از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد

نمودار حروف و اعداد کد مورسه
پیام به کد مورسه

کد مورسه هنوز در کشتی‌ها با استفاده از چراغ‌ها استفاده می‌شود.
کد مورسه یک سیستم قدیمی رمزگذاری پیام است که برای ارسال اطلاعات تلگرافی با استفاده از سیگنال‌ها و ریتم به کار می‌رود. در ارتباطات نوشتاری، کد مورسه از نقطه و خط برای نشان دادن تعداد محدودی از حروف الفبا، اعداد، علائم نگارشی و کاراکترهای ویژه یک پیام استفاده می‌کند. وقتی پیام‌ها از طریق صدا، سیگنال‌های رادیویی یا چشمک زدن چراغ‌ها ارسال می‌شوند، نقطه به صورت صدای کوتاه یا کلیک یا چشمک و خط به صورت صدای طولانی‌تر است. به عنوان مثال، ویکی‌پدیا به کد مورسه این‌گونه نوشته می‌شود: .-- .. -.- .. .--. . -.. .. .-
کد مورسه به نام ساموئل مورسه نامگذاری شده است که در اختراع آن کمک کرد. امروزه به اندازه قرن‌های نوزدهم و بیستم استفاده نمی‌شود. تلکس‌ها در اوایل قرن بیستم با کدهای خود اختراع شدند و به تدریج جایگزین کد مورسه شدند. انواع دیگری از فناوری که استفاده از آن‌ها برای ارتباط آسان‌تر است، رایج‌تر شدند.
برخی از اپراتورهای رادیو آماتور هنوز از کد مورسه برای برقراری ارتباط استفاده می‌کنند و قبلاً برای احراز صلاحیت مجوز خود ملزم به یادگیری و قبولی در آزمون‌های تلگرافی بودند. این الزامات پس از سال 2003 لغو شد.[1]
کد مورسه انواع مختلفی برای کشورهای مختلف دارد.
سه نماد مختلف در کد مورسه وجود دارد: یک نماد کوتاه که معمولاً 'دیت' نامیده می‌شود، یک نماد بلند که 'داه' نامیده می‌شود و مکث. یک داه سه برابر طولانی‌تر از یک دیت است و مکث طول یکسانی با دیت دارد.
امروزه، کدهای مورسه را می‌توان به راحتی از طریق برنامه‌های تلفن همراه یا از طریق یک برنامه وب تولید کرد که متن را به عنوان ورودی می‌گیرد و کد مورسه را به صورت متن قابل کپی یا فایل صوتی قابل دانلود ارائه می‌دهد. استفاده از آن به عنوان روشی برای ارسال پیام‌های مخفی به دلیل تکنیک‌های رمزگذاری قدرتمندتر ارائه شده توسط ماشین‌های کامپیوتری مدرن منسوخ شده است.
راه‌های مختلف ارسال کد مورسه[ویرایش | ویرایش منبع]
کد مورسه را می‌توان به روش‌های مختلف ارسال کرد. در کشتی‌ها، اغلب از چراغ‌های چشمک‌زن به جای ارتباط رادیویی استفاده می‌شد.
تاریخچه علامت S.O.S[ویرایش | ویرایش منبع]
علامت S.O.S همانطور که امروزه استفاده می‌شود، در سال 1904 توسط نیروی دریایی امپراتوری آلمان معرفی شد. از سال 1905 برای همه کشتی‌های آلمانی اجباری شد. هدف آن یک علامت پریشانی بود و باید تا زمانی که سایر ایستگاه‌ها ارسال را متوقف کنند، تکرار شود. پس از آن پیام واقعی ارسال می‌شد. همچنین، هیچ مکثی بین کاراکترها وجود ندارد.
در آن زمان، بازار توسط دو شرکت کنترل می‌شد: یکی Telefunken و دیگری Marconi. Marconi تحت کنترل بریتانیا بود، Telefunken آلمانی بود. Marconi از CQD به عنوان علامت پریشانی استفاده می‌کرد.
افرادی که ارتباطات را انجام می‌دادند، کارمندان Marconi یا Telefunken بودند؛ آن‌ها توسط صاحبان کشتی استخدام نمی‌شدند. به این اپراتورها اجازه داده نمی‌شد به تماس‌های ارسال شده توسط شرکت رقیب، که شامل علائم پریشانی نیز می‌شد، پاسخ دهند. از آنجایی که این خلاف قوانین دریا بود، کنفرانسی در برلین تصمیم گرفت از علامت پریشانی آلمانی به صورت بین‌المللی استفاده کند. این کار از سال 1908 آغاز شد. هنگامی که کشتی Republic در سال 1909 علامت پریشانی ارسال کرد، هنوز CQD بود و Titanic نیز در ابتدا در سال 1912 از CQD استفاده کرد.
اولین کشتی که از علامت جدید استفاده کرد، RMS Slavonia در سال 1909 بود.
جایگزینی علامت S.O.S[ویرایش | ویرایش منبع]
سیستم جهانی پریشانی و ایمنی دریایی (GMDSS) یک سیستم مبتنی بر ماهواره است که در سال 1999 برای رسیدگی به شرایط اضطراری معرفی شد. این سیستم چهار منطقه مختلف را تعریف می‌کند که سه مورد از آن‌ها توسط ماهواره پوشش داده می‌شوند. مورد چهارم که مناطق قطبی را پوشش می‌دهد، توسط رادیو موج کوتاه پوشش داده می‌شود. با معرفی GMDSS، علامت S.O.S دیگر استفاده نمی‌شود.
منابع[ویرایش | ویرایش منبع]

↑ "A Brief History of Amateur Radio | Marin Amateur Radio Society". Retrieved 2020-12-28.


دستگاه تلگراف یکی از مهم‌ترین اختراعات در تاریخ بشر است. سازندگان آن به قدرت تلگراف خیلی زود پی بردند، به طوری که یکی از اولین پیام‌هایی که در ایالات متحده ارسال کردند این بود: «خدا چه کرده است!» (می‌دانیم، کمی نمایشی است). و برای اینکه این پیام قابل فهم باشد، ابتدا به یک کد نیاز بود که انگلیسی را به یک صدای واحد ترجمه کند: کد مورسه. کد مورسه در سال ۱۸۴۴ معرفی شد و انقلابی در ارتباطات جهانی ایجاد کرد. اما کد مورسه چگونه کار می‌کند و اصلاً چگونه ایجاد شد؟ و شاید جالب‌تر، چگونه در زبان‌هایی که از الفبای لاتین استفاده نمی‌کنند کار می‌کند؟

کد مورسه چگونه کار می‌کند؟
اگر کمترین درکی از کد مورسه داشته باشید، احتمالاً آن را به عنوان یک صدای بوق بلند می‌شناسید که به حروف مربوط می‌شود و سپس می‌توان آن را به زبان انسان ترجمه کرد. و بله، تقریباً همین‌طور است. طرح اصلی این بود که پیام‌ها در کد مورسه روی تکه‌های کاغذ چاپ شوند و سپس توسط اپراتورهای تلگراف ترجمه شوند. با این حال، خیلی زود اپراتورهای تلگراف توانستند پیام‌های تلگرافی را فقط با شنیدن صدا درک کنند و سرعت فرآیند را افزایش دهند.

دستگاه تلگراف به شما امکان می‌دهد دقیقاً یک چیز را ارسال کنید: یک صدای واحد که با آن می‌توانید یک الگو ایجاد کنید. کد مورسه سیستمی از نقطه‌ها و خطوط (که هنگام نوشتن به آن‌ها گفته می‌شود) یا دی‌ت‌ها و دا‌ه‌ها (که هنگام شنیدن به آن‌ها گفته می‌شود) است. هر حرف ترکیبی از نقطه‌ها و خطوط است، با فاصله‌هایی بین حروف برای اطلاع دادن به خواننده/شنونده از پایان یک حرف و شروع دیگری، و همچنین فاصله‌های طولانی‌تر بین کلمات. معروف‌ترین مثال از یک پیام تلگرافی SOS است که شامل سه نقطه («S») ، سه خط («O») و سپس سه نقطه دیگر («S») است. اگر آن را بنویسید ••• — ••• خواهد بود. اگر امیدوارید این سیستم را یاد بگیرید، در زیر راهنمای کامل الفبای لاتین در کد مورسه آمده است.

کد مورسه چگونه ایجاد شد؟
در حالی که قطعاً یک سیستم مبتکرانه است، کد مورسه از هیچ‌جا به وجود نیامد. سیستم‌های ارتباطی که به منبع واحدی متکی هستند که به سرعت روشن و خاموش می‌شود، به سیگنال‌های دود برمی‌گردد که پاف‌های دود آنالوگ نقطه‌ها و خطوط کد مورسه هستند. شما همچنین می‌توانید پیام‌های مشابهی را با روشن و خاموش کردن چراغ‌ها ارسال کنید. کد مورسه بر اساس ایده‌های نیاکان خود ساخته شد.

کد مورسه اولین گزینه برای دستگاه‌های تلگراف نبود. اولین تلگراف تجاری در سال ۱۸۳۷ در انگلستان توسط ویلیام فوترگیل کوک و چارلز ویتستون عرضه شد که ماشینی را طراحی کردند که از سوزن‌ها برای اشاره به یک شبکه از حروف استفاده می‌کرد. کد آن‌ها و همچنین سایر کدهای اولیه تلگراف در نهایت توسط سیستمی که توسط ساموئل اف. بی. مورسه طراحی می‌شد، جایگزین شد که در آن سوی دریا کار می‌کرد.

ساموئل مورسه یک نقاش بود که در اوایل دهه ۱۸۰۰ به فناوری علاقه‌مند شد و به اختراع تلگراف تک‌سیمی کمک کرد. او همچنین اولین پیش‌نویس کد مورسه را توسعه داد که برای همیشه نام او را با خود حمل می‌کرد. با این حال، اولین تکرار او حتی حاوی حروف نبود. فقط اعداد بودند. این اعداد به کلمات مربوط می‌شدند و بنابراین اپراتورهای تلگراف باید در یک کتاب کد به دنبال کلمه‌ای می‌گشتند که کد به آن مربوط می‌شد.

آلفرد ویل، یکی از هم‌مخترعان تلگراف تک‌سیمی، این سیستم را بیشتر توسعه داد تا شامل حروف و کاراکترهای ویژه شود. و اینطور نبود که به طور تصادفی به حروف کد اختصاص داده شود. ویل فراوانی حروف را تخمین زد و کد را طوری طراحی کرد که هرچه حرف رایج‌تر باشد، کد آن ساده‌تر باشد. به همین دلیل یک حرف پرکاربرد مانند «e» یک نقطه واحد است، در حالی که «j» خط-نقطه-خط-نقطه است. این سیستم که در سال ۱۸۴۴ به کار گرفته شد، به عنوان کد مورسه آمریکایی شناخته شد.

کد مورسه در سایر زبان‌ها چگونه کار می‌کند؟
نقص کد مورسه آمریکایی به محض ورود به اروپا آشکار شد: این کد فقط در انگلیسی مفید است. سوال این بود که کد مورسه در سایر زبان‌ها چگونه کار می‌کند؟ باید گسترش یابد.

در سال ۱۸۴۸، نویسنده آلمانی، فریدریش کلمنس کلارک، کد مورسه را بازبینی کرد تا الفبای هامبورگ را ایجاد کند که شامل حروف «ü» و «ö» بود. پیشنهاد کلارک اساس کد بین‌المللی مورسه شد که در سال ۱۸۶۵ به عنوان کد اصلی جهان پذیرفته شد. کد بین‌المللی مورسه در طول قرن‌ها تغییر و گسترش یافته است. آخرین کاراکتر جدید اضافه شده @ بود که در سال ۲۰۰۴ معرفی شد، پنج سال پس از ارسال آخرین تلگراف تجاری در ایالات متحده.

این سیستم به راحتی برای تعدادی از زبان‌های دیگر که از الفبای لاتین استفاده نمی‌کنند، سازگار شد. یونانی و عربی به عنوان مثال، فقط سیستم را برای حروف خود اعمال کردند بدون اینکه مشکلی ایجاد شود. مشکل واقعی از زبان‌هایی با مجموعه بسیار بزرگ‌تری از کاراکترهای ممکن ناشی می‌شد.

یکی از سخت‌ترین زبان‌های ماکروسکوپی برای استفاده از کد مورسه، چینی است زیرا هزاران کاراکتر ممکن وجود دارد. برای حل این مشکل، گویشوران چینی (یا تلگراف‌چی‌ها) از طرح اصلی ساموئل مورسه برای کد مورسه الهام گرفتند و به جای اینکه نقطه‌ها و خطوط مستقیماً به نمادهای زبان اعمال شوند، فقط به اعداد اعمال شدند. سپس کد تجاری چینی ایجاد شد که کاراکترهای چینی را به یک کد چهار رقمی اختصاص می‌داد. بنابراین، شما باید برای هر نماد چهار عدد وارد کنید. این سیستم قطعاً کارآمدتر نبود - فقط کسری از ترکیبات نقطه و خط مورد استفاده در کد بین‌المللی مورسه را استفاده می‌کرد - اما همچنان برای کسانی که نیاز به ارتباط از طریق تلگراف داشتند مفید بود و راه‌حلی نوآورانه برای این سوال که کد مورسه در زبان‌های مبتنی بر کاراکتر چگونه کار می‌کند؟

کد مورسه دیگر به طور گسترده استفاده نمی‌شود، اما همچنان در توانایی خود برای برقراری ارتباط قابل توجه است. اگر افراد بیشتری آن را درک می‌کردند، مطمئناً می‌توانست امروزه کاربردهای بیشتری داشته باشد. در عین حال، کد مورسه محدودیت‌های سیستم‌هایی را نشان می‌دهد که با در نظر گرفتن یک زبان واحد طراحی شده‌اند. دهه‌ها طول کشید تا سیستم‌های رسمی برای پذیرش زبان‌های غیر از انگلیسی به اجرا درآیند. می‌توان همین را در مورد بسیاری از فناوری‌های امروزی گفت، بنابراین این درسی است که ارزش یادگیری دارد.


تا به حال فیلم تاریخی دیده‌اید که سربازان برای ارسال پیام‌های رمزگذاری شده روی یک دستگاه ضربه می‌زنند؟ این همان کد مورسه است. این کد امکان انتقال آسان و ساده پیام‌های پیچیده را از طریق خطوط تلگراف فراهم می‌کرد. و شگفت‌آور است که هنوز هم در عصر دیجیتال امروز زنده است.

کد مورسه وسیله‌ای برای ارتباطات اولیه بود که از مجموعه‌ای از پالس‌های کوتاه و بلند برای نشان دادن هر حرف، عدد و علامت نگارشی استفاده می‌کرد. پالس‌های بلند به «داه» معروف شدند، در حالی که پالس‌های کوتاه «دیت» نامیده می‌شدند. در این کد، هر حرف از الفبای لاتین، عدد و علامت نگارشی با مجموعه‌ای منحصر به فرد از دیت و داه مشخص می‌شد.

در اولین نسخه کد مورسه، همه داه‌ها یکسان نبودند. برخی از داه‌ها طولانی‌تر از بقیه بودند. علاوه بر این، فاصله‌های بین دیت‌ها و داه‌ها بسیار متفاوت بود. کد بین‌المللی مورسه نسخه اصلی را با ساده‌سازی زمان‌بندی دیت‌ها، داه‌ها و فاصله‌ها ساده کرد. به طور خاص، دیت به عنوان واحد پایه زمانی در نظر گرفته شد و همه فاصله‌ها بر اساس تعداد "زمان‌های دیت" مورد نیاز اندازه‌گیری می‌شدند. طول داه برابر با سه دیت در نظر گرفته شد. فاصله‌های دیت بین حروف و کلمات برابر با سه و هفت زمان دیت تعیین شد. این نسخه جدید و استاندارد شده به طور گسترده شناخته شده است و هنوز هم توسط علاقه‌مندان رادیو آماتوری و سایر سرگرمی‌سازان استفاده می‌شود.

چگونه همه چیز شروع شد؟

جهان ساموئل فینلی برس مورسه را به عنوان مخترعی می‌شناسد که به عنوان نقاش نیز محبوب بود. او در دهه 1830 کار بر روی اولین تلگراف الکتریکی - و کد مورسه - را آغاز کرد. نسخه اولیه کد مورسه او فقط اعداد را نشان می‌داد، اما آلفرد لوئیس ویل آن را با افزودن حروف و علامت‌های نگارشی بهبود بخشید.

هنگامی که نسخه اولیه کد مورسه (همان نسخه با اعداد، حروف و علامت‌های نگارشی) به اپراتورهای تلگراف در اروپا رسید، مقامات به سرعت متوجه شدند که برای انطباق با حروف خاص در زبان‌های غیرانگلیسی باید تغییراتی ایجاد کنند. این امر منجر به ایجاد کد بین‌المللی مورسه در سال 1851 شد که کد را همانطور که در بالا توضیح داده شد، استاندارد کرد.

امروزه از کد مورسه چگونه استفاده می‌شود؟

در حالی که در ابتدا با استفاده از تلگراف منتقل می‌شد، کد مورسه را می‌توان در تقریباً هر شرایطی استفاده کرد. می‌توانید از آن برای ایجاد یک سیگنال یا ارسال یک پیام رمزگذاری شده با چشمک زدن نور یا ضربه زدن به چیزی استفاده کنید. حتی می‌تواند در مواقع اضطراری به شما کمک کند. فرض کنید مجبور هستید به عزیزانتان از طریق ویدیو بگویید که در امان هستید، حتی زمانی که اینطور نیست. مانند اینکه یک اسیر جنگ ویتنام در طول مصاحبه کلمه "شکنجه" را با کد مورسه چشمک زد، می‌توانید با ضربه زدن "SOS" روی پایتان یا روی میز در حالی که ضبط می‌شوید، یک سیگنال ارسال کنید. پلیس یا هر کسی که کد مورسه را بداند می‌تواند به رمزگشایی سیگنال شما کمک کند.

کد مورسه می‌تواند سانسور را نیز شکست دهد. در چین، شهروندان از کد مورسه و سایر کدها برای برقراری ارتباط اطلاعات مهم بدون شناسایی شدن استفاده می‌کنند. این کد در ابتدای همه‌گیری COVID-19 حیاتی بود. در مارس 2020، مقاله‌ای در مورد ویروس از اینترنت در چین حذف شد. خوشبختانه، شهروندان به سرعت نسخه‌هایی از آن مقاله را با استفاده از کد مورسه، نمادهای باستانی چینی، کدهای QR و ایموجی در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی بازنشر کردند. در نتیجه، متون بازنشر شده برای برنامه‌های سانسور چین برای شناسایی و حذف دشوارتر بودند - و جهان سرانجام در مورد ویروس COVID-19 آموخت.

سادگی ارسال یک پیام از طریق کد مورسه یکی از دلایلی است که آن را به یک بخش مهم از آموزش برای سربازان تبدیل کرده است. این کد بیشتر در هوانوردی و زمینه‌های هوانوردی رایج است، به خصوص از آنجایی که بیشتر تجهیزات ناوبری رادیویی هنوز هم می‌توانند آن را شناسایی کنند. نیروی دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده نیز از چراغ‌های سیگنال بین کشتی‌ها برای برقراری ارتباط با استفاده از کد مورسه در هنگام وضعیت سکوت رادیویی استفاده می‌کنند.

کد مورسه امروزه توسط افرادی که دارای معلولیت هستند یا توانایی‌های ارتباطی آن‌ها به دلیل فلج یا سکته مغزی مختل شده است نیز استفاده می‌شود. با تحرک و گفتار محدود، آن‌ها می‌توانند روی چیزی ضربه بزنند، از چراغ قوه استفاده کنند یا از فرستنده-گیرنده کد مورسه برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده کنند.

کد مورسه تأثیر زیادی بر زندگی مدرن داشته است - آیا باید به تلگراف اشاره کنم؟ - به طوری که ما حتی روز رسمی کد مورسه، 27 آوریل را برای جشن گرفتن تأثیری که این کد ساده بر توسعه فناوری مدرن و زندگی مدرن داشته است، داریم.

و حتی اگر دیگر به اندازه گذشته به طور گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، کد مورسه هنوز هم در بین علاقه‌مندان به رادیو محبوب است. حتی اگر تسلط بر کد دیگر برای دریافت مجوز رادیو آماتوری لازم نیست، بسیاری از علاقه‌مندان به رادیو آماتوری هنوز هم تلاش می‌کنند تا کد مورسه را فرا بگیرند. فعالیت‌هایی مانند مسابقات، شبکه‌های آنلاین برای اهداف مختلف، کلاس‌های کد و موارد دیگر در دنیای رادیو آماتوری در اطراف کد مورسه انجام می‌شود! به دلیل همه این علاقه و فعالیت در اطراف کد، از جمله استفاده از آن در هوا، کد مورسه هنوز هم در عصر دیجیتال امروز زنده و پر جنب و جوش است. FCC (کمیسیون ارتباطات فدرال) همچنان به همرادی‌های جدید تشویق می‌کند تا کد را یاد بگیرند با محدود کردن باندهای HF به استفاده فقط از طریق کد مورسه برای کلاس اول برای همرادی‌های جدید، مجوزدهنده کلاس تکنسین.

**کد مورسه آسان شد!™**

PreppComm بر اساس ایده ارائه راهی برای مجوزدهندگان کلاس تکنسین - پایین‌ترین سطح از اپراتورهای مجوز رادیو آماتوری - برای دسترسی به باندهای HF (فرکانس بالا) بدون نیاز به یادگیری کد در ابتدا تأسیس شد. در حال حاضر، در حالی که لازم نیست کد را یاد بگیرند، اجازه ندارند در طیف HF باشند مگر اینکه از کد مورسه استفاده کنند - یک روش تشویقی غیرمستقیم از طرف FCC.

PreppComm یک سیستم فرستنده-گیرنده کد مورسه منحصر به فرد طراحی کرده است که به همرادی‌ها امکان می‌دهد با دانش قبلی از کد مورسه یا با دانش گذشته یا اخیر، اما زنگ‌زده یا محدود، به HF دسترسی پیدا کنند. این سیستم منحصر به فرد شامل موثرترین اما پنهانی‌ترین سیستم یادگیری است - یادگیری در حین کار و برقراری ارتباط! اپراتور ممکن است به یادگیری کد فکر نکند. در عوض، فرستنده-گیرنده کد مورسه به او امکان می‌دهد با مخاطبان در سراسر جهان با خواندن متن و تایپ پاسخ‌ها، سؤالات، پاسخ‌ها و افکار خود بر روی صفحه کلید ارتباط برقرار کند.

چگونه او کد را یاد می‌گیرد؟ این از طریق یک فرآیند "پنهانی" به نام ارتباط شناختی است. این سیستم یادگیری پنهانی در هر مغز انسان ساخته شده است و به طور خودکار در پس‌زمینه کار می‌کند. اگر "دیت-داه" را بشنود و ببیند که حرف A روی صفحه ظاهر می‌شود، پس از مدتی این دو رویداد را به هم مرتبط می‌کند. با گذشت زمان، اپراتور شروع به "فکر کردن" به حروف قبل از اینکه روی صفحه ظاهر شوند می‌کند. سریعتر از اینکه کامپیوتر بتواند آن‌ها را روی LCD قرار دهد! شگفت انگیز! و بدون تلاش. اکنون این یک سیستم یادگیری است که جادویی است زیرا بسیار آسان است! به آسانی استفاده از فرستنده-گیرنده برای برقراری ارتباط!

یادگیری ارسال با کلید - اگر این یک آرزوی اپراتور باشد - نیز با یک رویکرد بسیار منحصر به فرد کمک می‌شود. به طور کلی، کلید زدن آسان‌تر از خواندن کد از طریق گوش در نظر گرفته می‌شود. با این حال، گرفتن زمان‌بندی خوب آسان نیست. کمک‌های زیادی توسعه یافته است، مانند باگ‌ها، پدال‌ها، کلیدهای iambic و انواع پیچیده دیگر کلیدها که مجموعه‌ای از دیت‌ها و داه‌ها را به صورت مکانیکی یا از طریق یک کلیدگر خودکار می‌کنند. یک کلیدگر یک دستگاه الکترونیکی است که ورودی را از یک کلید می‌گیرد و آن را به کد مورسه تبدیل می‌کند. از آنجایی که مجموعه‌ای از دیت‌ها و داه‌ها توسط کلیدگر یا طراحی مکانیکی کلید زمان‌بندی می‌شوند، کد مورسه حاصل زمان‌بندی بهتری دارد.

همه درست است، اما اگر به کد ارسال شده آنلاین گوش دهید، بهبود زیادی مورد نیاز است برای کد "انسانی". PreppComm راهی را برای همرادی‌ها فراهم می‌کند تا زمان‌بندی خود را با تغذیه سیگنال کلید به رمزگشا در فرستنده-گیرنده کد مورسه در هنگام حالت دریافت بهبود بخشند. به طور معمول، کلید در هنگام دریافت استفاده نمی‌شود، البته، اما اگر روی تکنیک ارسال کد خود کار می‌کنید، آنتن را جدا کنید و به رمزگشا کلید بزنید. این سیگنال ارسال شما را روی صفحه نمایش می‌دهد، گویی از طریق هوا می‌آید. اگر کامل نیست، خب، می‌دانید چه کاری باید انجام دهید تا آن را اصلاح کنید! به کار کردن روی آن ادامه دهید تا زمانی که رمزگشا بتواند شما را به طور کامل رمزگشایی کند و مطمئن شوید که انسان‌ها نیز قادر خواهند بود.

البته، استفاده از صفحه کلید به معنای کلید زدن کد نیست. در عوض، شما کاراکترها را به کامپیوتر می‌دهید تا کد مورسه با زمان‌بندی کامل تولید کند. PreppComm ویژگی‌های زیادی را برای کارآمد کردن این کار ارائه می‌دهد، از جمله یک تست سرعت تایپ و یک بافر پیش‌بینی قابل مشاهده. این به شما امکان می‌دهد زمان فکر کردن، تصحیح خطاها و تایپ افکار خود را بدون استرس داشته باشید، زیرا متن به کامپیوتر تغذیه می‌شود تا آن را به کد مورسه برای انتقال تبدیل کند.

و به این اضافه کنید که PreppComm بهترین رمزگشا را در تمام فرستنده‌های-گیرنده‌های کد مورسه در جهان ارائه می‌دهد! این رمزگشا در شرایط نویز شدید کار می‌کند، جایی که اکثر رمزگشاهای دیگر شکست می‌خورند. حتی می‌تواند زمانی رمزگشایی کند که نتوانید سیگنال را زیر نویز بشنوید!

می‌توانید در مورد کد مورسه آسان شده!™ در وبلاگ دیگری در مورد کد مورسه و CW بیشتر بخوانید.

PreppComm به فراگیران کمک می‌کند با ارائه فرستنده‌های-گیرنده‌ها و سایر دستگاه‌ها برای کمک به آن‌ها در تسلط بر کد مورسه در حالی که از تمام سرگرمی‌های موجود در جامعه رادیو آماتوری لذت می‌برند.

محصول سطح ابتدایی ما، فرستنده-گیرنده رمزگشا و مبدل DMX-40 را بررسی کنید که از 299 دلار شروع می‌شود و به شما قابلیت کامل تمام فرستنده‌های-گیرنده‌های کد مورسه گران‌تر ما را می‌دهد، اما فقط در یک باند، 40 متر.

امروز از مجموعه محصولات ما دیدن کنید.


کد مورس روشی است که در مخابرات برای رمزگذاری کاراکترهای متنی به صورت دنباله‌ای از دو طول سیگنال متفاوت، به نام نقطه و خط، استفاده می‌شود. هر کاراکتر با ترکیبی منحصر به فرد از نقطه و خط نشان داده می‌شود. در کد مورس بین‌المللی، در مجموع ۲۶ حرف الفبا (A-Z)، ۱۰ عدد (۰-۹) و چند کاراکتر ویژه وجود دارد.
برای محاسبه تعداد کل کاراکترهای مختلفی که می‌توان با استفاده از کد مورس ارسال کرد، اگر هر کاراکتر با حداکثر ۵ نقطه و/یا ۵ خط نشان داده شود، باید حداکثر تعداد ترکیبات را برای هر کاراکتر در نظر بگیریم.
بیایید هر نماد در کد مورس را تجزیه و تحلیل کنیم:
- یک نقطه (.) نشان‌دهنده سیگنال کوتاه است.
- یک خط (-) نشان‌دهنده سیگنال طولانی‌تر است.
با توجه به اینکه هر کاراکتر می‌تواند با حداکثر ۵ نقطه و/یا ۵ خط نشان داده شود، امکانات زیر برای هر عنصر کد مورس وجود دارد:
- یک نقطه (.) می‌تواند تا ۵ بار تکرار شود.
- یک خط (-) نیز می‌تواند تا ۵ بار تکرار شود.
برای هر عنصر (نقطه یا خط)، ۶ امکان وجود دارد: ۰، ۱، ۲، ۳، ۴ یا ۵ تکرار.
بنابراین، تعداد کل کاراکترهای مختلفی که می‌توان با استفاده از کد مورس ارسال کرد، اگر هر کاراکتر با حداکثر ۵ نقطه و/یا ۵ خط نشان داده شود، به صورت زیر محاسبه می‌شود:
- برای هر عنصر (نقطه یا خط)، ۶ امکان وجود دارد.
- از آنجایی که کد مورس از نقطه و خط تشکیل شده است، ۶ امکان برای هر یک از دو عنصر وجود دارد.
- بنابراین، تعداد کل کاراکترهای مختلف برابر است با ۶ * ۶ = ۳۶.
بنابراین، ۳۶ کاراکتر مختلف وجود دارد که می‌توان با استفاده از کد مورس ارسال کرد، اگر هر کاراکتر با حداکثر ۵ نقطه و/یا ۵ خط نشان داده شود.


درک تفاوت‌های بین دو شاخه پرجمعیت اسلام برای فهم بسیاری از درگیری‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه و همچنین تنش‌های اجتماعی در جوامع پراکنده در غرب ضروری است. کیم نات و متیو فرانسیس چند نکته کلیدی را در این زمینه توضیح می‌دهند.
چرخه خشونت‌آمیز و ویرانگر بین گروه‌های سنی و شیعه در عراق، یادآوری مکرری از خطرات درگیری‌های فرقه گرایانه است. با توجه به این موضوع، شاید جای تعجب نباشد که تفاوت‌های بین این دو جامعه اغلب به عنوان عامل تنش بین مسلمانان نه تنها در خاورمیانه، بلکه در جای دیگر نیز مورد سرزنش قرار می‌گیرد. با این حال، جوامع سنی و شیعه در باورها و اعمال خود اشتراکات بسیار بیشتری نسبت به تفاوت‌هایشان دارند. در واقع، در کشورهایی که جمعیت و دسترسی به قدرت نسبتاً برابر است، آن‌ها تمایل داشته‌اند در کنار یکدیگر با صلح زندگی کنند. به طور کلی، جایی که درگیری رخ داده است، به دلیل عدم تعادل قدرت یا درگیری‌های ژئوپلیتیکی (مانند درگیری بین ایران و عربستان سعودی) بوده است، نه تفاوت‌های ایدئولوژیک. در واقع، در برخی کشورها، درگیری‌های فرقه گرایانه بیشتر بین گروه‌های مختلف سنی رخ می‌دهد تا بین جوامع سنی و شیعه.
شیعیان حدود 10 درصد (تقریباً 162 میلیون نفر) از جمعیت مسلمانان جهان را تشکیل می‌دهند و اکثریت را در پنج کشور تشکیل می‌دهند: جمهوری آذربایجان، بحرین، لبنان، ایران و عراق.

شباهت‌ها
اعتقادات و اعمال اسلامی مرکزی زیر توسط هر دو جامعه به اشتراک گذاشته می‌شود:

قرآن – همه مسلمانان شیعه و سنی مرکزیت قرآن را می‌پذیرند – ادعاهایی مبنی بر اینکه شیعیان از نسخه تحریف شده متن استفاده می‌کنند، صحت ندارد.
حدیث – مسلمانان شیعه و سنی هر دو از حدیث استفاده می‌کنند – اگرچه تمایل دارند مجموعه‌های مختلفی از سخنان را ترجیح دهند.
پنج رکن اسلام – هر دو گروه همچنین پنج رکن اسلام را می‌پذیرند (شهادت، اعلام اینکه «هیچ خدایی جز خدا نیست و محمد پیامبر اوست»؛ نماز؛ زکات، صدقه دادن؛ روزه، روزه داری در ماه رمضان؛ حج، زیارت مکه).

نباید تصور شود که شیعه یک شاخه دیرهنگام از اسلام سنی است – این دو تنها در قرن نهم میلادی، پس از پایان سلسله امامان شیعه و نهایی شدن مجموعه سخنان پیامبر (حدیث) به شکل فعلی خود درآمدند. هر دو فرقه متعارف تلقی می‌شوند و دانشگاه الازهر قاهره (قدیمی‌ترین دانشگاه مسلمان جهان و یک نهاد سنی) هر دو را در برنامه درسی خود به رسمیت می‌شناسد. در بسیاری از نقاط جهان، سنی و شیعه در کنار یکدیگر با صلح زندگی کرده‌اند و حتی با یکدیگر ازدواج کرده‌اند.

تفاوت‌ها
تفاوت ایدئولوژیک اصلی مربوط به سؤالات مربوط به مرجعیت دینی و رهبری همه مسلمانان پس از مرگ پیامبر است. کسانی که از نزدیکترین همراه پیامبر (ابوبکر) پیروی کردند، به عنوان سنی (پیروان الگوی پیامبر – سنت) شناخته شدند. کسانی که از پسرعمو و داماد پیامبر (علی) پیروی کردند، به عنوان شیعه (پیروان حزب علی – شیعة علی) شناخته شدند. سنی‌ها بر پیروی از الگوی پیامبر تمرکز دارند در حالی که شیعیان بر نسب خانواده محمد از طریق سلسله‌ای از امامان تمرکز دارند.

از دهه 1970 و به ویژه پس از انقلاب ایران در سال 1979، تنش بین جوامع سنی و شیعه در برخی از مناطق خاورمیانه افزایش یافته است. انقلاب ایران منجر به ظهور یک نظام دینی شیعه شد که از آن زمان از شیعیان در عراق، عربستان سعودی و بحرین و همچنین از حزب الله (لبنان)، حماس (غزه) و رژیم بشار اسد در سوریه حمایت کرده است. دولت‌های تحت سلطه شیعه در عراق و سوریه علیه جمعیت سنی مرتکب خشونت شده‌اند. به همین ترتیب، اتحاد بنیادین بین وهابیت و حاکمان عربستان سعودی منجر به حاشیه‌نشینی جنبش‌های شیعه در آنجا شده و جوامع شیعه در عراق در معرض خشونت شدید از سوی داعش سنی قرار گرفته‌اند.

در جای دیگر، گزارش شده است که تنش بین جوامع سنی و شیعه در جوامع پراکنده در غرب در حال افزایش است. در سال 2013، یکی از تظاهرات به رهبری واعظ سنی، انجیم چودری، در بریتانیا شامل بنرهایی بود که اعلام می‌کرد شیعیان دشمنان الله هستند. خشونت فرقه گرایانه در عراق و سوریه تنش‌ها را در بریتانیا تشدید کرده و شکاف‌ها در مکان‌هایی مانند جوامع دانشجویی عمیق‌تر شده است. با این حال، لازم به ذکر است که نفوذ وهابیت منجر به شکاف‌های عمیق‌تر در داخل اسلام سنی نیز شده است.

درک تفاوت‌ها و شباهت‌های اساسی بین اسلام سنی و شیعه گامی ضروری به سوی سواد مذهبی اساسی در دنیایی است که نادانی از ادیان اصلی یک نقطه ضعف قابل توجه است. همچنین در درک تنش بین جوامع نه تنها در خاورمیانه بلکه در غرب نیز مفید است.


اسلام دومین دین بزرگ جهان است. حدود ۱.۸ میلیارد نفر در سراسر جهان به این دین پایبند هستند. سنی و شیعه دو شاخه اصلی اسلام هستند. از این ۱.۸ میلیارد نفر، حدود ۸۵ درصد سنی و ۱۵ درصد شیعه هستند. اگرچه این دو فرقه در اسلام بیشتر باورها و اعمال اساسی دین را به اشتراک می‌گذارند، اما در دکترین، قانون، آیین و سازمان‌های مذهبی با یکدیگر تفاوت دارند.

تفاوت اصلی بین آنها در باورهایشان در مورد جانشین به حق پیامبر محمد (ص) نهفته است. در حالی که سنی‌ها معتقدند خلافت باید با اجماع انتخاب شود، شیعیان معتقدند که باید از طریق خون پیامبر محمد (ص) به ویژه از طریق پسرعموی او، علی (ع) و نوادگانش منتقل شود. در اینجا مقدمه‌ای بر تفاوت‌های بین مسلمانان سنی و شیعه ارائه شده است.

همچنین بخوانید | تفاوت بین سوسیالیسم و کمونیسم چیست؟

مسلمانان سنی در مقابل شیعه: چه چیزی منجر به این شکاف شد؟

پس از مرگ پیامبر محمد (ص) در سال ۶۳۲ میلادی، اختلاف شدید بین پیروان اسلام در مورد اینکه چه کسی باید به عنوان رهبر جامعه اسلامی جانشین پیامبر محمد (ص) شود، پدید آمد. این شکاف زمانی ایجاد شد که پیامبر محمد (ص) بدون وارث ذکور درگذشت و هرگز مشخص نکرد که جانشین او چه کسی باید باشد.

در حالی که برخی معتقد بودند که جانشین باید با اجماع انتخاب شود، دیگران معتقد بودند که فقط نوادگان پیامبر باید رهبری دین جدید را بر عهده بگیرند.

مسلمانان شیعه و سنی: شکاف

گروهی که به عنوان فرقه سنی شناخته شد، پیروز شد و دوست نزدیک پیامبر، ابوبکر را به عنوان جانشین او و اولین خلیفه اسلام انتخاب کرد. گروه دیگری که می‌خواست نواده پیامبر، علی (ع)، پسرعمو و داماد او، جانشین او شود، به عنوان فرقه شیعه شناخته شد.

علی (ع) تنها پس از به قتل رسیدن دو جانشین ابوبکر، چهارمین خلیفه اسلام شد. علی (ع) در سال ۶۶۱ میلادی با شمشیری آغشته به سم در مسجدی در کوفه (عراق امروزی) به قتل رسید، زیرا مبارزه تلخ قدرت بین دو فرقه افزایش یافت.

پسران او، حسن و حسین، جانشین او شدند، اما حسین و بستگانش در نبرد کربلا در سال ۶۸۰ میلادی در عراق به قتل رسیدند. این حادثه هر سال توسط جامعه شیعه در ماه محرم سوگواری می‌شود.

از سوی دیگر، سنی‌ها معتقدند که آنها پیروان واقعی سنت هستند و سه خلیفه اول اسلام را به عنوان خلیفه‌های هدایت‌شده می‌دانند. آخرین خلافت با سقوط امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول به پایان رسید.

تفاوت‌های اصلی بین مسلمانان سنی و شیعه

مسلمانان سنی مسلمانان شیعه
سنی‌ها اکثریت جمعیت مسلمان در سراسر جهان را تشکیل می‌دهند. مسلمانان شیعه ۱۵ تا ۲۰ درصد از جمعیت مسلمان جهان را تشکیل می‌دهند. نام سنی از عبارت اهل سنت گرفته شده است که به معنای پیروان سنت است. در اینجا، سنت به اعمالی اشاره دارد که بر اساس آنچه پیامبر محمد (ص) گفته، انجام داده، توافق کرده و محکوم کرده است. نام شیعه از جنبشی به نام شیات علی گرفته شده است که به معنای حزب علی است. مسلمانان شیعه معتقدند که پسرعمو و داماد پیامبر محمد (ص)، علی (ع)، جانشین به حق محمد (ص) به عنوان رهبر اسلام بود. اسلام سنی به چهار مکتب اصلی فقه تقسیم می‌شود: حنفی، مالکی، شافعی و حنبلی. مکتب اصلی فقه شیعه، مکتب جعفری یا امامی است. این دین به سه فرقه اصلی تقسیم می‌شود: دوازده امامی، اسماعیلی و زیدی. پنج رکن اسلام - شهادت، نماز، روزه، زکات و حج هفت رکن اسلام - ولایت، توحید، نماز، زکات، روزه، حج و جهاد. سنی‌ها در بیش از ۴۰ کشور مانند سوریه، ترکیه، آسیای جنوبی، یمن، عربستان سعودی و سایر بخش‌های خلیج فارس اکثریت را تشکیل می‌دهند. مسلمانان شیعه اکثریت جمعیت مسلمان در ایران، عراق، لبنان، بحرین و آذربایجان را تشکیل می‌دهند.

علیرغم تفاوت‌های ذکر شده، هر دو مسلمان شیعه و سنی قرآن را می‌خوانند، معتقدند که پیامبر محمد (ص) پیامبر خدا بود، به اصول اسلام مانند اقامه نماز روزانه، انجام روزه در ماه رمضان، حج (زیارت سالانه مکه)، زکات (صدقه دادن به فقرا) و پایبندی به ایمان خود عمل می‌کنند.

همچنین بخوانید | تفاوت بین نژاد و قومیت چیست؟ ۳ تفاوت کلیدی را بشناسید

فهرست کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC)


درک شباهت‌ها و تفاوت‌های بین مسلمانان سنی و شیعه
مسلمانان سنی و شیعه بسیاری از جنبه‌های آموزه‌های اسلامی را به طور مشترک دارند، اما تفاوت‌هایی نیز وجود دارد. این مقاله مروری مختصر بر شباهت‌ها و تفاوت‌های بین این دو گروه ارائه می‌دهد.

آیا بیشتر مسلمانان سنی هستند یا شیعه؟
سنی‌ها جمعیت بزرگ‌تری از مسلمانان را تشکیل می‌دهند. تقریباً ۸۷ تا ۹۰ درصد مسلمانان سنی و ۱۰ تا ۱۳ درصد باقی‌مانده شیعه هستند.

آنها در کجا متمرکز هستند؟
هم مسلمانان سنی و هم شیعه در سراسر جهان زندگی می‌کنند. با این حال، سنی‌ها در کشورهایی مانند عربستان سعودی، ترکیه، مصر و اندونزی جمعیت زیادی دارند. مسلمانان شیعه اکثریت یا جمعیت قابل توجهی را در کشورهایی مانند ایران، عراق، لبنان و سوریه تشکیل می‌دهند.

آنها چه اعتقادی دارند؟
این تفاوت‌ها از ادعاهای افراطی هر دو طرف ناشی می‌شود. پس از بروز این اختلاف سیاسی، سنی‌ها و شیعیان تفاوت‌های جزئی در مسائل کلامی بزرگتر ایجاد کردند. با این حال، مسلمانان سنی و شیعه به یک قرآن اعتقاد دارند. آنها در عناصر اصلی ایمان مانند اعتقاد به خدا، فرشتگان، پیامبران، کتاب‌ها و آخرت توافق دارند. هر دو گروه عبادات اصلی اسلام مانند نماز پنج بار در روز، روزه گرفتن در ماه رمضان، انجام حج و پرداخت زکات را به اشتراک می‌گذارند.

در عمل چگونه تفاوت دارند؟
اسلام بر اساس قرآن و آموزه‌های پیامبر محمد (ص) است. آموزه‌های پیامبر محمد (ص) توسط یاران او حفظ و گزارش شده است. تفاوت بین این دو گروه از این ناشی می‌شود که کدام سخنان پیامبر محمد (ص) را می‌پذیرند. مسلمانان شیعه بر اساس مواضع آنها در اوایل دوران اختلاف بر سر رهبری، به برخی از یاران پیامبر مانند ابوبکر، عمر و عایشه بی‌اعتماد هستند. این یاران سنت‌هایی در مورد زندگی، آموزه‌ها و اعمال معنوی پیامبر روایت کرده‌اند. مسلمانان شیعه روایات برخی از یاران را نمی‌پذیرند و بنابراین در برخی از عناصر عبادی تفاوت دارند.

ریشه شکاف سنی و شیعه چگونه شکل گرفت؟
تفاوت بین مسلمانان سنی و شیعه به عنوان یک مسئله سیاسی در اوایل تاریخ اسلام آغاز شد. پس از درگذشت پیامبر محمد (ص)، یاران او باید تصمیم می‌گرفتند که چه کسی رهبر جامعه مسلمانان شود. سنی‌ها معتقدند که پیامبر (ص) به طور صریح کسی را برای رهبری پس از خود تعیین نکرده است. مسلمانان شیعه، از سوی دیگر، معتقدند که پیامبر (ص) به طور صریح پسرعمو و داماد خود علی را به عنوان رهبر پس از درگذشت خود تعیین کرده است.

مسلمانان سنی معتقدند که ابوبکر، نزدیک‌ترین یار پیامبر، بهترین فرد برای رهبری جامعه مسلمانان بود. مسلمانان شیعه معتقدند که رهبر باید علی می‌بود. خود علی از تصمیم برای رهبری ابوبکر ناراضی نبود، اما برخی ناراضی ماندند. ابوبکر اولین خلیفه بود، علی در نهایت چهارمین خلیفه شد. تفاوت‌های کلامی بین این دو گروه از این اختلاف سیاسی ناشی شد. اگر علی به طور صریح توسط پیامبر (ص) تعیین شده بود، این بدان معنا بود که ابوبکر به ناحق حق خلافت را غصب کرده است.

اختلاف بر سر رهبری
مسلمانان سنی این موضوع را غیرقابل قبول می‌دانند زیرا ابوبکر، در سنت سنی، یکی از بهترین مسلمانان است. اگر او خلافت را از علی غصب کرده باشد، این بدان معناست که ابوبکر از دستورات پیامبر سرپیچی کرده است. علاوه بر این، این بدان معناست که یارانانی که رهبری ابوبکر را پذیرفتند نیز از پیامبر سرپیچی کرده‌اند. سنی‌ها این دیدگاه را مشکل‌ساز می‌دانند زیرا همه یاران را بر اساس ستایشی که قرآن از آنها کرده است، ارج می‌نهند. توجه به این نکته مهم است که علی نیز در تفکر سنی مهم است.

علی، مانند خلیفه دوم و سوم، به قتل رسید. پسرانش حسن و حسین، نوه‌های پیامبر محمد (ص)، عنوان خلافت را ادعا کردند. با این حال، حسین و بسیاری از خانواده‌اش به قتل رسیدند. اگرچه هم مسلمانان سنی و هم شیعه به قتل حسین سوگواری می‌کنند، اما شیعیان روز خاصی را در ماه محرم برای سوگواری بر قتل او به صورت سالانه گرامی می‌دارند. بیشتر مسلمانان شیعه معتقدند که پس از علی ۱۲ امام وجود دارند که آخرین آنها در قرن نهم در عراق ناپدید شده است. آنها معتقدند که او به عنوان منجی باز خواهد گشت. مسلمانان شیعه معتقدند که امامان همیشه خطی مستقیم از علی دارند در حالی که سنی‌ها هیچ سلسله مراتبی در میان روحانیون ندارند.

تحلیل تطبیقی به شکاف کاتولیک-پروتستان در اسلام
برخی شکاف سنی و شیعه را با شکاف کاتولیک و پروتستان مقایسه کرده‌اند به این معنا که آنها یک دین را به اشتراک می‌گذارند اما در برخی از عناصر مهم با یکدیگر اختلاف دارند. توجه به این نکته مهم است که با وجود تفاوت‌هایشان، هر دو گروه بیشتر از تفاوت‌هایشان مشترکات دارند. آنها در نهایت یک ایمان را به اشتراک می‌گذارند و به عنوان برادران در اسلام در نظر گرفته می‌شوند.


مسلمانان سنی و شیعه بسیاری از باورهای اساسی را به اشتراک می‌گذارند، از جمله اعتقاد به یگانگی خداوند (توحید) و اینکه پیامبر محمد (صلوات الله علیه و آله) آخرین فرستاده خداوند بودند که وحی الهی ثبت شده در قرآن کریم را دریافت کردند.
تفاوت اصلی بین مسلمانان سنی و شیعه بر اساس این است که آیا آنها معتقدند پیامبر محمد جانشینی را به طور مشخص تعیین کرده است یا خیر.
مسلمانان سنی معتقدند که پیامبر جانشینی را به طور مشخص اعلام نکرده است. مسلمانان شیعه معتقدند که پیامبر پسرعمو و داماد خود، حضرت علی (صلوات الله علیه)، را به عنوان اولین امام از سلسله‌ای از امامان موروثی از خاندان پیامبر، برای رهبری جامعه پس از خود، به طور علنی تعیین کرده است.

مسلمانان سنی
سنی‌ها خلفا را جانشینان بلافاصل پیامبر می‌دانند. رهبران اولیه، صحابه‌های پیامبر بودند که از طریق فرایندهای مختلف به خلافت رسیدند تا جامعه مسلمانان را رهبری کنند. سنی‌ها چهار رهبر اول پس از پیامبر را "خلفای راشدین" می‌نامند. این خلفا عبارتند از حضرت ابوبکر، حضرت عمر، حضرت عثمان و حضرت علی.
پس از درگذشت حضرت علی در سال 661 میلادی، اولین سلسله خلافت مسلمانان از یک خاندان آغاز شد که به خلافت اموی معروف است. امویان تا سال 750 میلادی بر جهان اسلام حکومت کردند. آنها پس از چندین شورش داخلی سرنگون شدند که منجر به تأسیس خلافت عباسی، دومین سلسله خلفا شد.
سنی‌های اولیه خلفا را دارای اقتدار مذهبی و سیاسی می‌دانستند. با گذشت زمان، خلفا بیشتر به عنوان حاکمان سیاسی دیده می‌شدند، در حالی که دانشمندان (علما) که دانش امور دینی داشتند، به عنوان مقامات مذهبی و مفسران مورد توجه قرار می‌گرفتند.
سنی‌ها به طور رسمی به عنوان اهل سنت و جماعت یا "پیروان راه پیامبر و جامعه" شناخته می‌شوند. اصطلاح سنی از پیروان سنت، یعنی گفتار و کردار پیامبر، گرفته شده است. آنها برای راهنمایی در امور دینی به اجماع نظر دانشمندان جامعه تکیه می‌کنند. سنی‌ها تلاش می‌کنند تا طبق الگوی پیامبر، همانطور که در سوابق قرون وسطایی سنت آمده است، زندگی کنند.
امروزه جوامع مختلفی از سنی‌ها وجود دارد. آنها در بخش‌های مختلف جهان زندگی می‌کنند و به زبان‌های مختلف صحبت می‌کنند. آنها همچنین تفاسیر مختلفی از باورها و اعمال مذهبی دارند.
امروزه چهار مکتب فقهی اصلی (مذاهب) وجود دارد: حنفی، حنبلی، مالکی و شافعی. علاوه بر این، بیشتر صوفیان، مسلمانانی که بر جستجوی معنوی شخصی تأکید دارند، سنی هستند و به طریقت‌های مختلف صوفی تعلق دارند.

مسلمانان شیعه
شیعیان نیز تلاش می‌کنند تا طبق سنت، یا الگوی پیامبر محمد، همانطور که در آموزه‌های امامان موروثی آنها تفسیر شده است، زندگی کنند. علاوه بر این، آنها رهبری مداوم را به رسمیت می‌شناسند و تلاش می‌کنند تا از راهنمایی امامان پیروی کنند که مسئول تفسیر دین و همچنین بهبود کیفیت زندگی کسانی هستند که به آنها مراجعه می‌کنند.
شیعیان تأیید می‌کنند که پیامبر در چندین مناسبت حضرت علی را به عنوان جانشین خود برای رهبری جامعه مسلمانان اعلام کرده است. مشهورترین این موارد، اعلام پیامبر در غدیر خم است.
پیامبر و پیروانش در حال بازگشت از آخرین حج خود به مکه بودند که از آنها خواست تا در واحه ای به نام غدیر خم توقف کنند. در مجموعه‌های حدیثی شیعه و سنی ثبت شده است که پیامبر محمد با جمع حاضر سخنرانی کرد. در پایان سخنان خود، دست حضرت علی را بلند کرد و گفت: "هر کس من مولای او هستم، علی مولای اوست" (من کنت مولاهو ف علیٌّ مولاهو).
کلمه مولا می‌تواند به معنای دوست، مشتری یا ارباب باشد. شیعیان با توجه به دلایل متنی مختلف، آن را به معنای "ارباب" پذیرفتند و معتقد بودند که حضرت علی برای بر عهده گرفتن رهبری مسلمانان پس از مرگ پیامبر تعیین شده است.
شیعیان همچنین معتقدند که قرآن کریم به جایگاه معنوی بالاتر امامان از خاندان پیامبر اشاره دارد. برای مثال، خداوند می‌فرماید که می‌خواهد اهل بیت، خاندان پیامبر را پاک کند (قرآن 33:33).
در قرآن، خداوند همچنین حضرت ابراهیم و نوادگانش را بر تمام بشریت برتری داده است (قرآن 3:33-34؛ 4:54). اعتقاد بر این است که حضرت ابراهیم جد بسیاری از پیامبران، از جمله پیامبر موسی، پیامبر عیسی و پیامبر محمد است. این بدان معناست که امامان از نوادگان پیامبر محمد در میان کسانی هستند که خداوند جایگاه آنها را ارتقا داده است.
جایگاه والای اهل بیت همچنین توسط حدیثی مشهور از پیامبر محمد به نام حدیث ثقلین یا حدیث دو چیز سنگین پشتیبانی می‌شود. شیعیان بر این باورند که پیامبر گزارش داده است که گفته است: "من در میان شما دو چیز سنگین به جا می‌گذارم، کتاب الله و خاندانم، اهل بیت." نسخه‌های مشابه این حدیث در مجموعه‌های حدیثی شیعه و سنی، از جمله مسند احمد بن حنبل و صحیح مسلم ابن حجاج یافت می‌شود.
سایر سخنان پیامبر نقش حضرت علی را به عنوان راهنمای معنوی توضیح می‌دهند. یکی از این سخنان این است: "من شهر دانش هستم و علی دروازه آن است. هر کس خواهان دانش است باید از این دروازه وارد شهر شود."
در طول قرون، شاخه‌های مختلفی از شیعه پدید آمده است، عمدتاً به دلیل اختلاف نظر در مورد جانشینی. بزرگترین شاخه‌ها در حال حاضر اثنی عشریه، اسماعیلیه و زیدیه هستند.
عالی‌مقام آقاخان، امام فعلی مسلمانان شیعه امامیه نیزاری اسماعیلی است که نسبتی پیوسته به پیامبر محمد از طریق حضرت علی و بی بی فاطمه (صلوات الله علیهما)، دختر محبوب پیامبر، دارد.

منابع

Nanji, Azim. The Penguin Dictionary of Islam. London and New York: Penguin Books, 2008.
Faith and Practice in Islamic Traditions, vol. 1 (Student Reader). London: Islamic Publications Limited for The Institute of Ismaili Studies, 2015.

بیشتر بدانید

مقاله: اسلام شیعه چیست؟ نوشته فرهاد دفتری و عظیم نانجی
مقاله: امامت اسماعیلی نوشته موسسه مطالعات اسماعیلی
ویدئو: نوری راهنما: امامت مسلمانان شیعه اسماعیلی نوشته Ismaili TV
برنامه درسی ثانویه IIS: ایمان و عمل در سنت‌های اسلامی، جلد 1
مقاله: السیوتی در مورد فضایل امام علی نوشته استفن آر. بورج


در سال 2006، در اوج جنگ جهانی با تروریسم، یک خبرنگار نیویورک تایمز به واشنگتن رفت تا دریابد که مقامات آمریکایی تا چه حد ایدئولوژی‌های زیربنایی تروریسم اسلام‌گرا را درک می‌کنند. خبرنگار با یک سوال ساده شروع کرد: آیا مقامات ارشد مبارزه با تروریسم می‌توانند مشخص کنند کدام گروه‌ها سنی و کدام شیعه هستند؟ به‌طور شگفت‌آوری، مقامات ارشد و قانون‌گذاران – از جمله رئیس شعبه امنیت ملی اف‌بی‌آی و اعضای کمیته‌های اطلاعات و مبارزه با تروریسم مجلس نمایندگان ایالات متحده – "هیچ ایده‌ای" نداشتند که بازیگرانی مانند ایران، حزب‌الله یا القاعده سنی هستند یا شیعه.[1] از این رویارویی سوالات متعددی پدید آمد. اولاً، سنی‌ها و شیعیان چه کسانی هستند؟ ثانیاً، آنها کجا واقع شده‌اند؟ و در نهایت، آیا مهم است؟
همانطور که این مقاله نشان می‌دهد، تنش‌های فرقه‌ای بین سنی‌ها و شیعیان امروز حتی از سال 2006 بیشتر شده است. بنابراین، سوالاتی که نیویورک تایمز هفت سال پیش مطرح کرد، همچنان مرتبط است. بر این اساس، این مقاله کوتاه تلاش خواهد کرد تا به سوالات "چه کسی"، "چه چیزی" و "کجا" در روابط سنی-شیعه پاسخ دهد و به میزان تأثیر این موضوع بر ژئوپلیتیک خاورمیانه امروز بپردازد.

چه کسانی سنی و شیعه هستند؟
سنی‌گری و شیعه‌گری دو مهم‌ترین فرقه در اسلام هستند. ریشه شکاف بین آنها به مناقشات بر سر جانشین مشروع پیامبر محمد باز می‌گردد. به طور خلاصه، سنی‌ها معتقدند که محمد جانشینی را تعیین نکرده است و بهترین پیروانش باید رهبری جامعه مسلمانان را بر عهده بگیرند. به عبارت دیگر، جانشینی نباید موروثی باشد. شیعیان این دیدگاه را رد می‌کنند. آنها ادعا می‌کنند که محمد پسرعمو و داماد خود، علی، را به عنوان جانشین خود تعیین کرده است. محمد پسرانی نداشت و بنابراین علی نزدیکترین خویشاوند مرد او بود. از این رو، شیعیان معتقدند که رهبری جامعه اسلامی باید موروثی باشد.

بلافاصله پس از مرگ محمد، کسانی که بعداً سنی شدند پیروز شدند. سه خلیفه اول (به معنای جانشین) از خویشاوندان پیامبر نبودند. با این حال، شیعیان موفق شدند علی را به عنوان خلیفه چهارم منصوب کنند. هم سنی‌ها و هم شیعیان مشروعیت حکومت او را به رسمیت شناختند. با این حال، پس از مرگ علی، درگیری‌های خشونت‌آمیزی بین پیروان علی که اصرار داشتند پسرانش حق حکومت دارند و رقبای او که اصرار داشتند رهبری جامعه اسلامی محدود به خط موروثی علی نیست، رخ داد. این درگیری در نبرد کربلا (680 میلادی) در جنوب عراق امروزی به اوج خود رسید. در این نبرد، نمایندگان امپراتوری اموی سنی (661-750 میلادی) پیروان علی را شکست دادند و فرزندانش – از جمله پسرش (و نوه پیامبر)، حسین – را کشتند.

این نبرد نقطه عطفی مهمی در تاریخ اسلام بود که سنی‌ها از آن پیروزمند بیرون آمدند. از آن زمان به بعد، آنها به فرقه غالب در خاورمیانه تبدیل شدند و بر بیشتر جهان اسلام حکومت کردند. حتی امروزه، شیعیان همچنان به شهادت حسین در مراسم عاشورا که یکی از مهم‌ترین نشانه‌های هویت شیعی است، سوگواری می‌کنند.

پس از کربلا، شیعیان به یک اقلیت قدرتمند، اما عمدتاً محروم تبدیل شدند. آنها به اصرار خود بر اینکه خط علی باید حکومت کند ادامه دادند، اما به زودی بر سر اینکه کدام یک از نوادگان او این حق را دارد، دچار اختلاف شدند. اکثریت معتقد بودند که علی اولین از دوازده رهبر، یا امام، است که حق الهی برای حکومت بر جامعه اسلامی دارند. آنها ادعا می‌کنند که امام دوازدهم برای اعتراض به فساد در جامعه اسلامی به مخفی‌گاه رفته است و در نهایت به عنوان یک شخصیت موعود باز خواهد گشت. شیعیانی که به این موضوع اعتقاد دارند به عنوان "دوازده امامی" شناخته می‌شوند. فرقه‌های دیگری از شیعیان معتقدند که تنها پنج، هفت یا نه امام وجود داشته است. برخی از شیعیان معتقدند که امام هرگز به مخفی‌گاه نرفته است و امامان تا دوران مدرن به حکومت ادامه داده‌اند. به عنوان مثال، امامان شیعه از شاخه زیدی این فرقه تا سال 1960 بر مناطق مرتفع یمن حکومت می‌کردند. برخی از شیعیان حتی بیشتر انشعاب یافتند و فرقه‌های شبه‌شیعه مانند دروز و علوی‌ها را تشکیل دادند که بسیاری از باورهای شیعی را در خود دارند، اما اغلب توسط مسلمانان اصلی بدعت‌گذار تلقی می‌شوند.

در طول قرون، گروه‌های مختلف شیعه در چندین مورد به قدرت رسیده‌اند. گاهی اوقات حتی به امپراتوری‌های قدرتمندی مانند فاطمیان (قرن دهم تا دوازدهم میلادی) تبدیل شدند، اما در بیشتر مکان‌ها و در بیشتر اوقات، اقلیت‌های سرکوب‌شده در یک منطقه عمدتاً سنی‌نشین بوده‌اند.

سنی‌ها و شیعیان کجا هستند؟
موقعیت سنی‌ها و شیعیان در طول زمان به طور چشمگیری تغییر کرده است. امپراتوری فاطمیان قرون وسطایی، به عنوان مثال، در مصر مستقر بود، که امروزه تقریباً شیعه‌ای ندارد. ایرانیان بیشتر سنی بودند تا زمانی که امپراتوری صفوی در سال 1501 به قدرت رسید و آنها را به پذیرش شیعه تشویق کرد. شیعیان جنوب عراق نوادگان سنی‌هایی هستند که در قرن‌های هجدهم و نوزدهم به شیعه گرویدند.

تقسیمات جغرافیایی بین سنی‌ها و شیعیان در خاورمیانه امروز تا حد زیادی مدیون مرزهای امپراتوری پیش از جنگ جهانی اول است. ترکیه و بیشتر سرزمین‌های عرب‌زبان تحت حکومت امپراتوری عثمانی سنی قرار گرفتند و امروزه عمدتاً سنی باقی مانده‌اند. ایران، از سوی دیگر، توسط سلسله‌های شیعه حکومت می‌شد و همچنان عمدتاً شیعه است. البته این مرزها دقیق نیستند. برخی از سنی‌ها در ایران باقی مانده‌اند و جیب‌هایی از شیعه‌گری در سرزمین‌های عثمانی زنده مانده است. نکته قابل توجه این است که بسیاری از مناطق شیعه‌ای امپراتوری عثمانی سابق در مناطق جغرافیایی منزوی یا در مناطق مرزی یافت می‌شدند که به آنها اجازه می‌داد در برابر روندهای همگون‌سازی امپراتوری مقاومت کنند. بنابراین، امروزه، عرب‌های شیعه در زمین‌های کوهستانی شمال یمن و جنوب لبنان و همچنین در امتداد مرزهای قدیمی امپراتوری بین عثمانی‌ها و ایرانی‌ها در جنوب عراق و سواحل غربی خلیج فارس یافت می‌شوند. مرکز جمعیتی و سیاسی شیعه‌گری امروز همچنان ایران است.

آیا شکاف سنی-شیعه مهم است؟
علیرغم درگیری‌های فرقه‌ای در خاورمیانه امروز، اهمیت سیاسی فرقه ساده نیست. در حالی که در برخی مواقع، شکاف سنی-شیعه به نظر می‌رسد ژئوپلیتیک خاورمیانه را تعریف می‌کند، در مواقع دیگر نقش کمتری ایفا می‌کند. به عنوان مثال، ژنرال عراقی عبد الکریم قاسم که در سال 1958 با سرنگونی سلطنت عراق، اولین حاکم جمهوری عراق شد، نیمی سنی و نیمی شیعه بود. از زندگینامه او می‌فهمیم که نه تنها ازدواج سنی‌ها و شیعیان قابل قبول بود، بلکه فرزندان چنین ازدواج‌هایی می‌توانستند در رتبه‌های ارتش بالا بروند و در نهایت حمایت کافی برای حکومت بر کشور را به دست آورند. تصور اینکه چنین شغلی در آب و هوایی سیاسی که با درگیری‌های فرقه‌ای تعریف می‌شود، امکان‌پذیر باشد، دشوار است.

مثال دیگری از همگرایی فرقه‌ای از منبع غیرمنتظره‌ای می‌آید - ایران انقلابی. آیت‌الله روح‌الله خمینی به وضوح یک رهبر شیعه بود. انقلابی که او را در سال 1979 به قدرت رساند، ریشه در فلسفه سیاسی شیعه و ساختارهای قدرت شیعه داشت. با این حال، خمینی تلاش کرد تا به سنی‌ها دست یابد. او اصرار داشت که ایران یک دولت اسلامی است، نه یک دولت شیعه. او سیاستی از "تقریب" به معنای گرد هم آوردن فرقه‌ها را ایجاد کرد و بر این اساس ممنوعیت‌های مربوط به نماز خواندن پشت سر یک رهبر از فرقه دیگر را لغو کرد. او همچنین تعدادی از فرضیات سنی در مورد قانون اسلامی را پذیرفت و قهرمانان اسلام‌گرای سنی را در ایران ترویج کرد. اسلام‌گرای سنی مصری، سید قطب، حتی روی یک تمبر پستی ایرانی قرار گرفت.

تلاش‌های خمینی به بار نشست. اخوان‌المسلمین سنی در سراسر جهان عرب تا حد زیادی از انقلاب ایران حمایت کردند.[2] اخوان‌المسلمین برخی از جنبه‌های الهیات سیاسی خمینی را پذیرفت و برخی از سنی‌ها، مانند جهاد اسلامی فلسطین، از همتایان سنی خود جدا شدند تا یک ایدئولوژی صریحاً خمینی‌گرا را بپذیرند.[3] همانطور که این مثال‌ها نشان می‌دهند، ژئوپلیتیک در خاورمیانه همیشه توسط درگیری سنی-شیعه تعریف نمی‌شود.

با این حال، در بسیاری از موارد، شکاف‌های فرقه‌ای به نظر می‌رسد سیاست منطقه را تعریف می‌کنند. علاوه بر این، وقتی فرقه مهم می‌شود، واقعاً مهم است. درگیری‌ها در لبنان در دهه 1970 و 1980 و در عراق در دهه 2000، شدت اغلب همراه با درگیری‌های فرقه‌ای را برجسته می‌کند. این درگیری‌ها با خشونت گسترده علیه غیرنظامیان مشخص شد که در آن متخاصمان از تاکتیک‌هایی استفاده می‌کردند که در بی‌رحمی خود بسیار خلاقانه بودند. چنین خشونت فرقه‌ای، هنگامی که رخ می‌دهد، سرکوب آن بسیار دشوار است.

ژئوپلیتیک روابط سنی-شیعه امروز
موج فعلی تنش‌های فرقه‌ای در خاورمیانه با حمله رهبری آمریکا به عراق در سال 2003 آغاز شد. صدام حسین یک عرب سنی بود، اما عراق در آن زمان و امروز اکثریت شیعه دارد. از نظر جغرافیایی، عراق جوامع شیعه‌ای متعددی را در خاورمیانه به هم متصل می‌کند. از یک طرف شیعیان ایران و خلیج فارس و از طرف دیگر علوی‌ها - و در نتیجه رهبری شبه‌شیعه در سوریه بشار اسد - و شیعیان لبنانی، از جمله حزب‌الله قرار دارند. سرنگونی صدام حسین در سال 2003 نمایندگان اکثریت جمعیت شیعه را در عراق به قدرت رساند. در نتیجه، یک قوس قدرت شیعه که از خلیج فارس و ایران شروع می‌شود، از عراق و سوریه عبور می‌کند و در مناطق مرتفع جنوب لبنان به پایان می‌رسد، در سراسر خاورمیانه گسترش یافت. این پیکربندی به درستی توسط ملک عبدالله دوم اردن به عنوان "هلال شیعه" نامگذاری شد. برای اولین بار در قرن‌ها، سرزمین‌های اصلی عرب سنی امپراتوری سابق عثمانی توسط قدرت‌های شیعه شکافته شد. این امر باعث نگرانی زیادی در میان نخبگان عرب سنی سنتی و روحانیون سخت‌گیر سنی شد.[4]

با این حال، نباید نقش تنش‌های سنی-شیعه را در دهه اول قرن بیست و یکم بیش از حد تأکید کرد. به جز عراق، دو مسئله اصلی که بر سیاست منطقه تسلط داشتند، درگیری عرب-اسرائیل و ظهور ایران بود. در هر دو مورد، بازیگران منطقه‌ای تقسیم شده بودند، اما نه بر اساس خطوط فرقه‌ای. روابط قدیمی خمینی با اخوان‌المسلمین سنی همچنان بر ژئوپلیتیک تأثیر می‌گذاشت. به عنوان مثال، اسرائیل در طول این دهه دو جنگ را به راه انداخت - اول در سال 2006 علیه حماس در غزه و حزب‌الله در لبنان و دوم در سال 2008-9 دوباره علیه حماس. در هر دو درگیری، مخالفان اسرائیل از ایران شیعه، حزب‌الله شیعه در لبنان، رژیم شبه‌شیعه در سوریه، حماس سنی، اخوان‌المسلمین سنی و به طور فزاینده‌ای دولت AKP سنی در ترکیه حمایت می‌کردند. به وضوح، این گروه یک کیسه فرقه‌ای ترکیبی بود. مخالفان جنگ با اسرائیل شامل رهبران عرب سنی بودند که با قدرت‌های غربی متحد بودند و روحانیون سخت‌گیر سنی که از نظر الهی با شیعه مخالف بودند. تضاد مشابهی در مورد قدرت رو به رشد ایران وجود داشت. در حالی که رژیم‌های عرب سنی طرفدار غرب و روحانیون سخت‌گیر سنی با ایران مخالف بودند، حماس، اخوان‌المسلمین سنی و به طور فزاینده‌ای دولت AKP سنی در ترکیه با جاه‌طلبی‌های ایران مخالف نبودند. بر این اساس، اتحادهای منطقه‌ای در طول این دهه توسط شکاف سنی-شیعه تعریف نمی‌شد.

با این حال، آشفتگی بهار عرب تغییر در ژئوپلیتیک فرقه را در منطقه به ارمغان آورد. درگیری در سوریه به ویژه تحول‌آفرین بوده است. قبل از بهار عرب، رژیم شبه‌شیعه در سوریه با ایران شیعه متحد بود و میزبان ستاد اسلام‌گرایان سنی مانند حماس در پایتخت خود، دمشق بود. این رژیم همچنین از روابط قوی با دولت AKP سنی در ترکیه و اخوان‌المسلمین سنی در مصر برخوردار بود.

بهار عرب موجی از اعتراضات را در سراسر منطقه به راه انداخت که اخوان‌المسلمین سنی از آن حمایت کرد و گاهی اوقات رهبری کرد. این اعتراضات با هدف سرنگونی رژیم‌های دیکتاتوری مختلف در جهان عرب بود. در سوریه، این به صورت درگیری بین دیکتاتور شبه‌شیعه، بشار اسد و یک شورش رو به رشد به رهبری اسلام‌گرایان سنی بروز یافت. در این درگیری، متحدان سنی اسد مانند حماس، اخوان‌المسلمین مصر و دولت AKP در ترکیه مجبور شدند بین متحد شبه‌شیعه خود، بشار اسد و همتایان اسلام‌گرای سنی خود یکی را انتخاب کنند. پس از یک دوره عدم تصمیم‌گیری، همه بازیگران سنی در منطقه در نهایت علیه اسد و رژیم او روی آوردند. با این حال، ایران شیعه و حزب‌الله شیعه به طور فعال از اسد حمایت کردند. بنابراین، درگیری سوریه منطقه را به گونه‌ای که قبلاً رخ نداده بود، بر اساس خطوط فرقه‌ای جدا کرد. از یک طرف، بسیاری از اسلام‌گرایان سنی، از جمله در اخوان‌المسلمین و حماس، ایران را به دلیل حمایت از سرکوب بی‌رحمانه همتایان اسلام‌گرای سنی خود در سوریه سرزنش کردند. از طرف دیگر، ایران و رژیم سوریه احساس خیانت از سوی گروه‌های سنی مانند حماس کردند که سال‌ها به آنها کمک کرده بودند. این شکافی بین متحدان سابق ایجاد کرد و به تعریف درگیری به عنوان یک جنگ فرقه‌ای بین سنی‌ها و شیعیان کمک کرد. از هم پاشیدن روابط فرقه‌ای در سراسر منطقه گسترش یافته است. سایر ایالت‌هایی با جمعیت سنی-شیعه مخلوط، مانند بحرین، عراق و لبنان، شاهد افزایش خشونت فرقه‌ای شده‌اند و به طور فزاینده‌ای نگران چشم‌انداز جنگ داخلی هستند.

به سوی آینده
درگیری در سوریه، بیش از هر عامل دیگری، به گسترش فرقه در منطقه کمک کرده است. با این حال، جنگ داخلی سوریه برای همیشه ادامه نخواهد داشت. هیچ کس نمی‌داند چه زمانی یا چگونه به پایان می‌رسد. ممکن است سال‌ها یا تنها چند ماه دیگر طول بکشد. با این حال، روزی به پایان می‌رسد. سوالی که ناظران خاورمیانه باید بپرسند این است که پس از آن چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا زخم‌های درگیری آنقدر عمیق است که التیام یابد؟ در این صورت، فرقه می‌تواند برای آینده قابل پیش‌بینی ژئوپلیتیک منطقه را شکل دهد. با این حال، این تنها احتمال نیست. درگیری فرقه‌ای که در حال حاضر ژئوپلیتیک خاورمیانه را تعریف می‌کند، اجتناب‌ناپذیر نبود. همانطور که دیدیم، شکاف‌های سنی-شیعه همیشه سیاست منطقه را شکل نداده‌اند. این یک واقعیت مهم است که باید هنگام نگاه به آینده در نظر داشته باشیم. بازیگران منطقه‌ای می‌توانند از درگیری سوریه عبور کنند. همانطور که قبل از بهار عرب بود، منافع دیگر می‌توانند دوباره اعمال خود را شکل دهند.

به هر حال، طول و نتیجه جنگ داخلی سوریه قطعاً بر همگرایی‌های سیاسی آینده در منطقه تأثیر خواهد گذاشت. برای مثال، اخوان‌المسلمین مصر که پس از کودتای نظامی از قدرت خلع شده است، ممکن است راحت باشد که اتحاد خود را با ایران که همچنین با دولت نظامی فعلی مصر مخالف است، احیا کند. چنین نتیجه‌ای با پایان سریع درگیری در سوریه، به ویژه اگر رژیم اسد سرنگون شود و ایران به دنبال متحدان جدید باشد، تسهیل می‌شود. در مقابل، اگر درگیری طولانی شود، اتحاد تجدید شده بین ایران و اخوان‌المسلمین مصر در بهترین حالت تحت فشار قرار خواهد گرفت. این تنها یکی از بسیاری از سناریوهایی است که تحت تأثیر طول و نتیجه خشونت سوریه قرار می‌گیرد.

همانطور که ناراحت‌کننده به نظر می‌رسد، بهترین نتیجه‌گیری که می‌توان گرفت این است که فرقه ممکن است، اما لزوماً ژئوپلیتیک آینده منطقه را شکل ندهد. به هر حال، همه چشم‌ها باید به سوریه باشد. پیامدهای درگیری در آنجا بهترین شاخص همگرایی‌های منطقه‌ای آینده خواهد بود.

[2] استثنای اصلی این روند، اخوان‌المسلمین سوریه بود. شعبه سوریه اخوان‌المسلمین با ایران مخالفت کرد زیرا با دیکتاتور شبه‌شیعه سوریه، حافظ اسد متحد شده بود.
[3] برای اطلاعات بیشتر در این مورد، به ساموئل هلفونت، "اخوان‌المسلمین و هلال شیعه نوظهور" Orbis، 53:2 (2009) مراجعه کنید.
[4] والی نصر، احیای شیعه: چگونه درگیری‌ها در اسلام آینده را شکل می‌دهند (نیویورک: دبلیو دبلیو نورتون و شرکت، 2007).


درایوهای حالت جامد اولیه با استفاده از RAM و فناوری‌های مشابه

درایوهای حالت جامد (SSD) ریشه در دهه 1950 با دو فناوری مشابه داشتند: حافظه هسته مغناطیسی و حافظه فقط‌خوانده مبتنی بر خازن کارت (CCROS). این واحدهای حافظه کمکی (همان‌طور که هم‌عصران آن‌ها نامیدند) در دوران کامپیوترهای لوله خلاء ظهور کردند. اما با معرفی واحدهای ذخیره‌سازی استوانه‌ای ارزان‌تر، استفاده از آن‌ها متوقف شد.
بعدها، در دهه‌های 1970 و 1980، SSDها در حافظه نیمه‌هادی برای ابرکامپیوترهای اولیه IBM، Amdahl و Cray پیاده‌سازی شدند، اما به دلیل قیمت بسیار بالا به ندرت مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در اواخر دهه 1970، General Instruments یک ROM قابل تغییر الکتریکی (EAROM) تولید کرد که تا حدودی شبیه حافظه فلش NAND بعدی عمل می‌کرد. متأسفانه، طول عمر ده ساله امکان‌پذیر نبود و بسیاری از شرکت‌ها این فناوری را رها کردند. در سال 1976، Dataram فروش محصولی به نام Bulk Core را آغاز کرد که تا 2 مگابایت فضای ذخیره‌سازی حالت جامد سازگار با کامپیوترهای Digital Equipment Corporation (DEC) و Data General (DG) ارائه می‌داد. در سال 1978، Texas Memory Systems یک درایو حالت جامد RAM با ظرفیت 16 کیلوبایت را برای استفاده توسط شرکت‌های نفتی برای اکتشاف لرزه‌ای داده‌ها معرفی کرد. سال بعد، StorageTek اولین درایو حالت جامد RAM را توسعه داد.
Sharp PC-5000 که در سال 1983 معرفی شد، از کارتریج‌های ذخیره‌سازی حالت جامد 128 کیلوبایتی حاوی حافظه حباب استفاده می‌کرد. در سال 1984، Tallgrass Technologies Corporation یک واحد پشتیبان‌گیری نواری 40 مگابایتی با یک واحد حالت جامد 20 مگابایتی داخلی داشت. می‌توان از واحد 20 مگابایتی به جای هارد دیسک استفاده کرد. در سپتامبر 1986، Santa Clara Systems BatRam، یک سیستم ذخیره‌سازی 4 مگابایتی قابل گسترش به 20 مگابایت با استفاده از ماژول‌های حافظه 4 مگابایتی را معرفی کرد. این بسته شامل یک باتری قابل شارژ برای حفظ محتوای تراشه حافظه هنگام عدم برق‌دار بودن آرایه بود. سال 1987 شاهد ورود EMC Corporation (EMC) به بازار SSD با درایوهای معرفی شده برای بازار مینی‌کامپیوتر بود. با این حال، تا سال 1993 EMC از بازار SSD خارج شد.
دیسک‌های RAM مبتنی بر نرم‌افزار تا سال 2009 هنوز استفاده می‌شدند زیرا از نظر سرعت یک مرتبه سریع‌تر از سایر فناوری‌ها هستند، اگرچه منابع CPU بیشتری مصرف می‌کنند و هزینه آن‌ها به ازای هر گیگابایت بسیار بیشتر است.

SSDهای مبتنی بر فلش
در سال 1983، یک کامپیوتر قابل حمل اولین دستگاهی بود که شامل چهار اسلات برای ذخیره‌سازی قابل جابجایی به شکل دیسک‌های حالت جامد مبتنی بر فلش بود و از همان نوع کارت‌های حافظه فلش استفاده می‌کرد. ماژول‌های فلش محدودیت نیاز به قالب‌بندی کامل برای بازپس‌گیری فضا از فایل‌های حذف یا اصلاح‌شده را داشتند. نسخه‌های قدیمی فایل‌هایی که حذف یا اصلاح شده بودند تا زمان قالب‌بندی ماژول همچنان فضا را اشغال می‌کردند.
در سال 1991 یک درایو حالت جامد (SSD) 20 مگابایتی به قیمت 1000 دلار به فروش می‌رسید.
در اوایل سال 1995، معرفی درایوهای حالت جامد مبتنی بر فلش اعلام شد. آن‌ها این مزیت را داشتند که برای حفظ داده‌ها در حافظه به باتری نیاز نداشتند (که توسط سیستم‌های حافظه فرار قبلی مورد نیاز بود)، اما به اندازه راه‌حل‌های مبتنی بر DRAM (حافظه دسترسی تصادفی پویا) سریع نبودند. از آن زمان، SSDها با موفقیت به عنوان جایگزینی برای هارد دیسک (HDD) توسط صنایع نظامی و هوافضا و همچنین برای سایر کاربردهای حیاتی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این برنامه‌ها به نرخ میانگین زمان بین خرابی (MTBF) استثنایی نیاز دارند که درایوهای حالت جامد با توانایی مقاومت در برابر شوک، لرزش و محدوده دمایی شدید به آن دست می‌یابند.
حدود سال 2007 یک SSD مبتنی بر PCIe با 100000 عملیات ورودی/خروجی در ثانیه (IOPS) عملکرد در یک کارت واحد و ظرفیت تا 320 گیگابایت معرفی شد. یک SSD فلش 1 ترابایتی (TB) با استفاده از رابط PCI Express ×8 می‌تواند به حداکثر سرعت نوشتن 654 مگابایت در ثانیه (MB/s) و حداکثر سرعت خواندن 712 مگابایت در ثانیه دست یابد.

درایوهای فلش سازمانی
درایوهای فلش سازمانی (EFD) برای برنامه‌هایی طراحی شده‌اند که به عملکرد ورودی/خروجی بالا (IOPS)، قابلیت اطمینان، بهره‌وری انرژی و عملکرد ثابت نیاز دارند. در بیشتر موارد، یک EFD یک SSD با مجموعه مشخصات بالاتر در مقایسه با SSDهایی است که معمولاً در لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌شوند. هیچ سازمان استانداردی وجود ندارد که تعریف EFDها را کنترل کند، بنابراین هر سازنده SSD ممکن است ادعا کند که EFDها را تولید می‌کند در حالی که ممکن است واقعاً الزامات را برآورده نکنند.


اختراع لوله خلاء را می‌توان به‌عنوان مهم‌ترین دستاورد در تاریخ کامپیوترهای مدرن در نظر گرفت. تقریباً هر چیزی که برای پیشرفت فناوری کامپیوتر ساخته شده، بر اساس عملکردهای خود لوله خلاء بنا شده است. مخترع لوله خلاء، سر جان آمبروز فلمینگ، در واقع به دلیل اختراع پیشگامانه‌اش، پدر علم الکترونیک محسوب می‌شود. بدون اختراع لوله خلاء، احتمالاً کامپیوترهای مدرن و نرم‌افزارهای مدیریت نگهداری و تعمیرات حتی وجود نداشتند. به همین دلیل، تاریخچه آن باید شناخته، جشن گرفته و به یاد سپرده شود.

آغازهای لوله خلاء
زیر سایه استاد و همکارش، جیمز کلارک ماکسول، محقق بریتانیایی فلمینگ به یک متخصص در زمینه الکتریسیته تبدیل شد. در حالی که در زمینه رادیو و الکترونیک کار می‌کرد، فلمینگ می‌خواست راهی برای بهبود انتقال امواج رادیویی پیدا کند و نتیجه آن لوله خلاء بود که با تولید گسیل ترمیونی عمل می‌کرد و نوعی ارتباط رادیویی قوی‌تر ایجاد می‌کرد. اختراع او پایه و اساس فناوری کامپیوتر را تشکیل می‌داد.

سر جان آمبروز فلمینگ: در این صفحه درباره مردی که عمدتاً مسئول اختراع لوله خلاء است، بیاموزید.
پیشینه تحصیلی جان فلمینگ: فلمینگ یک پیشگام در زمینه الکترونیک بود.
جان فلمینگ و اثر ادیسون: کشف اصلی در مورد نحوه جریان الکترون‌ها منجر به اختراع لوله خلاء شد.
لوله خلاء نویدبخش تولد الکترونیک مدرن است: دیودها بر اساس مدل فلمینگ، اجزای کلیدی گیرنده‌های رادیویی، تلویزیون‌ها و سایر دستگاه‌های الکترونیکی بودند.

توسعه لوله خلاء
از ابتدا تا مراحل توسعه، لوله خلاء اصلاح و پیشرفته شده و قطعات و اجزای جدیدی ایجاد شده است. لوله خلاء اصلی که به دیود نیز معروف است، جریان متناوب را به جریان مستقیم تبدیل می‌کرد. پس از آن، تریود اختراع شد که از سه الکترود کاربردی تشکیل شده بود که با هم کار می‌کردند تا تقویت صدا را ایجاد کنند. پنتیود بلافاصله پس از آن به دنبال شد و پیشرفت بیشتری در تقویت صدا ایجاد کرد تا اینکه به زودی مگنترون اختراع شد.

نحوه عملکرد تقویت‌کننده‌ها و سایر شیرها: تجهیزات تقویت صدا بر اساس فناوری‌ای ساخته شده‌اند که از دیود نشأت گرفته است.
انواع مختلف لوله‌های خلاء: لوله‌های خلاء می‌توانند بزرگ یا کوچک باشند و در انواع مختلف تجهیزات تلویزیونی و رادیویی و همچنین کامپیوترهای اولیه یافت می‌شوند.
تاریخچه لوله‌های خلاء: اختراع فلمینگ در طول زمان توسعه یافت و از طریق تحقیقات ویلیام کولیج، والتر شوتکی و دیگران بهبود یافت.
اطلاعات کلی در مورد لوله‌های خلاء: در این صفحه بیشتر بیاموزید که چگونه الکترون‌ها رفتار می‌کنند تا لوله‌های خلاء کار کنند.
آناتومی یک لوله الکترونی: لی دی فارست تریود را بر اساس کار فلمینگ توسعه داد و فناوری را اصلاح و بهبود بخشید.

ENIAC
یکپارچه‌ساز و کامپیوتر عددی الکترونیکی که به ENIAC نیز معروف است، اولین کامپیوتری بود که از لوله خلاء استفاده می‌کرد. در واقع، ENIAC برای عملکرد به 18000 لوله خلاء نیاز داشت و امکان ارسال سیگنال‌ها و انجام محاسبات را با سرعت بیشتری از طریق سوئیچینگ الکتریکی به جای سوئیچینگ مکانیکی کندتر فراهم می‌کرد. به دلیل میزان بالای برق مورد نیاز ENIAC برای روشن ماندن، بسیاری انتظار داشتند که از کار بیفتد و بسوزد. با این حال، علی‌رغم انتظارات، لوله خلاء با موفقیت ENIAC را قادر به عملکرد و پیشرفت کرد. این سابقه را برای نسل‌های کامپیوترهای کاربردی بعدی ایجاد کرد.

نحوه ایجاد ENIAC: ENIAC بر اساس لوله‌های خلاء ساخته شده است، زیرا نوعی سوئیچ غیرمکانیکی هستند که می‌توانند موقعیت خود را بسیار سریع‌تر از یک سوئیچ مکانیکی تغییر دهند.
چه چیزی ENIAC را به یک کامپیوتر پیشگام تبدیل کرد: ENIAC می‌توانست 5000 عدد را در عرض یک ثانیه جمع کند، که برای آن زمان یک دستاورد شگفت‌انگیز بود.
تاریخچه عمیق ENIAC: ENIAC یک اتاق کامل را اشغال می‌کرد و شامل 18000 لوله خلاء بود.
نحوه برنامه‌ریزی ENIAC: برنامه‌ریزی ENIAC بسیار متفاوت از کاری بود که توسعه‌دهندگان نرم‌افزار امروزی انجام می‌دهند. این کار اولیه شامل اتصال کابل‌ها به صفحه‌های پلاگین بود.

عصر ترانزیستور
در حالی که لوله خلاء به خوبی هدف خود را برآورده می‌کرد، دانشمندان به دنبال چیزی عملی‌تر و کارآمدتر برای جایگزینی آن بودند. دانشمندان ویلیام شاکلی، جان باردین و والتر براتین با هم همکاری کردند تا ترانزیستور را اختراع کنند که جایگزین لوله خلاء می‌شد. ترانزیستور کارآمدتر از لوله خلاء کار می‌کرد و با توان کمتری کار می‌کرد. این نه تنها فناوری کامپیوتر را متحول کرد، بلکه به کامپیوترها اجازه داد کوچک‌تر و مقرون به صرفه‌تر شوند و با سرعت بیشتری پیشرفت کنند. ترانزیستورها سنگ بنای بین لوله‌های خلاء و فناوری کامپیوتر مدرن بودند.

ظهور کامپیوترهای ترانزیستوری: در مقایسه با لوله‌های خلاء، ترانزیستورها می‌توانند بسیار کوچکتر باشند و از انرژی کمتری استفاده کنند.
تاریخچه ترانزیستور: ترانزیستورها در آزمایشگاه‌های بل در نیوجرسی توسعه یافتند.
زندگینامه ویلیام شاکلی: ویلیام شاکلی، جان باردین و والتر براتین برای ایجاد ترانزیستور کار کردند.
درباره EDVAC: EDVAC به عنوان یک بهبود نسبت به ENIAC طراحی شده بود و می‌توانست از برنامه‌های ذخیره شده برای عملکرد استفاده کند.
تاریخچه مختصری از کامپیوترها: در طول بیش از یک قرن، ذهن‌های بزرگ متعددی در ایجاد و اصلاح فناوری در کامپیوترها شرکت کردند.

فناوری کامپیوتر پس از لوله خلاء
ایجاد و کشف فناوری‌های کامپیوتری از زمان لوله‌های خلاء به سرعت پیشرفت کرده است، اما این حوزه محاسبات بدون این اختراع مهم به جایی که امروز هست نمی‌رسید. با تکیه بر ترانزیستور، مدار مجتمع متولد شد و امروزه این فناوری در دستگاه‌های متعددی از جمله کامپیوترهای رومیزی تا کنسول‌های بازی ویدیویی یافت می‌شود. اما علم هرگز راضی به تکیه بر دستاوردهای خود نیست. همیشه کشف‌های جدیدی در تلاش برای ایجاد الکترونیک بهتر و کارآمدتر انجام می‌شود.

نحوه عملکرد مدار مجتمع: امروزه، مدارهای مجتمع جایگزین ترانزیستورهای منفرد در دستگاه‌های الکترونیکی شده‌اند.
نحوه پیشرفت فناوری از لوله خلاء: بهبود در فناوری‌های الکتریکی ما را به عصر نیمه‌هادی‌ها و ترانزیستورهای پیشرفته رسانده است.
بازگشت لوله خلاء: دانشمندان در حال یافتن برخی از ارزش‌ها در لوله‌های خلاء قدیمی هستند و با تکیه بر ایده حرکت الکترون‌ها در خلاء، برای بهبود الکترونیک پیشرفته تلاش می‌کنند.
پنج نسل کامپیوتر: از لوله‌های خلاء تا اواسط دهه 1950 در کامپیوترها استفاده می‌شد، اما امروزه تا حد زیادی توسط فناوری‌های مدرن‌تر جایگزین شده‌اند.
دانشمندان در حال بازگرداندن لوله‌های خلاء برای کامپیوترهای آینده هستند: لوله‌های خلاء مدرن که برای کاربردهای پیشرفته مهندسی مجدد شده‌اند، ممکن است برای برخی از کاربردها بهتر از ترانزیستورها باشند.

-------------

CMMS چیست؟ سیستم مدیریت نگهداری و تعمیرات کامپیوتری (CMMS) یک برنامه نرم‌افزاری است که برای مدیریت فعالیت‌های نگهداری و نگهداری سوابق دقیق نگهداری از تمام تجهیزات و دارایی‌های یک سازمان یا تأسیسات طراحی شده است.
نرم‌افزار CMMS: MAPCON از سال 1982 در حال ایجاد نرم‌افزار CMMS است. در واقع، ما در میان اولین برنامه‌های CMMS بودیم که بر روی سیستم‌های DOS اصلی اجرا می‌شدند.


حافظه لوله‌های خلاء
در دهه 1940، اولین کامپیوتر دیجیتال، ENIAC، از مقدار بسیار کمی حافظه ساخته شده از لوله‌های خلاء استفاده می‌کرد. در واقع، کل کامپیوتر از لوله‌ها ساخته شده بود. می‌توانست محاسباتی با 20 عدد 10 رقمی انجام دهد.

ENIAC (عکس در مالکیت عمومی)
لوله‌های خلاء دارای چندین عیب هستند (اما به خاطر داشته باشید که در آن زمان انقلابی بود)، عمدتاً میزان برق مورد نیاز و قابلیت اطمینان (یا عدم آن). Colossus یک کامپیوتر مهم مبتنی بر لوله‌های خلاء بود که در سال 1943 منتشر شد. از آن در پارک بِلچلی در تلاش‌های اطلاعاتی جنگ جهانی دوم بریتانیا استفاده می‌شد. در هنگام کار، 8.5 کیلووات (15 برای Mk2) مصرف می‌کرد، حاوی 1600 لوله (2400 در Mk2) بود. به طور معمول، یک لوله هر چند روز یکبار خراب می‌شد که نیاز به یافتن و جایگزینی آن بود (حدود 15 دقیقه طول می‌کشید).

Colossus (عکس در مالکیت عمومی)
حافظه خط تأخیری جیوه
بعداً، اما هنوز در دهه 40، Presper Eckert حافظه خط تأخیری آکوستیک را توسعه داد. این از یک لوله شیشه‌ای پر از جیوه با یک مبدل کریستالی در هر انتها تشکیل شده بود. در یک انتها، شما مبدل را با استفاده از یک موج صوتی بر اساس داده‌های سریال شده‌ای که باید ذخیره می‌شد، به ارتعاش در می‌آوردید. این باعث می‌شد موج در جیوه داخل لوله پخش شود و توسط مبدل در انتهای دیگر دریافت شود. آن مبدل موج را در جیوه دوباره به سیگنال الکتریکی مربوط به داده‌ها تبدیل می‌کرد. شما باید آن حلقه را به لوله بازگردانید تا به طور مداوم داده‌های ذخیره شده را تازه کنید.

عکس از Ed Thelen CC BY-SA 3.0
حافظه لوله پرتو کاتدی
به یاد دارید که تلویزیون‌ها و مانیتورها تخت نبودند؟ من یک صفحه نمایش 21 اینچی داشتم که از جلو به عقب بزرگتر از پهلوها بود. اما از بحث اصلی دور شدم. تا حدودی. تکامل بعدی حافظه از لوله‌هایی بسیار شبیه به آن صفحه‌های CRT استفاده می‌کرد، داده‌ها در تصویر روی سطح آن ذخیره می‌شدند. باری که باعث درخشش فسفر می‌شد توسط مدارهای دیگر خوانده می‌شد. داده‌ها برای کسری از ثانیه ذخیره می‌شدند، بنابراین، مانند حافظه خط تأخیری، باید به طور مداوم تازه‌سازی می‌شدند. عکس زیر یک لوله ویلیامز است، یکی از طرح‌هایی که در حال استفاده بود.

حافظه هسته مغناطیسی
در اواخر دهه 40، چندین محقق، به ویژه Jay Forrester از MIT، حافظه هسته مغناطیسی را توسعه دادند. این حافظه از حلقه‌های مغناطیسی کوچکی تشکیل شده بود که هسته نامیده می‌شدند (از این رو نام این فناوری). سیم‌ها از میان هسته‌ها عبور می‌کنند و به آنها اجازه می‌دهند در جهت عقربه‌های ساعت یا خلاف جهت عقربه‌های ساعت مغناطیس شوند. جهت مغناطیس یک بیت داده را نشان می‌دهد: 0 یا 1. جالب اینجاست که خواندن یک بیت همیشه باعث می‌شود پس از آن 0 شود. بنابراین، اگر 1 خوانده می‌شد، باید دوباره نوشته می‌شد تا اطلاعات حفظ شود. ویکی‌پدیا توضیحات مفصل‌تری از این فناوری ارائه می‌دهد. حافظه هسته مغناطیسی این مزیت بزرگ را داشت که اطلاعاتی که در آن نوشته می‌شد، در آنجا می‌ماند، بر خلاف فناوری‌های قبلی که نیاز به تازه‌سازی مداوم داشتند.

عکس از Konstantin Lanzet CC BY-SA 3.0
حافظه هسته مغناطیسی از دهه 50 تا دهه 70 فناوری استاندارد حافظه بود. تنها زمانی محبوبیت خود را از دست داد که حافظه نیمه‌هادی توسعه یافت (در ابتدا توسط Intel). حافظه نیمه‌هادی بسیار کوچکتر و ارزان‌تر بود. حتی تا به امروز، این فناوری تأثیر ماندگاری داشته است. فکر می‌کنید اصطلاح "core dump" از کجا آمده است؟
نگاهی به کامپیوترهای اولیه و فناوری‌های آنها جالب است. دفعه بعد که از لحیم کاری یک MCU SMT شکایت می‌کنید، به آن عکس‌های ENIAC و Colossus فکر کنید :)
این راهنما برای اولین بار در 02 مه 2018 منتشر شد. آخرین به‌روزرسانی در 08 مارس 2024 انجام شد.
این صفحه (تاریخچه) آخرین بار در 08 مارس 2024 به‌روزرسانی شد.
ویرایشگر متن با استفاده از tinymce ارائه شده است.


لامپ خلاء یک دستگاه الکترونیکی است که از خلاء به عنوان عایق و برای محافظت در برابر جریان‌های الکتریکی استفاده می‌کند. این دستگاه با ایجاد خلاء در داخل لوله کار می‌کند، به این معنی که هیچ هوا یا ماده دیگری در داخل آن وجود ندارد که بتواند برق را هدایت کند. لامپ‌های خلاء در برخی نقاط جهان به عنوان سوپاپ نیز شناخته می‌شوند. از لامپ‌های خلاء برای کامپیوترها استفاده می‌شد، جایی که توانایی آن‌ها در تقویت سیگنال‌ها در مقایسه با امروز بسیار ارزشمند و ضروری بود.

مزایای استفاده از لامپ‌های خلاء در کامپیوترها چیست؟

لامپ‌های خلاء به تقویت سیگنال‌های الکتریکی کمک می‌کنند و هنگام استفاده در کامپیوترها، سرعت سوئیچینگ بسیار سریعی با تأخیرهای کوتاه ایجاد می‌کنند که منجر به افزایش عملکرد محاسباتی کلی می‌شود. این امر آن‌ها را برای کاربردهای خاصی مانند فناوری رادیو یا مخابرات فرکانس بالا یا مدارهای ویدیویی که سرعت در آن‌ها ضروری است (به عنوان مثال، پخش زنده) به ویژه مفید می‌سازد. از آنجایی که امروزه بیشتر کامپیوترها از تراشه‌ها به جای لامپ‌های خلاء استفاده می‌کنند، آنچه لامپ‌های خلاء را مفید می‌سازد، صرفه‌جویی در هزینه‌ها است: از آنجایی که به هیچ نوع سیستم خنک‌کننده فعالی نیاز ندارند، می‌توانند بسیار ارزان‌تر از سایر انواع اجزای کامپیوتر (مانند ترانزیستورها) کار کنند.

معایب استفاده از لامپ‌های خلاء در کامپیوترها چیست؟

اصلی‌ترین عیب استفاده از لامپ‌های خلاء در کامپیوترها، اندازه آن‌ها است. آن‌ها بزرگتر از اکثر اجزای مدرن کامپیوتر هستند، بنابراین به فضای بیشتری روی بردها و دستگاه‌ها نیاز دارند که می‌تواند تعداد اجزایی را که می‌توانید روی یک دستگاه یا برد مدار قرار دهید، محدود کند (که امروزه در حال حاضر بسیار متراکم هستند). علاوه بر این، بسیاری معتقدند که به دلیل ماهیت آنالوگ آن‌ها، ممکن است طراحی نرم‌افزار به طور خاص برای آن‌ها دشوار باشد که این امر همچنین استفاده بالقوه آن‌ها را در برنامه‌های محاسباتی امروزی محدود می‌کند (زیرا بیشتر نرم‌افزارهای امروزی به شدت به فناوری‌های دیجیتال متکی هستند). در نهایت، به دلیل گران بودن آن‌ها در مقایسه با سایر گزینه‌ها، گاهی اوقات از نظر مالی منطقی نیست که از آن‌ها استفاده شود، حتی اگر این گزینه‌ها عملکرد کندتری نسبت به آن‌ها داشته باشند.

چه چیزی جایگزین لامپ‌های خلاء در کامپیوترها شد؟

توسعه ترانزیستورهای سریع‌تر و کارآمدتر منجر به جایگزینی نهایی لامپ‌های خلاء در کامپیوترها شد. ترانزیستورها بسیار جمع و جورتر از پیشینیان خود بودند و این امر آن‌ها را برای ادغام در مدارهای کامپیوتری مناسب‌تر می‌کرد و امکان تولید کامپیوترهای امروزی در اندازه‌های کوچکتر قابل مقایسه با لپ‌تاپ‌ها یا حتی تلفن‌ها را فراهم می‌کرد. علاوه بر این، ترانزیستورها انرژی کمتری نسبت به لامپ‌های خلاء مصرف می‌کنند در حالی که عملکرد مشابهی ارائه می‌دهند. بسیاری معتقدند که این امر جایگاه آن‌ها را به عنوان جزء اصلی در ساخت کامپیوترهای پرسرعت با ظرفیت ذخیره‌سازی افزایش یافته تثبیت کرده است.

لامپ‌های خلاء امروزه چگونه استفاده می‌شوند؟

لامپ‌های خلاء امروزه بیشتر یک یادگار از گذشته هستند. اما هنوز مکان‌هایی وجود دارد که امروزه از آن‌ها استفاده می‌شود. این موارد شامل تلسکوپ‌های رادیویی است که به تقویت‌کننده‌های نویز بسیار کم (VLNA) یا تقویت‌کننده‌های فرکانس رادیویی (RF) که به بهره‌های توان بالایی نیاز دارند، متکی هستند. همچنین در مدارهای تقویت‌کننده صدا یا پروژه‌های خاصی مانند ساخت رادیو از ابتدا (که بسیاری از علاقه‌مندان هنوز این کار را انجام می‌دهند) استفاده می‌شوند. علاوه بر این، برخی از کارشناسان معتقدند که گنجاندن لامپ‌های خلاء در محاسبات کوانتومی می‌تواند به طور قابل توجهی سرعت محاسبات را افزایش دهد. اگرچه تا زمانی که امکان سنجی چنین فناوری مشخص نشود، باید تحقیقات بیشتری انجام شود تا بتوان به پیشرفت‌های عمده‌ای در این زمینه دست یافت.

آیا لامپ‌های خلاء بهتر از ترانزیستورها هستند؟

تعیین اینکه آیا لامپ‌های خلاء بهتر از ترانزیستورها هستند یا خیر دشوار است، زیرا به کاربرد بستگی دارد. وقتی صحبت از تقویت‌کننده‌های صوتی می‌شود، بسیاری از علاقه‌مندان به کیفیت صدای لامپ‌های خلاء در مقایسه مستقیم با ترانزیستورها اعتقاد دارند. با این حال، از نظر سرعت محاسبات و بهره‌وری انرژی، ترانزیستورها به وضوح برتر هستند، زیرا برای دستیابی به همان عملکرد، انرژی کمتری مصرف می‌کنند و کامپیوترهای امروزی بدون آن‌ها به شکل فعلی خود نمی‌بودند.

لامپ‌های خلاء در کامپیوترهای امروزی چه نقشی دارند؟

لامپ‌های خلاء امروزه به ندرت در کامپیوترهای امروزی نقشی دارند، اگر اصلاً نقشی داشته باشند. بسیاری از آن‌ها توسط مدارهای مجتمع جایگزین شده‌اند که کارایی و دقت بیشتری در انجام محاسبات پیچیده ارائه می‌دهند. اگرچه برخی از علاقه‌مندان هنوز راه‌های جدیدی برای گنجاندن آن‌ها در ساختارهای خود پیدا می‌کنند. با این حال، برای اکثر مردم، استفاده از آن‌ها به نوستالژی یا پروژه‌های خاصی محدود می‌شود که به خواص منحصر به فردی نیاز دارند که فقط لامپ‌های خلاء می‌توانند ارائه دهند (به عنوان مثال، تقویت‌کننده‌های RF برای تلسکوپ‌های رادیویی).

آیا آینده‌ای برای لامپ‌های خلاء وجود دارد؟

کارشناسان معتقدند که اگر بتوان از آن‌ها به طور موثر در محاسبات کوانتومی استفاده کرد، ممکن است آینده‌ای برای لامپ‌های خلاء وجود داشته باشد. چیزی که کارشناسان در حال حاضر سخت برای دستیابی به آن تلاش می‌کنند. علاوه بر این، بسیاری از علاقه‌مندان به صدا نیز معتقدند که به دلیل ویژگی‌های صدای منحصر به فرد خود، ممکن است هنوز بتوانند بازار خاصی را برای کسانی که سلیقه‌های بسیار خاصی دارند، پیدا کنند. اگرچه این امر به دلیل پیشرفت‌های انجام شده در تجهیزات صوتی مبتنی بر ترانزیستور در سال‌های اخیر، منحصراً در حاشیه باقی خواهد ماند.

تفاوت بین لامپ خلاء و ترانزیستور چیست؟

اصلی‌ترین تفاوت بین لامپ‌های خلاء و ترانزیستورها در نحوه پردازش اطلاعات است. لامپ‌های خلاء از یک مکانیسم گرمایشی شبیه به فر استفاده می‌کنند تا الکترون تولید کنند، در حالی که ترانزیستورها به استفاده از نیمه‌هادی‌ها همراه با سایر اجزا برای تولید جریان متکی هستند. علاوه بر این، ترانزیستورها در مصرف برق و سرعت محاسبات کارآمدتر هستند. در حالی که لامپ‌های خلاء امروزه بیشتر به اهداف نوستالژیک در برنامه‌های امروزی محدود شده‌اند.

آیا لامپ‌های خلاء هنوز تولید می‌شوند؟

بله، اگرچه استفاده از آن‌ها از زمان اختراع ترانزیستورها و مدارهای مجتمع بیش از چند دهه پیش به طور قابل توجهی کاهش یافته است. بسیاری از شرکت‌های کوچکتر هنوز آن‌ها را تولید می‌کنند، بسیاری از آن‌ها به طرفداران الکترونیک قدیمی یا علاقه‌مندان به پروژه‌های منحصر به فرد مانند ساخت رادیو از ابتدا خدمات ارائه می‌دهند. اگرچه تولید و توزیع آن‌ها در مقایسه با گذشته بسیار محدودتر است.

برخی از کاربردهای رایج لامپ‌های خلاء چیست؟

لامپ‌های خلاء می‌توانند برای طیف وسیعی از کاربردها استفاده شوند، از جمله تقویت‌کننده‌های صوتی (که بسیاری از علاقه‌مندان به دلیل کیفیت صدای آن حتی امروزه به آن اعتقاد دارند) یا تقویت‌کننده‌های RF برای تلسکوپ‌های رادیویی که به تقویت‌کننده نویز بسیار کم نیاز دارند. علاوه بر این، برخی از کارشناسان معتقدند که گنجاندن آن‌ها در محاسبات کوانتومی می‌تواند به طور قابل توجهی سرعت محاسبات را در آینده افزایش دهد، اگرچه قبل از دستیابی به هر پیشرفت عمده، باید تحقیقات بیشتری انجام شود.

لامپ‌های خلاء در مقایسه با ترانزیستورها از نظر قابلیت اطمینان چگونه هستند؟

از نظر قابلیت اطمینان، ترانزیستورها بسیار بهتر از لامپ‌های خلاء هستند، زیرا برای کار به برق یا مکانیسم گرمایشی (مانند فر) نیاز ندارند. آن‌ها همچنین انرژی کمتری مصرف می‌کنند، و این امر استفاده از آن‌ها را عملی‌تر می‌کند، زیرا نیازی به تعویض یا سرویس‌دهی مکرر ندارند. از طرف دیگر، لامپ‌های خلاء امروزه به سختی به دست می‌آیند و به دلیل فرسودگی در طول زمان، احتمال خرابی آن‌ها بیشتر است، به خصوص اگر به درستی نگهداری نشوند.

لامپ‌های خلاء چه مزایایی نسبت به ترانزیستورها دارند؟

لامپ‌های خلاء چندین مزیت نسبت به ترانزیستورها دارند. به ویژه کیفیت صدای آن‌ها در مورد تقویت‌کننده‌های صوتی. همانطور که برخی افراد معتقدند گرمای آن‌ها از هر چیزی که با تجهیزات مبتنی بر ترانزیستور امکان‌پذیر است، فراتر می‌رود. علاوه بر این، تلاش‌هایی برای ایجاد کامپیوتر با استفاده از آن‌ها انجام شده است. اگرچه این امر هنوز به هیچ پیشرفت قابل توجهی منجر نشده است، به دلیل مصرف برق بالاتر آن‌ها در مقایسه با ترانزیستورها.


اثر الکترواستاتیکی لوله پرتو کاتدی امکان دسترسی تصادفی به حافظه را فراهم می‌کند.
در آگاهی از کارهای انجام شده در ایالات متحده بر روی اثرات حافظه الکترواستاتیکی بر روی صفحه یک لوله پرتو کاتدی (CRT)، فردریک سی. ویلیامز (1911-1977) در اکتبر 1946 ذخیره یک رقم باینری واحد (بیت) را در موسسه تحقیقات مخابراتی بریتانیا نشان داد. ذخیره‌سازی در جایی رخ می‌دهد که یک نقطه رسم شده بر روی صفحه لوله پرتو کاتدی (CRT) یک بار مثبت احاطه شده توسط یک ناحیه با بار منفی القا می‌کند. یک پالس ولتاژ مثبت القا شده در یک صفحه فلزی که در جلوی لوله قرار دارد، امکان خواندن اطلاعات ذخیره شده را فراهم می‌کند. پرتو الکترونی می‌تواند به هر مکانی روی صفحه هدایت شود و در نتیجه دسترسی تصادفی به داده‌ها را فراهم می‌کند، اما از آنجا که بار به تدریج از محل خود نشت می‌کند، باید به طور منظم بازنویسی شود.
ویلیامز به دانشگاه منچستر نقل مکان کرد، جایی که با همکاری تام کیلبرن در اواخر سال 1947 توانستند 2048 بیت را ذخیره کنند. در سال 1948، ماشین "Baby" منچستر اولین برنامه را بر روی یک کامپیوتر الکترونیکی با حافظه برنامه‌ریزی شده با استفاده از حافظه لوله ویلیامز-کیلبرن اجرا کرد. کاربرد در ماشین‌های اولیه ایالات متحده شامل Princeton IAS، IBM 701، IBM 702، Standards Western Automatic Computer (SWAC) و UNIVAC 1103، و همچنین Strela-1 شوروی و TAC (Tokyo Automatic Computer) ژاپنی بود.
مهندس بریتانیایی‌تبار، یان آ. راجچمن، لوله خلاء ویژه‌ای به نام Solectron را برای RCA در سال 1946 طراحی کرد. این دستگاه بر اساس همان اصل لوله ویلیامز-کیلبرن کار می‌کرد، اما هدف آن بهبود قابلیت پیش‌بینی عملکرد آن بود. این دستگاه برای نگهداری 4096 بیت طراحی شده بود، اما ساخت آن دشوار بود و با یک نسخه کوچکتر 256 بیتی جایگزین شد که قبل از جایگزینی با حافظه هسته مغناطیسی در RAND Corporation JOHNNIAC استفاده شد. فناوری‌های مشابه حافظه‌های قابل آدرس‌دهی با پرتو الکترونی (BEAM OS) توسط GE در اواسط دهه 1970 برای کاربردهای نظامی که با ذخیره‌سازی مکانیکی در حرکت سازگار نبودند، دنبال شد.

ویلیامز، فردریک سی. و تام کیلبرن. "بهبود در یا مربوط به وسایل ذخیره اطلاعات الکتریکی" پتنت بریتانیا 645,691 (ثبت شده: 11 دسامبر 1946 صادر شده: 8 نوامبر 1950)
ویلیامز، فردریک سی. "بهبود در یا مربوط به دستگاه‌های ذخیره الکتریکی" پتنت بریتانیا 657,591 (ثبت شده: 2 اکتبر 1947 صادر شده: 9 آگوست 1951)
هارتری، دی. آر. و همکاران. "بحثی در مورد ماشین‌های محاسباتی" Proc. Royal Soc. A. (جلد 195، 1948) صص 265-287
ویلیامز، اف. سی. "ذخیره سازی لوله پرتو کاتدی" در ویلک، ام. وی.، ویرایشگر، گزارش کنفرانسی در مورد ماشین‌های محاسباتی سریع خودکار، Univ. Math. Lab.، کمبریج، بریتانیا. (22-25 ژوئیه 1949)
راجچمن، ج. آ. "دستگاه تخلیه الکترونیکی" پتنت ایالات متحده 2,494,670 (ثبت شده: 26 آوریل 1946 صادر شده: 17 ژانویه 1950)
"BEAM OS - یک دستگاه حافظه دیجیتال جدید با پرتو الکترونی" کنفرانس دستگاه‌های الکترونیکی، 1975 بین‌المللی (تاریخ کنفرانس: 1-3 دسامبر 1975) صص 305-308
"لوله‌های ویلیامز-کیلبرن" نمایشگاه Revolution، موزه تاریخ کامپیوتر
لاوینگتون، سایمون. کامپیوترهای اولیه بریتانیا، Digital Press، بدفورد، ماساچوست. (1980)
"واحد ذخیره سازی الکترواستاتیک IBM 706" (بازیابی شده در 27.10.14 از: https://www-03.ibm.com/ibm/history/exhibits/701/701_1415bx06.html)
"RCA Selectron" (بازیابی شده در 24.08.15 از: http://www.rcaselectron.com)
"مصاحبه اف. سی. ویلیامز با سی. ایوانز" پیشگامان محاسبات: تاریخ شفاهی موزه علوم محاسباتی، لندن (1976)
"دکتر یان راجچمن، یک تاریخ شفاهی انجام شده توسط مارک هایر و آل پینسکی"، مرکز تاریخ IEEE، هوبوکن، نیوجرسی، ایالات متحده آمریکا (1975)

نام فایل: 1946_CRT_v4
Rev: 9.17.15


متیو پورتئوس، ۵۱ ساله، استاد اطفال در دانشکده پزشکی استنفورد، در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۱۵ در آزمایشگاه سلول‌های بنیادی لوکی در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا، لوله‌های آزمایش حاوی DNA را برای ویرایش ژنی سلول‌های بنیادی در دست دارد. (جان گرین/گروه خبری خلیج/TNS از طریق گتی ایمیجز)
در سال ۲۰۳۶، بازی‌های المپیک ممکن است هیجان‌انگیزتر از همیشه باشد. ورزشکارانی که در این مسابقات شرکت می‌کنند قوی‌تر، سریع‌تر و بهتر از همیشه خواهند بود. با پیشرفت جامعه و رسیدن به استانداردهای جدید، ورزشکاران و ورزش نیز به طور اجتناب‌ناپذیری پیشرفت می‌کنند - اینگونه است که هر ساله رکوردهای جهانی شکسته می‌شوند. اما اگر فناوری جدیدی، یعنی ویرایش ژنی، بتواند ورزشکاران را به سطحی از عملکرد برساند که هرگز تصورش را نمی‌کردیم چه؟
اندرو مِیْنارد، استاد مدرسه آینده نوآوری در جامعه دانشگاه ایالتی آریزونا و همکار موسسه جهانی ورزش در سال‌های ۲۰۱۷-۲۰۱۸، به همراه دیانا بوومن، استاد وابسته کنسرسیوم علم، سیاست و نتایج دانشگاه ایالتی آریزونا، بر روی یک پروژه تحقیقاتی کار می‌کنند که به بررسی تأثیرات بالقوه ویرایش ژنی انسان بر ورزش جهانی می‌پردازد.
این دو نفر در اولین اجلاس جهانی ورزش در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ به عنوان بخشی از یک پنل در مورد آینده و پیامدهای ویرایش ژنی در ورزش صحبت کردند. کلن وینزلو ارشد، عضو تالار مشاهیر فوتبال حرفه‌ای و کالج نیز در این پنل حضور داشت. دیوید اپشتین، نویسنده کتاب "ژن ورزشی: در درون علم عملکرد فوق‌العاده" و سخنران اصلی این رویداد، این پنل را هدایت کرد.
این پنل بر روی کاربردهای بالقوه تکرارهای پالیندرومیک کوتاه منظم خوشه‌ای (CRISPR)، نوعی فناوری که به دانشمندان این امکان را می‌دهد تا DNA یک ارگانیسم را تغییر دهند، طبق گفته موسسه تحقیقات ژنوم انسانی ملی، متمرکز بود.
مِیْنارد گفت: "شما قطعات کوچکی از DNA و پروتئین را مهندسی می‌کنید که در امتداد DNA شما حرکت کرده و بخشی را که می‌خواهید حذف کنید و از بین ببرید، شناسایی می‌کنند." اما حتی بیشتر از آن، شما می‌توانید این را به یک عملکرد جستجو و جایگزینی تبدیل کنید، بنابراین اگر کمی کد ژنتیکی دارید که می‌خواهید به یک ارگانیسم اضافه کنید تا ویژگی‌ای را به آن بدهد یا ویژگی‌ای را تقویت کند، می‌توانید یک توالی CRISPR ایجاد کنید که در امتداد DNA شما حرکت کند، آنچه را که نمی‌خواهید حذف کند و آنچه را که می‌خواهید اضافه کند."
به گفته مِیْنارد، این فناوری در مقایسه با انواع دیگر زیست‌شناسی مصنوعی نسبتاً ارزان و در دسترس است و در حالی که این فناوری در حال حاضر بر روی محصولات کشاورزی و حیوانات استفاده می‌شود، بسیاری از مردم مشتاق پتانسیل استفاده از آن در انسان هستند.
این موضوع منجر به طیف گسترده‌ای از سؤالات قانونی، اخلاقی و عملی می‌شود که بوومن گفت باید به دسته‌های مختلف تقسیم شوند.
او گفت: "فکر می‌کنم باید از ابتدا آن را به جعبه‌های کوچک تقسیم کنیم. این فناوری پتانسیل شگفت انگیزی در زمینه کاربردهای درمانی به ما ارائه می‌دهد و ما در حال حاضر آن را در آزمایش‌های بالینی در چین به عنوان مثال در مورد سرطان‌های بسیار نادر می‌بینیم. بنابراین ما کاربردهای درمانی بسیار هیجان‌انگیزی داریم که فرصت‌هایی را برای درمان بیماری‌هایی که در غیر این صورت نمی‌توانیم با آنها مقابله کنیم، ارائه می‌دهند." و سپس ما جنبه تقویت آن را داریم و می‌توانیم تقویت را از جنین، یعنی سمت سلول‌های جنینی، و همچنین سلول‌های سوماتیک بررسی کنیم."
در حالی که آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA) از قبل استفاده از این فناوری را که معمولاً در ورزش به عنوان "دوپینگ ژنی" شناخته می‌شود، ممنوع کرده است، یک مسئله اساسی این است که ممکن است اگر ورزشکاران از آن استفاده کنند، به ویژه اگر قبل از تولد ورزشکار انجام شود، قابل تشخیص نباشد.
بوومن توضیح داد: "در فکر کردن به ورزش و مهندسی ورزشکار آینده، از نظر تئوری می‌توانم یک جنین را بگیرم، از این فناوری استفاده کنم و سپس فرزند من ویژگی‌هایی را که ما به آن جنین مهندسی کرده‌ایم، داشته باشد." آیا این قابل تشخیص است؟ نه. ما ابزاری برای تشخیص واقعی این نوع افزودن یا تغییر در جنین و در نتیجه کودک نداریم، بنابراین اگر بخواهید در مورد راه‌های جالب برای تقلب در ۱۸ یا ۲۰ سال آینده فکر کنید، خب من می‌توانم کسی باشم که این کار را برای فرزندم انجام می‌دهم."
علاوه بر این، بوومن افزود که در حال حاضر، به دلیل عدم توانایی در تشخیص استفاده از این فناوری، نمی‌توان ممنوعیت آن را به طور واقعی اجرا کرد.
او گفت: "از نظر جامعه چگونه با این موضوع کنار می‌آییم؟ آیا این چیزی است که قانون اجازه می‌دهد؟ آیا این چیزی است که قانون حتی می‌تواند متوقف کند؟ در حال حاضر قطعاً نه." بنابراین ما باید شروع به فکر کردن در مورد کاربردهای بالقوه، هم درمانی و هم تقویت، و تقسیم آن به فکر کردن در مورد آنچه می‌خواهیم و به ویژه آنچه در مورد آن علامت سوال داریم، کنیم."
در حالی که بیشتر بحث‌ها در مورد این موضوع صرفاً بر پیامدهای اخلاقی استفاده از این فناوری برای تقویت عملکرد ورزشی متمرکز است، سخنرانان این پنل به پتانسیل استفاده از آن برای اهداف پیشگیرانه یا ترمیمی نیز اشاره کردند.
اپشتین در مورد بهترین سناریوی استفاده از این فناوری گفت: "موارد وجود دارد که ما کمی در مورد برخی از ژن‌ها که باعث می‌شود بهبودی برخی افراد از آسیب مغزی نسبت به دیگران سخت‌تر باشد، می‌دانیم. اکنون اگر چیزی بود که بتوانیم برای هدف محافظتی در فوتبال ویرایش کنیم، عالی می‌شد."
سخنرانان این پنل همچنین بر اهمیت جامعه به طور کلی و جامعه ورزشی به طور خاص برای شروع گفتگو در مورد این مسائل در حال حاضر تأکید کردند، زیرا این فناوری به سرعت در دسترس قرار می‌گیرد و بدون دستورالعمل‌های از پیش تعیین شده، تشخیص یا کنترل آن غیرممکن خواهد بود.
اپشتین گفت: "در مورد افزایش عملکرد قبلی، و نه تنها افزایش عملکرد بلکه مسکن‌ها، ورزش‌ها اغلب از بحث عقب مانده‌اند و فکر می‌کنم این باعث ایجاد مشکلات زیادی شده است." گاهی اوقات باعث شده است که ورزشکاران اعتماد زیادی به جامعه پزشکی نداشته باشند. در این مورد، فکر می‌کنم این عالی است که ما در مورد این موضوع صحبت می‌کنیم زیرا در حالی که نمی‌توانیم همه چیز را پیش‌بینی کنیم، این بحث‌ها باید در ابتدا انجام شود."
بوومن افزود: "ما از فناوری‌های قبلی آموخته‌ایم که در واقع باید افراد مختلف را به عنوان ذینفعان در بحث و مناظره در مورد نحوه استفاده از فناوری درگیر کنیم." بنابراین من واقعاً هیجان زده هستم که ما در حال حاضر این گفتگو را در یک کنفرانس ورزشی داریم. و اینکه به جای اینکه صد دانشمند و سیاست‌گذار در یک اتاق باشند، ما در واقع شروع به داشتن این بحث با افرادی می‌کنیم که ممکن است از این فناوری سود ببرند یا تحت تأثیر منفی آن قرار گیرند."
مِیْنارد اشاره کرد که این فناوری با چه سرعتی در حال پیشرفت است و چگونه، هنگامی که با فناوری‌های دیگر ترکیب شود، می‌تواند تأثیرات عظیمی بر ورزش و جامعه داشته باشد.
او گفت: "واقعیت این است که ویرایش ژنی یک فناوری به تنهایی نیست. چیزی که واقعاً تأثیر عمیقی خواهد داشت، نحوه ادغام آن با فناوری‌های دیگر است. و فکر می‌کنم هرچه بیشتر درک کنیم که این همگرایی وجود دارد، بهتر است." ما خیلی دور از کامپیوترهایی نیستیم که می‌توانند ورزشکاران طراح یا DNA ورزشکاران طراح را طراحی کنند. فکر می‌کنم وقتی به آن فکر می‌کنم، پیامدهای عمیقی وجود دارد که ما به عنوان یک جامعه حتی شروع به فکر کردن در مورد آن نکرده‌ایم."
امیلی داکر دانشجوی سال دوم روزنامه‌نگاری در دانشگاه ایالتی آریزونا است.


از زمان آغاز رقابت، کسب مزیت رقابتی همواره هدف اصلی ورزشکاران بوده است. قرن‌ها پیش، به طور طبیعی، مزیت رقابتی به کسانی می‌رسید که رفلکس‌های سریع‌تر، استقامت بیشتر و ساختار بدنی مناسب‌تری برای ورزش مورد نظر داشتند. در دهه 1900، تمرینات با وزنه به طور جدی وارد ورزش شد، زمانی که ثابت شد تمرینات بدنی مزایایی فراتر از توانایی‌های طبیعی به همراه دارد. نقش رژیم غذایی نیز مورد توجه قرار گرفت و ورزشکاران در مورد اینکه آیا "پر کردن کربوهیدرات" قبل از مسابقه تأثیری دارد یا خیر، بحث می‌کردند. با پیشرفت ورزشکاران و تلاش برای انجام کارهای بیشتر، مسکن‌ها در طول مسابقات برای ادامه بازی پس از آسیب‌دیدگی مورد استفاده قرار گرفتند. با مصرف مسکن‌ها، این سوال مطرح شد که آیا "بازی کردن در حالی که آسیب‌دیده هستید" ممکن است دوران بازی یک ورزشکار را کوتاه کند یا خیر. به طور کلی، عملکردی که یک ورزشکار می‌توانست به آن دست یابد، توسط آنچه به طور ذاتی برای آن فرد امکان‌پذیر بود، تعیین می‌شد. استروئیدها در دهه 1980 وارد عرصه ورزشی شدند و به طور واقعی مفهوم رقابتی بودن را تغییر دادند. استعداد طبیعی، تمرین و ورزش، یا استفاده از مسکن‌ها دیگر بهترین ابزارهای موجود نبودند. اکنون ورزشکاران نه تنها می‌توانستند به سطوح غیرقابل تصوری حجم عضلانی خود را افزایش دهند، بلکه می‌توانستند در زمان بی‌سابقه‌ای از آسیب‌ها بهبود یابند. این مواد ممنوعه مزیت رقابتی فراتر از آنچه از طریق پشتکار و کار سخت به دست می‌آمد، فراهم می‌کردند.

فراتر از توانایی و محدودیت‌های طبیعی
آخرین نوآوری در تلاش برای دستیابی به نتایج بهتر در ورزش، استفاده از مهندسی زیستی است. این ترکیب زیست‌شناسی و مهندسی برای بهبود توانایی‌های یک ورزشکار می‌تواند از طریق روش‌های مختلف، از روش‌های غیرتهاجمی تا روش‌های کاملاً تهاجمی، مورد استفاده قرار گیرد. در انتهای غیرتهاجمی طیف، می‌توان حرکت پرتاب‌کننده را مطالعه کرد تا لحظاتی که باعث خستگی و احتمال آسیب‌دیدگی می‌شوند، شناسایی شوند. درک بیومکانیک حرکت پرتاب، امکان تغییر آن را فراهم می‌کند. رویکرد دیگر می‌تواند استفاده از خواص بیولوژیکی مواد همراه با مهندسی برای طراحی لباس‌های شنا یا فرم‌هایی باشد که شناگر را از نظر آیرودینامیکی کارآمدتر کنند یا ورزشکاران را در طول بازی راحت‌تر نگه دارند. هر دوی این روش‌ها، پزشکی شخصی و تولید تجهیزات فعلی را به سطوح جدیدی می‌رسانند، اما هیچ‌کدام تغییر دائمی در زیست‌شناسی ورزشکار ایجاد نمی‌کنند. در قرن بیست و یکم، با نقشه‌برداری از ژنوم انسان، ما این توانایی را داریم که با استفاده از اصلاح ژنتیکی مستقیم، پارادایم را به طور کامل تغییر دهیم تا توانایی‌های یک بازیکن را در سطح سلولی افزایش دهیم. به عنوان مثال، آیا می‌توان و آیا باید از فناوری‌هایی مانند CRISPR برای تغییر DNA ورزشکاران استفاده کرد؟ پیامدهای کاهش خستگی عضلانی یا بهبود بینایی فراتر از توانایی‌های طبیعی انسان با استفاده از چنین تکنیک‌هایی چه خواهد بود؟ و با وجود بحث‌های جدی در مورد اخلاق اصلاح ژنتیکی نوزادان، احتمالاً برخی از والدین به اصلاح فرزندان خود قبل از تولد برای دادن مزیت‌های ورزشی به آنها علاقه‌مند خواهند بود. در واقع، شرکت‌هایی در حال حاضر برنامه‌های آموزشی، نکات پیشگیری از آسیب‌دیدگی و راهنمایی‌های تغذیه‌ای بر اساس DNA ارائه می‌دهند - اولین قدم به سوی آب‌های گل‌آلود.

در نهایت، ممکن است شاهد تولید "کیت‌هایی" باشیم که DNA یک فرد را به روش‌های خاصی که برای دستیابی به بهترین عملکرد در یک ورزش خاص ضروری است، تغییر دهند. چهره‌های بحث‌برانگیزی مانند جوزیاه زاینر در حال حاضر کیت‌های ویرایش ژن را از گاراژها می‌فروشند. با بهبود فناوری‌ها، نمی‌توان کمک کرد که آیا چنین کیت‌هایی می‌توانند به راحتی در دسترس ورزشکاران و مربیان آنها برای انجام ویرایش ژن در کوچه پس‌کوچه‌ها قرار گیرند، جایی که قبلاً جرم در سایه‌ها، تجویز داروهای افزایش‌دهنده عملکرد بود. نتایج می‌تواند چیزی باشد که ما هرگز ندیده‌ایم - و می‌تواند یک دسته کاملاً جدید از ورزشکاران را ایجاد کند. فراموش کردن تمرین و خوردن کربوهیدرات. این ورزشکاران جدید قبل از اینکه حتی عرق کنند یا یک کاسه پاستا بخورند، برتری خواهند داشت. اما چنین آینده‌ای بسیار بحث‌برانگیز است. فراتر از سطح بعدی استروئیدها، مهندسی زیستی نسل بعدی ورزشکاران با ملاحظات اخلاقی در هسته انسانیت همراه است. "نوزادان طراح"، مانند کسانی که ژنوم آنها برای هوش در سطح نابغه یا توانایی‌های فوتبالی ویرایش شده است، مدت‌هاست که نگرانی برای مدافعان و مخالفان ویرایش ژن بوده است.

بحث در مورد نقش مهندسی زیستی در ورزش
در سال 2018، اجلاس جهانی ورزش پنلی را برگزار کرد که به بررسی پیامدهای ویرایش ژن در ورزش می‌پرداخت. این پنل بر CRISPR تمرکز داشت زیرا این فناوری امکان تغییر DNA یک فرد را بدون تشخیص با استفاده از فناوری فعلی فراهم می‌کند. امکانات مثبت CRISPR می‌تواند روشی برای درمان بیماری‌های نادر باشد. با این حال، استفاده از CRISPR برای تغییر DNA یک ورزشکار - که به عنوان دوپینگ ورزشی نیز شناخته می‌شود - در حال حاضر در فهرست فناوری‌های ممنوعه آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA) گنجانده شده است، زیرا پتانسیل آن برای اعطای مزیت‌های رقابتی نامحدود در سطح ژنتیکی وجود دارد. اجماع این پنل این بود که ما در آستانه سطحی از کنترل بی‌سابقه بر آرایش ژنتیکی خود هستیم.

این احتمال نگرانی‌ها و بحث‌های جدیدی را به همراه دارد. چه چیزی به عنوان تقویت غیراخلاقی تلقی خواهد شد؟ آیا به وضوح بیان اینکه هر چیزی که بینایی یک ورزشکار را به 20/20 برساند قابل قبول است در حالی که هر چیزی که فراتر از آن باشد، نیست، خواهد بود؟ آیا تقویت‌هایی که به یک بازیکن اجازه می‌دهد یک توپ سریع را که به سمت او می‌آید تماشا کند، همانطور که میکی مانتل یک بار گفت، مانند ماه معلق در هوا در طول مسیر به نظر می‌رسد، اخلاقی تلقی می‌شوند زیرا زمینه‌های جدیدی را نمی‌شکنند؟ چه کسی خط بین عملکرد اوج و مزیت ناعادلانه را تعیین خواهد کرد؟ در حال حاضر شکافی بین ورزشکارانی وجود دارد که با جدیدترین و بهترین تجهیزات و تکنیک‌ها تمرین می‌کنند و کسانی که این امکان را ندارند. اگر برخی از ورزشکاران از مهندسی زیستی بهره‌مند شوند و برخی دیگر نشوند، آیا کسانی که آن را ندارند می‌توانند به رقابت ادامه دهند؟ آیا ما در حال ایجاد دسته‌ای از ورزشکاران با توانایی‌های برتر خواهیم بود که مانع از ورود دیگران به بازی می‌شوند؟

مهندسی زیستی و جامعه
با باز کردن گفتگو در مورد CRISPR به عنوان فناوری برای بهبود عملکرد ورزشی که احتمالاً اولین مورد از بسیاری موارد دیگر خواهد بود، ما می‌توانیم پیامدهای استفاده از آن را از دور بررسی کنیم. ما می‌توانیم در مورد بازیکنان تنیس یا گلف، بازیکنان بیسبال یا شناگران صحبت کنیم و در مورد مزایا و معایب ایجاد این تغییرات و تأثیر آنها بر بازی بحث کنیم. بحث در مورد مهندسی زیستی در ورزش بر تغییرات خاصی متمرکز است که ممکن است عملکرد را در شرایط خاصی بهبود بخشد. هنگامی که مهندسی زیستی در سطح DNA به یک عمل رایج در پزشکی تبدیل شود، فقط یک مسئله زمان خواهد بود تا بخشی از آمادگی ورزشکاران برای شرکت در مسابقات ورزشی شود. با پذیرش مهندسی ژنتیک در پزشکی و ورزش، درهای استفاده از آن در جمعیت عمومی باز خواهد شد. تفاوت این است که مزایا و معایب تغییر DNA برای انجام وظایف روزمره به وضوح تغییراتی که برای درمان یک بیماری کشنده یا بهبود جنبه خاصی از عملکرد ورزشی مورد نیاز است، نخواهد بود. افزایش موفقیت در زندگی روزمره مربوط به پرتاب یک توپ سریع یا مسابقه در اطراف یک پیست نخواهد بود. بلکه مربوط به ویژگی‌های ملموس‌تری مانند توانایی به خاطر سپردن تمام جزئیات یک پرونده یا معامله بدون یادداشت یا توانایی کار کردن به مدت 72 ساعت بدون نیاز به خواب خواهد بود. همانطور که در مورد تمرینات، تمرینات متقابل، مسکن‌ها در طول یک مسابقه بزرگ و استفاده از استروئیدها اتفاق افتاد، استفاده از اصلاح ژنتیکی در ورزش منجر به استفاده احتمالی از اصلاح ژنتیکی در عموم مردم خواهد شد. همانطور که مربیان، ورزشکاران، دانشمندان و طرفداران به پتانسیل ناشناخته اصلاح ژنتیکی در ورزش و فراتر از آن نزدیک می‌شوند، عاقلانه است که محتاط باشیم. ما می‌دانیم که حتی کوچکترین تلاش‌ها برای تأثیرگذاری بر نتیجه ورزشی از طریق ابزارهای مصنوعی چه نتایجی داشته است - حتی با رویکردهای نسبتاً "بی‌ضرر". با داشتن این اطلاعات، باید هنگام در نظر گرفتن استفاده از اصلاح ژنتیکی در چیزی به اندازه DNA خودمان، احتیاط کنیم. ما باید مطمئن شویم که با دقت و با کنترل‌هایی پیش می‌رویم که امکان دانستن آنچه اصلاح شده و آنچه اصلاح نشده را فراهم می‌کند تا زمانی که بتوانیم اثر این تغییرات را در طول زمان مشاهده کنیم. ما همچنین باید از هر تجربه‌ای که در دسترس داریم استفاده کنیم و آن را در خط مقدم بحث در مورد تأثیر این فناوری‌های جدید بر کل جامعه و همچنین بر هر فرد نگه داریم.


باید قبل از اینکه تهدید فرضی به واقعیت تبدیل شود، تدابیر محافظتی اندیشیده شود. ورزشکارانی که می‌خواهند عملکرد خود را به حداکثر برسانند، دائماً وسوسه می‌شوند که از داروهای غیرقانونی برای کسب مزیت رقابتی و کمک به ریکاوری از تمرینات و آسیب‌ها استفاده کنند. افشاگری‌های اخیر در مورد دوپینگ گسترده ناشی از تحقیقات توزیع استروئید آنابولیک تتراهیدروگسترون توسط شرکت آمریکایی BALCO (Bay Area Laboratory Co-operative) نشان‌دهنده وسعت این مشکل در میان ورزشکاران سطح جهانی است.1

برخی از کارشناسان نگرانی‌هایی را مطرح کرده‌اند که اصلاح ژنتیکی یا "دوپینگ ژنی" گام بعدی در جستجوی عملکرد بهبود یافته خواهد بود.2 3 4 5 این نگرانی‌ها بر اساس مطالعات چشمگیر در جوند‌های ژنتیکی اصلاح‌شده است که در آن دستکاری ژن‌های منفرد باعث افزایش توده عضلانی، قدرت عضلانی یا استقامت دویدن شده است، بسته به ژنی که دستکاری شده است. بررسی این مطالعات حیوانی نشان می‌دهد که چنین دستکاری‌های ژنتیکی می‌تواند عملکرد ورزشی انسان را نیز بهبود بخشد.6 7

احتمال استفاده ورزشکاران از اصلاح ژنتیکی چقدر است؟ حدود 10 درصد از ورزشکاران از داروهای موجود استفاده کرده‌اند،8 بنابراین احتمال دارد که برخی وسوسه شوند با اصلاح ژنتیکی آزمایش کنند. با این حال، ترجمه مطالعات انجام شده در جوند‌ها به درمان‌های موثر در انسان آسان نخواهد بود. برخی از مطالعات جوند‌ها بر روی موش‌های ترانسژنیک انجام شده است که در آن اصلاح ژنتیکی به خط زایشی منتقل شده و از یک نسل به نسل دیگر منتقل می‌شود. به دلایل عملی و اخلاقی، انجام این کار در انسان امکان‌پذیر نیست.

اصلاح ژنتیکی گسترده بافت‌های سوماتیک به جای بافت‌های زایشی می‌تواند در موش‌ها با استفاده از ویروس‌های اصلاح‌شده برای انتقال اصلاح ژنتیکی انجام شود، اما تنها زمانی که با دوزهای بسیار بالا استفاده شود. افزایش این دوزها از یک موش 25 گرمی به یک انسان 75 کیلوگرمی از نظر امکانات مورد نیاز برای تولید چنین بردار‌های ویروسی و تفاوت‌های احتمالی در پاسخ‌های ایمنی به چنین ویروس‌هایی بین موش‌ها و انسان‌ها چالش‌برانگیز خواهد بود. همچنین مشخص نیست که این بردار‌ها چقدر در انسان کارآمد خواهند بود.

آزمایش‌های بالینی فعلی - به عنوان مثال، آن‌هایی که برای دیستروفی‌های عضلانی هدف‌گذاری شده‌اند - فقط از مقادیر کمی از این بردار‌های ویروسی استفاده می‌کنند و آزمایش‌های ایمنی در مراحل اولیه هستند که به ما نمی‌گویند آیا می‌توانیم به کارایی بالایی که برای بهبود عملکرد عضلانی مورد نیاز است دست یابیم یا خیر.9 سال‌ها طول می‌کشد تا عوامل برای درمان ژنی برای استفاده بالینی عمومی در دسترس باشند.

آیا آزمایشگاه‌های بازار سیاه می‌توانند بردار‌های ویروسی لازم را تولید کنند؟ بسیاری از آزمایشگاه‌ها می‌توانند مقادیر کمی مناسب برای کشت سلولی و چند آزمایش در موش‌ها تولید کنند، اما تولید آماده‌سازی‌های با کیفیت بالا به صورت عمده یک تمرین لجستیکی بزرگ خواهد بود. اگر این امکان‌پذیر باشد، ورزشکاران خطرات قابل توجهی را متحمل خواهند شد. فعال شدن سیستم ایمنی ذاتی توسط دوز نسبتاً بالایی از بردار ویروسی در سال 1999 منجر به مرگ یک بیمار در یک آزمایش بالینی شد. این مرد که کمبود اورنیتین ترانس کاربامیلاز (OTC) داشت، پس از تحویل دوز نسبتاً بالایی از آدنوویروس نوترکیب حاوی ژن OTC به شریان کبدی، لخته شدن خون منتشر و نارسایی اندام ایجاد کرد.10

تداخل با ژن‌هایی که می‌تواند عملکرد ورزشی را افزایش دهد، خطرات سلامتی قابل توجهی به همراه دارد. به عنوان مثال، سطوح بالای هورمون رشد و فاکتور رشد شباهت به انسولین با ایجاد سرطان مرتبط بوده است و بیان بیش از حد اریتروپوئیتین می‌تواند منجر به سکته مغزی و نارسایی قلبی شود. سایر ژن‌ها مانند آن‌هایی که جنبه‌های خاصی از فیزیولوژی عضلانی را تنظیم می‌کنند، به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند تا بدانیم چه خطرات سلامتی ممکن است با استفاده طولانی مدت از آن‌ها مرتبط باشد.

چه اقداماتی باید در پیش‌بینی دوپینگ ژنی احتمالی انجام شود؟ اگر آزمایش‌هایی وجود داشته باشد که بتواند به طور بالقوه چنین اصلاح ژنتیکی را تشخیص دهد، ورزشکاران وسوسه کمتری برای در نظر گرفتن آن خواهند داشت. برخی از جنبه‌هایی که خاص دوپینگ ژنی است، تشخیص را محتمل‌تر می‌کند، حتی بدون استفاده از آزمایش‌های تشخیصی پیچیده. اولاً، پروتئین‌های بیان شده در ورزشکار پس از انتقال ژن گاهی اوقات با پروتئین طبیعی متفاوت هستند. به عنوان مثال، اریتروپوئیتین به طور معمول در کلیه تولید می‌شود و تولید گلبول‌های قرمز را تحریک می‌کند، اما پس از انتقال ژن اریتروپوئیتین به عضله، تغییراتی در اصلاح پس از ترجمه پروتئین امکان تشخیص دوپینگ را فراهم می‌کند.11

ثانیاً، ورزشکاران از زمان لازم برای پاک شدن داروهای افزایش دهنده عملکرد فعلی از سیستم آگاه هستند، به همین دلیل آزمایش خارج از مسابقات در مبارزه با دوپینگ بسیار مهم است. یکی از معایب دوپینگ ژنی این است که تنظیم درمان‌ها برای جلوگیری از تشخیص برای ورزشکاران دشوارتر خواهد بود. ثالثاً، اگرچه می‌توان بیان ژن را پس از انتقال ژن کنترل کرد، اما این امر مستلزم استفاده از داروهایی است که به راحتی قابل تشخیص هستند. سایر رویکردهایی که در حال بررسی هستند، توسعه یک آزمایش حساس برای DNA و پروتئین ترانسژنیک یا پروفایلینگ ژنی ورزشکاران در طول عمر رقابتی آن‌ها است.12

اگرچه در حال حاضر دوپینگ ژنی یک تهدید است تا یک واقعیت، مهم است که تدابیری را در نظر بگیریم که از وسوسه ورزشکاران برای تقلب و قرار دادن سلامتی خود در معرض خطر قابل توجه جلوگیری کند.