تیتر صفحه اول روزنامه آتلانتا ژورنال-کانستیتوشن در ۱۵ مارس، اعلام کرد: «منطقه آتلانتا اکنون ششمین منطقه بزرگ است.» این گزارش در مورد چگونگی پیشی گرفتن منطقه آتلانتا - با جمعیتی ۶.۳ میلیون نفر - از واشنگتن دی.سی. و فیلادلفیا برای تبدیل شدن به ششمین منطقه کلان‌شهری بزرگ کشور صحبت می‌کرد.

عکسی که AJC برای همراهی با این مقاله استفاده کرد، ترافیک سنگین در بزرگراه‌های آتلانتا بود. ماشین‌ها، ماشین‌ها، ماشین‌ها و ماشین‌های بیشتری که در ترافیک همراه با کامیون‌ها گیر کرده بودند، نشان می‌داد که داشتن ششمین جمعیت بزرگ شهری در کشور به چه معناست.

صفحه اول ۱۵ مارس روزنامه آتلانتا ژورنال-کانستیتوشن
نکته مهم اینجاست: رشد جمعیت ما متوقف نمی‌شود.

کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا پیش‌بینی می‌کند که جمعیت منطقه آتلانتا تا سال ۲۰۵۰ به نزدیک ۸ میلیون نفر برسد - که افزایشی بیش از ۱.۸ میلیون نفر است.

پس، همه این افراد چگونه در منطقه ما رفت و آمد خواهند کرد؟ ماشین‌ها، ماشین‌ها، ماشین‌ها و ماشین‌های بیشتر.

چرا؟ زیرا ما در حال سرمایه‌گذاری در یک سیستم حمل و نقل ریلی منطقه‌ای نیستیم که جایگزین‌های واقعی برای سفر با ماشین ارائه دهد. در عوض، طرح حمل و نقل کلان‌شهری سال ۲۰۲۴ که توسط هیئت مدیره کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا، که اکنون ریاست آن را شهردار آتلانتا، آندره دیکنز، بر عهده دارد، در ماه فوریه تصویب شد، پیش‌بینی می‌کند که منطقه ۱۶۸ میلیارد دلار در حمل و نقل سرمایه‌گذاری کند که سرمایه‌گذاری‌های آتی در حمل و نقل تقریباً به طور کامل به «اتوبوس‌های تندرو» (BRT) اختصاص یابد.

تنها استثنا؟ خط ریلی BeltLine. برای من غیرقابل درک است که مردم سعی می‌کنند تنها پروژه خط ریلی سبک را که در حال پیشرفت است، متوقف کنند. بیش از ۳۰ درصد از طرح خط ریلی سبک از قبل طراحی شده است و قراردادی برای تکمیل طراحی نهایی معماری و مهندسی در ماه ژوئیه با تایید MARTA و با موافقت شهر، تصویب شده است. مسیر موجود است. و بودجه ساخت آن تامین شده است.

به جای مبارزه با خط ریلی BeltLine، مردم باید خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر در حمل و نقل ریلی در منطقه ما باشند. پروژه‌هایی که در اصل به عنوان خط ریلی در نظر گرفته شده بودند - جاده کمپبلتون، راهروی کلیفتون، شهرستان کلیتون، MARTA در امتداد بزرگراه ۴۰۰ به الفارتا - اکنون به دلیل ادعای اینکه ارزان‌تر از خط ریلی هستند، به BRT تغییر یافته‌اند. ممکن است این موضوع در ابتدا درست باشد، اما هزینه‌های عملیاتی BRT به طور قابل توجهی بالاتر از هزینه‌های عملیاتی خط ریلی است. علاوه بر این، پروژه‌های BRT به اندازه حمل و نقل ریلی مسافر جذب نمی‌کنند یا توسعه را تحریک نمی‌کنند. به عبارت دیگر، شما به اندازه پولی که پرداخت می‌کنید، نتیجه می‌گیرید.

نقشه طرح حمل و نقل کلان‌شهری سال ۲۰۲۴ کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا که سرمایه‌گذاری‌ها در حمل و نقل را نشان می‌دهد، تنها پروژه ریلی را خط ریلی BeltLine نشان می‌دهد. (ویژه: ARC.)

به آنچه که فرماندار سابق روی بارنز اوایل این ماه به من گفت توجه کنید - من به دلیل خرد کلامش آن را تکرار می‌کنم.

بارنز گفت: «جایی برای اتوبوس وجود دارد، اما من فکر نمی‌کنم BRT راه حل باشد، زیرا وقتی ترافیک سنگین باشد، اتوبوس هنوز باید در جاده باشد.» او افزود: «دلیل اینکه مردم سوار اتوبوس نمی‌شوند این است که حمل و نقل عمومی باید از نظر زمان با رقابت کند.»

به نظر او، آینده منطقه آتلانتا محکوم به ترافیک سنگین است زیرا ایالت هرگز در یک سیستم حمل و نقل ریلی شهری سرمایه‌گذاری نکرده است.

بارنز گفت: «منطقه آتلانتا موتور اقتصادی ایالت بوده است.» او افزود: «ناتوانی ما در ایجاد یک شبکه ریلی و اتوبوسرانی منطقه‌ای بر رقابت‌پذیری اقتصادی ما به عنوان یک منطقه تأثیر خواهد گذاشت. ما هرگز در یک سیستم حمل و نقل منطقه‌ای سرمایه‌گذاری نکرده‌ایم. تنها چیزی که در آن سرمایه‌گذاری کرده‌ایم جاده‌ها و پل‌ها است.»

MARTA، که در سال ۱۹۷۱ در شهر آتلانتا، شهرستان‌های فولتون و دیکالب تصویب شد، عمدتاً با مالیات‌های فروش محلی و بودجه فدرال پرداخت شده است. بازیگر گمشده در ایجاد یک سیستم حمل و نقل ریلی منطقه‌ای، ایالت جورجیا بوده و همچنان هست.

بدون ستون فقرات شبکه ریلی MARTA، آتلانتا و جورجیا هرگز نمی‌توانستند جام جهانی ۲۰۲۶، سه سوپر بول یا بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ را جذب کنند.

اگر ایالت جورجیا می‌خواهد ما به عنوان یک منطقه رقابتی باقی بمانیم، باید در حمل و نقل ریلی سرمایه‌گذاری کند، درست مانند تمام مناطق کلان‌شهری بزرگ دیگر در کشور که یا در حال انجام آن هستند یا قبلاً انجام داده‌اند.

به مناطق کلان‌شهری دیگر که در ۱۰ منطقه برتر کشور قرار دارند توجه کنید: نیویورک، لس آنجلس، شیکاگو، دالاس، هیوستون، واشنگتن دی.سی.، فیلادلفیا، میامی، فینیکس و بوستون. تقریباً همه این شهرها در حال حاضر خطوط ریلی دارند یا در حال ساخت آنها هستند تا با کمک دولت‌های ایالتی، گزینه‌های حمل و نقل را برای مردم خود فراهم کنند.

نمودار سرشماری ایالات متحده که تغییرات جمعیت در بزرگترین مناطق کلان‌شهری ایالات متحده را بر اساس داده‌های سال ۲۰۲۳ نشان می‌دهد.

مایک کارناتان، مدیر تحقیقات و تجزیه و تحلیل کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا، گفت که به جز گسترش حمل و نقل ریلی، طرح حمل و نقل کلان‌شهری سرمایه‌گذاری را به حفظ جاده‌ها و ارائه مسیرهای بیشتر دوچرخه و پیاده‌روی و همچنین پروژه‌های BRT اختصاص می‌دهد. به نظر او، انتظار اینکه منطقه ما از ترافیک عاری باشد، غیرواقعی است.

کارناتان گفت: «ترافیک سنگین وجود خواهد داشت.» او افزود: «هیچ منطقه کلان‌شهری موفقی در کشور وجود ندارد که ترافیک سنگین نداشته باشد.»

بنابراین، سوال این است که آیا ما گزینه‌های حمل و نقل را به ساکنان ارائه خواهیم داد، به ویژه در مناطقی که بیشترین تراکم جمعیت را دارند.

با نگاهی به سال ۲۰۵۰، ARC پیش‌بینی می‌کند که جمعیت شهرستان فولتون بیش از ۲۵۰,۰۰۰ نفر افزایش یابد - بیش از هر شهرستان دیگری در منطقه ۲۱ شهرستانه.

کارناتان گفت: «ما پیش‌بینی می‌کنیم که بیشتر رشد شهرستان فولتون توسط شهر آتلانتا هدایت شود.» او افزود که ARC پیش‌بینی می‌کند شهر آتلانتا تا سال ۲۰۵۰ دارای ۶۹۰,۰۰۰ نفر جمعیت باشد - ۲۰۰,۰۰۰ نفر بیشتر از جمعیت فعلی آن.

این نوع رشد در نقشه ARC نشان داده شده است که تغییرات جمعیت در هر مایل مربع را بین سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۵۰ محاسبه می‌کند. این نقشه نشان می‌دهد که بیشترین افزایش تراکم در بخش شهری آتلانتا، اساساً منطقه‌ای است که قرار است توسط حمل و نقل ریلی BeltLine سرویس‌دهی شود.

نقشه کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا در مورد افزایش تراکم جمعیت در منطقه که رشد در مرکز شهر را نشان می‌دهد. (ویژه: ARC.)

مسئله برابری نیز وجود دارد. هنگام صحبت در مورد مقرون به صرفه بودن، باید هزینه ترکیبی مسکن و حمل و نقل را در نظر بگیریم. کاهش نیاز به داشتن ماشین - به لطف گزینه‌های حمل و نقل بیشتر - برای مقرون به صرفه کردن آتلانتا برای همه ضروری است. در حالی که این موضوع در سراسر منطقه نیز صادق است، ارائه گزینه‌های حمل و نقل به سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی در حمل و نقل ریلی نیاز دارد که در حال حاضر بخشی از طرح منطقه‌ای ما نیست.

آتلانتا زمانی رویاهای بزرگی داشت. در دهه ۱۹۶۰، زمانی که جمعیت منطقه آتلانتا کمتر از ۱ میلیون نفر بود، شهردار وقت آتلانتا، ایوان آلن جونیور، «پلتفرمی برای پیشرفت» داشت که خواستار یک سیستم حمل و نقل ریلی منطقه‌ای بود که به کل منطقه خدمات می‌داد.

در سال ۲۰۰۸، منطقه آتلانتا طرح ۳ را پذیرفت - طرحی که خواستار گسترش خطوط ریلی سنگین همراه با خطوط ریلی سبک و قطارهای حومه‌ای جدید در سراسر منطقه بود. ما همچنین در مورد رشد هوشمند - ترکیب برنامه‌ریزی حمل و نقل و کاربری زمین - با تشویق توسعه در اطراف ایستگاه‌های ریلی صحبت کردیم.

امروزه ما دیگر رویاپردازی نمی‌کنیم. ما دیگر به این فکر نمی‌کنیم که چه نوع شهری در ۲۵ یا ۵۰ سال آینده خواهیم داشت - یا حتی چه نوع شهری می‌خواهیم ۱۰ سال آینده در آن زندگی کنیم.

بله، ما ششمین منطقه کلان‌شهری بزرگ در کشور هستیم. اما آینده ما با ترافیک غیرقابل تحمل درگیر خواهد شد اگر سرمایه‌گذاری خود را در حمل و نقل ریلی - با شروع خط ریلی BeltLine - افزایش ندهیم.


وقتی فرانکلین دلانو روزولت در سال ۱۹۳۳ به ریاست جمهوری رسید، مجموعه‌ای از برنامه‌های آزمایشی را برای مبارزه با رکود بزرگ به اجرا گذاشت.

بررسی اجمالی

«نیو دیل» مجموعه‌ای از سیاست‌های داخلی بود که تحت ریاست جمهوری فرانکلین دی. روزولت به اجرا درآمد و نقش دولت فدرال را در اقتصاد به طور چشمگیری در پاسخ به رکود بزرگ گسترش داد.
تاریخ‌دانان معمولاً از «نیو دیل اول» (۱۹۳۳-۱۹۳۴) با «سوپ الفبایی» از سازمان‌های امداد، بهبودی و اصلاحی که ایجاد کرد و از «نیو دیل دوم» (۱۹۳۵-۱۹۳۸) که اصلاحات قانونی بیشتری ارائه می‌داد و زمینه را برای سیستم رفاه اجتماعی مدرن امروزی فراهم می‌کرد، صحبت می‌کنند.
هزینه‌های نظامی عظیم جنگ جهانی دوم بود، نه نیو دیل، که در نهایت ایالات متحده را از رکود بزرگ خارج کرد.

ریشه‌های نیو دیل
این اصطلاح «نیو دیل» از سخنرانی سال ۱۹۳۲ فرانکلین روزولت در پذیرش نامزدی حزب دموکرات برای ریاست جمهوری گرفته شده است. روزولت در این کنوانسیون اعلام کرد: «به شما قول می‌دهم، به خودم قول می‌دهم، که یک نیو دیل برای مردم آمریکا ارائه خواهم داد.» اگرچه روزولت در آن زمان پیشنهادات سیاستی مشخصی در ذهن نداشت، اما عبارت «نیو دیل» به معنای بسیاری از برنامه‌های او برای خروج ایالات متحده از رکود بزرگ شد.
نیو دیل طیف گسترده‌ای از برنامه‌های دولت فدرال را ایجاد کرد که هدف آن ارائه کمک‌های اقتصادی به آسیب‌دیدگان، تنظیم صنایع خصوصی و رشد اقتصاد بود. نیو دیل اغلب با «سه اصل اساسی» خلاصه می‌شود:

امداد (برای بیکاران)
بهبودی (اقتصاد از طریق هزینه‌های فدرال و ایجاد شغل)، و
اصلاح (سرمایه‌داری، از طریق قانون‌گذاری‌های نظارتی و ایجاد برنامه‌های جدید رفاه اجتماعی).
نیو دیل به طور قابل توجهی اندازه و دامنه دولت فدرال را گسترش داد و در نتیجه فرهنگ سیاسی آمریکا را حول این اصل که دولت مسئول رفاه شهروندانش است، به طور اساسی تغییر شکل داد. همانطور که یک مورخ گفته است: «قبل از دهه ۱۹۳۰، بحث سیاسی ملی اغلب حول این سوال می‌چرخید که آیا دولت فدرال باید در اقتصاد دخالت کند یا خیر. پس از نیو دیل، بحث بر سر نحوه دخالت آن متمرکز شد.»
نیو دیل اول (۱۹۳۳-۱۹۳۴)
در زمان آغاز به کار روزولت در ۴ مارس ۱۹۳۳، کشور به سمت بدترین بحران اقتصادی در تاریخ خود سقوط می‌کرد. تولید صنعتی تنها نصف چیزی بود که سه سال قبل بود، بازار سهام تنها اندکی از زیان‌های فاجعه‌بار خود بهبود یافته بود و نرخ بیکاری به طرز تکان‌دهنده‌ای ۲۵ درصد بود.
نیو دیل اول با یک موج گردباد از اقدامات قانون‌گذاری به نام «صد روز اول» آغاز شد. از مارس تا ژوئن ۱۹۳۳، به دستور روزولت، کنگره قوانینی را برای رسیدگی به بحران بانکی، بیکاری و عملکرد ضعیف صنعت، در میان سایر مشکلات، از طریق «سوپ الفبایی» از قوانین و سازمان‌های جدید تصویب کرد. در میان این موارد، برخی از مهم‌ترین آنها عبارتند از:

قانون تنظیم کشاورزی (AAA) که با ارائه یارانه‌های دولتی به کشاورزان برای کاهش تولید، قیمت‌های کشاورزی را افزایش داد.
سازمان حفاظت از منابع طبیعی (CCC) که مردان جوان و مجرد را در مشاغل با بودجه فدرال در زمین‌های دولتی استخدام می‌کرد.
قانون امداد اضطراری فدرال (FERA) که به ایالت‌ها کمک‌های مالی فدرال برای پرداخت حقوق کارمندان دولت و همچنین آشپزخانه‌های محلی و سایر برنامه‌های کمک مستقیم به فقرا می‌داد.
قانون بازیابی ملی (NRA) که با تعیین قیمت‌ها و دستمزدها در سطح صنعت و تضمین حق سازماندهی اتحادیه‌ها برای کارگران، به دنبال افزایش سود کسب‌وکارها و دستمزد کارگران بود.
سازمان بیمه سپرده فدرال (FDIC) که به افراد اطمینان می‌داد که پولی که در بانک سپرده می‌کنند در صورت ورشکستگی بانک خود توسط دولت فدرال به آنها بازپرداخت می‌شود.
در سال ۱۹۳۴، روزولت از تصویب کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) حمایت کرد که نظارت و مقررات مهم دولت فدرال را به بازار سهام آورد.
نیو دیل دوم (۱۹۳۵-۱۹۳۸)
فاز دوم نیو دیل بر افزایش حمایت از کارگران و ایجاد امنیت مالی پایدار برای آمریکایی‌ها متمرکز بود. چهار مورد از مهم‌ترین قوانین عبارتند از:

اداره پیشرفت کارها (WPA) که میلیون‌ها آمریکایی را در پروژه‌های کاری عمومی، از ساختن پل‌ها و جاده‌ها گرفته تا نقاشی دیواری و نوشتن نمایشنامه‌ها، استخدام کرد.
قانون روابط کار واگنر که حق کارگران را برای تشکیل اتحادیه‌ها و چانه‌زنی جمعی تضمین می‌کرد.
قانون تامین اجتماعی که از کارگران و کارفرمایان می‌خواست از طریق مالیات بر حقوق و دستمزد به صندوق اعتماد تامین اجتماعی کمک کنند. آن صندوق، به نوبه خود، پرداخت‌های ماهانه به بازنشستگان بالای ۶۵ سال و همچنین افراد دارای معلولیت‌های طولانی مدت انجام می‌دهد.
قانون استانداردهای منصفانه کار که یک هفته کاری ۴۰ ساعته (با اضافه کاری یک و نیم برابر)، حداقل دستمزد ساعتی و محدودیت کار کودکان را تعیین می‌کرد.
میراث نیو دیل
نیو دیل به دنبال احیای اقتصاد از طریق تحریک تقاضای مصرف‌کننده بود. نیو دیل از هزینه‌های کسری فدرال برای ترویج رشد اقتصادی استقبال کرد، رویکرد مالی که به اقتصاددان بریتانیایی جان مینارد کینز مرتبط شد. کینز استدلال می‌کرد که هزینه‌های دولتی که پول را در دست مصرف‌کنندگان قرار می‌دهد، به آنها امکان می‌دهد محصولاتی را که در بخش خصوصی تولید می‌شوند، خریداری کنند. سپس، همانطور که کارفرمایان محصولات بیشتری می‌فروشند، پول کافی برای استخدام کارگران بیشتر و خرید محصولات بیشتر خواهند داشت و غیره. به این ترتیب، روزولت و حامیانش تئوری‌پردازی می‌کردند که مارپیچ نزولی رکود بزرگ می‌تواند معکوس شود.
با این حال، نیو دیل تنها تا حدی موفق بود. دیوان عالی کشور در سال ۱۹۳۵ با چندین ابتکار نیو دیل مخالفت کرد که منجر به ناامیدی روزولت و پیشنهاد او برای گسترش دیوان عالی کشور تا پانزده قاضی شد (یک اشتباه سیاسی که تا پایان دوران حرفه‌ای خود او را آزار می‌داد). علیرغم رویاهای بلند نیو دیل، ایالات متحده تنها به دلیل هزینه‌های نظامی عظیم ناشی از جنگ جهانی دوم به طور کامل از رکود بزرگ بهبود یافت.
با این وجود، عناصر کلیدی در نیو دیل هنوز هم امروز با ما همراه هستند، از جمله مقررات فدرال دستمزدها، ساعات کار، کار کودکان و حقوق چانه‌زنی جمعی و همچنین سیستم تامین اجتماعی.


صفحه اصلی | یادگیری | معامله نوین چه بود؟
رکود بزرگ، کاسه گرد و غبار و معامله نوین در اوکلاهما

فرانکلین دلانو روزولت در حال تبریک به وایلی پست به خاطر اولین پرواز انفرادی‌اش دور دنیا (مجموعه‌های OHS).
وقتی فرانکلین دلانو روزولت در سال 1933 رئیس‌جمهور شد، با یک طرح به کاخ سفید آمد. معامله نوین سه هدف داشت: امداد، بهبودی و اصلاح. امداد به این معنی بود که رئیس‌جمهور می‌خواست فوراً به کسانی که در بحران به سر می‌برند کمک کند با ایجاد شغل، صف‌های نان و رفاه. بهبودی با هدف اصلاح اقتصاد و پایان دادن به رکود بود. اصلاح، هدف رئیس‌جمهور روزولت برای یافتن منابع رکود و ایجاد طرحی بود تا دیگر هرگز اتفاق نیفتد. هنگامی که رئیس‌جمهور روزولت در سال 1932 نامزدی ریاست‌جمهوری را پذیرفت، اولین خط سخنرانی پذیرش او این بود:

من به شما قول می‌دهم، من به خودم قول می‌دهم که یک معامله نوین برای مردم آمریکا ارائه دهم... این چیزی بیش از یک کمپین سیاسی است. این یک فراخوان به سلاح است.

برنامه‌های متعددی وجود دارد که رئیس‌جمهور روزولت و کنگره برای مبارزه با رکود ایجاد کردند، اما همه آن‌ها به طور مشترک به دلیل این سخنرانی "معامله نوین" نامیده می‌شوند. بسیاری از مورخان هنوز در مورد آنچه که رکود بزرگ را پایان داد بحث می‌کنند، اما بیشتر موافقند که برنامه‌های آغاز شده تحت معامله نوین آن را پایان نداد. با این حال، برنامه‌های معامله نوین به مردم ایالات متحده کمک کرد. این به آن‌ها کمک کرد تا خانه و کار پیدا کنند و از گرسنگی جلوگیری کنند. معامله نوین مسئول بسیاری از جاده‌ها، پل‌ها، سیم‌های برق، ساختمان‌ها و هنری است که همه ما امروزه از آن‌ها استفاده می‌کنیم و آن‌ها را دوست داریم.

این عکس نشان می‌دهد که چگونه آژانس‌های مختلف معامله نوین با هم کار می‌کردند. سرویس فرسایش خاک به کشاورزان کمک کرد تا از زمین‌های غیرمولد نقل مکان کنند و کارگران سپاه حفاظت مدنی درختان را حذف کردند، سدها ساختند و خاک را جابجا کردند تا پارک ایالتی موری ساخته شود. همچنین می‌توان دید که علاوه بر سختی‌های رکود بزرگ، حتی آژانس‌های دولتی فدرال نیز در آن زمان تحت تبعیض نژادی عمل می‌کردند (21383، مجموعه عکس‌های انجمن تاریخی اوکلاهما، OHS).
اداره امنیت کشاورزی و سرویس فرسایش خاک
فقر روستایی یک مشکل بزرگ در رکود بزرگ بود. کنگره بسیاری از اولین برنامه‌های معامله نوین را برای ارائه امداد به فقیران روستایی ایجاد کرد. کنگره قانون تنظیم کشاورزی (AAA) را تصویب کرد تا بتواند به کشاورزان برای عدم کشت پول پرداخت کند. بسیاری فکر می‌کردند که این ممکن است به افزایش قیمت محصولات و کمک به کشاورزان برای کسب درآمد کمک کند.

این برنامه برای کشاورزانی که مزارع بزرگ داشتند کار می‌کرد، اما کشاورزان کوچک مستاجر و سهیم‌الزراعات سود کمی بردند.
کنگره همچنین سرویس فرسایش خاک (SES) را ایجاد کرد تا به کشاورزان کمک کند تا یاد بگیرند چگونه خاک خود را حفظ کنند. خاک خوب سنگین است و خیلی در باد نمی‌وزد. خاک خوب همچنین می‌تواند به محصولات کمک کند تا دوره‌های کوتاه خشکسالی را تحمل کنند. SES به کشاورزان یاد داد که چگونه به صورت منحنی شخم بزنند، تا خاک خیلی دور پرواز نکند. آن‌ها همچنین به کشاورزان یاد دادند که محصولات را بچرخانند، زیرا محصولاتی مانند ذرت بیشتر از محصولاتی مانند لوبیا به خاک آسیب می‌رسانند. مانند AAA، SES به کشاورزان برای عدم کشت پول پرداخت می‌کرد، تا زمین‌ها بتوانند مواد مغذی‌ای را که محصولات از خاک می‌گیرند، بازیابی کنند.
در بازاندیشی در مورد برنامه‌های AAA، کنگره در سال 1937 اداره امنیت کشاورزی (FSA) را ایجاد کرد. FSA به کشاورزان کوچک وام می‌داد تا بتوانند زمینی را که در آن کار می‌کردند بخرند و حتی گسترش دهند. FSA همچنین به کشاورزان کمک کرد تا از مزارعی با خاک بد به مزارعی که برای کشت بهتر بودند، نقل مکان کنند. به این ترتیب بسیاری از پارک‌های ایالتی ایجاد شدند، مانند پارک ایالتی موری یا پارک ایالتی گرینلیف. ایالت اوکلاهما زمینی را که کشاورزان ترک کرده بودند خرید و آن را به پارک تبدیل کرد. به این ترتیب مردم در جایی که خاک ضعیف بود کشاورزی نمی‌کردند.

عکس در حال ساخت دریاچه موری در سال 1933 (21486.A.35، مجموعه ری Sheehan، OHS).

این مرد از ماهیگیری در پارک ایالتی موری لذت می‌برد، حدود سال 1937 (21201.34، مجموعه اداره پیشرفت کارها، OHS).

کاخ پایتخت اوکلاهما با دکل‌های حفاری اطراف آن. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

زباله‌دانی شهر، اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. کمپ آونی می در بالای زباله‌هایی مانند این ساخته شده بود. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

قلم خوک و گودال مجاور زباله‌دانی شهر. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. مردی که خوک‌ها را دارد از شهر زمین اجاره می‌کند و همچنین حق تغذیه آن‌ها از زباله‌دانی شهر را دارد. نزدیک کمپ آونی می. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

مردی که به طور جزئی فلج شده است در کمپ آونی می، اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

خانواده‌ای که در کمپ آونی می زندگی می‌کنند. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. این خانواده تا چهار سال پیش کشاورزانی در اوکلاهما بودند. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

این چاه تنها منبع آب برای حدود دوازده خانواده در کمپ آونی می بود. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

کودکانی که در کمپ آونی می زیر پل بازی می‌کنند. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

کودکان کمپ آونی می یک کلبه کوچک دارند که به عنوان محل خواب استفاده می‌شود. اوکلاهما سیتی، اوکلاهما. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).

خانواده‌ای از کارگران فصلی کشاورزی که در چادری نزدیک اسپیرو، اوکلاهما زندگی می‌کنند. این خانواده بیست و پنج سال در این حوالی کشاورزی کرده بودند اما دیگر نمی‌توانستند جایی برای اجاره پیدا کنند. آن‌ها پولی نداشتند و ماشینی نداشتند اما امیدوار بودند در مزارع سیب‌زمینی و برداشت پنبه و ذرت کار پیدا کنند. آن‌ها می‌خواستند یک ماشین بخرند و به کالیفرنیا بروند اما اگر نتوانند، مرد گفت که نمی‌توانند آن‌ها را از اوکلاهما بیرون کنند. راسل لی، 1939 (تصویر با اجازه اداره امنیت کشاورزی، مجموعه عکس‌های دفتر اطلاعات جنگ در کتابخانه کنگره).
سپاه حفاظت مدنی

این نقشه مناطق جنگلی کاشته شده به عنوان بخشی از کمربند حفاظتی دشت بزرگ را نشان می‌دهد که از شهرستان گریر، اوکلاهما آغاز شد (نقشه با اجازه ویکی‌پدیا).
دولت سپاه حفاظت مدنی (CCC) را ایجاد کرد تا به افرادی که شغل ندارند کمک کند تا کار پیدا کنند، افرادی که خانه‌ای ندارند مکانی برای زندگی داشته باشند و به جلوگیری از گسترش کاسه گرد و غبار کمک کند. مردان جوان و مجرد بیکار می‌توانستند برای کار در CCC درخواست دهند. آن‌ها می‌توانستند مکانی برای زندگی، غذا و مقداری پول برای کار خود داشته باشند. مردان در CCC سدها و دریاچه‌ها ساختند و اولین پارک‌های ایالتی اوکلاهما را ساختند: پارک‌های ایالتی Boiling Springs، Roman Nose، Quartz Mountain، Osage Hills، Robbers Cave، Beavers Bend و Spavinaw Hills.

CCC همچنین درختان زیادی کاشت. درختان ریشه‌های قوی دارند که می‌توانند مقدار زیادی خاک را نگه دارند. آن‌ها همچنین به عنوان مانع باد عمل می‌کنند، که به جلوگیری از وزش خاک کمک می‌کند. "کمربند حفاظتی شماره یک" اولین ردیف درختان کاشته شده توسط CCC در یک برنامه ملی بود که از داکوتای شمالی تا تگزاس پان هندل امتداد داشت. کمربند حفاظتی شماره یک در شمال مانگوم، اوکلاهما، در شهرستان گریر قرار دارد. جورج آر. فیلیپس، اولین جنگلدار ایالتی اوکلاهما، اولین درخت را در این کمربند در 18 مارس 1935 کاشت. تقریباً 3000 مایل درخت در اوکلاهما به عنوان بخشی از این برنامه کاشته شد. تقریباً 19000 مایل و بیش از 223 میلیون درخت حفاظتی در سراسر کشور به عنوان بخشی از این برنامه که در اوکلاهما آغاز شد کاشته شد.
اداره کارهای عمومی و اداره پیشرفت کارها
کنگره در سال 1933 اداره کارهای عمومی (PWA) را ایجاد کرد تا شهروندان را برای پروژه‌های ساخت و ساز و ساخت و ساز در مقیاس بزرگ و همچنین نگهداری جاده‌ها و حمل و نقل به کار گیرد. بزرگترین و پرهزینه‌ترین پروژه آن پروژه گرند ریور بود که بیش از 20 میلیون دلار برای ساخت سد پنساولا و سایر سدها در ایالت هزینه کرد. مشابه PWA، اداره پیشرفت کارها (WPA) در سال 1935 ایجاد شد. هدف اصلی آن استخدام کارگران برای ایجاد سازه‌هایی بود که مزایای بلندمدت برای جوامع فراهم می‌کرد. هر ایالت اولویت‌های خاص خود را داشت و پروژه‌های خود را اجرا می‌کرد. ساخت جاده نیمی از پروژه‌های تکمیل شده توسط WPA را تشکیل می‌داد، اما همچنین کانال‌ها، پل‌ها، سدها، دفاتر پست، اردوگاه‌های گارد ملی، مدارس و حتی برخی استادیوم‌های ورزشی را ساخت. WPA همچنین به افرادی که استخدام می‌کرد کمک می‌کرد. از آنجایی که بسیاری از مردم قبل از جنگ جهانی دوم تحصیلات دبیرستانی خود را به پایان نرسانده بودند، کارمندان WPA می‌توانستند در حین کار دیپلم دبیرستان خود را دریافت کنند.

PWA و WPA همچنین پروژه‌های خاص زیادی را انجام دادند. برخی از این پروژه‌ها شامل بررسی باستان‌شناسی تپه‌های اسپیرو، حفظ کلبه سکویا و ساخت یک کپی از قلعه اصلی گیبسون بود. یکی از بخش‌های WPA، پروژه فدرال یک بود. پروژه فدرال یک هنرمندان، نویسندگان و بازیگران را برای ایجاد هنر، نوشتن نمایشنامه‌ها و اجرای آن برای عموم مردم استخدام کرد. بسیاری از آثار هنری آمریکایی که امروزه وجود دارند به عنوان بخشی از پروژه فدرال یک ساخته شده‌اند. PWA سپس تئاتر مرکز مدنی اوکلاهما سیتی و موزه هنرهای اوکلاهما سیتی را ساخت.

یکی از اولین نمایشگاه‌های هنری در مرکز هنر فدرال. مرکز هنر فدرال اکنون موزه هنرهای اوکلاهما سیتی است (تصویر با اجازه کتابخانه و موزه FDR).

کلاس هنری در مرکز هنر فدرال در تالار شهرداری اوکلاهما سیتی برگزار می‌شود. امروزه، تالار شهرداری مرکز مدنی اوکلاهما سیتی است (تصویر با اجازه آرشیو ملی).
مجموعه دیگری از پروژه‌های خاص انجام شده توسط WPA، پروژه‌های بایگانی بود. این بدان معناست که WPA افرادی را استخدام کرد تا سوابق تاریخی را جمع‌آوری کرده و آن‌ها را در دفاتر ایالتی و فدرال و همچنین کتابخانه‌ها و موزه‌های محلی حفظ کنند. یکی از این پروژه‌ها به دنبال جمع‌آوری اطلاعات در مورد زندگی عامه آمریکایی از سراسر کشور بود. نویسندگان WPA هزاران مصاحبه تاریخ شفاهی جمع‌آوری کردند، از جمله مجموعه‌ای که به عنوان روایات بردگان شناخته می‌شود. در دهه 1930، هنوز افرادی زنده بودند که قبل از پایان جنگ داخلی برده شده بودند و نویسندگان WPA آن‌ها را پیدا کردند و در مورد زندگی‌شان با آن‌ها مصاحبه کردند. در اوکلاهما، WPA با حدود هشتاد نفری که به بردگی متولد شده بودند مصاحبه کرد. روایات آن‌ها به صورت رایگان قابل خواندن و گوش دادن در کتابخانه کنگره است.
WPA پروژه‌های مهم زیادی را در اوکلاهما در طول وجود خود تکمیل کرد. WPA همچنین در طول رکود بزرگ بیش از 119000 نفر را در اوکلاهما استخدام کرد.

به مصاحبه‌های تاریخ شفاهی WPA با افراد سابقاً برده گوش دهید.

کتی رو، 88 ساله، در تولسا، اوکلاهما، حدود سال 1937 (تصویر با اجازه کتابخانه کنگره).


فرانکلین دلانو روزولت
نگاتیوهای سیاه و سفید اداره امنیت کشاورزی/دفتر اطلاعات جنگ
در تابستان سال 1932، فرانکلین دی. روزولت، فرماندار نیویورک، به عنوان نامزد ریاست جمهوری حزب دموکرات معرفی شد. در سخنرانی پذیرش خود، روزولت با بیان این که «به شما قول می‌دهم، به خود قول می‌دهم که یک معامله جدید برای مردم آمریکا ارائه خواهم داد»، به مشکلات رکود اقتصادی پرداخت. در انتخابات پاییز سال 1932، روزولت با اکثریت قاطع پیروز شد.
معامله جدیدی که روزولت به مردم آمریکا وعده داده بود، بلافاصله پس از تحلیف او در مارس 1933 به شکل‌گیری درآمد. بر اساس این فرض که برای خروج کشور از رکود اقتصادی به قدرت دولت فدرال نیاز است، روزهای نخستین دولت روزولت شاهد تصویب قوانین اصلاح بانکی، برنامه‌های کمک اضطراری، برنامه‌های ایجاد اشتغال و برنامه‌های کشاورزی بود. بعدها، یک معامله جدید دوم تکامل یافت که شامل برنامه‌های حمایت از اتحادیه‌ها، قانون تامین اجتماعی و برنامه‌های کمک به کشاورزان اجاره‌نشین و کارگران مهاجر بود. بسیاری از قوانین یا سازمان‌های معامله جدید با حروف اختصاری خود شناخته شدند. به عنوان مثال، اداره پیشرفت کارها به عنوان WPA و سازمان حفاظت مدنی به عنوان CCC شناخته می‌شد. بسیاری از مردم اظهار داشتند که برنامه‌های معامله جدید یادآور سوپ حروف الفبا است.
تا سال 1939، معامله جدید به پایان رسیده بود. در کوتاه مدت، برنامه‌های معامله جدید به بهبود زندگی افرادی که از رکود اقتصادی رنج می‌بردند کمک کرد. در بلندمدت، برنامه‌های معامله جدید سابقه ای را برای نقش کلیدی دولت فدرال در امور اقتصادی و اجتماعی کشور ایجاد کرد.
برای جستجوی اسناد بیشتر در Loc.gov مرتبط با برنامه‌ها و سازمان‌های معامله جدید، از اصطلاحاتی مانند اداره پیشرفت کارها، سازمان حفاظت مدنی، اداره کارهای عمومی، اداره امنیت کشاورزی و اداره بازیابی ملی استفاده کنید.
اسناد

یک آمریکایی آفریقایی تبار (یوجینیا مارتین) و WPA
سازمان‌های معامله جدید

سرپناه‌های ردیفی، کمپ کارگری FSA ... رابستاون، تگزاس.
نامه باید برسد.
پروژه مسکن PWA (اداره کارهای عمومی) برای سیاه‌پوستان. اوماها، نبراسکا
استخر ایجاد شده توسط سد CCC (سازمان حفاظت مدنی)

اتحادیه‌گرایی سازمان‌های صنعتی (CIO)
مخالفت با معامله جدید
معامله جدید یک شکست بود
روزولت مرد "خوبی" است
اداره پیشرفت کارها

بخشی از

مجموعه‌های منبع اصلی
طرح‌های درسی
ارائه‌ها

ناوبری اضافی

صفحه اصلی معلمان کتابخانه کنگره مواد آموزشی و توسعه حرفه‌ای را برای کمک به معلمان برای استفاده موثر از منابع اصلی از مجموعه های دیجیتال گسترده کتابخانه در آموزش خود ارائه می‌دهد.
ابزار و راهنمای تجزیه و تحلیل برای کمک به دانش آموزان خود در تجزیه و تحلیل این منابع اصلی، یک سازمان‌دهنده گرافیکی و راهنما دریافت کنید.


معامله نوین مجموعه‌ای از ده‌ها برنامه و نهاد بود که توسط دولت روزولت و کنگره ایجاد شد.
برخی از آن‌ها از طریق قانون، برخی از طریق دستور اجرایی به وجود آمدند؛ برخی به خوبی شناخته شده‌اند، برخی نه؛ برخی در طول مسیر نام خود را تغییر دادند یا اصلاح شدند؛ برخی تنها چند سال دوام آوردند، برخی هنوز هم وجود دارند. این می‌تواند گیج‌کننده باشد و ما امیدواریم این فهرست به مرتب‌سازی آن‌ها کمک کند. فهرست برنامه‌ها تا حد امکان کامل است.

برای هر برنامه معامله نوین، خلاصه‌ای از قانون، نهاد، اهداف و دستاوردها، و همچنین بازیگران کلیدی و میراث آن وجود دارد. این‌ها عمدتاً بر اساس منابع اصلی (که به آن‌ها استناد شده است) هستند و تا حد امکان دقیق هستند.

—با کلیک بر روی نام یک برنامه، یک متن بازشو ظاهر می‌شود.
—برای مشاهده تمام برنامه‌های معامله نوین که به ترتیب حروف الفبا فهرست شده‌اند، اینجا را کلیک کنید.
—برای یک جدول زمانی از برنامه‌ها، به صفحه جدول زمانی معامله نوین مراجعه کنید.

تحریک اقتصادی و تثبیت
شرکت مالی بازسازی (1932)
در دوران دولت هوور ایجاد شد، توسط FDR گسترش یافت.
به تأمین مالی کارهای عمومی، صنعت و فعالیت‌های دفاع ملی کمک کرد.
قانون بازیابی صنعتی ملی (1933)
اداره بازیابی ملی (NRA) را ایجاد کرد.
همکاری صنعت را برای کنترل قیمت‌ها و چانه‌زنی جمعی برای کارگران قانونی کرد.
قانون تنظیم کشاورزی (1933، مجدداً تصویب شده در 1938)
اداره تنظیم کشاورزی (AAA) را ایجاد کرد.
اقداماتی را برای کاهش عرضه محصولات، تثبیت قیمت‌ها و حمایت از درآمد کشاورزان معرفی کرد.
مرکز برق و خانه (1934)
به آمریکایی‌ها در خرید لوازم برقی کمک کرد؛ در همکاری با TVA و اداره برق‌رسانی روستایی کار می‌کرد.
مالیات بر درآمد و ثروت (1934-1941)
تاکید بیشتر بر مالیات تصاعدی و مالیات بر ثروت؛ افزایش مداوم درآمد حاصل شد.
اتحادیه‌های اعتباری فدرال (1934)
فرصت‌های پس‌انداز و وام تعاونی را به آمریکایی‌ها ارائه داد، و همچنین جایگزینی برای رباخواری.
دفتر سفر ایالات متحده (1937)
به افزایش سفر و گردشگری تفریحی در داخل ایالات متحده کمک کرد.

ثبات بانکی و اصلاحات مالی
قانون کمک فوری بانکی (1933)
به رئیس‌جمهور اختیارات اضطراری بر سیستم بانکی ایالات متحده داد، که در آن او یک "تعطیلات بانکی" اعلام کرد تا به ارزیابی تمام بانک‌ها و تعطیلی بانک‌های ورشکسته اجازه دهد.
قانون بانکی گلس-استگال (1933)
شرکت بیمه سپرده فدرال را برای بیمه حساب‌های بانکی شخصی ایجاد کرد
بانکداری تجاری را از بانکداری سرمایه‌گذاری جدا کرد - "دیوار آتش".
شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) (1933)
سپرده‌های بانکی را در برابر ورشکستگی بانک، تا یک سطح معین بیمه کرد.
اتحادیه‌های اعتباری فدرال (1934) فرصت‌های پس‌انداز و وام تعاونی را به آمریکایی‌ها ارائه داد، و همچنین جایگزینی برای رباخواری.
قانون اوراق بهادار (1933) و قانون بورس اوراق بهادار (1934)
کمیسیون اوراق بهادار و بورس (SEC) را ایجاد کرد.
به تنظیم فدرال معاملات سهام در شرکت‌های عمومی اجازه داد.
قانون ذخیره طلا (1934)
تمام طلای خصوصی را فراخواند و انباری دولتی (فورت ناکس) ایجاد کرد.
اصلاح ورشکستگی (1934-1938)
از مزارع در برابر بازپس‌گیری طلبکاران محافظت کرد؛ به شهرها و شهرهای بحران‌زده کمک کرد؛ ورشکستگی‌های تجاری را اصلاح کرد؛ گزینه‌های ورشکستگی شخصی بیشتری ایجاد کرد.
قانون بانکی (1935)
بانک فدرال رزرو را بازسازی و متمرکز کرد.
قانون شرکت‌های هلدینگ خدمات عمومی (1935)
از مصرف‌کنندگان در برابر افزایش نرخ‌های خاص و همچنین در برابر فعالیت‌های سفته‌بازی پرخطر محافظت کرد.

کمک و رفاه
قانون کمک فوری فدرال (1933)
اداره کمک فوری فدرال (FERA) را ایجاد کرد.
کمک مالی به ایالت‌ها برای حمایت از برنامه‌های کمک محلی برای بی‌خانمان‌ها ارائه داد.
شرکت کالاهای مازاد فدرال (FSCC) (1933) - نام شرکت کمک فوری مازاد فدرال (1933-1935)، سپس شرکت کالاهای مازاد فدرال (1935-1940)
توزیع مواد غذایی و کالاهای مازاد به نیازمندان.
هیئت بازنشستگی راه‌آهن (1934)
برنامه بازنشستگی راه‌آهن و همچنین بسیاری از برنامه‌های مزایا برای کارگران صنعت راه‌آهن را اداره می‌کند.
قوانین تخصیص کمک اضطراری (1935-1943)
تأمین مالی آژانس‌های کاری معامله نوین، به ویژه اداره پیشرفت کارها (WPA) را فراهم کرد.
قانون تأمین اجتماعی (1935)
یک سیستم ملی بازنشستگی، بیمه بیکاری و کمک به مادران با فرزندان ایجاد کرد و اداره تأمین اجتماعی (SSA) را برای اداره آن ایجاد کرد.

کارهای عمومی - برنامه‌های جدید
سپاه حفاظت از شهروندان (CCC) (1933)
تحت قانون حفاظت اضطراری ایجاد شد.
جوانان بیکار و غیرماهر را برای بهبود مناطق روستایی و پارک‌ها به کار گرفت.
مرکز دره تنسی (TVA) (1933)
تحت قانون مرکز دره تنسی ایجاد شد.
برنامه‌ریزی توسعه حوضه رودخانه بر اساس سدها و برق آبی.
اداره کارهای عمومی (PWA) (1933)
تحت قانون بازیابی صنعتی ملی ایجاد شد.
به پیمانکاران خصوصی برای ساخت پروژه‌های بزرگ مقیاس پیشنهادی توسط ایالت‌ها پرداخت کرد.
اداره کارهای مدنی (CWA) (1933)
توسط دستور اجرایی به عنوان کمک کاری موقت تحت FERA ایجاد شد.
مستقیماً کارگران بیکار را برای کار در پروژه‌های محلی استخدام کرد؛ به مدلی برای WPA تبدیل شد.
اداره کمک فوری فدرال (FERA) (1933)
تحت قانون کمک فوری فدرال برای اعطای کمک‌های بلاعوض به ایالت‌ها برای برنامه‌های کاری برای استخدام بیکاران و ارائه کمک مستقیم به نیازمندان ایجاد شد.
اداره پیشرفت کارها (WPA) (1935) - نام اداره پروژه‌های کاری (1939)
توسط دستور اجرایی برای تأمین مالی پروژه‌های کارهای عمومی ایالتی و محلی ایجاد شد.
مستقیماً کارگران بیکار را استخدام کرد و به بزرگترین برنامه کارهای عمومی تبدیل شد.
اداره جوانان ملی (NYA) (1935)
توسط دستور اجرایی به عنوان زیرمجموعه‌ای از WPA ایجاد شد.
جوانان مرد و زن، هم در مدرسه و هم خارج از مدرسه را برای برنامه‌های کاری استخدام کرد.
اداره برق‌رسانی روستایی (REA) (1935)
توسط دستور اجرایی برای رساندن برق به مناطق روستایی دورافتاده ایجاد شد.
توسط قانون برق‌رسانی روستایی (1936) دائمی شد.
سرویس حفاظت از خاک (SCS) (1935)
توسط قانون حفاظت از خاک (1935) برای ادامه کار سرویس فرسایش خاک (SES) ایجاد شد که تحت قانون حفاظت اضطراری (1933) ایجاد شده بود.

توسعه برنامه‌های موجود
دفتر جاده‌های عمومی (BPR) (1918) - نام اداره جاده‌ها (1939)
ساخت جاده‌ها در پارک‌ها و جنگل‌های ملی، کمک به ایالت‌ها در ساخت جاده‌ها، زیباسازی بزرگراه‌ها و انجام مطالعات حمل و نقل مختلف.
اداره پست ایالات متحده (1792)
با خزانه‌داری ایالات متحده و بعداً اداره ساختمان‌های عمومی (PBA) برای ایجاد ساختمان‌های پستی جدید و آثار هنری در دفاتر پستی همکاری کرد.
دفتر بازسازی (1902)
ساخت سدها و پروژه‌های آبیاری در ایالت‌های غربی و پروژه‌های بزرگ حوضه رودخانه در رودخانه‌های کلمبیا، کلرادو و ساکرامنتو.
سپاه مهندسین ارتش (1802)
ساخت سیل‌بندها، سدها و کانال‌ها در سراسر کشور، پروژه حوضه رودخانه میسوری را ساخت و بهبود سیل‌بندها در امتداد رودخانه‌های میسیسیپی، اوهایو و ساکرامنتو را انجام داد.
سپاه تدارکات (1775)
مسئول جابجایی تدارکات، غذا و خدمات برای حمایت از سربازان آمریکایی. در دوران معامله نوین، سپاه تدارکات بودجه قابل توجهی از هر دو اداره کارهای عمومی (PWA) و قوانین تخصیص کمک اضطراری دریافت کرد.

نیروهای مسلح ایالات متحده و صنایع دفاع ملی
بهبود پایگاه‌های نظامی، تأمین مالی کشتی‌های نیروی دریایی و گارد ساحلی، ایجاد شغل برای کارگران و صنعتگران دفاعی، انرژی برای تولید هواپیما، آموزش شغلی برای جوانان بیکار مرد و زن، انضباط و مهارت‌های رهبری در CCC.

برنامه‌های هنر و فرهنگ
پروژه هنری کارهای عمومی (PWAP) (1933)
توسط CWA پرداخت شد و توسط خزانه‌داری ایالات متحده اداره می‌شد.
پروژه‌های هنر و فرهنگ اداره کمک فوری فدرال (FERA) (1934)
نمایش‌ها، کنسرت‌ها و آثار هنری.
بخش هنرهای زیبای خزانه‌داری (TSFA) (1934) - در اصل بخش نقاشی و مجسمه‌سازی خزانه‌داری (TSPS) از سال 1934 تا 1938، سپس بخش هنرهای زیبای خزانه‌داری (TSFA) از سال 1938 تا 1939 و در نهایت فقط بخش هنرهای زیبا (SFA، واقع در اداره ساختمان‌های عمومی تازه ایجاد شده، از سال 1939 تا 1943).
نظارت بر آثار هنری ایجاد شده برای بهبود ساختمان‌های عمومی، به ویژه دفاتر پستی.
پروژه هنری کمک فوری خزانه‌داری (TRAP) (1935)
کوچکترین برنامه‌ها برای استخدام هنرمندان بیکار برای ایجاد آثار هنری عمومی.
هیئت هنر و صنایع دستی بومیان (1935)
ایجاد شده برای ترویج و محافظت از هنر و صنایع دستی بومیان.
پروژه شماره یک فدرال (Federal One) (1935)
توسط WPA برای استخدام هنرمندان، نویسندگان، مورخان و سایر متخصصان ایجاد شد
بزرگترین برنامه‌های هنری، با پنج بخش:
—پروژه هنری فدرال (FAP) (1935)
—پروژه موسیقی فدرال (FMP) (1935)
—پروژه نویسندگان فدرال (FWP) (1935)
—پروژه تئاتر فدرال (FTP) (1935)
—نظرسنجی سوابق تاریخی (HRS) (1935)
یک بازسازی در سال 1939 نام‌های سه مورد اول را به برنامه هنری WPA، برنامه موسیقی WPA و برنامه نویسندگان WPA تغییر داد، پروژه تئاتر را حذف کرد و HRS را به برنامه تحقیق و سوابق WPA تبدیل کرد.
پروژه رقص فدرال (1936)
شاخه‌ای از پروژه تئاتر فدرال، ایجاد شده برای ارائه فرصت‌های ویژه برای رقصندگان بیکار.
گروه رقص جوانان ملی (1936)
یک بخش هنری کوچک در NYA.

حفظ تاریخی
اداره بایگانی و سوابق ملی (1934)
مخزن ملی آمریکا برای اسناد تاریخی، عکس‌ها و سایر سوابق.
قانون سایت‌های تاریخی (1935)
حفظ سایت‌های تاریخی را به مسئولیت سرویس پارک ملی تبدیل کرد و به آن قدرت داد تا ساختمان‌ها و سایت‌های دارای اهمیت ملی را بررسی، انتخاب و حفظ کند.
نظرسنجی سوابق تاریخی (HRS) (1935)
فهرست‌برداری از سوابق فدرال، ایالتی و محلی؛ محصول کار آن امروزه توسط مورخان، محققان و شجره‌شناسان استفاده می‌شود.

سازماندهی مجدد برنامه‌های کارهای عمومی
دفتر جاده‌های عمومی، بخش ساختمان‌های عمومی (PBB) (1933) - نام بخش جاده‌ها از سال 1933-1935، سپس بخش ساختمان‌های عمومی از سال 1935-1939
بخشی از بخش تدارکات جدید ایجاد شده برای تجمیع فعالیت‌های ساخت و ساز فدرال.
مدیریت ساخت و تعمیر بیشتر ساختمان‌های فدرال.
مدیریت بخش نقاشی و مجسمه‌سازی خزانه‌داری و پروژه هنری کمک فوری خزانه‌داری.
اداره برق بنویل (BPA) (1937)
توسط قانون برق بنویل ایجاد شد.
مدیریت شبکه برق و فروش از پروژه رودخانه کلمبیا.
اداره ساختمان‌های عمومی (PBA) (1939)
توسط قانون سازماندهی مجدد 1939 برای مدیریت تمام ساختمان‌های فدرال (غیرنظامی) ایجاد شد و کار بخش تدارکات خزانه‌داری ایالات متحده را بر عهده گرفت.
اداره کارهای فدرال (FWA) (1939)
توسط قانون سازماندهی مجدد 1939 به عنوان یک آژانس چتری برای
اداره برنامه‌های کارهای عمومی موجود، از جمله PWA، WPA، USHA، PRA (BPR) و PBA.
اداره امنیت فدرال (FSA) (1939)
توسط قانون سازماندهی مجدد 1939 برای مدیریت تعدادی از آژانس‌ها و دفاتر فدرال از جمله CCC، NYA و هیئت تأمین اجتماعی ایجاد شد.

کمک روستایی و کشاورزی
قانون تنظیم کشاورزی (1933، مجدداً تصویب شده در 1938)
اداره تنظیم کشاورزی (AAA) برای تثبیت قیمت‌ها و حمایت از درآمد از طریق خریدهای دولتی، هیئت‌های بازاریابی و بازنشستگی زمین ایجاد کرد.
قانون اعتبار کشاورزی (1933)
اداره اعتبار کشاورزی (FCA) را ایجاد کرد.
نظارت بر تمام برنامه‌های اعتبار کشاورزی و بازسازی وام‌های رهنی.
اداره امنیت کشاورزی (1937)
اعتبار کم‌بهره و سایر خدمات را به کشاورزان نیازمند ارائه کرد.
مرکز برق و خانه (1934)
به آمریکایی‌ها در خرید لوازم برقی کمک کرد؛ در همکاری با TVA و اداره برق‌رسانی روستایی کار می‌کرد.
اصلاح ورشکستگی (1934-1938)
از مزارع در برابر بازپس‌گیری طلبکاران محافظت کرد؛ به شهرها و شهرهای بحران‌زده کمک کرد؛ ورشکستگی‌های تجاری را اصلاح کرد؛ گزینه‌های ورشکستگی شخصی بیشتری ایجاد کرد.
شرکت جزایر ویرجین (1934)
بازسازی صنایع شکر و رام جزایر ویرجین؛ کاهش بیکاری؛ ارائه خدمات و برنامه‌های وام کشاورزی مختلف؛ هماهنگی با یک برنامه اسکان.
پروژه کمربند حفاظتی (1934)
یک پروژه کاشت درخت بزرگ در دشت‌های بزرگ، برای محافظت در برابر فرسایش بادی و ارائه کار برای بیکاران.
اداره اسکان (RA) (1935)
تکامل یافته از مقررات کمک اضطراری قبلی.
ایجاد جوامع برنامه‌ریزی شده برای آمریکایی‌هایی که معیشتشان توسط رکود مختل شده بود؛ بازسازی زمین‌های بیش از حد استفاده شده؛ اعطای وام به کشاورزان.
قانون حفاظت از خاک (1935)
سرویس حفاظت از خاک (SCS) را برای کمک به ساخت کارهای حفاظت از خاک و آب ایجاد کرد، پس از موفقیت سرویس فرسایش خاک اضطراری (SES).
قانون برق‌رسانی روستایی (1936)
پیش از دستور اجرایی ایجاد اداره برق‌رسانی روستایی (REA) (1935)؛ شبکه برق را به مناطق روستایی دورافتاده رساند.

کمک مسکن و اصلاحات وام رهنی
اداره امنیت کشاورزی (1937)
اعتبار کم‌بهره و سایر خدمات را به کشاورزان نیازمند ارائه کرد.
قانون وام صاحبان خانه (1933)
شرکت وام صاحبان خانه (HOLC) را ایجاد کرد.
ارائه کمک مالی به صاحبان خانه و صنعت وام رهنی.
مرکز مسکن آلِی (1934)
بهبود مسکن برای ساکنان کم‌درآمد واشنگتن دی سی.
قانون مسکن ملی (1934)
اداره مسکن فدرال (FHA) را برای تضمین وام‌های رهنی با بانک‌ها ایجاد کرد
شرکت بیمه پس‌انداز و وام فدرال را برای ایفای نقش شرکت بیمه سپرده فدرال (به بالا مراجعه کنید) برای مؤسسات پس‌انداز و وام ایجاد کرد.
قانون مسکن ایالات متحده (1937)
اداره مسکن ایالات متحده (USHA) را برای ساخت مسکن عمومی ایجاد کرد.

قانون کار
قانون بازیابی صنعتی ملی (1933)
حق سازماندهی کارگران را تضمین کرد، حداقل دستمزد ملی را فراهم کرد و کار کودکان را ممنوع کرد.
قانون واگنر-پیزر / سرویس استخدام ایالات متحده (1933)
سرویس استخدام ایالات متحده (USES) را لغو و سپس آن را به یک آژانس کارآمدتر بازسازی کرد؛ USES به اتصال مجدد کارگران بیکار به بازار کار کمک کرد.
هیئت بازنشستگی راه‌آهن (1934)
برنامه بازنشستگی راه‌آهن و همچنین بسیاری از برنامه‌های مزایا برای کارگران صنعت راه‌آهن را اداره می‌کند.
قانون روابط کار ملی (قانون واگنر) (1935)
حق چانه‌زنی جمعی را تأیید کرد، با قوانین و اجرای هیئت روابط کار ملی (NLRB).
قانون تأمین اجتماعی (1935)
بیمه بیکاری و مالیات تأمین اجتماعی بر حقوق و دستمزدها را فراهم کرد.
قانون استانداردهای منصفانه کار (1938)
حقوق از دست رفته پس از لغو قانون بازیابی صنعتی ملی توسط دیوان عالی را بازگرداند: حداقل دستمزد و ممنوعیت کار کودکان.

بهداشت و ایمنی عمومی
*قانون غذا، دارو و آرایشی (1938)*
ایمنی عمومی برای مصرف‌کنندگان را بهبود بخشید.
قانون موسسه ملی سرطان (1937)
موسسه ملی سرطان را در داخل موسسه ملی بهداشت ایجاد کرد.
پروژه‌های بهداشت عمومی (1933)
ساخت و ساز، خدمات مستقیم، کمک‌های تحقیقاتی و اطلاعات عمومی برای کمک به بهداشت عمومی.

حفاظت از زمین و حیات وحش
سپاه حفاظت از شهروندان (CCC) (1933)
تحت قانون حفاظت اضطراری ایجاد شد. جوانان بیکار و غیرماهر را برای بهبود مناطق روستایی و پارک‌ها به کار گرفت.
سازماندهی مجدد پارک‌های فدرال (1933)
انتقال تمام بناهای تاریخی و میدان‌های نبرد تحت سرویس پارک ملی توسط دستور اجرایی، و همچنین ساختمان‌های فدرال در واشنگتن دی سی.
پروژه کمربند حفاظتی (1934)
یک پروژه کاشت درخت بزرگ در دشت‌های بزرگ، برای محافظت در برابر فرسایش بادی و ارائه کار برای بیکاران.
قوانین حفاظت از ماهی و حیات وحش (1934)
ایجاد پناهگاه‌های پرندگان و حیات وحش در زمین‌های فدرال و ایجاد یک سیستم تأمین مالی سالم برای خرید زمین‌های کشاورزی حاشیه‌ای برای پناهگاه‌های جدید.
قانون حفاظت از خاک (1935)
سرویس حفاظت از خاک (SCS) را برای کمک به توقف فرسایش خاک و از دست دادن آب در زمین‌های کشاورزی تخریب شده ایجاد کرد، ادامه کار سرویس فرسایش خاک اضطراری (SES).
قانون چرا (1935)
چرا رایگان در زمین‌های فدرال را پایان داد و مناطق چرا تنظیم شده را در سراسر کشور ایجاد کرد، که توسط یک سرویس چرا جدید در وزارت امور داخلی اداره می‌شد.

تنظیم تجارت، حمل و نقل و ارتباطات
لغو ممنوعیت (1933)
اصلاحیه بیست و یکم قانون اساسی توسط کنگره، پس از ایالت‌ها تصویب شد.
بانک صادرات و واردات (1934)
ایجاد شده برای تسهیل تجارت با سایر کشورها؛ به عنوان دو بانک شروع شد، در سال 1936 در یک بانک ادغام شد.
قانون توافق تجاری متقابل (1934)
منجر به توافق‌های تجاری با 19 کشور بین سال‌های 1934 و 1939 شد.
قانون ارتباطات (1934)
کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) را برای تنظیم طیف رادیویی ایجاد کرد.
قانون رابینسون-پتمان (1936)
همچنین به عنوان "قانون ضد تبعیض قیمت" شناخته می‌شود؛ قوانین را برای کنترل انحصاری و قیمت‌گذاری تقویت کرد (عمدتاً با هدف فروشگاه‌های زنجیره‌ای)؛ توسط قانون ویلر-لیا (1938) تکمیل شد.
قانون هوانوردی مدنی (1938)
مرجع هوانوردی مدنی (CAA) را ایجاد کرد؛ بعداً به هیئت هوانوردی مدنی (CAB) برای تنظیم شرکت‌های هواپیمایی و اداره هوانوردی مدنی (بعداً، اداره هوانوردی فدرال) برای کنترل ترافیک هوایی تقسیم شد.

زمین‌های بومیان و مناطق ایالات متحده
قانون سازماندهی مجدد بومیان (1934)
زمین به مالکیت قبیله‌ای بازگردانده یا اضافه شد، توسعه مشاغل قبیله‌ای ترویج شد، سیستمی از اعتبار ایجاد شد، بازگشت به خودگردانی.
شرکت جزایر ویرجین (1934)
بازسازی صنایع شکر و رام جزایر ویرجین؛ کاهش بیکاری؛ ارائه خدمات و برنامه‌های وام کشاورزی مختلف؛ هماهنگی با یک برنامه اسکان.
اداره بازسازی پورتوریکو (PRRA) (1935)
برنامه کارهای عمومی در مقیاس بزرگ، استخدام هزاران مرد و زن بیکار، بهبودهای ماندگار در زیرساخت‌ها، آموزش، بهداشت، زمین‌های کشاورزی و غیره.
بومیان اوکلاهوما و بومیان آلاسکا (1936)
درخواست‌های قانون سازماندهی مجدد بومیان را به این مناطق گسترش داد.

عدالت مدنی و کیفری
بخش حقوق مدنی، وزارت دادگستری (1939)
تخلفات حقوق مدنی و آزادی‌های مدنی را بررسی کرد. پیشرو امروز بخش حقوق مدنی.

آموزش و مشارکت مدنی
پروژه انجمن فدرال (1936)
آمریکایی‌ها را گرد هم آورد تا در مورد رویدادهای جاری و مشکلات بحث کنند.
سرویس فیلم ایالات متحده (1938)
فیلم‌های آموزشی و نمایشی در مورد مشکلات زیست‌محیطی و اجتماعی-اقتصادی تولید کرد. برای اطلاعات بیشتر، بیوگرافی پار لورنتس را ببینید.

این خلاصه‌ها کار برنت مک‌کی با کمک ریچارد A واکر است.
اگر اشتباه یا کمبودی را مشاهده کردید، لطفاً به info@livingnewdeal.org برای ما بنویسید
معامله نوین زنده. هنوز در حال کار برای آمریکا.


معامله‌ی نوین برای مردم آمریکا
در ۴ مارس ۱۹۳۳، در تاریک‌ترین روزهای رکود بزرگ، فرانکلین دی. روزولت، رئیس‌جمهور تازه‌انتخاب‌شده، اولین سخنرانی افتتاحی خود را در برابر ۱۰۰۰۰۰ نفر در میدان کاپیتول واشنگتن ایراد کرد.
او گفت: «اول از همه، مایلم اعتقاد راسخ خود را اعلام کنم که تنها چیزی که باید از آن بترسیم، خود ترس است.»
او قول داد که به سرعت برای مقابله با «واقعیت‌های تلخ لحظه» اقدام کند و به آمریکایی‌ها اطمینان داد که «جنگی علیه بحران» به راه خواهد انداخت، گویی که «در واقع مورد تهاجم دشمن خارجی» قرار گرفته‌ایم. سخنرانی او به بسیاری از مردم اعتماد به نفس داد که مردی را انتخاب کرده‌اند که از انجام اقدامات جسورانه برای حل مشکلات کشور نمی‌ترسد.

آیا می‌دانستید؟ سطح بیکاری در برخی شهرها در طول رکود بزرگ به سطوح سرسام‌آوری رسید: تا سال ۱۹۳۳، در تولدو، اوهایو به ۸۰ درصد و تقریباً ۹۰ درصد از ساکنان لوول، ماساچوست بیکار بودند.

روز بعد، روزولت تعطیلی چهار روزه بانک‌ها را اعلام کرد تا از برداشت پول مردم از بانک‌های ناپایدار جلوگیری کند. در ۹ مارس، کنگره قانون بانکداری اضطراری روزولت را تصویب کرد که بانک‌ها را سازماندهی مجدد کرد و بانک‌های ورشکسته را تعطیل کرد.
در اولین «گفتگوی کنار آتش» سه روز بعد، رئیس‌جمهور از آمریکایی‌ها خواست تا پس‌انداز خود را دوباره در بانک‌ها قرار دهند و تا پایان ماه، تقریباً سه چهارم آنها دوباره باز شدند.
صد روز اول
تلاش روزولت برای پایان دادن به رکود بزرگ تازه آغاز شده بود و در آنچه به عنوان «صد روز اول» شناخته شد، تشدید می‌شد. روزولت کار را با درخواست از کنگره برای برداشتن اولین گام به سوی پایان دادن به ممنوعیت الکل - یکی از مسائل بحث‌برانگیز دهه ۱۹۲۰ - با قانونی کردن دوباره خرید آبجو برای آمریکایی‌ها آغاز کرد. (در پایان سال، کنگره متمم بیست و یکم را تصویب کرد و ممنوعیت الکل را به طور کامل پایان داد.)
در ماه مه، او قانون مأموریت دره تنسی را به قانون تبدیل کرد و TVA را ایجاد کرد و به دولت فدرال اجازه داد تا سدهایی را در امتداد رودخانه تنسی بسازد که از سیل جلوگیری کند و برق آبی ارزان‌قیمت را برای مردم منطقه تولید کند.
در همان ماه، کنگره لایحه‌ای را تصویب کرد که به کشاورزان کالایی (کشاورزانی که محصولاتی مانند گندم، محصولات لبنی، تنباکو و ذرت تولید می‌کردند) برای رها کردن زمین‌های خود به حال خود پرداخت می‌کرد تا مازاد کشاورزی پایان یابد و قیمت‌ها افزایش یابد.
قانون بازیابی صنعتی ملی در ماه ژوئن تضمین کرد که کارگران حق تشکیل اتحادیه و مذاکره جمعی برای دستمزد بالاتر و شرایط کاری بهتر را خواهند داشت. همچنین برخی از قوانین ضد انحصار را به حالت تعلیق درآورد و یک اداره کارهای عمومی با بودجه فدرال ایجاد کرد.
علاوه بر قانون تنظیم کشاورزی، قانون مأموریت دره تنسی و قانون بازیابی صنعتی ملی، روزولت در صد روز اول تصدی خود، تصویب ۱۲ قانون مهم دیگر از جمله قانون گلس-استگال (یک لایحه مهم بانکی) و قانون وام مسکن صاحبان خانه را به دست آورد.
تقریباً هر آمریکایی چیزی برای خوشحالی و چیزی برای شکایت در این مجموعه متنوع از قوانین پیدا کرد، اما برای همه روشن بود که FDR اقدام «مستقیم و قاطع» را که در سخنرانی افتتاحی خود وعده داده بود، انجام می‌دهد.
معامله‌ی نوین دوم
با وجود بهترین تلاش‌های رئیس‌جمهور روزولت و کابینه‌اش، رکود بزرگ ادامه یافت. بیکاری ادامه داشت، اقتصاد بی‌ثبات باقی ماند، کشاورزان همچنان در حوضه گرد و غبار با مشکل مواجه بودند و مردم خشمگین‌تر و ناامیدتر می‌شدند.
بنابراین، در بهار سال ۱۹۳۵، روزولت مجموعه‌ای دوم و تهاجمی‌تر از برنامه‌های فدرال را راه‌اندازی کرد که گاهی اوقات به عنوان معامله‌ی نوین دوم نامیده می‌شد.
در آوریل، او اداره پیشرفت کارها (WPA) را ایجاد کرد تا برای افراد بیکار شغل ایجاد کند. پروژه‌های WPA مجاز به رقابت با صنعت خصوصی نبودند، بنابراین بر ساختن چیزهایی مانند دفاتر پستی، پل‌ها، مدارس، بزرگراه‌ها و پارک‌ها تمرکز داشتند. WPA همچنین به هنرمندان، نویسندگان، کارگردانان تئاتر و موسیقی‌دانان کار داد.
در ژوئیه ۱۹۳۵، قانون روابط کار ملی که به قانون واگنر نیز معروف است، هیئت روابط کار ملی را ایجاد کرد تا بر انتخابات اتحادیه‌ها نظارت کند و از رفتار ناعادلانه شرکت‌ها با کارگران خود جلوگیری کند. در آگوست، FDR قانون تأمین اجتماعی سال ۱۹۳۵ را امضا کرد که مستمری بازنشستگی را برای میلیون‌ها آمریکایی تضمین می‌کرد، سیستمی از بیمه بیکاری را راه‌اندازی می‌کرد و مقرر می‌کرد که دولت فدرال به مراقبت از کودکان وابسته و معلولان کمک کند.
در سال ۱۹۳۶، در حالی که برای دور دوم نامزد می‌شد، FDR به جمعیت پرشوری در میدان مدیسون اسکوئر گفت که «نیروهای 'پول سازمان‌یافته' در نفرت خود از من متحد هستند - و من از نفرت آنها استقبال می‌کنم.»
او ادامه داد: «دوست دارم گفته شود که در دوره اول ریاست‌جمهوری من، نیروهای خودخواهی و هوس قدرت با همتای خود روبرو شدند، [و] دوست دارم گفته شود که در دوره دوم ریاست‌جمهوری من، این نیروها با ارباب خود روبرو شده‌اند.»
این FDR راه زیادی را از طرد قبلی سیاست‌های طبقاتی پیموده بود و قول یک مبارزه بسیار تهاجمی‌تر علیه کسانی را که از مشکلات دوران رکود بزرگ مردم عادی آمریکا سود می‌بردند، می‌داد. او با اکثریت قاطع در انتخابات پیروز شد.
با این حال، رکود بزرگ ادامه یافت. کارگران رادیکال‌تر شدند: به عنوان مثال، در دسامبر ۱۹۳۶، اعتصاب کارگران خودروی متحد در یک کارخانه GM در فلینت، میشیگان ۴۴ روز به طول انجامید و به حدود ۱۵۰۰۰۰ کارگر خودرو در ۳۵ شهر گسترش یافت.
تا سال ۱۹۳۷، با ناخشنودی بیشتر رهبران شرکت‌ها، حدود ۸ میلیون کارگر به اتحادیه‌ها پیوسته بودند و به شدت خواستار حقوق خود بودند.
پایان معامله‌ی نوین؟
در این میان، خود معامله‌ی نوین با یک شکست سیاسی پس از دیگری مواجه شد. اکثریت محافظه‌کار در دیوان عالی ادعا می‌کردند که این قوانین گسترش غیرقانونی قدرت فدرال هستند و اصلاحاتی مانند اداره بازیابی ملی و اداره تنظیم کشاورزی را باطل کردند.
به منظور محافظت از برنامه‌های خود در برابر دخالت بیشتر، در سال ۱۹۳۷، رئیس‌جمهور روزولت طرحی را برای افزودن قضات لیبرال کافی به دادگاه برای خنثی کردن محافظه‌کاران «مخالف» اعلام کرد.
این «افزایش دادگاه» غیرضروری بود - به محض اینکه از این طرح مطلع شدند، قضات محافظه‌کار شروع به رای دادن به تأیید پروژه‌های معامله‌ی نوین کردند - اما این رویداد به روابط عمومی دولت آسیب رساند و به بسیاری از مخالفان رئیس‌جمهور در کنگره مهمات داد.
در همان سال، اقتصاد پس از کاهش هزینه‌های محرک دولت، دوباره وارد رکود شد. با وجود این تأیید ظاهری سیاست‌های معامله‌ی نوین، افزایش احساسات ضد روزولت، تصویب برنامه‌های جدید را برای او دشوار کرد.
در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپنی‌ها پرل هاربر را بمباران کردند و ایالات متحده وارد جنگ جهانی دوم شد. تلاش‌های جنگی صنعت آمریکا را تحریک کرد و در نتیجه، به طور موثری رکود بزرگ را پایان داد.
معامله‌ی نوین و سیاست آمریکا
از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۱، برنامه‌ها و سیاست‌های معامله‌ی نوین رئیس‌جمهور روزولت، چیزی فراتر از تنظیم نرخ بهره، دستکاری یارانه‌های کشاورزی و ایجاد برنامه‌های کاری موقت را انجام داد.
آنها یک ائتلاف سیاسی کاملاً جدید، اگرچه شکننده، ایجاد کردند که شامل کارگران سفیدپوست، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و روشنفکران چپ‌گرا می‌شد. زنان بیشتری به نیروی کار وارد شدند زیرا روزولت تعداد نقش‌های دفتری در دولت را گسترش داد. این گروه‌ها به ندرت منافع یکسانی داشتند - حداقل، آنها به ندرت فکر می‌کردند که اینطور است - اما آنها یک باور قوی را به اشتراک می‌گذاشتند که یک دولت مداخله‌گر برای خانواده‌ها، اقتصاد و کشورشان مفید است.
ائتلاف آنها در طول زمان از هم پاشیده است، اما بسیاری از برنامه‌های معامله‌ی نوین که آنها را به هم پیوند داده است - مانند تأمین اجتماعی، بیمه بیکاری و یارانه‌های کشاورزی فدرال - هنوز امروز وجود دارند.
گالری عکس


سازگاری بین‌سکویی (Cross-platform) به توانایی برنامه‌های نرم‌افزاری برای اجرا بر روی سیستم‌عامل‌های مختلف، پلتفرم‌های سخت‌افزاری و دستگاه‌ها گفته می‌شود. این قابلیت در دنیای دیجیتال امروز اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است، زیرا کاربران برای دسترسی به برنامه‌ها و داده‌ها به دستگاه‌ها و سیستم‌عامل‌های متعددی متکی هستند.

در این وبلاگ، مروری بر جنبه‌های فنی سازگاری بین‌سکویی، از جمله چالش‌های آن و راهکارهایی که توسعه‌دهندگان می‌توانند برای غلبه بر آن‌ها استفاده کنند، ارائه خواهیم داد.

چالش‌های سازگاری بین‌سکویی
دستیابی به سازگاری بین‌سکویی بدون چالش نیست، زیرا پلتفرم‌های مختلف نیازمندی‌ها و محدودیت‌های فنی متفاوتی دارند. برخی از چالش‌های سازگاری بین‌سکویی عبارتند از:

APIهای خاص پلتفرم: پلتفرم‌های مختلف APIهای (رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی) متفاوتی دارند که به برنامه‌ها اجازه می‌دهند با سیستم زیرین تعامل داشته باشند. برای دستیابی به سازگاری بین‌سکویی، توسعه‌دهندگان باید از APIهای مستقل از پلتفرم استفاده کنند یا نسخه‌های خاص پلتفرم از برنامه خود را ایجاد کنند که از APIهای مناسب استفاده می‌کنند.

طراحی رابط کاربری: پلتفرم‌های مختلف دستورالعمل‌ها و اصول طراحی رابط کاربری متفاوتی دارند. توسعه‌دهندگان باید اطمینان حاصل کنند که برنامه‌های آن‌ها رابط کاربری سازگار در پلتفرم‌های مختلف دارند، در حالی که به اصول طراحی خاص هر پلتفرم نیز پایبند هستند.

بهینه‌سازی عملکرد: پلتفرم‌های مختلف قابلیت‌های سخت‌افزاری و منابع سیستمی متفاوتی دارند که می‌تواند بر عملکرد برنامه‌ها تأثیر بگذارد. توسعه‌دهندگان باید برنامه‌های خود را بهینه کنند تا اطمینان حاصل کنند که در پلتفرم‌های مختلف عملکرد خوبی دارند، در حالی که محدودیت‌های هر پلتفرم را نیز در نظر می‌گیرند.

تست: تست برای اطمینان از سازگاری بین‌سکویی بسیار مهم است. توسعه‌دهندگان باید برنامه‌های خود را بر روی پلتفرم‌ها و دستگاه‌های مختلف آزمایش کنند تا هرگونه مشکل یا باگ احتمالی را شناسایی و برطرف کنند.

راهکارهای دستیابی به سازگاری بین‌سکویی
چندین راهکار وجود دارد که توسعه‌دهندگان می‌توانند برای دستیابی به سازگاری بین‌سکویی استفاده کنند، از جمله:

برنامه‌های تحت وب: برنامه‌های تحت وب برای اجرا در مرورگرهای وب طراحی شده‌اند و می‌توان از طریق هر دستگاهی با اتصال به اینترنت به آن‌ها دسترسی داشت. آن‌ها مستقل از پلتفرم هستند، زیرا در مرورگر وب اجرا می‌شوند نه در سیستم‌عامل.

برنامه‌های Native (بومی): برنامه‌های Native برای یک پلتفرم یا سیستم‌عامل خاص توسعه داده شده‌اند و برای آن پلتفرم بهینه شده‌اند. برای دستیابی به سازگاری بین‌سکویی، توسعه‌دهندگان از ابزارها یا فریم‌ورک‌های توسعه بین‌سکویی استفاده می‌کنند که به آن‌ها اجازه می‌دهد یک پایگاه کد واحد را بنویسند که می‌تواند به کد Native برای پلتفرم‌های مختلف کامپایل شود.

برنامه‌های Hybrid (ترکیبی): برنامه‌های Hybrid عناصر برنامه‌های تحت وب و Native را ترکیب می‌کنند و به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهند یک پایگاه کد واحد را بنویسند که می‌تواند در پلتفرم‌های مختلف مستقر شود. آن‌ها معمولاً از فناوری‌های وب مانند HTML، CSS و JavaScript همراه با کد Native برای عملکرد خاص پلتفرم استفاده می‌کنند.

مجازی‌سازی: مجازی‌سازی به برنامه‌ها اجازه می‌دهد تا با ایجاد یک محیط مجازی که پلتفرم هدف را شبیه‌سازی می‌کند، بر روی سیستم‌عامل‌های مختلف اجرا شوند. این رویکرد برای برنامه‌های قدیمی که نمی‌توان به راحتی به پلتفرم‌های مدرن منتقل کرد، مفید است.

برنامه‌های تحت وب
برنامه‌های تحت وب برای اجرا در مرورگرهای وب طراحی شده‌اند و می‌توان از طریق هر دستگاهی با اتصال به اینترنت به آن‌ها دسترسی داشت. آن‌ها مستقل از پلتفرم هستند، زیرا در مرورگر وب اجرا می‌شوند نه در سیستم‌عامل.

توصیه شده توسط LinkedIn
برنامه‌های تحت وب با استفاده از فناوری‌های وب مانند HTML، CSS و JavaScript توسعه داده می‌شوند. آن‌ها می‌توانند از طریق هر دستگاهی با مرورگر وب، از جمله دسکتاپ، لپ‌تاپ، تبلت و تلفن‌های هوشمند قابل دسترسی باشند. استقرار و نگهداری برنامه‌های تحت وب آسان است، زیرا نیازی به نصب یا به‌روزرسانی ندارند.

با این حال، برنامه‌های تحت وب محدودیت‌هایی از نظر عملکرد و کارایی دارند. آن‌ها نمی‌توانند به تمام قابلیت‌های سخت‌افزاری یک دستگاه، مانند دوربین یا میکروفون دسترسی داشته باشند. آن‌ها همچنین برای عملکرد صحیح به اتصال اینترنت نیاز دارند، که می‌تواند در مناطقی با اتصال ضعیف مشکل‌ساز باشد.

برنامه‌های Native
برنامه‌های Native برای یک پلتفرم یا سیستم‌عامل خاص توسعه داده شده‌اند و برای آن پلتفرم بهینه شده‌اند. برای دستیابی به سازگاری بین‌سکویی، توسعه‌دهندگان از ابزارها یا فریم‌ورک‌های توسعه بین‌سکویی استفاده می‌کنند که به آن‌ها اجازه می‌دهد یک پایگاه کد واحد را بنویسند که می‌تواند به کد Native برای پلتفرم‌های مختلف کامپایل شود.

برنامه‌های Native نسبت به برنامه‌های تحت وب چندین مزیت دارند، از جمله عملکرد بهتر و دسترسی به قابلیت‌های سخت‌افزاری مانند دوربین، میکروفون و حسگرها. برنامه‌های Native همچنین می‌توانند به صورت آفلاین کار کنند و آن‌ها را برای برنامه‌هایی که به دسترسی آفلاین به داده‌ها نیاز دارند، ایده‌آل می‌سازند.

با این حال، توسعه برنامه‌های Native برای چندین پلتفرم می‌تواند زمان‌بر و پرهزینه باشد، زیرا توسعه‌دهندگان باید پایگاه‌های کد جداگانه‌ای را برای هر پلتفرم بنویسند و نگهداری کنند. برنامه‌های Native همچنین به کاربران نیاز دارند تا به‌روزرسانی‌ها را نصب کنند و سازگاری با آخرین نسخه‌های سیستم‌عامل را حفظ کنند.

برنامه‌های Hybrid
برنامه‌های Hybrid عناصر برنامه‌های تحت وب و Native را ترکیب می‌کنند و به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهند یک پایگاه کد واحد را بنویسند که می‌تواند در پلتفرم‌های مختلف مستقر شود. آن‌ها معمولاً از فناوری‌های وب مانند HTML، CSS و JavaScript همراه با کد Native برای عملکرد خاص پلتفرم استفاده می‌کنند.

برنامه‌های Hybrid این مزیت را دارند که می‌توانند به قابلیت‌های سخت‌افزاری دسترسی داشته باشند و به صورت آفلاین کار کنند، در حالی که یک رابط کاربری سازگار در پلتفرم‌های مختلف ارائه می‌دهند. آن‌ها همچنین نسبت به برنامه‌های Native آسان‌تر توسعه و نگهداری می‌شوند، زیرا توسعه‌دهندگان فقط باید یک پایگاه کد واحد را بنویسند و نگهداری کنند.

با این حال، برنامه‌های Hybrid می‌توانند مشکلات عملکردی داشته باشند، زیرا برای ارائه رابط کاربری به فناوری‌های وب متکی هستند. آن‌ها همچنین به آزمایشات اضافی نیاز دارند تا از سازگاری در پلتفرم‌ها و دستگاه‌های مختلف اطمینان حاصل شود.

مجازی‌سازی
مجازی‌سازی به برنامه‌ها اجازه می‌دهد تا با ایجاد یک محیط مجازی که پلتفرم هدف را شبیه‌سازی می‌کند، بر روی سیستم‌عامل‌های مختلف اجرا شوند. این رویکرد برای برنامه‌های قدیمی که نمی‌توان به راحتی به پلتفرم‌های مدرن منتقل کرد، مفید است.

مجازی‌سازی این مزیت را دارد که بتواند برنامه‌های قدیمی را بر روی پلتفرم‌های مدرن اجرا کند، بدون نیاز به بازمهندسی گسترده. همچنین یک سطح بالایی از سازگاری را در پلتفرم‌های مختلف ارائه می‌دهد، زیرا محیط مجازی پلتفرم هدف را شبیه‌سازی می‌کند.

با این حال، مجازی‌سازی می‌تواند مشکلات عملکردی داشته باشد، زیرا برای اجرای محیط مجازی به منابع سیستمی اضافی نیاز دارد. همچنین به آزمایشات اضافی نیاز دارد تا از سازگاری با پیکربندی‌های سخت‌افزاری و نسخه‌های سیستم‌عامل مختلف اطمینان حاصل شود.

سازگاری بین‌سکویی برای برنامه‌های نرم‌افزاری مدرن ضروری است، زیرا به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به مخاطبان گسترده‌تری دست یابند، هزینه‌های توسعه را کاهش دهند و تجربه کاربری را بهبود بخشند. توسعه‌دهندگان می‌توانند با استفاده از برنامه‌های تحت وب، برنامه‌های Native، برنامه‌های Hybrid یا مجازی‌سازی به سازگاری بین‌سکویی دست یابند.

هنگام ساخت برنامه‌های سازگار بین‌سکویی، توسعه‌دهندگان باید چندین عامل از جمله APIهای خاص پلتفرم، طراحی رابط کاربری، بهینه‌سازی عملکرد و تست را در نظر بگیرند.

با ادامه تکامل فناوری، سازگاری بین‌سکویی اهمیت فزاینده‌ای خواهد یافت، زیرا کاربران به طور مداوم برای دسترسی به برنامه‌ها و داده‌ها به دستگاه‌ها و پلتفرم‌های متعددی متکی هستند. با درک جنبه‌های فنی سازگاری بین‌سکویی، توسعه‌دهندگان می‌توانند برنامه‌هایی ایجاد کنند که قابل دسترس‌تر، کاربرپسندتر و آینده‌نگرتر باشند.

در Sariska، ماموریت ما این است که دسترسی یکپارچه به ابزارهای توسعه در اطراف پیام‌رسانی بی‌درنگ، صدا و تصویر قابل برنامه‌ریزی، استریمینگ و قابلیت‌های تعاملی را در پلتفرم‌ها و دستگاه‌ها فراهم کنیم.


قبل طراحی و توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی، مواردی را که باید بدانید. و حتی اگر فقط برای یک پلتفرم اپلیکیشن توسعه می‌دهید، همیشه دانستن اصول طراحی رسمی آن پلتفرم ضروری است.
برای طراحان و توسعه‌دهندگان (طراح‌توسعه‌دهندگان؟ ;) )
قبل از توسعه اپلیکیشن خود، دستورالعمل‌های چند پلتفرمی گوگل، اپل و مایکروسافت (حتی برای توزیع‌های لینوکس هم دستورالعمل وجود دارد) را دنبال کنید. توجه داشته باشید که دستورالعمل‌هایی برای دستگاه‌های پوشیدنی (ساعت‌های هوشمند و غیره) نیز وجود دارد. به URLهای پیوست‌شده در زیر مراجعه کنید و می‌توانید لینک‌های خود را نیز اضافه کنید.

مایکروسافت

اصول طراحی Fluent Design ویندوز مایکروسافت
دستورالعمل‌های UWP ویندوز برای توسعه‌دهندگان
پیکسل‌های موثر UWP ویندوز (واکنش‌گرا)
چارچوب Windows.UI و UWP ویندوز

گوگل

دستورالعمل‌های موبایل اندروید
دستورالعمل‌های اندروید Wearable
دستورالعمل‌های اندروید TV
دستورالعمل‌های طراحی Material Design جهانی

اپل

دستورالعمل‌های iOS
دستورالعمل‌های watchOS
دستورالعمل‌های tvOS
دستورالعمل‌های macOS

لینوکس چطور؟
خب، حتی برای لینوکس هم دستورالعمل‌های طراحی وجود دارد، در واقع هر محیط دسکتاپ دستورالعمل‌های منحصربه‌فرد خود را دارد. و توزیع‌های لینوکس (distributions) زیادی با رویکردها و فلسفه‌های UX متفاوتی وجود دارد، اما من فقط بر روی محیط‌های دسکتاپ محبوبی که خودم امتحان کرده‌ام تمرکز می‌کنم.
به عنوان یک طراح UX حرفه‌ای، من Elementary OS و Ubuntu Mate را دوست دارم، زیرا تجربه کاربری شبیه به مک را به صورت پیش‌فرض دریافت می‌کنید (Pantheon & Cupertino Desktop).

Elementary OS

دستورالعمل‌های UX ElementaryOS
مرکز توسعه ElementaryOS
بهترین توزیع لینوکس برای کاربران مک!

Gnome

عناصر رابط کاربری Gnome
اصول طراحی Gnome
الگوهای طراحی Gnome

KDE

اصول طراحی KDE
طراحی بصری KDE

Canonical

همگرایی Ubuntu Canonical (لغو شد: آنها به Gnome تغییر کرده‌اند)
طراحی بصری همگرایی Ubuntu Canonical

به‌روزرسانی:
اگر طراح UI/UX یا توسعه‌دهنده UX هستید: مقاله من در مورد بهترین جایگزین‌های FOSS و رایگان برای ابزارهای طراحی و خلاقیت حرفه‌ای را بررسی کنید.
منتشر شده در اصل توسط Avi Barel در StartUX در 2 آگوست 2015. مرا در توییتر، مدیوم، فیسبوک و لینکدین دنبال کنید
- با دادن یک ♥ در زیر، به دیگران کمک کنید تا مقاله من را در مدیوم پیدا کنند -


لیست بررسی تست سازگاری بین پلتفرمی راهنمای جامعی برای تست سازگاری برنامه‌ها، وب‌سایت‌ها و نرم‌افزارها در پلتفرم‌های مختلف است. این راهنما طیف گسترده‌ای از موضوعات مربوط به تست سازگاری مانند تست مرورگر، سازگاری سیستم عامل، سازگاری دستگاه، سازگاری شبکه، مسائل مربوط به بومی‌سازی و قابلیت استفاده کلی را پوشش می‌دهد. علاوه بر این، راهنمایی‌هایی در مورد نحوه انجام تست‌ها و اقداماتی برای اطمینان از اینکه برنامه در پلتفرم‌های مختلف همانطور که انتظار می‌رود عمل می‌کند، ارائه می‌دهد. این لیست شامل نکاتی در مورد نحوه اشکال‌زدایی و رفع مشکلاتی است که ممکن است پیش بیاید، تا توسعه‌دهندگان بتوانند به سرعت هر گونه مشکل را برطرف کنند.

لیست بررسی تست سازگاری بین پلتفرمی
تکمیل شد
ناموفق
بررسی
قابل اجرا نیست

اطمینان حاصل کنید که برنامه در هر پلتفرم قابل دسترسی است.

طراحی رابط کاربری/تجربه کاربری برنامه را در هر پلتفرم بررسی کنید.

عملکرد برنامه را در هر پلتفرم تست کنید.

سازگاری برنامه را در هر پلتفرم تأیید کنید.

عملکردها، ویژگی‌ها و محتوای برنامه را در هر پلتفرم بررسی کنید.

ویژگی‌های امنیتی برنامه را در هر پلتفرم تست کنید.

ویژگی‌های شبکه برنامه را در هر پلتفرم تست کنید.

سازگاری برنامه را با سایر دستگاه‌ها و لوازم جانبی در هر پلتفرم تست کنید.

ویژگی‌های تبادل داده برنامه را در هر پلتفرم تأیید کنید.

سازگاری برنامه را با مرورگرهای مختلف در هر پلتفرم تست کنید.

شما ممکن است به موارد زیر نیز علاقه‌مند باشید

لیست بررسی تست سازگاری مرورگر
لیست بررسی تست سازگاری سیستم عامل
لیست بررسی تست سازگاری پایگاه داده
لیست بررسی تست سازگاری موبایل
لیست بررسی تست سازگاری شبکه
لیست بررسی تست سازگاری برنامه

پرسش‌های متداول

تست سازگاری بین پلتفرمی چیست؟

تست سازگاری بین پلتفرمی فرآیندی برای تست یک محصول یا برنامه است تا اطمینان حاصل شود که با چندین پلتفرم و دستگاه سازگار است. این فرآیند برای اطمینان از اینکه یک محصول یا برنامه به درستی در سیستم عامل‌ها، سخت‌افزارها و مرورگرهای مختلف کار می‌کند، استفاده می‌شود.

برخی از اجزای تست سازگاری بین پلتفرمی چیست؟

اجزای تست سازگاری بین پلتفرمی شامل، اما محدود به موارد زیر است: تست سازگاری برای سیستم عامل‌های مختلف (ویندوز، مک، لینوکس و غیره)، تست برای مرورگرهای وب مختلف (اینترنت اکسپلورر، کروم، فایرفاکس، سافاری و غیره)، تست برای دستگاه‌های تلفن همراه (آیفون، اندروید، ویندوز فون و غیره) و تست برای سخت‌افزارهای مختلف (چاپگرها، اسکنرها و غیره).

مزایای تست سازگاری بین پلتفرمی چیست؟

مزایای تست سازگاری بین پلتفرمی شامل موارد زیر است: بهبود تجربه کاربری، افزایش رضایت مشتری، افزایش قابلیت استفاده از محصول و بهبود سازگاری با سایر محصولات. همچنین به اطمینان از سازگاری یک محصول یا برنامه با آخرین نسخه‌های پلتفرم‌ها، مرورگرها و سخت‌افزارهای مختلف کمک می‌کند.


تصور کنید که شما یک سرآشپز هستید با یک غذای خاص که باید هر بار عالی از آب دربیاید، چه روی اجاق گاز، چه روی شعله برقی و چه روی آتش کمپینگ پخته شود. این چالش آشپزی شبیه به دنیای تست متقابل (Cross-Platform Testing) در توسعه نرم‌افزار است.
در دنیای دیجیتالی متنوع امروزی، برنامه‌ها دیگر به یک پلتفرم واحد محدود نمی‌شوند. آن‌ها در اکوسیستمی از پیکربندی‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری متفاوت زندگی می‌کنند. برای اینکه کسب‌وکارها بتوانند تجربه‌های کاربری لذت‌بخشی ارائه دهند، ضروری است که برنامه‌هایشان به‌طور یکپارچه در پلتفرم‌هایی که مشتریانشان استفاده می‌کنند، کار کنند.
اینجاست که تست متقابل در مرکز توجه قرار می‌گیرد. این یک جزء ضروری در دستورالعمل استراتژی‌های تست جامع نرم‌افزار مدرن است. با شبیه‌سازی مجموعه‌ای متنوع از دستگاه‌ها، سیستم‌عامل‌ها، مرورگرها و سایر پلتفرم‌ها، تست متقابل تضمین می‌کند که برنامه‌ها نه تنها استانداردهای عملکرد و قابلیت استفاده را برآورده می‌کنند، بلکه طعم خود را صرف نظر از جایی که ارائه می‌شوند، حفظ می‌کنند. تست در این پلتفرم‌های متنوع مانند تست طعم غذای ما روی اجاق‌های مختلف است - به شناسایی و رفع عیوب خاص پلتفرم در مراحل اولیه فرآیند پخت کمک می‌کند و کسب‌وکارها را از ناراحتی ناشی از رفع مشکلات پرهزینه پس از انتشار نجات می‌دهد.
در ادامه، به بررسی آنچه تست متقابل واقعاً شامل می‌شود، نحوه اجرا، اهمیت آن در دنیای دیجیتال و نکاتی برای تسلط بر هنر این فرآیند تست ضروری خواهیم پرداخت.
تست متقابل چیست؟
تست متقابل تمرینی است برای تست نرم‌افزار در چندین پلتفرم به منظور اطمینان از یک تجربه کاربری یکپارچه. در این زمینه، یک پلتفرم یک محیط سخت‌افزاری و/یا نرم‌افزاری خاص است که برنامه‌ها می‌توانند روی آن اجرا شوند.
نمونه‌هایی از انواع پلتفرم‌هایی که برای تست متقابل مرتبط هستند عبارتند از:

دستگاه‌های سخت‌افزاری: برخی از برنامه‌ها نیاز دارند از انواع مختلف دستگاه‌های سخت‌افزاری پشتیبانی کنند - مانند سرورهای مبتنی بر ARM و x86، یا انواع مختلف تلفن‌های همراه.
سیستم‌عامل‌ها: اگر برنامه‌ای را می‌سازید که نیاز دارد روی ویندوز، لینوکس و macOS اجرا شود، برای مثال، می‌خواهید آن را در تمام این پلتفرم‌های سیستم‌عامل تست کنید.
مرورگرها: برنامه‌های مبتنی بر مرورگر باید به‌درستی در هر مرورگری - فایرفاکس، کروم، اج و غیره - که ممکن است آن‌ها را میزبانی کند، کار کنند.

این یک لیست جامع نیست. در موقعیت‌های پیچیده، تست متقابل ممکن است به تست برنامه‌ها در هایپروایزرهای مجازی‌سازی مختلف، ابزارهای هماهنگ‌سازی کانتینر و غیره نیز گسترش یابد، زیرا این‌ها نیز می‌توانند به عنوان مبنایی برای محیط‌های میزبانی برنامه متمایز عمل کنند. اما برای اکثر برنامه‌های کاربرمحور، تست بر روی انواع مختلف دستگاه‌های سخت‌افزاری، سیستم‌عامل‌ها و مرورگرها معمولاً تمرکز اصلی است.
چرا تست متقابل مهم است؟
دلیل اصلی اهمیت تست متقابل ساده است: به تضمین رفتار برنامه‌ها همانطور که مورد نیاز است، صرف نظر از اینکه کدام پلتفرم آن‌ها را میزبانی می‌کند، کمک می‌کند. پلتفرم‌های تست یکپارچه مانند Sauce Labs Platform For Test، اطمینان از عملکرد برنامه‌ها در مرورگرها، دستگاه‌ها و سیستم‌عامل‌های مختلف را آسان‌تر می‌کند.
برای توضیح دقیق‌تر این موضوع، اجازه دهید کمی عقب‌گرد کنیم و در مورد چگونگی تأثیر پلتفرمی که یک برنامه را میزبانی می‌کند بر نحوه عملکرد برنامه صحبت کنیم. اگرچه توسعه‌دهندگان معمولاً برنامه‌ها را با هدف ارائه ویژگی‌ها، سطح عملکرد و قابلیت اطمینان یکسان در هر جایی که میزبانی می‌شوند، طراحی می‌کنند، اما مشکلات منحصربه‌فرد پلتفرم‌های میزبانی گاهی اوقات می‌تواند منجر به مشکلات غیرمنتظره برنامه شود.
به عنوان مثال، تفاوت در نحوه تفسیر و رندر کردن کد HTML و CSS توسط انواع مختلف مرورگرهای وب می‌تواند باعث شود که رابط یک برنامه وب بسته به مرورگری که کاربران برای اتصال به آن استفاده می‌کنند، متفاوت به نظر برسد. دکمه‌ها یا تصاویر ممکن است در جایی که باید ظاهر نشوند، یا برخی از متن‌ها ممکن است خراب شوند.
با تست برنامه‌ها در چندین مرورگر، توسعه‌دهندگان و مهندسان QA می‌توانند هر گونه مشکلی مربوط به نحوه رندر شدن رابط را شناسایی کنند. در مقابل، آن‌ها می‌توانند این مشکلات را قبل از انتشار برنامه به کاربران نهایی برطرف کنند.
بدون فرآیندهای تست متقابل، تیم‌های توسعه و QA نرم‌افزار خود را فقط در یک نوع پلتفرم یا پیکربندی تست می‌کنند. در نتیجه، آن‌ها در معرض خطر نادیده گرفتن مشکلاتی قرار می‌گیرند که فقط زمانی رخ می‌دهند که برنامه روی انواع خاصی از پلتفرم‌ها اجرا شود. کاربران ممکن است پس از استقرار برنامه در محیط تولید، اشکالاتی را به آن‌ها گزارش دهند، اما یافتن این اشکالات قبل از استقرار از طریق تست متقابل، ترجیح داده می‌شود به اینکه کاربران نهایی هنگام استفاده از برنامه‌ها در دنیای واقعی با این مشکلات مواجه شوند.
تست متقابل چگونه کار می‌کند؟
وقتی صحبت از رویکردها و ابزارها می‌شود، تست متقابل می‌تواند به روش‌های مختلفی انجام شود. تیم‌ها می‌توانند از تست خودکار و دستی یا زنده استفاده کنند، یا ترکیبی از هر دو. آن‌ها همچنین می‌توانند از هر چارچوب اتوماسیون تست، مانند Selenium یا Appium، استفاده کنند، تا زمانی که از پلتفرم‌هایی که می‌خواهند تست کنند، پشتیبانی کند. تا زمانی که تست‌ها در چندین پلتفرم انجام شوند، تست متقابل در حال انجام است.
با این حال، صرف نظر از ابزارهایی که انتخاب می‌کنید، فرآیند اجرای تست‌های متقابل معمولاً به این صورت است:

شناسایی پلتفرم‌هایی که باید تست شوند: اغلب امکان تست در هر پلتفرم ممکن که مشتریان ممکن است از آن استفاده کنند، وجود ندارد. به عنوان مثال، از آنجایی که ده‌ها هزار نوع مختلف دستگاه تلفن همراه وجود دارد، نمی‌توانید به‌طور واقع‌بینانه روی هر یک از آن‌ها تست کنید. در عوض، باید پلتفرم‌هایی را که در بین کاربران شما محبوب‌تر هستند، شناسایی کرده و آن‌ها را برای تست در اولویت قرار دهید.
نوشتن تست‌ها: اگر حداقل بخشی از تست‌های خود را خودکار می‌کنید، باید تست‌ها را بنویسید.
استقرار تست‌های خود در پلتفرم‌ها: با نوشتن تست‌ها، می‌توانید آن‌ها را در هر پلتفرمی که می‌خواهید تست کنید، اجرا کنید.
جمع‌آوری و بررسی نتایج تست: اگر یک تست در یک پلتفرم اما نه در دیگری با شکست مواجه شود، احتمالاً مشکلی دارید که به پلتفرم وابسته است.
رفع و بازتست: پس از رفع اشکالات خاص پلتفرم، تست‌های خود را دوباره اجرا کنید تا مطمئن شوید که به‌درستی برطرف شده‌اند - و اینکه توسعه‌دهندگان به‌طور تصادفی هیچ مشکل جدیدی را در طول فرآیند اصلاح معرفی نکرده‌اند.

چگونه پلتفرم‌های مختلف را برای تست راه‌اندازی کنیم؟
در بسیاری از موارد، بزرگترین چالش این نیست که تصمیم بگیرید کدام پلتفرم‌ها را تست کنید یا تست‌های خودکار بنویسید - بلکه دسترسی به چندین پلتفرم برای میزبانی تست‌ها است. مگر اینکه تیم شما مجموعه‌ای از انواع مختلف دستگاه‌های سخت‌افزاری، سیستم‌عامل‌ها و مرورگرها را نگهداری کند، ممکن است محیط‌های تست کافی برای پوشش تمام پلتفرم‌هایی که باید از آن‌ها پشتیبانی کنید، در دسترس نداشته باشید.
این چالش به‌ویژه در زمینه تست دستگاه‌های تلفن همراه متقابل حاد است، زیرا اکثر تیم‌های توسعه و QA ده‌ها یا صدها دستگاه تلفن همراه را در دفاتر خود برای اهداف تست ندارند. و در حالی که شبیه‌سازها و امولاتورها (که محیط‌های مجازی را برای اجرای تست‌ها فراهم می‌کنند) می‌توانند به کاهش این مشکل کمک کنند، برخی از تست‌ها برای ارائه بالاترین سطح دقت به دستگاه‌های واقعی نیاز دارند. بنابراین، شبیه‌سازها و امولاتورها همیشه پاسخ مناسب نیستند.
برای حل این چالش، تیم‌ها اغلب به پلتفرم‌های تست نرم‌افزار مبتنی بر ابر مانند Sauce Labs روی می‌آورند. Sauce دسترسی به طیف گسترده‌ای از دستگاه‌های سخت‌افزاری را که تیم‌ها می‌توانند تست‌های خود را روی آن اجرا کنند، فراهم می‌کند. همچنین تست متقابل مرورگر را ساده می‌کند تا مهندسان بتوانند برنامه‌ها را در هر مرورگری که نیاز به پشتیبانی از آن دارند، تست کنند.

با استفاده از این رویکرد، توسعه‌دهندگان و مهندسان QA می‌توانند به‌راحتی به چندین پلتفرم برای اهداف تست دسترسی پیدا کنند، بدون اینکه مجبور باشند خودشان پلتفرم‌ها را راه‌اندازی و مدیریت کنند.
بهترین شیوه‌های تست متقابل
تا زمانی که تست‌ها را در چندین پلتفرم اجرا می‌کنید، مهم‌ترین گام را برای اطمینان از ارائه یک تجربه کاربری عالی صرف نظر از دستگاه‌ها، سیستم‌عامل‌ها و/یا مرورگرهایی که مشتریان شما انتخاب می‌کنند، برداشته‌اید. اما برای اینکه فرآیند تست متقابل حتی موثرتر شود، بهترین شیوه‌های زیر را در نظر بگیرید:

پلتفرم‌ها را به‌طور استراتژیک انتخاب کنید: همانطور که ذکر شد، معمولاً عملی نیست که روی هر پلتفرم ممکن که مشتریان می‌توانند از آن استفاده کنند، تست کنید. در عوض، انتخاب‌های استراتژیکی در مورد اینکه کدام پلتفرم‌ها را تست کنید، با جمع‌آوری داده‌ها در مورد اینکه کدام پلتفرم‌ها در بین کاربران شما محبوب‌تر هستند یا احتمالاً استفاده می‌شوند، انجام دهید. یک راه برای انجام این کار، بررسی داده‌های جمعیتی در مورد روند پلتفرم و همسو کردن آن‌ها با پایگاه کاربری شما است. به عنوان مثال، نرخ استفاده از iOS در مقابل Android بین افراد با سنین مختلف متفاوت است. همچنین می‌توانید داده‌ها را از برنامه‌های تولیدی خود جمع‌آوری کنید، اگر منطقی در آن‌ها گنجانده باشید تا گزارش دهند که روی کدام پلتفرم‌ها مستقر شده‌اند.
به‌طور منظم انتخاب‌های پلتفرم را به‌روزرسانی کنید: پلتفرم‌هایی که در بین مشتریان شما محبوب‌تر هستند، احتمالاً در طول زمان تغییر می‌کنند. به همین دلیل، می‌خواهید پلتفرم‌هایی را که تست می‌کنید، به‌طور منظم به‌روزرسانی کنید. اگر لیست پلتفرم خود را در چند سال گذشته تغییر نداده‌اید، ممکن است پلتفرم‌های مهم را نادیده گرفته باشید.
تست را در پیکربندی‌های چندگانه پلتفرم انجام دهید: علاوه بر تست در چندین پلتفرم، گاهی اوقات لازم است در پیکربندی‌های مختلف در یک پلتفرم تست کنید. به عنوان مثال، ممکن است بخواهید تست‌های خود را در وضوح صفحه نمایش‌های مختلف در یک پلتفرم اجرا کنید تا اشکالات وابسته به پلتفرم را که فقط در وضوح‌های خاص رخ می‌دهند، بررسی کنید.
از امولاتورها و شبیه‌سازها به‌طور انتخابی استفاده کنید: امولاتورها و شبیه‌سازها می‌توانند به ارائه دسترسی به چندین پلتفرم تست با استفاده از مجازی‌سازی کمک کنند. اما تست‌هایی که در محیط‌های مجازی اجرا می‌شوند، همیشه به‌طور کامل رفتار برنامه را در دستگاه‌های واقعی تکرار نمی‌کنند، بنابراین باید با احتیاط از امولاتورها و شبیه‌سازها استفاده کنید. تست در محیط‌های مجازی بهتر از عدم تست در پلتفرم‌های کلیدی است، اما تست در دستگاه‌های واقعی در صورت امکان معمولاً ترجیح داده می‌شود، زیرا قابلیت اطمینان تست افزایش می‌یابد.

حداکثر استفاده از تست متقابل
اگر مشتریان شما از بیش از یک پلتفرم برای اجرای نرم‌افزار شما استفاده می‌کنند، تست متقابل برای اطمینان از عدم نادیده گرفتن اشکالاتی که می‌تواند بر مشتریان تأثیر بگذارد، بسیار مهم است. و اگرچه به تلاش بیشتری نسبت به تست در یک پلتفرم نیاز دارد، اما خیلی سخت‌تر نیست - به‌ویژه با کمک یک پلتفرم ابری تست، مانند Sauce Labs، که دسترسی آسان به هر پلتفرمی را که تیم‌ها می‌خواهند در استراتژی تست خود بگنجانند، فراهم می‌کند.


راهنمای مبتدی برای ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی
وجود سیستم‌عامل‌های متعدد با الزامات و دستورالعمل‌های متفاوت، توسعه‌دهندگان را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد. این چالش شامل پیروی از این الزامات مختلف برای ساخت نسخه‌های مختلف یک اپلیکیشن است. خوشبختانه، برای هر مشکل، بزرگ یا کوچک، توسعه اپلیکیشن راه حل مؤثری دارد. در این مورد، توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی راه حل نهایی است که به توسعه‌دهندگان کمک شایانی می‌کند. این مقاله همه چیز مربوط به توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی و تأثیر مثبت آن بر فرآیند توسعه اپلیکیشن را بررسی و نشان می‌دهد. ما همچنین بر بهترین ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی که توسعه‌دهندگان می‌توانند از آن‌ها برای لذت بردن از یک فرآیند یکپارچه استفاده کنند، نور خواهیم افکند.
همانطور که در مقدمه ذکر شد، توسعه‌دهندگان در موقعیت تنگنایی گرفتار شده‌اند و سعی می‌کنند به الزامات در حال تکامل هر سیستم‌عامل پایبند باشند. به عنوان مثال، اگر یک توسعه‌دهنده بخواهد یک اپلیکیشن iOS و یک اپلیکیشن Android را برای یک ایده اپلیکیشن یکسان ایجاد کند، مجبور خواهد بود دو فرآیند توسعه اپلیکیشن جداگانه را برای هر کدام طی کند. این موضوع به طور واضح بر بهره‌وری توسعه‌دهنده تأثیر می‌گذارد و زمان، انرژی و منابع زیادی را مصرف می‌کند. بنابراین، توسعه‌دهندگان اکنون از رویکرد بسیار بهتری برای توسعه یک اپلیکیشن استفاده می‌کنند که با تمام سیستم‌عامل‌ها سازگار باشد.
توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی فرآیند ساخت اپلیکیشن‌ها برای بیش از یک سیستم‌عامل با استفاده از یک پایگاه کد قابل استفاده مجدد است. رویکرد پایگاه کد یکبار مصرف، بار سنگینی را از دوش بسیاری از توسعه‌دهندگان و کسب‌وکارها برمی‌دارد، زیرا نیازی به ایجاد پایگاه‌های کد جداگانه برای هر سیستم‌عامل نیست. در عوض، آن‌ها یک پایگاه کد ایجاد می‌کنند که می‌تواند با هر پلتفرمی، و همچنین یک رابط کاربری و طرح‌بندی سازگار باشد. این رویکرد می‌تواند به توسعه‌دهندگان کمک کند تا اپلیکیشن‌هایی ایجاد کنند که بتوانند بر روی سیستم‌عامل‌های iOS، Android، وب و غیره کار کنند.
نمونه‌هایی از اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی
شاید تعجب کنید که بسیاری از اپلیکیشن‌هایی که روزانه استفاده می‌کنید با استفاده از رویکرد توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی ساخته شده‌اند. به عنوان مثال، اپلیکیشن شبکه‌های اجتماعی مشهور اینستاگرام یک اپلیکیشن چند پلتفرمی است. این اپلیکیشن در تمام پلتفرم‌ها استفاده می‌شود و در عین حال قابلیت‌ها و عملکردهای یکسانی را ارائه می‌دهد. Airbnb نیز یک اپلیکیشن است که با استفاده از توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی ایجاد شده است. استفاده از این رویکرد به اپلیکیشن اجازه می‌دهد تا بهترین تجربه یکنواخت را در تمام سیستم‌عامل‌ها به کاربران ارائه دهد.
مزایای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی
صرفه‌جویی در هزینه

توانایی ایجاد کد یکبار و اجرای آن بر روی سایر پلتفرم‌ها، توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی را برای توسعه‌دهندگان بسیار جذاب می‌کند. در مقایسه با ایجاد یک اپلیکیشن بومی برای هر پلتفرم به طور جداگانه، این امر هزینه‌های توسعه را به طور چشمگیری کاهش می‌دهد. توسعه‌دهندگان می‌توانند با یک پایگاه کد به افراد بیشتری دسترسی پیدا کنند، که برای شرکت‌هایی با بودجه محدود یا تلاش برای به حداکثر رساندن سرمایه‌گذاری خود عالی است.
تجربه کاربری یکپارچه

یک ویژگی رایج ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی، ارائه کتابخانه‌ها و ابزارهایی برای حفظ یک تجربه کاربری یکنواخت در بسیاری از پلتفرم‌ها و دستگاه‌ها است. حفظ یکپارچگی برند و اطمینان از رضایت کاربر به این موضوع بستگی دارد. هنگام توسعه چندین پلتفرم، حفظ ثبات سبک بصری و عملکرد مهم است تا کاربران بتوانند انتظار یک انتقال روان را داشته باشند.
نگهداری آسان‌تر

نگهداری و به‌روزرسانی اپلیکیشن زمانی که از یک پایگاه کد واحد استفاده می‌کند بسیار آسان‌تر است. حذف نگهداری پایگاه کد خاص پلتفرم، امکان رفع مشکلات، افزودن ویژگی‌ها و بهبود کد موجود را برای توسعه‌دهندگان آسان‌تر می‌کند. این امر تضمین می‌کند که همه کاربران، صرف نظر از دستگاهی که دارند، می‌توانند به آخرین نسخه اپلیکیشن دسترسی داشته باشند و در عین حال فشار بر تیم‌های توسعه را کاهش می‌دهد.
فرآیند تست یکنواخت

توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی با امکان‌دادن به توسعه‌دهندگان برای تست بر روی یک پایگاه کد واحد برای پلتفرم‌های مختلف، فرآیند تست را ساده می‌کند. این امر با اطمینان از تکنیک‌های تست یکنواخت در دستگاه‌ها و سیستم‌عامل‌های مختلف، احتمال خطاهای خاص پلتفرم را کاهش می‌دهد. بهبود
چه زمانی یک کسب‌وکار به یک اپلیکیشن چند پلتفرمی نیاز دارد؟
بنابراین، چرا یک کسب‌وکار به توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی به جای توسعه اپلیکیشن بومی یا وب برای مثال روی می‌آورد؟ خوب، این سوال جنبه‌های زیادی دارد. موارد متعددی وجود دارد، بسیاری از آن‌ها حیاتی هستند، که یک کسب‌وکار به یک اپلیکیشن چند پلتفرمی به جای یک اپلیکیشن بومی نیاز دارد و آن را ترجیح می‌دهد. بنابراین، بیایید چند مورد را بررسی کنیم.
هدف قرار دادن مخاطبان گسترده

اولین مورد هدف قرار دادن مخاطبان متنوع و گسترده‌تر است. هنگامی که یک کسب‌وکار جهانی می‌شود و تقریباً یک مخاطب نامحدود را مشخص می‌کند، یک اپلیکیشن چند پلتفرمی بهترین گزینه است. همانطور که قبلاً ذکر شد، فرآیند توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی به گونه‌ای طراحی شده است که یک تجربه سازگار را در تمام پلتفرم‌ها با استفاده از یک پایگاه کد واحد ارائه دهد. این به کسب‌وکارها امکان می‌دهد تا اپلیکیشن خود را با تمام ارزش‌ها، مزایا و ویژگی‌های آن به افراد بیشتری ارائه دهند. این صرف نظر از سیستم‌عامل یا دستگاهی است که از آن استفاده می‌کنند.
منابع محدود

مورد دیگر که در آن توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی ایده‌آل است، داشتن منابع محدود است. بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک اکنون ترجیح می‌دهند با یک اپلیکیشن شروع کنند، که بهترین شروع برای هر سازمانی است. با این حال، این شروع نیز به پول، تلاش و منابع زیادی نیاز دارد تا در تمام پلتفرم‌ها در دسترس باشد. خوشبختانه، توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی به کسب‌وکارهای کوچک اجازه می‌دهد تا این کار را با منابع بسیار محدود انجام دهند. این به این دلیل است که هزینه، ابزارها و زمان مورد نیاز برای توسعه معمولی به کمتر از نصف کاهش می‌یابد، زمانی که از رویکرد و ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی پیروی شود.
اپلیکیشن‌های تجاری

آخرین موردی که یک کسب‌وکار به رویکرد توسعه پلتفرم اپلیکیشن توجه می‌کند، زمانی است که یک اپلیکیشن ارتباطی داخلی یا تجاری ایجاد می‌کند. یک اپلیکیشن تجاری داخلی معمولاً برای ساده‌سازی فرآیند ارتباط بین بخش‌ها و بهبود کیفیت عملیات تجاری توسعه داده می‌شود. کل سازمان البته از یک اپلیکیشن تجاری داخلی استفاده خواهد کرد. این بدان معناست که اگر یک کسب‌وکار قصد ایجاد یک اپلیکیشن بومی را داشته باشد، به زمان، تلاش و منابع زیادی برای ایجاد یک اپلیکیشن برای هر سیستم‌عامل و دستگاه مورد استفاده توسط کارمندان نیاز دارد. به همین دلیل است که کسب‌وکارها معمولاً اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی را برای عملکرد بهتر و توسعه سریع‌تر انتخاب می‌کنند.
معایب توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی

مانند هر نوع اپلیکیشن دیگری، توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی نیز معایبی دارد که می‌توان آن‌ها را حفظ کرد یا نکرد. این معایب از نظر اهمیت و اکثریت متفاوت هستند، زیرا برخی از آن‌ها ناچیز و به راحتی قابل حل هستند.
چالش‌های ثبات رابط کاربری/تجربه کاربری

ایجاد رابط‌های کاربری که سازگار و در تمام پلتفرم‌ها به خوبی کار کنند ممکن است دشوار باشد. برای مثال، iOS و Android دستورالعمل‌های سبک، انتظارات کاربر و قوانین متفاوتی دارند. با وجود تلاش‌های ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی برای به حداقل رساندن این تفاوت‌ها، دستیابی به یکنواختی کامل در سطح پیکسل اغلب غیرممکن است، که می‌تواند باعث مشکلاتی برای تجربه کاربری شود.
چالش‌های تأیید اپ استور

فرآیند بررسی اپ استور می‌تواند برای برخی از اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی دشوار باشد. اگر الزامات برخی از پلتفرم‌ها برای اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی سختگیرانه‌تر از سایرین باشد، ممکن است رد یا تأخیر رخ دهد. سفارشی‌سازی ممکن است پیچیده‌تر و زمان‌برتر باشد اگر سعی کنید نیازهای منحصربه‌فرد هر پلتفرم را برآورده کنید.
تأخیر در پذیرش روندهای رابط کاربری خاص پلتفرم

روندهای رابط کاربری و استانداردهای طراحی هر پلتفرم می‌تواند با سرعت خود تکامل یابد. ممکن است مدتی طول بکشد تا ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی این تغییرات را تنظیم و جذب کنند، که می‌تواند باعث شود اپلیکیشن‌ها در برخی از پلتفرم‌ها قدیمی یا از روندهای طراحی فعلی عقب بمانند.
ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی که باید در مورد آن‌ها بدانید

ما اهمیت توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی و نحوه کمک آن به کسب‌وکارها در تعداد زیادی موارد را نشان دادیم. آنچه باید بیشتر بررسی کنیم، ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی هستند که این فرآیند توسعه را حتی آسان‌تر و ساده‌تر می‌کنند.
React Native

اولین ابزار توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی React Native است. React Native یک ابزار مشهور است که احتمالاً با آن آشنا هستید و به شما می‌گویم چرا. React Native در سال 2012 توسط Meta، قبلاً فیس‌بوک راه‌اندازی شد. این ابزار برای مدتی در صدر فهرست قرار داشته است و یکی از دلایل محبوبیت توسعه چند پلتفرمی بوده است. از آن برای توسعه بسیاری از اپلیکیشن‌های محبوبی که به طور مکرر از آن‌ها استفاده می‌کنیم، مانند Uber، Discord، Facebook، Instagram و غیره استفاده شده است. این ابزار ویژگی‌ها و قابلیت‌های زیادی را ارائه می‌دهد، مانند قابلیت استفاده مجدد از کد، پلاگین‌ها و اپلیکیشن‌های شخص ثالث و غیره.
Xamarin

نه تنها یک نام جالب، بلکه یک ابزار عالی نیز هست. Xamarin یکی از ابزارهای متعدد مایکروسافت است، یک ابزار دیگر برای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی. این ابزار برای ساخت اپلیکیشن‌های هیبریدی و چند پلتفرمی برای چندین سیستم‌عامل و دستگاه استفاده می‌شود. این ابزار بر اساس استفاده از یک پایگاه کد C# مشترک برای ساخت اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی است. این به این دلیل است که C# یک زبان برنامه‌نویسی قابل اعتماد و بهینه برای استفاده است. همچنین به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا رابط‌های کاربری بومی یا خاص پلتفرم ایجاد کنند. این مشکل کمبود رابط‌های کاربری خاص پلتفرم در ابزارهای توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی را حل می‌کند.
Nandbox

بهترین را برای آخر نگه می‌داریم. آخرین ابزار توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی که قصد داریم به آن اشاره کنیم، nandbox است. اما چگونه می‌توان از یک سازنده اپلیکیشن بدون کد برای ساخت اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی استفاده کرد؟ آسان! Nandbox همه چیز لازم برای ساخت اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی قوی را دارد. از طریق یک پایگاه کد مشترک و کامپایل کردن دستورالعمل‌های طراحی متریال هم برای iOS و هم برای Android، nandbox به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا یک اپلیکیشن چند پلتفرمی ایجاد کنند که بر روی تمام سیستم‌عامل‌ها کار کند. همه این‌ها در یک مکان، با کتابخانه‌ای از ویژگی‌های قوی که یک توسعه‌دهنده می‌تواند به راحتی و به سرعت آن‌ها را به اپلیکیشن خود بکشد و رها کند. Nandbox همچنین بهترین و مقرون‌به‌صرفه‌ترین طرح‌های قیمت‌گذاری را ارائه می‌دهد، که از تنها 49 دلار در ماه شروع می‌شود! از یک ابزار توسعه اپلیکیشن‌های چند پلتفرمی غیرقابل توقف لذت ببرید و اکنون بهترین اپلیکیشن‌ها را برای کسب‌وکار خود با nandbox ایجاد کنید!


انتخاب بخشی از وب‌سایت برای جستجو
جستجو در این سایت
مقدمه
هویت فرهنگی در ادبیات استرالیای قرن نوزدهم
استرالیا از سال ۱۷۸۸ تا ۱۹۰۱ مستعمره بریتانیا بود و در این دوره، مهاجران از اروپا به تدریج شروع به تعریف خود به عنوان مردمی با هویت ملی متمایز کردند، که در ادبیاتی که تولید می‌کردند منعکس شده بود. در ابتدا، نویسندگان استرالیایی به الگوهای ادبی قرض گرفته شده از منابع اروپایی و به ویژه بریتانیایی متکی بودند. این وابستگی فرهنگی در زندگی اقتصادی استرالیا نیز منعکس شده بود، زیرا کسانی که مالک زمین‌های قابل کشت بودند، که به آن‌ها "اسکوترها" می‌گفتند، از اشراف زمین‌دار در انگلستان تقلید می‌کردند. نتیجه آن ایجاد شکاف اجتماعی بین زمین‌داران مرفه و طبقات پایین‌تر - مهاجران، کارگران و به ویژه محکومان، اولین کلونی‌سازان استرالیا، که به مستعمرات جزایی بریتانیا در سواحل شرقی قاره منتقل شده بودند، بود. با گذشت سال‌ها، روایات محکومان و کلونی‌سازان پدیدار شد، و همچنین اشعار و ترانه‌های پراکنده‌ای که توسط شاعران آماتور سروده شده بود. با این حال، منتقدان از فقدان ادبیات درجه یک توسط استرالیایی‌ها در نیمه اول قرن نوزدهم ابراز ناامیدی کردند. تا اواسط قرن نوزدهم، شاعر چارلز هارپر شروع به سرودن ویژگی‌های منحصربه‌فرد مناظر استرالیا کرد. در همین حال، همزمان با تسلط هارپر بر صدای شعری خود در دهه ۱۸۵۰، هنری کینگزلی، یک انگلیسی و برادر رمان‌نویس و روحانی مشهور چارلز کینگزلی، از سراسر مستعمره سفر کرد و در نهایت اثری نوشت و منتشر کرد که منتقدان بعداً آن را اولین اثر داستانی برجسته استرالیا دانستند. رمان ۱۸۵۹ کینگزلی، خاطرات جفری هامیلین، تأثیر بسیار زیادی داشت و ثابت کرد، همانطور که اشعار هارپر نشان داده بود، که استرالیا می‌تواند موضوعی قابل قبول برای ادبیات جدی باشد.

دهه‌های پس از آن شاهد اوج نویسندگی استعماری استرالیا بود. هنری کندال، جانشین هارپر به عنوان برجسته‌ترین شاعر استرالیا، و آدم گوردون لیندزی محبوب، به گسترش سنت شعری کشور خود ادامه دادند. همزمان، تحولات در انتشار داستان ادامه یافت و در حالی که بیشتر آثار نوشته شده برای مخاطبان عام در نظر گرفته شده بود، چند اثر نوآورانه، مانند رمان محکوم مارکوس کلارک، زندگی طبیعی او (۱۸۷۰-۷۱) و سرقت زیر بازو (۱۸۸۲-۸۳) رولف بولدرود، در مجلات داخلی منتشر شدند. با وجود این دستاوردها، نویسندگان استرالیایی، هنوز تحت تأثیر استعماری انگلستان، قادر به بیان حس جامعی از هویت فرهنگی منحصربه‌فرد خود نبودند. تا اوایل دهه ۱۸۸۰، داستان و شعر به زبان استعماری تا حد زیادی رو به اتمام بود و ادبیات استرالیا وارد مرحله جدیدی شد که با بیداری احساسات ملی مشخص می‌شد. یک مجله هفتگی به نام بولتن در سیدنی منتشر شد و در عرض چند سال بر صحنه ادبی استرالیا مسلط شد. ظهور بولتن با پایان دوره استعماری همزمان بود و آغاز عصر طلایی ملی‌گرایی ادبی در دهه ۱۸۹۰ را نوید می‌داد، مرحله‌ای که به قرن بیستم و دوران همسویی استرالیای جدید نیز گسترش یافت.

بسیاری از منتقدان در مورد مشکلات متعدد پیش روی شاعران بالقوه در استرالیای استعماری اولیه اظهار نظر کرده‌اند. حمایت کمی، چه اقتصادی و چه اجتماعی، برای ادبیات در سرزمینی وجود داشت که بسیاری از مردم هنوز برای بقای روزانه تلاش می‌کردند. علاوه بر این، توسعه یک جمعیت خواننده قابل توجه هنوز دهه‌ها دور بود. با این حال، استرالیا تعدادی شاعر آماتور اولیه تولید کرد. بارون فیلد با اولین میوه‌های شعر استرالیا (۱۸۱۹)، خود را به عنوان اولین شاعر معرفی کرد، یک جلد لاغر که در ابتدا فقط شامل دو شعر بی‌وزن با نام‌های "گل‌های خلیج باتانی" و "کانگورو" بود، اگرچه بعداً گسترش یافت تا شامل شش شعر شود. ویلیام چارلز ونتورث، که بیشتر به خاطر مطالعه تاریخی خود در مورد نیو ساوت ولز شناخته می‌شد، جانشین فیلد شد و در سال ۱۸۲۳ قصیده میهن‌پرستانه و جشن‌گونه خود "استرالازیا" را منتشر کرد. استرالیایی دیگر، چارلز تامپسون، اولین مجموعه کامل شعر بومی را با عنوان "نت‌های وحشی از عود یک خواننده بومی" (۱۸۲۶) تولید کرد. با این حال، شعر تامپسون تا حد زیادی تقلیدی از آثار نویسندگان انگلیسی بود.

در چارلز هارپر...
(این بخش کل 1747 کلمه دارد.)
همین حالا راهنمای مطالعه این موضوع را ببینید
آزمایش رایگان ۴۸ ساعته خود را برای باز کردن این راهنما شروع کنید. شما همچنین به بیش از ۳۰۰۰۰ راهنمای اضافی و بیش از ۳۵۰۰۰۰ سوال کمک درسی پاسخ داده شده توسط کارشناسان ما دسترسی خواهید داشت.
دسترسی رایگان ۴۸ ساعته را دریافت کنید. عضو هستید؟ اینجا وارد شوید.
استرالیا شاهد ظهور اولین شاعر شایسته خود بود. جلد اولیه هارپر، افکار (۱۸۴۵)، شامل بیست و دو سونت عاشقانه است. شعر قابل توجه‌تر او در "راهزنان، نمایشی در پنج پرده و اشعار دیگر" (۱۸۵۳) ظاهر شد. در حالی که منتقدان اثر عنوان را بی‌ارزش می‌دانند، این کتاب همچنین شامل اشعاری مانند "جوی چهار قبر" و "خانه یک شاعر" است که هر دو به عنوان قطعات توصیفی در نظر گرفته می‌شوند که مناظر استرالیا را به وضوح زنده می‌کنند. محققان موافقند که نمونه‌های میانه قرن کار هارپر نشان می‌دهند که شاعر در بهترین حالت خود در برخورد با موضوعات استرالیایی است، در حالی که آثار بعدی او، مانند "جادوگر هبرون" و "برج رویا" (که هر دو در مجموعه اشعار هارپر در سال ۱۸۸۳ ظاهر می‌شوند) فاقد ظرافت ساختاری و بیانگرانه شعر اولیه او هستند. هنری کندال که معمولاً به عنوان با استعدادترین شاعر قرن نوزدهم استرالیا شناخته می‌شود، از طرفدار سرسخت هارپر بود که تعدادی از اشعار مربی خود را به سبک بدبینانه‌تر و نامطمئن‌تر معنوی خود بازنویسی کرد. با این حال، کار او همچنان به عنوان بخشی از سنت شعر رمانتیک انگلیسی دیده می‌شود. علاوه بر این، اگرچه کندال گاهی اوقات مناظر ساحل نیو ساوت ولز را در اشعار توصیفی مجموعه خود، برگ‌هایی از جنگل‌های استرالیا (۱۸۶۹) فرا می‌خواند، اشعار او بیشتر به دنبال الهام و موضوع از منابع کلاسیک است. آدم لیندزی گوردون که به عنوان محبوب‌تر از کندال یا هارپر در نظر گرفته می‌شد، در قالب بالاد برتری داشت و مناظر متنوع استرالیا را در اشعار غنایی خود جشن می‌گرفت. گوردون در میان همتایان ادبی خود به عنوان شاعر نماینده استرالیا شناخته می‌شد. بیشتر منتقدان مناظر تصویری "سوار بیمار" را به عنوان معیاری از استعداد توصیفی گوردون ذکر می‌کنند. این قطعه در مجلدی جمع‌آوری شد که عنوان آن نشان‌دهنده کل خروجی شعری گوردون است، بالادهای بوش و قافیه‌های تند، که در سال ۱۸۷۰ منتشر شد، همان سالی که او جان خود را گرفت.

در مورد داستان، منتقدان اذعان دارند که نویسندگی استعماری استرالیا معمولاً دارای یک یا چند موضوع رایج است: وضعیت محکوم، رمانتیک بودن سبک زندگی شبانی و سختی زندگی در مناطق داخلی استرالیا که به طور اصطلاحی "بوش" نامیده می‌شود. کوینتوس سروینتون (۱۸۳۰-۳۱) اثر هنری ساوری، اولین رمان موجود استرالیا، در دسته اول قرار می‌گیرد. عنوان فرعی کار، "داستانی بر اساس حوادث واقعی"، نشان‌دهنده ماهیت نیمه خودزندگینامه‌ای روایات محکومان تولید شده در دهه‌های اولیه دوره استعماری استرالیا است. فراتر از متمایز بودن به عنوان اولین نمونه از کار یک رمان‌نویس استرالیایی، منتقدان به جز ویژگی‌های ملودراماتیک روایت به چیزی دیگری اشاره نکرده‌اند. یک داستان محکوم بسیار بهتر تحقق یافته، ماجراهای رالف راشلی اثر جیمز تاکر، که بین سال‌های ۱۸۴۴ و ۱۸۴۵ نوشته شده است، داستان ماجراهای یک قانون‌شکن انگلیسی را روایت می‌کند که پس از استقرار در استرالیا، به بوش فرار می‌کند و با مردم بومی زندگی می‌کند. بعداً او با محافظت از یک زن سفیدپوست، عفو خود را به دست می‌آورد. در این اثر، تاکر نگاهی به شرایط وحشتناک محکومان و اثرات روانی ویرانگر چنین برخوردی ارائه می‌دهد.

با مراجعه به موضوع اصلی دوم داستان استرالیایی اولیه، رمان شبانی هنری کینگزلی، خاطرات جفری هامیلین، اثری است که الگوی بعدی رمان استعماری استرالیا را تعیین کرد. یک حماسه خانوادگی از خانواده‌های باکلی، برنتوود و ثرنتون، شامل مجموعه‌ای از مضامین رایج این زیرژانر داستان استرالیا است: حملات بومیان مهاجم، آتش‌سوزی‌های غیرقابل کنترل، رویارویی با راهزنان بی‌رحم و کودکی که در بیابان گم شده است. کینگزلی در رمان بعدی استرالیایی خود، هیلارز و بارتون‌ها (۱۸۶۵)، از طرحی مشابه با جفری هامیلین استفاده می‌کند. این رمان نیز یک داستان خانوادگی است. در میان رمان‌های استعماری استرالیا، زندگی طبیعی او اثر مارکوس کلارک (که گاهی با عنوان بعدی خود، برای مدت زندگی طبیعی او نیز شناخته می‌شود) یکی از جذاب‌ترین‌ها بود. یک مطالعه طولانی و قدرتمند از سیستم محکوم استرالیا، این اثر بربریت زندگی در یک مرکز جزایی تاسمانی در سال ۱۸۲۷ را به تصویر می‌کشد و گواهی بر درک عمیق کلارک از موضوع خود است. کلارک که روزنامه‌نگار بود، فرآیند سخت شدن روانی را که در کسانی که در معرض خشونت روزانه قرار می‌گیرند، توصیف کرد. این اثر به عنوان یک شاهکار داستان محکوم استرالیایی قرن نوزدهم ذکر شده است. داستان‌های کوتاه کلارک، که در نسخه استرالیایی آثار منتخب مارکوس کلارک (۱۸۹۰) جمع‌آوری شده‌اند، نیز به دلیل بخش "داستان‌ها و طرح‌های استرالیایی" خود با توصیفات زنده مناظر و پرتره‌های شخصیتی قابل توجه است. رولف بولدرود (نام مستعار توماس الکساندر براون) که بسیار پرکارتر از کلارک بود، تعداد زیادی مقاله، خاطره، داستان کوتاه و مجموعه‌ای از هجده رمان از جمله سرقت زیر بازو تولید کرد که به صورت سریالی در سال‌های ۱۸۸۲ و ۱۸۸۳ منتشر شد (یک نسخه تک جلدی در سال ۱۸۸۸ منتشر شد). این رمان عمدتاً به دلیل استفاده از زاویه دید اول شخص متمایز است. راوی آن، دیک مارستون، یک راهزن و سارق گاو، با جسارت استرالیایی خود به زندگی جنایی خود می‌پردازد. مارستون در برابر استارلایت قرار می‌گیرد، شخصیتی کمی مسن‌تر، ظریف‌تر و قهرمانانه‌تر که به اندازه مارستون جذاب نیست اما با این حال در این داستان ماجراجویانه به خوبی به تصویر کشیده شده است.

در حالی که حوزه‌های علاقه مشترک متعددی در آثار داستانی نویسندگان مرد و زن استرالیا وجود دارد، بسیاری از منتقدان تمایل دارند بر نگرانی‌های اجتماعی دومی تمرکز کنند. محقق قرن نوزدهم، فردریک سینت، که سه سال قبل از انتشار جفری هامیلین کینگزلی، اولین بررسی قابل توجه از داستان استرالیا را منتشر کرد، کلارا موریسون اثر کاترین هلن اسپنس (۱۸۵۴): داستانی از استرالیای جنوبی در دوران تب طلا را به عنوان "بهترین رمان استرالیایی" که تاکنون با آن روبرو شده است، معرفی کرد. در این اثر، اسپنس رفتار طبیعی، آداب و رسوم و عادات استرالیایی‌ها را در حالی که داستان یک زن جوان انگلیسی را که به آدلاید در دوران تب طلا مهاجرت می‌کند، توصیف می‌کند. روزا کمپبل پرد، یک بومی استرالیا که در اواسط دهه ۱۸۷۰ سرزمین خود را ترک کرد و به اروپا رفت، نویسنده پرکاری از رمان‌ها بود. در میان آن‌ها، سیاست و اشتیاق (یا لانگلیت کورالبین، همانطور که بعداً دوباره عنوان شد)، یک اثر ۱۸۸۱، از سطح فرمولی بسیاری از آثار بعدی او فراتر می‌رود. این رمان با توصیف زندگی لانگلیت، سیاستمداری که از گذشته محکوم خود شرمنده نیست اما با افتادن در دام همسر حریف، یکپارچگی خود را به خطر می‌اندازد، تقاطع بین خواسته‌های اجتماعی و شخصی را مطالعه می‌کند. از جمله نویسندگان زن محبوب‌تر دوره استعماری، 'تاسما' (نام مستعار جسی کوورور) نیز به اروپا عقب‌نشینی کرد. تصویر اجتماعی طنزآمیز او، عمو پایپر از تپه پایپر (۱۸۸۹)، در میان طبقات ممتاز استرالیا تنظیم شده است و به طور کلی توسط منتقدان به عنوان بهترین اثر او در نظر گرفته می‌شود. آدا کمبریج، نویسنده نوزده رمان، از جمله سه خانم کینگز (۱۸۹۱)، همچنین اشعاری نوشت که موضع قاطع او را در مورد تعدادی از مسائل اجتماعی معاصر نشان می‌دهد. کاترین مارتین، نویسنده دیگری از نثر جدی‌تر و شعر آگاهانه اجتماعی، در اشعار خود، موضوعات به هم پیوند خورده ایمان و سفر اکتشافی به مناطق داخلی استرالیا را در اثر خود، کاوشگران و اشعار دیگر (۱۸۷۴) مورد حمله قرار داد. مارتین به جای تأملات درونی، به بررسی پیامدهای عمومی و فرهنگی عدم اطمینان مذهبی می‌پردازد.


موسیقی استرالیا دارای تاریخی گسترده و متشکل از انجمن‌های موسیقی است. موسیقی بومیان استرالیا بخش مهمی از میراث منحصربه‌فردی است که در طول ۴۰ تا ۶۰ هزار سال شکل گرفته و ساز دیجریدو را به دنیا معرفی کرده است. تلفیق‌های معاصر سبک‌های بومی و غربی در آثار یوتو ییندی، نو فیکسد آدرس، جفری گورومول یونوپینگو و کریستین آنو به خوبی دیده می‌شود و نشان‌دهنده مشارکت متمایز استرالیا در موسیقی جهان است.

تاریخ اولیه موسیقی غربی در استرالیا، مجموعه‌ای از مستعمرات بریتانیا، موسیقی عامیانه استرالیا و بالادهای بوش بود که آهنگ‌هایی مانند «والتزینگ متیلدا» و «پسر وحشی کلونیایی» به شدت تحت تأثیر سنت‌های آنگلو-سلتیک بودند. در واقع بسیاری از بالادهای بوش بر اساس آثار شاعران ملی هنری لاوسون و بانجو پترسون بنا شده‌اند.

موسیقی معاصر استرالیا در طیف وسیعی از سبک‌ها قرار دارد و اغلب همزمان با روند‌های ایالات متحده، بریتانیا و سایر کشورها پیش می‌رود - به‌ویژه در ژانرهای راک و کانتری استرالیا. با مهاجرت چندفرهنگی پس از جنگ جهانی دوم، سلیقه‌ها متنوع‌تر شده‌اند، در حالی که موسیقی کلاسیک ریشه در تأثیرات اروپایی دارد.

در دهه‌های ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰، جدیدترین و شاید تنها ژانر اصیل موسیقی که از استرالیا خارج از موسیقی بومی پدید آمد، از نیوکاسل و سیدنی به نام بریککور (Breakcore) سرچشمه گرفت.

**موسیقی بومی**

رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در جریان بازدید سال ۲۰۰۷ از موزه ملی دریانوردی استرالیا در سیدنی، از اجرای آواز و رقص بومیان همراه با ساز سنتی دیجریدو لذت برد.

موسیقی بومیان استرالیا به موسیقی ابوریجین‌ها و جزیره‌نشینان تنگه تورس اشاره دارد. موسیقی بخش جدایی‌ناپذیری از مراسم اجتماعی، فرهنگی و آیینی این مردم است و بیش از ۶۰ هزار سال است که این‌گونه بوده است. موسیقی سنتی بومی به بهترین شکل با دیجریدو، شناخته‌شده‌ترین ساز، که توسط برخی به عنوان قدیمی‌ترین ساز جهان در نظر گرفته می‌شود، شناخته می‌شود. مطالعات باستان‌شناسی بر روی نقاشی‌های صخره‌ای در قلمرو شمالی نشان می‌دهد که مردم منطقه کاکادو ۱۵۰۰۰ سال پیش از این ساز استفاده می‌کردند.

موسیقی معاصر بومیان استرالیا سبک‌های متعددی از جمله راک اند رول، کانتری، هیپ هاپ و رگی را در بر گرفته است.

**هنرمندان**

جیمی لیتل به عنوان اولین هنرمند بومی شناخته می‌شود که به موفقیت اصلی دست یافت، با آهنگ اولیه‌اش در سال ۱۹۶۴، «تلفن سلطنتی»، که بسیار محبوب و موفق بود. در سال ۲۰۰۵، لیتل دکترای افتخاری در موسیقی از دانشگاه سیدنی دریافت کرد. با وجود محبوبیت برخی از آثارش، لیتل نتوانست موسیقی بومی را در این کشور به پیش ببرد - از دهه ۱۹۷۰ به بعد، گروه‌هایی مانند کالرد استون، وارومپی باند و نو فیکسد آدرس به بهبود وجهه این ژانر کمک کردند. یوتو ییندی با آهنگ «معاهده» خود در سال ۱۹۹۱ از آلبوم Tribal Voice، موسیقی بومی را به جریان اصلی رساند و به رتبه ۱۱ در جدول ترانه‌های ARIA رسید. اجراهای این گروه بر اساس رقص سنتی یولنگو بود و نشان‌دهنده اشتراک‌گذاری فرهنگ بود. موفقیت یوتو ییندی - برنده هشت جایزه ARIA - با کوو کارمودی، تیداس، آرچی روچ و کریستین آنو و بسیاری دیگر از موسیقی‌دانان بومی استرالیا دنبال شد.

هوراس واتسون در حال ضبط آهنگ‌های فنی کوچرن اسمیت، که آخرین گویشور روان زبان تسماینایی در نظر گرفته می‌شود، در سال ۱۹۰۳. خواننده عامیانه، بروس واتسون، نواده واتسون، آهنگی در مورد این عکس ساخت و بعداً آن را با خواننده رونی سامرز، نواده اسمیت، اجرا کرد.

موسیقی بومی استرالیا منحصربه‌فرد است، زیرا قدمت آن به بیش از ۶۰ هزار سال پیش به تاریخ پیش از تاریخ استرالیا برمی‌گردد و خطوط آهنگ باستانی را از طریق هنرمندان متنوعی مانند دیوید داهور هادسون، وارومپی باند، واتر وایلد، سالت واتر باند، نابارلک، نوک‌ترنل، برادران پیگرام، بلکبالا موجیک و روبی هانتر ادامه می‌دهد.

**موسیقی عامیانه**

جلد مجموعه بالادهای بوش بانجو پترسون در سال ۱۹۰۵ با عنوان The Old Bush Songs.

در طول تاریخ خود، موسیقی بوش استرالیا متعلق به سنت شفاهی و فولکلور بود و تنها پس از آن در دهه‌های ۱۸۹۰ در کتاب‌هایی مانند The Old Bush Songs اثر بانجو پترسون به چاپ رسید. مضامین متمایز و ریشه‌های موسیقی «بوش» یا «موسیقی گروه بوش» استرالیا را می‌توان در آهنگ‌هایی که توسط محکومان به استرالیا در اوایل دوره استعمار بریتانیا، از سال ۱۷۸۸، خوانده می‌شد، ردیابی کرد. بالادهای اولیه استرالیایی از روش‌های سخت زندگی در آن دوران و افرادی مانند راهزن‌ها، مسافران پیاده، چوپان‌ها، گوسفندچران‌ها و بره چین‌ها می‌خوانند. اشعار محکومان و راهزن‌ها اغلب علیه ظلم دولت طغیان می‌کردند. آهنگ‌های کلاسیک بوش با این مضامین شامل «پسر وحشی کلونیایی»، «Click Go the Shears»، «رویای چوپان»، «چوپان کوئینزلند»، «گوسفندچران در حال مرگ» و «Moreton Bay» هستند.

مضامین بعدی که تا به امروز ادامه دارند شامل تجربیات جنگ، خشکسالی و باران‌های سیل‌آسا، بومی بودن و مسیرهای ریلی و کامیونی است که فاصله‌های وسیع استرالیا را به هم متصل می‌کنند. انزوا و تنهایی زندگی در بوش استرالیا نیز یکی دیگر از مضامین بوده است. «والتزینگ متیلدا»، که اغلب به عنوان سرود غیررسمی استرالیا در نظر گرفته می‌شود، یک آهنگ فولکلوریک استرالیایی اصیل است که تحت تأثیر بالادهای فولکلور سلتیک قرار دارد. هنرمندان کانتری و فولکلور مانند تکس مورتون، اسلیم داستی، رولف هریس، د بوشواکرز، جان ویلیامسون و جان شومان از گروه ردگام به ضبط و محبوب کردن بالادهای قدیمی بوش استرالیا در قرن بیستم و تا قرن بیست و یکم ادامه داده‌اند - و هنرمندان معاصر از جمله سارا استورر و لی کرناگان به شدت از این میراث الهام گرفته‌اند.

استرالیا سنت منحصر به فردی در موسیقی فولکلور دارد که ریشه در سنت‌های موسیقی بومی ساکنان اصلی استرالیا و همچنین موسیقی فولکلور وارد شده (از جمله آهنگ‌های دریانوردی) از اروپا در قرن‌های هجدهم و نوزدهم دارد. سنت‌های فولکلور سلتیک، انگلیسی، آلمانی و اسکاندیناوی در این موج اول موسیقی مهاجران اروپایی غالب بودند. سنت استرالیایی در این زمینه با سنت‌های کشورهای دیگر با ریشه‌ها، تاریخ و سیاست مشابه مانند نیوزیلند، کانادا و ایالات متحده مرتبط است. سنت بومی استرالیا با افزودن عناصر جدید، از جمله سازهای جدید، برخی از آن‌ها اکنون در سطح بین‌المللی شناخته شده‌اند، مانند دیجریدو از شمال استرالیا، به این ترکیب کمک کرد. تعدادی از خوانندگان بریتانیایی دوره‌هایی را در استرالیا گذرانده‌اند و مواد استرالیایی را در برنامه‌های خود گنجانده‌اند، به عنوان مثال A. L. Lloyd، Martin Wyndham-Read و Eric Bogle.

**احیای فولکلور**

اریک بوگل

چهره‌های برجسته استرالیایی جنبش احیای فولکلور شامل مهاجران اروپایی مانند اریک بوگل، که به خاطر مرثیه غم‌انگیز خود برای نبرد گالیپولی «و گروه والتزینگ متیلدا» شناخته می‌شود، و هنرمندان معاصرتر مانند آرچی روچ و پل کلی بود. اشعار کلی با ثبت زندگی در اطراف او در طول بیش از ۳۰ سال، وسعت فرهنگ و مناظر استرالیا را به تصویر می‌کشد. دیوید فریک از Rolling Stone او را «یکی از بهترین ترانه‌سراهایی که تا به حال شنیده‌ام، استرالیایی یا غیره» می‌نامد. در دهه ۱۹۷۰، راک فولکلور استرالیایی هم آهنگ‌های سنتی آشنا و هم آهنگ‌های جدید را به صحنه‌های زنده و امواج رادیویی آورد، هنرمندانی مانند د بوشواکرز و ردگام برجسته بودند. ردگام با آهنگ «من فقط نوزده ساله بودم» از سال ۱۹۸۳، که به رتبه ۱ در جدول ترانه‌های ARIA رسید، شناخته شد. اجراهای این گروه بر اساس رقص سنتی یولنگو بود و نشان‌دهنده اشتراک‌گذاری فرهنگ بود. موفقیت یوتو ییندی - برنده هشت جایزه ARIA - با کوو کارمودی، تیداس، آرچی روچ و کریستین آنو و بسیاری دیگر از موسیقی‌دانان بومی استرالیا دنبال شد.

هوراس واتسون در حال ضبط آهنگ‌های فنی کوچرن اسمیت، که آخرین گویشور روان زبان تسماینایی در نظر گرفته می‌شود، در سال ۱۹۰۳. خواننده عامیانه، بروس واتسون، نواده واتسون، آهنگی در مورد این عکس ساخت و بعداً آن را با خواننده رونی سامرز، نواده اسمیت، اجرا کرد.

موسیقی بومی استرالیا منحصربه‌فرد است، زیرا قدمت آن به بیش از ۶۰ هزار سال پیش به تاریخ پیش از تاریخ استرالیا برمی‌گردد و خطوط آهنگ باستانی را از طریق هنرمندان متنوعی مانند دیوید داهور هادسون، وارومپی باند، واتر وایلد، سالت واتر باند، نابارلک، نوک‌ترنل، برادران پیگرام، بلکبالا موجیک و روبی هانتر ادامه می‌دهد.

**موسیقی عامیانه**

جلد مجموعه بالادهای بوش بانجو پترسون در سال ۱۹۰۵ با عنوان The Old Bush Songs.

برای بخش زیادی از تاریخ خود، موسیقی بوش استرالیا متعلق به سنت شفاهی و فولکلور بود و تنها پس از آن در کتاب‌هایی مانند The Old Bush Songs اثر بانجو پترسون در دهه ۱۸۹۰ به چاپ رسید. مضامین متمایز و ریشه‌های موسیقی «بوش» یا «موسیقی گروه بوش» استرالیا را می‌توان در آهنگ‌هایی که توسط محکومان به استرالیا در اوایل دوره استعمار بریتانیا، از سال ۱۷۸۸، خوانده می‌شد، ردیابی کرد. بالادهای اولیه استرالیایی از روش‌های سخت زندگی در آن دوران و افرادی مانند راهزن‌ها، مسافران پیاده، چوپان‌ها، گوسفندچران‌ها و بره چین‌ها می‌خوانند. اشعار محکومان و راهزن‌ها اغلب علیه ظلم دولت طغیان می‌کردند. آهنگ‌های کلاسیک بوش با این مضامین شامل «پسر وحشی کلونیایی»، «Click Go the Shears»، «رویای چوپان»، «چوپان کوئینزلند»، «گوسفندچران در حال مرگ» و «Moreton Bay» هستند.

مضامین بعدی که تا به امروز ادامه دارند شامل تجربیات جنگ، خشکسالی و باران‌های سیل‌آسا، بومی بودن و مسیرهای ریلی و کامیونی است که فاصله‌های وسیع استرالیا را به هم متصل می‌کنند. انزوا و تنهایی زندگی در بوش استرالیا نیز یکی دیگر از مضامین بوده است. «والتزینگ متیلدا»، که اغلب به عنوان سرود غیررسمی استرالیا در نظر گرفته می‌شود، یک آهنگ فولکلوریک استرالیایی اصیل است که تحت تأثیر بالادهای فولکلور سلتیک قرار دارد. هنرمندان کانتری و فولکلور مانند تکس مورتون، اسلیم داستی، رولف هریس، د بوشواکرز، جان ویلیامسون و جان شومان از گروه ردگام به ضبط و محبوب کردن بالادهای قدیمی بوش استرالیا در قرن بیستم و تا قرن بیست و یکم ادامه داده‌اند - و هنرمندان معاصر از جمله سارا استورر و لی کرناگان به شدت از این میراث الهام گرفته‌اند.

استرالیا سنت منحصر به فردی در موسیقی فولکلور دارد که ریشه در سنت‌های موسیقی بومی ساکنان اصلی استرالیا و همچنین موسیقی فولکلور وارد شده (از جمله آهنگ‌های دریانوردی) از اروپا در قرن‌های هجدهم و نوزدهم دارد. سنت‌های فولکلور سلتیک، انگلیسی، آلمانی و اسکاندیناوی در این موج اول موسیقی مهاجران اروپایی غالب بودند. سنت استرالیایی در این زمینه با سنت‌های کشورهای دیگر با ریشه‌ها، تاریخ و سیاست مشابه مانند نیوزیلند، کانادا و ایالات متحده مرتبط است. سنت بومی استرالیا با افزودن عناصر جدید، از جمله سازهای جدید، برخی از آن‌ها اکنون در سطح بین‌المللی شناخته شده‌اند، مانند دیجریدو از شمال استرالیا، به این ترکیب کمک کرد. تعدادی از خوانندگان بریتانیایی دوره‌هایی را در استرالیا گذرانده‌اند و مواد استرالیایی را در برنامه‌های خود گنجانده‌اند، به عنوان مثال A. L. Lloyd، Martin Wyndham-Read و Eric Bogle.

**احیای فولکلور**

اریک بوگل

چهره‌های برجسته استرالیایی جنبش احیای فولکلور شامل مهاجران اروپایی مانند اریک بوگل، که به خاطر مرثیه غم‌انگیز خود برای نبرد گالیپولی «و گروه والتزینگ متیلدا» شناخته می‌شود، و هنرمندان معاصرتر مانند آرچی روچ و پل کلی بود. اشعار کلی با ثبت زندگی در اطراف او در طول بیش از ۳۰ سال، وسعت فرهنگ و مناظر استرالیا را به تصویر می‌کشد. دیوید فریک از Rolling Stone او را «یکی از بهترین ترانه‌سراهایی که تا به حال شنیده‌ام، استرالیایی یا غیره» می‌نامد. در دهه ۱۹۷۰، راک فولکلور استرالیایی هم آهنگ‌های سنتی آشنا و هم آهنگ‌های جدید را به صحنه‌های زنده و امواج رادیویی آورد، هنرمندانی مانند د بوشواکرز و ردگام برجسته بودند. ردگام با آهنگ «من فقط نوزده ساله بودم» از سال ۱۹۸۳، که به رتبه ۱ در جدول ترانه‌های ARIA رسید، شناخته شد. اجراهای این گروه بر اساس رقص سنتی یولنگو بود و نشان‌دهنده اشتراک‌گذاری فرهنگ بود. موفقیت یوتو ییندی - برنده هشت جایزه ARIA - با کوو کارمودی، تیداس، آرچی روچ و کریستین آنو و بسیاری دیگر از موسیقی‌دانان بومی استرالیا دنبال شد.

**موسیقی پاپ**

**موسیقی کانتری**

**موسیقی کودکان**

**موسیقی R&B و سول**

**ریگ**

**راک و پاپ**

**موسیقی الکترونیک و رقص**

**گرایم**

**هنر موسیقی**

**موسیقی کلاسیک**

**جاز**

**موسیقی مقدس**

**تأمین مالی**

**همچنین ببینید**

**منابع**

(لیست منابع و پیوندها در متن اصلی)