ساختار موسیقی غربی عمدتاً بر اساس گام دیاتونیک بنا شده است، با تغییرات ماژور و مینور در هر گام. در درون گام دیاتونیک، هفت مُد موسیقی وجود دارد، الگوهای تُنالیته خاصی که گام‌های ویژه‌ای را ایجاد می‌کنند. طراحی تُنالیته هر مُد، صدایی و احساسی منحصربه‌فرد به گام آن می‌بخشد.
این مُدها که به نام استان‌های یونان باستان نامگذاری شده‌اند، گام‌های یونیان، فریژین، دوریان، آئولین، لوکرین، لیدین و میکسولیدین هر کدام برداشت کمی متفاوتی از گام‌های دیاتونیک سنتی ارائه می‌دهند.
گام دوریان یونان باستان در طول زمان تغییر کرده و در نهایت به گام دیاتونیکی که امروزه می‌شناسیم تبدیل شده است. موسیقی نوشته شده در مُد دوریان "خنک" به نظر می‌رسد و برای اولین بار در آهنگ‌های دریانوردی قدیمی رواج یافت. ترانه‌سرایان معاصر اغلب مُد دوریان را برای آهنگ‌هایی در تمام ژانرها از قرن بیستم به بعد ترجیح می‌دهند.
در این مطلب، به 12 نمونه از موسیقی‌هایی که از مُد دوریان استفاده می‌کنند نگاهی خواهیم انداخت تا به شما کمک کنیم صدای منحصربه‌فردی را که آن را نزد آهنگسازان و موسیقی‌دانان محبوب می‌کند، درک کنید.
یادآوری سریع: مُد دوریان چیست؟
قبل از اینکه به فهرست آهنگ‌هایی که از گام دوریان استفاده می‌کنند برسیم، بیایید ابتدا یادآوری کنیم که مُد دوریان چیست؟
گام دوریان، مُد دوم گام ماژور است اما با درجه سوم و هفتم فلت.
به دلیل درجه سوم و هفتم مینور، تمایل دارد تاریک و پر از رمز و راز به نظر برسد.
برای نواختن گام دوریان، باید از فرمول خاصی از فاصله‌های تمام‌پرده و نیم‌پرده پیروی کنید:
W – H – W – W – W – H – W.
که در گام دو، از نت‌های دو - ر - می بمل - فا - سل - لا - سی بمل - دو استفاده می‌کند.

گام دو دوریان
اکنون که متوجه شدیم چیست، بیایید 12 آهنگی را که به نوعی از مُد دوریان استفاده می‌کنند بررسی کنیم.
1. Scarborough Fair – گمنام

‘Scarborough Fair’
گمان می‌رود Scarborough Fair توسط آهنگسازی ناشناس در حدود قرن سیزدهم نوشته شده باشد.
این آهنگ داستانی را در پس‌زمینه یک نمایشگاه واقعی که سالانه در شهر قرون وسطایی اسکاربرو در انگلستان برگزار می‌شود، روایت می‌کند.
گام و پیشروی آکورد این آهنگ، ساختار انعطاف‌پذیرتر قرون وسطایی مُد دوریان را به جای گام کاملاً دیاتونیکی که به آن در قرن بیست و یکم تکامل یافته است، نشان می‌دهد.
2. Missa Solemnis – لودویگ فان بتهوون

لودویگ فان بتهوون – ‘Missa solemnis’
بتهوون "Missa solemnis in D major, Op. 123" را بین سال‌های 1819 و 1823 نوشت و برای اولین بار آن را در سن پترزبورگ، روسیه اجرا کرد.
استفاده او از مُد دوریان باستانی در "Missa Solemnis" نشان می‌دهد که احتمالاً موسیقی کلیسای قرون وسطایی را مطالعه کرده است.
تأثیر دوریان را می‌توان قبل از موتیف فلوت در بخش "et incarnatus est" روح القدس شنید.
آثار دوریان بتهوون که بر اساس نظریه موسیقی قرون وسطایی نوشته شده‌اند، می‌توانند شامل Bb و همچنین B طبیعی باشند.
شواهد بیشتری از مطالعات مُدالی باستانی او در موتیف میکسولیدین یونان باستان در بخش Credo ظاهر می‌شود.
3. The Drunken Sailor – گمنام

‘The Drunken Sailor’
آهنگ‌های دریانوردی از حداقل قرن پانزدهم وجود داشته‌اند، که پیش از اولین موسیقی کلاسیک، به جز کانتات‌های گریگوریایی است.
در واقع، محققان موسیقی معتقدند که ساختار موسیقی آهنگ‌های دریانوردی در واقع بر موسیقی کلاسیک آینده تأثیر گذاشته است.
مُد دوریان به خوبی با محتوا و هدف آهنگ‌های دریانوردی مطابقت دارد، زیرا تاریک است اما لزوماً غم‌انگیز نیست.
منشأ واقعی "The Drunken Sailor" نامشخص است، همانطور که تاریخ سرودن آن نیز مشخص نیست، اما مورخان ادعا می‌کنند که از اوایل دهه 1800 محبوب بوده است.
آهنگ دریانوردی کلاسیک stomp-and-hop در D Dorian ساخته شده است، اگرچه نسخه‌های مدرن گاهی اوقات بخش‌هایی را به گام ماژور تغییر می‌دهند.
4. Zila Kafi – گمنام

‘Zila Kafi’
مُد دوریان فقط برای موسیقی غربی نیست.
آهنگسازان هندی به طور گسترده از گام Kafi Thaat استفاده می‌کنند، نسخه هندی مُد دوریان.
Kafi Thaat یکی از پرکاربردترین گام‌ها در موسیقی راگا است.
اگرچه موسیقی هندی یک‌چهارم پرده به گام‌ها اضافه می‌کند، در حالی که موسیقی غربی با نیم‌پرده متوقف می‌شود، اما شنوندگان همچنان می‌توانند گام دوریان را در این قطعه کلاسیک هندی بشنوند.
Ustad Ali Akbar Khan و سیتاریست راوی شانکار نسخه پیوند شده Zila Kafi، راگایی را که توسط آهنگساز هندی ناشناسی نوشته شده است، اجرا می‌کنند.
5. Santa Maria, Strela do Dia – Alfonso X el Sabio

Santa Maria, Strela do Dia – Alfonso X el Sabio
Cantigas de Santa Maria مجموعه‌ای از آهنگ‌ها از قرون وسطی است که به Alfonso X el Sabio، پادشاه لئون، گالیسیا و کاستیل از سال 1252 تا زمان مرگش در سال 1284 نسبت داده می‌شود.
امروزه، پادشاه سابق عمدتاً به دلیل آثار متعدد خود در زمینه نجوم و ریاضیات شناخته می‌شود، اما او تعدادی قطعه موسیقی را نیز ساخت و با نوشتن آنها همکاری کرد.
مجموعه گسترده Cantigas de Santa Maria شامل 420 شعر با نت‌نویسی موسیقی است، از جمله چندین قطعه در مُد D Dorian قرون وسطایی.
این قطعه، Santa Maria, strela do dia، یکی از پرطرفدارترین قطعات Cantigas است.
6. Billie Jean – Michael Jackson

Michael Jackson – ‘Billie Jean’
Michael Jackson تک‌آهنگ موفقیت‌آمیز "Billie Jean" را خودش نوشت و آهنگسازی کرد، اگرچه آن را با همکاری Quincy Jones تولید کرد.
آغاز ساختار ورس به طور محکم در مُد E Dorian ریشه دارد زیرا دوباره، با ملودی وکال که با F# به پایان می‌رسد، درجه دوم E ماژور.
در حالی که این آهنگ به نظر می‌رسد که می‌تواند در Dorian یا Aeolian باشد، می‌توانیم مُد Dorian را با گنجاندن D# در آکورد G#m شناسایی کنیم.
ورس در دو میله آخر با استفاده از D طبیعی در آکورد Bm از Dorian خارج می‌شود.
این تناوب در هر ورس در طول آهنگ ادامه دارد.
7. Wicked Game – Chris Isaak

اغلب می‌توان مُد را تنها با سنجاق کردن پیشروی آکورد و ملودی در موسیقی پاپ معاصر تعیین کرد.
در حالی که در موسیقی ساز کلاسیک، مُدالیته توسط سازبندی ایجاد می‌شود که زیر یک گام و یک گام خاص نواخته می‌شود، موسیقی مدرن ممکن است تا زمانی که خط ملودی وکال اضافه شود، مُد استاندارد نداشته باشد.
ملودی‌های وکال معمولاً روی تونیک به پایان می‌رسند، اما اگر قطعه روی یک تُن دیگر به پایان برسد، معمولاً نشان می‌دهد که کار در یک مُد از گام ماژور است.
در این مورد، آهنگ با درجه دوم آنچه که معمولاً یک گام ماژور است به پایان می‌رسد و آن را یک گام دوریان می‌کند.
8. Moondance – Van Morrison

Van Morrison – ‘Moondance’
محبوب همیشگی Van Morrison، "Moondance" آهنگ دیگری است که ریشه‌های دوریان خود را به طور آشکارا تبلیغ نمی‌کند.
نگاهی به ساختار آهنگ باعث می‌شود که فرد فکر کند موریسون آن را در گام A مینور ساخته است.
با این حال، بررسی بیشتر نشان می‌دهد که F# در آکورد Bm وجود دارد، یک نه بزرگ برای گام Am که معمولاً از همان گام C ماژور با هیچ اتفاقی استفاده می‌کند.
با دانستن این موضوع، می‌توانیم تعیین کنیم که "Moondance" در واقع در A Dorian نوشته شده است.
9. So What – Miles Davis

Miles Davis – ‘So What’
یکی از ماندگارترین و نمادین‌ترین آثار نوازنده ترومپت مشهور Miles Davis، "So What"، نمونه‌ای از این است که چرا این مرد یک استاد است.
از همه مهمتر، Miles Davis اولین کسی بود که "جاز مُدال" را به جهان معرفی کرد.
جاز مُدال از مُدهای موسیقی یونان باستان استفاده می‌کند، اغلب آنها را تعدیل می‌کند و در طول آهنگ بین آنها جابجا می‌شود.
در جاز مُدال، ملودی‌های ساز که روی آکوردها قرار می‌گیرند، مُد را هدایت می‌کنند، نه الگوی آکورد که یک مرکز تُنالیته یا تونیک را در کل قطعه ایجاد می‌کند.
"So What" به طور محکم در D Dorian ریشه دارد، خانه اصلی مُد.
10. Eleanor Rigby – The Beatles

The Beatles – ‘Eleanor Rigby’
پل مک‌کارتنی از The Beatles، الهام گرفته از الگوی گام در "Scarborough Fair"، "Eleanor Rigby" را تا حدی در مُد دوریان نوشت.
The Beatles به خاطر نوشتن ساختارهای آهنگ پیچیده و تغییر آکوردها شناخته می‌شوند و بسیاری از آهنگ‌های دیگر پل مک‌کارتنی نیز بین گام‌ها و مُدهای متعددی سر می‌خورند.
ورس در Dorian شروع می‌شود، با "Eleanor Rigby … wedding has been"، سپس به سرعت به یک مُد مینور/Aeolian برای "lives in a dream" تغییر می‌کند.
کورس در Aeolian شروع می‌شود، سپس به یک گام پنتا تونیک برای بدنه هوک می‌رود.
دوریان با شروع ورس بعدی وارد می‌شود و غیره.
11. Oyo Como Va – Tito Puente, Perf. Santana

Tito Puente, Perf. Santana – ‘Oyo Como Va’
آهنگی که Santana دوست دارد بگوید "یک چاچا کوبایی ساخته شده توسط یک نیویورکی پورتوریکویی و اجرا شده توسط یک مهاجر مکزیکی و گروه راک سان فرانسیسکو" است، واقعاً مطالعه‌ای در طعم موسیقی چند قومیتی است.
این آهنگ توسط آهنگساز Tito Puente در دهه 1950 نوشته شد و کل آهنگ در مُد دوریان باقی می‌ماند.
Oyo Como Va در A Dorian است.
گام A Dorian شبیه به گام A مینور طبیعی است، با F-sharp به جای F طبیعی.
گام A Dorian همان الگوی گام G ماژور را دنبال می‌کند اگر از A به A نواخته شود.
12. Chameleon – Herbie Hancock

Herbie Hancock این استاندارد جاز را با همکاری Paul Jackson، Bennie Maupin و Harvey Mason ساخت و در سال 1973 منتشر شد.
ضرب و ریتم فانک و خط باس جاز کلاسیک، گروه جاز را در Bb Dorian لنگر می‌اندازد.
جاز اغلب از کلیدهای موسیقی که به طور مکرر در ژانرهای موسیقی دیگر استفاده نمی‌شوند، استفاده می‌کند.
خط باس اغلب پرمطالعه‌ترین بخش "Chameleon" است، زیرا تعداد باورنکردنی نت‌ها را در عرض تنها دو میله با نواختن آرپژها و به طور متناوب، گام کروماتیک Bb Dorian قرار می‌دهد.
خلاصه
امیدواریم از کاوش در این نمونه‌های موسیقی مُد دوریان لذت برده باشید.
دوریان سابقه طولانی در استفاده در آهنگسازی‌های موسیقی از دوره قرون وسطی تا دوران کلاسیک تا فولک، پاپ، راک، جاز و سایر موسیقی‌های مدرن دارد.
اکنون که می‌دانید مُد دوریان در موسیقی چگونه به نظر می‌رسد، باید بتوانید گام‌های دوریان را در موسیقی تشخیص دهید و از مُد دوریان هنگام نوشتن موسیقی خود استفاده کنید.


به عنوان بخشی از مجموعه‌مان، قرار است چندین مُد معروف را بررسی کنیم. نگاهی می‌اندازیم به اینکه چه چیزی آن‌ها را منحصربه‌فرد می‌کند، چه آهنگ‌های مشهوری از آن‌ها استفاده کرده‌اند و مهم‌تر از همه، چگونه شما می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید.
امروز بر روی یکی از مشهورترین مُدها تمرکز خواهیم کرد؛ دورین. مُد دورین برای بسیاری از افراد اولین تصور از موسیقی مُدال است. همانطور که در مقاله‌ی مقدماتی در مورد مُدها اشاره کردیم، مُد دورین مترادف با موسیقی فولک، جهانی و کانتری است. اما شما می‌توانید از مُد دورین در کاربردهای مختلف استفاده کنید.
اگر ایده‌ی مُدها و تئوری موسیقی به طور کلی کمی طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد، حتماً دوره‌ی تئوری موسیقی مقدماتی ما را بررسی کنید.
چه چیزی این مُد را دورین می‌کند؟
ساده‌ترین راه برای توصیف مُد دورین این است: یک گام مینور با یک ششم ماژور.
بیایید گام ر مینور را در نظر بگیریم. این گام از نت‌های ر، می، فا، سل، لا، سی‌بمل و دو تشکیل شده است.
برای تبدیل آن به دورین، تنها کاری که باید انجام دهیم این است که نت ششم را ماژور کنیم (یک نیم‌پرده بالا ببریم) تا به نت‌های ر، می، فا، سل، لا، سی و دو برسیم.
راه ساده‌تری برای به خاطر سپردن مُد دورین این است که از نت ر شروع کنید و فقط نت‌های سفید را تا نت ر بعدی بنوازید. شما در حال نواختن ر دورین هستید. این ترفند کوچک نواختن فقط نت‌های سفید در واقع برای بسیاری از مُدها کاربرد دارد، همانطور که بعداً در این مجموعه متوجه خواهیم شد.
دورین صدای متفکرانه و مرموز خود را از رابطه‌اش با گام مینور به دست می‌آورد. اغلب در ابتدای یک قطعه دورین، شنوندگان تصور می‌کنند که قطعه مینور است، اما با شنیدن ادامه، (به طور رضایت‌بخشی) غافلگیر می‌شوند که صدا در جهت کاملاً متفاوتی پیش می‌رود - یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های دورین.
آهنگ‌های مشهور در دورین
همانطور که قبلاً ذکر شد، دورین یکی از شناخته‌شده‌ترین مُدها است و به همین دلیل بارها در موسیقی پاپ استفاده شده است. در مقاله‌ی مقدماتی خود، در مورد نحوه‌ی استفاده از مُد دورین در آهنگ "Riders On The Storm" از گروه The Doors و همچنین "Get Lucky" از Daft Punk صحبت کردیم. چرا به شما موسیقی دورین بیشتری را نشان ندهیم؟
این آهنگ معروف که در TikTok و Youtube برای سال‌ها محبوب بوده است، ویدیوهای ویروسی متعددی را به وجود آورده است. بخشی از محبوبیت بی‌نظیر آن، صدای باستانی، مرموز و مدیتیشن‌گونه‌ای است که آن و سایر موسیقی‌های متن مانند ارباب حلقه‌ها و بازی تاج و تخت را در سراسر جهان، صرف نظر از پیشینه‌ی فرهنگی‌شان، به مورد علاقه‌ی طرفداران تبدیل کرده است.
مشهورترین آهنگ Wu Tang به نام C.R.E.A.M. بلافاصله با ضربات پیانوی ابریشمی و آوازهای غمگین خود شما را به درون خود می‌کشاند. روند تکراری صدای "قدیمی" یا "کلاسیک" بارها و بارها هنگام مطالعه‌ی دورین ظاهر می‌شود و این نیز از این قاعده مستثنی نیست - بسیاری از قطعات جاز در دورین هستند.
بلوز و دورین فاصله‌ی زیادی با هم ندارند، همانطور که می‌توانید در این تک‌آهنگ موفق از گروه The Black Keys بشنوید. دورین نه تنها به این آهنگ صدایی قدیمی و بلوزی می‌بخشد، بلکه به قدرت و صدای عظیم آن نیز می‌افزاید.
دورین در آهنگ شماره یک بریتنی اسپیرز از طریق استفاده از سازهای هندی خود را نشان می‌دهد تا صدایی بین‌المللی به دورین ببخشد.
اگر می‌خواهید آهنگ‌های بیشتری در دورین پیدا کنید، لیست پخش Spotify ما را بررسی کنید.
چگونه می‌توانید از دورین استفاده کنید؟
دورین مُد نهایی برای ایجاد حس مرموز، متفکرانه، آرامش‌بخش، رویایی یا حتی توهم‌زا است. اگر روی آهنگ‌هایی کار می‌کنید و می‌خواهید این نوع حس را به آهنگ اضافه کنید، به این فکر کنید که در چه مُدی هستید. معمولاً تغییر به دورین بلافاصله نتیجه می‌دهد.
در بسیاری از DAWها، می‌توانید موسیقی MIDI را به هر مُدی که می‌خواهید تبدیل کنید. به عنوان مثال، با استفاده از افکت Scale MIDI در Ableton، می‌توانید فوراً موسیقی خود را از یک مُد به مُد دیگر منتقل کنید، که می‌تواند به آهنگ شما زندگی جدیدی ببخشد، به خصوص اگر مدتی است روی آن کار می‌کنید. این یک کد تقلب عالی برای دستیابی به مُد دورین بدون حتی فکر کردن به آن است!
پس - چرا سعی نکنید دورین را در آهنگسازی بعدی خود بگنجانید؟ اگر می‌خواهید در مورد جنبه‌های پیشرفته‌تر تئوری موسیقی بیشتر بدانید، از بررسی دوره‌ی تئوری موسیقی پیشرفته‌ی ما دریغ نکنید.


لیبرو یک پست تخصصی دفاعی در والیبال است و یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌ها را در زمین دارد. نقش یک لیبرو، دریافت‌کننده‌ی اصلی سرویس‌ها و خط دفاع دوم در برابر مهاجمان است. آن‌ها ستون فقرات تیم هستند و به تیم خود فرصت می‌دهند تا یک حمله‌ی مناسب را اجرا کند. لیبرو‌ها معمولاً بهترین پاسور تیم هستند و معمولاً در تمام طول بازی در زمین می‌مانند.

ویژگی‌ها و مهارت‌های یک لیبرو
لیبرو‌ها همه چیز درباره‌ی زمان واکنش، کنترل توپ و ثبات هستند. آن‌ها اغلب اولین بازیکنی هستند که در دریافت سرویس با توپ تماس پیدا می‌کنند، بنابراین مهم است که لیبرو‌ها بتوانند به طور مداوم دریافت کنند و توپ را در بازی نگه دارند.
لیبرو‌ها همچنین مسئول پوشش دادن یک منطقه بزرگ از زمین و انجام حرکات دفاعی، از جمله دفاع عمیق و جمع‌آوری توپ‌های برگشتی (تیپ) هستند که از تور عبور می‌کنند. آن‌ها باید سریع، چابک باشند و آگاهی بالایی از زمین داشته باشند تا بتوانند حملات حریف را پیش‌بینی و به آن‌ها واکنش نشان دهند.
اگرچه لیبرو‌ها متخصص دفاع هستند، اما مسئولیت تنظیم توپ را در شرایط اضطراری که تنظیم‌کننده‌ی اصلی قادر به انجام آن نیست نیز بر عهده دارند. این بدان معناست که لیبرو‌های خوب باید علاوه بر تمرینات دریافت و دفاع عمیق، تمرینات تنظیم توپ را نیز انجام دهند تا برای تمام موقعیت‌ها آماده باشند.
لیبرو همچنین تنها پستی در والیبال است که قد شما مهم نیست. از آنجایی که لیبرو‌ها در دفاع در خط عقب تخصص دارند، مهم‌تر این است که به اندازه کافی سریع و چابک باشید تا توپ را در بازی نگه دارید.

قوانین منحصربه‌فرد لیبرو
لیبرو‌ها یک نقش منحصربه‌فرد در والیبال هستند که مسئولیت‌ها و قوانین خاصی دارند که فقط برای آن‌ها اعمال می‌شود.
لیبرو‌ها:

نمی‌توانند توپ را بالای ارتفاع تور حمله کنند یا در تور بلاک کنند.
نمی‌توانند بلاک کنند یا سعی در بلاک کردن داشته باشند.
فقط می‌توانند در پست‌های خط عقب قرار بگیرند.
نمی‌توانند توپ را با ضربه‌ی دست از بالا (اور هند) در حالی که روی یا جلوی خط حمله هستند تنظیم کنند و اگر توپ بالاتر از بالای تور باشد، یک هم‌تیمی باید حمله را تکمیل کند.
لباس فرم متفاوتی از هم‌تیمی‌های خود بپوشند تا از آن‌ها متمایز شوند.

لیبرو‌ها همچنین می‌توانند هر بازیکن خط عقب را بدون اینکه به عنوان یک تعویض محسوب شود، جایگزین کنند. هنگامی که لیبرو جایگزین پست آن بازیکن می‌شود، آن بازیکن اکنون تنها بازیکنی است که می‌تواند لیبرو را جایگزین کند. مربیان همچنین فقط مجاز به داشتن یک لیبروی تعیین‌شده در هر ست هستند. آن‌ها فقط در صورتی می‌توانند لیبرو را تغییر دهند که لیبروی تعیین‌شده مصدوم شود، در این صورت، بازیکن جایگزین لیبروی تعیین‌شده برای بقیه مسابقات خواهد شد.

چرا باید یک لیبرو داشته باشید
استفاده از لیبرو‌ها از زمان معرفی آن‌ها در سال 1998 به طور فزاینده‌ای محبوب شده است، زیرا به تیم‌ها اجازه می‌دهد تا همیشه یک بازیکن دفاعی اختصاصی را در زمین داشته باشند. با داشتن یک دفاع ثابت و قابل اعتماد در طول مسابقه، نه تنها برای تیم مقابل سخت‌تر خواهد بود که امتیاز بگیرد، بلکه به تیم شما فرصت‌های بیشتری برای حمله می‌دهد. به طور کلی، مهارت‌ها و مسئولیت‌های تخصصی آن‌ها عملکرد تیم را با بهبود دفاع، ایجاد فرصت‌های حمله و امکان تعویض‌های کارآمد بهبود می‌بخشد. برای هر تیم والیبال رقابتی، نقش لیبرو در کمک به تیم برای رسیدن به موفقیت بسیار مهم است.


موقع لیبرو در والیبال
موضوعات پوشش داده شده در این مقاله

معرفی پوزیشن لیبرو در والیبال برای مربیان جدید.
قوانین مربوط به لیبرو.
مثالی از نحوه ورود/خروج لیبرو در طول بازی به زمین.
شرح وظایف کلی لیبرو.
بررسی دقیق نحوه تعیین موقعیت لیبرو در دفاع (پشت میانی یا پشت چپ).

لیبرو در والیبال چیست؟
لیبرو در والیبال یک پوزیشن تخصصی است که فقط می‌تواند در خط دفاعی بازی کند. آنها معمولاً "متخصصان دفاعی" یا "متخصصان کنترل توپ" نامیده می‌شوند، زیرا مسئولیت‌های زیادی در پاس و دفاع دارند.
دلیل اضافه شدن پوزیشن لیبرو در والیبال که برای اولین بار در سال 1998 معرفی شد، بهبود فاز کنترل توپ در بازی بود. کنترل توپ بهتر امکانات بیشتری را در حمله فراهم می‌کند. این امر منجر به رالی‌های طولانی‌تر و هیجان‌انگیزتری می‌شود که البته طرفداران از آن لذت می‌برند. توجه داشته باشید که لیبرو در والیبال فقط در بازی‌های سالنی استفاده می‌شود.
چرا لیبرو لباس رنگی متفاوتی می‌پوشد؟
لیبرو در والیبال تنها بازیکنی در زمین است که لباس رنگی متفاوتی می‌پوشد.
لباس رنگی متفاوت، ردیابی ورزشکار توسط داور را هنگام ورود و خروج از زمین آسان می‌کند. این موضوع مهم است زیرا لیبرو می‌تواند به تنهایی و بدون اینکه به عنوان یک تعویض رسمی برای تیم محسوب شود، وارد و از زمین خارج شود.
پاس دادن، دفاع کردن یا هر دو؟
ایده‌آل این است که لیبرو شما در پاس دادن در سرویس و همچنین در دفاع کردن عالی باشد. اگر لیبرویی دارید که در هر دو این مهارت‌ها عالی است، خودتان را خوش‌شانس بدانید! داشتن لیبروها در سالن ورزشی شما که در یکی از این مهارت‌ها واقعاً خوب هستند، کاملاً رایج است. مربیان معمولاً لیبروی پاسور را در والیبال نسبت به لیبروی دفاعی واقعاً خوب اولویت می‌دهند، اما این موضوع را برای بحث دیگری نگه می‌داریم.
قوانین مربوط به پوزیشن لیبرو
برای میانگین طرفدار والیبال، یا برای یک مربی والیبال جدید، درک قوانین اساسی پوزیشن لیبرو مهم است.

لیبرو در والیبال می‌تواند بدون اینکه به عنوان یک تعویض رسمی محسوب شود، با یک بازیکن خط دفاعی "تبادل" کند. این تبادل بین رالی‌ها اتفاق می‌افتد. شما لیبرو را خواهید دید که معمولاً برای بلاکر میانی خط دفاعی، وارد و خارج از زمین می‌شود.
فقط بازیکنی که در تبادل اولیه لیبرو شرکت داشته است، می‌تواند دوباره با لیبرو جایگزین شود. به عنوان مثال، اگر لیبرو با یک بلاکر میانی خط دفاعی تبادل کند، فقط آن بلاکر میانی می‌تواند دوباره با لیبرو تبادل کند. پس از انجام این تبادل رفت و برگشتی، لیبرو می‌تواند با بلاکر میانی دوم تبادل کند و این چرخه ادامه می‌یابد.
به لیبرو اجازه داده نمی‌شود که حمله را تکمیل کند (از هر نقطه زمین) اگر توپ در هنگام تماس بالای بالای تور باشد. با این حال، آنها می‌توانند حمله کنند تا زمانی که توپ کاملاً بالای تور نباشد. این اتفاقی نیست که اغلب شاهد آن باشید، اما گاهی اوقات رخ می‌دهد.
لیبرو اجازه مسدود کردن ندارد. آنها متخصصان خط دفاعی هستند و در خط حمله بازی نمی‌کنند.
این مجاز است که لیبرو بازیکن را در موقعیت سرویس جایگزین کند. به عبارت دیگر، لیبرو می‌تواند بسته به توانایی‌ها، استراتژی و غیره سرویس دهد یا سرویس ندهد.
این غیرقانونی است که یک بازیکن خط حمله، توپی را که با دست (از بالا) "ست" شده است، حمله کند اگر لیبرو جلوی خط 3 متری باشد. لیبرو هنگام قرار گرفتن در جلوی خط 3 متری از "ست با ضربه" استفاده می‌کند. یک "ست با دست" سنتی می‌تواند در پشت خط 3 متری استفاده شود.
یک مربی فقط می‌تواند یک لیبرو را در هر ست تعیین کند، اما تغییر لیبرو بین ست‌ها مجاز است.

این مهم‌ترین و قابل توجه‌ترین قوانین هستند که به یک مبتدی یا طرفدار کمک می‌کند تا بفهمد چه اتفاقی می‌افتد.
ملاحظات اضافی لیبرو

لیبرو برای ورود به مسابقه ملزم نیست.
لیبرو می‌تواند در یک روتاسیون سرویس دهد. این یک تصمیم تاکتیکی است که معمولاً بر اساس توانایی‌های سرویس‌دهی است. اگر یکی از بلاکرهای میانی شما سرویس‌دهنده ضعیفی است، مجاز است که لیبرو به جای او سرویس دهد.
در بازی امروز، اکثر لیبرو‌ها هنگام حفاری توپ اول توسط ست‌کننده، ست می‌کنند. به عنوان مثال، اگر بازیکن حمله کننده حریف توپ را به خط بزند و ست‌کننده مدافع آن را حفاری کند (تماس اول)، لیبرو سپس تماس دوم را انجام می‌دهد و بازیکن حمله کننده تماس سوم را انجام می‌دهد.

مثالی از نحوه ورود و خروج لیبرو از مسابقه
مرحله 1: هنگامی که داور ترکیب اولیه (شش بازیکن غیر لیبرو) را تأیید می‌کند، داور پایین به لیبرو علامت می‌دهد که می‌تواند برای بلاکر میانی خط دفاعی (که ما این ورزشکار را MB1 می‌نامیم) وارد مسابقه شود.
مرحله 2: هنگامی که لیبرو در نهایت به خط حمله بچرخد، با MB1 تعویض می‌شود و MB1 در خط حمله بازی می‌کند. از آنجایی که لیبرو و MB1 یک تبادل کامل انجام داده‌اند، اکنون مجاز است که لیبرو با بازیکن دیگری تعویض شود.
مرحله 3: اکنون که یک بلاکر میانی جدید (MB2) وجود دارد، لیبرو می‌تواند با او تعویض شود و دوباره در خط دفاعی بازی کند. هنگامی که لیبرو به خط حمله بازگردد، تبادل کامل را با MB2 انجام می‌دهد و این چرخه ادامه می‌یابد.
لیبرو شما در والیبال باید در دفاع کجا بازی کند؟
در Gold Medal Squared ما می‌خواهیم از اصول مربیگری برای ساختن سیستم‌های تیمی خود استفاده کنیم. وقتی صحبت از سیستم‌های دفاعی می‌شود، ما اصول مبتنی بر علم و داده‌هایی را ایجاد کرده‌ایم که می‌تواند فرآیند ساختن یک دفاع موثر را ساده کند، و دفاعی که بر اساس توانایی‌های ورزشکاران شما باشد. در این بخش از بررسی دقیق لیبرو در والیبال، به دفاع خط دفاعی می‌پردازیم. به طور خاص، چگونه تصمیم می‌گیریم که لیبرو ما در خط دفاعی کجا باید بازی کند؟
اصول کلیدی برای دفاع

بهترین مدافعان خود را در جایی قرار دهید که بیشتر توپ‌ها می‌روند. توجه داشته باشید که این بدان معنا نیست که کورکورانه لیبرو خود را در وسط زمین قرار دهید (در ادامه بیشتر در این مورد صحبت خواهیم کرد).
مدافعان خود را در جایی قرار دهید که اتفاقات سریعتر رخ می‌دهد.

وقتی واقعاً ارزش این اصول را درک کنید، متوجه خواهید شد که آنها رهایی‌بخش هستند، نه محدودکننده. اصول یک پایه عالی به ما می‌دهند تا شروع کنیم. با این حال، ما هنوز ملاحظات بیشتری برای بررسی داریم.
برای اینکه بفهمیم آیا لیبرو شما باید در پشت چپ بازی کند یا پشت میانی، باید به سوالات زیر پاسخ دهیم.

بهترین مدافع در تیم شما کیست؟
بیشتر توپ‌ها در سطح ما کجا می‌روند؟
اتفاقات سریعتر کجا می‌افتد؟
آیا ست‌های مختلف تقاضای متفاوتی را به مدافعان ما تحمیل می‌کنند؟
چه کسی هنگام حفاری توپ اول توسط ست‌کننده، ست می‌کند؟
حمله خط دفاعی چگونه بر جایی که لیبرو ما بازی می‌کند تأثیر می‌گذارد؟
آیا لیبرو می‌تواند در هر دو موقعیت (پشت میانی و پشت چپ) بازی کند؟

چه کسی بهترین مدافع خط دفاعی در تیم شما است؟
به دلیل ماهیت تخصصی پوزیشن لیبرو، جای تعجب نیست که در بیشتر تیم‌ها، لیبرو در والیبال بهترین (یا حداقل یکی از بهترین) بازیکنان دفاعی است. با این حال، همیشه اینطور نیست. بسیاری از اوقات یک تیم یک ورزشکار واحد دارد که بهترین مهاجم، بهترین سرویس‌دهنده، بهترین پاسور، بهترین حفار و بهترین بلاکر است. جای تعجب نیست که این ورزشکار معمولاً یکی از بازیکنان حمله کننده بیرونی شما است.
به طور خلاصه، هر بازیکنی که در هر پوزیشنی بازی می‌کند ممکن است بهترین مدافع شما باشد، اما در بیشتر موارد، این لیبرو و/یا بازیکن حمله کننده بیرونی شما خواهد بود. همچنین ممکن است چندین مدافع داشته باشید که در توانایی خود برای حفاری برابر باشند. این را یک امتیاز در نظر بگیرید زیرا گزینه‌های بیشتری را هنگام طراحی دفاع خود باز می‌کند (که بعداً در این مقاله در مورد آن بحث خواهیم کرد).

بیشتر توپ‌ها در سطح شما کجا می‌روند؟
سطح شما به دو دلیل اصلی مهم است. اول، برنامه‌های دانشگاهی و حرفه‌ای منابع بیشتری برای جمع‌آوری داده‌ها و شناسایی گرایش‌ها دارند. این امر توجیه تنظیمات را هنگام توسعه یک برنامه بازی آسان‌تر می‌کند. اغلب اوقات در سطح جوانان، تیم‌ها با اطلاعات کمی یا بدون اطلاعات قبل از شروع مسابقه رقابت می‌کنند. چرا این مهم است؟ زیرا اصل اول دفاعی ما "بهترین مدافعان خود را در جایی قرار دهید که بیشتر توپ‌ها می‌روند" است. اگر این اطلاعات را در مورد حریف خود ندارید، می‌توانیم با خیال راحت توصیه کنیم که برنامه‌های دبیرستانی، باشگاهی و حتی دانشگاهی زمان زیادی را صرف دفاع از وسط زمین کنند.
در زیر یک نقشه حرارتی نشان داده شده است که توپ‌ها در والیبال زنان کالج کجا فرود می‌آیند. جعبه‌های قرمز و صورتی نشان می‌دهند که تقریباً 45 درصد توپ‌ها در این مناطق از زمین فرود می‌آیند یا از آنجا عبور می‌کنند. مهم است که توجه داشته باشید که این چهار جعبه بخش قابل توجهی از زمین را اشغال می‌کنند. ما پیشنهاد نمی‌کنیم که 45 درصد از تمام توپ‌ها دقیقاً در تقاطع فرود بیایند (که ما آن را وسط-وسط می‌نامیم). با این حال، هر کسی که در وسط زمین یا اطراف آن بازی می‌کند، باید دامنه دفاعی داشته باشد و بتواند انواع توپ‌ها را در این چهار منطقه از زمین حفاری کند.

ما یک مطالعه مشابه را در سال 2022 انجام دادیم که شامل برخی از بهترین تیم‌های دبیرستانی کشور بود. مهم است که ما به طور مداوم داده‌ها و سوگیری‌های فعلی خود را به چالش بکشیم تا اطمینان حاصل کنیم که به روزترین اطلاعات را ارائه می‌دهیم. ما همچنین یک سطح جزئیات اضافه کردیم و زمین را به بخش‌های کوچکتر تقسیم کردیم.

همانطور که می‌بینید، سطوح بالای دبیرستان الگوی بسیار مشابهی ایجاد می‌کنند. ما فعالیت زیادی را در وسط زمین، سمت چپ وسط و در منطقه 2 که بسیاری از ضربات نوک در آنجا می‌روند، مشاهده می‌کنیم.
توجه: این نمودارها نشان می‌دهند که توپ توسط مدافع کجا تماس گرفته شده است، نه اینکه ممکن است کجا فرود بیاید. ترسیم اینکه توپ‌ها ممکن است کجا فرود بیایند، یک لایه پیچیدگی (و حدس و گمان) اضافه می‌کند، و در نهایت ما می‌خواهیم ورزشکارانمان در موقعیتی باشند که تا حد امکان توپ‌های بیشتری را لمس کنند.
اتفاقات سریعتر کجا می‌افتد؟
والیبال سریع‌تر و قدرتمندتر می‌شود. سرعت بازی قطعاً عاملی است که باید هنگام تصمیم‌گیری در مورد محل قرار دادن مدافعان خود در نظر بگیریم.
هنگامی که توپ در سمت حریف تور است، سریع‌ترین احتمالی که یک مدافع خط دفاعی باید برای آن آماده باشد، یک ست‌کننده که توپ را از روی تور عبور می‌دهد یا یک حمله غافلگیرکننده ست‌کننده است. در حالی که این بازی اغلب اتفاق نمی‌افتد، ست‌کننده‌های تهاجمی ممکن است نیاز به توجه از دفاع داشته باشند. نمونه‌هایی از هر دو نوع حمله در زیر نشان داده شده است.

اکثر این نوع حملات در وسط کم یا در منطقه 4 فرود می‌آیند.

نوع سریع بعدی حمله، حمله سریع میانی است که در زیر نشان داده شده است.

اگر ما نقشه‌های حرارتی حمله میانی را ترسیم کنیم، بیشتر آنها شبیه این خواهند بود.

به دلیل جایی که این نوع حملات سریع معمولاً فرود می‌آیند، مسئولیت بیشتری بر عهده مدافعان پشت چپ و راست قرار می‌گیرد.
آیا ست‌های مختلف تقاضای متفاوتی را به مدافعان ما تحمیل می‌کنند؟
ما همچنین باید درک کلی داشته باشیم که انواع ست‌های خاص کجا در زمین فرود می‌آیند. آیا بهتر است ورزشکار بلندتر و درازتری داشته باشیم که در پشت میانی بازی کند، جایی که ممکن است توپ‌های بیشتری نیاز به بازی بالای سر (توپ‌هایی که به بلوک برخورد می‌کنند و غیره) یا به سمت جلو (توپ‌هایی که کمی به سمت چپ یا راست وسط-وسط ضربه می‌خورند) داشته باشند؟ آیا بهتر است ورزشکار سریع‌تری داشته باشیم که در پشت چپ بازی کند، جایی که مسئولیت بیشتری برای دفاع در برابر انواع سریع‌تر حملات وجود دارد؟ آیا سخت‌ترین ضربات به منطقه 5 یا منطقه 6 حمله می‌شوند؟ ما استدلال می‌کنیم که توپ‌های "تمیزتر" و سخت‌تر به منطقه 5 می‌روند، در حالی که توپ‌های "خارج از بلوک" به منطقه 6 هدایت می‌شوند.
چه کسی هنگام حفاری توپ اول توسط ست‌کننده، ست می‌کند؟
در بازی امروز، اکثر تیم‌ها لیبرو را برای ست کردن توپ دوم هنگام حفاری توپ اول توسط ست‌کننده تغییر داده‌اند. اگر لیبرو ست‌کننده خارج از سیستم باشد، می‌توان استدلال کرد که مدیریت مسئولیت ست کردن از موقعیت پشت چپ آسان‌تر است. اگرچه این یک قانون مطلق نیست، اما ما احساس می‌کنیم زوایای بازی ست کردن را از این موقعیت ساده‌تر می‌کند.

آیا حمله خط دفاعی وجود دارد و آیا موثر است؟
حمله از خط دفاعی در والیبال زنان رایج‌تر و موثرتر شده است. با این حال، "bic" و "pipe" هنوز به اندازه گزینه حمله خط حمله ما رایج نیستند و حتی اگر باشند، به ندرت موثرتر از حمله خط حمله هستند. فکر می‌کنم می‌توانیم با خیال راحت بگوییم که هرچه سطح (و قدرت) بالاتر باشد، احتمال حمله موثر خط دفاعی بیشتر است. هرچه سطح (قدرت کمتر) پایین‌تر باشد، احتمال حمله موثر خط دفاعی کمتر است. صرف نظر از این، ارزش دارد که یک تحلیل هزینه-فایده انجام دهید تا به تعیین محل بازی دفاعی لیبرو شما کمک کند.
برای نشان دادن اینکه مهاجمان خط دفاعی چقدر مورد استفاده قرار می‌گیرند، به آمار 16 تیم زن که به دور 16 مسابقات سال 2022 راه یافتند نگاهی بیندازیم. این آمار از پیروزی دور دوم هر تیم است که آنها را به نیمه نهایی منطقه‌ای رساند.
| تیم | بذر NCAA | حملات کل | حملات پشت میانی | % حملات به پشت میانی |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| تگزاس | 1 | 81 | 3 | 3.70% |
| لوئیزویل | 1 | 119 | 7 | 5.88% |
| استنفورد | 1 | 97 | 6 | 6.19% |
| ویسکانسین | 1 | 73 | 5 | 6.85% |
| پیتسبورگ | 2 | 125 | 2 | 1.60% |
| مینه سوتا | 2 | 77 | 3 | 3.90% |
| نبراسکا | 2 | 152 | 8 | 5.26% |
| سن دیگو | 2 | 165 | 10 | 6.06% |
| کنتاکی | 3 | 94 | 0 | 0.00% |
| فلوریدا | 3 | 103 | 1 | 0.97% |
| ایالت اوهایو | 3 | 86 | 5 | 5.81% |
| اورگان | 3 | 134 | 20 | 14.93% |
| مارکت | 4 | 114 | 3 | 2.63% |
| پنسیلوانیا | 4 | 112 | 3 | 2.68% |
| بیلر | 4 | 165 | 6 | 3.64% |
| هیوستون | 5 | 177 | 4 | 2.26% |
برای 15 از 16 تیم شیرین 16، حمله تهاجمی میانی بخش بسیار کوچکی از حمله کلی تیم است، حتی با بهترین مهاجمان کشور در لیست آنها. تیم‌های والیبال دبیرستانی و جوانان احتمالاً کمتر از خط دفاعی حمله می‌کنند.
اجازه دهید این را در زمینه قرار دهیم. ممکن است لیبروی بسیار خوبی داشته باشید که به وضوح بهترین بازیکن دفاعی شما باشد. بهترین بازیکن دفاعی شما ممکن است یک بازیکن حمله کننده بیرونی باشد که در حمله از خط دفاعی عالی است اما در حفاری توپ‌ها به طور مداوم مشکل دارد. اگر خود را در این موقعیت یافتید، ممکن است بخواهید حمله خط دفاعی را رها کنید و اطمینان حاصل کنید که بهترین بازیکن دفاعی شما (لیبرو شما) در جایی بازی می‌کند که بیشتر توپ‌ها می‌روند (معمولاً وسط زمین).
اگر لیبرو و بازیکن حمله کننده خط دفاعی شما در توانایی‌های حفاری خود مشابه باشند، تصمیم‌گیری آسان‌تر می‌شود. بازیکن حمله کننده بیرونی خود را در پشت میانی نگه دارید در حالی که لیبرو شما در پشت چپ بازی می‌کند.
تیم‌های برتر چه کار می‌کنند؟
همه 16 تیم در دور 16 مسابقات سال 2022 لیبرو خود را در موقعیت پشت چپ بازی می‌کردند. در حالی که این یک گزینه است که لیبرو در روتاسیون‌های خاص در پشت چپ بازی کند و در روتاسیون‌های دیگر در پشت میانی، این یک تاکتیک رایج در بین این تیم‌های سطح بالا نیست. تصمیم به استفاده از این گزینه بر اساس توانایی‌های سایر بازیکنان خط دفاعی در روتاسیون‌های خاص در مقایسه با لیبرو است.
بیایید خلاصه کنیم - چرا این برنامه‌ها لیبرو خود را در پشت چپ بازی می‌کنند؟

لیبرو مسئول حفاری حملات سخت و تمیز از بازیکنان حمله کننده بیرونی حریف است.
اکثر این تیم‌ها بازیکنان حمله کننده بیرونی دارند که می‌توانند بدون کاهش قابل توجهی در بهره‌وری، توپ‌ها را در وسط-وسط حفاری کنند.
لیبرو در موقعیتی است که احتمال بیشتری دارد در برابر حملات ست‌کننده و حملات غافلگیرکننده ست‌کننده دفاع کند.
لیبرو در موقعیتی است که احتمال بیشتری دارد در برابر حملات میانی دفاع کند.
لیبرو در موقعیتی است که احتمال بیشتری دارد در برابر ضربات نوک دفاع کند.
زوایای بازی ست کردن توپ دوم را برای لیبرو از موقعیت پشت چپ آسان‌تر می‌کند.
اغلب اوقات بازیکنان حمله کننده بیرونی شما بلندتر هستند که به آنها دامنه دفاعی بیشتری (بالا و به پهنا) در وسط زمین می‌دهد.
به عنوان یک بازیکن پشت میانی، بازیکن حمله کننده بیرونی در دسترس است تا از پشت میانی حمله کند - این یک ملاحظه مهم‌تر با افزایش قدرت و توانایی است. در سطوح جوانان، ما احساس می‌کنیم بهتر است بهترین بازیکن کنترل توپ خود را در وسط زمین قرار دهید.

چه زمانی بهترین مدافع شما در پشت میانی بازی کند؟

اگر لیبرو شما به وضوح بهترین بازیکن دفاعی در تیم شما است و می‌دانید که بیشتر توپ‌ها در سطح شما در وسط زمین فرود می‌آیند یا از آنجا عبور می‌کنند. این سناریو معمولاً در سطوح جوان‌تر و کم‌قدرت‌تر رخ می‌دهد.
اگر حمله خط دفاعی شما کارآمد نیست یا آن را تنظیم نمی‌کنید و لیبرو شما بهترین مدافع شما است، منطقی است که او را در وسط زمین قرار دهید.
اگر اطلاعات گرایشی در مورد یک مهاجم خاص حریف دارید که توجیه قرار دادن بهترین مدافع خود را در وسط زمین می‌کند.
اگر هیچ اطلاعاتی در مورد حریف خود ندارید، توصیه می‌کنیم بهترین مدافع خود را در وسط زمین قرار دهید (حداقل برای شروع مسابقه).

آیا لیبرو شما می‌تواند در هر دو پشت چپ و پشت میانی بازی کند؟
مطمئناً! در مسابقه نیمه نهایی ملی سال 2022 برابر لوئیزویل، لیبروی پیت در هر دو موقعیت خط دفاعی بازی کرد.
در اینجا خواهید دید که شماره 12 پیراهن زرد در پشت چپ بازی می‌کند.

در اینجا خواهید دید که شماره 12 پیراهن زرد در پشت میانی بازی می‌کند.

در این مسابقه خاص، تنها یک تلاش حفاری از 20 تلاش حفاری لیبرو از موقعیت پشت میانی انجام شد. بنابراین، باید توجه داشت که اگرچه این یک گزینه است، اما یک تاکتیک رایج در بین این تیم‌های سطح بالا نیست. تصمیم به استفاده از این گزینه بر اساس توانایی‌های سایر بازیکنان خط دفاعی در روتاسیون‌های خاص در مقایسه با لیبرو است.
خلاصه
اگر واقعاً درک کنید که اصول چیست و چگونه می‌تواند به شما به عنوان یک مربی کمک کند، به سرعت یاد خواهید گرفت که چقدر رهایی‌بخش هستند. اغلب اوقات ما کلمه "اصول" را با انعطاف‌ناپذیری همراه می‌کنیم. ما معتقدیم که برعکس است. اصول رهایی‌بخش هستند و به شما کمک می‌کنند سیستم‌های واقعاً موثری را بر اساس داده‌ها، روندها و توانایی‌های بازیکنان خود بسازید.
اگر در مورد پوزیشن لیبرو در والیبال سوالی دارید یا به هرگونه توضیحی از این مقاله نیاز دارید، خوشحال می‌شویم کمک کنیم. یک ایمیل برای ما ارسال کنید و ما به زودی به شما پاسخ خواهیم داد!
ایمیل ما: info@goldmedalsquared.com
ممنون که وقت گذاشتید این مقاله را بخوانید!


در بسکتبال، پنج موقعیت اصلی وجود دارد: گارد راس، گارد شوتر، فوروارد کوچک، فوروارد قدرتی و سنتر. با توجه به تکامل مداوم خود بازی، یک بازیکن اکنون می‌تواند در هر دوره زمانی در موقعیت‌های متعددی بازی کند و این یکی از دلایلی است که ما اکنون بازیکنانی را داریم که "کِشیده" نامیده می‌شوند، به این معنی که می‌توانند در هر سه موقعیت خط مقدم بازی کنند. توانایی بازی در موقعیت‌های متعدد به آن بازیکن مزیت می‌دهد، به ویژه در لحظات حساس و بازیکنان می‌توانند این مزیت را در ورزش‌های دیگری مانند والیبال نیز به دست آورند.

در قسمت سوم شب گذشته Usapang PSL، یکی از جنبه‌های تحلیلی والیبال که تحلیلگر باتجربه والیبال، تک سوتر از مهمانانش پرسید این بود که بازیکنان چگونه می‌توانند در طول بازی از یک موقعیت بازی به موقعیت دیگر تغییر کنند، در حالی که مهمانان او دو جفت خواهر بودند که در لیگ فوق‌العاده فیلیپین (PSL) بازی می‌کردند، خواهران سانتیاگو، دیندین و جاجا و خواهران لور، ای‌جی و ایا. سوتر همچنین در بحث شب گذشته خاطرنشان کرد که هر چهار بازیکن اکنون می‌توانند در صورت لزوم در موقعیت‌های متعددی بازی کنند و بازیکنان اعتراف کردند که در ابتدا در انتقال از یک موقعیت به موقعیت دیگر با دشواری مواجه شده‌اند. در طول مسیر، ایا لور به اشتراک گذاشت که مربیان در دانشگاه سانتو توماس به آنها اجازه نمی‌دهند که فقط در یک موقعیت بازی کنند. اکنون، اگر بسکتبال پنج موقعیت بازی دارد، والیبال شش موقعیت دارد و بله، بسته به نیاز تیم و شرایط بازی، می‌توان در موقعیت‌های متعددی بازی کرد.

شاید مهمترین موقعیتی که یک بازیکن والیبال می‌تواند داشته باشد، پاسور باشد، زیرا کارشناسان پاسورها را گارد راس والیبال می‌نامند. به عنوان یک پاسور، مسئولیت اصلی شما اجرای حمله تیم است، زیرا پاسورها قصد دارند دومین لمس را دریافت کنند که به آنها امکان می‌دهد توپ را برای یک بازیکن مهاجم تنظیم کنند. مسئولیت منحصر به فرد دیگر پاسورها، شناسایی مسدودکنندگان تیم مقابل و سپس انتخاب ضعیف‌ترین مسدودکننده است. پاسورها همچنین می‌توانند مسدودکننده باشند زیرا می‌توانند در ردیف جلو یا ردیف عقب بازی کنند، به این معنی که باید هر زمان که لازم باشد برای مسدود کردن آماده باشند.

در ترکیب اولیه یک تیم والیبال، همیشه یک بازیکن وجود دارد که پیراهنی با رنگ‌های متضاد نسبت به بقیه تیم می‌پوشد. آن بازیکن لیبرو است. و متاسفانه، لیبرو بخشی از ترکیب اولیه تیم نیستند زیرا می‌توانند در هر زمان وارد و خارج از زمین شوند. تمرکز اصلی یک لیبرو بر روی جنبه دفاعی بازی است. لیبرو فقط در ردیف عقب زمین بازی می‌کنند و معمولاً کسانی هستند که حمله یا سرویس را دریافت می‌کنند. در حالی که تمرکز لیبرو بر روی جنبه دفاعی است، آنها نقش مهمی در حمله تیم دارند زیرا کسانی هستند که باید آماده تبدیل اولین لمس به پاس محکم به پاسور باشند. یک لیبرو همچنین می‌تواند به عنوان پاسور از ردیف عقب عمل کند اگر پاسور واقعی در دسترس نباشد.

در حالی که لیبرو بر دفاع تیم و سایر موارد تمرکز دارند، تیم‌های والیبال یک متخصص دفاعی در ترکیب خود دارند. در حالی که بسیاری هنوز در تمایز بین لیبرو و متخصص دفاعی مشکل دارند، یک تفاوت کلیدی بین این دو این است که متخصص دفاعی می‌تواند در هر نقطه از زمین بازی کند در حالی که لیبرو فقط می‌توانند کار خود را در ردیف عقب انجام دهند. همچنین، لیبرو می‌توانند هر کسی را در ردیف عقب جایگزین کنند زیرا این بخشی از جایگزینی‌های تیم محسوب نمی‌شود، در حالی که متخصصان دفاعی می‌توانند جایگزینی‌ها را از طریق داوران انجام دهند. متخصص دفاعی همیشه باید آماده کندن یا دنبال کردن باشد و همچنین می‌تواند به عنوان مهاجم از ردیف عقب عمل کند.

مسدودکننده میانی یا مهاجم میانی، مانند دیندین سانتیاگو مانابات، موقعیتی است که به بلندقدترین بازیکن تیم نیاز دارد. همانطور که از نام آن پیداست، نقش اصلی مسدودکنندگان میانی مسدود کردن ناحیه مرکزی تور است و همیشه باید برای حملات سریع در بخش میانی آماده باشند. به عنوان مهاجمان میانی، آنها باید بتوانند حملات سریع را اجرا کنند و همچنین می‌توانند به عنوان یک فریب برای گیج کردن مسدودکنندگان استفاده شوند.

اکنون، دو نوع دیگر از مهاجمان در والیبال وجود دارد: مهاجم مقابل و مهاجم کناری.

مهاجمان کناری مانند ای‌جی لور، معمولاً به عنوان نقطه کانونی طرح تهاجمی تیم عمل می‌کنند. آنها معمولاً از سمت چپ آنتن حمله می‌کنند که نیاز به توانایی پرش خوبی دارد. به عنوان یک مهاجم کناری، آن بازیکن باید بتواند به ست‌هایی که از هر جایی می‌آیند، سازگار شود و آن بازیکن باید بتواند از ردیف جلو یا ردیف عقب ضربه بزند. از نظر دفاعی، مهاجمان کناری سرویس را دریافت می‌کنند و معمولاً با مهاجمان میانی برای مسدود کردن شوت‌های تیم مقابل همکاری می‌کنند.

اگر مهاجمان کناری از سمت چپ آنتن حمله کنند، مهاجمان مقابل جادوی خود را از سمت راست آنتن انجام می‌دهند. به طور کلی، این موقعیت نیاز به یک بازیکن دارد که هم در حمله و هم در دفاع عالی باشد. به عنوان مهاجم، آنها باید بتوانند از هر دو ردیف عقب و جلو ضربه بزنند و همچنین می‌توانند به عنوان پاسور پشتیبان عمل کنند اگر پاسور واقعی نتواند یک ست را سرویس کند. از نظر دفاعی، آنها در برابر مهاجمان کناری مقابل کار می‌کنند.

در حالی که مسئولیت‌های متفاوتی دارند، همه موقعیت‌های فوق می‌توانند توسط چندین بازیکن بازی شوند، حتی سانتیاگو-مانابات در قسمت شب گذشته فاش کرد که سعی خواهد کرد در هر موقعیتی از جمله لیبرو بازی کند. و در حالی که ممکن است در ابتدا برخی را گیج کند، آموزش مناسب برای بازی در موقعیت‌های مختلف می‌تواند به یک بازیکن کمک کند و مهمتر از همه، می‌تواند در دراز مدت به تیم کمک کند.

عکس از Head Topics است.


پست لیبرو در تیم والیبال یکی از مهم‌ترین پست‌های این ورزش است (رتبه‌بندی اهمیت: تنظیم‌کننده، پشت‌خط‌زن، لیبرو). دفاع مهم است، اما پاس دریافت سرویس گاهی اوقات می‌تواند عامل تعیین‌کننده‌ای برای پیروزی در بازی باشد. لیبرو تنها زمانی در زمین نیست که بازیکن دیگری در موقعیت مخالف سرویس بزند، و به همین دلیل لیبرو در نهایت همیشه در زمین حضور دارد.

سرویس - دریافت - پاس
بسیاری از مربیان در طول فرآیند جذب بازیکن ادعا کرده‌اند که "بسیاری از بازیکنان می‌توانند دفاع کنند، اما آیا می‌توانند پاس خوبی بدهند؟" هرچند پاس دادن ممکن است چندان سرگرم‌کننده نباشد (که من معتقدم هست)، اما احتمالاً مهم‌ترین مهارت اساسی است که یک لیبرو باید داشته باشد. و نه تنها یک لیبرو باید این مهارت را داشته باشد، بلکه اغلب باید بهترین پاسور تیم باشد. پاس دادن توپ سوم به گونه‌ای که حمله بتواند در سیستم باشد (تنظیم‌کننده بتواند برای هر مهاجمی توپ‌گذاری کند) مهم‌تر از یک دفاع عالی است. ثبات در پاس دریافت سرویس شما را از سایر لیبرو‌ها متمایز می‌کند، بنابراین وقتی فکر می‌کنید در طول تمرین به اندازه کافی پاس داده‌اید، همیشه پاس‌های بیشتری برای انجام دادن وجود دارد.

رهبر باشید
مهم نیست که شما یک بازیکن سال اولی یا سال آخری در تیم دانشگاهی خود هستید، رهبری به عنوان یک لیبرو بسیار مهم است. از آنجایی که لیبرو اساساً همیشه در زمین است، کنترل فضا و انرژی می‌تواند تأثیر زیادی داشته باشد. لیبرو این توانایی را دارد که به مهاجمان بگوید کدام نقاط در طرف مقابل زمین باز هستند و همچنین صحبت کردن مداوم در مورد آنچه در طرف مقابل می‌گذرد ضروری است. یک لیبروی ساکت، در حالی که هنوز با استعداد است، به اندازه یک لیبروی رهبر و پرحرف برای تیم مفید نخواهد بود.

جرقه
در حالی که لیبرو نمی‌تواند بالاتر از ارتفاع تور بپرد و به توپ حمله کند، لیبرو می‌تواند انرژی را زمانی که هم‌تیمی‌اش امتیاز می‌گیرد، افزایش دهد. مربیان به دنبال بازیکنانی هستند که انرژی بالایی در هنگام بازی دارند. شما می‌خواهید کسی باشید که همه دوست داشته باشند با او بازی کنند. آیا بازی با شما لذت‌بخش است؟ وقتی مهاجمان شما امتیاز می‌گیرند تشویق کنید، پاس عالی تنظیم‌کننده‌تان را تشخیص دهید و همه را تشویق کنید تا به اندازه شما سخت بازی کنند.

تلاش و کوشش
یک لیبرو باید برای پوشش دادن مهاجمانش به سمت موقعیت پایه تلاش کند، سپس یک بازی را بخواند و به موقعیت دفاعی حرکت کند و این چرخه را تکرار کند. برای بالا بردن توپ برگشتی تلاش کنید، برای نجات ضربه از روی بلاک تلاش کنید، برای دنبال کردن یک پاس نامناسب تلاش کنید، تلاش، تلاش، تلاش. با تلاش 100 درصدی، به هم‌تیمی‌های خود نشان می‌دهید که چه انتظاری از آن‌ها دارید و وقتی برای نجات توپی که کسی برای آن تلاش نمی‌کند، تلاش می‌کنید، می‌توانید به آن‌ها بگویید که باید توپ را می‌گرفتند. با تلاش خود نمونه‌ای ارائه دهید و هم‌تیمی‌هایتان از شما پیروی خواهند کرد. اخلاق کاری مسری است و فکر کنید که می‌توانید به سادگی با تلاش به هم‌تیمی‌های خود کمک کنید!

روحیه‌ای که هرگز تسلیم نمی‌شود
پست لیبرو رقابتی‌ترین پست در جذب بازیکنان والیبال دانشگاهی است زیرا لیبروی دبیرستانی بیشتری نسبت به پست‌های لیبروی سال اولی در تیم‌های دانشگاهی وجود دارد. و نه تنها شما با متخصصان دفاعی رقابت می‌کنید، در بسیاری از موارد یک پشت‌خط‌زن فوق‌العاده به دلیل تعهد و بازی در سطح دفاعی خود، در دوران دانشگاه به لیبرو تبدیل می‌شود. به همین دلیل، لیبرو باید سخت‌کوش‌ترین فرد در تیم باشد و خود را از دیگران متمایز کند: که می‌تواند با رهبری، تلاش، ثبات، انرژی عالی و بهترین دریافت‌کننده سرویس در زمین انجام شود. با بی‌امان بودن و تسلیم نشدن، لیبرو یک بازی ذهنی قوی با توانایی مقابله با موقعیت‌های سخت و بازی خوب تحت فشار نشان می‌دهد.

والیبال ورزشی با موقعیت‌های مختلفی است و در حالی که این جنبه‌های مهم برای هر نوع موقعیتی وجود دارد، وقتی لیبرو تمام این ویژگی‌ها را داشته باشد، برای یک مربی دشوار خواهد بود که از آن لیبرو بازی نگیرد.


یک بازی بسکتبال، سمفونی‌ای از استراتژی، مهارت و کار تیمی است که در آن هر بازیکن نقش تخصصی خود را ایفا می‌کند. یکی از مهم‌ترین نقش‌ها در زمین، نقش پوینت‌گارد است. پوینت‌گارد که به عنوان مغز متفکر تیم شناخته می‌شود، نقش اساسی در کنترل توپ، آغاز حمله و طراحی بازی‌ها دارد.

در ساده‌ترین سطح، پوینت‌گارد مسئولیت انتقال توپ به سمت سبد حریف و حفظ مالکیت آن برای تیمش را بر عهده دارد. این امر مستلزم مهارت‌های دریبلینگ عالی و آگاهی فضایی برای عبور از خط دفاعی تیم مقابل است. با این حال، نقش پوینت‌گارد فراتر از صرفاً انتقال توپ است.

از پوینت‌گاردها انتظار می‌رود که حمله تیم را هدایت کنند. این بدان معناست که آن‌ها باید به طور کامل طرح بازی مربی را درک کرده و آن را در زمین اجرا کنند. آن‌ها بازی‌ها را فراخوانی می‌کنند و تصمیمات مهمی می‌گیرند، اغلب تحت فشار بسیار زیاد. تسلط بر این جنبه از نقش، نه تنها نیازمند درک عمیق از بازی، بلکه نیازمند ویژگی‌های رهبری برای هدایت موثر تیم است.

یکی از الزامات اساسی یک پوینت‌گارد، پاس دادن توپ به هم‌تیمی‌هایش در موقعیت‌هایی است که به آن‌ها امکان گلزنی می‌دهد. این اغلب شامل اجرای پاس‌های دقیق در شرایط چالش‌برانگیز است. بنابراین، مهارت‌های پاس‌دهی استثنایی و توانایی پیش‌بینی حرکت بازیکنان در زمین برای یک پوینت‌گارد موفق ضروری است.

در دفاع، پوینت‌گارد وظیفه دارد که از پوینت‌گارد حریف محافظت کرده و سعی کند توپ را بدزدد. هدف در اینجا مختل کردن استراتژی‌های تهاجمی تیم مقابل و ایجاد فرصت‌هایی برای تیم خود برای گلزنی است.

علیرغم تمرکز اصلی بر تسهیل بازی برای دیگران، پوینت‌گاردها همچنین می‌توانند به طور قابل توجهی در گلزنی مشارکت داشته باشند. بسیاری از تیم‌ها برای گلزنی به پوینت‌گاردهای خود تکیه می‌کنند، به خصوص در لحظات حساس که سرنوشت بازی در خطر است.

نقش یک پوینت‌گارد در یک بازی بسکتبال چندوجهی و برای موفقیت یک تیم حیاتی است. با کنترل توپ، آغاز حمله، طراحی بازی‌ها و دفاع در برابر پوینت‌گاردهای حریف، آن‌ها به هماهنگی ریتم و جریان بازی کمک می‌کنند. رهبری، تصمیم‌گیری و مهارت‌های آن‌ها هم در حمله و هم در دفاع، آن‌ها را به بخش جدایی‌ناپذیر هر تیم بسکتبال تبدیل می‌کند.

مرکز فورت بند اپیک، بهترین مکان برای تمرین و کمال بخشیدن به بازی شماست. این مرکز دارای شش زمین ورزشی درجه یک، رختکن‌های لوکس برای تیم‌ها و داوران و فضای پشتی بیشتر از آنچه تصور می‌کنید است. چه طرفدار بازی باشید و چه یک ستاره بسکتبال در حال ظهور، این مکان چیزی برای همه دارد.

شما نمی‌خواهید این تجربه یک‌بار در عمر خود را از دست بدهید – امروز رویداد خود را با ما در events@thefortbendepicenter.com رزرو کنید! اجازه دهید به شما نشان دهیم که رویاهای فراموش‌نشدنی بسکتبال از چه چیزی ساخته شده‌اند!


سپتامبر 2012

مارتا، آخرین کبوتر مسافر شناخته‌شده، در سال 1914 در باغ‌وحش سینسیناتی مرد.
انقراض واقعیتی در زندگی مدرن است. تجاوز بی‌امان بشر به حیات وحش، تنوع حیات را با شکاف‌های آشکاری که زمانی ببر تاسمانی، کبوتر مسافر، دارکوب منقاری بزرگ و بی‌شمار دیگران در آنجا بودند، لکه‌دار کرده است. با انباشته شدن این انقراض‌ها، زمین گام به گام به ششمین انقراض دسته‌جمعی خود نزدیک‌تر می‌شود. ما بیش از حد با مفهوم انقراض دسته‌جمعی آشنا هستیم - فاجعه‌ای رخ می‌دهد و زنجیره‌ای از رویدادها را آغاز می‌کند که منجر به مرگ و میر گسترده می‌شود. اما شاید به این فکر نکرده‌اید که بعد از آن چه اتفاقی می‌افتد: سرنوشت گونه‌های بازمانده پس از یک رویداد انقراض دسته‌جمعی چیست؟ تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که انقراض‌های دسته‌جمعی حیات روی زمین را به شیوه‌های شگفت‌آوری تکان می‌دهند...
تکامل کجاست؟
انقراض‌های دسته‌جمعی، مانند انقراضی که دایناسورهای غیرپرنده را کشت، مجموعه‌ای از جایگاه‌های خالی - املاک و مستغلات بوم‌شناختی اشغال‌نشده - به جا می‌گذارند. گونه‌هایی که مجموعه‌ای "به اندازه کافی خوب" از ویژگی‌ها را داشته باشند، می‌توانند از این منابع بهره‌برداری کنند - بنابراین، برای مثال، انقراض یک گونه از لاشخورهای لای‌برگی می‌تواند به گونه‌های دیگر اجازه دهد تا از فرصت‌های سودآور لاشخوری در لای‌برگ استفاده کنند. در طول بسیاری از نسل‌ها، انتخاب طبیعی بر روی این گونه‌ها عمل می‌کند و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا بهتر از منابع موجود استفاده کنند. همانطور که تبارها به جایگاه‌های مختلف حمله می‌کنند و از یکدیگر جدا می‌شوند، شکافته می‌شوند و مقداری از تنوعی را که توسط انقراض دسته‌جمعی از بین رفته بود، بازسازی می‌کنند. حاصل همه این فرآیندها این است که انقراض‌های دسته‌جمعی تمایل دارند با دوره‌های تنوع سریع و تابش تطبیقی دنبال شوند. البته، شناخته‌شده‌ترین مثال این امر 65 میلیون سال پیش رخ داد، زمانی که پستانداران شروع به تنوع در جایگاه‌هایی کردند که قبلاً توسط دایناسورها اشغال شده بود.
در مقاله‌ای که این تابستان منتشر شد، اندرو کروگ و دیوید یابلونسکی از دانشگاه شیکاگو این دوره‌های پس از انقراض دسته‌جمعی را دقیق‌تر بررسی کردند. از آنجایی که آن‌ها می‌خواستند الگوهای تنوعی را که میلیون‌ها سال پیش رخ داده‌اند، بازسازی کنند، دانشمندان بر روی دوکفه‌ای‌های دریایی (صداف‌ها و خویشاوندان آن‌ها) تمرکز کردند. اگرچه صدف‌ها ممکن است به اندازه پستانداران و دایناسورها کاریزماتیک به نظر نرسند، اما دوکفه‌ای‌ها سابقه فسیلی متراکم دارند و در معرض بسیاری از سوگیری‌هایی که موجودات بزرگ‌تر زمینی را آزار می‌دهد، قرار نمی‌گیرند، که به طور مداوم یا در مکان‌ها و زیستگاه‌های زیادی فسیل نمی‌شوند، مانند ساکنان اقیانوس با پوسته سخت.
به جای شروع با یک انقراض دسته‌جمعی و تلاش برای فهمیدن آنچه پس از آن رخ داده است، محققان مقیاس زمانی تجزیه و تحلیل خود را معکوس کردند. آن‌ها بر روی گروه‌هایی از موجودات زنده در یک نقطه خاص در تاریخ زمین تمرکز کردند و در طول زمان به عقب ردیابی کردند تا زمان پیدایش آن‌ها را تعیین کنند. برای درک نحوه عملکرد این کار، نمودار اینجا را بررسی کنید که با افرادی که در یک شهر فرضی در سال 2012 زندگی می‌کنند، شروع می‌شود و در طول زمان به عقب آن‌ها را دنبال می‌کند. در سال 2000، 99٪ از این افراد زنده بودند - یعنی تنها یک درصد از گروه اصلی افراد بین سال‌های 2000 و 2012 متولد شده‌اند. این روند تا حدود سال 1964 ادامه می‌یابد - پایان دوره رونق نوزادان پس از جنگ جهانی دوم. بین سال‌های 1947 و 1964 - در طول دوره رونق نوزادان - درصد زیادی از گروه اصلی افراد متولد شدند. رونق نوزادان در نمودار به صورت خطی با شیب تند نشان داده می‌شود. ما به دنبال افراد به عقب در طول زمان تا زمان تولد آن‌ها ادامه می‌دهیم تا به سال 1900 برسیم، سال تولد مسن‌ترین فرد در گروه اصلی افراد ما و نقطه‌ای که 0٪ از گروه اصلی افراد ما وجود داشتند. از این مثال مشخص است که تغییرات در نرخ تولد را می‌توان به عنوان تغییراتی در شیب خط ردیابی تولدها در طول زمان مشاهده کرد. شیب تند (همانطور که در طول دوره رونق نوزادان یا در اوایل قرن بیستم دیده می‌شود) نشان‌دهنده نرخ تولد بالاست و شیب تدریجی (همانطور که در اواخر قرن بیستم دیده می‌شود) نشان‌دهنده نرخ تولد نسبتاً پایینی است.

کروگ (که اکنون در مدرسه فلینت هیل K-12 در ویرجینیا تدریس می‌کند) و یابلونسکی از همان رویکرد را با دوکفه‌ای‌های فسیلی خود استفاده کردند. آن‌ها بر روی تمام سرده‌های دوکفه‌ای زنده در یک نقطه خاص در تاریخ زمین (به عنوان مثال، در سپیده‌دم دوره پلیستوسن) تمرکز کردند و در طول زمان به عقب ردیابی کردند تا زمان پیدایش هر یک از آن‌ها را تعیین کنند. برای درک الگوهای گسترده در نرخ‌های پیدایش، این فرآیند را برای سرده‌های زنده در زمان‌های مختلف تکرار کردند. در اینجا، می‌توانید نتایج آن‌ها را مشاهده کنید. هر خط نشان‌دهنده گروهی از دوکفه‌ای‌ها زنده در یک نقطه خاص در تاریخ زمین است. هر گروه در طول میلیون‌ها سال به عقب در طول زمان دنبال می‌شود تا زمان پیدایش اعضای گروه ردیابی شود.

همانطور که انتظار می‌رود، یک انفجار کوتاه از رویدادهای پیدایش پس از هر انقراض دسته‌جمعی رخ می‌دهد که در نمودار به صورت یک جهش تند به سمت بالا نشان داده می‌شود (بخش‌های سبز نمودار). این با این ایده سازگار است که گونه‌های بازمانده به سرعت به جایگاه‌هایی که پس از یک انقراض دسته‌جمعی خالی مانده‌اند، تنوع می‌یابند. هنگامی که انفجار پیدایش به پایان می‌رسد، نرخ‌های تنوع به سطح پایین‌تری باز می‌گردند تا دوره پس از انقراض دسته‌جمعی بعدی. با این حال، دانشمندان همچنین چیز شگفت‌انگیزتری را در نمودارها مشاهده کردند. هر دوره بین انقراض‌های دسته‌جمعی با یک نرخ تنوع نسبتاً ثابت، اما متفاوت، مشخص شد. نمودارهای ایده‌آل زیر را با داده‌های واقعی بالا مقایسه کنید تا این الگو را ببینید. پس از برخی از بهبودی‌های انقراض دسته‌جمعی (به عنوان مثال، پس از بهبودی انقراض پایان تریاس)، نرخ تنوع نسبتاً کند است که در یک خط با شیب تدریجی منعکس می‌شود. پس از سایر انقراض‌های دسته‌جمعی (به عنوان مثال، انقراض پایان پرمین)، نرخ استاندارد تنوع بسیار سریع‌تر است و گونه‌های جدید با سرعت زیادی تولید می‌شوند که در یک شیب تند حتی پس از دوره اولیه بهبودی منعکس می‌شود.
چرا باید این نتیجه غیرمنتظره را مشاهده کنیم؟ کروگ و یابلونسکی مشکوک هستند که این به این دلیل است که کدام گروه‌ها در دوره پس از انقراض دسته‌جمعی موفق‌تر هستند. اگر گروه‌هایی که جایگزین و جایگاه‌ها را در دنیای پس از انقراض پر می‌کنند (به عنوان مثال، پستانداران پس از انقراض پایان کرتاسه) اتفاقاً گروه‌هایی باشند که به راحتی گونه‌زایی می‌کنند، نرخ تنوع کلی تا انقراض دسته‌جمعی بعدی بالا خواهد بود. از سوی دیگر، اگر گروه‌هایی که پس از انقراض جایگزین می‌شوند، گونه‌زایی کندی داشته باشند، نرخ تنوع کلی پایین خواهد بود. این بدان معناست که انقراض‌های دسته‌جمعی نقش بسیار مهم‌تری در شکل‌گیری تنوع حیات روی زمین از آنچه تاکنون تصور می‌شد، دارند. آن‌ها نه تنها تغییرات عمده‌ای در ترکیب زیست‌گونه‌های ما ایجاد می‌کنند (و در نتیجه، فرصتی را برای سگ‌های تکاملی برای تنوع و پیشرفت فراهم می‌کنند)، بلکه نرخ پیدایش گونه‌های جدید را برای ده‌ها میلیون سال پس از آن بازنشانی می‌کنند. انقراض‌های دسته‌جمعی، مانند انقراضی که ما در حال حاضر در آستانه ایجاد آن هستیم، نه تنها کاهش‌های کوتاه‌مدت در تنوع هستند. آن‌ها انحرافات عمده‌ای هستند که برای همیشه مسیر و سرعت حیات روی زمین را تغییر می‌دهند.

بیشتر در مورد آن بخوانید
سوالات بحث
درس‌ها و منابع مرتبط
منابع

این بررسی کوتاه در مورد انقراض را بخوانید و تفاوت بین انقراض پس‌زمینه و انقراض دسته‌جمعی را توضیح دهید.
چرا محققان از دوکفه‌ای‌ها به عنوان موضوع تحقیقات خود استفاده کردند؟
پیشرفته: سناریویی را توصیف کنید که در آن استفاده از نوعی از موجودات که به طور نامنظم فسیل می‌شوند، برای این مطالعه می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
آیا داده‌هایی که کروگ و یابلونسکی برای تجزیه و تحلیل نرخ‌های پیدایش استفاده کردند، انقراض‌های دسته‌جمعی را به طور مستقیم یا غیرمستقیم نشان می‌دهند؟ پاسخ خود را توضیح دهید.
با کلمات خود، یافته‌های تجزیه و تحلیل‌های کروگ و یابلونسکی را خلاصه کنید.
سناریوی زیر را در نظر بگیرید: چند دانه از گونه گیاهی فرضی Plantus florescens به جزیره‌ای که تقریباً فاقد حیات گیاهی است، وزیده می‌شوند.
پیشرفته: آیا فکر می‌کنید تابش تطبیقی پس از رویدادی که در آن بسیاری از تبارها منقرض می‌شوند یا پس از رویدادی که در آن تنها چند تبار منقرض می‌شوند، محتمل‌تر است - یا آیا تفاوت ایجاد می‌کند؟ استدلال خود را توضیح دهید.

درباره مطالعه انقراض در سوابق فسیلی آموزش دهید: این پروفایل تحقیقاتی برای پایه‌های 9-16 دانشمند دیوید یابلونسکی را دنبال می‌کند زیرا او الگوهای موجود در سوابق فسیلی را تجزیه و تحلیل می‌کند تا در مورد قوانینی که به تعیین اینکه چه کسی در انقراض‌های دسته‌جمعی گذشته زنده ماند و مرد، بیاموزد.
درباره تابش‌های تطبیقی آموزش دهید: این پروفایل تحقیقاتی برای پایه‌های 9-16 دانشمند چلسی اسپکت را دنبال می‌کند زیرا او تاریخ تکامل گیاهان گرمسیری و گرده‌افشان‌های آن‌ها را کنار هم قرار می‌دهد - و در این فرآیند، سعی می‌کند بفهمد چگونه گونه‌های در معرض خطر را حفظ کند.
درباره تفسیر داده‌ها در تکامل آموزش دهید: این ماژول مبتنی بر وب برای دانشجویان کارشناسی، دانشجویان را از طریق کاوش در الگوهای موجود در تنوع حیات در سراسر سیاره زمین راهنمایی می‌کند. دانش‌آموزان در طول این تمرین با تمرین مهارت‌های تفسیر داده‌ها و استدلال علمی، راهنمایی می‌شوند.

نحوه استفاده از Evo در اخبار با دانش‌آموزان.

Krug, A. Z., and Jablonski, D. (2012). Long-term origination rates are reset only at mass extinctions. Geology. doi:10.1130/G33091.1


حیواناتی که نمی‌توانند با محیط‌های در حال تغییر سازگار شوند، در خطر هستند. عکس: برایان دیویی
اگر میزان انتشار کربن خود را کاهش ندهیم و اجازه دهیم دمای جهانی 4.5 درجه سانتی‌گراد افزایش یابد، طبق یک مطالعه جدید، تا نیمی از حیوانات و گیاهان در برخی از متنوع‌ترین مناطق زیستی جهان تا سال 2100 منقرض خواهند شد. در واقع، حتی اگر بتوانیم گرمایش جهانی را به هدف توافق‌نامه آب و هوای پاریس یعنی 2 درجه سانتی‌گراد محدود کنیم، مناطق‌هایی مانند آمازون و گالاپاگوس هنوز ممکن است یک‌چهارم گونه‌های خود را از دست بدهند، به گفته محققانی که اثرات تغییرات آب و هوایی را بر روی 80000 گیاه و حیوان در 35 منطقه مورد مطالعه قرار داده‌اند. مطالعه دیگری نشان داد که انقراض‌های محلی (زمانی که یک گونه در یک منطقه خاص منقرض می‌شود، اما هنوز در جای دیگری وجود دارد) در حال حاضر در 47 درصد از 976 گونه مورد مطالعه، در هر نوع زیستگاه و منطقه آب و هوایی رخ می‌دهد.
با افزایش دما، تغییر الگوهای بارش و نامنظم‌تر و شدیدتر شدن آب و هوا، یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که تغییرات آب و هوایی در حال حاضر به طور قابل توجهی ارگانیسم‌ها و اکوسیستم‌ها را در زمین و آب مختل می‌کند. حیوانات نه تنها در حال تغییر محدوده و تغییر زمان مراحل کلیدی زندگی خود هستند - بلکه تفاوت‌هایی در نسبت جنسیتی، تحمل گرما و در بدن خود نیز نشان می‌دهند. برخی از این تغییرات ممکن است به یک گونه کمک کند تا سازگار شود، در حالی که برخی دیگر ممکن است نابودی آن را تسریع کنند.

حرکت کن، سازگار شو یا بمیر
حیوانات فقط می‌توانند به سه طریق به تغییرات آب و هوایی واکنش نشان دهند: آن‌ها می‌توانند حرکت کنند، سازگار شوند یا بمیرند.

پیکا آمریکایی. عکس: پارک ملی گلیسر ان‌پی‌اس
بسیاری از حیوانات برای فرار از افزایش دما به ارتفاعات و عرض‌های جغرافیایی بالاتر نقل مکان می‌کنند، اما ممکن است تغییرات آب و هوایی خیلی سریع برای پیشی گرفتن بیشتر گونه‌ها رخ دهد. در هر صورت، حرکت همیشه یک راه حل ساده نیست - ورود به قلمرو جدید می‌تواند به معنای مواجهه با رقابت بیشتر برای غذا یا تعامل با گونه‌های ناآشنا باشد. برخی از حیوانات، مانند پیکا آمریکایی شبیه هامستر، در دورترین حد محدوده خود قرار دارند. پیکاهای به شرایط خنک و مرطوب آلپین سیرا نوادا و راکی‌های غربی نیاز دارند، اما زیستگاه سنگی که به آن نیاز دارند گرم‌تر، خشک‌تر و برفی کمتری دارد. از آنجایی که آن‌ها در حال حاضر بسیار بالا در کوه‌ها زندگی می‌کنند، وقتی زمینشان غیرقابل سکونت شود، جایی برای رفتن باقی نمی‌ماند. حیوانات دیگری که سعی می‌کنند به مناطق خنک‌تر نقل مکان کنند ممکن است توسط بزرگراه‌ها یا سایر سازه‌های ساخته دست بشر محدود شوند.
علاوه بر این، برخی از اثرات افزایش دما را نمی‌توان از آن فرار کرد. پروانه‌های سلطنتی سرنخ خود را از طول روز و دما برای پرواز به سمت جنوب از کانادا برای زمستان‌گذرانی در مکزیک می‌گیرند. اخیراً، مهاجرت جنوبی پروانه‌ها تا شش هفته به تأخیر افتاده است زیرا دماهای بالاتر از حد معمول باعث نمی‌شود که آن‌ها به پرواز به سمت جنوب بروند. دانشمندان همچنین دریافتند که شروع دماهای خنک‌تر در مکزیک باعث می‌شود پروانه‌ها در بهار به سمت شمال بازگردند تا تخم‌های خود را بگذارند.

پروانه‌های سلطنتی در مکزیک. عکس: پابلو لوتود
با گرم شدن دما، مهاجرت‌های آن‌ها ممکن است با زمان شکوفایی گیاهان تولید کننده شهد که برای غذا به آن‌ها وابسته هستند، هماهنگ نشود. قطع درختان در محل زمستان‌گذرانی آن‌ها در مکزیک و کاهش زیستگاه شیرین‌بیان، جایی که آن‌ها تولید مثل می‌کنند و لاروهایشان تغذیه می‌کنند، به دلیل خشکسالی، گرما و علف‌کش‌ها، عوامل دیگری در کاهش جمعیت پروانه‌های سلطنتی هستند. تعداد آن‌ها در دو دهه گذشته 95 درصد کاهش یافته است.
با افزایش دما در قطب شمال و ذوب شدن یخ‌های دریایی، خرس‌های قطبی نیز در حال از دست دادن منبع غذای خود هستند. آن‌ها اغلب نمی‌توانند یخ‌های دریایی را که برای شکار فک‌ها از آن استفاده می‌کنند و برای استراحت و تولید مثل کنند، پیدا کنند. پافین‌ها در خلیج مین معمولاً هاک سفید و شاه‌ماهی می‌خورند، اما با گرم شدن اقیانوس‌ها، این ماهی‌ها به سمت شمال حرکت می‌کنند. پافین‌ها سعی می‌کنند به جوجه‌های خود ماهی روغنی بخورانند، اما جوجه‌های پافین نمی‌توانند ماهی بزرگتر را ببلعند، بنابراین بسیاری از آن‌ها از گرسنگی می‌میرند.

برخی از گونه‌ها در حال سازگاری هستند
با این حال، برخی از حیوانات به نظر می‌رسند که با شرایط در حال تغییر سازگار می‌شوند. با فرا رسیدن زودتر بهار، حشرات زودتر ظاهر می‌شوند. برخی از پرندگان مهاجر تخم‌های خود را زودتر می‌گذارند تا با در دسترس بودن حشرات مطابقت داشته باشند تا جوجه‌هایشان غذا داشته باشند. در 65 سال گذشته، تاریخ بیرون آمدن پروانه‌های ماده در جنوب استرالیا از پیله‌های خود 1.6 روز در هر دهه زودتر شده است، زیرا دما در آنجا 0.14 درجه سانتی‌گراد در هر دهه گرم شده است.

صخره‌های مرجانی در ساموآی آمریکا. عکس: ان‌اوآا
صخره‌های مرجانی، که در واقع کلنی‌هایی از حیوانات منفردی به نام چندگان هستند، با گرم شدن اقیانوس‌ها دچار سفید شدن گسترده شده‌اند - زمانی که بیش از حد گرم می‌شوند، جلبک‌های همزیستی رنگارنگی را که در داخل آن‌ها زندگی می‌کنند، بیرون می‌رانند. دانشمندانی که صخره‌های مرجانی را در اطراف ساموآی آمریکا مورد مطالعه قرار داده‌اند، دریافتند که بسیاری از مرجان‌ها در استخرهای آب گرم‌تر سفید نشده‌اند.
وقتی آن‌ها این مرجان‌ها را در آزمایشگاه در معرض دماهای حتی بالاتر قرار دادند، دریافتند که تنها 20 درصد از آن‌ها جلبک‌های خود را بیرون می‌رانند، در حالی که 55 درصد از مرجان‌های استخرهای خنک‌تر که در معرض گرمای زیاد قرار گرفته بودند، جلبک‌های خود را بیرون می‌راندند. و هنگامی که مرجان‌های یک استخر خنک به یک استخر گرم به مدت یک سال منتقل شدند، تحمل آن‌ها در برابر گرما بهبود یافت - تنها 32.5 درصد اکنون جلبک‌های خود را بیرون می‌ریزند. آن‌ها بدون هیچ‌گونه تغییر ژنتیکی سازگار شدند.
این تحقیق در مورد مرجان‌ها تفاوت بین تکامل از طریق انتخاب طبیعی در طول بسیاری از نسل‌ها و سازگاری از طریق انعطاف‌پذیری فنوتپی - توانایی یک ارگانیسم برای تغییر ویژگی‌های رشدی، رفتاری و فیزیکی خود در طول زندگی خود در پاسخ به تغییرات در محیط زیست را نشان می‌دهد. ("انعطاف‌پذیری" در اینجا به معنای انعطاف‌پذیر یا قابل شکل‌دهی است. هیچ ارتباطی با محصولات هیدروکربنی که سطل زباله و اقیانوس‌های ما را پر می‌کنند، ندارد.) مرجان‌های ساکن در استخرهای گرم در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند، زیرا انتخاب طبیعی بقای مرجان‌های مقاوم‌تر به گرما را ترجیح داده و به آن‌ها اجازه داده است تا تولید مثل کنند. اما مرجان‌های استخر خنک که در معرض آب گرم‌تر قرار گرفته‌اند نیز توانستند سازگار شوند زیرا انعطاف‌پذیری فنوتپی داشتند.

چگونه انعطاف‌پذیری فنوتپی کار می‌کند؟
هنگامی که برخی از حیوانات (و گیاهان) با اثرات تغییرات آب و هوایی در محیط خود مواجه می‌شوند، با تغییر رفتار و حرکت به یک منطقه خنک‌تر، تغییر بدن خود برای مقابله بهتر با گرما یا تغییر زمان فعالیت‌های خاص برای مطابقت با تغییرات فصلی پاسخ می‌دهند. این تغییرات "انعطاف‌پذیر" به این دلیل رخ می‌دهند که برخی از ژن‌ها می‌توانند در معرض محیط‌های مختلف اثرات بیشتری تولید کنند.

ترکیبات آلی به نام گروه‌های متیل به DNA متصل می‌شوند و بیان ژن را تعیین می‌کنند. عکس: کریستوف باک
اپي‌ژنتیک - چگونگی عوامل محیطی باعث روشن یا خاموش شدن ژن‌ها می‌شوند - عمدتاً از طریق تولید ترکیبات آلی که به DNA متصل می‌شوند یا پروتئین‌هایی را که DNA به دور آن‌ها پیچیده شده است، تغییر می‌دهند، انعطاف‌پذیری فنوتپی را ایجاد می‌کنند. این تعیین می‌کند که یک ژن چه زمانی و چگونه بیان می‌شود، اما به هیچ وجه توالی DNA را تغییر نمی‌دهد. در برخی موارد، این تغییرات می‌توانند به نسل بعدی منتقل شوند، اما تغییرات اپی‌ژنتیکی همچنین می‌توانند در صورت از بین رفتن استرس‌های محیطی معکوس شوند.
دانشمندان نمی‌دانند که آیا همه گونه‌ها ظرفیت پاسخ‌های اپی‌ژنتیکی را دارند یا خیر. برای کسانی که این کار را می‌کنند، تغییرات اپی‌ژنتیکی می‌تواند به آن‌ها زمان بخرد تا سازگاری‌های ژنتیکی با شرایط محیطی در حال تغییر را تکامل دهند. و در دراز مدت، انعطاف‌پذیری فنوتپی می‌تواند به یک سازگاری تکاملی تبدیل شود اگر افرادی که ظرفیت ژنتیکی برای انعطاف‌پذیری فنوتپی دارند برای محیط جدید مناسب‌تر باشند و بتوانند بیشتر تولید مثل کنند.
"مانند هر ویژگی، انعطاف‌پذیری فنوتپی می‌تواند تحت انتخاب طبیعی قرار گیرد،" داستین روبینشتاین، استاد وابسته در بخش اکولوژی، تکامل و زیست‌محیطی دانشگاه کلمبیا، در یک ایمیل نوشت. "این بدان معناست که وقتی مزایایی برای داشتن یک پاسخ انعطاف‌پذیر به محیط وجود دارد، این می‌تواند توسط انتخاب طبیعی ترجیح داده شود ... برخی از ویژگی‌ها (مانند رفتارها) ممکن است بیشتر از دیگران انعطاف‌پذیر باشند."
برای گونه‌هایی که زمان زیادی برای بلوغ و تولید مثل کم‌تعداد نیاز دارند، اپی‌ژنتیک ممکن است به آن‌ها انعطاف‌پذیری لازم را بدهد تا با شرایط در حال تغییر به سرعت سازگار شوند. گونه‌هایی با طول عمر کوتاه‌تر بیشتر تولید مثل می‌کنند و جانشینی سریع نسل‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا سازگاری‌های ژنتیکی را از طریق انتخاب طبیعی بسیار سریع‌تر تکامل دهند.

مثال‌هایی از تغییرات اپی‌ژنتیکی
گینه پیگ‌های آمریکای جنوبی به طور معمول در دمای حدود 5 درجه سانتی‌گراد جفت‌گیری می‌کنند. پس از نگهداری نرها در دمای 30 درجه سانتی‌گراد به مدت دو ماه، دانشمندان شواهدی از تغییرات اپی‌ژنتیکی در حداقل ده ژن مرتبط با تعدیل دمای بدن یافتند. گینه پیگ‌های فرزندان نیز تغییرات اپی‌ژنتیکی را نشان دادند، اما این‌ها با تغییرات پدرانشان متفاوت بود. به نظر می‌رسد که پدران تغییرات اپی‌ژنتیکی خود را در پاسخ به گرما ایجاد کردند، اما مجموعه‌ای متفاوت از تغییرات "آمادگی" را به جوانان خود منتقل کردند.

تصویری از یک اسکیت معمولی، وودز هول، ماساچوست.
عکس: دیوید استار جردن
یک جمعیت از ماهی‌های اسکیت زمستانی از خلیج سنت لارنس جنوبی اندازه بدن بسیار کوچکتری نسبت به سایر جمعیت‌های اسکیت زمستانی در امتداد ساحل اقیانوس اطلس دارند. دانشمندان دریافتند که این اسکیت‌ها با کاهش 45 درصدی اندازه بدن خود در مقایسه با سایر جمعیت‌ها، با دمای آب 10 درجه سانتی‌گراد گرم‌تر در خلیج سازگار شده‌اند. (از آنجایی که محتوای اکسیژن با گرم شدن اقیانوس‌ها کاهش می‌یابد، برای ماهی‌های بزرگتر دریافت اکسیژن کافی دشوار است.) دانشمندان 3653 تغییر در بیان ژن را که منعکس کننده تغییرات در اندازه بدن و برخی از ویژگی‌های تاریخچه زندگی و فیزیولوژی بود، شناسایی کردند. با وجود این تغییرات اپی‌ژنتیکی، DNA این اسکیت‌های زمستانی - که به مدت 7000 سال در خلیج سنت لارنس جنوبی زندگی کرده‌اند - با DNA جمعیت اسکیت اطلس دیگر یکسان است.

زمانی که انعطاف‌پذیری فنوتپی محافظت‌کننده نیست
"مهم است که پاسخ‌ها و سازگاری گونه‌ها را با این نشانگر که همه چیز خوب خواهد شد اشتباه نگیریم،" بریت شفرز، متخصص بوم‌شناسی از دانشگاه فلوریدا، گفت.
یک مثال اصلی لاک‌پشت سبز است که جنسیت آن توسط دمای شن اطراف تخم آن در حین رشد تعیین می‌شود. دماهای بالاتر جوجه‌کشی، ماده‌های بیشتری تولید می‌کنند.

یک لاک‌پشت سبز تازه از تخم درآمده، احتمالاً ماده. عکس: گرینس‌ام‌پی‌اس
دانشمندان لاک‌پشت‌ها را در اطراف صخره بزرگ سد مرجانی، یک منطقه بزرگ و مهم تولید مثل لاک‌پشت در اقیانوس آرام مورد مطالعه قرار دادند. آن‌ها دریافتند که لاک‌پشت‌ها از سواحل جنوبی خنک‌تر 65 تا 69 درصد ماده هستند، در حالی که آن‌هایی که از سواحل شمالی گرم‌تر هستند 87 درصد ماده هستند. در لاک‌پشت‌های جوان، ماده‌ها اکنون حدود 116 به 1 از نرها بیشتر هستند. لاک‌پشت‌ها آنقدر حساس هستند که اگر دما چند درجه سانتی‌گراد دیگر افزایش یابد، برخی از مناطق ممکن است فقط ماده تولید کنند و در نهایت منجر به انقراض‌های محلی شوند.

وول‌های مرغزار. عکس: ژان لاپوینت
انعطاف‌پذیری فنوتپی حتی می‌تواند تکامل سازگار را محدود کند. یک پروانه از مالاوی در زمان گرم و مرطوب به دنیا می‌آید، رشد و تولید مثل خود را تسریع می‌کند و عمر کوتاهی دارد. اگر در یک فصل خنک و خشک به دنیا بیاید، زندگی غیرفعالی طولانی با تولید مثل به تأخیر افتاده را تجربه می‌کند. در حالی که پروانه تنوع زیادی در بیان ژن دارد، دانشمندان تغییرات ژنتیکی بسیار کمی برای این انعطاف‌پذیری یافته‌اند. پروانه‌ها با نشانه‌های محیطی بسیار خاص، قابل پیش‌بینی و سازگار سازگار شده‌اند. انتخاب طبیعی این واکنش‌های دقیق را بیشتر تقویت کرد زیرا هر گونه انحرافی از این پاسخ‌های دقیق ناسازگار بود. در نتیجه، در طول زمان، انتخاب طبیعی تنوع ژنتیکی را که اجازه می‌داد انعطاف‌پذیری بیشتری وجود داشته باشد، از بین برد. بنابراین، به‌طور متناقض، انعطاف‌پذیری فنوتپی در زیستگاه‌های فصلی ممکن است گونه‌هایی را تولید کند که متخصص در محیط‌های خاص خود هستند، اما سپس در برابر تغییرات آب و هوایی آسیب‌پذیرتر هستند.
همچنین اعتقاد بر این است که گونه‌هایی در مناطقی با آب و هوای بسیار ثابت، سازگاری با تغییرات آب و هوایی دشوارتری خواهند داشت. به عنوان مثال، از آنجایی که مناطق گرمسیری در طول هزاران سال تنوع آب و هوایی کمی داشته‌اند، تصور می‌شود که گونه‌های گرمسیری تنوع کمتری در ژن‌های خود برای مقابله با شرایط در حال تغییر دارند.

تکامل به کمک؟
اسکات میلز، استاد زیست‌شناسی حیات وحش در دانشگاه مونتانا، در حال تحقیق در مورد الگوهای جهانی تغییر رنگ پوشش در هشت گونه خرگوش، راسو و روباه است. او دریافت است که افرادی که در زمستان سفید می‌شوند در عرض‌های جغرافیایی بالاتر رایج‌تر هستند، اما برای برخی از حیوانات، عدم تطابق پوشش سفید آن‌ها با بارش کمتر منجر به کاهش محدوده آن‌ها شده است.
"ما می‌دانیم که اینکه آیا یک حیوان در زمستان قهوه‌ای است یا سفید، یک جزء ژنتیکی بسیار قوی دارد،" میلز گفت. "و تغییر رنگ پوشش ویژگی انعطاف‌پذیری چندانی ندارد. به نظر نمی‌رسد که ظرفیت انعطاف‌پذیری رفتاری آشکاری نیز وجود داشته باشد - رفتاری به گونه‌ای که عدم تطابق را کاهش دهد یا از کشته شدن توسط عدم تطابق جلوگیری کند." با کاهش بارش برف، عدم تطابق بیشتری وجود خواهد داشت، بنابراین اگر این گونه‌ها بخواهند زنده بمانند، باید تکامل یابند.

خرگوش برفی. عکس: ژان لاپوینت
تحقیقات میلز برخی از جمعیت‌های این حیوانات را با افرادی که سفید می‌شوند و برخی دیگر که در زمستان قهوه‌ای می‌مانند، شناسایی کرد. از آنجایی که این گروه‌ها این تنوع ژنتیکی را دارند، بهترین شانس را برای سازگاری دارند، زیرا تکامل سریع‌ترین زمانی است که تنوع زیادی در یک جمعیت برای انتخاب طبیعی وجود داشته باشد.
هم انعطاف‌پذیری فنوتپی و هم تغییرات تکاملی احتمال بیشتری دارد که در جمعیت‌های بزرگتر حیوانات و آن‌هایی که به جمعیت‌های دیگر متصل هستند رخ دهند. یک گروه بزرگ و متنوع افراد بیشتری با ژن‌هایی خواهد داشت که انعطاف‌پذیری فنوتپی را امکان‌پذیر می‌کنند، که در نهایت می‌تواند توسط انتخاب طبیعی ترجیح داده شود. علاوه بر این، گونه‌های "عمومی" - آن‌هایی که می‌توانند در محیط‌هایی با شرایط متنوع زندگی کنند - معمولاً تنوع بیشتری در ویژگی‌های خود دارند که می‌توانند به ارث برسند.
"یکی از بزرگترین اکتشافات در زیست‌شناسی در 20 سال گذشته،" میلز گفت، "این است که تغییرات تکاملی معنی‌داری می‌تواند به سرعت رخ دهد. تکامل فقط برای فسیل‌ها نیست - تکامل می‌تواند در مقیاس‌های زمانی اکولوژیکی در پنج تا 10 نسل رخ دهد. این منجر به پیش‌بینی بیشتر شده است که تغییرات تکاملی ممکن است بتواند نقشی در نجات گونه‌ها ایفا کند ... با کار و تمرکز مناسب، این می‌تواند به ابزار دیگری در جعبه ابزار حفاظت تبدیل شود."

چه کاری باید انجام شود
انسان‌ها به تنوع زیستی - تنوع حیات در زمین - و اکوسیستم‌های عملکردی برای غذا، آب تمیز و سلامتی خود متکی هستند. اگر سایر گونه‌ها نتوانند با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند، پیامدهای آن برای انسان‌ها می‌تواند فاجعه‌بار باشد. جامعه باید استراتژی‌هایی را برای کمک به حیات وحش برای سازگاری با اثرات آب و هوا اجرا کند. این بدان معناست که شناسایی و محافظت از مناطقی که گونه‌ها تنوع ژنتیکی را نشان می‌دهند و حفظ اکوسیستم‌های طبیعی دریایی و زمینی.

گذرگاه حیات وحش در سنگاپور. عکس: بنجامین پی‌وای‌اچ لی
این بدان معناست که افزایش عمدی اتصال بین مناطق طبیعی و ارائه قطعاتی از زمین که حیوانات می‌توانند در امتداد آن مهاجرت کنند. این اقدامات به گونه‌ها اجازه می‌دهد تا به مناطق خنک‌تر سفر کنند و جمعیت‌های بزرگتر و متصل‌تر را که می‌توانند تنوع ژنتیکی مورد نیاز برای انعطاف‌پذیری فنوتپی و تکامل سازگار را ارتقا دهند، امکان‌پذیر می‌سازد.
پلتفرم بین‌دولتی علم و سیاست در مورد تنوع زیستی و خدمات اکوسیستمی (IPBES) به تازگی چهار گزارش در مورد تنوع زیستی منتشر کرده است. این گزارش‌ها که توسط بیش از 550 متخصص از 100 کشور نوشته شده‌اند، نشان می‌دهند که تنوع زیستی در هر منطقه از جهان در حال کاهش است و اقتصادها، معیشت، امنیت غذایی و کیفیت زندگی را در همه جا به خطر می‌اندازد. به گفته رابرت واتسون، رئیس IPBES: "زمان اقدام دیروز یا روز قبل از آن بود."


انقراض در طول تاریخ زمین
گونه‌ها به طرز شگفت‌آوری در برابر تغییرات محیطی مقاوم هستند. ما این را از تدوین زمین‌شناسی پیشگامانه تنوع جهانی سرده‌ها توسط دیوید راوپ و جک سپکوسکی از دانشگاه شیکاگو (که در زیر نشان داده شده است) می‌دانیم. این تدوین، بر اساس جدولی از تمام رخدادهای سرده‌های فسیلی در متون دیرینه‌شناسی، میلیون‌ها سال با نرخ انقراض نسبتاً پایین را نشان می‌دهد که با پنج دوره با نرخ‌های بسیار بالا در هم آمیخته شده‌اند. این پنج دوره نشان‌دهنده انقراض‌های دسته‌جمعی بزرگ هستند که تأثیر عمیقی بر تاریخ حیات داشته‌اند.

پنج رویداد بزرگ انقراض دسته‌جمعی، از دست دادن تنوع ژنتیکی در محور y و سن بر حسب میلیون سال قبل در محور x نشان داده شده است. داده‌ها از راوپ و سپکوسکی (1982).
سه رویداد جوان‌ترین انقراض دسته‌جمعی ناشی از آشفتگی‌های غیرمعمولی در محیط زیست بوده است که در دو مورد (پرمین-تریاس و تریاس-ژوراسیک) با فوران‌های آتشفشانی عظیم و در کرتاسه- پالئوسن با برخورد یک سیارک به عرض 10 کیلومتر با زمین همراه بوده است. با این حال، علت دقیق مرگ (که به عنوان مکانیسم کشنده شناخته می‌شود) گونه‌ها در طول این رویدادها هنوز به شدت مورد بحث است.

در مورد رویداد پرمین-تریاس، که تا به امروز شدیدترین انقراض دسته‌جمعی در تاریخ زمین است و در آن تا 96 درصد از گونه‌های دریایی و 70 درصد از گونه‌های زمینی از بین رفتند، این احتمال وجود دارد که بسیاری از گونه‌ها بر اثر خفگی یا مسمومیت ناشی از کمبود اکسیژن و مقادیر بیش از حد سولفید هیدروژن و دی‌اکسید کربن از بین رفته باشند. برای رویداد تریاس-ژوراسیک، اسیدی شدن اقیانوس علت احتمالی است. و در مورد مرز کرتاسه-پالئوسن، ترکیبی از پیامدهای برخورد، تاریکی چند هفته تا چند ماه، آتش‌سوزی‌های جهانی، اسیدی شدن اقیانوس و مسمومیت فلزی احتمالاً مسئول بوده است. بازماندگان این رویدادها یا به طور منحصربه‌فردی با آشفتگی‌های محیطی سازگار شده بودند یا در یک پناهگاه زندگی می‌کردند و از شدت آتش‌سوزی زمین‌شناسی جان سالم به در بردند. به عنوان مثال، دینوفلاژلات‌ها، همان موجوداتی که مسئول جزر و مد قرمز مدرن هستند (ماژول 7)، با روی آوردن به مرحله استراحت خود از رویداد کرتاسه-پالئوسن جان سالم به در بردند، در حالی که پلانکتون‌های آهکی، از جمله کوکولیتوفورها و فورامینیفرهای پلانکتونی (به ماژول 1 مراجعه کنید) تقریباً منقرض شدند. فورامینیفرهای بنتیک اعماق دریا نیز نسبتاً از رویداد کرتاسه-پالئوسن جان سالم به در بردند، زیرا زیستگاه آنها به اندازه سطح اقیانوس و زمین دچار آشفتگی نشده بود.
اکنون، گونه‌هایی که در طول این انقراض‌های دسته‌جمعی منقرض شدند، با آشفتگی‌های محیطی بسیار شدیدی مواجه شدند که نتوانستند با آنها سازگار شوند. در مقایسه، گونه‌ها توانسته‌اند به طور بسیار بهتری با تغییرات اقلیمی معمولی که در طول بیشتر تاریخ زمین رخ داده است، سازگار شوند و این توضیح می‌دهد که چرا انقراض پس‌زمینه در این تدوین کمتر است. در مواجهه با تغییرات محیطی، یک گونه سه انتخاب دارد، به گفته زیست‌شناس جی. آر. کوپه از دانشگاه لندن: سازگاری، جابجایی یا مرگ. بخش کلیدی بقای هر گونه این است که تحمل طیف وسیعی از شرایط محیطی را ایجاد کرده است و اگر شرایط به اندازه کافی آهسته تغییر کند، بیشتر گونه‌ها توانایی سازگاری دارند. اگر نتواند سازگار شود، قطعاً می‌تواند جابجا شود. اگر نتواند بیشتر جابجا شود، همانطور که بعداً در این ماژول خواهیم دید، منقرض خواهد شد.
در سوابق دیرینه‌شناسی، گونه‌ها در نتیجه تغییرات اقلیمی منقرض شده‌اند زیرا جمعیت آنها به حدی منزوی شده است که نمی‌توانند اندازه جمعیت خود را برای زنده ماندن حفظ کنند. اغلب، احتمالاً آب و هوا باعث تغییر نوع دیگری از متغیرهای محیطی شده است که منجر به انقراض شده است. و در تقریباً تمام موارد، رقابت با سایر گونه‌ها برای منابع در نهایت باعث نابودی گونه شده است.
حتی اگر میلیون‌ها گونه منقرض شده برای مطالعه در سوابق دیرینه‌شناسی وجود داشته باشد و دیرینه‌شناسان توجه زیادی به آشکار کردن علل نابودی آنها کرده‌اند، ما هنوز نمی‌توانیم دلیل دقیق انقراض بیشتر آنها را تعیین کنیم. حل این معما مستلزم محدود کردن محیط در زمان انقراض است، در حالی که پروکسی‌هایی که برای اطلاعات محیطی به آنها تکیه می‌کنیم، به طور کلی نمی‌توانند جزئیات کافی در مورد طیف پارامترهایی که نیاز داریم ارائه دهند. جدی‌تر اینکه، سوابق زمین‌شناسی به طور کلی فقط وضوح زمانی را در مقیاس هزاره در اختیار ما قرار می‌دهد، در حالی که تغییرات محیطی مرگبار احتمالاً در دهه‌ها و قرن‌ها رخ داده است.
همانطور که در ادامه این ماژول خواهیم دید، متخصصان بوم‌شناسی در درک علل نابودی گونه‌های مدرن پیشرفت‌های شگفت‌انگیزی می‌کنند. با این حال، حتی با وجود کاستی‌هایش، سوابق دیرینه‌شناسی اطلاعات مهمی در مورد سازگاری، انعطاف‌پذیری گونه‌ها و خطر انقراض آنها ارائه می‌دهد. زمان‌هایی در گذشته که آب و هوا به سرعت گرم شد، مانند حداکثر گرمایی پالئوسن-ائوسن (PETM) (ماژول 1)، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
بنابراین، اکنون بیایید ببینیم که چگونه انسان‌ها در حال ایجاد ششمین انقراض دسته‌جمعی بزرگ هستند.


تصویری هنری از برخورد یک شهاب سنگ عظیم. تصویر گودارد ناسا.
چه چیزی باعث انقراض دایناسورها شد؟
انقراض، روی دیگر تکامل است. همانطور که هر موجود زنده ای می‌میرد، هر گونه تکامل یافته در نهایت منقرض خواهد شد. در برخی موارد، این تغییر تدریجی است، مانند زمانی که یک گونه تا حد زیادی توسط گونه ای نوادگان جایگزین می شود. در موارد دیگر، این امر به دلیل رقابت با گونه های دیگر است، که در آن یک گونه قادر به پاسخگویی کمتری نشان می دهد. شاید تولید مثل کندتری داشته باشد یا نتواند به خوبی از منبع غذایی بهره برداری کند. یک راه بسیار آشکار برای وقوع این امر، ورود گونه ای از جای دیگر (به طور طبیعی، یا در تاریخ اخیر توسط انسان ها منتقل شده) و گسترش سریع آن است که گونه های محلی را تحت فشار قرار می دهد یا از روش های شکار استفاده می کند که گونه های محلی با آن آشنا نیستند. اکوسیستم های جزیره ای در برابر این امر بسیار آسیب پذیر هستند. نوعی انقراض که ممکن است به آن فکر نکنید، برای گونه هایی است که با یکدیگر زندگی می کنند. بسیاری از موجودات روی، داخل یا به نحوی با سایر موجودات تعامل نزدیک دارند و اگر یک گونه در چنین رابطه ای منقرض شود، سایرین که به آن وابسته بودند نیز در معرض خطر قرار می گیرند. به باکتری های روده ای فکر کنید که باید درون یک Triceratops زندگی می کردند، یا کنه هایی که برای زندگی روی Tyrannosaurus سازگار شده بودند. راه رایج دیگر برای انقراض، تغییرات در اکوسیستمی است که یک گونه نمی تواند به اندازه کافی سریع به آن پاسخ دهد. این می تواند تدریجی باشد، مانند افزایش سطح دریا که جلگه های ساحلی را زیر آب می برد، یا آب و هوای گرمتر که گونه های سازگار با سرما را به ارتفاعات بالاتر می راند تا زمانی که زمین به پایان برسد. همچنین می تواند تقریباً آنی باشد، مانند برخورد یک سیارک یا فوران آتشفشانی که یک جزیره استوایی را نابود می کند.

انقراض ها به طور مداوم در طول زمان زمین شناسی رخ داده اند. نرخ متفاوت است، اما می توان گفت که یک "نرخ پس زمینه" انقراض قابل پیش بینی وجود دارد. گاهی اوقات رویدادهایی را در طول زمان می بینیم که در آن نرخ انقراض بسیار بیشتر از حد انتظار است، که می توانیم از نوع فسیل های یافت شده قبل و بعد از رویداد تشخیص دهیم. این رویدادها انقراض های دسته جمعی هستند و به دلیل عواملی یا ترکیبی از عوامل رخ می دهند که برای سازگاری موجودات بسیار مخرب هستند. به عنوان مثال، انقراض در پایان دوره کرتاسه به طور مشهوری به برخورد یک سیارک نسبت داده می شود. تصور می شود انقراض های دسته جمعی که دوره پرمین و تریاس را به پایان رساندند، به دلیل فوران های آتشفشانی عظیم رخ داده اند که گازها را وارد هوا کرده و باعث گرمایش جهانی سریع و تغییرات در اقیانوس ها شده اند. از آنجایی که موجودات برای رویدادهای جهانی بسیار نادر سازگار نیستند، بقا بیشتر به شانس بستگی دارد تا به "برتری" ذاتی. دایناسورها از انقراض دسته جمعی در پایان دوره تریاس جان سالم به در بردند، اما این بدان معنا نیست که آنها از حیواناتی که منقرض شدند برتر بودند یا به نوعی "شایسته" موفقیت بودند. به همین ترتیب، آنها در پایان دوره کرتاسه منقرض شدند (به جز چند گروه از پرندگان)، اما این بدان معنا نیست که پستانداران برتر هستند. تغییرات انسانی در سیستم های زمین باعث کاهش شدید جمعیت بسیاری از گونه ها در طول دوره زمین شناسی فعلی از طریق آلودگی، تخریب زیستگاه و تغییرات آب و هوایی شده است که می تواند منجر به انقراض دسته جمعی ششم شود.

انقراض های تریاس
دوره تریاس با یک رویداد انقراض بزرگ به پایان رسید. بسیاری از گونه های گیاهان، بی مهرگان دریایی و مهره داران از بین رفتند. این انقراض شاید بیشتر به دلیل از بین بردن بسیاری از گروه های مهره داران زمینی شناخته شده است که جای خالی بسیاری را باز گذاشت که به زودی توسط دایناسورها پر شد. محتمل ترین علت اصلی این انقراض، فعالیت آتشفشانی عظیم در امتداد سواحل آینده اقیانوس اطلس در آفریقا، اروپا، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی است که توسط شروع تجزیه ابرقاره پانگه‌آ به حرکت درآمده است. با جدا شدن این قاره ها، مقادیر زیادی گدازه فوران کرد. این فوران ها گازهایی مانند دی اکسید کربن را وارد جو کرده و آب و هوای جهان و شیمی اقیانوس ها را مختل کردند.

در اقیانوس ها، بسیاری از گروه ها دچار کاهش شدند و برخی به طور کامل از بین رفتند، مانند برخی از گروه های سرپایان مارپیچی شبیه به سرخرطومی. دو گروه که صدها میلیون سال وجود داشتند، کانولارییدها (حیوانات کوچک شبیه مرجان که پوشش های مثلثی چهار طرفه را از میله های معدنی رشد می دهند) و کانودونت ها (بنزین های کوچک شبیه به مار که خویشاوندانی از مهره داران هستند) در نتیجه تغییرات اواخر تریاس ناپدید شدند. در خشکی، گروه های متعددی منقرض شدند. آنها شامل دوزیستان متوپوسور، و تقریباً تمام خویشاوندان نزدیک آنها؛ آتوسورها؛ فیتوسورها؛ بسیاری از گروه های دیگر خزندگان؛ و خویشاوندان پستانداران دیکینودونت بودند.

بیشتر بدانید

سنگ های رنگارنگ تریاس پارک ملی جنگل سنگی شده نه تنها درختان سنگی شده را به همراه دارد، بلکه فسیل های گیاهی و حیوانی بسیاری را نیز در خود جای داده است.

انقراض های ژوراسیک
دوره ژوراسیک با دنیایی آغاز شد که با رویداد انقراض در پایان دوره تریاس مشخص شده بود، اما به دلیل هیچ انقراض دسته جمعی در مقیاس مشابه شناخته نشده است. در اقیانوس ها، یک انقراض کوچکتر تقریباً 183 میلیون سال پیش وجود داشت که تصور می شود نتیجه فوران های آتشفشانی بزرگ بوده است. این امر بسیاری از گروه های بی مهرگان دریایی را کاهش داد. در پایان دوره ژوراسیک، بسیاری از گروه هایی که به سلطه رسیده بودند، دچار تحول شدند. برخی از گروه ها، مانند پتروسورهای بلند دم، خویشاوندان زمینی تمساح، سوروپودهای دیپلوکید و استگوسورهای صفحه ای، دچار کاهش شدند و حیوانات دیگری جای آنها را در اوایل دوره کرتاسه گرفتند (پتروسورهای کوتاه دم به جای پتروسورهای بلند دم، سوروپودهای دیگر به جای دیپلوکیدها، آنکیلوسورها به جای استگوسورها و غیره). میزان این تغییر کاملاً مشخص نیست. سوابق سنگی برای قسمت اول دوره کرتاسه به خوبی سوابق اواخر دوره ژوراسیک نیست، با هیچ چیز قابل مقایسه با مناطق معروف تولید فسیل های اواخر دوره ژوراسیک مانند سازند موریسون در آمریکای شمالی، سولنهوفن در اروپا، تنداگورو در آفریقا و سازند تیائوجیشان در آسیا.

بیشتر بدانید

بنای ملی دایناسورها خانه هزاران فسیل دایناسور است که آن را به یک "پارک ژوراسیک" واقعی تبدیل کرده است. یک بیابان وسیع در دوره ژوراسیک جنوب غربی آمریکای شمالی را پوشانده بود و تپه های ماسه ای باستانی اکنون صخره های بلند را در بسیاری از پارک ها از جمله منطقه تفریحی ملی گلن کانیون تشکیل می دهند.

انقراض های کرتاسه
دوره کرتاسه با شاید معروف ترین رویداد انقراض دسته جمعی به پایان رسید، اما انقراض های دیگری نیز در طول این دوره وجود داشت. در طول دوره کرتاسه میانی، دو انقراض دسته جمعی جزئی وجود داشت. دومی، حدود 94 میلیون سال پیش، به دلیل انقراض ایکتیوسورها قابل توجه است. به طور کلی، دوره کرتاسه زمانی از تغییرات قابل توجهی بود زیرا قاره ها از هم جدا شدند، دریاهای داخلی رشد کردند و سپس کوچک شدند و گیاهان گلدار وارد صحنه شدند. به عنوان مثال، بسیاری از جوامع دایناسورها با گروه های کمتر که تنوع بیشتری داشتند، "جریان سازی" شدند. بیشتر گروه های سوروپودها در طول دوره کرتاسه میانی منقرض شدند تا جای خود را به تیتانوسورها بدهند. استگوسورها منقرض شدند، اما آنکیلوسورها باقی ماندند. گوشتخواران درشت و بزرگ، که قبلاً متنوع بودند، به تیرانوسورها در آسیا و آمریکای شمالی و آبلیسورها در سایر قاره ها کاهش یافتند. با این حال، یک رویداد واحد وجود نداشت، بلکه یک سری تغییرات در طول زمان بود.

انقراض پایان دوره کرتاسه دومین انقراض دسته جمعی بزرگ است که فقط بعد از انقراض در پایان دوره پرمین قرار دارد. اگرچه در مورد اینکه برخی از گروه ها در پایان دوره کرتاسه در حال نابودی بودند یا شاید حتی صدها هزار یا ده ها هزار سال قبل از پایان منقرض شده بودند، بحث هایی وجود دارد، اما تعیین این موضوع با دقت ارائه شده توسط سنگ ها دشوار است. مهمتر از آن، ما می دانیم که این گروه ها تا حدود 66 میلیون سال پیش، پایان دوره کرتاسه، دوام آوردند و سپس هیچ مدرک خوبی برای آنها در دوره پالئوسن بعدی وجود ندارد. (شاید این انقراض را به عنوان انقراض K-T بشناسید، برای "K" از Kreide، کلمه آلمانی برای "گچ" و "کرتاسه" و "T" از "Tertiary". زمین شناسان و دیرینه شناسان در حال دور شدن از استفاده از دوره ترشیاری هستند و اغلب اکنون از K-Pg استفاده می کنند، با "Pg" برای "Paleogene".)

انقراض پایان دوره کرتاسه بسیاری از گروه ها را از بین برد، اگرچه به طور خاص بر حیوانات زمینی بزرگتر از چند پوند تأثیر گذاشت. به جز چند گروه از پرندگان، همه دایناسورها منقرض شدند. این شامل نه تنها گروه هایی است که به طور کلاسیک به عنوان دایناسورها دیده می شوند، بلکه بسیاری از پرندگان اولیه، از جمله تمام پرندگانی که دندان یا پنجه های برجسته دست داشتند نیز می شود. پتروسورها نیز منقرض شدند. مهره داران کوچکتر زمینی و کسانی که می توانستند در لانه ها یا آب پناه بگیرند، به شدت تحت تأثیر قرار نگرفتند. انقراض های فاجعه بار نیز در اقیانوس ها رخ داد و گروه های فراوان و مهمی مانند آمونیت ها، بلمنیت ها، صدف های بزرگ اینوسرامید، صدف های صخره ساز رودیست، موساسورها و پلسیوسورها را از بین برد. تقریباً تمام مرجان های کلونی نیز منقرض شدند.

علت یا علل انقراض پایان دوره کرتاسه مدت ها مورد بحث بوده است. بسیاری از توضیحات پیشنهادی شکست می خورند زیرا بر یک بخش از انقراض (به ویژه انقراض دایناسورها) تمرکز می کنند در حالی که از بخش های دیگر غافل می شوند. فقط برای پیچیده تر کردن اوضاع، پایان دوره کرتاسه چندین رویداد داشت که به راحتی می توانستند باعث سطح معینی از انقراض شوند یا اثرات رویدادهای دیگر را تشدید کنند. اینها شامل فوران عظیم گدازه در غرب هند (تله های دکان)، از دست دادن زیستگاه های دریایی کم عمق با کاهش سطح دریا و تخلیه دریاهای قاره ای و تغییرات آب و هوایی ناشی از این و سایر تغییرات جغرافیایی است. با این حال، بیشتر دانشمندان اکنون قبول دارند که بهترین توضیح، برخورد یک سیارک احتمالاً 6 تا 10 مایل عرضی است. این سیارک درست در سواحل شبه جزیره یوکاتان امروزی برخورد کرد و چیزی به نام دهانه چیکسولوب را ایجاد کرد. اگرچه دهانه خود مدفون است، اما ساختار آن، بیش از 90 مایل عرض، در زیر سطح قابل مشاهده است. این همچنین شواهد فیزیکی مختلفی را به جا گذاشت. در منطقه دهانه خود، "کواتز شوکه شده" وجود دارد، بلورهای کوارتز که توسط یک شوک فیزیکی مختل شده اند. در جایی که سنگ هایی داریم که از پایان دوره کرتاسه و آغاز دوره پالئوسن امتداد دارند، می توانیم یک لایه نازک از رس را پیدا کنیم که دارای غلظت غیرطبیعی عنصر سنگین ایریدیوم است که به ندرت در سطح زمین یافت می شود اما می توان آن را در سیارک ها یافت. این بستر همچنین شامل مواد معدنی است که ذوب شده، پرتاب شده و به عنوان اشیاء شیشه ای (تکتیت ها و کره های کوچک به نام کره های ضربه) دوباره سرد شده اند.

برخورد انرژی بسیار بیشتری نسبت به هر انفجار ساخته شده توسط انسان آزاد می کرد و بلافاصله یک مگا سونامی در خلیج مکزیک ایجاد می کرد و بخشی از پوسته را به جو پراکنده می کرد. با بازگشت مواد پرتاب شده به جو، به شدت گرم می شد و دما را به سطوح فر مانند افزایش می داد. موجوداتی که در این منطقه سقوط قرار داشتند، مگر اینکه محافظت شوند، کشته می شدند. گرد و غبار ماندگار در جو نور خورشید را مسدود می کرد و به پایه شبکه های غذایی روی زمین و در آب ضربه می زد. گیاهان می مردند یا تا زمانی که جو صاف شود، به حالت خواب می رفتند، که به نوبه خود منجر به مرگ گیاهخواران و گوشتخوارانی می شد که از آنها تغذیه می کردند. فقط حیواناتی با سبک زندگی انعطاف پذیرتر زنده می ماندند. برای بدتر شدن اوضاع، برخورد سنگ های دریایی حاوی کربنات و سولفات را بخار می کرد و ترکیب جو را تغییر می داد، باران های اسیدی گسترده ایجاد می کرد و اقیانوس ها را اسیدی می کرد. این بخش آخر مهم است زیرا اگر آب بیش از حد اسیدی باشد، حیواناتی که پوسته هایی از کربنات کلسیم دارند نمی توانند پوسته رشد دهند. با قطع شدن پلانکتون ها از نور خورشید و ناتوانی بسیاری از موجودات در تشکیل پوسته، اکوسیستم های دریایی فروپاشی می کردند. سال ها طول می کشید تا جو صاف شود و مدت زمان بسیار طولانی تر، شاید میلیون ها سال، تا زمانی که موجودات بازمانده بتوانند دوباره جمعیت یابند و به جایگاه های خالی موجودات منقرض شده مزوسوزوئیک تنوع یابند.

بیشتر بدانید

بسیاری از پارک های غربی اکنون خشک، از جمله پارک تاریخی فرهنگ چاکو و پارک ملی میسا ورده، در دوره کرتاسه توسط دریای داخلی کرتاسه که آمریکای شمالی را دو نیم می کرد، غرق شده بودند. فسیل های عظیم دایناسورها و سایر خزندگان در سنگ های کرتاسه پارک ملی بیگ بند یافت می شوند.

فهرست سایت و اعتبارها
عصر دایناسورها (2021)
متن از جاستین تویت (AGI). مشارکت کنندگان: وینسنت سانتوچی (GRD)، آدام مارش (PEFO)، ربه کا هانت-فوستر (DINO)، دون کوریک (BIBE). مسئول پروژه / توسعه وب، جیم وود (GRD).
منابع

Tweet, J.S. and V.L. Santucci. 2018. An Inventory of Non-Avian Dinosaurs from National Park Service Areas. in Lucas, S.G. and Sullivan, R.M., (eds.), Fossil Record 6. New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin 79: 703-730. https://irma.nps.gov/DataStore/Reference/Profile/2257153
Santucci, V.L., A. Marsh, W. Parker, D. Chure, and D. Corrick, 2018. “Age of Reptiles”: Uncovering the Mesozoic Fossil Record in three Intermountain national parks. IMR Crossroads. Spring 2018, p. 4-11. https://irma.nps.gov/DataStore/Reference/Profile/2253529