حتی اگر اطلاعات زیادی در مورد اسکیزوفرنی ندارید، ممکن است بدانید که این اختلال سلامت روان معمولاً با توهم همراه است.
توهم زمانی رخ می‌دهد که شما اطلاعات حسی را دریافت کنید که در واقع وجود ندارد - این یک اختلال در ادراک است که توسط مغز شما ایجاد می‌شود. توهم می‌تواند بر هر یک از پنج حس شما تأثیر بگذارد، بنابراین ممکن است چیزی را بشنوید، ببینید، احساس کنید، بچشید یا بوی کنید که هیچ کس دیگری نمی‌تواند آن را حس کند.
بسیاری از افراد به طور خودکار توهم را به اسکیزوفرنی مرتبط می‌کنند و این درست است که بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی توهم دارند. تحقیقات قدیمی‌تر از سال 2010 تخمین می‌زند که حدود 70 درصد از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی توهم را تجربه می‌کنند.
اما اسکیزوفرنی همیشه شامل توهم نیست و شما همچنین می‌توانید به دلایل دیگری آن را تجربه کنید. به عبارت دیگر، توهم داشتن به این معنی نیست که شما به اسکیزوفرنی مبتلا هستید.
در ادامه، به ویژگی‌های کلیدی توهم‌هایی که با اسکیزوفرنی رخ می‌دهند، می‌پردازیم و توضیح می‌دهیم که چگونه با علائم دیگر اسکیزوفرنی متفاوت هستند. همچنین اطلاعات بیشتری در مورد علل احتمالی دیگر، به همراه نکاتی در مورد دریافت درمان و حمایت حرفه‌ای پیدا خواهید کرد.
اسکیزوفرنی عمدتاً شامل علائم روان‌پریشی است که نحوه پردازش اطلاعات توسط مغز شما را مختل می‌کند. این می‌تواند منجر به قطع ارتباط با واقعیت شود.
سه نوع اصلی علائم اسکیزوفرنی عبارتند از:

علائم مثبت، یا وجود ادراکات، احساسات و رفتارهایی که معمولاً ندارید.
علائم منفی، یا کاهش افکار، احساسات و رفتارهایی که معمولاً دارید.
علائم نامنظم، یا سردرگمی و اختلال در افکار، گفتار، حرکات و رفتار شما.

جزئیات بیشتری در مورد اسکیزوفرنی و علائم آن کسب کنید.
توهم‌ها در دسته علائم مثبت اسکیزوفرنی قرار می‌گیرند. از نظر تئوری، می‌توانند شامل هر یک از پنج حس شما باشند:

توهمات شنوایی به چیزهایی اشاره دارد که می‌شنوید، مانند موسیقی، صداها یا زنگ زدن یک زنگ.
توهمات بینایی به چیزهایی اشاره دارد که می‌بینید، مانند عزیزان فوت شده، تصاویر تحریف شده یا شیاطین.
توهمات بویایی به چیزهایی اشاره دارد که می‌بویید، مانند بوهای شیرین یا زننده، یا چیزی که می‌سوزد در حالی که نمی‌سوزد.
توهمات چشایی به چیزهایی اشاره دارد که می‌چشید، مانند طعم فلزی یا تلخ روی زبان یا در گلو.
توهمات لمسی به چیزهایی اشاره دارد که احساس می‌کنید، مانند احساس دست روی شانه‌تان یا چیزی که روی پوستتان می‌خزد.

در مورد پنج نوع توهم بیشتر بدانید.
شواهد به طور مداوم نشان می‌دهد که توهمات شنوایی بیشتر از هر چیز دیگری با اسکیزوفرنی رخ می‌دهد. طبق تحقیقات سال 2021، بین 60 تا 80 درصد از افراد مبتلا به اختلال طیف اسکیزوفرنی صداهایی را می‌شنوند که دیگران نمی‌توانند بشنوند، از جمله موسیقی، صدای یک عزیز یا افرادی که به زبانی صحبت می‌کنند که نمی‌شناسید.
توهمات بینایی نیز با اسکیزوفرنی رخ می‌دهد، اگرچه کمتر از توهمات شنوایی. برخی از تحقیقات سال 2010 نشان می‌دهد که بسیاری از افراد چیزهای سورئال مانند افراد تحریف شده، قسمت‌های بدن یا اشیاء را روی افراد یا اشیاء واقعی می‌بینند، یا اشیاء عجیب و غیرمعمول را که نمی‌توانند شناسایی کنند. اما ممکن است چیزهایی مانند حیوانات، شیاطین یا نورها را نیز ببینید.
توهمات بویایی، لمسی و چشایی حتی کمتر رخ می‌دهد. اما تحقیقات قدیمی‌تر پیوندی قوی بین این نوع توهمات نشان می‌دهد - اگر یک نوع را تجربه کنید، ممکن است احتمال تجربه انواع دیگر بیشتر باشد. همچنین ممکن است آن‌ها را به عنوان برخی از اولین علائم اسکیزوفرنی تجربه کنید.
توهمات اسکیزوفرنی همچنین می‌توانند چندوجهی باشند، به این معنی که شامل بیش از یک حس شما می‌شوند. برخی از شواهد نشان می‌دهد که توهمات چندوجهی ممکن است رایج‌ترین نوع توهمی باشد که با اسکیزوفرنی تجربه می‌شود. در یک مطالعه سال 2016 که شامل داده‌هایی از 750 نفر مبتلا به تشخیص اختلال طیف اسکیزوفرنی بود:

حدود 80 درصد از شرکت کنندگان نوعی توهم را تجربه کردند.
بیش از 50 درصد توهمات چندوجهی را تجربه کردند.
حدود 27 درصد توهمات تک وجهی را تجربه کردند، یا توهماتی که فقط شامل یک حس بودند.

درباره اختلالات شخصیت بیشتر بدانید.

اگرچه بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در طول زندگی خود نوعی توهم را تجربه خواهند کرد، اما می‌توانید به اسکیزوفرنی مبتلا شوید بدون اینکه هرگز توهم داشته باشید.
برای دریافت تشخیص اسکیزوفرنی، باید حداقل دو مورد از پنج علامت اصلی را در بیشتر روزها به مدت حداقل 1 ماه تجربه کنید.
این علائم عبارتند از:

توهمات
توهمات
گفتار گیج یا نامنظم
کاتاتونی، یا حرکات و حرکات غیرمعمول و نامنظم
مشکل در ابراز احساسات و لذت بردن و علاقه به زندگی

اما حداقل یکی از دو علائمی که برای تشخیص نیاز دارید باید توهمات، توهمات یا گفتار گیج و نامنظم باشد.
به عبارت دیگر، اگر توهم ندارید اما توهم همراه با سایر علائم اسکیزوفرنی دارید، ممکن است به اسکیزوفرنی مبتلا باشید.
توهمات نیز نشان دهنده قطع ارتباط با واقعیت هستند، اما فقط شامل افکار می‌شوند، نه ادراکات حسی.
تجربه یک توهم به این معنی است که شما یک باور ثابت دارید که در واقع درست نیست. با این حال، این باور برای شما کاملاً واقعی به نظر می‌رسد، بنابراین به آن چنگ می‌زنید. اما شما هیچ مدرکی برای حمایت از آن ندارید و دیگران ممکن است شواهدی را برای رد آن ارائه دهند.
نمونه‌هایی از توهمات عبارتند از:

توهمات آزار و اذیت. این توهمات، که گاهی اوقات به عنوان پارانویا شناخته می‌شوند، معمولاً شامل سوء ظن شدید به دیگران است. ممکن است باور داشته باشید که مردم می‌خواهند به شما آسیب برسانند یا از شما بدزدند یا علیه شما توطئه می‌کنند.
توهمات جسمانی. این توهمات شامل این باور است که مشکلی در بدن یا سلامتی شما وجود دارد. ممکن است باور داشته باشید که قسمت‌های خاصی از بدن شما تغییر شکل داده‌اند یا چیزی در اندام‌های داخلی شما رشد کرده است.
توهمات اروتیک. این توهمات شامل این باور است که شخص دیگری، معمولاً شخص مشهور یا با جایگاه اجتماعی بالاتر، عاشق شما شده است.
توهمات عظمت. که به عنوان توهمات بزرگ‌منشی نیز شناخته می‌شوند، شامل این باور است که شما توانایی، استعداد، ثروت یا ارتباط خاص و ویژه‌ای با شخص مشهور یا الهی، مانند یک موجود مذهبی دارید.
توهمات مذهبی. این توهمات شامل این باور است که شما یک خدا یا الهه هستید، یا اینکه یک نفر شما را برای عمل به خواسته‌های خود انتخاب کرده است.
توهمات کنترلی. این توهمات شامل این باور است که یک سازمان یا نیروی خارجی بر افکار، احساسات و رفتار شما کنترل دارد.
توهمات درج و حذف فکر. با این توهمات، شما معتقدید که یک منبع خارجی افکار خاصی را به مغز شما وارد کرده است، یا افکار شما را حذف کرده است.

توهمات و توهمات گاهی اوقات می‌توانند با هم اتفاق بیفتند. برای مثال، ممکن است باور داشته باشید که توانایی برقراری ارتباط با مردگان را دارید، تا حدی به این دلیل که اغلب صداهایی را می‌شنوید که معتقدید متعلق به کسانی است که فوت کرده‌اند.
یا، ممکن است باور داشته باشید که نوعی انگل زیر پوست شما زندگی می‌کند. این واقعیت که اغلب احساس خارش و گزگز می‌کنید و می‌بینید که پوستتان موج می‌زند و برآمده می‌شود، حتی اگر همسرتان به شما اطمینان دهد که هیچ چیز متفاوت به نظر نمی‌رسد، فقط باور شما را تقویت می‌کند.

بهتر درمان

در حالی که ممکن است احساس نیاز به درمان توهمات نادر نداشته باشید که شما را آزار نمی‌دهند، مانند:

صدای ضعیف موسیقی
احساس حضور آرامش بخش
گاهی اوقات دیدن حیوانی که هیچ کس دیگری متوجه نمی‌شود

همیشه ارزش دارد که از حمایت حرفه‌ای برخوردار شوید. اسکیزوفرنی معمولاً بدون درمان بهبود نمی‌یابد و توهمات همچنین می‌توانند به عنوان یک علامت از شرایط دیگر رخ دهند. یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی می‌تواند به شناسایی علل احتمالی و ارائه راهنمایی بیشتر در مورد موثرترین رویکرد به درمان کمک کند.
از آنجایی که هنوز انگ و سوء تفاهم زیادی در مورد شرایط سلامت روان وجود دارد که شامل توهمات و سایر علائم روان‌پریشی است، ممکن است به دلیل نگرانی در مورد آنچه درمانگرتان ممکن است بگوید، از دریافت حمایت تردید کنید.
به خاطر داشته باشید، با این حال، که یک درمانگر خوب حمایت دلسوزانه، نه قضاوت، را به عنوان کمک به شما در کاوش علائم و محرک‌ها یا علل احتمالی ارائه می‌دهد.
در حالی که درمان ممکن است توهمات را به طور کامل از بین نبرد، هم درمان و هم دارو می‌توانند تفاوت ایجاد کنند.

دارو. یک روانپزشک معمولاً داروهای ضد روان‌پسیچوز را برای درمان علائم اسکیزوفرنی تجویز می‌کند. این داروها به رفع عدم تعادل دوپامین در مغز شما با مسدود کردن گیرنده‌های دوپامین کمک می‌کنند.
درمان. یک درمانگر می‌تواند استراتژی‌های مقابله‌ای و تکنیک‌های حواس‌پرتی را آموزش دهد که هرگونه ناراحتی ناشی از توهمات را کاهش می‌دهد و به شما کمک می‌کند احساس کنترل بیشتری داشته باشید. رویکردهای بالقوه ممکن است شامل رفتار درمانی شناختی، درمان یکپارچه متمرکز بر توهم یا درمان پذیرش و تعهد باشد.

اگر توهمات شما باعث می‌شوند احساس ترس کنید یا افکار آسیب رساندن به خود یا دیگران را داشته باشید، مهم است که فوراً به دنبال کمک باشید.
درباره درمان‌های بالقوه برای اسکیزوفرنی بیشتر بدانید.

توهمات ممکن است بسته به اینکه شامل چه چیزی هستند، آرامش بخش، گیج کننده یا ترسناک به نظر برسند.
اما یک متخصص بهداشت روان آموزش دیده می‌تواند به شما در شناسایی علل احتمالی، از جمله اسکیزوفرنی، رسیدگی به هر گونه علائم دیگری که تجربه می‌کنید و توصیه درمان‌های مفید برای کاهش توهمات کمک کند.

کریستال ریپول برای Healthline و Psych Central می‌نویسد. زمینه‌های مورد علاقه او شامل ترجمه ژاپنی، آشپزی، علوم طبیعی، نگرش مثبت به جنسیت و سلامت روان، همراه با کتاب‌ها، کتاب‌ها و کتاب‌های بیشتر است. به طور خاص، او متعهد به کمک به کاهش انگ در مورد مسائل مربوط به سلامت روان است. او با پسرش و یک گربه دوست داشتنی و سرسخت در واشنگتن زندگی می‌کند.


فهرست مجلات
J Psychiatry Neurosci
جلد 34(4)؛ جولای 2009
PMC2702442

جولای 2009؛ 34(4): 260–262.
توهمات، ادراکاتی در غیاب یک محرک خارجی هستند و با احساس قوی واقعیت همراه می‌شوند. آن‌ها یک ویژگی تشخیصی اسکیزوفرنی هستند و در حدود 60 تا 70 درصد از افراد مبتلا به این اختلال رخ می‌دهند، که توهمات شنوایی شایع‌ترین آن‌هاست. با این حال، توهمات فقط با بیماری مرتبط نیستند، بلکه می‌توانند در افراد سالم نیز رخ دهند. به عنوان مثال، داده‌های حاصل از 6 مطالعه پیمایشی در جوامع مختلف نشان می‌دهد که 7 تا 30 درصد از کودکان و نوجوانان گزارش می‌دهند که توهمات را تجربه می‌کنند.1 در زمینه سوگواری پس از مرگ همسر، یک‌سوم تا نیمی از همسران داغدار، توهماتی از فرد درگذشته گزارش می‌کنند.2،3 تأثیرات بین‌فرهنگی نیز ممکن است بر تمایز بین واقعیت و تخیل و همچنین طبیعی بودن تجسم تصاویر و ایده‌ها تأثیر بگذارد.4 در افراد سالم، شبه‌توهمات حتی می‌توانند با محرومیت حسی خفیف به اراده ایجاد شوند؛ به عنوان مثال، تصاویر بصری زنده و رویایی را می‌توان در برخی افراد با قرار دادن 2 نیمه توپ پینگ‌پنگ روی چشم‌ها و پخش ضبط صدای آبشار به مدت چند دقیقه القا کرد.5 مبنای عصبی‌شناختی توهمات بیشتر در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مورد بررسی قرار گرفته است، اگرچه مطالعاتی که پدیده‌های توهمی را در افراد سالم بررسی می‌کنند نیز ممکن است آموزنده باشند. با این حال، باید توجه داشت که در حال حاضر مشخص نیست که آیا توهمات در بیماران و افراد سالم با مکانیسم‌های مشابهی ایجاد می‌شوند یا خیر.
ما چقدر به درک مکانیسم‌های مغزی مسئول توهمات در اختلالات روان‌پریشی مانند اسکیزوفرنی نزدیک هستیم؟ در میان علائم پیچیده اختلالات روان‌پریشی، به نظر می‌رسد که توهمات یک علامت نسبتاً مجزا و به خوبی تعریف شده باشد و بنابراین برای درک مکانیسم‌های مغزی درگیر، قابل بررسی باشد. به عنوان یک رویکرد اولیه برای مطالعه مکانیسم توهمات، افراد سالم با توهمات ناشی از ضایعات مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و به طور کلی مشخص شده است که ضایعه در مسیر مغزی حس خاص (به عنوان مثال، شنوایی، بینایی، جسمانی) توهم قرار دارد.6 به عنوان مثال، توهمات بینایی پیچیده مشاهده شده در سندرم شارل بونه اغلب ناشی از آسیب به سیستم بینایی مانند دژنراسیون ماکولا یا ضایعات مسیر عصبی مرکزی بین چشم و قشر بینایی است.7
به تازگی، فناوری تصویربرداری عصبی به طور گسترده‌ای برای درک مناطق و مدارهای مغزی درگیر در ایجاد توهمات مورد استفاده قرار گرفته است. بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که توهمات شنوایی را تجربه می‌کنند، بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. انتظار می‌رود که مبنای توهمات شنوایی در مناطق مغزی شناخته شده برای ایفای نقش در شنوایی طبیعی، درک زبان و تولید زبان یافت شود. به طور خلاصه، قشر شنوایی اولیه که در درک تون خالص و زیر و بم نقش دارد، در سطح پشتی ژیروس تمپورال فوقانی قرار دارد. این ناحیه توسط مناطق انجمنی شنوایی ثانویه احاطه شده است که در شناسایی توالی‌های صوتی پیچیده‌تر مانند ویژگی‌های آوایی گفتار (اما نه معنای آن) نقش دارند. ژیروس تمپورال میانی نیز حاوی قشر انجمنی است که به گفتار قابل فهم پاسخ می‌دهد. 2 مرکز اصلی زبان، ناحیه ورنیکه واقع در قشر تمپورال و پاریتال خلفی است که معانی کلمات را با اشیاء و مفاهیم مرتبط می‌کند و ناحیه بروکا واقع در ژیروس فرونتال تحتانی است که در تولید جمله نقش دارد. علاوه بر این، قشر سینگولات قدامی که در احساسات و توجه نقش دارد، تصور می‌شود در ارائه انگیزه رفتاری برای تولید گفتار نقش داشته باشد، در حالی که قشر پیش‌پیشانی جانبی پشتی ممکن است احساس ارادی یا غیرارادی بودن آگاهی شنوایی را فراهم کند.
الن و همکاران8 اخیراً یک بررسی جامع عالی از یافته‌های تصویربرداری عصبی در مورد "مغز توهم‌زده" ارائه داده‌اند. توهمات در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی با توجه به تغییرات در ساختار، عملکرد و اتصال سیستم عصبی مرکزی مورد مطالعه قرار گرفته است. سازگارترین یافته مطالعات تصویربرداری عصبی ساختاری از بیماران مبتلا به توهمات شنوایی، کاهش حجم ماده خاکستری در ژیروس تمپورال فوقانی، از جمله قشر شنوایی اولیه است. یک مطالعه نسبتاً بزرگ همچنین کاهش حجم را در قشر پیش‌پیشانی جانبی پشتی گزارش کرد که نشان می‌دهد تعاملات نادرست پیش‌پیشانی-تمپورال ممکن است در تجربه توهمات غیرارادی نقش داشته باشد. مطالعات فعال‌سازی عملکردی از شرکت‌کنندگان در حال توهم به طور کلی افزایش فعالیت را در مناطق زبان و قشر شنوایی اولیه گزارش کرده‌اند که به شدت ژیروس تمپورال فوقانی و میانی را درگیر می‌کند، اگرچه مناطق غیرحسی متعددی از قشر و زیرقشری نیز درگیر شده‌اند. چندین مطالعه که با استفاده از تصویربرداری تانسور انتشار یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی، اتصال عصبی را در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که توهمات شنوایی را تجربه می‌کنند، بررسی کرده‌اند، در نشان دادن تغییر در اتصال بین مناطق تمپورال، پیش‌پیشانی و سینگولات قدامی هم‌نظر هستند.
یکی از مفاهیم اصلی در مورد منشاء توهمات، این ایده است که افراد توهم‌زده ممکن است گفتار (یا محرک‌های حسی) تولید شده در داخل را به منبع خارجی نسبت دهند.9 جالب است که بلیک‌مور و همکاران10 پیشنهاد کردند که بررسی اینکه چرا نمی‌توانید خودتان را به خارش بیندازید، ممکن است دریچه‌ای به این پدیده باشد. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که تجربه ما از یک محرک لمسی یا سایر محرک‌های تولید شده توسط خود (به عنوان مثال، خاراندن خودتان) در مقایسه با یک محرک تولید شده توسط خارجی (به عنوان مثال، خاراندن توسط شخص دیگری) تضعیف می‌شود، زیرا ما پیامدهای حسی یک محرک تولید شده توسط خود را پیش‌بینی می‌کنیم. آن‌ها نشان دادند که افراد سالم خاراندن خود را کمتر شدید یا خارش‌دار از تحریک لمسی توسط یک آزمایش‌کننده تجربه می‌کنند. در مقابل، شرکت‌کنندگان مبتلا به توهمات شنوایی یا پدیده‌های غیرارادی (یعنی از دست دادن حس مرز بین خود و دیگران) بین 2 نوع محرک تمایز قائل نشدند. مکانیسم‌های اساسی چنین سوءانتسابی اعمال تولید شده توسط خود هنوز درک نشده است. این فرضیه مطرح شده است که چنین کمبودهایی در خودنظارتی ناشی از عدم اتصال بین مناطق مغزی است که یک عمل را آغاز می‌کنند و مناطقی است که پیامدهای حسی عمل را درک می‌کنند (یعنی نقص در مکانیسم‌های تخلیه جانبی).11 در حمایت از این مفهوم، چندین مطالعه شواهدی مبنی بر کاهش اتصال عملکردی پیش‌پیشانی-تمپورال در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که از آن‌ها خواسته شد صحبت کنند یا جملات را کامل کنند، یافته‌اند و این امر به ویژه در کسانی که توهمات شنوایی دارند، برجسته بود.12،13 بلیک‌مور و همکاران14 شواهدی تجربی ارائه داده‌اند که عنصر دیگری که برای تمایز بین محرک‌های تولید شده توسط خود و خارجی لازم است، قرارگیری صحیح محرک‌های حسی در فضا و زمان است. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، به ویژه کسانی که علائم غیرارادی نشان می‌دهند، در قضاوت در مورد فواصل زمانی دچار نقص هستند و این فرضیه مطرح شده است که ممکن است به هماهنگی زمانی مختل اطلاعات کمک کند.15،16 درک عمیق‌تر در سطح عصبی‌شناختی از چگونگی تمایز خود از دیگران به وضوح به درک توهمات مرتبط است و بینش در مورد نوروبیولوژی زمان‌بندی نیز ممکن است مرتبط باشد.
رویکرد جالب دیگری که برای مطالعه توهمات استفاده شده است، استفاده از هیپنوتیزم برای القای توهمات در افراد سالم است. سزشتمن و همکاران17 گزارش دادند که قشر سینگولات قدامی راست در افراد قابل هیپنوتیزم زمانی که صدای گفتار خارجی واقعی را می‌شنیدند یا زمانی که به آن‌ها دستور داده شد تحت هیپنوتیزم توهم کنند، فعال شد، اما زمانی که گفتار را تصور می‌کردند، فعال نشد. بنابراین، آن‌ها پیشنهاد کردند که قشر سینگولات قدامی ممکن است در نسبت دادن گفتار به منبع خارجی نقش داشته باشد. با این حال، همانطور که الن و همکاران8 اشاره کرده‌اند، انتظار می‌رفت که کنترل‌ها (که قادر به توهم تحت هیپنوتیزم نبودند) نیز هنگام شنیدن گفتار واقعی، قشر سینگولات قدامی را فعال کنند، اما اینطور نشد. جالب است که راز و همکاران18 نشان داده‌اند که فعال‌سازی تغییر یافته قشر سینگولات قدامی در افراد بسیار قابل هیپنوتیزم در پاسخ به یک پیشنهاد هیپنوتیزم (که شامل توهمات نمی‌شود) وجود دارد. این احتمال را مطرح می‌کند که قشر سینگولات قدامی ممکن است در خود هیپنوتیزم‌پذیری (یا نسبت دادن کنترل به منبع خارجی، احتمالاً هیپنوتیزور) نقش داشته باشد و پیچیدگی تفسیر این نوع مدل‌ها را نشان می‌دهد. حالت طبیعی دیگری که پیشنهاد شده است که ممکن است بینش بالقوه‌ای در مورد توهمات ارائه دهد، خواب حرکات سریع چشم (REM) است، زیرا توهمات و هذیان‌ها ویژگی‌های منظمی در REM هستند.19 به عنوان مثال، بلاگرو و همکاران20 گزارش دادند که هنگام بیدار شدن از رویاها در طول خواب REM، زنان (اما نه مردان) کمبود نظارت بر محرک‌های تولید شده توسط خود در مقابل محرک‌های تولید شده توسط خارجی را نشان دادند.
به طور خلاصه، در مورد دانش فعلی در مورد تصویربرداری عصبی توهمات، الن و همکاران8 یک مدل برای توهمات شنوایی پیشنهاد کرده‌اند که در آن فعالیت بیش از حد در قشر شنوایی اولیه و/یا ثانویه در ژیروس تمپورال فوقانی و اتصال تغییر یافته با مناطق پردازش زبان در قشر فرونتال تحتانی وجود دارد. این مدل همچنین شامل کنترل ضعیف‌تر این سیستم‌ها توسط قشر سینگولات قدامی، پیش‌پیشانی، حرکتی و مخچه است. اساساً، به نظر می‌رسد که داده‌های تصویربرداری عصبی تأیید کرده‌اند که انتظار می‌رود توهمات شامل فعالیت تغییر یافته در مدارهای عصبی درگیر در شنوایی و زبان طبیعی و کنترل آن‌ها باشد. با این حال، سوال اصلی در مورد چگونگی ایجاد این فعالیت تغییر یافته هنوز بی‌پاسخ مانده است. بهرندت21 یک فرضیه تحریک‌کننده بر اساس این ایده ارائه داده است که تجربه ادراکی از همگام‌سازی نوسانات گاما در شبکه‌های تالاموکورتیکال ناشی می‌شود. این فعالیت نوسانی به طور معمول توسط ورودی حسی و همچنین مکانیسم‌های توجهی پیش‌پیشانی و لیمبیک محدود می‌شود. شواهدی وجود دارد که در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، تعدیل نوسانات گامای تالاموکورتیکال توسط ورودی حسی خارجی مختل شده است و به مکانیسم‌های توجهی اجازه می‌دهد در غیاب ورودی حسی نقش غالب ایفا کنند. این ممکن است منجر به توهمات شود. علاوه بر این، شرایط استرس/برانگیختگی بیش از حد و تغییرات شیمیایی عصبی مشخصه اسکیزوفرنی (به عنوان مثال، ناهنجاری‌های گیرنده نیکوتینی، فعالیت بیش از حد دوپامینرژیک) ممکن است عواملی باشند که باعث قطع ارتباط ورودی حسی از فعالیت تالاموکورتیکال و فعال‌سازی پاتولوژیک مدارهای تالاموکورتیکال توسط مکانیسم‌های توجهی می‌شوند. بنابراین، پیشرفت در درک تعدیل ریتم‌های گاما و نقش آن‌ها در پردازش اطلاعات ممکن است به ویژه برای درک نوروبیولوژی توهمات و سایر علائم اسکیزوفرنی مرتبط باشد. کارهای ظریف اخیر که نقش اساسی نورون‌های حاوی پاروالبومین (که در اسکیزوفرنی کاهش یافته‌اند) را در تولید نوسانات گاما نشان می‌دهند22،23 نمونه‌هایی از چگونگی مطالعات علوم پایه در حیوانات آزمایشگاهی به این زمینه کمک می‌کنند، ارائه می‌دهند.
با توجه به درمان برای کاهش توهمات، یافته‌های تصویربرداری عصبی اطلاعات لازم را برای تعیین اینکه کدام مناطق مغزی باید برای آزمایش‌های تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای تکراری (rTMS) برای کاهش توهمات شنوایی هدف قرار گیرند، ارائه کرده‌اند. در این آزمایش‌ها، rTMS آهسته بر روی قشر تمپوروپاریتال راست در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که توهمات شنوایی مقاوم به درمان را تجربه می‌کنند، داده شد. از rTMS آهسته استفاده شد زیرا برانگیختگی مغز را کاهش می‌دهد، در مقابل rTMS سریعتر که برای افزایش برانگیختگی مغز در درمان افسردگی استفاده می‌شود. یک متاآنالیز اخیر24 از این مطالعات نشان داد که rTMS به طور قابل توجهی توهمات شنوایی را با اندازه اثر متوسط 0.76 کاهش می‌دهد. برای مقایسه، نویسندگان اشاره می‌کنند که یک متاآنالیز از اثرات کلوزاپین در مقابل داروهای ضد روان‌پسیکوتیک معمولی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مقاوم به درمان، اندازه اثر متوسط 0.48 را با استفاده از نمره کل در مقیاس رتبه‌بندی روانپزشکی مختصر25 به عنوان پیامد نشان داد (اگرچه این متاآنالیز اخیر به طور خاص به مطالعه توهمات نپرداخته است). بنابراین، rTMS ممکن است یک جایگزین درمانی بالقوه موثر برای توهمات شنوایی مقاوم به درمان باشد.
به طور کلی، ادبیات نشان‌دهنده چالش‌های گیج‌کننده‌ای است که در بررسی یک فرآیند ذهنی سطح بالا مانند توهم وجود دارد. در مطالعات با شرکت‌کنندگان انسانی، فقط می‌توان نشان داد که فرآیندهای عصبی با توهمات همبستگی دارند، نه اینکه به طور قطعی باعث آن‌ها شوند. مدل‌های حیوانی اغلب برای ارائه شواهد برای علیت استفاده شده‌اند. مشاهدات رفتاری نشان می‌دهد که حیواناتی مانند میمون‌ها و سگ‌ها توانایی تشخیص اینکه آیا صدا از خودشان یا از حیوانات دیگر می‌آید را دارند. بنابراین، می‌توان انتظار داشت که در شرایط غیرطبیعی، آن‌ها ممکن است نمایندگی‌های داخلی صداها را به عنوان منشاء از حیوان دیگری اشتباه بگیرند. با این حال، ارزیابی رفتاری احتمال وجود چنین "توهماتی" در یک حیوان مشکل‌ساز است. در مطالعاتی که در آن میمون‌ها داروهایی داده می‌شود که در انسان‌ها روان‌پریشی ایجاد می‌کنند، تغییرات رفتاری مشاهده شده است.26،27 با این حال، تغییراتی که به عنوان رفتار شبیه توهم طبقه‌بندی شده‌اند (به عنوان مثال، پاسخ به محرک‌های غیرقابل مشاهده، خیره شدن برای مدت طولانی) برای تحقیقات هدفمند مکانیسم‌های توهمات بسیار غیر اختصاصی هستند.
در نتیجه، اگرچه بینش مفیدی به دست آمده است، اما هنوز راه زیادی تا درک کامل آنچه که باعث "صداها" و "تصاویر" اسکیزوفرنی می‌شود، باقی مانده است. امیدوار است که این کاوش مختصر ویراستاری در این موضوع، علاقه و تفکر بیشتری را در مورد این موضوع جذاب و چالش‌برانگیز برانگیزد.
یادداشت‌ها
تضاد منافع: اعلام نشده است.
منابع
1. Scott J, Martin G, Bor W, et al. شیوع و همبسته‌های توهمات در نوجوانان استرالیایی: نتایج یک نظرسنجی ملی. Schizophr Res. 2009;107:179–85. [PubMed] [Google Scholar]
2. Grimby A. سوگواری در افراد مسن: واکنش‌های سوگواری، توهمات پس از سوگواری و کیفیت زندگی. Acta Psychiatr Scand. 1993;87:72–80. [PubMed] [Google Scholar]
3. Carlsson ME, Nilsson IM. سازگاری همسران داغدار پس از مرگ بیماران در مراقبت‌های تسکینی. Palliat Support Care. 2007;5:397–404. [PubMed] [Google Scholar]
4. al-Issa I. توهم واقعیت یا واقعیت توهم. توهمات و فرهنگ. Br J Psychiatry. 1995;166:368–73. [PubMed] [Google Scholar]
5. Wackermann J, Pütz P, Allefeld C. تجربه توهمی القا شده توسط گانزفلد، پدیدارشناسی و الکتروفیزیولوژی مغزی آن. Cortex. 2008;44:1364–78. [PubMed] [Google Scholar]
6. Braun CM, Dumont M, Duval J, et al. ماژول‌های مغزی توهم: تجزیه و تحلیل چندین بیمار با ضایعات مغزی. J Psychiatry Neurosci. 2003;28:432–49. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
7. Rovner BW. سندرم شارل بونه: بررسی تحقیقات اخیر. Curr Opin Ophthalmol. 2006;17:275–7. [PubMed] [Google Scholar]
8. Allen P, Laroi F, McGuire PK, et al. مغز توهم‌زده: بررسی مطالعات تصویربرداری عصبی ساختاری و عملکردی توهمات. Neurosci Biobehav Rev. 2008;32:175–91. [PubMed] [Google Scholar]
9. Frith CD, Done DJ. به سوی یک نوروپسیکولوژی اسکیزوفرنی. Br J Psychiatry. 1988;153:437–43. [PubMed] [Google Scholar]
10. Blakemore SJ, Smith J, Steel R, et al. درک محرک‌های حسی تولید شده توسط خود در بیماران مبتلا به توهمات شنوایی و پدیده‌های غیرارادی: شواهدی برای فروپاشی در خودنظارتی. Psychol Med. 2000;30:1131–9. [PubMed] [Google Scholar]
11. Stephan KE, Friston KJ, Frith CD. قطع ارتباط در اسکیزوفرنی: از پلاستیسیته سیناپسی غیرطبیعی تا نقص در خودنظارتی. Schizophr Bull. 2009;35:509–27. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
12. Ford JM, Mathalon DH. اختلال در تخلیه جانبی در اسکیزوفرنی: آیا می‌تواند توهمات شنوایی را توضیح دهد؟ Int J Psychophysiol. 2005;58:179–89. [PubMed] [Google Scholar]
13. Lawrie SM, Buechel C, Whalley HC, et al. کاهش اتصال عملکردی پیش‌پیشانی-تمپورال در اسکیزوفرنی مرتبط با توهمات شنوایی. Biol Psychiatry. 2002;51:1008–11. [PubMed] [Google Scholar]
14. Blakemore SJ, Frith CD, Wolpert DM. پیش‌بینی فضایی-زمانی تعدیل درک محرک‌های تولید شده توسط خود. J Cogn Neurosci. 1999;11:551–9. [PubMed] [Google Scholar]
15. Waters F, Jablensky A. نقص در تمایز زمانی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی با علائم رتبه اول (غیرارادی). Psychiatry Res. 2009;167:12–20. [PubMed] [Google Scholar]
16. Carroll CA, O’Donnell BF, Shekhar A, et al. اختلالات زمان‌بندی در اسکیزوفرنی در طول مدت‌های میلی‌ثانیه‌ای تا چند ثانیه‌ای را در بر می‌گیرد. Brain Cogn. 2009;70:181–90. [PubMed] [Google Scholar]
17. Szechtman H, Woody E, Bowers KS, et al. جایی که خیالی واقعی به نظر می‌رسد: یک مطالعه انتشار پوزیترون در مورد توهمات شنوایی. Proc Natl Acad Sci U S A. 1998;95:1956–60. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
18. Raz A, Fan J, Posner MI. پیشنهاد هیپنوتیزم تعارض را در مغز انسان کاهش می‌دهد. Proc Natl Acad Sci U S A. 2005;102:9978–83. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
19. Gottesmann C. نوروشیمی فعالیت ذهنی بیدار و خواب: فرضیه مهار-دوپامین. Psychiatry Clin Neurosci. 2002;56:345–54. [PubMed] [Google Scholar]
20. Blagrove M, Blakemore SJ, Thayer BR. توانایی خودخارش پس از خواب حرکات سریع چشم. Conscious Cogn. 2006;15:285–94. [PubMed] [Google Scholar]
21. Behrendt RP. اختلال در "انتقال" حسی تالاموسی در اسکیزوفرنی: آسیب‌پذیری عصبی‌شیمیایی در برابر توهمات. J Psychopharmacol. 2006;20:356–72. [PubMed] [Google Scholar]
22. Sohal VS, Zhang F, Yizhar O, et al. نورون‌های پاروالبومین و ریتم‌های گاما عملکرد مدار قشری را افزایش می‌دهند. Nature. 2009 Apr. 26; [Epub ahead of print] [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
23. Lodge DJ, Behrens MM, Grace AA. از دست دادن نورون‌های بین‌سلولی حاوی پاروالبومین با فعالیت نوسانی کاهش یافته در یک مدل حیوانی اسکیزوفرنی مرتبط است. J Neurosci. 2009;29:2344–54. [PMC free article] [PubMed] [Google Scholar]
24. Aleman A, Sommer IE, Kahn RS. اثربخشی تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای آهسته در درمان توهمات شنوایی مقاوم به درمان در اسکیزوفرنی: یک متاآنالیز. J Clin Psychiatry. 2007;68:416–21. [PubMed] [Google Scholar]
25. Overall JE, Gorham DR. مقیاس رتبه‌بندی روانپزشکی مختصر. Psychol Rep. 1962;10:790–812. [Google Scholar]
26. Castner SA, Goldman-Rakic PS. پیامدهای روان‌پریشی طولانی‌مدت قرار گرفتن مکرر در معرض دوز پایین آمفتامین در میمون‌های رزوس. Neuropsychopharmacology. 1999;20:10–28. [PubMed] [Google Scholar]
27. Visanji NP, Gomez-Ramirez J, Johnston TH, et al. مشخصات دارویی رفتار شبیه روان‌پریشی در مدل میمون MPTP پارکینسون. Mov Disord. 2006;21:1879–91. [PubMed] [Google Scholar]

مقالات از Journal of Psychiatry & Neuroscience : JPN با مجوز انجمن پزشکی کانادا ارائه شده‌اند.


داشتن گوش مطلق در موسیقی، که به عنوان گوش کامل نیز شناخته می‌شود، یک مهارت نادر و ارزشمند است که می‌تواند برای موسیقی‌دانان مفید باشد. با این حال، لزوماً باعث تضعیف سایر جنبه‌های توانایی‌های موسیقی نمی‌شود. در واقع، گوش مطلق می‌تواند در بسیاری از زمینه‌های موسیقی یک دارایی بزرگ باشد.

برخی از مزایای بالقوه داشتن گوش مطلق عبارتند از:

یادگیری آسان موسیقی: افراد با گوش مطلق می‌توانند به راحتی نت‌های موسیقی را شناسایی و بازتولید کنند بدون اینکه نیازی به یک نت مرجع داشته باشند. این امر می‌تواند یادگیری موسیقی از طریق گوش را بسیار آسان‌تر کند.
درک عمیق‌تر تئوری موسیقی: گوش مطلق می‌تواند درک عمیق‌تری از مفاهیم تئوری موسیقی مانند پیشرفت آکوردها، فواصل و علائم گام را تسهیل کند.
مهارت‌های اجرایی: موسیقی‌دانانی که دارای گوش مطلق هستند ممکن است توانایی بالاتری در اجرای دقیق و با اعتماد به نفس داشته باشند، زیرا می‌توانند به سرعت با کلیدها و گام‌های مختلف سازگار شوند.
آهنگسازی و تنظیم: گوش مطلق می‌تواند برای آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان مفید باشد، زیرا امکان کنترل دقیق بر انتخاب و تنظیم عناصر موسیقی را فراهم می‌کند.

در حالی که گوش مطلق می‌تواند این مزایا را ارائه دهد، مهم است توجه داشته باشید که توانایی موسیقی چند وجهی است و هیچ مهارت واحدی مهارت کلی یک موسیقی‌دان را تعریف نمی‌کند. به عنوان مثال، داشتن گوش مطلق به طور ذاتی کسی را به یک اجراکننده، آهنگساز یا بداهه‌نواز بهتر تبدیل نمی‌کند. سایر مهارت‌های مهم در موسیقی، مانند ریتم، تکنیک، خلاقیت و بیانگری، به همان اندازه برای موفقیت موسیقی ضروری هستند.

در برخی موارد، افراد با گوش مطلق ممکن است با چالش‌هایی روبرو شوند، مانند:

توسعه گوش نسبی: برخی استدلال می‌کنند که تکیه صرف به گوش مطلق ممکن است مانع از توسعه گوش نسبی شود، که توانایی درک و فهم روابط بین نت‌های موسیقی است. گوش نسبی یک مهارت ارزشمند برای موسیقی‌دانان است، زیرا به آنها امکان می‌دهد موسیقی را تغییر کلید دهند، از طریق گوش بنوازند و به طور موثر بداهه بزنند.
حافظه گام: گوش مطلق گاهی اوقات می‌تواند منجر به حساسیت بیشتر به نت‌های نامنظم یا ناهماهنگی در کوک شود، که ممکن است در برخی از زمینه‌های موسیقی حواس‌پرتی یا آزاردهنده باشد.
کمال‌گرایی: افراد با گوش مطلق ممکن است احساس فشار کنند که همیشه از نظر دقت گام بی‌نقص عمل کنند، که می‌تواند به اضطراب عملکرد یا خودانتقادی کمک کند.

به طور کلی، داشتن گوش مطلق می‌تواند یک دارایی ارزشمند برای موسیقی‌دانان باشد، اما فقط یکی از اجزای مجموعه گسترده‌تری از مهارت‌ها است که به مهارت موسیقی کمک می‌کند. برای موسیقی‌دانان ضروری است که طیف متنوعی از توانایی‌ها را پرورش دهند تا در فعالیت‌های موسیقی خود همه‌جانبه و انعطاف‌پذیر شوند.


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
"گوش مطلق" به اینجا هدایت می‌شود. نباید با «پیچ پرفکت» اشتباه گرفته شود.

گوش مطلق (AP)، که اغلب به عنوان گوش کامل شناخته می‌شود، توانایی تشخیص یا بازسازی یک نت موسیقی مشخص بدون استفاده از یک نت مرجع است.[۱][۲] گوش مطلق می‌تواند با برچسب‌گذاری زبانی ("نام‌گذاری" یک نت)، مرتبط کردن تصویر ذهنی با نت، یا پاسخ‌های حس‌حرکتی نشان داده شود. به عنوان مثال، فردی که دارای گوش مطلق است، می‌تواند یک نت شنیده شده را به طور دقیق روی یک ساز موسیقی بازتولید کند، بدون اینکه برای یافتن زیر و بم صحیح "جستجو" کند.[۳][۴][۵]

درباره[ویرایش]
فراوانی گوش مطلق در جمعیت عمومی مشخص نیست. یک نسبت ۱ در ۱۰٬۰۰۰ به طور گسترده گزارش شده است، اما توسط شواهد پشتیبانی نمی‌شود؛[۶] یک بررسی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که شیوع آن در بین دانشجویان موسیقی حداقل ۴٪ است.[۷]

به طور کلی، گوش مطلق مستلزم برخی یا تمام این توانایی‌ها است که بدون یک نت مرجع به دست می‌آیند:[۸]

تشخیص نت‌های منفرد پخش شده روی سازهای مختلف با نام.
نام‌گذاری کلید یک قطعه موسیقی تونال مشخص.
تشخیص و نام‌گذاری تمام نت‌های یک آکورد یا توده تونال دیگر.
نام‌گذاری نت‌های صداهای روزمره رایج مانند بوق ماشین و آلارم.

گوش مطلق با گوش نسبی متمایز است. در حالی که توانایی نام‌گذاری نت‌های خاص می‌تواند برای استنباط فواصل استفاده شود، گوش نسبی یک فاصله را مستقیماً از طریق صدا تشخیص می‌دهد. گوش مطلق می‌تواند مکمل گوش نسبی در گوش دادن و تمرین موسیقی باشد، اما همچنین می‌تواند بر توسعه آن تأثیر بگذارد.[۹]

بزرگسالانی که دارای گوش نسبی هستند اما هنوز گوش مطلق ندارند، می‌توانند "گوش مطلق شبه" را یاد بگیرند و بتوانند نت‌ها را به روشی که به طور سطحی شبیه به گوش مطلق است، تشخیص دهند.[۱۰] برخی افراد توانسته‌اند از طریق آموزش، تشخیص دقیق زیر و بم را در بزرگسالی توسعه دهند.[۱۱]

مطالعات علمی[ویرایش]
تاریخچه مطالعه و اصطلاحات[ویرایش]
مطالعات علمی گوش مطلق در قرن نوزدهم آغاز شد و بر پدیده زیر و بم موسیقی و روش‌های اندازه‌گیری آن تمرکز داشت.[۱۲] شکل‌گیری مفهوم گوش مطلق در زمان‌های قبل‌تر دشوار بود، زیرا مراجع زیر و بم ثابت نبودند. به عنوان مثال، نت 'A' در سنت‌های موسیقی محلی یا ملی مختلف، بین G شارپ و Bb قبل از استانداردسازی اواخر قرن نوزدهم متفاوت بود. در حالی که اصطلاح گوش مطلق یا گوش مطلق در اواخر قرن نوزدهم توسط محققان بریتانیایی[۱۳] و آلمانی[۱۴] استفاده می‌شد، کاربرد آن فراگیر نبود؛ اصطلاحات دیگری مانند گوش موسیقیایی[۱۲]، آگاهی مطلق از زیر و بم[۱۵] یا زیر و بم مثبت[۱۶] به همین توانایی اشاره داشتند. این مهارت منحصراً موسیقیایی نیست.

تفاوت در شناخت، نه حس ابتدایی[ویرایش]
از نظر فیزیکی و عملکردی، سیستم شنوایی یک شنونده مطلق آشکارا با یک شنونده غیر مطلق متفاوت نیست.[۱۷] بلکه، "این نشان‌دهنده یک توانایی خاص برای تجزیه و تحلیل اطلاعات فرکانسی است، که احتمالاً شامل پردازش قشری سطح بالاست."[۱۸] گوش مطلق یک عمل شناختی است که نیازمند حافظه فرکانس، یک برچسب برای فرکانس (مانند "Bb") و قرار گرفتن در معرض دامنه صدایی است که توسط آن برچسب دسته‌ای پوشش داده می‌شود. گوش مطلق ممکن است به طور مستقیم با تشخیص رنگ‌ها، فونم‌ها (صداهای گفتاری) یا سایر ادراک دسته‌ای محرک‌های حسی قابل مقایسه باشد. به عنوان مثال، اکثر مردم یاد گرفته‌اند که رنگ آبی را با طیف فرکانس‌های تشعشعات الکترومغناطیسی که به عنوان نور درک می‌شوند، تشخیص دهند و نام‌گذاری کنند؛ کسانی که در اوایل زندگی با نت‌های موسیقی و نام‌های آنها در معرض دید قرار گرفته‌اند، احتمالاً بیشتر می‌توانند نت C را تشخیص دهند.[۱۹] اگرچه زمانی تصور می‌شد که این "شاید صرفاً یک ظرفیت انسانی عمومی باشد که بیان آن به شدت تحت تأثیر سطح و نوع قرار گرفتن در معرض موسیقی در یک فرهنگ خاص است"[۲۰]، گوش مطلق ممکن است تحت تأثیر تنوع ژنتیکی باشد، احتمالاً یک ویژگی ژنتیکی غالب خودکار.[۲۱][۲۲][۲۳][۲۴][۲۵]

تأثیر تجربه موسیقی[ویرایش]
شواهد نشان می‌دهد که حس گوش مطلق تحت تأثیر قرار گرفتن فرهنگی از موسیقی، به ویژه آشنایی با گام C ماژور با مساوی‌سازی می‌شود. بیشتر شنوندگان مطلق آزمایش شده در این زمینه، نت‌های C ماژور را قابل اعتمادتر و، به جز B، سریع‌تر از پنج نت "کلید سیاه" تشخیص دادند.[۲۶] این با شیوع بیشتر این نت‌ها در تجربیات موسیقی معمولی مطابقت دارد. یک مطالعه بر روی غیرموسیقیدانان هلندی نشان داد که تمایلی به استفاده از نت‌های C ماژور در گفتار معمولی، به ویژه در هجاهای مربوط به تأکید وجود دارد.[۲۷]

زبان‌شناسی[ویرایش]
گوش مطلق در بین سخنرانان زبان‌های آهنگین، مانند بیشتر گویش‌های چینی یا ویتنامی، که برای تمایز کلماتی که در غیر این صورت یکسان به نظر می‌رسند، به تغییر زیر و بم وابسته هستند، رایج‌تر است - به عنوان مثال، ماندارین با چهار تغییر آهنگ ممکن، کانتونی با نه، مین جنوبی با هفت یا هشت (بسته به گویش) و ویتنامی با شش.[۲۸][۲۹] گزارش شده است که سخنرانان زبان‌های سینو-تبتی یک کلمه را در یک زیر و بم مطلق (در حدود یک ربع‌پرده) در روزهای مختلف صحبت می‌کنند؛ بنابراین پیشنهاد شده است که گوش مطلق ممکن است توسط نوزادان هنگام یادگیری صحبت یک زبان آهنگین به دست آید[۳۰] (و احتمالاً توسط نوزادانی که یک زبان با تأکید زیر و بم را یاد می‌گیرند). با این حال، مغز سخنرانان زبان‌های آهنگین به طور طبیعی صداهای موسیقی را به عنوان زبان پردازش نمی‌کند؛[۳۱] این سخنرانان ممکن است بیشتر احتمال دارد که پس از دریافت آموزش موسیقی، گوش مطلق برای نت‌های موسیقی را به دست آورند. بسیاری از سخنرانان بومی یک زبان آهنگین، حتی کسانی که آموزش موسیقی کمی دارند، مشاهده شده‌اند که یک آهنگ معین را با زیر و بم ثابت می‌خوانند. در بین دانشجویان موسیقی با تبار آسیای شرقی، کسانی که به روان یک زبان آهنگین صحبت می‌کنند، شیوع بیشتری از گوش مطلق نسبت به کسانی که به زبان آهنگین صحبت نمی‌کنند، دارند.[۳۲][۳۳][۳۴]

زبان‌های سطح-آهنگین آفریقایی - مانند یوروبا[۳۵] با سه سطح زیر و بم و مامبیلا[۳۶] با چهار - ممکن است برای مطالعه نقش گوش مطلق در گفتار مناسب‌تر باشند تا زبان‌های آهنگین و زبان‌های زیر و بم کانتور آسیای شرقی.

سخنرانان زبان‌های اروپایی به طور ناخودآگاه از حافظه زیر و بم مطلق هنگام صحبت کردن استفاده می‌کنند.[۳۷]

ادراک[ویرایش]
گوش مطلق توانایی درک کلاس زیر و بم و دسته‌بندی ذهنی صداها بر اساس کلاس زیر و بم درک شده است.[۳۸] کلاس زیر و بم مجموعه‌ای از تمام زیر و بم‌هایی است که یک فاصله اکتاو کامل از هم جدا هستند. در حالی که مرزهای دسته‌های زیر و بم موسیقی در بین فرهنگ‌های انسانی متفاوت است، تشخیص روابط اکتاو یک ویژگی طبیعی سیستم شنوایی پستانداران است.[۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴] بر این اساس، گوش مطلق توانایی تخمین مقدار زیر و بم از بعد فرکانس ایجاد کننده زیر و بم (۳۰-۵۰۰۰ هرتز)[۱۹] نیست، بلکه توانایی شناسایی یک دسته کلاس زیر و بم در بعد کلاس زیر و بم (به عنوان مثال، C-C♯-D ... B-C) است.

حس شنوایی یک شنونده مطلق معمولاً از یک شنونده "عادی" بهتر نیست.[۴۵] گوش مطلق به توانایی اصلاح شده برای درک و تمایز بین فرکانس‌های صدا بستگی ندارد،[۴۶] بلکه به تشخیص و دسته‌بندی یک کیفیت ادراکی ذهنی که معمولاً به عنوان "کروماتیک" شناخته می‌شود، بستگی دارد.[۴۷][نیاز به توضیح] دو کار - شناسایی (تشخیص و نام‌گذاری یک زیر و بم) و تمایز (تشخیص تغییرات یا تفاوت‌ها در نرخ ارتعاش) - با مکانیسم‌های مغزی متفاوتی انجام می‌شوند.[۴۸]

جمعیت‌های خاص[ویرایش]
شیوع گوش مطلق در بین افرادی که از بدو تولد به دلیل هیپوپلازی عصب بینایی نابینا هستند، بیشتر است.

گوش مطلق در بین کسانی که دوران کودکی اولیه خود را در آسیای شرقی گذرانده‌اند، بسیار رایج‌تر است.[۴۹][۵۰][۵۱][۵۲] این ممکن است یک تفاوت ژنتیکی به نظر برسد؛[۵۳] با این حال، افرادی با تبار آسیای شرقی که در آمریکای شمالی بزرگ شده‌اند، به طور قابل توجهی کمتر از کسانی که در آسیای شرقی بزرگ شده‌اند، احتمال دارد که گوش مطلق ایجاد کنند،[۵۲] بنابراین تفاوت احتمالاً بیشتر به دلیل تجربه است. زبان صحبت شده ممکن است یک عامل مهم باشد؛ بسیاری از آسیایی‌ها زبان‌های آهنگین مانند ماندارین، کانتونی و تایلندی صحبت می‌کنند، در حالی که دیگران (مانند کسانی که در ژاپن و برخی از استان‌های کره زندگی می‌کنند) زبان‌های با تأکید زیر و بم صحبت می‌کنند و شیوع گوش مطلق ممکن است تا حدی به دلیل قرار گرفتن در معرض زیر و بم‌ها همراه با برچسب‌های موسیقی معنادار در اوایل زندگی باشد.[۵۰][۵۱][۵۲][۵۴]

زبان‌های سطح-آهنگین آفریقایی - مانند یوروبا[۳۵] با سه سطح زیر و بم و مامبیلا[۳۶] با چهار - ممکن است برای مطالعه نقش گوش مطلق در گفتار مناسب‌تر باشند تا زبان‌های آهنگین و زبان‌های زیر و بم کانتور آسیای شرقی.

سخنرانان زبان‌های اروپایی به طور ناخودآگاه از حافظه زیر و بم مطلق هنگام صحبت کردن استفاده می‌کنند.[۳۷]

ادراک[ویرایش]
گوش مطلق توانایی درک کلاس زیر و بم و دسته‌بندی ذهنی صداها بر اساس کلاس زیر و بم درک شده است.[۳۸] کلاس زیر و بم مجموعه‌ای از تمام زیر و بم‌هایی است که یک فاصله اکتاو کامل از هم جدا هستند. در حالی که مرزهای دسته‌های زیر و بم موسیقی در بین فرهنگ‌های انسانی متفاوت است، تشخیص روابط اکتاو یک ویژگی طبیعی سیستم شنوایی پستانداران است.[۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴] بر این اساس، گوش مطلق توانایی تخمین مقدار زیر و بم از بعد فرکانس ایجاد کننده زیر و بم (۳۰-۵۰۰۰ هرتز)[۱۹] نیست، بلکه توانایی شناسایی یک دسته کلاس زیر و بم در بعد کلاس زیر و بم (به عنوان مثال، C-C♯-D ... B-C) است.

حس شنوایی یک شنونده مطلق معمولاً از یک شنونده "عادی" بهتر نیست.[۴۵] گوش مطلق به توانایی اصلاح شده برای درک و تمایز بین فرکانس‌های صدا بستگی ندارد،[۴۶] بلکه به تشخیص و دسته‌بندی یک کیفیت ادراکی ذهنی که معمولاً به عنوان "کروماتیک" شناخته می‌شود، بستگی دارد.[۴۷][نیاز به توضیح] دو کار - شناسایی (تشخیص و نام‌گذاری یک زیر و بم) و تمایز (تشخیص تغییرات یا تفاوت‌ها در نرخ ارتعاش) - با مکانیسم‌های مغزی متفاوتی انجام می‌شوند.[۴۸]

جمعیت‌های خاص[ویرایش]
شیوع گوش مطلق در بین افرادی که از بدو تولد به دلیل هیپوپلازی عصب بینایی نابینا هستند، بیشتر است.

گوش مطلق در بین کسانی که دوران کودکی اولیه خود را در آسیای شرقی گذرانده‌اند، بسیار رایج‌تر است.[۴۹][۵۰][۵۱][۵۲] این ممکن است یک تفاوت ژنتیکی به نظر برسد؛[۵۳] با این حال، افرادی با تبار آسیای شرقی که در آمریکای شمالی بزرگ شده‌اند، به طور قابل توجهی کمتر از کسانی که در آسیای شرقی بزرگ شده‌اند، احتمال دارد که گوش مطلق ایجاد کنند،[۵۲] بنابراین تفاوت احتمالاً بیشتر به دلیل تجربه است. زبان صحبت شده ممکن است یک عامل مهم باشد؛ بسیاری از آسیایی‌ها زبان‌های آهنگین مانند ماندارین، کانتونی و تایلندی صحبت می‌کنند، در حالی که دیگران (مانند کسانی که در ژاپن و برخی از استان‌های کره زندگی می‌کنند) زبان‌های با تأکید زیر و بم صحبت می‌کنند و شیوع گوش مطلق ممکن است تا حدی به دلیل قرار گرفتن در معرض زیر و بم‌ها همراه با برچسب‌های موسیقی معنادار در اوایل زندگی باشد.[۵۰][۵۱][۵۲][۵۴]

زبان‌های سطح-آهنگین آفریقایی - مانند یوروبا[۳۵] با سه سطح زیر و بم و مامبیلا[۳۶] با چهار - ممکن است برای مطالعه نقش گوش مطلق در گفتار مناسب‌تر باشند تا زبان‌های آهنگین و زبان‌های زیر و بم کانتور آسیای شرقی.

سخنرانان زبان‌های اروپایی به طور ناخودآگاه از حافظه زیر و بم مطلق هنگام صحبت کردن استفاده می‌کنند.[۳۷]

ادراک[ویرایش]
گوش مطلق توانایی درک کلاس زیر و بم و دسته‌بندی ذهنی صداها بر اساس کلاس زیر و بم درک شده است.[۳۸] کلاس زیر و بم مجموعه‌ای از تمام زیر و بم‌هایی است که یک فاصله اکتاو کامل از هم جدا هستند. در حالی که مرزهای دسته‌های زیر و بم موسیقی در بین فرهنگ‌های انسانی متفاوت است، تشخیص روابط اکتاو یک ویژگی طبیعی سیستم شنوایی پستانداران است.[۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴] بر این اساس، گوش مطلق توانایی تخمین مقدار زیر و بم از بعد فرکانس ایجاد کننده زیر و بم (۳۰-۵۰۰۰ هرتز)[۱۹] نیست، بلکه توانایی شناسایی یک دسته کلاس زیر و بم در بعد کلاس زیر و بم (به عنوان مثال، C-C♯-D ... B-C) است.

حس شنوایی یک شنونده مطلق معمولاً از یک شنونده "عادی" بهتر نیست.[۴۵] گوش مطلق به توانایی اصلاح شده برای درک و تمایز بین فرکانس‌های صدا بستگی ندارد،[۴۶] بلکه به تشخیص و دسته‌بندی یک کیفیت ادراکی ذهنی که معمولاً به عنوان "کروماتیک" شناخته می‌شود، بستگی دارد.[۴۷][نیاز به توضیح] دو کار - شناسایی (تشخیص و نام‌گذاری یک زیر و بم) و تمایز (تشخیص تغییرات یا تفاوت‌ها در نرخ ارتعاش) - با مکانیسم‌های مغزی متفاوتی انجام می‌شوند.[۴۸]

جمعیت‌های خاص[ویرایش]
شیوع گوش مطلق در بین افرادی که از بدو تولد به دلیل هیپوپلازی عصب بینایی نابینا هستند، بیشتر است.

گوش مطلق در بین کسانی که دوران کودکی اولیه خود را در آسیای شرقی گذرانده‌اند، بسیار رایج‌تر است.[۴۹][۵۰][۵۱][۵۲] این ممکن است یک تفاوت ژنتیکی به نظر برسد؛[۵۳] با این حال، افرادی با تبار آسیای شرقی که در آمریکای شمالی بزرگ شده‌اند، به طور قابل توجهی کمتر از کسانی که در آسیای شرقی بزرگ شده‌اند، احتمال دارد که گوش مطلق ایجاد کنند،[۵۲] بنابراین تفاوت احتمالاً بیشتر به دلیل تجربه است. زبان صحبت شده ممکن است یک عامل مهم باشد؛ بسیاری از آسیایی‌ها زبان‌های آهنگین مانند ماندارین، کانتونی و تایلندی صحبت می‌کنند، در حالی که دیگران (مانند کسانی که در ژاپن و برخی از استان‌های کره زندگی می‌کنند) زبان‌های با تأکید زیر و بم صحبت می‌کنند و شیوع گوش مطلق ممکن است تا حدی به دلیل قرار گرفتن در معرض زیر و بم‌ها همراه با برچسب‌های موسیقی معنادار در اوایل زندگی باشد.[۵۰][۵۱][۵۲][۵۴]

زبان‌های سطح-آهنگین آفریقایی - مانند یوروبا[۳۵] با سه سطح زیر و بم و مامبیلا[۳۶] با چهار - ممکن است برای مطالعه نقش گوش مطلق در گفتار مناسب‌تر باشند تا زبان‌های آهنگین و زبان‌های زیر و بم کانتور آسیای شرقی.

سخنرانان زبان‌های اروپایی به طور ناخودآگاه از حافظه زیر و بم مطلق هنگام صحبت کردن استفاده می‌کنند.[۳۷]

ادراک[ویرایش]
گوش مطلق توانایی درک کلاس زیر و بم و دسته‌بندی ذهنی صداها بر اساس کلاس زیر و بم درک شده است.[۳۸] کلاس زیر و بم مجموعه‌ای از تمام زیر و بم‌هایی است که یک فاصله اکتاو کامل از هم جدا هستند. در حالی که مرزهای دسته‌های زیر و بم موسیقی در بین فرهنگ‌های انسانی متفاوت است، تشخیص روابط اکتاو یک ویژگی طبیعی سیستم شنوایی پستانداران است.[۳۹][۴۰][۴۱][۴۲][۴۳][۴۴] بر این اساس، گوش مطلق توانایی تخمین مقدار زیر و بم از بعد فرکانس ایجاد کننده زیر و بم (۳۰-۵۰۰۰ هرتز)[۱۹] نیست، بلکه توانایی شناسایی یک دسته کلاس زیر و بم در بعد کلاس زیر و بم (به عنوان مثال، C-C♯-D ... B-C) است.

حس شنوایی یک شنونده مطلق معمولاً از یک شنونده "عادی" بهتر نیست.[۴۵] گوش مطلق به توانایی اصلاح شده برای درک و تمایز بین فرکانس‌های صدا بستگی ندارد،[۴۶] بلکه به تشخیص و دسته‌بندی یک کیفیت ادراکی ذهنی که معمولاً به عنوان "کروماتیک" شناخته می‌شود، بستگی دارد.[۴۷][نیاز به توضیح] دو کار - شناسایی (تشخیص و نام‌گذاری یک زیر و بم) و تمایز (تشخیص تغییرات یا تفاوت‌ها در نرخ ارتعاش) - با مکانیسم‌های مغزی متفاوتی انجام می‌شوند.[۴۸]

جمعیت‌های خاص[ویرایش]
شیوع گوش مطلق در بین افرادی که از بدو تولد به دلیل هیپوپلازی عصب بینایی نابینا هستند، بیشتر است.

گوش مطلق در بین کسانی که دوران کودکی اولیه خود را در آسیای شرقی گذرانده‌اند، بسیار رایج‌تر است.[۴۹][۵۰][۵۱][۵۲] این ممکن است یک تفاوت ژنتیکی به نظر برسد؛[۵۳] با این حال، افرادی با تبار آسیای شرقی که در آمریکای شمالی بزرگ شده‌اند، به طور قابل توجهی کمتر از کسانی که در آسیای شرقی بزرگ شده‌اند، احتمال دارد که گوش مطلق ایجاد کنند،[۵۲] بنابراین تفاوت احتمالاً بیشتر به دلیل تجربه است. زبان صحبت شده ممکن است یک عامل مهم باشد؛ بسیاری از آسیایی‌ها زبان‌های آهنگین مانند ماندارین، کانتونی و تایلندی صحبت می‌کنند، در حالی که دیگران (مانند کسانی که در ژاپن و برخی از استان‌های کره زندگی می‌کنند) زبان‌های با تأکید زیر و بم صحبت می‌کنند و شیوع گوش مطلق ممکن است تا حدی به دلیل قرار گرفتن در معرض زیر و بم‌ها همراه با برچسب‌های موسیقی معنادار در اوایل زندگی باشد.[۵۰][۵۱][۵۲][۵۴]

زبان‌های سطح-آهنگین آفریقایی - مانند یوروبا[۳۵] با سه سطح زیر و بم و مامبیلا[۳۶] با چهار - ممکن است برای مطالعه نقش گوش مطلق در گفتار مناسب‌تر باشند تا زبان‌های آهنگین و زبان‌های زیر و بم کانتور آسیای شرقی.

سخنرانان زبان‌های اروپایی به طور ناخودآگاه از حافظه زیر و بم مطلق هنگام صحبت کردن استفاده می‌کنند.[۳۷]

طبیعت در مقابل تربیت[ویرایش]
گوش مطلق ممکن است برای هر انسان در یک دوره بحرانی از رشد شنوایی قابل دستیابی باشد،[۶۱][۶۲] پس از آن استراتژی‌های شناختی به سمت پردازش جهانی و رابطه‌ای گرایش دارند. حامیان نظریه دوره بحرانی موافقند که وجود گوش مطلق به یادگیری بستگی دارد، اما در مورد اینکه آیا آموزش باعث ایجاد مهارت‌های مطلق می‌شود[۶۳][۶۴][۶۵][۶۶] یا عدم آموزش باعث می‌شود که ادراک مطلق توسط ادراک نسبی فواصل موسیقی سرکوب شود، اختلاف نظر وجود دارد.[۶۷][۶۸]

یک یا چند مکان ژنتیکی می‌تواند بر توانایی گوش مطلق تأثیر بگذارد، پیش‌زمینه‌ای برای یادگیری این توانایی یا نشان‌دهنده احتمال بروز خودبه‌خودی آن باشد.[۲۳][۲۵][۲۴]

محققان بیش از یک قرن است که سعی در آموزش توانایی گوش مطلق در محیط‌های آزمایشگاهی دارند،[۶۹] و از اوایل دهه ۱۹۰۰ دوره‌های آموزشی گوش مطلق تجاری مختلفی به عموم مردم ارائه شده است.[۷۰] در سال ۲۰۱۳، محققان گزارش دادند که مردان بزرگسالی که داروی ضد تشنج والپروات (VPA) مصرف می‌کردند، "در شناسایی زیر و بم به طور قابل توجهی بهتر از کسانی که دارونما مصرف می‌کردند، عمل کردند - شواهدی مبنی بر اینکه VPA یادگیری دوره بحرانی را در مغز بزرگسالان تسهیل می‌کند".[۷۱] با این حال، هیچ بزرگسالی تاکنون به طور مستند توانایی کسب گوش مطلق را به دست نیاورده است،[۷۲] زیرا همه بزرگسالانی که پس از آموزش AP به طور رسمی آزمایش شده‌اند، "سطح عدم دقت مطلقی را نشان نداده‌اند... قابل مقایسه با دارنده های AP".[۷۳]

[ویرایش]
در حالی که تعداد کمی از افراد توانایی نام‌گذاری یک زیر و بم بدون هیچ مرجع خارجی را دارند، حافظه زیر و بم می‌تواند با قرار گرفتن در معرض مکرر فعال شود.[۷۴] افرادی که خوانندگان ماهری نیستند، اغلب آهنگ‌های محبوبی را در کلید صحیح می‌خوانند[۷۵] و معمولاً می‌توانند تشخیص دهند که آهنگ‌های تلویزیونی به کلید اشتباهی منتقل شده‌اند.[۷۶] اعضای فرهنگ وندا در آفریقای جنوبی نیز آهنگ‌های کودکانه‌ای را که یاد گرفته‌اند، در کلیدی که آهنگ‌ها در آن یاد گرفته شده‌اند، می‌خوانند.[۷۷]

این پدیده ظاهراً به آموزش موسیقی مربوط نیست. این مهارت ممکن است بیشتر با تولید صدا مرتبط باشد. دانشجویان ویولن که روش سوزوکی را یاد می‌گیرند، ملزم به حفظ هر قطعه در یک کلید ثابت و نواختن آن از حافظه هستند، اما ملزم به خواندن آن نیستند. هنگامی که آزمایش شدند، این دانشجویان نتوانستند آهنگ‌های سوزوکی حفظ شده را در کلید اصلی ثابت بخوانند.[۷۸]

مشکلات احتمالی[ویرایش]
موسیقیدانان با ادراک مطلق ممکن است با مشکلاتی روبرو شوند که برای سایر موسیقی‌دانان وجود ندارد. از آنجایی که شنوندگان مطلق قادر به تشخیص این هستند که یک قطعه موسیقی از کلید اصلی خود تغییر یافته است، یا اینکه یک زیر و بم با فرکانس غیر استاندارد (چه تیز و چه بم) تولید می‌شود، یک موسیقی‌دان با گوش مطلق ممکن است هنگام درک نت‌هایی که "اشتباه" به نظر می‌رسند یا شنیدن یک قطعه موسیقی "در کلید اشتباه" سردرگم شود. زیر و بم‌های نسبی ممکن است با یکدیگر هماهنگ باشند، اما با زیر و بم استاندارد یا زیر و بمی که موسیقی‌دان با آن آشنا است یا آن را صحیح درک می‌کند، هماهنگ نیستند. این می‌تواند به ویژه در مورد موسیقی باروک صدق کند، زیرا بسیاری از ارکسترهای باروک به A = 415 هرتز در مقابل 440 هرتز (یعنی تقریباً یک نیم‌پرده پایین‌تر از استاندارد ISO برای A) کوک می‌شوند، در حالی که ضبط‌های دیگر قطعات باروک (به ویژه قطعات باروک فرانسوی) با 392 هرتز اجرا می‌شوند. در طول تاریخ، چنگال‌های کوک برای A در سازهای صفحه‌کلید (که مجموعه‌ها هنگام حضور به آن کوک می‌شوند) به طور گسترده در فرکانس متفاوت بوده‌اند، اغلب بین 415 هرتز تا 456.7 هرتز.[۷۹]

تغییرات در اندازه فواصل برای کلیدهای مختلف و روش کوک کردن سازها نیز می‌تواند بر ادراک زیر و بم صحیح توسط موسیقی‌دانان تأثیر بگذارد، به ویژه با موسیقی که به صورت دیجیتالی با کوک‌های جایگزین (به عنوان مثال، مزاج‌های مساوی نامتعادل و مزاج‌های میانه‌روانه جایگزین مانند مزاج مساوی ۱۹ تنی و مزاج مساوی ۳۱ تنی) به جای مزاج مساوی ۱۲ تنی سنتز می‌شود.[نیاز به منبع] یک شنونده مطلق ممکن است همچنین از استراتژی‌های مطلق برای وظایفی که به طور موثرتر با استراتژی‌های نسبی انجام می‌شوند، مانند انتقال[۸۰] یا تولید هارمونی که ریزتونال است یا فرکانس‌های آن با مزاج مساوی ۱۲ تنی استاندارد مطابقت ندارد، استفاده کند.[۸۱] همچنین ممکن است برای برخی از موسیقی‌دانان گوش مطلق جابجا شده وجود داشته باشد، که در آن همه نت‌ها کمی مسطح یا کمی تیز از زیر و بم مربوطه خود طبق یک قرارداد معین هستند.[نیاز به منبع] این ممکن است در صورتی رخ دهد که نام نت‌ها از سازی که به قرارداد زیر و بم کنسرت دیگری کوک شده است (به عنوان مثال، A = 435 هرتز، قرارداد اپرای پاریس اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، در مقابل قرارداد مدرن اروپایی-آمریکایی برای A = 442 هرتز) یاد گرفته شده باشد. زیر و بم‌های کنسرت بالاتر رفته‌اند تا صدایی روشن‌تر داشته باشند. هنگام نواختن در گروه‌ها با سایر موسیقی‌دانان، این ممکن است منجر به نواختن در یک تونالیته کمی متفاوت از بقیه گروه شود، مانند زمانی که تک‌نوازان کمی تیزتر از بقیه گروه کوک می‌کنند تا برجسته شوند یا برای جبران رشته‌های شل در طول اجراهای طولانی‌تر.[نیاز به منبع]

هم‌زمانی[ویرایش]
گوش مطلق با هم‌زمانی موسیقی و غیرموسیقی همپوشانی ژنتیکی دارد.[۲۵] آنها ممکن است نت‌ها یا کلیدهای خاص را با رنگ‌های مختلف مرتبط کنند و به آنها امکان دهند آنچه هر نت یا کلید است را بگویند. در این مطالعه، حدود ۲۰ درصد از افراد مبتلا به گوش مطلق نیز هم‌زمانی هستند.

همبستگی‌ها[ویرایش]
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد میزان گوش مطلق در جمعیت اوتیسم بیشتر است.[۸۲] بسیاری از مطالعات توانایی زیر و بم را در اوتیسم بررسی کرده‌اند، اما گوش مطلق دقیق را نه، که این امر باعث ایجاد اختلاف نظر شده است. مشخص نیست که دقیقاً چه تعداد از افراد مبتلا به اوتیسم دارای گوش مطلق هستند، زیرا این امر به دلیل این امر است. در یک مطالعه در سال ۲۰۰۹، محققان ۷۲ نوجوان مبتلا به اوتیسم را مطالعه کردند و دریافتند که ۲۰ درصد از نوجوانان توانایی قابل توجهی در تشخیص زیر و بم دارند. کودکان مبتلا به اوتیسم به ویژه به تغییرات زیر و بم حساس هستند.[۸۳]

همبستگی با استعداد موسیقی[ویرایش]
گوش مطلق پیش‌شرطی برای عملکرد یا آهنگسازی موسیقی ماهر نیست. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد موسیقی‌دانانی که دارای گوش مطلق هستند، در مقایسه با کسانی که گوش مطلق ندارند، در وظایف رونویسی موسیقی (با کنترل سن شروع و میزان آموزش موسیقی) بهتر عمل می‌کنند.[۸۴] قبلاً استدلال شده بود که موسیقی‌دانانی که دارای گوش مطلق هستند، در تشخیص فواصل موسیقی بدتر از کسانی که گوش مطلق ندارند، عمل می‌کنند؛[۸۵] با این حال، آزمایش‌هایی که این نتیجه‌گیری بر اساس آن بود، دارای یک مصنوع بودند و هنگامی که این مصنوع حذف شد، مشخص شد که دارندگان گوش مطلق در تشخیص فواصل موسیقی بهتر از دارندگان غیر گوش مطلق عمل می‌کنند.[۸۶]

همچنین ببینید[ویرایش]

آموزش گوش
اثر لویتین
فهرست افرادی که دارای گوش مطلق هستند
تمایز
حافظه تونال

منابع[ویرایش]

^ Deutsch, D. (2013). "Absolute pitch" (PDF). In D. Deutsch (ed.). The Psychology of Music (3rd ed.). pp. 141–182. doi:10.1016/B978-0-12-381460-9.00005-5. ISBN 9780123814609. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Ward, W.D. (1998). "Absolute Pitch". In D. Deutsch (ed.). The Psychology of Music (Second ed.). San Diego: Academic Press. pp. 265–298. ISBN 0-12-213564-4.
^ Zatorre, Robert; Beckett, Christine (1989). "Multiple coding strategies in the retention of musical tones by possessors of absolute pitch". Memory & Cognition. 17 (5): 582–589. doi:10.3758/BF03197081. PMID 2796743.
^ Zatorre, Robert (July 2003). "Absolute pitch: a model for understanding the influence of genes and development on neural and cognitive function". Nature Neuroscience. 6 (7): 692–695. doi:10.1038/nn1085. PMID 12830161. S2CID 7431996.
^ "What Is Perfect Pitch? | The University of Chicago". news.uchicago.edu. Retrieved May 5, 2023.
^ Bachem, A. (November 1955). "Absolute Pitch". The Journal of the Acoustical Society of America. 27 (6): 1180. Bibcode:1955ASAJ...27.1180B. doi:10.1121/1.1908155.
^ Carden, Jill; Cline, Tony (July 9, 2019). "Absolute pitch: Myths, evidence and relevance to music education and performance". Psychology of Music. 47 (6): 890–901. doi:10.1177/0305735619856098. ISSN 0305-7356. S2CID 199149622.
^ Parncutt, R.; Levitin, D. J. (2001). "Absolute Pitch". In Sadie, S. (ed.). The New Grove Dictionary of Music and Musicians. London: Macmillan. ISBN 1-56159-239-0.
^ Miyazaki, Ken'ichi (June 2004). "How well do we understand absolute pitch?". Acoustical Science and Technology. 25 (6): 270–282. doi:10.1250/ast.25.426. AP and RP are actually very different modes of musical pitch processing, having incompatible features, and therefore it may be possible that one can interfere the development of the other, and vice versa.
^ Levitin, D.J. (2008). "Absolute pitch: Both a curse and a blessing". In Clockars, M.; Peltomaa, M. (eds.). Music Meets Medicine, Proceedings of the Signe and Ane Gyllenberg Foundation. Helsinki, Finland: Signe and Ane Gyllenberg Foundation. pp. 124–132.
^ Wong, Alan C.-N.; Yip, Ken H. M.; Lui, Kelvin F. H.; Wong, Yetta Kwailing (January 28, 2019). "Is it impossible to acquire absolute pitch in adulthood?". bioRxiv 10.1101/355933.
^ a b Ellis, Alexander J (November 6, 1876). "On the Sensitiveness of the Ear to Pitch and Change of Pitch in Music" (PDF). Proceedings of the Musical Association. 3 (1): 1–32. doi:10.1093/jrma/3.1.1. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022. Retrieved August 24, 2010.
^ Bosanquet, R.H.M (1876). An Elementary Treatise on Musical Intervals and Temperament. London: Macmillan and Co. p. xiv. Retrieved August 24, 2010.
^ von Kries, J (1892). "Über das absolute Gehör" [About the absolute pitch]. Zeitschrift für Psychologie (in German). 3: 257–79. Retrieved August 24, 2010. Translation by Christopher Aruffo, www.acousticlearning.com
^ Abraham, O (1907). "Das absolute Tonbewußtsein und die Musik" [Absolute tone consciousness and music]. Sammelbände der Internationalen Musikgesellschaft (in German). 8: 485–90. Retrieved August 25, 2010. Translation by Christopher Aruffo, www.acousticlearning.com
^ Copp, E.F. (1916). "Musical Ability". Journal of Heredity. 7 (7): 297–305. doi:10.1093/oxfordjournals.jhered.a110728.
^ Sergeant, D. (1969). "Experimental investigation of absolute pitch". Journal of Research in Music Education. 17 (1). Journal of Research in Music Education, Vol. 17, No. 1: 135–143. doi:10.2307/3344200. JSTOR 3344200. S2CID 144294536.
^ Gregersen, P. K. (1998). "Absolute Pitch". In D. Deutsch (ed.). The Psychology of Music (Second ed.). San Diego: Academic Press. pp. 265–298. ISBN 0-12-213564-4.
^ a b Takeuchi, A. H.; Hulse, S. H. (1993). "Absolute pitch". Psychological Bulletin. 113 (2): 345–361. doi:10.1037/0033-2909.113.2.345. PMID 8451339.
^ Zatorre, Robert; Beckett, Christine (1989). "Multiple coding strategies in the retention of musical tones by possessors of absolute pitch". Memory & Cognition. 17 (5): 582–589. doi:10.3758/BF03197081. PMID 2796743.
^ Zatorre, Robert (July 2003). "Absolute pitch: a model for understanding the influence of genes and development on neural and cognitive function". Nature Neuroscience. 6 (7): 692–695. doi:10.1038/nn1085. PMID 12830161. S2CID 7431996.
^ "What Is Perfect Pitch? | The University of Chicago". news.uchicago.edu. Retrieved May 5, 2023.
^ Deutsch, D. (2013). "Absolute pitch" (PDF). In D. Deutsch (ed.). The Psychology of Music (3rd ed.). pp. 141–182. doi:10.1016/B978-0-12-381460-9.00005-5. ISBN 9780123814609. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ a b c Gregersen, P.K.; Kowalsky, E.; Lee, A.; Baron-Cohen, S.; Fisher, S.E.; Asher, J.E.; Ballard, D.; Freudenberg, J. & Li, W. (2013). "Absolute pitch exhibits phenotypic and genetic overlap with synesthesia". Human Molecular Genetics. 22 (10): 2097–104. doi:10.1093/hmg/ddt059. PMC 4707203. PMID 23406871.
^ Miyazaki, K. (1990). "The speed of musical pitch identification by absolute-pitch possessors". Music Perception. 8 (2): 177–188. doi:10.2307/40285495. JSTOR 40285495.
^ Braun, M. (2001). "Speech mirrors norm-tones: Absolute pitch as a normal but precognitive trait" (PDF). Acoustics Research Letters Online. 2 (3): 85–90. doi:10.1121/1.1376728.
^ Deutsch, D.; Henthorn, T.; Dolson, M. (1999). "Tone Language Speakers Possess Absolute Pitch". The Journal of the Acoustical Society of America. 106 (4): 2267. Bibcode:1999ASAJ..106.2267D. doi:10.1121/1.427738. Archived from the original on October 14, 2007. Retrieved August 16, 2007.
^ Deutsch, D.; Henthorn, T.; Marvin, E.; Xu, H. (2005). "Perfect Pitch in Tone Language Speakers Carries Over to Music". The Journal of the Acoustical Society of America. 116 (4): 2580. Bibcode:2004ASAJ..116.2580D. doi:10.1121/1.4808626.
^ Deutsch, D.; Henthorn, T.; Dolson, M. (2004). "Absolute pitch, speech, and tone language: Some experiments and a proposed framework" (PDF). Music Perception. 21 (3): 339–356. doi:10.1525/mp.2004.21.3.339. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Gandour, J; Wong, D. & Hutchins, G. (1998). "Pitch processing in the human brain is influenced by language experience". NeuroReport. 9 (9): 2115–2119. doi:10.1097/00001756-199806220-00038. PMID 9674604. S2CID 19317553. Archived from the original on September 12, 2006.
^ Deutsch, D.; Henthorn, T.; Marvin, E. & Xu H-S (2006). "Absolute pitch among American and Chinese conservatory students: Prevalence differences, and evidence for a speech-related critical period" (PDF). The Journal of the Acoustical Society of America. 119 (2): 719–722. Bibcode:2006ASAJ..119..719D. doi:10.1121/1.2151799. PMID 16521731. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Deutsch, D.; Dooley, K.; Henthorn, T.; Head, B. (2009). "Absolute pitch among students in an American music conservatory: Association with tone language fluency" (PDF). The Journal of the Acoustical Society of America. 125 (4): 2398–2403. Bibcode:2009ASAJ..125.2398D. doi:10.1121/1.3081389. PMID 19354413. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Deutsch, D.; Li, X. & Shen, J. (2013). "Absolute pitch among students at the Shanghai Conservatory of Music: A large-scale direct-test study" (PDF). The Journal of the Acoustical Society of America. 134 (5): 3853–3859. Bibcode:2013ASAJ..134.3853D. doi:10.1121/1.4824450. PMID 24180794. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Connell, B.; Ladd, D. R. (1990). "Aspects of pitch realization in Yoruba". Phonology. 7: 1–29. doi:10.1017/S095267570000110X. S2CID 62215611.
^ Connell, B. (2000). "The perception of lexical tone in Mambila". Language and Speech. 43 (2): 163–182. doi:10.1177/00238309000430020201. PMID 11064955. S2CID 27622788.
^ Braun, M. (2002). "Speech mirrors norm-tones: Absolute pitch as a normal but precognitive trait". Acoustics Research Letters Online. 3 (2): 77–82. doi:10.1121/1.1472336.
^ Rakowski, A. (1993). "Categorical perception in absolute pitch". Archives of Acoustics Quarterly. 18: 515–523.
^ Morest, D.K. (1965). "The laminar structure of the medial geniculate body of the cat". Journal of Anatomy. 99 (Pt 1): 143–160. PMC 1261468. PMID 14245341.
^ Cetas, J.S.; Price, R.O.; Crowe, J.J.; Velenovsky, D.S.; McMullen, N.T. (2003). "Frequency organization and cellular lamination in the medial geniculate body of the rabbit". Hearing Research. 155 (1–2): 113–123. doi:10.1016/S0378-5955(01)00257-X. PMID 11335081. S2CID 1027272.
^ Imig, T.J.; Morel, A. (1985). "Tonotopic organization in ventral nucleus of medial geniculate body in the cat". Journal of Neurophysiology. 53 (1): 309–340. doi:10.1152/jn.1985.53.1.309. PMID 3973661.
^ Cetas, J.S.; Velenovsky, D.S.; Price, R.O.; Sinex, D.G.; McMullen, N.T. (2001). "Frequency organization and cellular lamination in the medial geniculate body of the rabbit". Hearing Research. 155 (1–2): 113–123. doi:10.1016/S0378-5955(01)00257-X. PMID 11335081. S2CID 1027272.
^ Wright, A.A.; Rivera, J.J.; Hulse, S.H.; Shyan, M.; Neiworth, J.J. (2000). "Music perception and octave generalization in rhesus monkeys" (PDF). Journal of Experimental Psychology: General. 129 (3): 291–307. doi:10.1037/0096-3445.129.3.291. PMID 11206902.
^ Braun, M.; Chaloupka, V. (2005). "Carbamazepine induced pitch shift and octave space representation". Hearing Research. 210 (1–2): 85–92. doi:10.1016/j.heares.2005.05.015. PMID 16181754. S2CID 32333789.
^ Fujisaki, W.; Kashino, M. (2002). "The basic hearing abilities of absolute pitch possessors". Acoustical Science and Technology. 23 (2): 77–83. doi:10.1250/ast.23.77.
^ Oakes, W. F. (1955). "An experimental study of pitch naming and pitch discrimination reactions". The Journal of Genetic Psychology. 86 (2): 237–259. doi:10.1080/00221325.1955.13263528. PMID 13263528.
^ Bachem, A. (1937). "Various types of absolute pitch". The Journal of the Acoustical Society of America. 9 (2): 146–151. Bibcode:1937ASAJ....9..146B. doi:10.1121/1.1915919.
^ Tervaniemi, M.; Alho, K.; Paavilainen, P.; Sams, M. & Näätänen, R. (1993). "Absolute pitch and event-related brain potentials". Music Perception. 10 (3): 305–316. doi:10.2307/40285572. JSTOR 40285572.
^ P. K. Gregersen; E. Kowalsky; N. Kohn; E. Marvin (2000). "Early childhood music education and predisposition to absolute pitch: Teasing apart genes and environment". American Journal of Medical Genetics. 98 (3): 280–282. doi:10.1002/ajmg.a.31596. PMID 11169569.
^ a b D. Deutsch; T. Henthorn; E. W. Marvin; H.-S. Xu (2006). "Absolute pitch among American and Chinese conservatory students: Prevalence differences, and evidence for a speech-related critical period" (PDF). The Journal of the Acoustical Society of America. 119 (2): 719–722. Bibcode:2006ASAJ..119..719D. doi:10.1121/1.2151799. PMID 16521731. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ a b Deutsch, D (2006). "The enigma of absolute pitch" (PDF). Acoustics Today. 2 (4): 11–19. doi:10.1121/1.2961141. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Henthorn, T. & Deutsch, D. (2007). "Ethnicity versus Early Environment: Comment on 'Early childhood music education and predisposition to absolute pitch: Teasing apart genes and environment' by Peter K. Gregersen, Elena Kowalsky, Nina Kohn, and Elizabeth West Marvin (2000)" (PDF). American Journal of Medical Genetics Part A. 143A (1): 102–103. doi:10.1002/ajmg.a.31596. PMID 17163519. S2CID 17543272. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
^ Zatorre, R. (2003). "Absolute Pitch: A model for understanding the influence of genes and development on neural and cognitive function" (PDF). Nature Neuroscience. 6 (7): 692–5. doi:10.1038/nn1085. PMID 12830161. S2CID 7431996. Archived from the original (PDF) on March 7, 2008. Retrieved July 22, 2007.
^ Sakakibara, A. (2004). "Why Are People Able to Acquire Absolute Pitch Only During Early Childhood?". The Japanese Journal of Educational Psychology. 52 (4): 485–496. doi:10.5926/jjep1953.52.4_485.
^ Chin, C. (2003). "The Development of Absolute Pitch: A Theory Concerning the Roles of Music Training at an Early Developmental Age and Individual Cognitive Style". Psychology of Music. 31 (2): 155–171. doi:10.1177/0305735603031002292. S2CID 145615433.
^ Oura, Y.; Eguchi, K. (1982). "Absolute pitch training program for children". Music Education Research. 32: 162–171.
^ Sakakibara, A. (1999). "A longitudinal study of a process for acquiring absolute pitch". The Japanese Journal of Educational Psychology. 47: 19–27. doi:10.5926/jjep1953.47.1_19.
^ Miyazaki, K.; Ogawa, Yoko (2006). "Learning of absolute pitch by children". Music Perception. 24 (1): 63. doi:10.1525/mp.2006.24.1.63.
^ Lau, C.K. (2004). "The acquisition of absolute pitch for the mainstreamed, special educational needs and academically talented under Lau Chiu Kay Music Educatherapy". The Journal of the Acoustical Society of America. 116 (4): 2580. Bibcode:2004ASAJ..116.2580L. doi:10.1121/1.4785301.
^ Abraham, O. (1901). "Das absolute tonbewußtsein". Sammelbände der Internationalen Musikgesellschaft. 3: 1–86.
^ Saffran, J. R. & Griepentrog, G. J. (2001). "Absolute pitch in infant auditory learning: Evidence for developmental reorganization" (PDF). Developmental Psychology. 37 (1): 74–85. doi:10.1037/0012-1649.37.1.74. PMID 11206435. [permanent dead link]
^ Meyer, M. (1899). "Is the memory of absolute pitch capable of development by training?". Psychological Review. 6 (5): 514–516. doi:10.1037/h0069034.
^ Maryon, E. (1924). The Science of Tone-Color (PDF). Boston: C. C. Birchard & Co. Archived from the original (PDF) on November 6, 2006. Retrieved September 5, 2006.
^ Gervain, Judit; Vines, Bradley W.; Chen, Lawrence M.; Seo, Rubo J.; Hensch, Takao K.; Werker, Janet F.; Young, Allan H. (2013). "Valproate reopens critical-period learning of absolute pitch". Frontiers in Systems Neuroscience. 7: 102. doi:10.3389/fnsys.2013.00102. PMC 3848041. PMID 24348349.
^ Levitin, D. J. & Rogers, S. E. (2005). "Absolute pitch: Perception, coding, and controversies" (PDF). Trends in Cognitive Sciences. 9 (1): 26–33. doi:10.1016/j.tics.2004.11.007. PMID 15639438. S2CID 15346652. Archived from the original (PDF) on March 22, 2006. Retrieved June 11, 2006.
^ Takeuchi, A. H. & Hulse, S. H. (1993). "Absolute pitch". Psychological Bulletin. 113 (2): 345–61. doi:10.1037/0033-2909.113.2.345. PMID 8451339.
^ Ben-Haim, Moshe Shay; Eitan, Zohar; Chajut, Eran (February 2014). "Pitch memory and exposure effects". Journal of Experimental Psychology: Human Perception and Performance. 40 (1): 24–32. doi:10.1037/a0033583. PMID 23875573.
^ Levitin, D. (1994). "Absolute memory for musical pitch: evidence from production of learned melodies". Perception & Psychophysics. 56 (4): 414–423. doi:10.3758/BF03205455. PMID 7984397. S2CID 17723148.
^ Schellenberg, E. Glenn & Trehub, Sandra E. (2003). "Good pitch memory is widespread". Psychological Science. 14 (3): 262–266. doi:10.1111/1467-9280.03432. PMID 12741751. S2CID 31453643.
^ Blacking, John (1995). "Music and Historical Process in Vendaland". In Reginald Byron (ed.). Music Culture and Experience. Chicago: University of Chicago Press. p. 136. ISBN 0-226-08829-4.
^ Saah, Victoria; Marvin, Elizabeth West (2004). "Absolute memory of learned melodies in children trained by the Suzuki violin method" (PDF). Proceedings of the 8th International Conference on Music Perception and Cognition. pp. 736–739. Archived from the original (PDF) on August 10, 2011.
^ Ellis, Alexander (March 5, 1880). "On the History of Musical Pitch". Journal of the Society of Arts.
^ Miyazaki, K. (1993). "Absolute pitch as an inability: Identification of musical intervals in a tonal context". Music Perception. 11 (1): 55–72. doi:10.2307/40285599. JSTOR 40285599.
^ Harris, G. B. (1974). Categorical perception and absolute pitch. Ontario: University of Western Ontario.
^ Mottron, Laurent; Bouvet, Lucie; Bonnel, Anna; Samson, Fabienne; Burack, Jacob A.; Dawson, Michelle; Heaton, Pamela (2013). "Veridical mapping in the development of exceptional autistic abilities". Neuroscience & Biobehavioral Reviews. 37 (2): 209–228. doi:10.1016/j.neubiorev.2012.11.016. ISSN 1873-7528. PMID 23219745.
^ "Perfect Pitch: Autism's Rare Gift | Interactive Autism Network". iancommunity.org. Retrieved November 18, 2022.
^ Dooley, K. & Deutsch, D. (2010). "Absolute pitch correlates with high performance on musical dictation". The Journal of the Acoustical Society of America. 128 (2): 890–3. Bibcode:2010ASAJ..128..890D. doi:10.1121/1.3458848. PMID 20707458. S2CID 13958792.
^ Miyazaki, K. (1995). "Perception of relative pitch with different references: Some absolute-pitch listeners can't tell musical interval names". Perception & Psychophysics. 57 (7): 962–970. doi:10.3758/bf03205455. PMID 8532499.
^ Dooley, K.; Deutsch, D. (2011). "Absolute pitch correlates with high performance on interval naming tasks". The Journal of the Acoustical Society of America. 130 (6): 4097–4104. Bibcode:2011ASAJ..130.4097D. doi:10.1121/1.3652861. PMID 22225064. S2CID 2840110.

External links[edit]

Comprehensive historical bibliography of absolute pitch research, 1876–present
Another bibliography of absolute pitch, with +300 papers


یادگیری درباره پیشرفت‌های نوآورانه در دانشگاه شیکاگو

![Image 2: Child learning music](https://news.uchicago.edu/sites/default/files/styles/explainer_hero/public/images/2021-09/child-learning-music.png?h=468d0d55&itok=BofsyFpt)

گوش کامل به توانایی فرد در تشخیص هر نت موسیقی با نام، پس از شنیدن آن، بدون ارجاع به نت‌های دیگر اشاره دارد. گوش کامل - که به طور فنی‌تر به عنوان زیر و بمی مطلق شناخته می‌شود - همچنین می‌تواند به توانایی برخی خوانندگان در خواندن یک نت مشخص به دستور اشاره داشته باشد.
اگرچه تصور می‌شد گوش کامل یک توانایی نادر است که عمدتاً به آموزش موسیقی در اوایل کودکی در یک "دوره حساس" از حساسیت وابسته است، مطالعات یادگیری شنوایی در دانشگاه شیکاگو و جاهای دیگر نشان داده‌اند که برخی افراد می‌توانند حتی در سنین بالاتر نیز یاد بگیرند که نت‌های موسیقی را با گوش تشخیص دهند.

به بخشی از متن بپرید:
گوش کامل چیست؟
گوش کامل به توانایی فرد در تشخیص صحیح یک نت موسیقی پس از شنیدن آن اشاره دارد. به عنوان مثال، اگر کسی نت سی دیز (C#) را روی پیانو بنوازد، فردی با گوش کامل می‌تواند نام نت را بدون اینکه ببیند کدام کلید فشرده شده است، تشخیص دهد. خوانندگانی که دارای گوش کامل هستند، ممکن است بتوانند یک نت مشخص را به دستور، بدون اینکه آن را شنیده باشند، بخوانند.
موسیقی‌دانان مشهوری از جمله الا فیتزجرالد و ولفگانگ آمادئوس موتسارت دارای گوش کامل بودند، که به عنوان یک توانایی نادر در نظر گرفته می‌شد. با این حال، تحقیقات انجام شده در دانشگاه شیکاگو در مورد علم یادگیری شنوایی، ایده اینکه گوش کامل یک توانایی "همه یا هیچ" است که تنها تعداد کمی از افراد می‌توانند آن را در صورت یادگیری موسیقی در اوایل زندگی در یک "دوره حساس" از حساسیت به دست آورند را پیچیده کرده است. در عوض، می‌توان آن را حتی در بزرگسالی نیز توسعه داد و ممکن است به توانایی‌های عمومی شنوایی و شناختی بیشتر بستگی داشته باشد.

تفاوت بین گوش کامل، زیر و بمی مطلق و زیر و بمی نسبی چیست؟
گوش کامل و زیر و بمی مطلق اساساً مفاهیم یکسانی هستند. گوش کامل یک اصطلاح غیررسمی است، در حالی که زیر و بمی مطلق یک اصطلاح فنی‌تر است که معمولاً در تحقیقات مربوط به علم ادراک شنوایی استفاده می‌شود. هر دو اصطلاح به توانایی فرد در تشخیص یک نت نواخته شده با صدای بلند بدون دیدن نحوه نواختن آن روی یک ساز و بدون ارجاع به نت دیگر اشاره دارند. گوش کامل همچنین ممکن است به توانایی تولید یک نت مشخص به دستور با آواز خواندن اشاره داشته باشد.
زیر و بمی نسبی با زیر و بمی مطلق/کامل متفاوت است، زیرا افرادی که دارای زیر و بمی نسبی هستند می‌توانند نت‌ها را تشخیص دهند، اما فقط با ارجاع به یکدیگر. به عنوان مثال، با استفاده از سولفژ - که در آن هجاها دو، ر، می، فا، سو، لا، تی، دو به نت‌های یک گام اعمال می‌شوند - فرد می‌تواند تعیین کند که یک نت چقدر بالاتر یا پایین‌تر از نت دیگر است. زیر و بمی نسبی در بین موسیقی‌دانان رایج‌تر از گوش کامل است.
هم افرادی که دارای گوش مطلق/کامل هستند و هم افرادی که دارای زیر و بمی نسبی هستند اغلب می‌توانند موسیقی را "با گوش" بنوازند، به این معنی که فقط با شنیدن یک آهنگ آن را بازتولید کنند. با این حال، کسانی که دارای گوش مطلق/کامل هستند همیشه می‌توانند تشخیص دهند که آیا یک آهنگ از کلید اصلی خود به کلید دیگری منتقل شده است یا خیر، در حالی که کسانی که دارای زیر و بمی نسبی هستند ممکن است این توانایی را نداشته باشند.

![Image 3: Sheet music](https://news.uchicago.edu/sites/default/files/styles/full_width/public/images/2021-09/writing-sheet-music-perfect-pitch.png?itok=Sqv50Sk3)

افرادی که دارای گوش کامل هستند - یا همان زیر و بمی مطلق که به طور فنی شناخته می‌شود - می‌توانند هم نت‌های دقیق یک آهنگ را نام ببرند و هم تشخیص دهند که آیا از کلید اصلی خود تغییر یافته است یا خیر.
حق چاپ Shutterstock.com

آیا می‌توان گوش کامل را یاد گرفت؟
بله، افراد می‌توانند یاد بگیرند که نت‌های موسیقی را با گوش تشخیص دهند، اما چند نکته وجود دارد.
قبلاً تصور می‌شد که به دست آوردن گوش کامل به یک "دوره حساس" در اوایل زندگی بستگی دارد که در آن کودکان می‌توانند با آموزش گوش کامل را به دست آورند، یا اینکه فقط برخی از کودکان با یک استعداد ژنتیکی خاص می‌توانند در این دوره گوش کامل را به دست آورند. تصور می‌شد که بزرگسالان نمی‌توانند پس از بسته شدن این پنجره رشدی، گوش کامل را به دست آورند.
با این حال، یک مطالعه در سال 2013 استدلال کرد که یک دارو به نام والپروات می‌تواند این دوره حساس را "باز کند" و به برخی از بزرگسالان اجازه دهد تا با آموزش نت‌ها را با گوش تشخیص دهند. تحقیقات بعدی انجام شده در دانشگاه شیکاگو توسط پروفسور هاوارد نوسبام، شانون هیلد، استفن ون هدگر و راشل کوچ نشان داد که ممکن است داروها ضروری نباشند: با تنها آموزش مختصر، برخی از بزرگسالان یاد گرفتند که نت‌ها را به خاطر بسپارند و حتی ماه‌ها بعد با دقت بیشتری نسبت به قبل آنها را به درستی تشخیص دهند.
نوسبام می‌گوید، اگرچه تنها تعداد کمی از افراد ممکن است به اندازه افرادی که تمام زندگی خود گوش کامل داشته‌اند دقیق شوند، اما "گوش کامل" ممکن است انعطاف‌پذیرتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد باشد. داشتن گوش کامل احتمالاً به حافظه کاری شنوایی یک فرد - به عبارت دیگر، توانایی او در به خاطر سپردن و اختصاص دادن معنا به صداها مانند نت‌های موسیقی - مربوط است.
تحقیقات دیگر توسط ون هدگر، هیلد و نوسبام نشان داد که حتی کسانی که دارای گوش کامل هستند نیز می‌توانند دوباره تنظیم شوند یا "فریب بخورند" و فکر کنند که موسیقی کوک است در حالی که در واقع ناهموار است، اگر ابتدا به یک قطعه موسیقی گوش دهند که به تدریج در طول چند دقیقه به میزان یک سوم نت از کوک خارج می‌شود.
زبان مادری و تجربه قبلی فرد با موسیقی و صدا نیز ممکن است بر توانایی او در تشخیص نت‌های موسیقی و احتمال داشتن گوش کامل تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، برخی از شواهد نشان می‌دهند که گویشوران زبان‌های آهنگین - مانند ماندارین - که در آن یک کلمه می‌تواند بسته به آهنگ (جایی که آهنگ به فرکانس صدا یا زیر و بمی اشاره دارد، نه کیفیت عاطفی) معانی مختلفی داشته باشد، ممکن است بیشتر احتمال داشته باشد که این توانایی را ایجاد کنند. کسانی که از سنین پایین یاد گرفته‌اند ساز بنوازند نیز ممکن است بیشتر احتمال داشته باشد که گوش کامل داشته باشند.
بهترین پیش‌بینی‌کننده گوش کامل، طبق تحقیقات اخیر از آزمایشگاه نوسبام به رهبری دانشجوی دکتری کاترین ریس، یک معیار پاسخ مغزی به نام "پاسخ دنبال کننده فرکانس" است که تصویری از یکپارچگی کلی توانایی فرد در پردازش و طبقه‌بندی صداها ارائه می‌دهد.
با این حال، نکته اینجاست که خود پاسخ دنبال کننده فرکانس غیرقابل تغییر نیست. اگرچه ممکن است "ثابت" به نظر برسد، افراد می‌توانند این پاسخ را با تمرین بهبود بخشند و هم افرادی که دارای گوش کامل هستند و هم افرادی که فاقد آن هستند در نام‌گذاری نت‌های تولید شده روی پیانو در مقایسه با صداهای تولید شده توسط کامپیوتر بهتر عمل می‌کنند، که نشان می‌دهد آشنایی با رنگ صوتی سازهای موسیقی مهم است.
استفان ون هدگر و شانون هیلد، دانشجویان تحصیلات تکمیلی سابق دانشگاه شیکاگو، در مورد اینکه هیلد چگونه با تغییر تدریجی آهنگ موسیقی در طول یک آهنگ، ون هدگر - که دارای گوش کامل است - را فریب داد، صحبت می‌کنند. در یک آزمایش بعدی، محققان نشان دادند که دیگران با گوش کامل نیز می‌توانند به طور مشابه فریب بخورند و نشان دادند که انعطاف‌پذیری ویژگی اغلب به عنوان ثابت در نظر گرفته می‌شود.
UChicago Creative

گوش کامل چقدر نادر است و آیا ژنتیکی است؟
یک عدد معمولاً ذکر شده این است که تقریباً 1 در 10000 یا 0.01 درصد از افراد تصور می‌شود که گوش کامل دارند. با این حال، گوش کامل ممکن است در واقع بسیار رایج‌تر باشد: یک بررسی اخیر نشان داد که 4 درصد از دانشجویان موسیقی این توانایی را دارند و افراد دارای گوش کامل را می‌توان در جمعیت عمومی یافت، اگر بدانید چگونه به دنبال آنها بگردید، به گفته نوسبام، یک متخصص برجسته در علم یادگیری شنوایی.
تحقیقات در دانشگاه شیکاگو همچنین نشان داده است که گوش کامل ممکن است یک مهارت ذاتی و غیرقابل تغییر نباشد، زیرا برخی از افراد می‌توانند با آموزش نت‌ها را یاد بگیرند، در حالی که کسانی که دارای گوش کامل هستند می‌توانند با تغییر آهنگ فریب بخورند. با این حال، در توانایی افراد در تشخیص نت‌ها با گوش یا بدون آموزش، تفاوت وجود دارد که ممکن است به دلیل تفاوت‌های محیطی، ژنتیکی یا عصبی، مانند حافظه کاری شنوایی و پاسخ دنبال کننده فرکانس باشد.
نوسبام معتقد است که اینکه آیا فرد دارای گوش کامل است یا می‌تواند آن را به دست آورد، ترکیبی از آموزش موسیقی و ظرفیت کلی او برای حافظه کاری شنوایی و توجه ادراکی است. به عنوان مثال، در حالی که برخی از افرادی که به طور تجربی برای به خاطر سپردن نت‌ها در طول یک دوره هشت هفته‌ای آموزش داده شدند، در نهایت به همان سطح دقت کسانی که به طور طبیعی گوش کامل داشتند دست یافتند، برخی دیگر این کار را نکردند.

مطالعات در مورد گوش کامل چه چیزی در مورد یادگیری شنوایی به ما آموخته است؟
دانشمندان که گوش کامل را در دانشگاه شیکاگو مطالعه می‌کنند، تحقیقات خود را در زمینه روانشناسی قرار داده‌اند و بخشی از مجموعه رو به رشدی از شواهد هستند که این تصور را به چالش می‌کشند که توانایی‌های افراد یک استعداد ژنتیکی ذاتی است: در عوض، آنها استدلال می‌کنند که این توانایی‌ها انعطاف‌پذیرتر هستند. در مورد یادگیری شنوایی - زبان‌ها، موسیقی و سایر صداها - این بدان معناست که افراد ممکن است بتوانند توانایی‌های خود را دیرتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، توسعه دهند.
به گفته نوسبام که سال‌هاست یادگیری شنوایی را مطالعه می‌کند: "نحوه شروع یادگیری چیزی نحوه توجه شما به آن را تغییر می‌دهد." اگر افراد مجبور شوند یک زبان جدید را از طریق غوطه‌وری یاد بگیرند - زیرا از هموطنان خود جدا شده‌اند یا به دلیل اینکه معیشت آنها به آن بستگی دارد - احتمال بیشتری دارد که بسیار سریع‌تر از کسانی که مجبور نیستند به همان اندازه توجه کنند، به تسلط برسند.
نوسبام این معامله را به عنوان استدلال علیه نظریه "دوره حساس" توصیف می‌کند، که پیشنهاد می‌کند انسان‌ها فرصت‌های رشدی محدودی برای به دست آوردن مهارت‌های جدید دارند، و از نظریه "توده بحرانی" حمایت می‌کند، که پیشنهاد می‌کند میزان یادگیری که در طول زمان اتفاق می‌افتد می‌تواند بر سطح و نوع توجهی که فرد به یک حوزه خاص از دانش نشان می‌دهد، تأثیر بگذارد. بنابراین، تمرین و غوطه‌وری نقش مهمی در توسعه مهارت ایفا می‌کنند: تمرین، به نوعی، واقعاً "کامل" می‌کند.
حق چاپ Shutterstock.com


داشتن گوش مطلق یا پرفکت پیچ، جایگاهی ارزشمند در میان خوانندگان و نوازندگان است. تصور رایج این است که افراد دارای گوش مطلق، یک در ده هزار نفر، معادل 0.01 درصد جمعیت هستند. بسیاری همچنین بر این باورند که هر کسی که گوش مطلق دارد، با آن متولد شده است. با این حال، مطالعات اخیر نشان می‌دهند که این تمام حقیقت نیست.

گوش مطلق در واقع از آنچه فکر می‌کنید رایج‌تر است. تحقیقات نشان می‌دهد که این نسبت به 5 در ده هزار نفر نزدیک‌تر است و بر خلاف باور عمومی، می‌توان آن را آموزش داد. با این حال، تعداد کمی از افراد می‌توانند به دقتی مشابه کسی که حس ذاتی‌تری نسبت به زیر و بم صدا دارد، برسند.

شما به عنوان یک موسیقی‌دان که این متن را می‌خوانید، ممکن است بپرسید که آیا شما هم می‌توانید گوش مطلق داشته باشید یا خیر. متاسفانه، مگر اینکه به طور مرتب تمرینات گوش‌شناسی کنید و حافظه شنوایی قوی داشته باشید، احتمالاً گوش مطلق ندارید. ممکن است به طور ژنتیکی مستعد حافظه شنوایی بهتری باشید، اما اگر می‌خواهید به گوش مطلق نزدیک‌تر شوید، به تمرین بسیار بیشتری نیاز دارید.

این نت چیست؟

اکثر مردم گوش مطلق، که به عنوان گوش مطلق نیز شناخته می‌شود، را به این صورت درک می‌کنند که فرد می‌تواند یک نت خاص را بدون هیچ مرجعی، با شنیدن آن بخواند یا بنوازد. به طور کلی، این توانایی شناسایی صحیح یک نت موسیقی پس از شنیدن آن است. این مهارت به عنوان یک موهبت موسیقیایی که توسط هنرمندان بزرگی مانند موتسارت، الا فیتزجرالد و فردی مرکوری به اشتراک گذاشته می‌شود، ایده‌آل تلقی می‌شود و آن را در میان موسیقی‌دانان و خوانندگان بسیار مطلوب می‌کند. اگرچه این مهارت برای یادگیری آهنگ‌ها یا ساختن آهنگ‌های جدید ضروری نیست، اما کسانی که این توانایی را دارند ممکن است حفظ کوک را آسان‌تر بیابند.

گوش مطلق بر اساس گوش نسبی بنا شده است، که توانایی شناسایی یک نت بر اساس یک نت مرجع است. در نتیجه، می‌توان گوش مطلق را با استفاده از گوش نسبی به عنوان پایه آموزش داد، اما تحقیقات نشان می‌دهد که برای دستیابی به دقت واقعی، به نوعی استعداد شناختی ذاتی برای موسیقی نیاز است. از طریق قرار گرفتن مکرر در معرض نت‌ها و نام‌های آنها، برخی از افراد می‌توانند گوش مطلق را یاد بگیرند و حتی بدون تمرین نیز دقت خود را حفظ کنند.

آیا تمرین گوش مطلق را کامل می‌کند؟

بنابراین، درصد افرادی که دارای گوش مطلق هستند بیشتر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌شد و لزوماً یک موهبت ژنتیکی نیست. در عوض، این نشان‌دهنده استعداد و آموزش موسیقی است. گوش مطلق به هیچ وجه برای تبدیل شدن به یک موسیقی‌دان بزرگ ضروری نیست. با این حال، اگر فکر می‌کنید این مهارت برای کار شما مفید خواهد بود، ممکن است درس‌های موسیقی کمک کند. برای تقویت مهارت‌های خود و ایجاد درک کامل‌تر از زیر و بم صدا، تمرینات گوش‌شناسی را برای نوازندگان سازهای زهی در نظر بگیرید.


اگر مطالعاتی در مورد حساسیت به فرکانس وجود داشته باشد که از آزمایش‌های من در اتاق خواب دقیق‌تر باشد، مایلم آن‌ها را ببینم.
خب، صدها مطالعه در حوزه‌ی سایکواکوستیک در مورد درک زیر و بمی موسیقی وجود دارد. شاید بخواهید جستجوهای اولیه‌ای در مورد موضوعاتی مانند سایکواکوستیک، درک زیر و بمی و شناخت و غیره انجام دهید.
برای پاسخ به سوال(ات) شما، چند رشته‌ی تا حدی نامرتبط وجود دارد. اول، سوال این است که یک سلول مویی منفرد در غشای پایه می‌تواند چه طیف وسیعی از فرکانس‌ها را حس کند. و پاسخ (مانند تقریباً تمام سوالات در سایکواکوستیک) این است: "بستگی دارد." در محدوده‌ی بسیار پایین و بسیار بالای شنوایی، نورون‌ها ممکن است در طیف وسیع‌تری از فرکانس‌ها شلیک کنند. اما فرض کنیم فرکانسی را در محدوده حساس میانی شنوایی انتخاب کنیم. در شدت صدای بسیار کم (کمتر از 10-20 دسی‌بل)، یک نورون شنوایی خاص ممکن است فقط در یک فرکانس نسبتاً خاص، که به عنوان فرکانس مشخصه آن فیبر عصبی شناخته می‌شود، شلیک کند. اما اگر سطح صدا را به هر مقدار معقولی افزایش دهید، این محدوده پاسخ فرکانسی به طور قابل توجهی گسترش می‌یابد. اگر به 40 دسی‌بل برسید، پاسخ ممکن است بیش از نیم اکتاو عرض داشته باشد. اگر سطح صدا را به 90 دسی‌بل افزایش دهید، نورون ممکن است در طیف چندین اکتاو شلیک کند (اگرچه معمولاً با نرخ بالاتری برای فرکانس‌های نزدیک به فرکانس مشخصه خود شلیک می‌کند).
نکته این است که وضوح فردی فیبرهای عصبی، شاخص بدی برای توانایی انسان در تشخیص زیر و بمی است. پردازش زیادی در قشر شنوایی برای تبدیل تمام این سیگنال‌ها به چیزی که ما به عنوان "زیر و بمی" در نظر می‌گیریم، انجام می‌شود.
پس در مورد سوال اصلی شما در مورد تشخیص زیر و بمی چه می‌دانیم؟ خب، دوباره، بستگی دارد. اولین چیزی که باید به آن نگاه کنید، مطالعات مربوط به "تفاوت قابل توجه" (JND) است. این به نوعی از مطالعه اشاره دارد که در آن، برای مثال، یک زیر و بمی پخش می‌شود و سپس زیر و بمی دیگری به سرعت پس از آن پخش می‌شود و از شرکت‌کننده پرسیده می‌شود: "آیا این همان زیر و بمی است؟" میزان تغییر قابل تشخیص نیز در طول محدوده فرکانسی شنوایی و بلندی محرک متفاوت است. همچنین به طور قابل توجهی بر اساس ماهیت محرک متفاوت است - یک تون خالص (موج سینوسی) در مقابل یک تون پیچیده (با هارمونیک‌ها).
به طور کلی برای انسان‌ها، در حساس‌ترین محدوده میانی شنوایی، با فرض اینکه فقط از تون‌های سینوسی خالص استفاده شود، JND معمولاً حدود 0.5٪ از فرکانس است. از نظر موسیقیایی برای این محدوده، این تقریباً برابر با 10 سنت یا 1/10 یک نیم‌پرده است. در رجیسترهای پایین‌تر و بالاتر، JND گسترده‌تر است. اگر تون‌های پیچیده با هارمونیک‌ها را معرفی کنید، JND به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. برای موسیقی‌دانان آموزش‌دیده در محدوده میانی زیر و بمی موسیقی با تون‌های پیچیده، JND آن‌ها احتمالاً فقط چند سنت است. (به همین دلیل است که موسیقی‌دانان حرفه‌ای می‌توانند سازهای خود را با مقایسه ساز خود با یک زیر و بمی مرجع که توسط ساز دیگری پخش می‌شود، بدون هیچ "تیونر" الکترونیکی که به آن‌ها بگوید زیر و بمی تیز یا بم است، کوک کنند. آن‌ها بدون تشخیص زیر و بمی در این سطح نمی‌توانند این کار را انجام دهند.)
اما این فقط مقایسه دو تون منفرد در یک توالی سریع است. وقتی شروع به پخش تون‌های همزمان می‌کنید، بازی کاملاً متفاوتی است. در آنجا، با تون‌های پیچیده، درک ضرب آغاز به نقش‌آفرینی می‌کند برای زیر و بمی‌هایی که بسیار نزدیک هستند. دورتر، و شما با زبری حسی مواجه می‌شوید، نتیجه‌ای از باندهای بحرانی ایجاد شده توسط وضوح موثر پایین گروه‌بندی‌های عصبی در حلزون.
اگر شروع به انجام وظایفی کنید که از شما می‌پرسد آیا دو زیر و بمی همزمان یکسان هستند یا چگونه در حال تغییر هستند، مردم عملکرد بسیار ضعیف‌تری دارند. با تون‌های خالص، "حد آستانه تشخیص فرکانس" اغلب به یک نیم‌پرده برای افراد غیرموسیقیدان نزدیک‌تر است و ممکن است تا 30 برابر بیشتر از آستانه JND باشد. تون‌های پیچیده شنیدن ضرب و زبری را آسان‌تر می‌کنند، بنابراین بیشتر زمینه‌های موسیقی واقعی به موسیقی‌دانان اجازه می‌دهند صداها را دقیق‌تر تشخیص دهند. اما از نظر درک اساسی تون‌های خالص، وقتی می‌خواهیم تفاوت‌ها را بشنویم، اوضاع پیچیده می‌شود.
اگرچه این به سوالات شما در مورد محدودیت‌های شناختی درک فرکانس پاسخ می‌دهد، اما در واقع هیچ‌کدام از این‌ها به نوع "آزمایشی" که شما انجام داده‌اید نمی‌پردازد. شما سعی می‌کردید ببینید در چه نقطه‌ای یک فاصله موسیقی خاص "ناهمگون" یا "متفاوت" به طور دسته‌بندی‌شده از آنچه قبلاً شنیده‌اید به نظر می‌رسد. این به زمینه موسیقی مربوط می‌شود.
مشکل با تون‌های پیچیده و موسیقی‌دانان آموزش‌دیده این است که درک فواصل موسیقی اساساً دسته‌بندی‌شده است. یعنی، از طریق سال‌ها آموزش، شما یاد گرفته‌اید که صدا X یک "پنجم کامل" است در حالی که صدا Y یک "تریتون" است و صدا Z یک "چهارم کامل" است. حتی اگر نام‌های دقیق این فواصل را یاد نگرفته باشید، موسیقی‌ای را پخش کرده‌اید که تقریباً به 12 نیم‌پرده در هر اکتاو تقسیم شده است و مغز شما برای دسته‌بندی صدا به این شکل آموزش دیده است.
افراد غیرموسیقیدان چنین دسته‌بندی مشخصی را در درک فواصل تشکیل شده از تون‌های پیچیده نشان نمی‌دهند. اما موسیقی‌دانان به طور طبیعی به سمت شنیدن یک "پنجم کامل" در مقابل یک "تریتون" گرایش دارند و فقط چیزی که خیلی دور از بین این فواصل باشد به عنوان مبهم یا عجیب و غریب درک می‌شود. این کمی شبیه درک رنگ است: کودکان کوچک به طور طبیعی با کلماتی که طیف را به باندهای رنگی نامگذاری شده تقسیم می‌کنند، نمی‌آیند. اما از طریق استفاده از زبان، آن‌ها یاد می‌گیرند که دامنه‌های فرکانسی خاصی را با کلمات خاصی مرتبط کنند. زیر و بمی موسیقی (به جز کسانی که "گوش مطلق" دارند) نسبی است، اما فرآیندی مشابه در بین موسیقی‌دانان در حال رخ می‌دهد زیرا آن‌ها یاد می‌گیرند فواصل را کوک کنند و بخوانند. آن‌ها یاد می‌گیرند که انحرافات جزئی (اغلب تا حدود 20 سنت به هر طرف از مزاج مساوی) را نادیده بگیرند و هنوز هم "همان فاصله" را بشنوند. ممکن است به اندازه "کوک" به نظر نرسد، اما هنوز هم مانند یک "پنجم کامل" یا هر چیز دیگری به نظر می‌رسد. در اجرای موسیقی واقعی، ما اغلب حتی تغییرات زیر و بمی گسترده‌تری را می‌پذیریم که به صورت هنرمندانه مطابق با هنجارهای موسیقی خم می‌شوند.
آنچه شما در "آزمایش" خود درک کرده‌اید نتیجه این فرآیند دسته‌بندی است که ارتباط کمی با آنچه در حلزون شما می‌گذرد دارد. این نتیجه پردازش زیر و بمی سطح بالاتر در قشر شنوایی و سایر قسمت‌های مغز است.
به هر حال، موسیقی‌دانان می‌توانند خود را آموزش دهند تا تغییرات کوچکتر را به عنوان قابل توجه درک کنند. قطعاً می‌توان تغییرات زیر و بمی کوچکتر را متوجه شد (همانطور که در آستانه‌های JND ذکر شد). سوال این است که آیا آن‌ها به عنوان از نظر موسیقی مرتبط درک می‌شوند و بنابراین چیزی که ما عمداً "متوجه" می‌شویم. برای تون‌های پیچیده، من شخصاً قطعاً تفاوت بین یک "پنجم کامل" 700 سنتی و یک 680 سنتی یا حتی یک 690 سنتی را می‌شنوم. وقتی به تنهایی پخش می‌شوند، دومی به طور قابل توجهی از کوک به نظر می‌رسد. من همچنین زمان زیادی را صرف کار بر روی کوک مقیاس‌ها کرده‌ام. با این حال، اگر چنین تون‌هایی به طور روان در یک زمینه موسیقی خاص پخش شوند که در آن منطقی است که زیر و بمی‌ها را خم کنید، احتمالاً یک پنجم کمی کوچکتر را اصلاً متوجه نمی‌شوم. این دسته‌بندی در حال کار است. و اگر تفاوت را متوجه شوم، باز هم "قابل قبول" خواهد بود.
در نهایت، این مانند پای سیب است. ممکن است واقعاً طعم آن نوع خاصی از پای سیب خانگی مادربزرگ خود را که در دوران کودکی داشتید دوست داشته باشید و بلافاصله آن را به عنوان "بهترین" پای سیب بشناسید. اما ممکن است انواع دیگری از پای سیب را نیز دوست داشته باشید. طیف گسترده‌ای از انواع پای سیب وجود دارد که ممکن است برای خوردن "قابل قبول" در نظر بگیرید. این بدان معنا نیست که شما قادر به تشخیص تفاوت بین آن‌ها نیستید، اما همه آن‌ها در دسته‌ی "پای سیب قابل قبول" قرار دارند. شما آستانه را تقریباً در جایی پیدا کردید که یک "پنجم کامل قابل قبول" را می‌شنوید. این بدان معنا نیست که همه احتمالات در آن محدوده به طور مساوی "کوک" هستند یا اینکه نمی‌توانید تفاوت بین برخی از آن‌ها را در صورت پخش در انزوا در یک آزمایش آزمایشگاهی تشخیص دهید. اما از یک آزمایش دسته‌بندی موسیقی، شما جایی را پیدا کردید که مرز شخصی شما برای "پنجم کامل" قرار دارد، احتمالاً بر اساس سال‌ها گوش دادن و شاید نواختن/خواندن موسیقی که اندازه یک "پنجم کامل قابل قبول" می‌تواند به طور قابل توجهی در اجرا متفاوت باشد.


اگر تلپورت اختراع شود، چه بلایی سر صنایع حمل و نقل خواهد آمد؟

به زبان ساده، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. تلپورت کردن نیازمند ذوب شدن اتم‌های شماست، که به میلیاردها درجه حرارت نیاز دارد، حتی بیشتر از خورشید. و سپس، باید آن اتم‌ها را در طرف دیگر دوباره سر هم کنید، که نیازمند سرمای شدید، میلیاردها درجه زیر صفر است. و هیچ راهی وجود ندارد که بدانید در طرف دیگر چیزی جز یک مشت خونابه خواهید بود، یا اصلاً به طرف دیگر خواهید رسید یا نه. بنابراین، نه تنها تلپورت در آینده نزدیک یا دور امکان‌پذیر نخواهد بود، بلکه نمی‌خواهید آن را... واقعاً نمی‌خواهید.

اگر تلپورت اختراع شود و به یک روش حمل و نقل گسترده و کارآمد تبدیل شود، احتمالاً تأثیرات قابل توجهی بر صنایع حمل و نقل سنتی مانند خطوط هوایی، راه‌آهن و شرکت‌های خودروسازی خواهد داشت. در اینجا برخی از تأثیرات احتمالی آورده شده است:

اختلال در صنعت هواپیمایی: تلپورت می‌تواند صنعت هواپیمایی را به طور قابل توجهی مختل کند، زیرا جایگزینی سریع‌تر و راحت‌تر برای سفرهای هوایی ارائه می‌دهد. مسافران ممکن است طبیعت آنی تلپورت را به فرآیند وقت‌گیر پرواز ترجیح دهند، که منجر به کاهش تقاضا برای خدمات هواپیمایی می‌شود.

تأثیر بر راه‌آهن و حمل و نقل جاده‌ای: به طور مشابه، تلپورت می‌تواند تقاضا برای حمل و نقل ریلی و جاده‌ای مسافت طولانی را کاهش دهد، زیرا مردم سفر آنی ارائه شده توسط تلپورت را انتخاب می‌کنند. این می‌تواند منجر به کاهش درآمد برای شرکت‌های حمل و نقل ریلی و جاده‌ای شود.

تدارکات و حمل و نقل: تلپورت می‌تواند صنایع تدارکات و حمل و نقل را با امکان تحویل تقریباً آنی کالاها در مسافت‌های طولانی متحول کند. این می‌تواند منجر به افزایش کارایی و صرفه‌جویی در هزینه‌ها در جابجایی کالاها شود و به طور بالقوه روش‌های حمل و نقل سنتی را از بین ببرد.

حمل و نقل شهری: تلپورت می‌تواند بر سیستم‌های حمل و نقل شهری نیز تأثیر بگذارد. اگر مردم بتوانند فوراً به مقاصد خود تلپورت کنند، تقاضا برای روش‌های حمل و نقل سنتی در شهرها، مانند اتوبوس‌ها، متروها و تاکسی‌ها، ممکن است کاهش یابد.

تغییرات زیرساختی: پذیرش گسترده تلپورت احتمالاً نیازمند تغییرات قابل توجهی در زیرساخت‌ها خواهد بود. باید مراکز یا ایستگاه‌های تلپورت ساخته و در شبکه‌های حمل و نقل موجود ادغام شوند.

جابجایی شغلی: پذیرش گسترده تلپورت می‌تواند منجر به جابجایی شغلی در صنایع حمل و نقل سنتی شود. کارگران در خطوط هوایی، راه‌آهن و شرکت‌های حمل و نقل جاده‌ای ممکن است با از دست دادن شغل مواجه شوند اگر تقاضا برای خدمات آنها به طور قابل توجهی کاهش یابد.

تأثیرات زیست محیطی: تلپورت می‌تواند تأثیرات زیست محیطی مثبتی داشته باشد، زیرا نیاز به روش‌های حمل و نقل مبتنی بر سوخت‌های فسیلی را کاهش می‌دهد. اگر تلپورت توسط منابع انرژی پاک تغذیه شود، می‌تواند به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مرتبط با حمل و نقل سنتی کمک کند.

به طور کلی، اختراع تلپورت احتمالاً تأثیرات گسترده‌ای بر صنایع حمل و نقل خواهد داشت و منجر به تغییرات قابل توجهی در نحوه حمل و نقل مردم و کالاها می‌شود. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که توسعه و پذیرش گسترده فناوری تلپورت چالش‌های فنی، اخلاقی و اجتماعی متعددی را به همراه خواهد داشت که باید با دقت مورد توجه قرار گیرند.

آیا تلپورت نیاز به هرگونه حمل و نقل را از بین می‌برد؟

اجازه دهید یک عکس به شما نشان دهم.

این من است، روزی که برای اولین بار به تنهایی با هواپیما پرواز کردم.
آن لبخند را روی صورتم می‌بینید؟ این به این دلیل نیست که جایی برای رفتن دارم و منتظر هستم فوراً به آنجا منتقل شوم. من مانند یک احمق لبخند می‌زنم، زیرا هر کجا که می‌روم، می‌توانم با هواپیمایی که کنترل می‌کنم به آنجا پرواز کنم.
همیشه افرادی مانند من وجود خواهند داشت که از سفر لذت می‌برند.

اگر می‌توانستید تلپورت کنید چه می‌شد؟

اگر فقط من بتوانم تلپورت کنم، به راحتی می‌توانم قدرتمندترین فرد روی زمین باشم - اجازه دهید توضیح دهم.

من قابل مهار نخواهم بود. اگر کسی سعی کند مرا زندانی کند، می‌توانم به سادگی تلپورت شوم. نیازی به هیچ گونه روزنه‌ای نیست.
هیچ کس نمی‌تواند از من پنهان شود. من می‌توانم فقط در کنار آنها تلپورت شوم. هیچ استحکام یا مانعی که بشر بشناسد نمی‌تواند مرا متوقف کند.
من به هر چیزی دسترسی خواهم داشت. به اسلحه نیاز دارم؟ فقط به نزدیکترین فروشگاه اسلحه تلپورت می‌شوم. به پول نقد نیاز دارم؟ به گاوصندوق بانک.
من می‌توانم هر چیزی را از بین ببرم. با ترکیب نکات 2 و 3، می‌توانم هر شخص یا موجودی را روی زمین از بین ببرم. شاید حتی یک نظرسنجی اینترنتی انجام دهم - "دوست دارید چه کسی از بین برود؟"
من می‌توانم فوراً به هر جایی بروم.
این 30 دقیقه خواب بیشتر هر صبح است.
صرفه‌جویی در هزینه بنزین
نیازی به سفر هوایی نیست

کجا باید ثبت نام کنم؟


شرکت حمل و نقل نیروی انسانی پیپل فریگت
شرکت حمل و نقل نیروی انسانی پیپل فریگت
راهکار نیروی کار حمل و نقل شما.
منتشر شده در ۱ آوریل ۲۰۲۴
در یک جهش شگرف برای بشریت، دور انتقال (تله‌پورت)، که مدت‌ها در قلمرو داستان‌های علمی تخیلی محدود بود، به زودی به واقعیت تبدیل خواهد شد. با انجام آزمایش‌های موفقیت‌آمیز، این فناوری مورد انتظار در حال متحول کردن نحوه جابجایی کالاها در سراسر جهان است و وعده تحویل فوری و از بین بردن روزهای طولانی حمل و نقل از طریق هوا و دریا را می‌دهد.
دکتر آوریل ویتز، دانشمند ارشد موسسه پیشرفت دور انتقال، اعلام می‌کند: «دور انتقال، گنجینه مقدس لجستیک است. این راه حل نهایی برای چالش‌های مسافت و زمان در حمل و نقل بار است.»
پیپل فریگت - راهکار نیروی کار حمل و نقل شما
در واقع، پیامدهای این فناوری برای صنعت حمل و نقل بسیار عمیق است. تصور کنید دنیایی که یک کانتینر کالا می‌تواند به طور آنی از شانگهای به نیویورک منتقل شود و نیازی به مسیرهای حمل و نقل پرهزینه و زمان‌بر نباشد. دیگر تأخیری به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی وجود نخواهد داشت، هزینه‌های سوخت کاهش می‌یابد و قطعاً دیگر باری در مثلث برمودا گم نخواهد شد.
با این حال، همه در صنعت حمل و نقل از این چشم‌انداز خوشحال نیستند. اندرو بروماس، یک متخصص باتجربه حمل و نقل می‌گوید: «البته دور انتقال مانند رویایی به نظر می‌رسد، اما همه چیز به این خوبی نیست. ملاحظات جدی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود.»
یکی از این ملاحظات، تأثیر آن بر مشاغل در صنعت حمل و نقل است. با منسوخ شدن روش‌های حمل و نقل سنتی با دور انتقال، بسیاری از بیکاری گسترده می‌ترسند. بروماس پیشنهاد می‌کند: «ما باید آموزش مجدد ببینیم و خود را با شرایط جدید وفق دهیم، اما نمی‌توان انکار کرد که برخی از مشاغل ناگزیر از بین خواهند رفت.»
علاوه بر این، در حالی که دور انتقال برای بیشتر انواع بارها امیدوارکننده است، محدودیت‌هایی نیز وجود دارد. به عنوان مثال، به دلیل خطر جهش‌های بین گونه‌ای - نگرانی‌ای که یادآور فیلم کلاسیک مگس است - نمی‌توان دام را حمل کرد. بروماس شوخی می‌کند: «ما نمی‌خواهیم گاوها با یک جفت بال اضافی به مقصد برسند. این یک کابوس روابط عمومی بالقوه است.»
با وجود این چالش‌ها، جذابیت دور انتقال غیرقابل انکار است. با برنامه‌ریزی برای راه‌اندازی این فناوری در سال ۲۰۲۵، جهان در آستانه یک انقلاب لجستیکی قرار دارد. کارگو نتیجه می‌گیرد: «زمان هیجان‌انگیزی برای حضور در صنعت حمل و نقل است. ممکن است ما به زودی خودمان را دور انتقال ندهیم، اما کالاهای ما با سرعت نور در سراسر جهان حرکت خواهند کرد. و این واقعاً عالی است.»
سلب مسئولیت: این مقاله کاملاً تخیلی است و فقط برای اهداف سرگرمی در روز اول آوریل تهیه شده است.
کمک به بهبود مشارکت‌ها
اگر مشارکت‌ها را نامربوط یا بی‌ارزش برای مقاله یافتید، آن‌ها را به‌عنوان نامفید علامت‌گذاری کنید. این بازخورد خصوصی است و به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود.
مشارکت برای شما پنهان شده است
این بازخورد هرگز به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود، ما از آن برای نمایش مشارکت‌های بهتر به همه استفاده خواهیم کرد.
بینش‌هایی از جامعه
دیگران نیز مشاهده کردند
موضوعات را کاوش کنید


همه ما دربارهٔ دور انتقال (تله‌پورت) شنیده‌ایم، به‌خصوص در داستان‌های علمی-تخیلی. زمانی این مفهوم یکی از شناخته‌شده‌ترین عناصر علمی-تخیلی در روی زمین بود.

برای کسانی که با داستان‌های علمی-تخیلی آشنا نیستند، تله‌پورت وسیله‌ای است که می‌تواند شما را از یک نقطهٔ جهان به نقطهٔ دیگر منتقل کند. از نظر تئوری، باید بتوانید در عرض کسری از ثانیه از یک نقطهٔ روی زمین به نقطهٔ دیگر تله‌پورت شوید.

اگر دور انتقال واقعاً ممکن شود، یک پیشرفت بزرگ در علم خواهد بود. این پتانسیل را دارد که به‌طور مستقیم نحوهٔ زندگی ما را تغییر دهد. دیگر نیازی به منتظر ماندن برای تحویل کالا، دچار جت‌لگ شدن یا مشکلات رفت‌وآمد نخواهیم بود. خدمات اورژانس نیز به‌شدت بهره‌مند خواهند شد!

اما آیا به این فکر کرده‌اید که اگر این فناوری عملی شود، چه اتفاقی خواهد افتاد – جدا از موارد ذکر شده؟

بیایید با جاده‌ها شروع کنیم.

این یک بزرگراه دو طرفهٔ زیبا (در جنوب هند) است.

دیگر جاده‌ای وجود نخواهد داشت، چه رسد به بزرگراه. چرا؟

با ظهور دور انتقال، مطمئنم تعداد کاربران جاده‌ها به‌شدت کاهش می‌یابد. چرا کسی می‌خواهد وقت خود را برای رفت‌وآمد تلف کند، در حالی که می‌تواند در یک چشم به هم زدن به مقصد برسد؟

دیگر ترافیک، تصادفات جاده‌ای یا وسایل نقلیهٔ اورژانس وجود نخواهد داشت. و دولت‌هایی که سرمایه‌گذاری زیادی در توسعهٔ جاده‌ها کرده‌اند، کمی ناراحت خواهند شد. کشورهایی که جاده‌های باریکی دارند، خوشحال خواهند شد.

تمام این فضای اضافی می‌تواند برای مسکن یا کاشت درخت استفاده شود.

ما به آینده‌ای نگاه می‌کنیم که افرادی که گواهینامه رانندگی دارند و خودروهای خودران، سرنوشت یکسانی خواهند داشت.

در ادامه به سفرهای هوایی می‌پردازیم.

این چیزی است که ارزش وقت من را دارد (بلیط‌های کلاس اول اماراتات این‌گونه است)!

کسب‌وکارهای هواپیمایی در بازار سقوط خواهند کرد. چرا کسی می‌خواهد ساعت‌ها در یک فضای محدود بنشیند؟ چیزی که یک تله‌پورت می‌تواند با یک اشارهٔ انگشت انجام دهد.

صنعت هواپیمایی تنها نخواهد بود – سازندگان هواپیما نیز به زودی در نمودارها از آن‌ها پیروی خواهند کرد.

بیایید به حمل‌ونقل عمومی نگاه کنیم.

ترمینال اتوبوسرانی ویتیلا، ارناکولام.

خوب، بخش حمل‌ونقل عمومی ممکن است مدتی دوام بیاورد. یعنی تا زمانی که دستگاه‌های تله‌پورت قابل حمل وارد صحنه شوند. چه می‌دانم، شاید چند سال پس از اختراع تله‌پورت، تلفن‌های همراهی داشته باشیم که ماژول‌های تله‌پورت دارند (مانند برخی از تلفن‌ها که فرستنده‌های مادون قرمز برای کنترل تلویزیون و کولر دارند).

در مراحل اولیه، تنها چند سازمان به تله‌پورت دسترسی خواهند داشت (مانند کامپیوترها در ابتدا). اما با گذشت زمان، وقتی همه یک تله‌پورت شخصی داشته باشند، بخش حمل‌ونقل عمومی از بین خواهد رفت.

این امر در مورد تاکسی‌ها و شرکت‌هایی مانند اوبر، اولا و غیره نیز صدق می‌کند.

روح شرکت‌های اتوبوسرانی و خودرو.

هتل‌ها.

کراون پلازا، یک هتل لوکس در کوچین.

مگر اینکه کسی بخواهد پول خود را بسوزاند و زندگی هتل را تجربه کند، دلیلی برای اقامت در هتل وجود ندارد، با توجه به اینکه بیشتر مردم وقتی از خانه دور هستند، در هتل اقامت می‌کنند.

این امر در مورد خوابگاه‌ها نیز صدق می‌کند. به‌خصوص خوابگاه‌های دانشجویی نزدیک به دانشگاه‌ها و مدارس.

سفرهای فضایی.

هوم… صبر کنید! فقط برای اهداف نمایشی.

دیگر نیازی به پرتاب‌های پرهزینه و خطرناک نخواهیم داشت. خب، سفرهای فضایی، برای اولین بار در تاریخ، می‌تواند مقرون‌به‌صرفه شود! (و سپس می‌توانید با افرادی که می‌گویند زمین مسطح است و کسانی که می‌گویند ماه از پنیر ساخته شده است، مقابله کنید).

جنایت «بین تله‌پورت‌سیونال».

ریک سانچز ممکن است در این ژانر از پرونده‌ها شانس بهتری نسبت به شرلوک هولمز داشته باشد.

برای کشتن یک فرد، تنها کاری که باید انجام دهید این است که آن روح بدبخت را به یک محیط خطرناک تله‌پورت کنید؛ مثلاً فضا؟ یا شاید به اعماق اقیانوس یا یک سایت آزمایش هسته‌ای… حد و مرز وجود ندارد (آسمان… هوم.. این به من ایده‌هایی می‌دهد).

به‌طور جایگزین، می‌توانم یک بمب مسلح را به هر کسی که از او متنفرم تله‌پورت کنم.

می‌توانید تصور کنید که ردیابی یک مجرم با یک دستگاه تله‌پورت قابل حمل چقدر دشوار خواهد بود؟ علاوه بر این، جمع‌آوری شواهد در مورد کسی که با تله‌پورت شدن به فضا کشته شده است، آسان نخواهد بود.

قاچاق گسترده خواهد شد، زیرا اقلام می‌توانند به‌سادگی تله‌پورت شوند.

ویزاها و گذرنامه‌ها و سایر اسناد سفر مسخره خواهند شد و مشکلاتی را برای مهاجرت و صلاحیت ایجاد می‌کنند.

در سمت روشن، انتقال زندانیان آسان خواهد بود.

این یک بعد جدید در پزشکی قانونی باز می‌کند.

جنگ‌ها

یک عکس از جنگ جهانی اول در سوم. این یکی از اولین تانک‌هایی است که در طول تاریخ بشر به میدان نبرد می‌رود.

از بین تمام کشورها، وضعیت جنگ یکی از بدترین شرایطی است که یک مرد می‌تواند در آن باشد. و با دور انتقال، اوضاع حتی بدتر می‌شود.

تحویل سلاح‌های هسته‌ای آسان‌تر خواهد بود و حمله به مناطق نیز آسان‌تر خواهد شد. تا به امروز، می‌توانستید به‌طور منطقی حمله را از سمت دشمن انتظار داشته باشید، نه از پشت. اما اوضاع در صورت استفاده از دور انتقال متفاوت خواهد بود. پتانسیل حمله از هر زاویه‌ای وجود خواهد داشت و دفاع از یک منطقه را دشوار می‌کند.

حملات غافلگیرانه دیگر غافلگیرکننده نخواهند بود – زیرا هنجار خواهند بود.

صادقانه بگویم، چیزهای زیادی وجود دارد که اگر دور انتقال عملی شود – گردشگری مقرون‌به‌صرفه، تحویل فوری غذا و محصولات خرید آنلاین، کاهش گرمایش جهانی (از تمام حالت‌های حمل‌ونقلی که ما پایان می‌دهیم)، مدیریت بهتر پسماند (زباله را می‌توان مستقیماً به جایی که باید برود ارسال کرد) و مهم‌تر از همه، ما یک مدرک کارشناسی در دور انتقال خواهیم داشت.

این واضح است: همانند هر فناوری، جنبهٔ خوب و جنبهٔ بد خود را دارد. اگر نوعی مکانیسم برای بررسی اینکه چه کسی و چه چیزی به کجا تله‌پورت می‌شود وجود داشته باشد، برای بشریت بسیار مفیدتر خواهد بود.

به امید دیدار،
گری.