هر کشور مبلغ متفاوتی پول را برای خرید سهام ممتاز بانک‌های کم‌سرمایه یا کمک به مشکلات مالی کوتاه‌مدت آنها کنار گذاشته است (مبالغی که برای مقابله با بحران در اروپا در دسترس قرار گرفته است، از 2.5 تریلیون یورو فراتر می‌رود).

علاوه بر این، بانک‌های مرکزی کانال‌های جدیدی را برای افزایش نقدینگی باز کرده‌اند. در ایالات متحده، فدرال رزرو شروع به اعطای وام مستقیم به بخش خصوصی با خرید اوراق تجاری غیرتضمین‌شده کرده است، به این معنی که دولت در حال دور زدن واسطه‌های بانکی است. در اروپا، بانک مرکزی اروپا حراج‌ها را به صفر کاهش داده است، به این معنی که تمام نقدینگی مورد نیاز را در اختیار سیستم بانکی قرار خواهد داد. و بانک انگلستان تصمیم گرفته است بدهی‌های کوتاه‌مدت و میان‌مدت صادر شده توسط بانک‌ها را تضمین کند. در واقع، مقامات بانکی در کشورهای پیشرفته به وضوح نشان داده‌اند که مایلند به اندازه کافی نقدینگی فراهم کنند، هم برای تضمین سپرده‌ها و نجات موسسات در معرض خطر و هم برای بازگرداندن اعتماد به بازار بین بانکی و دوباره به جریان انداختن پول به شرکت‌ها، حتی اگر به معنای پذیرش خطراتی باشد که می‌تواند به کمبود سرمایه بانک‌های مرکزی خود منجر شود. در نهایت، در اقدامی بی‌سابقه، در 9 اکتبر، اصلی‌ترین بانکداران مرکزی جهان (از جمله بانک مرکزی چین) کاهش نیم درصدی هماهنگ نرخ‌های بهره خود را انجام دادند. این امر معادل این بود که تنها یک پاسخ جهانی می‌تواند بحران را متوقف کند.

علیرغم مجموعه اقداماتی که توسط دولت‌ها و بانک‌های مرکزی انجام شده است – که دیر انجام شده‌اند اما نشان داده‌اند که مقامات از بحران‌های قبلی درس گرفته‌اند – در حال حاضر کمبود نقدینگی و اعتماد همچنان پابرجاست. علاوه بر این، روند سرایت به دلیل درجه بالای یکپارچگی در سیستم مالی بین‌المللی و احساس اینکه رهبری واضح یا هماهنگی فراآتلانتیکی وجود ندارد، تسهیل شده است. یکی از عواملی که اعتماد را بیشتر خدشه‌دار کرده است، افزایش برآورد صندوق بین‌المللی پول از زیان‌های بانکی ناشی از بحران وام‌های مسکن درجه پایین در ایالات متحده است. اکنون این زیان‌ها را 1.4 تریلیون دلار (455 میلیارد دلار بیشتر از آوریل) تخمین می‌زند. این بدان معناست که تا به امروز تنها نیمی از زیان‌ها علنی شده‌اند. به عبارت دیگر، ممکن است بانک‌های بیشتری ورشکست شوند. علاوه بر این، در چشم‌انداز اقتصادی خود برای اکتبر، صندوق بین‌المللی پول خاطرنشان کرد که کمبود اعتباری اکنون به اقتصاد واقعی ضربه زده است و باعث رکود در چندین کشور توسعه‌یافته شده و احتمال افزایش قابل توجه بیکاری در سال 2009 را افزایش می‌دهد. در واقع، صندوق بین‌المللی پول پیش‌بینی می‌کند که اقتصاد جهانی به طور قابل توجهی کند شود و در سال 2008 با نرخ 3.9 درصد و در سال 2009 با نرخ 3.0 درصد (1.9 درصد در صورت اندازه‌گیری بر اساس نرخ ارز بازار) رشد کند، کندترین سرعت از سال 2002. این رشد کمتر به تعدیل قابل توجه تورم کمک خواهد کرد (به ویژه قیمت مواد غذایی، مواد خام و انرژی). اما شرایط فعلی بحران و «تله نقدینگی» که بسیاری از اقتصادهای پیشرفته در آن گرفتار شده‌اند، نشان می‌دهد که در میان‌مدت خطر کاهش تورم بیشتر از تورم است.

آنچه در ابتدا به عنوان یک مشکل نقدینگی به نظر می‌رسید، در حال تبدیل شدن به یک مشکل توانگری است که نیازمند بازسازی قابل توجهی از سیستم بانکی در کشورهای پیشرفته است. و به طور قطع این امر نیازمند نجات دولتی است (سوال، عمدتاً در ایالات متحده، این است که دولت تا چه حد باید صنعت بانکداری را ملی کند). ضروری است یک بسته محرک مالی هماهنگ که در آن کشورهای نوظهور، به ویژه چین، نقش داشته باشند. افزایش هزینه‌ها و بازسازی بانک‌ها رکود را از بین نخواهد برد، اما مدت و تأثیر آن بر اشتغال را کاهش می‌دهد، به شرطی که به صورت هماهنگ انجام شود (راه‌حل‌های یک‌جانبه در معرض خطر بی‌اثر بودن و صرفاً افزایش بدهی عمومی کشورهای ثروتمند هستند). در نهایت، لازم است مقررات بخش مالی را بهبود بخشید، نظارت بر بازار مشتقات اعتباری را تقویت کرد و الزامات سرمایه موسسات مالی را افزایش داد تا از اهرم و سطوح ریسک به اندازه سطوح فعلی جلوگیری شود.

اما از همه مهم‌تر، ما به رهبری سیاسی نیاز داریم زیرا تاریخ نشان داده است که در زمان‌هایی مانند این، راه‌حل‌های فنی به تنهایی اعتماد را به بازارها باز نمی‌گردانند. در دنیای چندقطبی مانند دنیای ما، هیچ قدرت مسلط واحدی وجود ندارد که بتواند برای حل مشکلات مداخله کند. این بدان معنا نیست که نمی‌توان رهبری کرد، اما به هر حال، مقامات دولتی نمی‌توانند چیزی بیش از رهبری مشترک را آرزو کنند. بنابراین، موسسات ملی در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه باید با یکدیگر هماهنگ شوند. تقویت مجمع‌های همکاری چندجانبه نیز ضروری خواهد بود، و این به معنای افزایش مشروعیت آنهاست.

این مقاله به بررسی علل بحران، ارزیابی پاسخ‌های اقتصادی و سیاسی دولت‌ها و بررسی تأثیر ژئوپلیتیکی آن می‌پردازد.

چگونه به این نقطه رسیدیم؟

بحران مالی جهانی نتیجه آزادسازی مالی در دو دهه گذشته است – که با اشکال جدید و کافی از مقررات همراه نبوده است – و مازاد نقدینگی جهانی که عمدتاً توسط ایالات متحده ایجاد شده است. این دو با هم، یک سرخوشی مالی را تقویت کردند که درک از ریسک را تحریف کرد و منجر به اهرم بیش از حد شد. این اهرم، همراه با بدهی بیش از حد خانوارها و مشاغل و مقررات ناکافی بخش غیرسنتی بانکداری، باعث ایجاد حباب‌هایی در املاک و دارایی‌های دیگر شد. ترکیدن حباب املاک در ایالات متحده بحران را آغاز کرد و جهانی شدن مالی باعث گسترش سریع آن در سراسر جهان شد.

اما هیچ‌کدام از اینها بدون تغییر اساسی که بخش مالی در سال‌های اخیر متحمل شده بود، امکان‌پذیر نبود. بانک‌های تجاری که تجارت اصلی آنها پذیرش سپرده‌ها و اعطای وام‌هایی بود که در ترازنامه آنها نشان داده می‌شد، دیگر عامل اصلی در سیستم مالی بین‌المللی نیستند. مدل جدید، مبتنی بر امنیتی‌سازی دارایی‌ها، شامل تمرین بانک‌های سرمایه‌گذاری (واسطه‌های جدید بین بانک‌های تجاری و سرمایه‌گذاران) در ایجاد محصولاتی به نام «وسایل سرمایه‌گذاری ساختاریافته» یا SIV بود. اینها به بانک‌های تجاری اجازه می‌دادند تا آن دارایی‌ها، عمدتاً وام‌های مسکن، را تقسیم و گروه‌بندی کنند و آنها را به عنوان تعهداتی به بازار بفروشند که پشتوانه نهایی آنها پرداخت وام‌های مسکن بود (بنابراین این محصولات به عنوان «اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن» یا MBS شناخته می‌شدند)، اغلب خارج از ترازنامه. این مدل به عنوان «تولید برای توزیع» شناخته می‌شد و یکی از مدافعان اصلی آن رئیس سابق فدرال، آلن گرینسپن بود. هدف از آن این بود که هم پوشش ریسک‌ها و هم انتقال آنها از سرمایه‌گذاران محافظه‌کارتر به کسانی که تمایل کمتری به ریسک و اشتهای بیشتری برای بازده بالاتر دارند، امکان‌پذیر شود. با این مدل، ایده این بود که تخصیص بهینه سرمایه وجود داشته باشد که به طور چشمگیری اعتبار را افزایش دهد و رشد اقتصادی بلندمدت را تشویق کند. جریان آزاد سرمایه به بازاریابی این مشتقات مالی در سراسر جهان اجازه داد. امروزه، ارزش آنها 390 تریلیون یورو است، تقریباً هفت برابر تولید ناخالص داخلی جهان و پنج برابر حجم موجود فقط شش سال پیش. بازارهای مالی اکنون کاملاً جهانی شده‌اند.

با این حال، با بازسازی مکرر دارایی‌ها و فروش‌های متعدد برای انتقال ریسک، زمانی فرا رسید که تعیین سطح واقعی ریسک هر اوراق بهادار غیرممکن شد. در این مورد، حتی اگر آنها آن را اعتراف نکنند، آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری در انجام وظیفه خود شکست خوردند. اگرچه بیشتر مشتقات مالی پرداخت وام‌های مسکن ایالات متحده را به عنوان دارایی اساسی خود داشتند، بازاری که در سال‌های اخیر بیشترین رشد را داشته است (تا 62 تریلیون یورو) بازار قراردادهای مبادله نکول اعتباری یا CDS بود، محصولاتی که برای محافظت در برابر خطر عدم پرداخت مشتقات اعتباری جدید طراحی شده‌اند. این به بازیکنان جدیدی مانند شرکت‌های بیمه اجازه داد تا وارد بازار مشتقات شوند. در واقع، تا زمانی که هیچ نکولی وجود نداشت، CDS راه بسیار خوبی برای کسب درآمد بود.

این مدل سودهای هنگفتی برای شرکت‌کنندگان خود ایجاد کرد و (اگرچه تنها علت آن نبود) به سطح رشد بالا و غیرقابل‌تأمین که اقتصاد جهانی از سال 2003 تا 2007 به آن دست یافت، کمک کرد. علاوه بر این، مازاد پس‌انداز در اقتصادهای نوظهور (عمدتاً چین و کشورهای صادرکننده نفت) و کمبود آن در ایالات متحده، جریان سرمایه را به ایالات متحده افزایش داد و کسری حساب جاری آن و با آن عدم تعادل‌های کلان اقتصادی جهانی را تشدید کرد (در سال 2007، ایالات متحده تقریباً نیمی از پس‌اندازهای جهان را جذب کرد، در حالی که بریتانیا، اسپانیا و استرالیا 20 درصد دیگر را تشکیل می‌دادند و ذخایر بانک‌های مرکزی کشورهای در حال توسعه از 5 تریلیون دلار فراتر رفت - 1.9 تریلیون دلار فقط در چین). اما بیشتر سرمایه ورودی به بخش املاک و مستغلات رفت و نه به سرمایه‌گذاری‌های مولدتر. بنابراین در نهایت، این مدل در مورد توانایی آمریکایی‌ها برای پرداخت وام‌های مسکن خود بود، که به نوبه خود به ادامه افزایش قیمت مسکن بستگی داشت. چنین افزایشی برای این ضروری بود که دارندگان وام مسکن بتوانند بدهی خود را در برابر ارزش ارزیابی شده ملک بازسازی کنند. و وجود بازار وام مسکن درجه پایین، که در آن وام‌های مسکن به افرادی با توانایی مشکوک برای بازپرداخت آنها اعطا می‌شد، خطرات را افزایش داد (باید اذعان کنیم که به لطف این بازار، بسیاری از آمریکایی‌ها که تا آن زمان به اعتبار دسترسی نداشتند، توانستند خانه بخرند. و برخی از آنها در واقع هنوز هم قادر به پرداخت وام‌های مسکن خود هستند).

حتی اگر پیش‌بینی می‌شد که قیمت املاک نمی‌تواند برای همیشه افزایش یابد، رشد قوی اقتصاد جهانی، تورم پایین، نرخ بهره پایین (منفی در شرایط واقعی) و ثبات کلان اقتصادی (که به عنوان دوره «اعتدال بزرگ» شناخته می‌شود) باعث کاهش تمایل افراد به ریسک شد. این منجر به اهرم بیشتر، تشویق نوآوری مالی و معاملات خارج از ترازنامه و ایجاد سرخوشی غیرمنطقی در نهایت شد. علاوه بر این، تا زمانی که رونق ادامه داشت، به نظر نمی‌رسید که نیازی به بازبینی اقدامات نظارتی موجود یا تغییر سیاست پولی وجود داشته باشد. هیچ کس نمی‌خواست مسئول مهار رشد باشد. در واقع، کاهش شدید نرخ بهره‌ای که فدرال رزرو برای مقابله با رکود سال 2001 انجام داد (و حفظ آن در 1 درصد به مدت یک سال) به عنوان راهی عالی برای مقابله با رکودی که پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر به ایالات متحده وارد شد، در نظر گرفته می‌شد. با این حال، امروزه به عنوان یک اشتباه سیاسی تلقی می‌شود که به افزایش قیمت دارایی‌ها، عمدتاً املاک و مستغلات، کمک کرد و مانع از تعدیلی شد که اقتصاد ایالات متحده برای دستیابی به رشد پایدار در بلندمدت به آن نیاز داشت (همچنین می‌توان استدلال کرد، همانطور که رئیس فدرال بن برنانکه در کتاب خود، «مازاد پس‌انداز جهانی» انجام داد، که چین با نرخ پس‌انداز بالای خود و نرخ ارز مدیریت‌شده و کم‌ارزش، علت واقعی عدم تعادل خارجی ایالات متحده بود). در نهایت، این ایده که بازارهای مالی به طور کارآمد عمل می‌کنند و نیروهای آنها به اندازه کافی منطقی هستند تا ریسک را به درستی تخصیص دهند (به ویژه اگر از روش‌های ریاضی پیچیده استفاده کنند) درک این را کامل کرد که این مدل اقتصادی پایدار است.

اما در نهایت، اعتماد بیش از حد به بازار وجود داشت؛ هیمان مینسکی درست می‌گفت. بازارهای مالی قادر به خودتنظیمی نیستند و تمایل به عدم تعادل دارند، به ویژه پس از دوره‌های طولانی رشد و ثبات که باعث افراط و «وسواس» می‌شوند. سیستم مالی بین‌المللی ذاتاً ناپایدار است. به همین دلیل، طبق گفته مینسکی، اجتناب از بحران‌های مالی دوره‌ای غیرممکن است، پیامدهای آنها هرچه دوره رشد قبل از آنها طولانی‌تر باشد، ویرانگرتر است.

با این وجود، این بحران به صورت خطی توسعه نیافته است و تصمیماتی که در طول یک سال و نیم گذشته اتخاذ شده است، هم از نظر فنی و هم سیاسی، نحوه پیشرفت آن را شکل داده است (و به شکل دادن ادامه خواهد داد)، چه به نفع و چه به ضرر. بنابراین، ضروری است که مقامات از تکرار برخی از اشتباهاتی که قبلاً انجام شده است، خودداری کنند و رهبری کافی از خود نشان دهند تا از یک دوره طولانی رکود جلوگیری کنند. این چیزی است که بریتانیا و کشورهای منطقه یورو شروع به انجام آن کرده‌اند.

ترکیدن حباب املاک در ایالات متحده و اولین ورشکستگی‌های ناشی از بحران وام‌های مسکن درجه پایین به اوت 2007 برمی‌گردد، زمانی که افزایش تعداد افرادی که در پرداخت وام‌های مسکن خود تقصیر می‌کردند، باعث زیان‌های عمده‌ای برای موسسات مالی شد. از آن زمان، فدرال رزرو نرخ بهره را کاهش داده و بانک‌های مرکزی در سراسر جهان نقدینگی را به سیستم بانکی تزریق کرده‌اند. این امر توانست وضعیت را مهار کند، اما مانع از کاهش سرعت یا بازگرداندن اعتماد به بازار بین بانکی نشد. در فوریه و مارس 2008، بسته‌های نجات راه‌اندازی شده برای بانک تجاری بریتانیایی نورثرن راک و بانک سرمایه‌گذاری ایالات متحده بیر استیرنز اولین هشدارهای مربوط به وخامت بحران را به صدا درآورد. این اولین باری بود (در این بحران) که یک بانک سرمایه‌گذاری آمریکایی برای جلوگیری از فروپاشی سیستماتیک نجات داده شد و مقامات بریتانیایی برای جلوگیری از هجوم به یک بانک مداخله کردند.

اما با فروپاشی لیمان برادرز در سپتامبر 2008 بود که بحران ابعاد جدیدی به خود گرفت (نجات دو غول وام مسکن آمریکایی، فانی می و فردی مک، همچنین نشان داد که فروپاشی بازار املاک آمریکا چیزی بسیار بزرگ است. اما هر دو دارای وضعیت نیمه دولتی بودند، بنابراین انتظار می‌رفت که دولت ایالات متحده از پول عمومی برای نجات آنها استفاده کند). اجازه دادن به لیمان برادرز برای ورشکستگی احتمالاً بزرگترین اشتباهی بود که تاکنون انجام شده است. هرگز مشخص نخواهد شد که آیا خزانه‌داری ایالات متحده و فدرال رزرو از نجات آن خودداری کردند زیرا دیدگاه بازار آزاد آنها (که بر اساس آن دولت نباید به همه موسسات مالی که با مشکل مواجه می‌شوند کمک کند) مانع از تجزیه و تحلیل عینی پیامدهای اقدامات خود شد، یا اینکه اطلاعات کافی و مناسب برای پیش‌بینی تأثیر واقعی آنچه انجام می‌دادند، نداشتند. در هر صورت، از آنجایی که لیمان برادرز یک بازیگر کلیدی در سطح جهانی بود، ناپدید شدن آن نه تنها باعث زیان‌های هنگفتی برای طلبکارانش شد، بلکه بازار پول کوتاه‌مدت ایالات متحده را منجمد کرد - بازاری به ارزش 2.5 تریلیون دلار که شرکت‌ها در سراسر جهان از آن برای تأمین مالی عملیات کوتاه‌مدت خود استفاده می‌کنند. وحشت جهانی ناشی از فروپاشی لیمان برادرز همچنین باعث خشک شدن بازار بین بانکی و ایجاد نوسانات بی‌سابقه در بازار شد. سقوط یک موسسه سیستماتیک باعث ایجاد یک بحران سیستماتیک شد.

تنها چند روز بعد، نجات و ملی‌سازی شرکت بیمه آمریکایی AIG، بزرگترین شرکت بیمه ایالات متحده، نه تنها بازتعریف نقش وام‌دهنده نهایی را نشان داد (شرکت‌های بیمه به طور سنتی به عنوان سیستماتیک در نظر گرفته نمی‌شدند، اما AIG وارد بازار CDS شده بود)، بلکه عدم اطمینان بیشتری را در مورد اینکه کدام موسسات سزاوار نجات هستند و کدام نه، اضافه کرد. این امر باعث شد که دولت بوش طرح نجات بانکی 700 میلیارد دلاری خود را راه‌اندازی کند، زیرا صنعت بانکداری سرمایه‌گذاری در حال ناپدید شدن بود (بیر استیرنز و لیمان برادرز فروپاشیدند، مریل لینچ توسط بانک آو آمریکا خریداری شد و گلدمن ساکس و مورگان استنلی به دنبال اجازه برای تبدیل شدن به بانک‌های تجاری بودند، که مشمول مقررات سخت‌گیرانه‌تر هستند و قادر به پذیرش سپرده‌ها هستند). در همان زمان، آلودگی به اروپا رسید: بانک‌ها در بریتانیا، کشورهای بنلوکس و آلمان ورشکست شدند. این امر باعث اقدام یکجانبه‌ای شد که فقدان هماهنگی و حکمرانی ضعیف در مسائل اقتصادی در اروپا را نشان داد.

به گفته پل کروگمن، که به خاطر بحران در حال وقوع جایزه نوبل اقتصاد را دریافت کرد، سیستم مالی بیش از هر زمان دیگری در تاریخ یکپارچه و اهرم‌دار است. بنابراین، با کاهش قیمت دارایی‌های املاک و مشتقات آنها و علنی شدن زیان‌های بانکی، موسسات مالی با بدهی بیش از حد و سرمایه کم مواجه شدند. آنها مجبور شدند بخشی از سهام خود را بفروشند (کمبود نقدینگی مانع از دریافت وام‌های جدید از سایر بانک‌ها شد)، که باعث کاهش بیشتر قیمت‌ها و ایجاد زیان‌های جدید شد، علاوه بر محروم کردن بخش تولیدی اقتصاد از اعتبار. این چرخه معیوب اهرم‌زدایی و کمبود سرمایه هم غیرقابل توقف و هم جهانی بود. تنها مداخله قوی دولت می‌توانست آن را متوقف کند.

پاسخ به بحران: چالش رهبری

اگرچه این بحران بزرگترین بحران از رکود بزرگ سال 1929 است، اما دو بحران بسیار متفاوت هستند. در آن زمان، اقتصاد جهانی با کاهش تورم و نرخ بیکاری بیش از 20 درصد مواجه شد، در حالی که دولت‌ها فاقد شبکه‌های ایمنی اجتماعی بودند که اکنون دارند. علاوه بر این، اقتصادهای نوظهور (در آن زمان فقط حاشیه‌ای بودند) وجود نداشتند که بتوانند به رشد و تأمین مالی کمک کنند. بنابراین، حتی اگر بیکاری در سال‌های آینده افزایش یابد و تورم کاهش یابد، اقتصاد جهانی احتمالاً می‌تواند از نوع رکودی که در دهه 1930 رخ داد، جلوگیری کند. و دلیل اصلی این است که درس‌های زیادی از آن بحران گرفته شده است، عمدتاً از نظر جنبه‌های فنی. علامت سوال بزرگ همچنان مسئله رهبری سیاسی است.

در واقع، مقامات در حال تکرار دو اشتباه بزرگترین انجام شده در دهه 1930 نیستند. این به این دلیل است که آنها دو توضیح شناخته‌شده‌ترین رکود بزرگ، توضیح جان مینارد کینز در تئوری عمومی خود که در سال 1936 منتشر شد و توضیح میلتون فریدمن و آنا شوارتز در تاریخ پولی ایالات متحده، 1867-1960 که در سال 1963 منتشر شد را پذیرفته‌اند. کینز رکود بزرگ را به کمبود تقاضای موثر نسبت داد که تنها با یک سیاست مالی انبساطی می‌توان بر آن غلبه کرد. برای فریدمن و شوارتز، سقوط سال 1929 ناشی از سیاست پولی بد فدرال بود که به گفته آنها نقدینگی کافی را به موقع به اقتصاد تزریق نکرد. خوشبختانه، همانطور که قبلاً دیدیم، بانک‌های مرکزی در واقع در حال تزریق نقدینگی هستند و دولت‌ها در حال افزایش هزینه‌ها هستند. به عبارت دیگر، به نصایح کینز و فریدمن و شوارتز توجه شده است.

اما سومین توضیح رکود بزرگ، توضیح مورخ چارلز کیندلبرگر در کتاب «جهان در رکود، 1929-1939» (1973)، است که جامعه بین‌المللی بیشترین چیز را باید از آن بیاموزد. کیندلبرگر معتقد بود که سقوط بازار سهام به یک رکود طولانی مدت تبدیل شد زیرا فاقد رهبری یک قدرت مسلط بود که بتواند یک نظم اقتصادی باز و آزاد را حفظ کند، از جمله ارائه مکانیزمی برای تأمین نقدینگی سیستم در زمان بحران.[1] در طول رکود بزرگ، بریتانیا دیگر قادر به ایفای نقش یک قدرت مسلط نبود زیرا امپراتوری آن در حال افول بود. و ایالات متحده، قدرت در حال ظهور، نمی‌خواست به دلایل سیاسی داخلی مربوط به دکترین مونرو، که خواستار انزوای ایالات متحده بود، هزینه ایفای نقش رهبری را بپردازد. این وضعیت باعث ایجاد خلاء قدرت شد که منجر به اتخاذ شیوه‌های حمایتی و کاهش ارزش رقابتی توسط کشورهای صنعتی شد که تنها بحران را گسترش و تعمیم داد تا اینکه جنگ جهانی دوم آغاز شد.

اگرچه ایجاد و تحکیم رهبری سیاسی قوی در زمان بحران به ویژه دشوار است، اقتصاد جهانی چاره دیگری ندارد. در مواجهه با وحشت، راه‌حل‌های فنی برای بازگرداندن اعتماد به بازار کافی نیستند. مشکل این است که جهان چندقطبی است و هیچ قدرت مسلطی وجود ندارد. علاوه بر این، بحران تأثیر نامتقارنی دارد و تغییر شکل موازنه قدرت جهانی به نفع قدرت‌های نوظهور را تسریع می‌کند. بسیاری از آنها هم خطرات و هم فرصت عالی برای تغییر قوانین بازار جهانی به نفع خود را در این بحران می‌بینند. به همین دلیل، رهبری فقط می‌تواند مشترک باشد و باید بر اساس همکاری بین‌المللی باشد.

خوشبختانه، اقداماتی که در ابتدا نجات‌های موردی از موسسات مالی خاص و اقدامات یکجانبه هماهنگ نشده بودند، به تدریج به برنامه‌های گسترده‌تری با درجه‌ای از هماهنگی، عمدتاً در میان کشورهای منطقه یورو تبدیل شده‌اند. علاوه بر این، نخست‌وزیر بریتانیا، گوردون براون، تنها رهبر G7 با دانش قابل توجهی در زمینه اقتصاد، به عنوان یک رهبر سیاسی و فکری، هم از نظر برنامه‌های نجات دولتی و هم از نظر اصلاحات سیستم پولی بین‌المللی ظهور کرده است.

بنابراین، عمل‌گرایی بر ایدئولوژی غلبه کرده است، مذاکرات نتیجه‌بخش بوده است و در نهایت برنامه‌های منسجمی در تقریباً تمام کشورهای صنعتی تصویب شده است. آنچه این برنامه‌ها را مشترک می‌کند، اذعان به هم نیاز به بازسازی سیستم بانکی با ملی کردن جزئی آن و هم اطمینان از اینکه بانک‌ها دوباره به یکدیگر وام می‌دهند است. در این زمینه، تصویب طرح نجات ایالات متحده به ویژه مهم است - پس از اصلاحات عمده‌ای که معرفی شد، توسط کنگره پذیرفته شد - و همچنین روشن شدن بعدی توسط وزارت خزانه‌داری، که در نهایت با ملی کردن بخشی از سیستم بانکی به طور موقت موافقت خواهد کرد (جزئیات فنی سیستم حراج که دولت در آن دارایی‌های سمی را از بانک‌ها خریداری می‌کند هنوز مشخص نشده است). همه اینها تأثیر عمده‌ای بر بودجه‌های دولت خواهد داشت. بسته به واکنش بازار، تا حدی یا به طور دیگر، شاهد افزایش کسری و بدهی خود به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی خواهیم بود. اما در هر صورت، در حال حاضر، وجوه دولتی اختصاص داده شده به مقابله با بحران حدود 5 درصد از تولید ناخالص داخلی ترکیبی ایالات متحده و اتحادیه اروپا تخمین زده می‌شود. به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی، این رقم کمتر از بحران‌های قبلی است.

به طور کلی، تا اواسط اکتبر، رهبری نوظهور از اروپا و اقدام هماهنگ دولت‌ها، مقداری اعتماد را بازگردانده بود. اما سرمایه همچنان به سمت دارایی‌های امن‌تر فرار می‌کرد، بازار بین بانکی هنوز با مشکلاتی مواجه بود و علل ساختاری بحران حل نشده بود. علاوه بر این، تأثیر فروپاشی مالی بر اقتصاد واقعی در سال 2009 قابل توجه خواهد بود، بنابراین رهبری مشترک مستمر لازم خواهد بود. چالش این است که قدرت‌های نوظهور را در اصلاح قریب‌الوقوع نظام حکمرانی اقتصادی جهانی دخیل کرد. در واقع، علاوه بر ایفای نقش مهم در اصلاح نظام‌های نظارت مالی و نظارتی، قدرت‌های نوظهور منبع اصلی تقاضا خواهند بود اگر اقتصادهای پیشرفته وارد رکود شوند. اما تصمیم به افزایش هزینه‌ها یک تصمیم سیاسی است و در مورد چین، به تغییر نرخ ارز آن گره خورده است.

نتیجه‌گیری: بحران مالی جهانی، ناشی از مازاد نقدینگی و مقررات ناکافی یک سیستم مالی بین‌المللی بسیار یکپارچه، اقتصاد جهان را به آستانه رکود سوق داده است. علاوه بر این، اقدامات یکجانبه‌ای که دولت‌های مختلف در ابتدا انجام دادند، نشان داد که هماهنگی با یکدیگر در یک دنیای اقتصادی چندقطبی و فاقد رهبری واضح چقدر دشوار است. خوشبختانه، بسته‌های نجات تصویب شده‌اند و با رهبری بریتانیا، اجماعی در مورد نیاز به بازسازی سیستم بانکی با ملی کردن جزئی آن و اطمینان از اینکه بانک‌ها دوباره به یکدیگر وام می‌دهند، شکل گرفته است. این امر رکود را از بین نخواهد برد، اما ممکن است از عمیق و طولانی شدن آن جلوگیری کند. در این زمینه، درس‌های گرفته شده از بحران‌های قبلی به مقامات اجازه داده است تا با درجه‌ای از سرعت واکنش نشان دهند. با این وجود، چالش‌های عمده‌ای در مورد ایجاد رهبری مشترک با هدف تدوین قوانین بهتر برای جهانی شدن مالی وجود دارد.

بحران پیامدهای ژئوپلیتیکی عمده‌ای خواهد داشت که پیش‌بینی آنها در حال حاضر دشوار است. اولاً، بحران نقطه عطفی در روند جهانی شدن اقتصادی ایجاد خواهد کرد و به دوره لیبرالیزاسیون که از دهه 1980 تحت رهبری رونالد ریگان و مارگارت تاچر آغاز شد، پایان خواهد داد. بحران به معنای شکست سرمایه‌داری نیست. اما نهاد دولت مشروعیت و قدرت خود را در قبال بازارها بازیابی خواهد کرد و مدل لیبرال آنگلو ساکسون جذابیت و نفوذ خود را از دست خواهد داد، به ویژه به نفع مدل‌های اروپایی که دارای مقررات بیشتر و مداخله دولتی هستند. ثانیاً، بحران سرعت کاهش نسبی ایالات متحده و ظهور قدرت‌های نوظهور در اقتصاد جهانی را تسریع می‌کند (که با صندوق‌های حاکمیتی خود، جذابیت بیشتری در کشورهای ثروتمند خواهند داشت). این امر، به نوبه خود، ممکن است اصلاحات نهادهای حکمرانی جهانی را تسریع کند و تغییرات را برجسته‌تر کند. در این زمینه، مهم است که قدرت‌های نوظهور را در بحث‌های مربوط به اصلاح سازمان‌های اقتصادی بین‌المللی دخیل کرد تا آنها طرف فعال این فرآیند باشند و آن را مشروع بدانند. به این منظور، کشورهای OECD باید اذعان کنند که برای طراحی قوانین جهانی جدید، باید با قدرت‌های نوظهور مشورت کنند. اما در عین حال، همانطور که قابل پیش‌بینی است، بحران باعث کاهش قیمت انرژی و مواد خام خواهد شد، برخی از قدرت‌های نوظهور که با غرب مخالف هستند، مانند روسیه، ونزوئلا یا ایران، ممکن است نفوذ خود را از دست بدهند.

در نهایت، بحران فرصتی را برای اتحادیه اروپا به طور کلی و برای یورو به طور خاص به عنوان یک ارز ذخیره جهانی فراهم می‌کند. اولاً، زیرا می‌توان انتظار داشت که معماری مالی بین‌المللی جدیدی که پس از بحران ظهور می‌کند، شباهت بیشتری به معماری اروپایی قاره‌ای نسبت به مدل آنگلو ساکسون داشته باشد. این فرصتی را برای اتحادیه اروپا فراهم می‌کند تا در صورت توانایی در صحبت با یک زبان واحد در صحنه جهانی، رهبری جهانی بیشتری را بر عهده بگیرد. ثانیاً، زیرا بحران به یورو فرصتی می‌دهد تا در برابر دلار آمریکا به عنوان یک ارز ذخیره بین‌المللی پیشرفت کند، تغییری که به ساختار سیاسی-نهادی قوی یورو نیاز دارد. به طور کلی، بحران فرصتی را برای اتحادیه اروپا فراهم می‌کند تا در صورت توانایی در استفاده از وضعیت دشوار فعلی برای تقویت خود و بهبود حکمرانی اقتصادی داخلی خود، فراهم می‌کند.

فدریکو اشتاینبرگ
تحلیلگر در موسسه سلطنتی الکانو و استاد دانشگاه خودمختار مادرید
[1] کیندلبرگر همچنین چهار عملکرد دیگر برای یک قدرت مسلط قائل است: ارائه بازاری که کالاها را جذب کند، ایجاد جریان مداوم سرمایه، مدیریت سیستمی از نرخ ارز نسبتاً پایدار و ایجاد ساختاری از مشوق‌ها برای کشورها برای هماهنگ کردن سیاست‌های پولی خود.


امشب، ریانا گان-رایت، دانشمند علوم سیاسی که در تدوین معامله سبز جدید (Green New Deal) نقش داشته است، برای سخنرانی در مورد چگونگی مشارکت دانشجویان در مبارزه با تغییرات آب و هوایی و کمک به شیوه‌ای معنادار، به دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا می‌آید. به منظور آمادگی برای بازدید گان-رایت و به عنوان یک مرجع کلی، درک پیشنهاد معامله سبز جدید (GND) و تأثیرات آن برای عموم مردم ضروری است. اکثر مردم نام معامله سبز جدید را شنیده‌اند، اما گاهی اوقات از سیاست‌های مشخصی که در این طرح ترسیم شده است، آگاه نیستند. چه مراحلی باید اجرا شود؟ این موضوع چه تأثیری بر اقتصاد و جامعه ما خواهد داشت؟ و چه زمانی شاهد تغییرات مثبت خواهیم بود؟ در این مقاله، ما پیشنهاد را بررسی خواهیم کرد تا درک بهتری از اهداف، طرح و تأثیرات معامله سبز جدید بر کشور داشته باشیم.

پیشنهادات متعددی برای معامله سبز جدید در سراسر جهان وجود دارد که هر کدام به حل مشکلات تغییرات آب و هوایی و هدایت جهان به سمت کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و جلوگیری از گرمایش فاجعه‌بار اختصاص داده شده‌اند. با این حال، معامله سبز جدید مورد بحث در این مقاله، پیشنهادی است که در فوریه 2019 توسط الکساندریه اوکاسیو-کورتز، نماینده مجلس آمریکا و سناتور ادوارد جی. مارکی با همکاری از جمله گان-رایت تدوین شده است. هدف این پیشنهاد، ترسیم یک برنامه جامع برای مقابله با تغییرات آب و هوایی است. این شامل حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به گونه‌ای است که با ایجاد شغل در بخش انرژی‌های تجدیدپذیر، به نفع اقتصاد باشد. GND در مارس 2019 در سنا رأی نیاورد. با این حال، با برداشتن گام‌های اولیه دولت ایالات متحده برای مقابله با تغییرات آب و هوایی، مانند لایحه‌ای که توسط رئیس جمهور بایدن در آگوست به قانون تبدیل شد، احتمال دارد که سیاست‌گذاران دوباره سعی کنند معامله سبز جدید را به نحوی تصویب کنند یا سعی کنند بخش‌هایی از این طرح را در سیاست‌های دیگر اجرا کنند.

بنابراین، اجزای اصلی معامله سبز جدید چیست؟

هدف کلی این طرح، دستیابی به انتشار خالص صفر و استفاده کامل از انرژی‌های تجدیدپذیر تا سال 2050 است. بر اساس توصیه‌های گزارش ارزیابی ملی چهارم تغییرات آب و هوایی (IPCC)، GND مسئولیت دولت را در دستیابی به انتشار خالص صفر گازهای گلخانه‌ای، ایجاد شغل و امنیت اقتصادی برای همه شهروندان ایالات متحده، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و صنایعی که به چالش‌های مدرن می‌پردازند و تضمین کیفیت زندگی برای همه مردم ایالات متحده که شامل هوای پاک و آب، تاب‌آوری جامعه، غذای سالم، دسترسی به طبیعت و محیط زیست پایدار است، به رسمیت می‌شناسد. این طرح همچنین وظیفه دولت ایالات متحده را در ترویج عدالت و برابری با پرداختن به سرکوب کنونی و گذشته جوامع حاشیه‌نشین به رسمیت می‌شناسد.

نمایندگان چگونه قصد دارند به این اهداف دست یابند؟

پیشنهادات مجموعه‌ای از اقدامات را برای اجرا از طریق یک برنامه بسیج 10 ساله شامل موارد زیر ترسیم می‌کنند:

* ایجاد تاب‌آوری جامعه در برابر بلایای طبیعی که انتظار می‌رود با افزایش دماهای جهانی، شدت و فراوانی آنها افزایش یابد.
* ارتقاء زیرساخت‌ها در ایالات متحده برای حذف انتشار گازهای گلخانه‌ای، تضمین دسترسی به آب پاک و کاهش خطرات آب و هوایی.
* پرداختن به تغییرات آب و هوایی در هر لایحه زیرساختی بعدی که توسط کنگره تصویب می‌شود.
* تامین 100 درصد تقاضای برق ایالات متحده از منابع تجدیدپذیر و بدون انتشار گازهای گلخانه‌ای با گسترش بخش انرژی‌های تجدیدپذیر و ارتقاء شبکه‌های برق ایالات متحده برای حمایت از این انتقال.
* به‌روزرسانی زیرساخت‌های ایالات متحده برای افزایش کارایی و کاهش ضایعات.
* پرداختن و حذف آلودگی از بخش کشاورزی در حالی که از کشاورزی خانوادگی حمایت می‌کند و سیستم‌های غذایی پایدار ایجاد می‌کند.
* حفظ و گسترش اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی بومی.
* پاکسازی زباله و آلودگی.

اینها تنها برخی از اصول تعیین شده در GND است، متن کامل پیشنهاد را می‌توان در اینجا مطالعه کرد. این پیشنهاد بر اهمیت استفاده از این راه حل‌ها برای تقویت اقتصاد و ایجاد شغل با هدایت سرمایه‌گذاری‌ها به سمت شرکت‌ها و بخش‌های پایدار و تضمین حق کارمندان در این زمینه‌ها برای دریافت دستمزدها و مزایای منصفانه تأکید می‌کند. روحیه این پیشنهاد این است که چالش‌های تغییرات آب و هوایی را می‌توان بدون آسیب رساندن به اقتصاد و از کار انداختن مردم حل کرد. در واقع، می‌توان استراتژی‌هایی را اجرا کرد که اقتصاد را تقویت کرده و در عین حال به حل مشکلات تغییرات آب و هوایی کمک کنند.

سیاست یکی از راه‌های اصلی اجرای تغییر در ایالات متحده است و احتمالاً برای انتقال کشور به یک جامعه پایدار، عادلانه و منصفانه به کمک دولت نیاز خواهد بود. برای کمک به این امر، شهروندان باید در مورد مواضع نمایندگانی که به آنها رای می‌دهند، آگاه باشند. متن تمام پیشنهاداتی که وارد کنگره می‌شوند، مانند GND، در congress.gov در دسترس است. علاوه بر این، ابزارهایی مانند Vote Smart، Vote 411 و Ballotpedia می‌توانند به رای‌دهندگان در تحقیق در مورد اقدامات رأی‌گیری، نامزدها و سیاست‌گذاران کمک کنند. منتظر سخنرانی ریانا گان-رایت باشید تا در مورد چگونگی مشارکت در مبارزه با تغییرات آب و هوایی بیشتر بیاموزید.

منابع:

متن – H.Res.109 – کنگره 116 (2019-2020): به رسمیت شناختن وظیفه دولت فدرال برای ایجاد یک معامله سبز جدید. | Congress.gov | کتابخانه کنگره
بایدن لایحه گسترده دموکرات‌ها برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را امضا کرد – واشنگتن پست
ارزیابی ملی چهارم تغییرات آب و هوایی (globalchange.gov)
معامله سبز جدید چیست؟ یک پیشنهاد آب و هوایی، توضیح داده شده – نیویورک تایمز (nytimes.com)
معامله سبز جدید: اوکاسیو-کورتز و مارکی قطعنامه را معرفی می‌کنند – Vox


تحول صنعتی
تحول صنعتی
معامله سبز چیست؟
معامله سبز یک تحول بزرگ و جسورانه در اقتصاد برای مقابله با دو بحران نابرابری و تغییرات آب و هوایی است. این طرح منابع عمومی گسترده‌ای را بسیج می‌کند تا به ما کمک کند از اقتصادی مبتنی بر استثمار و سوخت‌های فسیلی به اقتصادی مبتنی بر کار شایسته و انرژی پاک منتقل شویم.
اقتصاد فعلی میلیون‌ها نفر را پشت سر می‌گذارد. در حالی که جیب آلوده‌کنندگان شرکتی و میلیاردرها را پر می‌کند، خانواده‌های کارگر، جوامع رنگین‌پوست و دیگران را در معرض دستمزدهای راکد، آلودگی سمی و مشاغل بن‌بست قرار می‌دهد. بحران آب و هوایی تنها این بی‌عدالتی‌های سیستمی را تشدید می‌کند، زیرا جوامع آسیب‌دیده حتی بیشتر تحت تأثیر طوفان‌ها، خشکسالی‌ها و سیل قرار می‌گیرند. نابرابری ریشه‌دار نیز با محروم کردن جوامع خط مقدم از منابع مورد نیاز برای سازگاری و مقابله، بحران آب و هوایی را تشدید می‌کند.
تغییرات آب و هوایی و نابرابری به طور جدایی‌ناپذیری به هم مرتبط هستند. ما نمی‌توانیم یکی را بدون پرداختن به دیگری حل کنیم. یک معامله سبز هر دو را هدف قرار می‌دهد.
برای مقابله با بحران آب و هوایی با سرعتی که عدالت و علم ایجاب می‌کند، یک معامله سبز زیرساخت‌های ما را ارتقا می‌دهد، سیستم انرژی ما را احیا می‌کند، ساختمان‌های ما را نوسازی می‌کند و اکوسیستم‌های ما را بازسازی می‌کند. با این کار، یک معامله سبز آلودگی آب و هوا را کاهش می‌دهد و در عین حال میلیون‌ها شغل پایدار خانوادگی ایجاد می‌کند، دسترسی به هوای پاک و آب را گسترش می‌دهد، دستمزدها را افزایش می‌دهد و تاب‌آوری آب و هوایی را ایجاد می‌کند. برای مقابله با نابرابری، این مزایا در درجه اول به خانواده‌های کارگر و جوامع رنگین‌پوست می‌رسد که بیشترین ضربه را از اقتصاد سوخت‌های فسیلی متحمل شده‌اند.

یک معامله سبز چه دستاوردهایی خواهد داشت؟

میلیون‌ها شغل پایدار خانوادگی: چه جایگزینی لوله‌های سربی، عایق‌بندی خانه‌ها، گسترش راه‌آهن یا ساخت توربین‌های بادی، میلیون‌ها کارگر گذار به اقتصاد جدید را رهبری خواهند کرد. مشاغل ایجاد شده باید مشاغل اتحادیه‌ای با دستمزدهای و مزایای پایدار خانوادگی، شرایط کاری ایمن و فرصت‌های آموزش و پیشرفت باشند.
عقلانیت آب و هوایی: یک معامله سبز به ما کمک می‌کند به سرعت به یک اقتصاد انرژی پاک منتقل شویم. با سرمایه‌گذاری در شبکه‌های هوشمند برای توزیع انرژی تجدیدپذیر، تشویق تولید کارآمد انرژی و گسترش حمل و نقل عمومی کم‌آلاینده، یک معامله سبز به طور قابل توجهی آلودگی آب و هوا را کاهش می‌دهد.
هوای پاک و آب پاک: یک معامله سبز لوله‌های سربی را جایگزین می‌کند، سایت‌های زباله‌های خطرناک را پاکسازی می‌کند و آلودگی سمی هوا و آب را از نفت، گاز و زغال‌سنگ کاهش می‌دهد. جوامعی که بیشترین سود را می‌برند، جوامع رنگین‌پوست و خانواده‌های کم‌درآمد هستند که امروزه در معرض قرار گرفتن نامتناسب با سموم قرار دارند.
هزینه‌های پایین‌تر: یک معامله سبز به خانواده‌های کارگر کمک می‌کند قبض‌های انرژی خود را کاهش دهند و هزینه‌های حمل و نقل خود را با ارائه خانه‌های کم‌مصرف‌تر انرژی، دسترسی به برق باد و خورشیدی مقرون به صرفه و گزینه‌های قابل اعتمادتر برای حمل و نقل عمومی مقرون به صرفه کاهش دهند.
تاب‌آوری جامعه: جوامع به منابع بیشتری برای اطمینان از ایمنی و رشد در میان خطرات آب و هوایی رو به رشد نیاز دارند. یک معامله سبز به جوامع در معرض آب و هوا کمک می‌کند پل‌هایی بسازند که بتوانند در برابر سیل مقاومت کنند، تالاب‌هایی را بازسازی کنند که از طوفان‌ها محافظت می‌کنند و سواحل را در برابر افزایش سطح دریا محافظت کنند.
برابری نژادی و اقتصادی بیشتر: مزایای نامتناسب یک معامله سبز به خانواده‌های کارگر و جوامع رنگین‌پوست می‌رسد که دهه‌ها است در معرض خطرات اقتصادی و زیست‌محیطی نامتناسب قرار دارند. یک معامله سبز باید با دادن دسترسی اولویت‌دار به فرصت‌های شغلی جدید، صرفه‌جویی در هزینه‌ها، پروژه‌های پاکسازی آلودگی و ابتکارات تاب‌آوری آب و هوا، نژادپرستی سیستمی و استثمار اقتصادی را خنثی کند.

چه سیاست‌هایی بخشی از یک معامله سبز هستند؟
یک معامله سبز یک قانون واحد نیست، بلکه مجموعه‌ای از سیاست‌های اقتصادی برای ارائه فرصت‌های شغلی بهتر، آلودگی آب و هوایی کمتر، هوای پاک‌تر و آب پاک‌تر و جوامع انعطاف‌پذیرتر است. در اینجا سه نمونه آورده شده است.

نوسازی زیرساخت‌ها: ما یک فرصت بزرگ و ایجادکننده شغل برای تعمیر، ارتقا و گسترش جاده‌ها، پل‌ها، شبکه انرژی و سیستم‌های آبی کشورمان داریم که مورد غفلت قرار گرفته‌اند. این فقط یک مسئله رفع آنچه شکسته است نیست - این فرصتی برای ساخت یک سیستم زیرساختی پاک‌تر، مقرون به صرفه‌تر و انعطاف‌پذیرتر است که از کارگران و جوامع خط مقدم برای نسل‌های آینده پشتیبانی می‌کند. پروژه‌های خاص در بازسازی زیرساخت یک معامله سبز شامل موارد زیر است: گسترش دسترسی به قطار سبک شهری و حمل و نقل عمومی کم‌آلاینده، جایگزینی لوله‌های سربی، ساخت یک شبکه هوشمند برای افزایش برق بادی و خورشیدی، جایگزینی سیستم‌های آب طوفانی برای جلوگیری از سیل و رواناب سمی و بازسازی تالاب‌ها و سایر بافرهای طبیعی که از جوامع محافظت می‌کنند. هر پروژه باید استانداردهای بالایی را برآورده کند:
ایجاد مشاغل پایدار خانوادگی: هر پروژه باید ملزم به پرداخت دستمزدهای رایج به کارگران، استخدام محلی، ارائه فرصت‌های آموزشی و امضای توافق‌نامه‌های کار پروژه با اتحادیه‌ها باشد.
مقابله با آلودگی و تغییرات آب و هوایی: اولویت باید به پروژه‌هایی داده شود که تاب‌آوری را ایجاد می‌کنند یا آلودگی آب و هوا و آلودگی محلی را کاهش می‌دهند و مواد مورد استفاده باید در برابر آب و هوا مقاوم باشند، از نظر انرژی کارآمد باشند و از طریق تولید پاک تولید شوند.
تسطیح زمین بازی: اولویت باید به پروژه‌هایی داده شود که به نفع خانواده‌های کم‌درآمد و جوامع رنگین‌پوست باشد، با استفاده از توافق‌نامه‌های منافع اجتماعی برای اطمینان از حمایت از اولویت‌های تعریف‌شده توسط جامعه.
کمک به جوامع، نه شرکت‌ها: این تحول زیرساختی باید در مقیاس بزرگ باشد، توسط وجوه عمومی هدایت شود و بر روی زیرساخت‌های عمومی هزینه شود، تا اینکه پول مالیات از تاب‌آوری جوامع حمایت کند، نه از حاشیه سود مدیران عامل.
عایق‌بندی آمریکا: هر زمان که صاحب خانه، کسب و کار یا دولت محلی تصمیم به عایق‌بندی یک ساختمان می‌گیرد، از مشاغل حمایت می‌کند، قبض‌های انرژی را کاهش می‌دهد و آلودگی آب و هوا را کاهش می‌دهد. یک طرح ملی معامله سبز برای عایق‌بندی ساختمان‌ها از ساحل به ساحل، صدها هزار شغل بازسازی ایجاد می‌کند، میلیاردها دلار در هزینه‌های خانواده‌ها صرفه‌جویی می‌کند و ما را به عقلانیت آب و هوا نزدیک‌تر می‌کند. ما می‌توانیم این اهداف را با استانداردهای ملی جدید برای بهره‌وری انرژی برای ساختمان‌های عمومی و خصوصی، با سرمایه‌گذاری‌های عمومی برای کمک به شرکت‌های انرژی برای اجرای استانداردها به دست آوریم. پروژه‌های عایق‌بندی ساختمان فعال‌شده توسط این بودجه باید ملزم به پرداخت دستمزدهای رایج و تمرکز بر فرصت‌های آموزشی در جوامع کارگر باشند. استانداردهای ملی جدید برای لوازم خانگی و فرآیندهای صنعتی کم‌مصرف‌تر انرژی، مشاغل بیشتری را در تولید و مهندسی ایجاد می‌کند و در عین حال هزینه‌های انرژی، انتشار سمی و آلودگی آب و هوا را کاهش می‌دهد.
خرید پاک: هر سال دولت فدرال میلیاردها دلار از مالیات ما را برای خرید کالاها، از فولاد برای پل‌ها گرفته تا کاغذ برای دفاتر، هزینه می‌کند. به عنوان بخشی از یک معامله سبز، یک قانون جدید "خرید پاک" تضمین می‌کند که این خریدهای دولتی به انتقال به یک اقتصاد انرژی پاک و ایجاد مشاغل خوب برای کسانی که به آن نیاز بیشتری دارند کمک کند. استانداردهای خرید پاک مستلزم آن است که به عنوان مثال، مالیات‌ها برای کالاهایی هزینه شود که با شیوه‌های پاک و کارآمد تولید شده‌اند که از هوا، آب و آب و هوای ما محافظت می‌کنند. این استانداردها همچنین مستلزم آن است که پیمانکاران دولتی دستمزدهای پایدار خانوادگی بپردازند، کارگران محلی را استخدام و آموزش دهند و فرصت‌های شغلی را در جوامع کارگر و جوامع رنگین‌پوست قرار دهند.

آیا یک معامله سبز کاملاً فرضی نیست؟
هیچ‌کدام از اینها فرضی نیست. این در حال حاضر در حال وقوع است. از ساحل به ساحل، ائتلاف‌های محلی گسترده در حال پیشگام شدن در سیاست‌های سطح ایالتی معامله سبز هستند که مشاغل خوب ایجاد می‌کنند، آلودگی آب و هوا و آلودگی محلی را کاهش می‌دهند و نابرابری نژادی و اقتصادی را خنثی می‌کنند. در حالی که دونالد ترامپ به شدت در تلاش است ما را تقسیم کند، اتحادیه‌ها، گروه‌های زیست‌محیطی و سازمان‌های عدالت نژادی در حال متحد شدن برای ترسیم مسیر یک معامله سبز هستند. موفقیت‌های محلی آنها انگیزه و مدلی برای بسیج سراسری تحت یک دولت جدید ارائه می‌دهد. در اینجا تنها چند نمونه آورده شده است:

عایق‌بندی در ایلینوی: یک ماه پس از انتخابات ترامپ، ائتلاف مشاغل پاک ایلینوی موفق شد قانون مشاغل آینده انرژی را پس از دو سال سازماندهی و حمایت اتحادیه‌ها، گروه‌های سبز، انجمن‌های مصرف‌کننده و سازمان‌های عدالت زیست‌محیطی به قانون تبدیل کند. از جمله موارد دیگر، این قانون استانداردهای جدید بهره‌وری انرژی را تعیین می‌کند و در عایق‌بندی ساختمان‌ها در سراسر ایالت سرمایه‌گذاری می‌کند. دستاوردهای ایلینوی نگاهی به آنچه یک طرح عایق‌بندی سراسری می‌تواند ارائه دهد: ایجاد بیش از 7000 شغل جدید در ایالت هر سال، کاهش آلودگی هوا و آب و هوا و 4 میلیارد دلار صرفه‌جویی در انرژی برای خانواده‌های ایلینوی، با دسترسی اولویت‌دار برای خانوارهای کم‌درآمد.
خرید پاک در کالیفرنیا: در سال 2017، کالیفرنیا یک قانون خرید پاک پیشگام - حاصل کار یک ائتلاف سراسری کار و متحدان زیست‌محیطی - را تصویب کرد. این قانون بیان می‌کند که وقتی کالیفرنیا از مالیات‌دهندگان برای فولاد، شیشه و عایق برای پروژه‌های زیرساختی هزینه می‌کند، ایالت باید به شرکت‌هایی اولویت دهد که آلودگی آب و هوا را در طول زنجیره تامین خود محدود می‌کنند. با این قانون، کالیفرنیا اکنون از هزینه‌های خود برای تشویق تولید سازگار با آب و هوا و ایجاد شغل محلی استفاده می‌کند - نمونه‌ای از آنچه یک قانون خرید پاک بزرگتر و سراسری می‌تواند به آن دست یابد.
نوسازی زیرساخت‌ها در پیتسبورگ: اتحادیه‌ها، گروه‌های اجتماعی و سازمان‌های زیست‌محیطی که کمپین رودخانه‌های پاک پیتسبورگ را تشکیل می‌دهند، برای پروژه‌های زیرساخت سبز ایجادکننده شغل فشار می‌آورند که می‌تواند به طور چشمگیری سیل را در برخی از محله‌های آسیب‌پذیر پیتسبورگ کاهش دهد. آنها یکی از بسیاری از ائتلاف‌های محلی در سراسر کشور هستند که خواستار و اغلب تأمین سرمایه‌گذاری عمومی در فضاهای سبز برای جذب آب باران، جایگزینی لوله‌های سربی، جاده‌های انعطاف‌پذیرتر و سایر ارتقاءهای حیاتی زیرساخت هستند. چنین مبارزاتی به ایجاد پایه و اساس برای یک طرح ملی نوسازی زیرساخت کمک می‌کند تا به طور همزمان تاب‌آوری جامعه را افزایش دهد و مشاغل خوب ایجاد کند.


معامله سبز نوین
معامله سبز نوین اقتصاد قدیمی و خاکستری را به یک اقتصاد جدید و پایدار تبدیل خواهد کرد که از نظر زیست‌محیطی سالم، از نظر اقتصادی قابل‌دوام و از نظر اجتماعی مسئولانه باشد. هدف آن حل بحران آب‌وهوایی با ترکیب اقدام سریع برای رسیدن به انتشار خالص صفر گازهای گلخانه‌ای و 100 درصد انرژی تجدیدپذیر تا سال 2030 همراه با یک «منشور حقوق اقتصادی» - حق داشتن بیمه درمانی تک‌پرداختگر، شغل تضمین‌شده با دستمزد معیشتی، مسکن مقرون‌به‌صرفه و تحصیل رایگان است.
سبزهای اروپایی در سال 2006 در پاسخ به بحران مالی جهانی، از جمله کسانی بودند که خواستار معامله سبز نوین شدند. علاوه بر درخواست اقدام در زمینه آب‌وهوا و منشور حقوق اقتصادی، رویکرد سبزهای اروپایی به دنبال دموکراتیزه کردن سیستم مالی جهان بود. در ایالت نیویورک، هاوی هاوکینز در سال 2010 در جریان انتخابات فرمانداری از سوی حزب سبز، معامله سبز نوین را ترویج کرد - تمرکز موضوعی که متعاقباً توسط جیل استین در کمپین ریاست‌جمهوری سال 2012 و توسط بسیاری از نامزدهای دیگر حزب سبز در سراسر ایالات متحده مورد توجه قرار گرفت.

پلتفرم ملی حزب سبز خواستار موارد زیر است:

تصویب یک معامله سبز نوین اضطراری برای تغییر روند تغییرات آب‌وهوایی، احیای اقتصاد و منسوخ کردن جنگ‌های نفت. آغاز بسیج ملی در مقیاس جنگ جهانی دوم برای متوقف کردن تغییرات آب‌وهوایی، بزرگترین تهدید برای بشریت در طول تاریخ. ایجاد 20 میلیون شغل با انتقال به 100 درصد انرژی پاک تجدیدپذیر تا سال 2030 و سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل عمومی، کشاورزی پایدار (باززایی‌کننده)، حفاظت و بازسازی زیرساخت‌های حیاتی، از جمله اکوسیستم‌ها.
اجرای یک گذار عادلانه که جوامع و کارگرانی را که بیشترین آسیب را از تغییرات آب‌وهوایی و گذار به یک اقتصاد سبز دیده‌اند، توانمند سازد. اطمینان حاصل شود که هر کارگری که در اثر تغییر از سوخت‌های فسیلی آواره شود، در حین انتقال به کار جایگزین، درآمد و مزایای کامل دریافت خواهد کرد.
اجرای دموکراسی انرژی بر اساس مالکیت عمومی، اجتماعی و کارگری سیستم انرژی ما. انرژی را به عنوان یک حق انسانی در نظر بگیرید.
تغییر جهت بودجه تحقیقات از سوخت‌های فسیلی به انرژی تجدیدپذیر و حفاظت. ایجاد یک شبکه برق هوشمند سراسری که بتواند برق را از منابع متنوع تجدیدپذیر جمع‌آوری و ذخیره کند و به کشور انرژی پاک و با کنترل دموکراتیک ارائه دهد.
پایان دادن به استخراج انرژی مخرب و زیرساخت‌های مرتبط: شکست هیدرولیکی، ماسه‌های نفتی، حفاری فراساحلی، قطارهای نفتی، برداشت از قله کوه، خطوط لوله گاز طبیعی و معادن اورانیوم. توقف هرگونه سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های سوخت‌های فسیلی، از جمله گاز طبیعی، و حذف تدریجی همه نیروگاه‌های سوخت فسیلی. حذف تدریجی انرژی هسته‌ای و پایان دادن به یارانه‌های هسته‌ای. پایان دادن به همه یارانه‌های سوخت‌های فسیلی و وضع هزینه/مالیات گازهای گلخانه‌ای برای شارژ آلوده‌کنندگان برای خساراتی که ایجاد کرده‌اند.

با معامله سبز نوین آشنا شوید
معامله سبز نوین با بسیج به سبک جنگ جهانی دوم برای مقابله با تهدید جدی تغییرات آب‌وهوایی آغاز می‌شود و کشور ما را تا سال 2030 به 100 درصد انرژی پاک منتقل می‌کند. انرژی پاک شامل گاز طبیعی، زیست‌توده، انرژی هسته‌ای یا زغال‌سنگ "پاک" متناقض نیست.
اجرای معامله سبز نوین اقتصاد را احیا می‌کند، روند تغییرات آب‌وهوایی را تغییر می‌دهد و جنگ‌های نفت را منسوخ می‌کند. این نتیجه اخیر، به نوبه خود، امکان کاهش 50 درصدی بودجه نظامی را فراهم می‌کند، زیرا حفظ پایگاه‌ها در سراسر جهان برای محافظت از منابع و مسیرهای حمل‌ونقل سوخت‌های فسیلی دیگر توجیه نمی‌شود. این صرفه‌جویی نظامی چند صد میلیارد دلاری در سال، راه زیادی برای ایجاد مشاغل سبز در داخل کشور خواهد بود.
علاوه بر این، معامله سبز نوین تا حد زیادی با صرفه‌جویی در هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی ناشی از پیشگیری از بیماری‌های مرتبط با سوخت‌های فسیلی، از جمله آسم، حملات قلبی، سکته مغزی و سرطان، هزینه‌های خود را تامین می‌کند.
انتقال به 100 درصد انرژی پاک به معنای مشاغل بیشتر، محیط زیست سالم‌تر و هزینه‌های برق بسیار پایین‌تر در مقایسه با تکیه مداوم بر سوخت‌های فسیلی است. مطالعات نشان داده‌اند که فناوری برای دستیابی به 100 درصد انرژی پاک تا سال 2030 از قبل وجود دارد. و ما می‌توانیم با وادار کردن آلوده‌کنندگان به پرداخت خساراتی که ایجاد کرده‌اند، با شروع یک برنامه کارمزد کربن قوی، گذار را تسریع کنیم.
معامله سبز نوین نه تنها یک گام بزرگ به سوی پایان دادن به بیکاری است، بلکه ابزاری برای مبارزه با تصرف دموکراسی ما توسط شرکت‌ها و استثمار فقرا و افراد رنگین‌پوست است. گذار ما به 100 درصد انرژی پاک بر اساس مالکیت اجتماعی، کارگری و عمومی و کنترل دموکراتیک سیستم انرژی ما خواهد بود، نه حداکثر کردن سود برای شرکت‌های انرژی، بانک‌ها و صندوق‌های پوشش ریسک.
ما باید انرژی پاک را به عنوان یک حق انسانی و یک منفعت عمومی در نظر بگیریم. ما همچنین به یک گذار عادلانه برای ارائه منابع به جوامع کم‌درآمد و جوامع رنگین‌پوستی که بیشترین آسیب را از تغییرات آب‌وهوایی دیده‌اند، نیاز داریم.
معامله سبز نوین به کارگران و جوامع محلی که در حال حاضر کارگران شاغل در صنعت سوخت‌های فسیلی دارند و به جهان در حال توسعه در پاسخ به آسیب‌های ناشی از تغییرات آب‌وهوایی ناشی از جهان صنعتی کمک خواهد کرد.

معامله سبز نوین چه خواهد کرد
در حال حاضر، دولت فدرال ما شرکت‌های بزرگ کشاورزی و شرکت‌های نفت، معدن، هسته‌ای، زغال‌سنگ و چوب را به قیمت کشاورزان کوچک، مشاغل کوچک و محیط زیست فرزندانمان یارانه می‌دهد. ما هر ساله ده‌ها میلیارد دلار برای حرکت دادن اقتصاد خود در جهت اشتباه هزینه می‌کنیم. معامله سبز نوین در عوض آن پول را به سازندگان واقعی شغل هدایت می‌کند که همزمان جوامع ما را سالم‌تر، پایدارتر و امن‌تر می‌کنند.
با تصویب و اجرای این برنامه، ما مردم:

سرمایه‌گذاری در کسب‌وکارهای سبز با ارائه کمک‌های بلاعوض و وام‌های کم‌بهره برای رشد کسب‌وکارهای سبز و تعاونی‌ها، با تأکید بر شرکت‌های کوچک و محلی که ثروت ایجاد شده توسط نیروی کار محلی را در جامعه نگه می‌دارند تا اینکه توسط سرمایه‌گذاران غایب تخلیه شود.
انتقال به 100 درصد انرژی پاک تا سال 2030: اولویت‌بندی تحقیقات سبز با تغییر جهت بودجه تحقیقات از سوخت‌های فسیلی و سایر صنایع بن‌بست به سمت تحقیقات در زمینه باد، خورشید و زمین‌گرمایی. ما در تحقیقات مواد پایدار و غیر سمی و چرخه‌های بسته که ضایعات و آلودگی را از بین می‌برند، و همچنین کشاورزی ارگانیک، پرماکالچر و جنگلداری پایدار سرمایه‌گذاری خواهیم کرد.
ارائه مشاغل سبز با تصویب برنامه اشتغال کامل، که مستقیماً 16 میلیون شغل در انرژی پایدار و بازسازی انرژی، حمل‌ونقل عمومی و "خیابان‌های کامل" که ترافیک ایمن دوچرخه و عابر پیاده را ترویج می‌کنند، سیستم‌های غذایی منطقه‌ای بر اساس کشاورزی ارگانیک پایدار و تولید پاک ایجاد می‌کند.

معامله سبز نوین شامل یک منشور حقوق اقتصادی است که حق همه شهروندان را برای اشتغال از طریق یک برنامه اشتغال کامل که با اجرای یک ابتکار اشتغال مستقیم با بودجه ملی اما کنترل محلی، 20 میلیون شغل ایجاد می‌کند، تضمین می‌کند. ما دفاتر بیکاری را با دفاتر اشتغال محلی جایگزین خواهیم کرد که مشاغل دولتی را ارائه می‌دهند که در بانک‌های شغلی "ذخیره" می‌شوند تا هرگونه کمبود در اشتغال بخش خصوصی را جبران کنند.

100 درصد انرژی پاک تا سال 2030
نقطه عطف معامله سبز نوین، انتقال به 100 درصد انرژی پاک تا سال 2030 است.
بحران آب‌وهوایی یک تهدید جدی برای بقای بشریت و حیات در زمین است. برای جلوگیری از فاجعه، ما به بسیج در مقیاس جنگ جهانی دوم نیاز داریم تا کشور و جهان خود را به یک اقتصاد پایدار با 100 درصد انرژی پاک، تجدیدپذیر، حمل‌ونقل عمومی، کشاورزی پایدار و حفاظت منتقل کنیم.
در حال حاضر، ده‌ها میلیون نفر به آوارگان آب‌وهوایی تبدیل شده‌اند در حالی که صدها هزار نفر سالانه بر اثر آلودگی هوا، موج گرما، کمبود غذا ناشی از خشکسالی، همه‌گیری‌ها، طوفان‌ها و سایر اثرات کشنده تغییرات آب‌وهوایی و تکیه بر سوخت‌های فسیلی جان خود را از دست می‌دهند. و با بدتر شدن تغییرات آب‌وهوایی در سراسر جهان، جنگ بر سر دسترسی به غذا، آب و زمین رایج خواهد شد.
در طول تاریخ، مذاکرات با هدف توقف گرمایش جهانی بر هدف ماندن زیر افزایش 2 درجه سانتی‌گراد در دمای متوسط متمرکز بوده است. پیروزی بزرگ در COP 21 در پاریس این بود که کشورهای آلوده‌کننده صنعتی مانند ایالات متحده با بقیه جهان موافقت کردند که هدف سقف گرمایش جهانی فعلی 2 درجه سانتی‌گراد منجر به تغییرات فاجعه‌بار خواهد شد.
گزارش اخیر پانل بین‌المللی تغییرات آب‌وهوایی هشدار داد که جهان باید افزایش گرمایش جهانی را زیر 1.5 درجه سانتی‌گراد نگه دارد و گفت که ما 12 سال فرصت داریم تا اقدامات گسترده در سراسر جهان انجام دهیم. زمان برای چنین اقدامی در حال اتمام است. معامله سبز نوین ممکن است آخرین و بهترین امید ما باشد.


برخلاف آنچه ممکن است فکر کنید، طرح نوین سبز (Green New Deal) به اندازه ای که تصور می کنید جدید نیست.
تلاش‌های نوآورانه بسیاری در حال اجرا هستند تا ایالات متحده در مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک کند، به طوری که پیگیری همه آنها دشوار است - مانند طرح نوین سبز.
طرح نوین سبز چیست، از چه زمانی وجود داشته و تا کنون در کمک به ایالات متحده برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی موفق بوده است؟
در این مقاله، همه چیزهایی را که باید در مورد طرح نوین سبز بدانید - از گذشته، حال و آینده آن - بررسی خواهیم کرد.
طرح نوین سبز چیست؟
طرح نوین سبز یک تلاش انقلابی برای تحول در اقتصاد به منظور مقابله با تغییرات آب و هوایی و نابرابری به طور همزمان است.
الکساندرا اوکاسیو-کورتز، نماینده دموکرات که به کمک برنی سندرز در انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 مشهور است، طرح نوین سبز را پیشنهاد کرد و بین سال‌های 2018 و 2019 در مورد آن بحث برانگیخت - اما هرگز به سنا نرسید تا به عنوان یک قانون رسمی آب و هوا تصویب شود.
👉 اگرچه طرح نوین سبز هرگز به سنا نرسید، اما مهم است بدانیم که ارزش‌های موجود در طرح نوین سبز، بسیاری از ایالت‌های دیگر را الهام بخشیده تا این ارزش‌ها را در قوانین آب و هوایی خود بپذیرند.
با این حال، کورتز اولین کسی نیست که طرحی مانند طرح نوین سبز را پیشنهاد می دهد - با سازمان ملل متحد که برای اولین بار در سال 2008 اصطلاح "معامله نوین سبز جهانی" را برای این نوع سیاست آب و هوا به کار برد.
در نهایت، هدف طرح نوین سبز دستیابی به این امر با استفاده از منابع عمومی برای انتقال به یک اقتصاد انرژی پاک است که مشاغل جدید ایجاد کند و انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهد - و در نهایت هم به سیاره و هم به افرادی که در جامعه با مشکل مواجه هستند، سود برساند.

اهداف اصلی طرح نوین سبز چیست؟
یکی از ویژگی‌های برجسته طرح نوین سبز این است که به مقابله با تغییرات آب و هوایی و نابرابری به طور همزمان ارزش قائل است و معتقد است که این دو به هم مرتبط هستند و نمی‌توان بدون رسیدگی به هر دو مسئله به طور همزمان آنها را حل کرد.
به عنوان مثال، اقتصاد فعلی در ایالات متحده طوری طراحی نشده است که به کسانی که زیر خط فقر هستند کمک کند - با ثروتمندان که بیش از حد مشغول آلوده کردن سیاره هستند و حتی برای آن پول دریافت می کنند در حالی که فقرا در مشاغل با حداقل دستمزد گیر کرده اند و برای برآورده کردن نیازهای اولیه مانند غذا یا مراقبت های بهداشتی خود مشکل دارند.
تغییرات آب و هوایی تنها نابرابری بین طبقات اجتماعی در جامعه ما را برجسته می کند و به ما یادآوری می کند که سیستم برای مقابله با بحران های آب و هوایی مانند خشکسالی، سیل یا طوفان هایی که جوامع آسیب پذیر را در وضعیت مالی نامناسب قرار می دهد، مناسب نیست.
رسیدگی به این نگرانی‌ها با طرح نوین سبز می‌تواند به ایجاد یک جامعه قوی‌تر که بتواند اثرات تغییرات آب و هوایی را بهتر مبارزه کند و همزمان امنیت مالی بیشتری برای مردم ایجاد کند، کمک کند.
برخی از اهداف اصلی دیگر طرح نوین سبز عبارتند از:

بهبود زیرساخت‌ها
انتقال به استفاده از انرژی پاک
ارتقا به فناوری‌های جدید در یک سیستم انرژی در صورت امکان
تحریک اکوسیستم‌های ما برای کمک به حمایت از تنوع زیستی و تغییرات آب و هوایی

👉 طرح نوین سبز در نهایت مصمم است یک محیط و اقتصاد قابل دوام ایجاد کند که در دراز مدت به جامعه خدمت کند تا از چالش‌های آینده با تغییرات آب و هوایی یا نابرابری جلوگیری کند.

همه این اهداف نه تنها به طرح نوین سبز کمک می کند تا به کسانی که از نظر مالی برای گذران زندگی مشکل دارند کمک کند، بلکه به کاهش آلودگی هوا، کاهش گازهای گلخانه ای و از همه مهمتر - ایجاد میلیون ها شغل جدید که می تواند به حمایت مالی از خانواده ها در آینده کمک کند، کمک می کند.
علاوه بر این، این مشاغل جدید ایجاد شده در ارتباط با طرح نوین سبز می تواند به بهبود دسترسی به هوای پاک، آب پاک و در نهایت ایجاد انعطاف پذیری بیشتر آب و هوایی در جوامع ما کمک کند.
👉 با توجه به اینکه دو هدف اصلی طرح نوین سبز رسیدگی به نابرابری و تغییرات آب و هوایی است، مشاغل جدید ایجاد شده در نتیجه طرح نوین سبز ابتدا به خانواده های کارگر، افراد رنگین پوست و سایر اقلیت هایی که به دلیل یک اقتصاد مبتنی بر سوخت های فسیلی با مشکل مواجه شده اند، اختصاص داده می شود.
### با یک متخصص آب و هوا که در بخش شما تخصص دارد ملاقات کنید
طرح نوین سبز چگونه به مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک می کند؟
طرح نوین سبز در ارائه ایده های خود برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و نابرابری کم نمی گذارد.
در اینجا برخی از اهداف مشخص برای طرح نوین سبز وجود دارد که به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک می کند:

ایجاد شغل برای خانواده ها: نمونه هایی از مشاغل ایجاد شده در نتیجه طرح نوین سبز شامل مشاغل در مزارع بادی، توسعه و ساخت حمل و نقل پایدار جدید یا بهبود شبکه های انرژی ما است. برای کمک به رسیدگی به نابرابری، این مشاغل باید دستمزد کافی برای حمایت از خانواده ها و ارائه شرایط کاری ایمن را فراهم کنند.
سرمایه گذاری در انرژی پاک: انرژی تجدیدپذیر یکی از بزرگترین فرصت های ما برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای است. طرح نوین سبز اولویت دادن به سرمایه گذاری در فناوری های کارآمد انرژی، شبکه های هوشمند و حمل و نقل پاک تر را در اولویت قرار می دهد. این امر همچنین به مقرون به صرفه تر شدن قبوض انرژی برای خانواده های کم درآمد کمک می کند.
ارائه هوای پاک و آب پاک: هوای پاک و آب پاک اغلب در هنگام برنامه ریزی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی نادیده گرفته می شوند، اما هر دو می توانند به سمومی کمک کنند که از دستیابی کشورها در سراسر جهان به اهداف آب و هوایی خود جلوگیری می کنند. این امر نه تنها مشاغل جدید ایجاد می کند، بلکه از قرار گرفتن ساکنان جوامع آسیب پذیر در معرض آب سمی در زندگی روزمره خود محافظت می کند.
ایجاد انعطاف پذیری بیشتر جامعه: طرح نوین سبز از جوامع کم درآمد حمایت می کند تا به آنها کمک کند زیرساخت هایی ایجاد کنند که بتوانند در برابر بلایای طبیعی و افزایش سطح دریا مقاومت کنند. این می تواند از پرداخت خسارت در آینده جلوگیری کند و به سرمایه گذاری در پروژه های بیشتر کاهش تغییرات آب و هوایی کمک کند.

در نهایت، طرح نوین سبز با اجرای استفاده از انرژی های تجدیدپذیر، بهبود زیرساخت های فعلی و اطمینان از نظارت بر کیفیت هوا و آب، برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی کار می کند.

طرح نوین سبز یک طرح بی هدف نخواهد بود. در واقع، حزب سبز به طور دقیق مشخص کرده است که چگونه طرح نوین سبز اهداف عددی را برای اندازه گیری موفقیت خود در مبارزه با تغییرات آب و هوایی خواهد داشت.
به گفته حزب سبز، طرح نوین سبز باید کارهای زیر را برای اطمینان از کاهش انتشار گازهای گلخانه ای انجام دهد:

ایجاد 20 میلیون شغل جدید
انتقال به استفاده از انرژی پاک 100 درصد از زمان تا سال 2030
سرمایه گذاری در کشاورزی پایدار، زیرساخت ها و حمل و نقل عمومی
تشویق شرکت ها و کارمندان به دریافت مزایا در صورت دوری از استفاده از سوخت های فسیلی
انگیزه دادن به انجام تحقیقات جدید در زمینه توسعه انرژی های تجدیدپذیر
جلوگیری از استخراج انرژی مانند حفاری نفت که به سیاره آسیب بیشتری می رساند

با توجه به اینکه این اهداف بلندپروازانه ای برای یک معامله جدید است، عادلانه است که بپرسیم - آیا این اهداف برای طرح نوین سبز به تنهایی بیش از حد بلندپروازانه است؟

طرح نوین سبز چگونه کار می کند؟
👉 طرح نوین سبز در نهایت با حمایت از جوامع بر شرکت های بزرگ که از سوخت های فسیلی استفاده می کنند، کار می کند.
طرح نوین سبز با ایجاد انعطاف پذیری بیشتر جامعه، حمایت از انتقال به استفاده از انرژی پاک و بهبود کیفیت آب و هوا کار می کند. جنبه منحصر به فرد طرح نوین سبز این است که هر بخش از این طرح عظیم برای مقابله با تغییرات آب و هوایی نه تنها به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای کمک می کند، بلکه به جمعیت های کم درآمد و آسیب پذیر نیز کمک می کند تا در دنیای شکننده ما پیشرفت کنند.
به عنوان مثال، بهبود زیرساخت ها نه تنها امکان ساخت ساختمان هایی را فراهم می کند که برای مقابله با تغییرات آب و هوایی مجهزتر هستند - بلکه مشاغل جدیدی برای خانواده های در حال تلاش ایجاد می کند.
در پایان، نحوه کارکرد طرح نوین سبز را می توان با یک جمله خلاصه کرد:
به جوامع کمک کنید، نه به شرکت ها.

آیا طرح نوین سبز چیزی بیش از یک طرح نظری نیست؟
حتی اگر طرح نوین سبز اصلی هرگز به سنا نرسید، ارزش های طرح نوین سبز در تلاش های متعدد دیگری توسط ایالت های دیگر برای مقابله با تغییرات آب و هوایی نشان داده شده است.
در اینجا چند نمونه از اصول و اهداف اصلی طرح نوین سبز وجود دارد که در تلاش های دیگر کاهش تغییرات آب و هوایی در ایالت های دیگر اجرا می شود:
ایلینوی
ایالتی که بسیاری ممکن است متوجه نشوند که در ارتباط با طرح نوین سبز تلاش کرده است، ایلینوی در بهره مندی از قانون مشاغل انرژی آینده موفق بوده است - که به ایجاد هزاران شغل جدید در انرژی پاک، کاهش آلودگی هوا و کاهش قبوض انرژی در این ایالت هر ساله کمک می کند. علاوه بر این، قانون مشاغل انرژی آینده اولویت دسترسی به خانوارهای کم درآمد را در نظر می گیرد - و در تلاش است تا به یکی از اهداف اصلی طرح نوین سبز دست یابد.
پنسیلوانیا
پیتسبورگ، دومین شهر بزرگ پنسیلوانیا، به سمت کمپین رودخانه های پاک کار کرده است - که به توسعه پروژه های مختلف زیرساخت سبز اختصاص داده شده است که می تواند به جلوگیری از رنج بردن محله های آسیب پذیر از پیامدهای بلایای طبیعی کمک کند. به ویژه، کمپین رودخانه های پاک به کاهش اثرات سیل کمک می کند - اغلب با تلاش برای اجرای لوله های جدید، جاده های بادوام تر و سایر بهبودهای زیرساختی انجام می شود. این امر به ایجاد شغل و همچنین ایجاد انعطاف پذیری آب و هوایی کمک می کند: ارزشی که در طرح نوین سبز نشان داده شده است.
کالیفرنیا
کالیفرنیا در تعهد خود به محیط زیست خجالت نمی کشد، به ویژه با مجموعه قوانین آب و هوایی که این ایالت سال گذشته تصویب کرده است. این ایالت تعهد خود را به ارزش های موجود در طرح نوین سبز نیز نشان داده است، مانند قانون خرید کالیفرنیا پاک - که با هیئت منابع هوای کالیفرنیا (CARB) همکاری می کند تا در هنگام مشارکت در پروژه های ساختمانی، از مواد و حمل و نقل مورد استفاده آگاه تر باشد تا انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهد. این امر به بهبود ساختمان ها برای انعطاف پذیری بیشتر آب و هوایی و همچنین مراقبت از جوامع آسیب پذیر کمک می کند - مشابه طرح نوین سبز.
👉 اگر طرح نوین سبز در ایالات متحده تصویب شود، این نوع تلاش ها و اقدامات رسمی در سراسر کشور رخ می دهد.

آیا احتمال موفقیت طرح نوین سبز در آینده وجود دارد؟
حتی اگر طرح نوین سبز پیشنهادی توسط الکساندرا اوکاسیو-کورتز در سال 2019 به سنا نرسید، این بدان معنا نیست که طرح نوین سبز از آن زمان به اشکال مختلف در سراسر کشور تجلی نیافته یا اجرا نشده است. چندین ایالت مانند ماساچوست، نیویورک، رود آیلند و بسیاری دیگر در سال های اخیر به طور جداگانه برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی تلاش کرده اند.
اینکه آیا طرح نوین سبز در نهایت فرصتی برای درخشش پیدا می کند تا به عنوان یک کل در سراسر ایالات متحده ادغام شود، هنوز یک راز است، اما شانس آن ممکن است بیشتر از همیشه باشد - به ویژه با جدی تر شدن کشور در مورد دستیابی به اهداف آب و هوایی خود، مانند لایحه آب و هوایی 369 میلیارد دلاری که سال گذشته تصویب شد.
در حال حاضر، هرچه ایالت های بیشتری تعهد خود را به اجرای ارزش های طرح نوین سبز در قوانین آب و هوایی خود نشان دهند - شانس بیشتری برای برنده شدن طرح نوین سبز در سنا برای تلاش مجدد در آینده وجود دارد.
در مورد گرینلی چه؟
اگر خواندن این مقاله در مورد طرح نوین سبز شما را به کاهش انتشار کربن برای مبارزه بیشتر با تغییرات آب و هوایی علاقه مند کرده است - گرینلی می تواند به شما کمک کند!
پیگیری تمام تغییرات مربوط به تغییرات آب و هوایی، مانند طرح نوین سبز، می تواند دشوار باشد، اما نگران نباشید - گرینلی اینجاست تا به شما کمک کند! با بررسی بررسی کننده قوانین ما یا رزرو یک نسخه نمایشی برای به روز رسانی های شخصی و تخصص در مورد اینکه اخبار آب و هوایی چگونه بر شرکت شما تأثیر می گذارد، از تمام راه هایی که تغییرات آب و هوایی بر جامعه تأثیر می گذارد، مطلع باشید.
گرینلی می تواند به شما کمک کند یک تغییر زیست محیطی به سمت بهتر ایجاد کنید، با شروع از ارزیابی ردپای کربن برای دانستن میزان انتشار کربن شرکت شما.


عبارت "معامله سبز نوین" برای توصیف سیاست‌هایی به کار رفته است که به تغییرات اقلیمی و سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر می‌پردازند. سازمان ملل متحد (UN) در سال 2008 یک معامله سبز نوین جهانی را اعلام کرد. رئیس جمهور سابق اوباما این طرح را به پلتفرم انتخاباتی خود در سال 2008 اضافه کرد و نامزدهای حزب سبز، مانند جیل استین و هاوی هاوکینز، نیز همین کار را انجام دادند.
در سال 2019، یک معامله سبز نوین به عنوان قطعنامه‌ای در کنگره توسط نماینده الکساندرا اوکاسیو-کورتز از نیویورک و سناتور ادوارد جی. مارکی از ماساچوست ارائه شد.

نکات کلیدی

عبارت "معامله سبز نوین" برای توصیف سیاست‌هایی به کار رفته است که هدف آن ایجاد تغییرات ساختاری است.
این اصطلاح برای اولین بار در ژانویه 2007 توسط توماس فریدمن، برنده جایزه پولیتزر، به کار رفت و با پیشنهاد نماینده الکساندرا اوکاسیو-کورتز و سناتور اد مارکی در کنگره در سال 2019، محبوبیت یافت.
این معامله بر عدالت زیست‌محیطی و اجتماعی تأکید دارد و خواستار ایجاد مشاغل جدید است.

تاریخچه معامله سبز نوین

عبارت "معامله سبز نوین" برای اولین بار در ژانویه 2007 توسط توماس فریدمن، برنده جایزه پولیتزر، به کار رفت. فریدمن راه حلی برای تغییرات اقلیمی را تشخیص داد که نیازمند پول، تلاش و برهم زدن صنعت سوخت‌های فسیلی بود. او استدلال کرد که انتقال از سوخت‌های فسیلی مستلزم افزایش قیمت‌ها توسط دولت، معرفی استانداردهای انرژی بالاتر و انجام یک پروژه صنعتی بزرگ برای گسترش فناوری‌های سبز است.
او نوشت: "فراخوان مناسب، 'معامله سبز نوین' است"، و به برنامه‌های داخلی رئیس‌جمهور سابق فرانکلین دی. روزولت برای نجات کشور از رکود بزرگ اشاره کرد. "اگر آسیاب بادی در حیاط خود نصب کرده‌اید یا پنل‌های خورشیدی روی پشت بام خود قرار داده‌اید، خدا قوت. اما ما فقط زمانی دنیا را سبز خواهیم کرد که ماهیت شبکه برق را تغییر دهیم - با دور کردن آن از زغال سنگ یا نفت کثیف به سمت زغال سنگ پاک و انرژی‌های تجدیدپذیر."

پیشنهادات 2019-2024

در سال 2019، نماینده الکساندرا اوکاسیو-کورتز و سناتور اد مارکی یک قطعنامه 14 صفحه‌ای غیرالزام‌آور را در کنگره ارائه کردند که خواستار ایجاد یک معامله سبز نوین توسط دولت فدرال بود. این قطعنامه بیش از 100 حامی در کنگره داشت و توجه چندین نامزد ریاست جمهوری دموکرات را به خود جلب کرد. طبق این پیشنهاد، ایالات متحده و سهم تاریخی آن در انتشار گازهای گلخانه‌ای نامتناسب بود.
در 26 مارس 2019، قانونگذاران سنا با 57 رأی موافق در برابر 0 رأی، با پیشبرد این قطعنامه مخالفت کردند، در حالی که 43 نفر از 47 دموکرات به "حاضر" رأی دادند تا از اتخاذ موضع رسمی اجتناب کنند. معامله سبز نوین پیشنهاد کرد که بحران آب و هوا را با بسیج 10 ساله حل کند و به موضوعی بپردازد که 60 درصد از آمریکایی‌ها گفتند قبلاً بر جوامع محلی خود تأثیر گذاشته است. این معامله وعده داد که با ایجاد مشاغل اتحادیه‌ای با کیفیت، نابرابری اقتصادی را حل کند و خواستار حمایت از حقوق کارگران، مالکیت اجتماعی، مراقبت‌های بهداشتی همگانی و تضمین شغل شد.
در آوریل 2023، سناتور مارکی و نماینده اوکاسیو-کورتز قطعنامه معامله سبز نوین را دوباره ارائه کردند، اما تا سال 2024 هنوز تصویب نشده است. با این حال، از زمان اولین ارائه معامله سبز نوین، حامیان شاهد سرمایه‌گذاری فدرال برای مبارزه با تغییرات اقلیمی در قانون کاهش تورم 2022 بوده‌اند.
در سال 2024، پنج سال پس از ارائه معامله سبز نوین، نظرسنجی‌های Data for Progress نشان می‌دهد که 49 درصد از رأی‌دهندگان تغییرات اقلیمی را جدی‌تر از گذشته می‌دانند.

اهداف معامله سبز نوین

هدف اصلی این طرح کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده به صفر خالص و تامین 100 درصد از تقاضای برق کشور از طریق منابع انرژی پاک، تجدیدپذیر و بدون انتشار تا سال 2030 است. این پیشنهاد خواستار ایجاد شغل، دسترسی به طبیعت، هوای پاک و آب، غذای سالم، محیط زیست پایدار و تاب‌آوری جامعه از طریق موارد زیر است:

ارائه سرمایه‌گذاری و استفاده از بودجه برای کمک به جوامعی که از تغییرات اقلیمی آسیب دیده‌اند
تعمیر و ارتقای زیرساخت‌های موجود برای مقاومت در برابر شرایط آب و هوایی شدید و اطمینان از اینکه تمام مصوبات مربوط به زیرساخت در کنگره به تغییرات اقلیمی می‌پردازند
سرمایه‌گذاری در منابع انرژی تجدیدپذیر
سرمایه‌گذاری در تولید و صنعت برای تحریک رشد در استفاده از انرژی پاک
ساخت یا ارتقا به شبکه‌های برق کارآمد، توزیع‌شده و هوشمند که برق مقرون به صرفه را تامین می‌کنند
ارتقای تمام ساختمان‌های موجود و ساخت ساختمان‌های جدید به طوری که به حداکثر کارایی انرژی، کارایی آب، ایمنی، مقرون به صرفه بودن، راحتی و دوام دست یابند.
حمایت از کشاورزی خانوادگی، سرمایه‌گذاری در کشاورزی پایدار و ایجاد یک سیستم غذایی پایدارتر و عادلانه‌تر
سرمایه‌گذاری در سیستم‌های حمل و نقل، به ویژه زیرساخت و تولید خودروهای بدون انتشار، حمل و نقل عمومی و قطارهای سریع‌السیر
بازگرداندن اکوسیستم‌ها از طریق حفظ زمین، جنگل‌کاری و پروژه‌های مبتنی بر علم
پاکسازی زباله‌های خطرناک و سایت‌های متروکه
شناسایی منابع ناشناخته آلودگی و انتشار
همکاری با جامعه بین‌المللی برای یافتن راه حل‌ها و کمک به آنها برای دستیابی به معاملات سبز نوین

تغییرات اقلیمی

یک پاسخ رایج به مخالفان از سوی حامیان معامله سبز نوین این است که اگرچه اجرای آن پرهزینه خواهد بود، اما عدم انجام آن در دراز مدت پرهزینه‌تر خواهد بود. برای جلوگیری از افزایش دما فراتر از 1.5 درجه سانتیگراد - هدفی که در توافقنامه پاریس 2015 دنبال می‌شود - انتشار جهانی باید تا سال 2050 به صفر برسد.
طبق گزارش سال 2018 دفتر حسابداری دولت ایالات متحده، دولت فدرال بین سال‌های 2005 و 2018 مبلغ 450 میلیارد دلار به دلیل رویدادهای شدید آب و هوایی و آتش‌سوزی‌ها هزینه کرده است. در سال 2022، ایالات متحده هجده فاجعه آب و هوایی و اقلیمی را تجربه کرد که هر کدام حداقل 1 میلیارد دلار هزینه داشتند.
طبق مطالعه‌ای در سال 2019، تغییرات اقلیمی تا سال 2090 باعث زیان اقتصادی بیش از 500 میلیارد دلار در ایالات متحده به تنهایی خواهد شد. تحقیقات مستقل نشان می‌دهد که اگر دما به 3.2 درجه سانتیگراد افزایش یابد و جهان به اهداف خالص صفر تعیین شده توسط توافقنامه پاریس نرسد، حدود 10 درصد از ارزش اقتصاد جهانی می‌تواند تا سال 2050 از بین برود.

حامیان

طرفداران معامله سبز نوین که یک چارچوب کلان اقتصادی غیرمتعارف به نام تئوری پولی مدرن (MMT) را ترویج می‌کنند، معتقدند که دولت نباید در مورد هزینه‌ها نگران باشد. گروهی از حامیان برجسته MMT در یک مقاله برای The Huffington Post نوشتند: "دولت فدرال می‌تواند پول را برای اولویت‌های عمومی بدون افزایش درآمد خرج کند و این کار اقتصاد کشور را نابود نمی‌کند."
حزب سبز، که طرح آن نیز خواستار انتقال آمریکا به 100 درصد انرژی پاک تا سال 2030 و تضمین شغل است، می‌گوید که این امر منجر به صرفه‌جویی در هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی و نظامی خواهد شد. این حزب همچنین از یک برنامه کارمزد کربن قوی حمایت می‌کند. صرفه‌جویی در هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی و سایر موارد نیز در مطالعه‌ای در سال 2015 توسط گروهی از دانشمندان از دانشگاه استنفورد و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ذکر شد که گفت ایالات متحده می‌تواند 80 تا 85 درصد از سیستم‌های انرژی موجود را با سیستم‌هایی که کاملاً با باد، آب و نور خورشید کار می‌کنند تا سال 2030 و 100 درصد تا سال 2050 جایگزین کند.

منتقدان

منتقدان معامله سبز نوین را سوسیالیستی، افراطی یا غیرعملی می‌نامند. برخی هشدار داده‌اند که فعالان محیط زیست "می‌خواهند همبرگرهای شما را بگیرند." تغییراتی که این معامله خواستار آن است پرهزینه خواهد بود و نیازمند مداخله قابل توجه دولت است. انجمن اقدام آمریکایی با گرایش به مرکز-راست، حداکثر هزینه را 93 تریلیون دلار تخمین می‌زند، در حالی که هاوارد گلکمن، همکار ارشد مرکز سیاست مالیاتی، گفت که این طرح ممکن است با افزایش بدهی، اقتصاد را کند کند و حتی مشاغل را به خارج از کشور سوق دهد.
جفری میرون، مدیر مطالعات اقتصادی در موسسه کاتو با گرایش به راست، گفت: "به جای معامله سبز نوین، دولت فدرال می‌تواند یک مالیات کربن خنثی از نظر درآمدی را برای کاهش انتشار بدون تشدید عدم تعادل مالی اتخاذ کند." ادوارد بی. باربیر، اقتصاددان آمریکایی که گزارشی را نوشت که اساس معامله سبز نوین سازمان ملل را تشکیل می‌دهد، گفت که به جای تامین مالی کسری، دولت باید از درآمدهای حاصل از لغو یارانه‌ها و مالیات‌های زیست‌محیطی استفاده کند.

معامله سبز نوین چه تأثیری بر سرمایه‌گذاران خواهد داشت؟

با تصویب معامله سبز نوین، فرصت‌های سرمایه‌گذاری ممکن است ایجاد شود. به گفته UBS، یک روند بلندمدت به سمت راه‌های پایدارتر و سبزتر تولید و مصرف وجود دارد که سرمایه‌گذاری در صنایع پایدار و سازگار با محیط زیست را شامل می‌شود. در حالی که معامله سبز نوین به صراحت خواستار حذف استفاده از سوخت‌های فسیلی نیست، ممکن است به این صنعت آسیب جدی وارد کند، از جمله سهام انرژی هسته‌ای.

چه کسی معامله سبز نوین را نوشت؟

ایده معامله سبز نوین برای اولین بار توسط توماس فریدمن مطرح شد که تشخیص داد هیچ راه حل آسانی برای تغییرات اقلیمی وجود ندارد. در سال 2019، نماینده الکساندرا اوکاسیو-کورتز (D-NY) و سناتور اد مارکی (D-Mass) پیشنهادی برای معامله سبز نوین در کنگره ارائه کردند، اگرچه در سنا تصویب نشد. این پیشنهاد در سال 2023 دوباره ارائه شد.

معامله سبز نوین چگونه شغل ایجاد می‌کند؟

معامله سبز نوین وعده ایجاد میلیون‌ها شغل با انتقال پول از صنعت سوخت‌های فسیلی به فناوری‌های سبز را می‌دهد.

نتیجه‌گیری

عبارت "معامله سبز نوین" مترادف با سیاست‌هایی است که به تغییرات اقلیمی رسیدگی می‌کنند و سرمایه‌گذاری در انرژی پایدار را تقویت می‌کنند. این اصطلاح برای اولین بار در ژانویه 2007 توسط توماس فریدمن، برنده جایزه پولیتزر، به کار رفت و در سال 2019 با پیشنهادی از نماینده الکساندرا اوکاسیو-کورتز و سناتور اد مارکی در کنگره، به اوج خود رسید.


نظریه ریسمان یکی از جذاب‌ترین و اسرارآمیزترین ایده‌ها در فیزیک مدرن است. این نظریه تلاش می‌کند ساختار بنیادی جهان را توضیح دهد و یک نظریه واحد برای همه چیز ارائه کند. با وجود پیچیدگی و ماهیت انتزاعی‌اش، نظریه ریسمان ذهن دانشمندان و عموم مردم را به خود جلب کرده است. در این مقاله، به دنیای جذاب نظریه ریسمان و آنچه علم در مورد آن می‌داند، خواهیم پرداخت.

ریشه‌های نظریه ریسمان
نظریه ریسمان برای اولین بار در دهه 1970 به عنوان راهی برای توضیح رفتار ذرات زیراتمی پیشنهاد شد. در آن زمان، فیزیکدانان در تلاش بودند تا قوانین مکانیک کوانتومی را با نظریه نسبیت عام آشتی دهند. نظریه ریسمان با پیشنهاد اینکه ذرات زیراتمی اشیاء نقطه‌ای نیستند، بلکه ریسمان‌های کوچک و یک‌بعدی هستند، دیدگاه جدیدی ارائه می‌دهد. این ریسمان‌ها با فرکانس‌های مختلف ارتعاش می‌کنند که منجر به انواع مختلف ذرات در جهان می‌شود.

مفهوم ابعاد اضافی
یکی از منحصر به فردترین ویژگی‌های نظریه ریسمان، مفهوم ابعاد اضافی است. طبق نظریه ریسمان، جهان دارای ده یا یازده بعد است، نه فقط چهار بعدی که ما با آن آشنا هستیم (سه بعد فضا و یک بعد زمان). تصور می‌شود این ابعاد اضافی به شکل‌های کوچک و غیرقابل دسترس در هم پیچیده شده باشند، درست مانند شلنگ باغ که از دور مانند یک خط یک‌بعدی به نظر می‌رسد اما با بررسی دقیق، یک بعد دایره‌ای اضافی دارد.

نظریه همه چیز
یکی از بلندپروازانه‌ترین اهداف نظریه ریسمان، ارائه یک "نظریه همه چیز" است که بتواند تمام نیروهای طبیعت را در یک چارچوب واحد متحد کند. این شامل توضیح نیروهای هسته‌ای قوی و ضعیف، و همچنین نیروی الکترومغناطیسی و گرانش می‌شود. در حال حاضر، این نیروها توسط نظریه‌های جداگانه‌ای توصیف می‌شوند، اما نظریه ریسمان پیشنهاد می‌کند که همه آنها تجلیات مختلف یک اصل اساسی واحد هستند.

شواهد نظریه ریسمان
با وجود محبوبیتش، در حال حاضر هیچ مدرک تجربی برای نظریه ریسمان وجود ندارد. این به این دلیل است که انرژی مورد نیاز برای مشاهده ریسمان‌ها بسیار فراتر از توانایی فناوری فعلی است. با این حال، دانشمندان در حال جستجوی شواهد غیرمستقیم از ریسمان‌ها با بررسی اثرات ابعاد اضافی هستند. برخی از فیزیکدانان همچنین معتقدند که نظریه ریسمان می‌تواند بینش‌هایی را در مورد ماهیت ماده تاریک و انرژی تاریک ارائه دهد که اکثریت جرم و انرژی جهان را تشکیل می‌دهند.

انتقادات به نظریه ریسمان
در حالی که نظریه ریسمان به طور گسترده در جامعه فیزیک مورد بحث و بررسی قرار گرفته است، همچنین مورد انتقادهای زیادی قرار گرفته است. برخی از فیزیکدانان استدلال می‌کنند که نظریه ریسمان قابل رد کردن نیست، به این معنی که نمی‌توان آن را آزمایش کرد یا نادرست ثابت کرد. برخی دیگر استدلال می‌کنند که نظریه ریسمان بیش از حد حدسی است و فاقد یک چارچوب واضح و پیش‌بینی‌کننده است. این انتقادات باعث شده است که برخی از فیزیکدانان به دنبال نظریه‌های جایگزین، مانند گرانش کوانتومی حلقه‌ای باشند که همچنین تلاش می‌کند نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را آشتی دهد.

آینده نظریه ریسمان
با وجود انتقادات، نظریه ریسمان همچنان یک حوزه محبوب و فعال تحقیقاتی است. بسیاری از دانشمندان معتقدند که این نظریه کلید باز کردن اسرار جهان را در دست دارد و اکتشافات و پیشرفت‌های بیشتر در فناوری در نهایت منجر به درک عمیق‌تری از نظریه ریسمان و پیامدهای آن خواهد شد.

نتیجه‌گیری
نظریه ریسمان یک ایده پیچیده و انتزاعی است که ذهن دانشمندان و عموم مردم را به خود جلب کرده است. در حالی که هنوز چیزهای زیادی در مورد این نظریه ناشناخته است، اما این امید را ایجاد می‌کند که ساختار بنیادی جهان را توضیح دهد و تمام نیروهای طبیعت را در یک چارچوب واحد متحد کند. با وجود انتقادات، نظریه ریسمان همچنان یک حوزه پر جنب و جوش و فعال تحقیقاتی است و جستجو برای شواهد و درک این نظریه مرموز احتمالاً برای سال‌های زیادی ادامه خواهد داشت.

اگر از این مطلب لذت بردید، لطفاً دکمه👏 را کلیک کنید و برای کمک به دیگران در یافتن آن به اشتراک بگذارید! همچنین می‌توانید مرا در مدیوم دنبال کنید. از خواندن شما متشکرم و در صورت تمایل می‌توانید نظر خود را در زیر بنویسید! (این مقاله با کمک هوش مصنوعی نوشته شده است)


نظریه ریسمان با جایگزین کردن تمام ذرات ماده و نیرو با یک عنصر واحد - ریسمان‌های کوچک و ارتعاشی که به شیوه‌های پیچیده می‌پیچند و می‌چرخند و از دید ما شبیه ذرات به نظر می‌رسند - صفحه جدیدی در توصیف استاندارد جهان می‌گشاید. (اعتبار تصویر: PASIEKA از طریق گتی ایمجز)

نظریه ریسمان ایده‌ای در فیزیک نظری است که بر اساس آن واقعیت از ریسمان‌های ارتعاشی بی‌نهایت کوچکی تشکیل شده است که از اتم‌ها، الکترون‌ها یا کوارک‌ها کوچک‌تر هستند. طبق این نظریه، هنگامی که این ریسمان‌ها ارتعاش کرده، پیچیده شده و تا می‌خورند، اثراتی در ابعاد بسیار کوچک و متعدد ایجاد می‌کنند که انسان‌ها آن را به عنوان همه چیز، از فیزیک ذرات تا پدیده‌های مقیاس بزرگ مانند گرانش تفسیر می‌کنند.

نظریه ریسمان به عنوان یک "نظریه همه چیز" احتمالی مطرح شده است، یک چارچوب واحد که می‌تواند نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را متحد کند - دو نظریه‌ای که تقریباً تمام فیزیک مدرن را زیربنا می‌کنند. در حالی که مکانیک کوانتومی در توصیف رفتار چیزهای بسیار کوچک بسیار خوب عمل می‌کند و نسبیت عام به خوبی توضیح می‌دهد که چگونه چیزهای بسیار بزرگ در جهان اتفاق می‌افتند، این دو نظریه با هم سازگار نیستند. برخی از دانشمندان (یا فکر می‌کردند) که نظریه ریسمان می‌تواند معماهای بین این دو را حل کند و یکی از بزرگترین مسائل حل نشده فیزیک را فتح کند.

اما پس از اینکه نظریه ریسمان در اواخر دهه 1960 و 70 به اوج محبوبیت خود رسید، محبوبیت آن در میان فیزیکدانان نظری نوسان داشت، طبق سخنرانی جان شوارتز، فیزیکدان موسسه فناوری کالیفرنیا، که به طور گسترده یکی از بنیانگذاران نظریه ریسمان در نظر گرفته می‌شود. پس از بی‌شمار مقاله، کنفرانس و ماژیک وایت‌برد، پیشرفت چشمگیری که بسیاری زمانی به آن امیدوار بودند، دورتر از همیشه به نظر می‌رسد.

با این حال، موج تفکر در مورد خود ایده نظریه ریسمان، تأثیر عمیقی بر هر دو حوزه فیزیک و ریاضیات گذاشته است. چه آن را دوست داشته باشیم چه نه (و برخی از فیزیکدانان قطعاً دوست ندارند)، نظریه ریسمان اینجا ماندنی است.

پرسش‌های متداول در مورد نظریه ریسمان توسط یک متخصص پاسخ داده می‌شود

ما از نیک گایزر، فیزیکدان نظری در UCLA، چند سوال متداول در مورد نظریه ریسمان پرسیدیم.

نیک گایزر دانشجوی دکتری فیزیک نظری در UCLA است و در ژوئن 2023 به عنوان همکار پسادکتری لینوبر و ون لو به دانشگاه میشیگان می‌پیوندد و با پروفسور هریتت الوانگ در مرکز لینوبر فیزیک نظری کار خواهد کرد. تحقیقات گایزر در چندین زمینه فیزیک پرانرژی نظری متمرکز بر دامنه پراکندگی است. دامنه‌های پراکندگی اشیاء اساسی در فیزیک نظری هستند که می‌توان آنها را در آزمایش‌ها اندازه‌گیری کرد و ارتباطات عمیقی بین فیزیک و ریاضیات محض را نشان می‌دهند. گایزر علاوه بر تحقیقات، با سازمان‌های مختلف برای حمایت از گروه‌های اقلیت کم‌نماینده در حوزه‌های STEM همکاری می‌کند.

نظریه ریسمان چیست؟

نظریه ریسمان مجموعه‌ای از ایده‌ها در فیزیک نظری است که در آن اجزای اساسی طبیعت، ذرات (مانند الکترون نقطه‌ای) نیستند، بلکه ریسمان‌ها هستند. تصور کنید نوارهای لاستیکی میکروسکوپی که می‌لرزند.

نظریه ریسمان عمدتاً نظریه‌ای از

گرانش کوانتومی است که به طور ظریفی نظریه‌های گرانش و مکانیک کوانتومی را با هم ترکیب می‌کند. فیزیکدانان تقریباً به مدت یک قرن به دنبال نظریه گرانش کوانتومی بوده‌اند. علاوه بر این، ایده‌هایی از نظریه ریسمان برای حل مسائل در ریاضیات و سایر زمینه‌های فیزیک نظری استفاده شده است.

در بسیاری از جهات، نظریه ریسمان زبانی است که فیزیکدانان نظری می‌توانند از آن برای حل مسائل و بررسی ریاضیات جهان استفاده کنند.

چه کسی نظریه ریسمان را اختراع کرد؟

نظریه ریسمان به طور تصادفی کشف شد! در سال 1969، گابریله ونزیانو، فیزیکدان ایتالیایی، فرمولی را برای توصیف پراکندگی چهار ریسمان نوشت که اکنون به عنوان دامنه ونزیانو شناخته می‌شود. ونزیانو سعی داشت فیزیک ذراتی مانند

پروتون و نوترون را توصیف کند، نه ریسمان‌ها. در سال‌های بعد، فیزیکدانان در سراسر جهان شروع به آشکار کردن نظریه ریسمان از آن فرمول اول کردند.

تصویر کامل نظریه ریسمان در طول پنجاه سال گذشته روشن‌تر شده است. در دهه‌های 1970، 1980 و 1990، چندین موج از ایده‌های جدید و بینش‌های عمیق وجود داشت و نظریه ریسمان هنوز یک زمینه فعال با هزاران محقق در سراسر جهان است.

آیا نظریه ریسمان ثابت شده است؟

هیچ آزمایشی به طور قطعی ثابت نکرده است که نظریه ریسمان نظریه اساسی طبیعت است. با این حال، ایده‌های نظریه ریسمان، بیش از پنجاه سال گذشته، آزمون‌های نظری و ریاضی بی‌شماری را پشت سر گذاشته‌اند.

فیزیک بنیادی یک بازی بلندمدت است. اینشتین برای اولین بار در سال 1915 امواج گرانشی را پیش‌بینی کرد و برای اولین بار در سال 2015 توسط آزمایش

LIGO شناسایی شد، یک قرن بعد! آزمایش‌های آینده فیزیک ذرات، رصدخانه‌های امواج گرانشی یا اندازه‌گیری‌های کیهان‌شناسی ممکن است آزمایش‌های قطعی نظریه ریسمان را ارائه دهند.

چند بعد در نظریه ریسمان وجود دارد؟

نظریه ریسمان پیش‌بینی می‌کند که 10 بعد فضا-زمان وجود دارد، اما ما به وضوح در دنیایی با چهار بعد (سه فضا و یک زمان) زندگی می‌کنیم! خوشبختانه، رسیدن از ده به چهار مشکلی نیست. شش بعدی که توسط نظریه ریسمان پیش‌بینی می‌شود، می‌توانند در یک شکل جمع و جور کوچک پیچیده شوند. این ابعاد جمع و جور شده ممکن است فقط توسط یک آزمایش بزرگ و دقیق مانند برخورد دهنده بزرگ هادرون CERN قابل مشاهده باشند.

نظریه ریسمان چیست؟

نظریه ریسمان چارچوبی است که فیزیکدانان از آن برای توصیف چگونگی تأثیر نیروهایی که معمولاً در سطح بزرگ، مانند گرانش، بر روی اشیاء کوچک مانند الکترون‌ها و پروتون‌ها استفاده می‌کنند.

در نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین، گرانش نیرویی است که فضا-زمان را در اطراف اجسام بزرگ خم می‌کند. این یکی از چهار نیرویی است که فیزیکدانان برای توصیف طبیعت از آن استفاده می‌کنند. اما بر خلاف نیروهای دیگر (الکترومغناطیس، نیروی قوی و نیروی ضعیف)، گرانش آنقدر ضعیف است که نمی‌توان آن را در مقیاس یک ذره تشخیص داد یا مشاهده کرد. در عوض، اثرات آن فقط در مقیاس ماه‌ها، سیارات، ستارگان و کهکشان‌ها قابل توجه و مهم است.

به نظر نمی‌رسد گرانش به عنوان ذره‌ای از خود وجود داشته باشد. نظریه‌پردازان می‌توانند پیش‌بینی کنند که یک ذره گرانشی چگونه به نظر می‌رسد، اما وقتی سعی می‌کنند محاسبه کنند که چه اتفاقی می‌افتد وقتی دو "گرانتون" به هم برخورد می‌کنند، مقدار بی‌نهایتی انرژی را در یک فضای کوچک جمع می‌کنند - یک نشانه قطعی، طبق گفته اخترفیزیکدان پل ساتر در یک مقاله قبلی برای Space.com، که ریاضیات چیزی را از دست داده است.

یک راه حل ممکن، که نظریه‌پردازان آن را از فیزیکدانان هسته‌ای در دهه 1970 قرض گرفته‌اند، حذف ایده ذرات گرانتون نقطه‌ای مشکل‌ساز است. ریسمان‌ها و فقط ریسمان‌ها می‌توانند برخورد کرده و به طور تمیز بازگردند بدون اینکه بی‌نهایت‌های غیرممکن از نظر فیزیکی را نشان دهند.

ریاضیات نظریه ریسمان به شش بعد اضافی (در مجموع 10) نیاز داشت که فقط برای ریسمان‌های کوچک قابل مشاهده باشد، درست مانند یک خط برق که برای پرندگانی که از دور پرواز می‌کنند مانند یک خط 1 بعدی به نظر می‌رسد اما برای مورچه‌ای که روی سیم می‌خزد یک استوانه 3 بعدی است. (اعتبار تصویر: Shutterstock)

"یک شیء یک بعدی - این چیزی است که واقعاً بی‌نهایت‌هایی را که در محاسبات ظاهر می‌شوند رام می‌کند،" ماریکا تیلور، فیزیکدان نظری در دانشگاه ساوتهمپتون در انگلیس، به Space.com گفت.

نظریه ریسمان با جایگزین کردن تمام ذرات ماده و نیرو با یک عنصر واحد - ریسمان‌های کوچک و ارتعاشی که به شیوه‌های پیچیده می‌پیچند و می‌چرخند و از دید ما شبیه ذرات به نظر می‌رسند - صفحه جدیدی در توصیف استاندارد جهان می‌گشاید. یک ریسمان با طول خاص که یک نت خاص را می‌زند ممکن است ویژگی‌های یک فوتون را به دست آورد، ریسمان دیگری که تا شده و با فرکانس متفاوتی می‌لرزد می‌تواند نقش یک کوارک را ایفا کند و غیره.

علاوه بر رام کردن گرانش، نظریه ریسمان به دلیل پتانسیل خود در توضیح ثابت‌های اساسی مانند جرم یک الکترون جذاب بود. گام بعدی، نظریه‌پردازان امیدوار بودند، یافتن راه درست برای توصیف تا شدن و حرکت ریسمان‌ها باشد و همه چیز باید از آن پیروی می‌کرد.

اما این سادگی اولیه به قیمت پیچیدگی غیرمنتظره‌ای تمام شد - ریاضیات ریسمان در چهار بعد آشنای ما (سه فضا و یک زمان) کار نمی‌کرد. به 10 بعد نیاز داشت، با شش بعدی که فقط برای دیدگاه ریسمان‌های کوچک قابل مشاهده بود، درست مانند یک خط برق که برای پرندگانی که از دور پرواز می‌کنند مانند یک خط 1 بعدی به نظر می‌رسد اما برای مورچه‌ای که روی سیم می‌خزد یک استوانه 3 بعدی است.

نظریه ریسمان چگونه تکامل یافت؟

نظریه ریسمان امروزی دقیقاً با نظریه ریسمان دهه 1960 و 70 مطابقت ندارد. محققان اختلاف نظر دارند که آیا، با اصلاحات، هنوز بهترین نامزد برای "نظریه همه چیز" است یا اینکه نظریه‌پردازان باید آن را رها کرده و به موضوعات دیگر بپردازند.

"تا سال 1973-74 دلایل خوبی وجود داشت که کار بر روی نظریه ریسمان متوقف شود،" شوارتز نوشت. توجه فیزیکدانان از کاوش به نظر بیهوده از "ریسمان‌های" کوچک و غیرقابل تشخیص نرم به سمت شواهد قانع‌کننده‌تر هادرون‌ها، ذرات زیراتمی ساخته شده از کوارک‌ها که اقدامات آنها نمی‌توانست توسط ریسمان‌ها توضیح داده شود، تغییر کرده بود.

"آنچه یک سرمایه‌گذاری پر رونق شامل چندین صد نظریه‌پرداز بود، به سرعت به بن‌بست رسید،" شوارتز نوشت. "فقط چند متعصب به دنبال آن ادامه دادند."

در طول دهه بعد، چند دانشمند به دنبال پنج نسخه مختلف از نظریه ریسمان بودند. با گذشت زمان، محققان شروع به یافتن ارتباطات غیرمنتظره بین این پنج ایده کردند، که ادوارد ویتن، نظریه‌پرداز موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، در یک کنفرانس نظریه ریسمان در سال 1995 در دانشگاه کالیفرنیا جنوبی جمع‌آوری و ارائه کرد. ویتن استدلال کرد که پنج نظریه ریسمان هر کدام تقریبی از یک نظریه اساسی‌تر 11 بعدی هستند که در یک موقعیت خاص رفتار می‌کند، درست مانند اینکه چگونه نظریه‌های خمشی فضا و زمان اینشتین با توصیف نیوتن از اشیاء در حال حرکت با سرعت معمولی مطابقت دارند. این آغاز یکی از مشتقات نظریه ریسمان بود: M-theory.

"M" احتمالاً از اشیاء چند بعدی به نام غشاء الهام گرفته شده است، تیلور گفت، اما از آنجایی که این نظریه معادلات ریاضی مشخصی ندارد، "M" یک نگهدارنده مکان بدون معنای رسمی است. "این در واقع پارامتریزه کردن نادانی ما بود."

تلاش‌ها برای یافتن آن معادلات کلی که در هر موقعیت ممکن کار کنند، پیشرفت چندانی نداشت، اما وجود ادعایی نظریه اساسی به نظریه‌پردازان درک و اعتماد لازم را داد تا تکنیک‌های ریاضی را برای پنج نسخه نظریه ریسمان توسعه دهند و آنها را در زمینه‌ای که هر نظریه کار می‌کرد، به کار ببرند.

تفسیر هنرمندانه از نظریه ریسمان. (اعتبار تصویر: Science Photo Library از طریق گتی ایمجز)

ریسمان‌ها آنقدر کوچک هستند که با هر فناوری قابل تصوری قابل تشخیص نیستند، اما یک موفقیت نظری اولیه توانایی فیزیکدانان در توصیف آنتروپی سیاهچاله در یک مقاله سال 1996 منتشر شده در مجله فیزیک نامه‌ها بود.

آنتروپی به تعداد راه‌هایی اشاره دارد که می‌توانید اجزای یک سیستم را مرتب کنید، اما بدون اینکه بتوانید به اعماق غیرقابل نفوذ یک سیاهچاله نگاه کنید، هیچ کس نمی‌داند چه نوع ذراتی ممکن است در داخل وجود داشته باشند یا چه آرایش‌هایی می‌توانند داشته باشند. با این حال، در اوایل دهه 1970، استیون هاوکینگ و دیگران با استفاده از قوانین ترمودینامیک و، طبق مقاله‌ای منتشر شده در سال 2020 در مجله فیزیک، مکانیک کوانتومی، آنتروپی داخل یک سیاهچاله را محاسبه کردند که نشان می‌دهد سیاهچاله‌ها باید نوعی ساختار داخلی داشته باشند. چه آن ساختار ممکن است، یک راز باقی مانده است.

بیشتر تلاش‌ها برای توصیف ساختار سیاهچاله با شکست مواجه می‌شوند، اما پیکربندی ریسمان‌های فرضی این کار را انجام می‌دهد. "نظریه ریسمان توانسته است شمارش دقیقی ارائه دهد،" تیلور گفت - یک توضیح واقعی ممکن از فضای داخلی سیاهچاله، نه فقط یک ایده تقریبی.

با این حال، چارچوب نظریه ریسمان هنوز با چالش‌های زیادی روبرو است: این چارچوب تعداد غیرممکنی از راه‌های تا کردن شش بعد اضافی را تولید می‌کند. هر گزینه به نظر می‌رسد با ویژگی‌های کلی مدل استاندارد که فیزیک ذرات را اداره می‌کند، مطابقت دارد و امیدی به تشخیص اینکه کدام یک درست است وجود ندارد. علاوه بر این، اخترفیزیکدان ایتان سیگل در وبلاگ خود Starts With a Bang نوشت، همه این مدل‌ها برای مدیریت ابعاد اضافی به برابری بین ذرات نیرو و ماده به نام ابرتقارمتری متکی هستند. اما درست مانند ابعاد اضافی که نظریه ریسمان به آن نیاز دارد، ما ابرتقارمتری را در دنیای خود مشاهده نمی‌کنیم.

علاوه بر این اعتراضات، مشخص نیست که آیا نظریه ریسمان - M-theory یا خیر - می‌تواند با درک مدرن ما از یک جهان در حال انبساط، مملو از انرژی تاریک، سازگار باشد، Quanta Magazine در سال 2018 گزارش داد.

تعدادی از فیزیکدانان، مانند پیتر وویت از دانشگاه کلمبیا، این انحرافات از واقعیت را به عنوان نقص‌های مرگبار می‌دانند. "مشکل اساسی در تحقیقات یکپارچه‌سازی نظریه ریسمان این نیست که پیشرفت کند بوده است،" او در وبلاگ خود نوشت، "بلکه این است که منفی بوده است، با همه چیز آموخته شده که به وضوح نشان می‌دهد چرا این ایده کار نمی‌کند."

تیلور با این حال، معتقد است که مدل‌های امروزی بیش از حد ساده هستند و ویژگی‌هایی مانند انبساط کیهانی و عدم وجود ابرتقارمتری ممکن است روزی در نسخه‌های آینده ساخته شوند. تیلور انتظار دارد که در حالی که عصر جدید نجوم امواج گرانشی ممکن است تکه‌های جدیدی از اطلاعات در مورد گرانش کوانتومی به ارمغان بیاورد، پیشرفت بیشتری با ادامه عمیق‌تر شدن در ریاضیات نظریه ریسمان حاصل شود.

"من یک سوگیری نظری دارم،" او گفت، "اما فکر می‌کنم نوع پیشرفتی که من توصیف می‌کنم از یک تخته سیاه می‌آید. از فکر."

چرا نظریه ریسمان هنوز مهم است؟

صرف نظر از اینکه آیا نظریه ریسمان می‌تواند روزی به "نظریه همه چیز" تبدیل شود یا خیر، میراث آن به عنوان یک برنامه تحقیقاتی پربار ممکن است به دلیل شایستگی‌های ریاضی تضمین شود.

"نمی‌تواند یک بن‌بست به معنای آنچه از خود ریاضیات آموخته‌ایم باشد،" تیلور گفت. "اگر فردا به من بگویید که جهان قطعاً ابرتقارمتری ندارد و 10 [بعد فضایی] ندارد، ما هنوز شاخه‌های کاملی از ریاضیات را با استفاده از چارچوب نظریه ریسمان به هم متصل کرده‌ایم."

به طور خاص، هنگامی که ویتن و سایر محققان نشان دادند که پنج نظریه ریسمان سایه‌های یک نظریه اصلی هستند، ارتباطاتی به نام دوگانگی‌ها را برجسته کردند که به یک مشارکت بزرگ در ریاضیات و فیزیک تبدیل شده‌اند.

دوگانگی‌ها به ریاضیدانان اجازه می‌دهند از یک شاخه ریاضی به شاخه دیگر ترجمه کنند و با استفاده از محاسبات انجام شده در دیگری، به مشکلاتی که در یک چارچوب غیرقابل حل هستند، حمله کنند، به عنوان مثال در هندسه و نظریه اعداد. سایر دوگانگی‌ها به غلبه بر چالش‌ها در محاسبات کوانتومی کمک کرده‌اند، طبق گفته تیلور. "این باعث نمی‌شود که آیفون نسل بعدی شما،" او گفت، "اما ممکن است آیفون شما را برای قرن بیست و دوم بسازد."

اینکه آیا توانایی نظریه ریسمان در روشن کردن وب تاریکی که مناطق مختلف ریاضیات را به هم متصل می‌کند، نشان‌دهنده پتانسیل آن است یا صرفاً یک تصادف خوش‌شانس، موضوع بحث است. ویتن، در سخنرانی در موسسه مطالعات پیشرفته در سال 2019، اعتراف کرد که در حالی که دیگر به اندازه گذشته به این اطمینان ندارد که نظریه ریسمان به یک نظریه فیزیکی کامل تکامل خواهد یافت، غریزه او به او می‌گوید که این نظریه همچنان یک زمینه تحقیقاتی پربار است.

"به نظر من غیرمحتمل است که انسان‌ها به طور تصادفی به چنین ساختار شگفت‌انگیزی برخورد کنند که نور زیادی بر نظریه‌های فیزیکی تثبیت شده و همچنین شاخه‌های مختلف ریاضیات می‌تاباند،" او به مخاطبان گفت. "من مطمئن هستم که این شرکت در مسیر درستی قرار دارد، اما ادعا نمی‌کنم که استدلال من از نظر علمی قانع‌کننده است."

منابع اضافی

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه عمیق و توضیحات علم نظریه ریسمان فعلی، به WhyStringTheory.com، وب‌سایتی که توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه آکسفورد و دانشگاه کمبریج برای "فرد علاقه‌مند" ایجاد شده است، مراجعه کنید. یا، اگر ترجیح می‌دهید مستقیماً به منبع بروید، این مصاحبه CERN Courier با گابریله ونزیانو، بنیانگذار نظریه ریسمان را بررسی کنید. اگر به دنبال یک توضیح ویدئویی هستید، این دو ویدئو با عنوان "چرا نظریه ریسمان درست است" و "چرا نظریه ریسمان اشتباه است" را از PBS Digital Studios تماشا کنید.

منابع

"رابرت دیجگراف و ادوارد ویتن در گفتگو - ویدئوها | موسسه مطالعات پیشرفته،" 30 مه 2019. https://www.ias.edu/video/universe/2019/0529-DijkgraafWitten.
شوارتز، جان اچ. "تاریخ اولیه نظریه ریسمان و ابرتقارمتری،" 4 ژانویه 2012. https://arxiv.org/abs/1201.0981v1.
سیگل، ایتان. "چرا ابرتقارمتری ممکن است بزرگترین پیش‌بینی ناموفق در تاریخ فیزیک ذرات باشد." فوربس، 12 فوریه 2019. https://www.forbes.com/sites/startswithabang/2019/02/12/why-supersymmetry-may-be-the-greatest-failed-prediction-in-particle-physics-history/.
استرومینگر، آ. و سی. وافا. "منشاء میکروسکوپی آنتروپی بکنشتاین-هاوکینگ." فیزیک نامه‌ها B 379، شماره 1–4 (ژوئن 1996): 99–104. https://doi.org/10.1016/0370-2693(96)00345-0.
ویتن، ادوارد. "پویایی نظریه ریسمان در ابعاد مختلف." فیزیک هسته‌ای B 443، شماره 1–2 (ژوئن 1995): 85–126. https://doi.org/10.1016/0550-3213(95)00158-O.
ویت، پیتر. "پرسش‌های متداول | حتی اشتباه نیست." حتی اشتباه نیست (وبلاگ). دسترسی 17 ژانویه 2022. https://www.math.columbia.edu/~woit/wordpress/?page_id=4338.
ولچوور، ناتالی. "انرژی تاریک ممکن است با نظریه ریسمان ناسازگار باشد." Quanta Magazine، 9 آگوست 2018. https://www.quantamagazine.org/dark-energy-may-be-incompatible-with-string-theory-20180809/.
زایاس، لئوپولدو آ. پاندو. "یک حساب میکروسکوپی از آنتروپی سیاهچاله." فیزیک 13 (18 مه 2020): 80. https://doi.org/10.1103/PhysRevX.10.021037.

به انجمن‌های فضایی ما بپیوندید تا در مورد آخرین مأموریت‌ها، آسمان شب و موارد دیگر به گفتگو ادامه دهید! و اگر نکته خبری، تصحیح یا نظری دارید، به ما اطلاع دهید: community@space.com.

اخبار فضایی فوری، آخرین به‌روزرسانی‌ها در مورد پرتاب موشک‌ها، رویدادهای آسمان شب و موارد دیگر!

چارلی وود یک روزنامه‌نگار مستقل است که علوم فیزیکی را هم در این کره آبی رنگ و هم خارج از آن پوشش می‌دهد. او در Space.com و LiveScience و همچنین Popular Science، Scientific American، Quanta Magazine و دیگران مشارکت می‌کند. این روزها او از نیویورک می‌نویسد اما در زندگی‌های قبلی فیزیک را در موزامبیک و زبان انگلیسی علوم را در ژاپن تدریس می‌کرد. او را در توییتر @walkingthedot پیدا کنید.

محبوب‌ترین