مجله سَجِس – جلد هفتم، زمستان ۱۴۰۱ – نشریه آرمای کانادا
نوشته اسکار آلونسو آگیلرا گارسیا
بازگشت به سجس ۱۴۰۱
چکیده
پوسیدگی نوار فیلم یکی از مهم‌ترین چالش‌هایی است که بایگانی‌کنندگان در آینده نزدیک با آن مواجه خواهند شد. با توجه به علاقه و بحث‌های جدید پیرامون حفظ فیلم در سال‌های اخیر – به‌ویژه از زمان انطباق مواد دیجیتال در صنعت فیلم – اکنون بیش از هر زمان دیگری برای بایگانی‌کنندگان مهم است که روش‌های جدید حفظ را روشن و بررسی کنند و در عین حال مفاهیم و معانی جدیدی را که این روش‌ها به همراه دارند، نیز مورد توجه قرار دهند. با در نظر گرفتن این موضوع، این مقاله پیشنهاد می‌کند که بایگانی فیلم می‌تواند فراتر از مفهوم سنتی حفظ تاریخ رفته و به دنبال یک سیستم پایدارتر نگهداری باشد که به طور بالقوه امکان حفظ فیلم‌ها را نه تنها در قالب‌های فیزیکی مختلف، بلکه از طریق حافظه نیز فراهم کند.
با ردیابی مفهوم اساسی فیلم به عنوان مدرکی از گذشته و با در نظر گرفتن رابطه بین حقیقت، واقعیت و حفظ، می‌توان روش‌های کاملاً جدیدی را به فضای بایگانی معرفی کرد. با این حال، این مقاله در پی ارائه یک راه حل واحد برای مشکلات مربوط به دیجیتالی‌سازی و بایگانی فیلم نیست، بلکه به دنبال آغاز فرآیند پذیرش و اتخاذ فناوری‌ها یا تکنیک‌های جدیدی است که جایگزین‌های جدیدی را در زمینه حفظ به ارمغان می‌آورد.
مقدمه
پوسیدگی فیلم – یعنی عناصر فیزیکی اصلی – به نظر می‌رسد نگرانی اصلی در مطالعات بایگانی برای حفظ فیلم باشد. نوارهای فیلم برای ماندگاری نامحدود بدون نگهداری مناسب ساخته نشده‌اند و حتی در شرایط بهینه نیز در طول زمان دچار فرسودگی می‌شوند. در ایالات متحده آمریکا، تنها ۲۰ درصد از فیلم‌های دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ به صورت کامل در آرشیوهای آمریکایی باقی مانده‌اند و تنها نیمی از فیلم‌های تولید شده قبل از سال ۱۹۵۰ هنوز در شکل اصلی خود وجود دارند (بنیاد ملی حفظ فیلم، بی‌تاریخ، پاراگراف ۲). دیجیتالی‌سازی فرصت‌های زیادی را برای نجات فیلم‌های کمیاب و حتی سودآور نگه داشتن آن‌ها برای نسل‌های آینده با امکان‌پذیر کردن نمایش آسان آن‌ها در سراسر جهان فراهم می‌کند. با این حال، بسیاری از تکنیک‌های دیجیتالی‌سازی هنوز در مراحل اولیه خود هستند، مانند انتقال نوارهای فیلم ۳۵ میلی‌متری به فرمت ۴K برای سرویس‌های پخش یا انطباق نوارهای ۸ میلی‌متری یا ۱۶ میلی‌متری به فرمت‌های دیجیتال جدید که می‌توان آن‌ها را با عناصری که به طور ذاتی دیجیتالی هستند ترکیب کرد. با این وجود، برای افرادی که در زمینه حفظ فیلم کار می‌کنند، ضروری است که این فناوری نوظهور را درک کرده و شاید راه‌های جدیدی برای رویکرد و ادغام آن جستجو کنند. این ادعا ممکن است در نگاه اول چندان منطقی به نظر نرسد. دوربین دیجیتال به ابزاری فراگیر در فیلم‌سازی در دوران مدرن تبدیل شده است که به نظر می‌رسد نتیجه‌گیری اینکه حفظ فیلم تنها با گذشت زمان آسان‌تر شده است، کاملاً منطقی باشد. برای مثال، فیلم جوخه انتحار (آیر، دی، ۲۰۱۶، ایالات متحده آمریکا) با نوارهای فیلم ۳۵ میلی‌متری فیلم‌برداری شد که سپس برای ویرایش و توزیع به فرمت دیجیتال تبدیل شد. این یک روش رایج برای پروژه‌های فیلم آرشیوی است که در سال‌های اخیر از تبدیل فیلم‌های دیجیتال به نوارهای فیلم برای حفظ پروژه‌ها در قالب اصلی خود و جلوگیری از هزینه‌های مربوط به انتقال به یک قالب فیزیکی فاصله گرفته‌اند. البته، هیچ‌کدام از این موارد نباید چندان تعجب‌آور باشد. صنعت فیلم به طور ذاتی همیشه همگام با نوآوری‌ها و فناوری‌های جدید تکامل یافته است. و ارتباط قوی دیرینه‌ای بین فیلم به عنوان یک رسانه حقیقت و مفهوم بایگانی به عنوان مدرک وجود داشته است.
فیلم‌ها، در اصل، عناصری از گذشته هستند. این درک باید به طور اجتناب‌ناپذیری راهنمای عمل روزانه تجزیه و تحلیل، انتخاب و حفظ سوابق باشد و آن‌ها را برای کاربران آینده قابل دسترس و قابل فهم کند. تا پیش از ظهور دیجیتالی‌سازی، تصور اولیه از «سینما به عنوان مدرک» بسیار فیزیکی بود، زیرا اساساً روشی مکانیکی برای حفظ گذشته را توصیف می‌کرد که در معرض تحریف به همان اندازه سایر انواع هنر نبود. اما در حالی که دیجیتالی‌سازی تأثیر کمی بر این نگرش داشته است، در این مقاله پیشنهاد می‌کنیم که بایگانی فیلم می‌تواند فراتر از مفهوم سنتی حفظ تاریخ رفته و به دنبال یک سیستم پایدارتر نگهداری باشد که به طور بالقوه امکان حفظ فیلم‌ها را نه تنها از طریق قالب‌های فیزیکی، بلکه به عنوان یک حافظه نیز فراهم کند.
حفظ فیلم، دیجیتالی‌سازی و جایگزین‌ها
ایجاد آرشیوهای فیلم و نیاز به حفظ فیلم موضوعاتی هستند که باید با جدیت فراوان مورد توجه قرار گیرند، زیرا فیلم‌ها با سرعت زیادی از بین می‌روند و این امکان وجود دارد که این سوابق ارزشمند از دست بروند. اولین بحث‌های تأثیرگذار در مورد طول عمر فیلم را می‌توان به ارتباطات اوایل قرن بیستم در میان بازیگران اصلی صنعت فیلم در سراسر جهان ردیابی کرد، که در مورد بهترین روش‌های مدیریت محصول خود در طول فرآیندهای تولید، توزیع و نمایش بحث می‌کردند. (کارن اف گریسی، ۲۰۱۳ب، ص. ۳۶۹) سیستم‌هایی که در نتیجه این گفتگوها ایجاد شدند، قطعاً یک گام اساسی در فرآیند بایگانی بودند، اما تمایل داشتند تنها تا جایی که نیازهای تجاری اجازه می‌داد، گسترش یابند، که چیزی است که همچنان یک مشکل مداوم در صنعت فیلم است.
به طور خاص، صرافی‌های فیلم به عنوان مکان‌های مرکزی ایجاد شدند که مجموعه‌های فیلم متعلق به شرکت‌های فیلم‌سازی برای اجاره به نمایش‌دهندگان محلی در دسترس بودند. بیشتر آن‌ها شامل دفاتر شرکتی و اتاق‌های نمایش خصوصی بودند که در آن نمایش‌دهندگان – یعنی صاحبان و اپراتورهای سینماهای داخلی – می‌توانستند فیلم‌ها را برای اجاره تجاری پیش‌نمایش و انتخاب کنند. اما در حالی که ایجاد این صرافی‌ها یک گام مفید در مسیر حفظ بلندمدت بود، میل به سود فشارهای متقابلی را وارد می‌کرد. برای صنعتی که به مشتریان منظم و تکراری متکی بود، به عنوان مثال، مشکل فیلم‌های ضعیف نگهداری شده یک نگرانی مداوم بود. (کارن اف، ص. ۳۷۲) با ظهور سینمای دیجیتال، البته، این دو گرایش تا حد زیادی آشتی داده شده‌اند. فیلم‌های دیجیتال می‌توانند به راحتی و به طور گسترده توسط مشتریان و فروشندگان در دسترس باشند بدون اینکه به هیچ وجه کیفیت سینمایی خود را کاهش دهند. و به لطف امکانات موجود در پخش ویدیویی، تصویر متحرک به فرم غالب ارتباط در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. زندگی مدرن، در بسیاری از جهات، بدون عکاسی، ویدئو و سینما غیرقابل تصور خواهد بود که همگی اکنون می‌توانند توسط هر کسی که به اینترنت دسترسی دارد، بازیابی، تولید، کنترل و منتشر شوند. (فاربس، دی، ۲۰۰۹، ص. ۳۷) فرصت‌هایی که این سیستم‌های ارتباطی برای تعامل بین افراد و ایجاد و ذخیره ایمن معانی و خاطرات جدید ایجاد کرده‌اند، ممکن است غیرقابل اندازه‌گیری باشند.
رسانه‌های دیجیتال مشکلات ذاتی خود را دارند، اما کمترین آن‌ها، مانند فیلم فیزیکی، نوعی شکنندگی است. همانطور که نوارهای فیلم در طول زمان در معرض تخریب و نابودی قرار می‌گیرند، فیلم دیجیتال نیز در قالبی وجود دارد که می‌تواند خراب شود، گم شود یا به نحوی غیرقابل دسترسی شود. اولین دلیل این شکنندگی این است که فناوری اکنون سریع‌تر از زمانی که حفظ فیلم به عنوان یک رشته ظهور کرد، پیشرفت می‌کند. در کمتر از یک دهه، روش‌های فعلی ایجاد و ذخیره فیلم دیجیتال می‌توانند به راحتی منسوخ شوند و حفظ برخی از آثار را برای مدت طولانی تقریباً غیرممکن کنند. دوم، حفظ دیجیتال به تخصص‌هایی نیاز دارد که بایگانی‌کنندگان و فیلم‌سازان هنوز همیشه آن را ندارند، زیرا بسیاری از مفاهیم و فناوری‌های درگیر یا کاملاً جدید هستند یا هنوز در حال توسعه هستند. و سوم، نحوه نمایش فیلم‌ها در طول زمان تغییر کرده است که منجر به تحریف‌های جدی در نحوه درک مردم از محصول نهایی می‌شود. (کانراد، ۲۰۱۲، ص. ۳۱) حتی اگر بخواهیم روش ایجاد کپی‌های فیزیکی فیلم به عنوان پشتیبان را اتخاذ کنیم، فیلم‌سازی مدرن فناوری دیجیتال را به طور کامل پذیرفته است – با تصاویر تولید شده توسط کامپیوتر (CGI) که نیاز به استفاده از ذخیره‌سازی و دستکاری دیجیتال دارند – که در نهایت یافتن گزینه‌های دیجیتال جدید به جای نادیده گرفتن آن‌ها منطقی‌تر است. (کانراد، ۲۰۱۲، ص. ۳۷) اما با وجود بن‌بستی که این وضعیت ممکن است نشان دهد، سازمان‌هایی که به ارزش بایگانی مواد صوتی و تصویری پی برده‌اند، به طور فعال در جهت نجات و حفظ مواد در سراسر چشم‌انداز رسانه‌های دیجیتال مدرن کار می‌کنند. حتی با وجود برخی مشکلات قانونی، مانند مسائل مربوط به حق چاپ و تقاضای تجاری‌سازی، دیجیتالی‌سازی و مواد دیجیتال به عنوان ارائه دهنده راه حل‌های بیشتر از مشکلات پذیرفته می‌شوند، تا حد زیادی به این دلیل که دسترسی سریع به سوابق را برای مخاطبان بسیار گسترده‌ای فراهم می‌کنند.
با این حال، همه به یک اندازه از فراگیری روزافزون رسانه‌های دیجیتال هیجان‌زده نیستند. یکی از نگرانی‌هایی که برخی از بایگانی‌کنندگان را در برابر دیجیتالی‌سازی قرار می‌دهد، این ایده است که آرشیوها تلاش خود را بر ایجاد کپی‌های قابل دسترس متمرکز کنند تا از محافظت از مواد اصلی برای اهداف حفظ صرف‌نظر کنند. بودجه‌بندی، البته، جنبه ضروری عملیات بایگانی است. تصمیماتی باید در مورد نحوه و محل صرف پول گرفته شود و نگرانی‌های مشروعی در بین متخصصان حفظ وجود دارد که ارزش ظاهری دیجیتالی‌سازی احتمالاً منابع را از حفظ فیزیکی دور می‌کند. آن‌ها احساس می‌کنند که این نوع تفکر در نهایت منجر به استانداردی از عمل می‌شود که نمایش را بر حفظ مواد اصلی ترجیح می‌دهد، تغییری که در نهایت کیفیت مواد موجود را برای ترویج دسترسی گسترده‌تر کاهش می‌دهد. (گریسی، کی، ۲۰۱۳ الف، ص. ۳۶۹) با این حال، پذیرش این نکته ضروری است که دیجیتالی‌سازی همچنین امکان نمایش را بدون استفاده یا تأثیر بر رکورد فیزیکی فراهم می‌کند، بنابراین راه حل‌های توسعه یافته در آینده باید همچنان به مسائل مربوط به نگهداری، ذخیره‌سازی، حفظ و تکثیر رسیدگی کنند.
یک مثال کلیدی از یکی از این مسائل مربوط به مراکز داده‌ای است که در نهایت سوابق دیجیتال را ذخیره می‌کنند. با یادآوری مقایسه ارائه شده در بالا، مراکز داده فیلم دیجیتال با انبارهای فیلم فیزیکی خطر آسیب دیدن مواد در اثر قرار گرفتن در معرض عناصر یا صرفاً به دلیل تخریب در طول زمان را به اشتراک می‌گذارند. خوشبختانه، در حال حاضر فناوری‌های جدیدی در حال توسعه هستند که به طور بالقوه می‌توانند طول عمر برخی از دستگاه‌های ذخیره‌سازی دیجیتال را افزایش دهند. یک مثال از این امر آزمایشی است که مایکروسافت درست در پایان سپتامبر ۲۰۲۰ به پایان رساند. یک آزمایش دو ساله یک مرکز داده کانتینری مهر و موم شده واقع در کف اقیانوس آرام با موفقیت قابلیت اطمینان کلی فناوری مورد نظر را در محیطی با خوردگی کاهش یافته از اکسیژن و رطوبت، نوسانات کمتر دما و عدم وجود کلی افرادی که می‌توانند به دلیل تعامل روزانه خود با تجهیزات به آن آسیب برسانند، نشان داد. (مایکروسافت، پاراگراف ۱۲) موفقیت این نوع آزمایش در را برای ذخیره سوابق با استفاده از تجهیزاتی که از نظر تئوری می‌تواند بسیار بیشتر از گذشته دوام بیاورد، باز می‌کند. این توسعه به نظر می‌رسد حداقل دو مشکل را به طور همزمان حل کند. اول اینکه، از تجسم فیزیکی سوابق در یک شکل مهر و موم شده برای نسل‌های آینده محافظت می‌کند. دوم اینکه، امکان ایجاد کپی‌ها با سرعتی راحت را فراهم می‌کند و در نتیجه رکورد را در حافظه فرد و جامعه تا زمانی که بخواهند فیلم مربوطه را ببینند، حفظ می‌کند. این نوع تفکر، که "حافظه فرهنگی" نامیده می‌شود، جنبه‌ای کاملاً غیرفیزیکی از رشته بایگانی است که در آن مواد تا حدی با زنده نگه داشتن آن‌ها در ذهن جمعی یک جامعه حفظ می‌شوند (اولف ویرکه، ۲۰۱۵، ص. ۲۱). در بسیاری از جهات، این روش تفکر تنها از زمان ارزان شدن دیجیتالی‌سازی امکان‌پذیر شده است.
پیش از این، حفظ تصاویر متحرک و صوتی آنالوگ به سرمایه‌گذاری اولیه بالایی در تجهیزات نیاز داشت که هنوز همیشه نمی‌توانست برخی از مشکلات ذاتی در این فرآیند را حل کند. کپی‌های نمایش داده شده از فیلم‌ها، به عنوان مثال، به دلیل استفاده مداوم تمایل دارند کیفیت پایین‌تری داشته باشند و کار انتقال فیلم، در حالی که امکان‌پذیر است، تمایل دارد زمان زیادی را به خود اختصاص دهد (گریسی، کی، ۲۰۱۳ الف، ص. ۳۶۸). دیجیتالی‌سازی امکان ذخیره و نمایش ارزان و آسان فیلم‌ها را فراهم می‌کند، اما فناوری درگیر هنوز در مراحل اولیه خود است و در مورد استفاده طولانی مدت آن بحث و جدل وجود دارد.
با این حال، لازم است به یاد داشته باشیم که صنعت فیلم با مشکلات مشابهی در مراحل اولیه تاریخ خود مواجه شد، زیرا تا دهه ۱۹۳۰ حداقل هیچ توجهی به حفظ فیلم یا ارزش این نوع جدید از رکورد فیزیکی وجود نداشت. به این ترتیب، می‌توانیم این مرحله را به عنوان آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ آرشیوهای فیلم و خود صنعت فیلم در نظر بگیریم (گریسی، کی، ۲۰۱۳ ب، ص. ۳۷۱). صنعت فیلم همیشه به فکر تجارت خواهد بود و ملاحظات سود و زیان در نهایت تعیین می‌کند که چه زمانی و چگونه فناوری‌های جدید پذیرفته می‌شوند. با این حال، باید به مزایای مادی کمتر حفظ فیلم نیز توجه شود. پس از همه، علاوه بر اینکه فیلم‌ها و عکاسی محصولاتی هستند که برای نمایش و فروش در نظر گرفته شده‌اند، آن‌ها همچنین اشکالی از هنر و اسناد تاریخی هستند که به طور عمیق با مفاهیم مدرک و حافظه در هم تنیده‌اند.
نگاهی دقیق‌تر به فیلم به عنوان مدرک
از زمان پیدایش صنعت فیلم، طبیعی بوده است که مردم با این ایده ارتباط برقرار کنند که تصاویر متحرک و عکس‌ها می‌توانند به نوعی زمان را حفظ کنند. اولین فیلم‌برداران به دنبال ثبت رویدادها در سراسر جهان بودند و نگاهی به دنیایی را برای مخاطبانی که مشتاق بودند هر تصویر جدیدی را که ظاهر می‌شد، ببلعند، ارائه می‌دادند. دهه‌های اولیه عمر این صنعت الهام‌بخش هنرمندان و متفکران برای بحث در مورد پیامدهای این تحولات از طیف متنوعی از دیدگاه‌های زیبایی‌شناختی، علمی و فلسفی بود. در زیر بسیاری از این بحث‌ها تأثیر این دستگاه‌های ضبط جدید بر درک حافظه نهفته بود (آمد، پی، ۲۰۱۰، ص. ۹۶). برای برخی از محققان، حلقه فیلم شبیه به نوعی کپسول زمان یا ماشین زمان بود که می‌توانست مکانی یا شیئی را به گونه‌ای ثبت کند که به طور بالقوه برای مراجع بعدی ذخیره شود و ردپای شاخص، غیرقابل انکار و قابل بازتولید رویدادهای گذشته را همانطور که در طول زمان رخ داده‌اند، نشان دهد. (آمد، پی، ۲۰۱۰، ص. ۱۳۵). اما با گذشت زمان و درک رسانه سینما، این درک از تأثیر آن بر حافظه و فرهنگ نیز زمان برد تا هضم و پذیرفته شود.
شاید شناخته‌شده‌ترین محقق و کسی که بیشتر مورخان و نظریه‌پردازان فیلم به او مراجعه می‌کنند تا توضیح دهند که فکر می‌کنند سینما چیست، آندره بازن است. مقاله‌اش هستی‌شناسی تصویر عکاسی (۱۹۵۸) به نسل‌های محققان تشبیه مفیدی بین "مجتمع مومیایی" و جوهر فیلم ارائه داده است. به طور خلاصه، بازن این ایده را مطرح کرد که عکاسی و خود سینما به ما این فرصت را می‌دهند که هر چیزی را که از طریق لنز دوربین گرفته می‌شود، به طور مصنوعی حفظ کنیم. به عبارت دیگر، آن را از جریان زمان می‌رباییم و آن را به نوعی در انبار زندگی پنهان می‌کنیم (بازن آ، ۲۰۰۵، ص. ۸۲-۸۳). این توانایی سینما در حفظ زمان به طور متناوب به فیلم کیفیتی از اعتبار می‌بخشد که هیچ فرم هنری دیگری نمی‌تواند ادعا کند و به فیلم کیفیتی ذاتی از صداقت می‌بخشد زیرا عکاسی از مزایایی در این انتقال واقعیت از چیز به بازتولید آن برخوردار است (بازن آ، ۲۰۰۵، ص. ۹۴). بازن با این ادعا ادامه داد که ارزش دوربین این است که می‌توان آن را عینی در نظر گرفت، زیرا برای اولین بار، بین شیء اصلی و بازتولید آن، تنها ابزار یک عامل غیر زنده دخالت می‌کرد. برای اولین بار، تصویر جهان به طور خودکار شکل گرفت، بدون مداخله خلاقانه انسان. هنرها، تا آن زمان، بر حضور انسان استوار بودند. تنها عکاسی از غیبت او سود می‌برد. (بازن آ، ۲۰۰۵، ص. ۹۲-۹۳) این نظریه برای مطالعات بایگانی بسیار مهم است زیرا آرشیوها به دنبال حفظ شواهد با بیشترین وفاداری به اصل هستند.
البته، برای موفقیت این استدلال، لازم است مفهوم شواهد را محدود کنیم. برای منافع این سند، ما در نهایت به سمت نظریه‌های جرمی بنتهام، فیلسوف و اصلاح‌طلب سیاسی انگلیسی و جان هنری ویگمو، وکیل و محقق حقوقی آمریکایی گرایش پیدا کردیم، که پیشنهاد می‌کنند شواهد توسط فرآیندهایی که از شواهد برای اثبات یک واقعیت یا به دست آوردن دانش در مورد یک رویداد گذشته استفاده می‌کنند، تشکیل شده‌اند. (میهان ج، ۲۰۰۶، ص. ۱۳۷) این توضیح مختصر به نظر می‌رسد با تشبیه مومیایی‌سازی گذشته و جوهر شواهد همسو باشد. همچنین به نظر می‌رسد در اصطلاحات حقوقی اعمال شود، زیرا ثبت یک رویداد به عنوان اثبات وقوع آن رویداد عمل می‌کند، با تصویر یا رکورد خود به عنوان نشان‌دهنده رابطه بین رکورد و رویداد. (میهان ج، ۲۰۰۶، ص. ۱۳۹) این مفهوم شواهد به عنوان یک واقعیت اثبات شده، مفهومی است که تا حد زیادی بر قرارگیری سوابق در آرشیوها حاکم است. به طور خاص، این ایده که سوابق یک رویداد را اثبات می‌کنند. گذشته ثبت شده است تا بتواند در آینده به عنوان مدرک عمل کند. آرشیو نگاهی کامل به گذشته ارائه می‌دهد و به این ترتیب، حقیقت را می‌پذیرد.
این مفهوم شواهد لزوماً بر این ایده تکیه دارد که آرشیو مخزن حقیقت عینی است و مواد ذخیره شده در مخزن برای حفظ شواهد حقیقت وجود دارند. آرشیوها از مفاهیم شواهد برای اشاره به عملکرد و ارزش سوابق، شکل دادن به نحوه برخورد با سوابق، تعریف نقش آرشیو در جامعه و ارائه یک ماده خاص به ایده‌های بایگانی در مورد ماهیت و هدف تلاش بایگانی استفاده می‌کنند. (میهان ج، ۲۰۰۶، ص. ۱۲۸) این نوع تفکر به طور ذاتی باید به مفهوم حافظه مرتبط باشد، با این حال، به نظر می‌رسد که طبیعی است که این دو مفهوم را از هم جدا کنیم و حتی آن‌ها را در تضاد بدانیم. این تفکر به تقسیم فعلی بین شواهد و حافظه کمک کرده و از بایگانی‌کنندگان جلوگیری کرده است تا به طور کامل شباهت‌های بالقوه بین جنبه‌های مختلف ایده بایگانی را در نظر بگیرند. (میهان ج، ۲۰۰۶، ص. ۱۳۱) با دیجیتالی‌سازی اشیاء، می‌توان حافظه را به شواهد متصل کرد و در عین حال مواد فیزیکی اصلی را نیز حفظ کرد. شاید مهمتر از همه، این به ما فرصت می‌دهد تا دو سیستم بایگانی، حافظه فرهنگی و بایگانی فیزیکی را در کنار هم ببینیم. به نوعی، می‌توانیم سوابق را مومیایی کنیم و در عین حال زندگی جدیدی به آن‌ها ببخشیم. فرصت‌ها بی‌پایان هستند.
نتیجه‌گیری
ایده فیلم به عنوان مدرک را می‌توان به پیدایش صنعت فیلم ردیابی کرد و در نتیجه آثار نظریه‌پرداز آندره بازن، در ذهن عمومی تثبیت شده است که سینما شواهدی از زمان است که از طریق تصاویر حفظ شده است. با وجود این ارتباط نزدیک بین فیلم به عنوان یک رسانه و شواهد به عنوان یک مفهوم، حفظ همیشه و همچنان یک مشکل مهم برای کسانی بوده است که فیلم را در اشکال مختلف آن ایجاد و مطالعه می‌کنند. تا پیش از ظهور دیجیتالی‌سازی، مطالعات بایگانی و مطالعات سینما مفاهیم اساسی حاکم بر ایجاد و ذخیره سوابق را زیر سوال نبردند. اما در حالی که برخی ممکن است این گفتگوهای بعدی را نوعی بحران تلقی کنند، این به هیچ وجه درست نیست. پیشرفت فناوری در ذخیره‌سازی دیجیتال، مانند پیشرفت فناوری مورد استفاده در سینما، نباید به عنوان چیزی غیرعادی بلکه به عنوان یک گام طبیعی در حفظ رکورد سینمایی در نظر گرفته شود. تکامل مداوم فناوری در سینما به آن اجازه داده است تا زنده بماند و به فرم غالب برای نمایش واقعیت تبدیل شود. دیجیتالی‌سازی فرصتی مشابه را برای بایگانی‌کنندگان فراهم می‌کند و امکان نمایش فیلم‌ها را بدون استفاده یا تأثیر بر سوابق فیزیکی فراهم می‌کند. فناوری موجود برای ذخیره‌سازی محدود است، اما در طول زمان بهبود می‌یابد و به روش ترجیحی برای تحقیق تبدیل می‌شود.
با این حال، لازم است به یاد داشته باشیم که صنعت فیلم با مشکلات مشابهی در مراحل اولیه تاریخ خود مواجه شد، زیرا تا دهه ۱۹۳۰ حداقل هیچ توجهی به حفظ فیلم یا ارزش این نوع جدید از رکورد فیزیکی وجود نداشت. به این ترتیب، می‌توانیم این مرحله را به عنوان آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ آرشیوهای فیلم و خود صنعت فیلم در نظر بگیریم (گریسی، کی، ۲۰۱۳ ب، ص. ۳۷۱). صنعت فیلم همیشه به فکر تجارت خواهد بود و ملاحظات سود و زیان در نهایت تعیین می‌کند که چه زمانی و چگونه فناوری‌های جدید پذیرفته می‌شوند. با این حال، باید به مزایای مادی کمتر حفظ فیلم نیز توجه شود. پس از همه، فیلم‌ها و عکاسی علاوه بر اینکه محصولاتی هستند که برای نمایش و فروش در نظر گرفته شده‌اند، اشکالی از هنر و اسناد تاریخی هستند که به طور عمیق با مفاهیم مدرک و حافظه در هم تنیده‌اند.
درباره نویسنده
اسکار آگیلرا گارسیا دانشجوی کارشناسی ارشد اطلاعات در دانشگاه تورنتو است، جایی که اهمیت روش‌شناسی بایگانی در حفظ فیلم و روش‌های جدید حفظ را آموخته است. او در حال کار بر روی یک پروژه مستند است که با هدف آینده‌اش برای کار بر روی مستندهای فیلم همسو است. اسکار در حال حاضر تحصیلات کارشناسی ارشد خود را به پایان می‌رساند.
منابع
آمد، پی. (۲۰۱۰). "ضد آرشیو: فیلم، روزمره و آرشیوهای آلبرت کان." انتشارات دانشگاه کلمبیا.
آیر، دی. (۲۰۱۶) جوخه انتحار. برادران وارنر: ایالات متحده آمریکا
بازن، آ. (۲۰۰۵). چیست سینما؟ ترجمه شده توسط هوگ گری. مقدمه ژان رنویر. انتشارات دانشگاه کالیفرنیا: کالیفرنیا.
شانوف، آ. (۲۰۱۳). "تاریخ‌دانان و استفاده از مواد اولیه در عصر دیجیتال." آرشیو آمریکایی (۲۰۱۳) ۷۶ (۲): ۴۵۸-۴۸۰
کانراد، اس. (۲۰۱۲)، "آنالوگ، دنباله: تحلیلی از عمل فعلی بایگانی فیلم و تردید در پذیرش حفظ دیجیتال." مسائل بایگانی ۳۴(۱)، صص ۲۷-۴۳.
فاربس، دی (۲۰۰۹)، "آرشیوهای فیلم: یک تاریخچه در حال زوال." تحقیقات و مستندسازی آفریقا ۱۱۰، صص ۳۷-۴۳
گریسی، کی. (۲۰۱۳، الف). "طموح و دودلی: مطالعه‌ای در مورد نگرش‌های حرفه‌ای نسبت به توزیع دیجیتال تصویر متحرک آرشیوی." آرشیو آمریکایی (۲۰۱۳) ۷۶ (۲): ۳۴۶-۳۷۳. DOI: 10.17723/aarc.76.2.t401kx8j64682224
————–(۲۰۱۳، ب)، "کار حفظ تصویر متحرک: تکامل و ادغام کار حفظ تصویر متحرک در موسسات میراث فرهنگی." اطلاعات و فرهنگ: یک مجله تاریخ ۴۸(۳)، صص ۳۶۸-۳۸۹
میهان، ج. (۲۰۰۶). "به سوی یک مفهوم بایگانی از شواهد." آرشیویا ۶۱ (بهار): صص ۱۲۷-۱۴۶.
بنیاد ملی حفظ فیلم (بی‌تاریخ). "حفظ." بنیاد ملی حفظ فیلم: https://www.filmpreservation.org/preservation-basics [دسترسی در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۱]
روچ، جان (۲۰۲۰، سپتامبر، ۱۴) "مایکروسافت دریافته است که مراکز داده زیر آب قابل اعتماد، عملی و از انرژی پایدار استفاده می‌کنند." داستان‌های نوآوری مایکروسافت: https://news.microsoft.com/innovation-stories/project-natick-underwater-datacenter/ [دسترسی در ۱ دسامبر ۲۰۲۰]
ویرکه، یو. (۲۰۱۵)، "آرشیو، هنر و بی‌نظمی: به چالش کشیدن عمل جمع‌آوری و بایگانی: از آرشیو توپولوژیکی تا آرشیو بی‌نظمی." هنرهای آفریقا ۴۸(۲) (تابستان)، صص ۱۲-۲۵.


یک خرده‌فروش استرالیایی ادعا کرد که دیزنی از ماه آینده انتشار نسخه‌های خانگی فیلم‌ها در استرالیا را متوقف خواهد کرد – و اگر این موضوع درست باشد، پیامدهای گسترده‌ای برای صنعت سرگرمی جهانی خواهد داشت.

خرده‌فروش استرالیایی Sanity این هفته در یک پست حذف‌شده در صفحه فیس‌بوک خود ادعا کرد که Guardians of the Galaxy Vol. 3 آخرین فیلم مهم دیزنی خواهد بود که در تاریخ ۹ اوت به صورت فیزیکی در استرالیا منتشر می‌شود.
Sanity می‌گوید: "خداحافظ نسخه‌های فیزیکی دیزنی در استرالیا" و ادعا می‌کند که اکنون "آخرین فرصت برای مالکیت فیلم‌های دیزنی" بر روی دی‌وی‌دی، بلوری و 4K است.
آنها می‌افزایند: "برای رفع هرگونه ابهام یا سوال، ما این موضوع را منتشر نمی‌کردیم اگر نمی‌دانستیم در حال وقوع است. Guardians of the Galaxy آخرین پیش‌سفارش خواهد بود."
وب‌سایت Always Online اشاره کرد که در حال حاضر هیچ لیست رسانه‌ای فیزیکی برای سایر فیلم‌های دیزنی از جمله Little Mermaid یا Elemental در استرالیا وجود ندارد، در حالی که این نسخه‌ها در مناطق دیگر مانند آمریکای شمالی موجود هستند.

چرا مهم است
این گزارش‌های اولیه ممکن است گمراه‌کننده باشند، اما همچنان به مشکلات دسترسی و حفظ رسانه‌ها در صنعت فیلم در حال تغییر اشاره دارند. دوران استریمینگ به شدت عادات خرید فیلم عموم مردم را تغییر داده است، به طوری که اکثر مشتریان اکنون معمولاً از خرید نسخه‌های فیزیکی جدید خودداری می‌کنند و ترجیح می‌دهند منتظر نمایش سریال‌ها و فیلم‌های جدید در سرویس‌های استریمینگ مورد علاقه خود مانند Netflix، Hulu، Disney+ یا Paramount Plus باشند.
این موضوع به طور کلی به صنعت آسیب رسانده است، که قبلاً می‌توانست از درآمد بلندمدت فروش دی‌وی‌دی پس از اکران اولیه در سینماها بهره‌مند شود، اما اکنون مجبور شده است بیشتر به موفقیت‌های بزرگ بلاک‌باستر در سینماها تکیه کند و از بلاک‌باسترها به عنوان یک ضرر برای جذب درآمد اشتراک استفاده کند.
جنبه منفی این موضوع این است که دسترسی به هنر و رسانه‌های گمشده را در درازمدت تضعیف کرده است. بسیاری از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی به طور انحصاری برای سرویس‌های استریمینگ تولید می‌شوند تا به عنوان مشوقی برای مشترکین عمل کنند، و این بدان معناست که آثار هنری تعیین‌کننده یا کل مجموعه‌هایی از برخی تیم‌های خلاقانه به ثبات این کسب‌وکارها وابسته است.

مشکل
اخیراً، این ثبات خطرناک ثابت شد، زیرا سرویس‌های استریمینگ اصلی مانند HBO Max و Disney+ شروع به حذف فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی از دسترسی انحصاری در پلتفرم خود کردند، که احتمالاً باعث می‌شود آنها به طور دائم برای عموم غیرقابل دسترس شوند. این موارد شامل سریال تلویزیونی Lucasfilm به نام Willow، The World According to Jeff Goldblum، بازسازی Cheaper by the Dozen و فیلم Bryan Cranston به نام The One and Only Ivan است – که به عنوان بخشی از یک معافیت مالیاتی 1.5 میلیارد دلاری حذف شدند. Disney+ فیلم Crater را کمتر از دو ماه پس از انتشار آن حذف کرد.

دیزنی به دلیل محدود کردن دسترسی به آرشیو فیلم‌های تاریخی 20th Century Fox برای نمایش‌های احیا و سالگردها – از جمله صدها فیلم کلاسیک مانند Alien، The Sound of Music، Hello Dolly، Home Alone و Fight Club – مورد انتقاد شدید قرار گرفته است. دیزنی همچنین اخیراً انتشار فیزیکی فیلم Avatar: The Way of Water را به مدت شش ماه به تعویق انداخت و در عین حال، نمایش انحصاری کوتاهی را به Disney+ داد، که نشان‌دهنده تمایلی به تحت فشار قرار دادن بینندگان برای ثبت‌نام در Disney+ و کم‌اهمیت جلوه دادن انتشار نسخه‌های خانگی جدید است. تاکنون هیچ محتوای انحصاری Disney+ – از جمله سریال‌های محبوبی مانند The Mandalorian و WandaVision – بر روی رسانه‌های خانگی منتشر نشده است.

سال گذشته، Warner Bros. Discovery سریال Final Space را از HBO Max حذف کرد. این سریال دیگر به طور گسترده در هیچ رسانه‌ای در دسترس نیست، و سازنده سریال، Olan Rogers، با تاسف می‌گوید: "پنج سال از زندگی من. سه فصل سریال تلویزیونی. خون، عرق و اشک به یک معافیت مالیاتی برای شبکه‌ای که مالک Final Space است تبدیل شد... وقتی مجوز به پایان برسد، نتفلیکس آن را حذف خواهد کرد و سپس برای همیشه ناپدید خواهد شد. هیچ نسخه فیزیکی از فصل‌های 1 و 2 وجود ندارد و هیچ نسخه فیزیکی از فصل 3 هرگز ساخته نشد. خاطره شما از Final Space تنها مدرکی خواهد بود که نشان می‌دهد این سریال وجود داشته است."


تصویر از Watch Mojo با احترام تقدیم می‌شود.

در روزهای اخیر، بحث‌های زیادی در مورد در معرض خطر بودن رسانه‌های فیزیکی در ارتباط با فیلم‌ها مطرح شده است. [اگرچه می‌توان بحث مشابهی در مورد بازی‌های ویدیویی هم داشت، اما تنوع در این زمینه به اندازه‌ای است که شایسته یک گفتگوی جداگانه است. – ویراستار.] با شروع سال ۲۰۲۴، خود را در یک عرصه رو به کاهش می‌یابیم: بسیاری از فروشگاه‌های Target فروش دی‌وی‌دی/بلوری را به طور کامل متوقف کرده‌اند (اگرچه برخی هنوز انتخاب محدودی را ارائه می‌دهند) و Best Buy هم به وعده خود مبنی بر توقف فروش در این سال عمل کرده است... و گزارش‌ها حاکی از آن است که موجودی آن‌ها روز به روز در حال کاهش است. در حالی که اولین واکنشم این است که این یک تراژدی در حال وقوع است... حقیقت این است که ما همین الان هم به آنجا رسیده‌ایم. همه چیزهایی که ما حامیان رسانه‌های فیزیکی هشدار داده بودیم، در حال به حقیقت پیوستن است. این یک بحث چندوجهی است و در حالی که امیدوارم تا جایی که می‌توانم به آن بپردازم، احتمالاً مواردی وجود دارد که فراموش کنم... اما امیدوارم بتوانم به مسائل اصلی این موضوع بپردازم.

اولین و واضح‌ترین مسئله، ظهور سرویس‌های استریمینگ و افول فروش رسانه‌های فیزیکی است. البته، تصمیمات اکثر مردم تحت یک اصل ساده هدایت می‌شود: راحتی. به عنوان یک فرد درونگرا، کاملاً درک می‌کنم که روشن کردن تلویزیون و انتخاب یک فیلم بسیار آسان‌تر از رانندگی، مقابله با افراد آزاردهنده در جاده برای رسیدن به مغازه ویدیویی است... فقط برای مقابله با افراد احمقی که تمام راهرو را اشغال کرده‌اند، اجازه می‌دهند بچه‌های شیطان‌صفتشان بدون کنترل در همه جا بدوند یا، و شاید بدترین حالت، دیدن کسی که یک قدم از شما جلوتر بوده و آخرین نسخه از فیلمی را که برای دیدنش از انزوا بیرون آمده‌اید، برداشته است. استریمینگ امکان دسترسی به نسخه‌های نامحدود فیلم‌ها، بدون افراد مزاحم و با انتخاب بسیار بهتری نسبت به مغازه‌های قدیمی اجاره ویدیو را فراهم می‌کند. [اهم... اکثر آن‌ها. درود بر قدیسان Scarecrow Video و هر نگهبان دیگری از شعله! – ویراستار.] استدلال قوی دیگر برای استریمینگ، فضا است. هر کلکسیونر رسانه‌های فیزیکی یک شکایت تضمین‌شده خواهد داشت: دارم کم‌کم جا ندارم. دی‌وی‌دی‌ها و بلوری‌ها واقعاً فضا اشغال می‌کنند و هرچه رسانه بیشتری داشته باشید، ظرفیت ذخیره‌سازی شما کمتر می‌شود... و با افزایش مداوم اجاره‌ها و قیمت املاک، اختصاص دادن فضایی برای نگهداری و گسترش یک مجموعه می‌تواند بسیار دشوار باشد. استریمینگ این مشکل را با امکان دسترسی به فیلم‌های به ظاهر نامحدود حل می‌کند و تنها فضایی که نیاز است، فضایی است که تلویزیون شما اشغال می‌کند. متأسفانه، این نقاط قوت ظاهری، ضعف‌های بزرگی را ایجاد می‌کنند که بعداً در مورد آن‌ها صحبت خواهیم کرد.

حالا، همه نظراتی در مورد دلایل افول رسانه‌های فیزیکی خواهند داشت، از جمله من. در حالی که هر مقاله‌ای که در این مورد می‌خوانید به نتیجه متفاوتی می‌رسد، همه ما با سخت‌ترین واقعیت شروع می‌کنیم: کاهش فروش. البته، مرتبط کردن این موضوع با ظهور استریمینگ واضح است، زیرا استدلال اینکه این رویدادها صرفاً تصادفی هستند، بسیار ساده‌لوحانه خواهد بود. استریمینگ راحتی را فراهم می‌کند. شما نیازی ندارید برای تهیه یک دیسک که ممکن است فضایی را که ندارید اشغال کند، از خانه خارج شوید. حتی اگر خرید آنلاین مشکل اول را حل کند، باز هم با مشکل دوم مواجه هستید. و حتی خرید آنلاین، رضایت فوری‌ای را که استریمینگ ارائه می‌دهد، حل نمی‌کند. با این حال، با واژگونی این اولین دومینو، شاهد آشکار شدن این زنجیره رویدادها هستیم: استودیوها از فروش خانگی خود کمتر و کمتر درآمد کسب می‌کنند، که منجر به صرف پول کمتر برای هر انتشار می‌شود و در نتیجه ویژگی‌های ویژه ضعیف‌تر یا غیرموجود و انتشار ضعیف‌تر می‌شود. این امر در نهایت منجر به کاهش بیشتر فروش می‌شود، زیرا با کاهش درآمد قابل تصرف مردم، فروش محصولی که اساساً فیلم به همراه چند EPK باشکوه است، دشوارتر می‌شود، در مقابل محصولاتی که استودیوها قبلاً منتشر می‌کردند: فیلم به همراه گاهی اوقات یک یا دو دیسک کامل دیگر با نگاهی عمیق به نحوه ساخته شدن فیلم، مطالب مرتبط و غیره. در نتیجه، حلقه اوروبوروس کامل می‌شود.

اجازه دهید کمی فنی شوم، بنابراین بیایید بحث کوچکی در مورد EPK یا Electronic Press Kit داشته باشیم. EPKها اساساً به عنوان ریل‌های تبلیغاتی عمل می‌کنند: کارگردان فیلم و تعدادی از بازیگران یا افراد مرتبط با تولید، چند کلمه می‌گویند که چقدر این فیلم عالی است و چرا باید به محض انتشار آن را ببینید. این‌ها به شبکه‌ها یا سایر رسانه‌ها ارسال می‌شد تا مردم را به دیدن فیلم مورد نظر علاقه‌مند کنند. شبکه‌های تلویزیونی در دهه 80 معمولاً از این‌ها به عنوان پرکننده برنامه استفاده می‌کردند: اگر یک برنامه یا رویداد تا برنامه بعدی کوتاه بود، می‌توانستند این‌ها را پخش کنند تا زمان را پر کنند. با رونق بازار ویدئوی مستقیم، این‌ها در ابتدا یا انتهای نوار VHS ظاهر می‌شدند، زیرا استودیوها یا توزیع‌کنندگان از آن‌ها برای تبلیغ سایر انتشار‌های فعلی یا آینده استفاده می‌کردند. با شروع محبوبیت DVD، EPK شروع به غروب کرد و جای خود را به ویژگی‌های ویژه جامع‌تری داد که در دیسک گنجانده شده بود، مانند مستندهای «ساخت فیلم» (چه کوتاه، حدود 30 دقیقه، چه طولانی‌تر، پوشش‌دهنده تمام جنبه‌های فرآیند فیلم‌سازی)، تجزیه و تحلیل جلوه‌های ویژه، مقایسه استوری‌بورد با فیلم، نظرات و غیره. در این «عصر طلایی» رسانه‌های خانگی، یک ضیافت واقعی برای هر کسی با حتی کمترین علاقه به نحوه ساخته شدن فیلم‌ها وجود داشت. متأسفانه، این روزها به نظر می‌رسد به پایان رسیده‌اند با کاهش فروش رسانه‌های خانگی و تمایل کمتر استودیوها به صرف بیش از حد لازم برای انتشار فیزیکی و در نتیجه... EPK بازگشته است. فقط اکنون، به عنوان ویژگی‌های ویژه‌ای که آن را از بین برده و جایگزین کرده است، ارائه می‌شود.

خوب، آخرین انحراف. [برای الان. – ویراستار.] بیایید یک انحراف کوچک دیگر داشته باشیم و در مورد ویژگی‌های ویژه‌ای که ما به عنوان مخاطب در آستانه از دست دادن آن‌ها هستیم، صحبت کنیم. همانطور که قبلاً ذکر کردم، بسیاری از دیسک‌ها در «عصر طلایی» رسانه‌های فیزیکی (احتمالاً از زمانی که DVD در دهه 2000 به اوج خود رسید و تا اوایل تا اواسط دهه 2010 که نتفلیکس شروع به تسلط کرد و فروش کاهش یافت) دارای مستندهای کاملاً جامع بودند... گاهی اوقات تا حد خستگی‌ناپذیر... در مورد نحوه ساخت و مونتاژ تقریباً هر جنبه از فیلم یا حداقل نگاهی 30 دقیقه‌ای پشت پرده... که برخی از فرآیند ساخت فیلم را نشان می‌دهد. در حداقل حالت، به بیننده درک بهتری از ایده اصلی فیلمی که قصد تماشای آن را دارد یا به تازگی تماشا کرده است، می‌دهد. اجازه دهید یک مثال خاص را برای شما شرح دهم. ما در Cat عاشق فیلم‌های ابرقهرمانی هستیم، پس بیایید چیزی از آنجا بیاوریم. در سال 2000، در ابتدای رونق فیلم‌های کمیک که به نظر می‌رسد در روزهای پایانی این ژانر قرار داریم، تعداد کمی خارج از طرفداران کمیک می‌دانستند X-Men چه کسانی هستند. اکنون، در حالی که فیلم در گیشه با موفقیت زیادی روبرو شد، DVD شامل یک «مستند ساختگی» بود تا به بیننده عمق و بینش بیشتری در مورد دنیای این شخصیت‌ها و همچنین مصاحبه‌هایی در مورد اینکه این شخصیت‌ها چه کسانی هستند و چرا اکنون به صفحه نمایش آورده می‌شوند، بدهد. با شروع محبوبیت فیلم‌های ابرقهرمانی و معرفی شخصیت‌های کمتر و کمتر آشنا (به عنوان مثال Iron Man در سال 2008)، نه تنها مستند معمول در مورد نحوه ساخته شدن فیلم وجود داشت، بلکه اغلب یک بخش حدود 30 دقیقه‌ای (شاید کمی بیشتر، شاید کمی کمتر، بسته به شخصیت(ها)) وجود داشت که به تازه‌واردان حداقل تاریخچه اصلی شخصیت را ارائه می‌داد. حال به جلو بروید تا به ویژگی‌های ویژه WB/DC’s Black Adam نگاهی بیندازیم... که به هیچ وجه یک نام آشنا نیست. آیا چیزی در مورد منشأ این ضدقهرمان/شرور وجود دارد؟ در مورد وضعیت دیرینه او به عنوان دشمن/دشمن اصلی شزام؟ دلایلی که ممکن است بین طرف شرارت و طرف خوب در رفت و آمد باشد؟ در مورد کشور مادری او، Khandaq خیالی؟ ارتباطات او با انجمن عدالت، که همچنین در فیلم ظاهر می‌شود، چیست؟ انجمن عدالت چه کسانی هستند... و چگونه با لیگ عدالت متفاوت هستند؟ نه، هیچ، صفر و تهی. آنچه به ما ارائه می‌شود این است که The Rock چقدر از بازی کردن این نقش هیجان‌زده است، Black Adam یکی از شخصیت‌های مورد علاقه اوست و «نظم قدرت در جهان DC در حال تغییر است» (AKA The Rock واقعاً می‌خواهد با هنری کاویل سوپرمن روبرو شود و از زکری لوی شزام چشم‌پوشی کند). تقریباً همین است. و همه این‌ها در 3 یا 4 EPK 8 دقیقه‌ای جداگانه تکرار می‌شود. بنابراین، اگر در مورد Black Adam چیزی نمی‌دانستید و بعد از تماشای فیلم سؤالاتی داشتید... بدشانس بودید. و، صادقانه بگویم، با توجه به عملکرد ضعیف گیشه و فروش داخلی نسبتاً کم ویدیو، کاملاً واضح است که «The Rock این شخص را خیلی دوست دارد!» برای جلب علاقه عمومی کافی نیست. نکته دیگری در این مورد، در حالی که بله، یادگیری نحوه ساخت فیلم‌ها با منابع و ویدیوهای آنلاین بی‌شماری آسان‌تر از همیشه است، تکنیک‌های مورد استفاده در برخی از فیلم‌های کلاسیک یا تکنیک‌های مورد استفاده توسط کارگردانان یا تولیدات مورد تحسین به دلیل ماهیت رو به زوال این ویژگی‌های ویژه به طور فزاینده‌ای در حال از دست رفتن است. به یاد دارم که فقط فیلم‌های کریستوفر نولان این پوشش جامع را حفظ کرده‌اند و این احتمالاً به دلیل نفوذ و قدرت کارگردان در صنعت است. به محض اینکه فیلم‌های او با شکست مواجه شوند، اگر چنین اتفاقی بیفتد، خواهید دید که چگونه ویژگی‌های ویژه او به همه چیزهای دیگر می‌پیوندند و به EPKهای سطحی تبدیل می‌شوند. به عبارت دیگر، کلاس‌های مقدماتی رایگان هستند، اما کلاس‌های پیشرفته به طور فزاینده‌ای پنهان می‌شوند.

اما یک نکته مثبت وجود دارد: ظهور برچسب‌های بوتیک. Shout/Scream Factory. Arrow Video. Kino Lorber Studio Classics. و تعداد بیشتری از آن‌ها هر روز در حال ظهور هستند. این توزیع‌کنندگان کوچکتر فیلم‌ها را از استودیوهای بزرگ مجاز می‌گیرند و مشعل را که بزرگان رها کرده‌اند، برمی‌دارند... و ویژگی‌های ویژه جامعی را که در حال نابودی بودند، ارائه می‌دهند. چه این‌ها به شکل مستندهای کوتاه یا بلند در مورد نحوه ساخت فیلم، مصاحبه با بازیگران و خدمه در مورد جنبه‌های خاصی از ساخت فیلم یا حتی ارتباط اجتماعی یا فرهنگی فیلم باشند، معمولاً مواد زیادی در این دیسک‌ها وجود دارد. اما البته، یک معامله وجود دارد. مجوز این فیلم‌ها و ایجاد این ویژگی‌ها رایگان نیست. هر یک از این توزیع‌کنندگان باید هزینه‌های آن را بپردازند و در نتیجه، هزینه به مصرف‌کننده منتقل می‌شود. بنابراین، بله، آن‌ها «کار خداوند» را انجام می‌دهند، اما آن‌ها هم باید هزینه‌های خود را بپردازند. وجود مداوم آن‌ها اعتبار بیشتری به استدلال فعلی می‌دهد که ممکن است در واقع در یک «عصر طلایی دوم» رسانه‌های فیزیکی قرار داشته باشیم: که دامنه آن بسیار محدودتر است، درست مانند جمع‌آوری موسیقی در وینیل یک بازار قوی اما خاص است، اما ارائه بهترین محصولات موجود تا به امروز با کیفیت تصویر و صدای بی‌نظیر و همچنین شامل ویژگی‌های اضافی که علاقه‌مندان به سینما از آن لذت می‌برند.

دو نکته باقی‌مانده‌ای که می‌خواهم مطرح کنم، مکرراً در جای دیگری مطرح شده‌اند، اما همچنان به همان اندازه مرتبط... و ترسناک هستند.

اولین نگرانی‌ها در مورد سانسور است که با تغییر درک از فیلم‌ها از آثار هنری کامل به «محتوا» ایجاد می‌شود. هه، می‌دانید، به این فکر نکردم وقتی شروع به نوشتن این متن کردم، اما خود را در نمونه دیگری می‌یابیم که یکی از مضامین ثابت کمدی جورج کارلین به طرز وحشتناکی درست است: زبانی که استفاده می‌کنیم برای نحوه درک و واکنش ما به چیزها بسیار مهم است. در مورد ما، فکر کنید، اکثر مردم با سانسور هنر مشکلی دارند... اما به نظر نمی‌رسد کسی، حتی متولیان فیلم، با ویرایش محتوا مشکلی داشته باشد. یکی قرار دادن جعبه‌های سیاه یا نقاشی روی شاهکارهای رنسانس است در حالی که دیگری فقط بریدن چند مو از ویدیوی یوتیوب یک احمق است. کسی به «محتوا» اهمیتی نمی‌دهد... و سرویس‌های استریمینگ به فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، مستندها و غیره چه می‌گویند؟ محتوا. زبان مهم است. با این تغییر درک از این آثار، سرویس‌هایی مانند آمازون و دیزنی+ هیچ اشکالی در حذف تصاویر یا صحنه‌های کامل مشکوک که ممکن است مخاطبان آن‌ها را ناراحت کنند، نمی‌بینند... حتی اگر کسی واقعاً اهمیتی ندهد. متأسفانه، این به اینجا ختم نمی‌شود... اگر فقط این بود. اخیراً بحث‌های زیادی در مورد ویرایش یک صحنه نژادپرستانه از «اتصال فرانسوی» ویلیام فریدکین توسط مجموعه Criterion در سرویس استریمینگ خود وجود داشته است. در حالی که بله، چنین صحنه‌ای احتمالاً امروزه در فیلمی گنجانده نمی‌شد... اما صحنه‌ای است که به تعریف شخصیت پوپای دویل کمک می‌کند: او ممکن است قهرمان ما باشد، اما یک چیز قطعی است، او قطعاً «مرد خوب» نیست. صحنه‌هایی مانند این به تعریف سینمای دهه 70 کمک می‌کنند، زیرا نمی‌خواستیم قهرمانان و شرورهای کاملاً مشخص داشته باشیم، بلکه به جای آن شخصیت‌هایی را انتخاب می‌کردیم که از تمام سایه‌های خاکستری تشکیل شده‌اند. اکنون، اگر دیزنی+ این کار را انجام داده بود، این خبر به اندازه‌ای که هست، موج ایجاد نمی‌کرد. اما این مجموعه Criterion بود، شرکتی که بر اساس بازسازی و حفظ فیلم‌ها برای جامعه سینمایی تأسیس شده است. از بسیاری جهات، این احساس یک خیانت نهایی بود... توسط شرکتی که باید بهتر می‌دانست. این فقط به صحنه‌ها محدود نمی‌شود. برای بازگشت به موضوع نژادپرستی، آیا کسی می‌تواند به آخرین باری که «آوای جنوب» دیزنی را دیده است، اشاره کند؟ در حالی که ویکی‌پدیا اصرار دارد که فیلم 1946 هرگز در ایالات متحده نسخه ویدیویی نداشته است، نمی‌توانم به یاد بیاورم که تبلیغی برای یک نسخه VHS را در دهه 80 دیده‌ام. اینکه آیا این اثر ماندلا در طرف من است یا بازنویسی تاریخ شرکتی در طرف دیگر، بگذارید برای بحثی دیگر بگذاریم (یک جستجوی گوگل در واقع VHSی را که به یاد می‌آورم نشان می‌دهد... پس...). اما می‌توانید این استدلال را در مورد فیلم‌های بسیار کم‌بحث‌برانگیزتر مطرح کنید. تا به حال فکر کرده‌اید که چه اتفاقی برای «تریلرهای شهوانی» که Cinemax در دهه 90 بر اساس آن‌ها شهرت پیدا کرد، افتاده است؟ من هم. آن‌ها ناپدید شده‌اند. هیچ سرویس استریمینگ فعلی، از جمله خود Cinemax، آن‌ها را حمل نمی‌کند. در واقع، هر چیزی که تحت عنوان «نرم‌پورن» بیفتد، به نظر می‌رسد راه دودی شده است یا حداقل به شدت ویرایش شده است. [تحقیقات بیشتر در این مورد نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد فقط یک سنگر سرسخت از این ژانر باقی مانده است: سرویس استریمینگ Full Moon Features چارلز باند. البته، این نباید تعجب‌آور باشد، با توجه به اینکه این استودیو بیش از سهم خود فیلم‌هایی در این ژانر ساخته است! – ویراستار.] نکته این است که لزوماً توهین‌آمیز نیست. حتی اگر فیلم سلیقه‌ای بد داشته باشد، اگر به اندازه کافی برای ناراحت کردن حتی چند نفر کافی باشد، این شرکت‌های بزرگ با یک میله ده متری به آن دست نمی‌زنند. در عوض، آن‌ها روی حافظه کوتاه و دامنه توجه کوتاه حساب می‌کنند. ممکن است در ابتدا شورشی وجود داشته باشد... اما در نهایت آرام می‌شود تا ناپدید شود. در مورد دیگری از سانسور اکثریت بر اقلیت: آیا تا به حال توجه کرده‌اید که فیلم‌های مدرن یافتن آن‌ها در استریمینگ آسان‌تر است در حالی که برای یافتن فیلم‌های کلاسیک، اگر اصلاً آن‌ها را پیدا کنید، واقعاً باید جستجو کنید؟ اکنون، منصفانه است که بگویم، به عنوان یک کودک دهه 80، برای من دشوار است که فکر کنم فیلم‌های دهه 80 و 90 (و حتی برخی از دهه 2000) امروزه به عنوان کلاسیک شناخته می‌شوند، اما با این وجود، مگر اینکه فیلم به طور محکم در فرهنگ عامه ریشه داشته باشد، یک بازسازی یا دنباله در حال کار باشد یا یک پیروان متعصب داشته باشد، احتمالاً آن را در استریمینگ پیدا نخواهید کرد. به عنوان مثال، مطمئناً Ghostbusters 1984 هر زمان به این زودی از بین نمی‌رود، اما برای یافتن GoBots: Battle of the Rock Lords از سال 1986 در هر جایی در استریمینگ، شانس زیادی ندارید. البته، GoBots به هیچ وجه یک «کلاسیک» نیست... احتمالاً دورترین چیز از آن است. اما به عنوان یک طرفدار Transformers و با توجه به معرفی مجدد ربات‌های مبتنی بر سنگ به خط، شرط می‌بندم که می‌توانم مخاطبی برای این فیلم پیدا کنم. با این حال، با توجه به اینکه چقدر خاص است، قطعاً قدرت لازم برای ترتیب دادن یک انتشار را ندارد و در نتیجه، این فیلم انیمیشنی به «راه خود به سمت نابودی» ادامه خواهد داد. [ما می‌بینیم که چه کار کرده‌اید... احمق. – ویراستار.] موضوع دیگری که باید در اینجا مورد بحث قرار گیرد، فلج تحلیلی است. چقدر وقت صرف کلیک کردن از انتخاب به انتخاب، فیلم به فیلم، سریال تلویزیونی به سریال تلویزیونی کرده‌اید و سپس متوجه شده‌اید که چیزی که واقعاً می‌خواهید تماشا کنید وجود ندارد یا بدتر از آن، تمام وقت آزاد خود را صرف جستجوی چیزی کرده‌اید که می‌توانستید تماشا کنید؟ گزینه‌های نامحدود همیشه چیز خوبی نیستند. در حالی که این به نظر نمی‌رسد بلافاصله چیز خوبی باشد، واقعیت این است که محدودیت‌های مغازه‌های ویدیویی قدیمی این بود که اگر فیلمی را که می‌خواستید نداشتند، به دنبال فیلم دیگری می‌گشتند. حتی بهتر؟ این تمرین احتمالاً سلیقه یا افق شما را گسترش می‌داد. درست مانند اتاق‌های پژواک که در سایر اشکال رسانه ایجاد شده‌اند، استریمینگ به شما این فرصت را می‌دهد که فقط در حفره کوچک خود بمانید، هرگز شاخ و برگ ندهید و چیزهای جدید را کشف نکنید... و اجازه دهید یک الگوریتم نیازهای سرگرمی شما را برآورده کند.

رویداد اخیر دیگری نیز تفاوت مهمی بین استریمینگ و رسانه‌های فیزیکی ایجاد کرده است: مالکیت. در دسامبر 2023، افرادی که برنامه‌های دیجیتالی را از شبکه‌های Discovery خریداری کرده بودند، با پیام زیر مواجه شدند: «از 31 دسامبر 2023، به دلیل توافقات صدور مجوز محتوا با ارائه‌دهندگان محتوا، دیگر نمی‌توانید هیچ یک از محتوای Discovery خریداری شده قبلی خود را تماشا کنید و محتوا از کتابخانه ویدیویی شما حذف خواهد شد.» اکنون، در حالی که این اتفاق نیفتاد (این بار) با توجه به خشم ناشی از این بیانیه، سونی و وارنر بروس/Discovery مجبور به مذاکره مجدد در مورد توافق مجوز خود شدند، اما کافی بود تا برجسته کند که احتمالاً نادیده‌گرفته‌شده‌ترین جنبه رسانه‌های دیجیتال چیست: شما. هیچ چیز را مالک هستید. با همان قیمتی که کسی یک نسخه فیزیکی از یک برنامه یا فیلم می‌خرد، تمام چیزی که برای برنامه دیجیتالی خود خریدید، یک مجوز است. از نظر تئوری، این باید شما را به تعداد نمایش‌هایی که مالک رسانه‌های فیزیکی دارد، مجاز کند، اما در عمل، این موضوع پیچیده‌تر است. همانطور که استودیوها دارایی‌های معنوی (IP) را بین خود بازآرایی و معامله می‌کنند یا همانطور که اجزای برخی از برنامه‌ها در اختیار دارندندگان حقوق مختلفی قرار دارند، دریافت تمام چیزها در یک توافق برای یک انتشار واقعی در استریمینگ که ماندگاری داشته باشد، دشوارتر می‌شود. از نظر رسانه‌های فیزیکی، ستاره‌ها فقط یک بار باید هم‌تراز شوند. البته، هنگامی که مجوزها منقضی می‌شوند و دیسک‌ها از دسترس خارج می‌شوند، یافتن آن‌ها دشوارتر و در نتیجه گران‌تر می‌شود... اما در نهایت، آن‌ها همچنان قابل دستیابی هستند. هنگامی که توافق‌نامه‌های محتوای دیجیتال منقضی می‌شوند، مگر اینکه مذاکره فعال و موفقیت‌آمیزی وجود داشته باشد... پوف. 50 دلاری که برای گوش دادن به یک فصل کامل از برخی از افراد بی‌ریش و روستایی که در مورد شکار اردک صحبت می‌کنند، خرج کرده‌اید، خداحافظ. همه چیز رفته است... و هیچ چیز برای نشان دادن آن وجود ندارد.

می‌خواهم در اینجا در نتیجه‌گیری‌ام، نقل قول کنم، به طور کامل، سخنرانی جو باب بریگز در قسمت دوم فصل The Last Drive-In که Hellbound: Hellrasier II را به نمایش می‌گذارد:

«از ناپدید شدن رسانه‌های فیزیکی می‌ترسم و می‌خواهم به شما بگویم چرا. اخیراً، یک آهنگ نظرات 148 دقیقه‌ای برای فیلم «من روی قبرت تف می‌کنم - Déjà Vu» انجام دادم که دنباله‌ای 40 ساله از فیلم بدنام انتقام‌جویانه دهه 70 است. یکی از دلایل اصلی که از کارگردان، مایر زارچی، خواسته شد تا این کار را انجام دهد، این بود که انتشار Blu-ray آینده بتواند با منتقدان مبارزه کند، زیرا منتقدان مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها در سال 1979 او را دوست نداشتند و اکنون هم دوست ندارند. توزیع‌کنندگان مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها در سال 1979 با او معامله نکردند و اکنون هم معامله نمی‌کنند. یک استودیوی بزرگ سال گذشته به دلیل «محیط فرهنگی» از یک توافق عقب‌نشینی کرد. فمینیست‌ها مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها او را یک زن‌ستیز خواندند وقتی فیلم اصلی «من روی قبرت تف می‌کنم» برای اولین بار منتشر شد و فیلم از آن زمان موضوع بحث‌های پرشور در کلاس‌های مطالعات زنان و دپارتمان‌های مطالعات فیلم بوده است. خوشبختانه، یک بازاریاب بهره‌برداری به نام جری گراس وجود داشت که فیلم اصلی مایر را که با نام «روز زن» شناخته می‌شد، بازسازی کرد، نام آن را تغییر داد، آن را از طریق سیستمی از توزیع‌کنندگان فرعی پلتفرم‌بندی کرد و با معترضان در هر شهر مبارزه کرد، از جمله شیکاگو که ژن سیسکل و راجر ایبرت در مقابل تئاترها ایستادند و به مردم گفتند که وارد نشوند. این پس از یک انتشار ویدیویی دنبال شد که به مردم در سراسر جهان اجازه داد فیلمی را که اغلب در شهری که آن را تماشا می‌کردند ممنوع بود، ببینند. بنابراین، یکی از لحظات آزادی‌بخش در تاریخ بیان آزاد، اختراع VHS بود. خب، امروز، همه این توزیع‌کنندگان فرعی از بین رفته‌اند. امروز VHS در بهترین حالت یک سرگرمی هیپستر است، یک تکه فلز بی‌ارزش در گاراژ شما. شانس اینکه «من روی قبرت تف می‌کنم - Déjà Vu» وارد یک تئاتر فیلم اصلی در سال 2020 شود، بین صفر و غیرممکن است. خوشبختانه، دستگاهی به نام پخش‌کننده Blu-ray وجود دارد که به هر کسی در جهان اجازه می‌دهد یک کپی فیزیکی را سفارش دهد و روز بعد آن را تماشا کند. پخش‌کننده Blu-ray، به عبارت دیگر، جری گراس روز ما است. این دفاع ما در برابر دنیایی از اربابان قضاوتگری است که خوشحال می‌شوند فیلم مایر زارچی را ناپدید کنند. و به زودی، این محافظت را از دست خواهیم داد. سامسونگ اعلام کرده است که دیگر پخش‌کننده‌های Blu-ray 1080p یا 4K تولید نخواهد کرد. این‌ها دستگاه‌های پیشرفته هستند، بهترین کیفیت تصویر دیجیتال تا به حال به دست آمده است. اما آن‌ها خیلی دیر آمدند. همانطور که از روزهای اولیه پخش‌کننده‌های ویدیو می‌دانیم، مردم به کیفیت تصویر اهمیتی نمی‌دهند. اگر مردم به کیفیت تصویر اهمیت می‌دادند، Technicolor و Eastman Kodak هنوز در تجارت بودند، زیرا تصاویر فیلم از اواخر دهه 1930 به طور فزاینده‌ای بدتر شده‌اند. مردم به راحتی و قیمت اهمیت می‌دهند. بنابراین، ما هنوز به پایان رسانه‌های فیزیکی نرسیده‌ایم، زیرا سونی و پاناسونیک احتمالاً امسال فروش رکورد خواهند داشت، زیرا یکی از رقبای اصلی آن‌ها از میدان خارج شده است. اما این اولین نشانه است که تقریباً همه چیز به «ابر» منتقل می‌شود، درست است؟ مشکل «ابر» این است که روزی «ابر» منفجر می‌شود و به یک مه دیجیتالی ظریف تبدیل می‌شود و تریلیون‌ها اثر فرهنگی از بین می‌روند. نمی‌دانم این چگونه اتفاق می‌افتد، چه از طریق تروریسم سایبری یا جنگ واقعی یا سوء مدیریت ساده، اما یک مشت چیزها از بین می‌روند و همه می‌پرسند: «چه کسی را باید مقصر بدانم؟» البته، رسانه‌های فیزیکی شما می‌توانند بسوزند. خانه‌تان می‌تواند بسوزد و تمام نوارها و دی‌وی‌دی‌های شما را با خود ببرد، اما State Farm آن را جایگزین می‌کند، درست است؟ مشکل این است که وقتی «ابر» منفجر می‌شود، یک میلیارد نفر دیگر را هم با خود می‌برد! اما حتی این بدترین نتیجه از دور شدن از رسانه‌های فیزیکی نیست. بدترین نتیجه این است که فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی و موسیقی بحث‌برانگیز، به ویژه چیزهای زیر رادار مانند «من روی قبرت تف می‌کنم»، به سادگی دیگر وجود نخواهند داشت. آن‌ها در یک خلاء دیجیتالی سانسور می‌شوند. و ما حتی متوجه نمی‌شویم که این اتفاق می‌افتد. به عنوان مثال، آیا کسی می‌تواند به آخرین باری که «آوای جنوب» دیزنی را دیده است، اشاره کند؟ در حالی که ویکی‌پدیا اصرار دارد که فیلم 1946 هرگز در ایالات متحده نسخه ویدیویی نداشته است، نمی‌توانم به یاد بیاورم که تبلیغی برای یک نسخه VHS را در دهه 80 دیده‌ام. اینکه آیا این اثر ماندلا در طرف من است یا بازنویسی تاریخ شرکتی در طرف دیگر، بگذارید برای بحثی دیگر بگذاریم (یک جستجوی گوگل در واقع VHSی را که به یاد می‌آورم نشان می‌دهد... پس...). اما می‌توانید این استدلال را در مورد فیلم‌های بسیار کم‌بحث‌برانگیزتر مطرح کنید. تا به حال فکر کرده‌اید که چه اتفاقی برای «تریلرهای شهوانی» که Cinemax در دهه 90 بر اساس آن‌ها شهرت پیدا کرد، افتاده است؟ من هم. آن‌ها ناپدید شده‌اند. هیچ سرویس استریمینگ فعلی، از جمله خود Cinemax، آن‌ها را حمل نمی‌کند. در واقع، هر چیزی که تحت عنوان «نرم‌پورن» بیفتد، به نظر می‌رسد راه دودی شده است یا حداقل به شدت ویرایش شده است. [تحقیقات بیشتر در این مورد نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد فقط یک سنگر سرسخت از این ژانر باقی مانده است: سرویس استریمینگ Full Moon Features چارلز باند. البته، این نباید تعجب‌آور باشد، با توجه به اینکه این استودیو بیش از سهم خود فیلم‌هایی در این ژانر ساخته است! – ویراستار.] نکته این است که لزوماً توهین‌آمیز نیست. حتی اگر فیلم سلیقه‌ای بد داشته باشد، اگر به اندازه کافی برای ناراحت کردن حتی چند نفر کافی باشد، این شرکت‌های بزرگ با یک میله ده متری به آن دست نمی‌زنند. در عوض، آن‌ها روی حافظه کوتاه و دامنه توجه کوتاه حساب می‌کنند. ممکن است در ابتدا شورشی وجود داشته باشد... اما در نهایت آرام می‌شود تا ناپدید شود. در مورد دیگری از سانسور اکثریت بر اقلیت: آیا تا به حال توجه کرده‌اید که فیلم‌های مدرن یافتن آن‌ها در استریمینگ آسان‌تر است در حالی که برای یافتن فیلم‌های کلاسیک، اگر اصلاً آن‌ها را پیدا کنید، واقعاً باید جستجو کنید؟ اکنون، منصفانه است که بگویم، به عنوان یک کودک دهه 80، برای من دشوار است که فکر کنم فیلم‌های دهه 80 و 90 (و حتی برخی از دهه 2000) امروزه به عنوان کلاسیک شناخته می‌شوند، اما با این وجود، مگر اینکه فیلم به طور محکم در فرهنگ عامه ریشه داشته باشد، یک بازسازی یا دنباله در حال کار باشد یا یک پیروان متعصب داشته باشد، احتمالاً آن را در استریمینگ پیدا نخواهید کرد. به عنوان مثال، مطمئناً Ghostbusters 1984 هر زمان به این زودی از بین نمی‌رود، اما برای یافتن GoBots: Battle of the Rock Lords از سال 1986 در هر جایی در استریمینگ، شانس زیادی ندارید. البته، GoBots به هیچ وجه یک «کلاسیک» نیست... احتمالاً دورترین چیز از آن است. اما به عنوان یک طرفدار Transformers و با توجه به معرفی مجدد ربات‌های مبتنی بر سنگ به خط، شرط می‌بندم که می‌توانم مخاطبی برای این فیلم پیدا کنم. با این حال، با توجه به اینکه چقدر خاص است، قطعاً قدرت لازم برای ترتیب دادن یک انتشار را ندارد و در نتیجه، این فیلم انیمیشنی به «راه خود به سمت نابودی» ادامه خواهد داد. [ما می‌بینیم که چه کار کرده‌اید... احمق. – ویراستار.] موضوع دیگری که باید در اینجا مورد بحث قرار گیرد، فلج تحلیلی است. چقدر وقت صرف کلیک کردن از انتخاب به انتخاب، فیلم به فیلم، سریال تلویزیونی به سریال تلویزیونی کرده‌اید و سپس متوجه شده‌اید که چیزی که واقعاً می‌خواهید تماشا کنید وجود ندارد یا بدتر از آن، تمام وقت آزاد خود را صرف جستجوی چیزی کرده‌اید که می‌توانستید تماشا کنید؟ گزینه‌های نامحدود همیشه چیز خوبی نیستند. در حالی که این به نظر نمی‌رسد بلافاصله چیز خوبی باشد، واقعیت این است که محدودیت‌های مغازه‌های ویدیویی قدیمی این بود که اگر فیلمی را که می‌خواستید نداشتند، به دنبال فیلم دیگری می‌گشتند. حتی بهتر؟ این تمرین احتمالاً سلیقه یا افق شما را گسترش می‌داد. درست مانند اتاق‌های پژواک که در سایر اشکال رسانه ایجاد شده‌اند، استریمینگ به شما این فرصت را می‌دهد که فقط در حفره کوچک خود بمانید، هرگز شاخ و برگ ندهید و چیزهای جدید را کشف نکنید... و اجازه دهید یک الگوریتم نیازهای سرگرمی شما را برآورده کند.

رویداد اخیر دیگری نیز تفاوت مهمی بین استریمینگ و رسانه‌های فیزیکی ایجاد کرده است: مالکیت. در دسامبر 2023، افرادی که برنامه‌های دیجیتالی را از شبکه‌های Discovery خریداری کرده بودند، با پیام زیر مواجه شدند: «از 31 دسامبر 2023، به دلیل توافقات صدور مجوز محتوا با ارائه‌دهندگان محتوا، دیگر نمی‌توانید هیچ یک از محتوای Discovery خریداری شده قبلی خود را تماشا کنید و محتوا از کتابخانه ویدیویی شما حذف خواهد شد.» اکنون، در حالی که این اتفاق نیفتاد (این بار) با توجه به خشم ناشی از این بیانیه، سونی و وارنر بروس/Discovery مجبور به مذاکره مجدد در مورد توافق مجوز خود شدند، اما کافی بود تا برجسته کند که احتمالاً نادیده‌گرفته‌شده‌ترین جنبه رسانه‌های دیجیتال چیست: شما. هیچ چیز را مالک هستید. با همان قیمتی که کسی یک نسخه فیزیکی از یک برنامه یا فیلم می‌خرد، تمام چیزی که برای برنامه دیجیتالی خود خریدید، یک مجوز است. از نظر تئوری، این باید شما را به تعداد نمایش‌هایی که مالک رسانه‌های فیزیکی دارد، مجاز کند، اما در عمل، این موضوع پیچیده‌تر است. همانطور که استودیوها دارایی‌های معنوی (IP) را بین خود بازآرایی و معامله می‌کنند یا همانطور که اجزای برخی از برنامه‌ها در اختیار دارندندگان حقوق مختلفی قرار دارند، دریافت تمام چیزها در یک توافق برای یک انتشار واقعی در استریمینگ که ماندگاری داشته باشد، دشوارتر می‌شود. از نظر رسانه‌های فیزیکی، ستاره‌ها فقط یک بار باید هم‌تراز شوند. البته، هنگامی که مجوزها منقضی می‌شوند و دیسک‌ها از دسترس خارج می‌شوند، یافتن آن‌ها دشوارتر و در نتیجه گران‌تر می‌شود... اما در نهایت، آن‌ها همچنان قابل دستیابی هستند. هنگامی که توافق‌نامه‌های محتوای دیجیتال منقضی می‌شوند، مگر اینکه مذاکره فعال و موفقیت‌آمیزی وجود داشته باشد... پوف. 50 دلاری که برای گوش دادن به یک فصل کامل از برخی از افراد بی‌ریش و روستایی که در مورد شکار اردک صحبت می‌کنند، خرج کرده‌اید، خداحافظ. همه چیز رفته است... و هیچ چیز برای نشان دادن آن وجود ندارد.

می‌خواهم در اینجا در نتیجه‌گیری‌ام، به طور کامل، سخنرانی جو باب بریگز را در قسمت دوم فصل The Last Drive-In که Hellbound: Hellrasier II را به نمایش می‌گذارد، نقل کنم:

«از ناپدید شدن رسانه‌های فیزیکی می‌ترسم و می‌خواهم به شما بگویم چرا. اخیراً، یک آهنگ نظرات 148 دقیقه‌ای برای فیلم «من روی قبرت تف می‌کنم - Déjà Vu» انجام دادم که دنباله‌ای 40 ساله از فیلم بدنام انتقام‌جویانه دهه 70 است. یکی از دلایل اصلی که از کارگردان، مایر زارچی، خواسته شد تا این کار را انجام دهد، این بود که انتشار Blu-ray آینده بتواند با منتقدان مبارزه کند، زیرا منتقدان مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها در سال 1979 او را دوست نداشتند و اکنون هم دوست ندارند. توزیع‌کنندگان مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها در سال 1979 با او معامله نکردند و اکنون هم معامله نمی‌کنند. یک استودیوی بزرگ سال گذشته به دلیل «محیط فرهنگی» از یک توافق عقب‌نشینی کرد. فمینیست‌ها مایر زارچی را دوست ندارند. آن‌ها او را یک زن‌ستیز خواندند وقتی فیلم اصلی «من روی قبرت تف می‌کنم» برای اولین بار منتشر شد و فیلم از آن زمان موضوع بحث‌های پرشور در کلاس‌های مطالعات زنان و دپارتمان‌های مطالعات فیلم بوده است. خوشبختانه، یک بازاریاب بهره‌برداری به نام جری گراس وجود داشت که فیلم اصلی مایر را که با نام «روز زن» شناخته می‌شد، بازسازی کرد، نام آن را تغییر داد، آن را از طریق سیستمی از توزیع‌کنندگان فرعی پلتفرم‌بندی کرد و با معترضان در هر شهر مبارزه کرد، از جمله شیکاگو که ژن سیسکل و راجر ایبرت در مقابل تئاترها ایستادند و به مردم گفتند که وارد نشوند. این پس از یک انتشار ویدیویی دنبال شد که به مردم در سراسر جهان اجازه داد فیلمی را که اغلب در شهری که آن را تماشا می‌کردند ممنوع بود، ببینند. بنابراین، یکی از لحظات آزادی‌بخش در تاریخ بیان آزاد، اختراع VHS بود. خب، امروز، همه این توزیع‌کنندگان فرعی از بین رفته‌اند. امروز VHS در بهترین حالت یک سرگرمی هیپستر است، یک تکه فلز بی‌ارزش در گاراژ شما. شانس اینکه «من روی قبرت تف می‌کنم - Déjà Vu» وارد یک تئاتر فیلم اصلی در سال 2020 شود، بین صفر و غیرممکن است. خوشبختانه، دستگاهی به نام پخش‌کننده Blu-ray وجود دارد که به هر کسی در جهان اجازه می‌دهد یک کپی فیزیکی را سفارش دهد و روز بعد آن را تماشا کند. پخش‌کننده Blu-ray، به عبارت دیگر، جری گراس روز ما است. این دفاع ما در برابر دنیایی از اربابان قضاوتگری است که خوشحال می‌شوند فیلم مایر زارچی را ناپدید کنند. و به زودی، این محافظت را از دست خواهیم داد. سامسونگ اعلام کرده است که دیگر پخش‌کننده‌های Blu-ray 1080p یا 4K تولید نخواهد کرد. این‌ها دستگاه‌های پیشرفته هستند، بهترین کیفیت تصویر دیجیتال تا به حال به دست آمده است. اما آن‌ها خیلی دیر آمدند. همانطور که از روزهای اولیه پخش‌کننده‌های ویدیو می‌دانیم، مردم به کیفیت تصویر اهمیتی نمی‌دهند. اگر مردم به کیفیت تصویر اهمیت می‌دادند، Technicolor و Eastman Kodak هنوز در تجارت بودند، زیرا تصاویر فیلم از اواخر دهه 1930 به طور فزاینده‌ای بدتر شده‌اند. مردم به راحتی و قیمت اهمیت می‌دهند. بنابراین، ما هنوز به پایان رسانه‌های فیزیکی نرسیده‌ایم، زیرا سونی و پاناسونیک احتمالاً امسال فروش رکورد خواهند داشت، زیرا یکی از رقبای اصلی آن‌ها از میدان خارج شده است. اما این اولین نشانه است که تقریباً همه چیز به «ابر» منتقل می‌شود، درست است؟ مشکل «ابر» این است که روزی «ابر» منفجر می‌شود و به یک مه دیجیتالی ظریف تبدیل می‌شود و تریلیون‌ها اثر فرهنگی از بین می‌روند. نمی‌دانم این چگونه اتفاق می‌افتد، چه از طریق تروریسم سایبری یا جنگ واقعی یا سوء مدیریت ساده، اما یک مشت چیزها از بین می‌روند و همه می‌پرسند: «چه کسی را باید مقصر بدانم؟» البته، رسانه‌های فیزیکی شما می‌توانند بسوزند. خانه‌تان می‌تواند بسوزد و تمام نوارها و دی‌وی‌دی‌های شما را با خود ببرد، اما State Farm آن را جایگزین می‌کند، درست است؟ مشکل این است که وقتی «ابر» منفجر می‌شود، یک میلیارد نفر دیگر را هم با خود می‌برد! اما حتی این بدترین نتیجه از دور شدن از رسانه‌های فیزیکی نیست. بدترین نتیجه این است که فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی و موسیقی بحث‌برانگیز، به ویژه چیزهای زیر رادار مانند «من روی قبرت تف می‌کنم»، به سادگی دیگر وجود نخواهند داشت. آن‌ها در یک خلاء دیجیتالی سانسور می‌شوند. و ما حتی متوجه نمی‌شویم که این اتفاق می‌افتد. به عنوان مثال، آیا کسی می‌تواند به آخرین باری که «آوای جنوب» دیزنی را دیده است، اشاره کند؟ در حالی که ویکی‌پدیا اصرار دارد که فیلم 1946 هرگز در ایالات متحده نسخه ویدیویی نداشته است، نمی‌توانم به یاد بیاورم که تبلیغی برای یک نسخه VHS را در دهه 80 دیده‌ام. اینکه آیا این اثر ماندلا در طرف من است یا بازنویسی تاریخ شرکتی در طرف دیگر، بگذارید برای بحثی دیگر بگذاریم (یک جستجوی گوگل در واقع VHSی را که به یاد می‌آورم نشان می‌دهد... پس...). اما می‌توانید این استدلال را در مورد فیلم‌های بسیار کم‌بحث‌برانگیزتر مطرح کنید. تا به حال فکر کرده‌اید که چه اتفاقی برای «تریلرهای شهوانی» که Cinemax در دهه 90 بر اساس آن‌ها شهرت پیدا کرد، افتاده است؟ من هم. آن‌ها ناپدید شده‌اند. هیچ سرویس استریمینگ فعلی، از جمله خود Cinemax، آن‌ها را حمل نمی‌کند. در واقع، هر چیزی که تحت عنوان «نرم‌پورن» بیفتد، به نظر می‌رسد راه دودی شده است یا حداقل به شدت ویرایش شده است. [تحقیقات بیشتر در این مورد نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد فقط یک سنگر سرسخت از این ژانر باقی مانده است: سرویس استریمینگ Full Moon Features چارلز باند. البته، این نباید تعجب‌آور باشد، با توجه به اینکه این استودیو بیش از سهم خود فیلم‌هایی در این ژانر ساخته است! – ویراستار.] نکته این است که لزوماً توهین‌آمیز نیست. حتی اگر فیلم سلیقه‌ای بد داشته باشد، اگر به اندازه کافی برای ناراحت کردن حتی چند نفر کافی باشد، این شرکت‌های بزرگ با یک میله ده متری به آن دست نمی‌زنند. در عوض، آن‌ها روی حافظه کوتاه و دامنه توجه کوتاه حساب می‌کنند. ممکن است در ابتدا شورشی وجود داشته باشد... اما در نهایت آرام می‌شود تا ناپدید شود. در مورد دیگری از سانسور اکثریت بر اقلیت: آیا تا به حال توجه کرده‌اید که فیلم‌های مدرن یافتن آن‌ها در استریمینگ آسان‌تر است در حالی که برای یافتن فیلم‌های کلاسیک، اگر اصلاً آن‌ها را پیدا کنید، واقعاً باید جستجو کنید؟ اکنون، منصفانه است که بگویم، به عنوان یک کودک دهه 80، برای من دشوار است که فکر کنم فیلم‌های دهه 80 و 90 (و حتی برخی از دهه 2000) امروزه به عنوان کلاسیک شناخته می‌شوند، اما با این وجود، مگر اینکه فیلم به طور محکم در فرهنگ عامه ریشه داشته باشد، یک بازسازی یا دنباله در حال کار باشد یا یک پیروان متعصب داشته باشد، احتمالاً آن را در استریمینگ پیدا نخواهید کرد. به عنوان مثال، مطمئناً Ghostbusters 1984 هر زمان به این زودی از بین نمی‌رود، اما برای یافتن GoBots: Battle of the Rock Lords از سال 1986 در هر جایی در استریمینگ، شانس زیادی ندارید. البته، GoBots به هیچ وجه یک «کلاسیک» نیست... احتمالاً دورترین چیز از آن است. اما به عنوان یک طرفدار Transformers و با توجه به معرفی مجدد ربات‌های مبتنی بر سنگ به خط، شرط می‌بندم که می‌توانم مخاطبی برای این فیلم پیدا کنم. با این حال، با توجه به اینکه چقدر خاص است، قطعاً قدرت لازم برای ترتیب دادن یک انتشار را ندارد و در نتیجه، این فیلم انیمیشنی به «راه خود به سمت نابودی» ادامه خواهد داد. [ما می‌بینیم که چه کار کرده‌اید... احمق. – ویراستار.] موضوع دیگری که باید در اینجا مورد بحث قرار گیرد، فلج تحلیلی است. چقدر وقت صرف کلیک کردن از انتخاب به انتخاب، فیلم به فیلم، سریال تلویزیونی به سریال تلویزیونی کرده‌اید و سپس متوجه شده‌اید که چیزی که واقعاً می‌خواهید تماشا کنید وجود ندارد یا بدتر از آن، تمام وقت آزاد خود را صرف جستجوی چیزی کرده‌اید که می‌توانستید تماشا کنید؟ گزینه‌های نامحدود همیشه چیز خوبی نیستند. در حالی که این به نظر نمی‌رسد بلافاصله چیز خوبی باشد، واقعیت این است که محدودیت‌های مغازه‌های ویدیویی قدیمی این بود که اگر فیلمی را که می‌خواستید نداشتند، به دنبال فیلم دیگری می‌گشتند. حتی بهتر؟ این تمرین احتمالاً سلیقه یا افق شما را گسترش می‌داد. درست مانند اتاق‌های پژواک که در سایر اشکال رسانه ایجاد شده‌اند، استریمینگ به شما این فرصت را می‌دهد که فقط در حفره کوچک خود بمانید، هرگز شاخ و برگ ندهید و چیزهای جدید را کشف نکنید... و اجازه دهید یک الگوریتم نیازهای سرگرمی شما را برآورده کند.

رویداد اخیر دیگری نیز تفاوت مهمی بین استریمینگ و رسانه‌های فیزیکی ایجاد کرده است: مالکیت. در دسامبر 2023، افرادی که برنامه‌های دیجیتالی را از شبکه‌های Discovery خریداری کرده بودند، با پیام زیر مواجه شدند: «از 31 دسامبر 2023، به دلیل توافقات صدور مجوز محتوا با ارائه‌دهندگان محتوا، دیگر نمی‌توانید هیچ یک از محتوای Discovery خریداری شده قبلی خود را تماشا کنید و محتوا از کتابخانه ویدیویی شما حذف خواهد شد.» اکنون، در حالی که این اتفاق نیفتاد (این بار) با توجه به خشم ناشی از این بیانیه، سونی و وارنر بروس/Discovery مجبور به مذاکره مجدد در مورد توافق مجوز خود شدند، اما کافی بود تا برجسته کند که احتمالاً نادیده‌گرفته‌شده‌ترین جنبه رسانه‌های دیجیتال چیست: شما. هیچ چیز را مالک هستید. با همان قیمتی که کسی یک نسخه فیزیکی از یک برنامه یا فیلم می‌خرد، تمام چیزی که برای برنامه دیجیتالی خود خریدید، یک مجوز است. از نظر تئوری، این باید شما را به تعداد نمایش‌هایی که مالک رسانه‌های فیزیکی دارد، مجاز کند، اما در عمل، این موضوع پیچیده‌تر است. همانطور که استودیوها دارایی‌های معنوی (IP) را بین خود بازآرایی و معامله می‌کنند یا همانطور که اجزای برخی از برنامه‌ها در اختیار دارندندگان حقوق مختلفی قرار دارند، دریافت تمام چیزها در یک توافق برای یک انتشار واقعی در استریمینگ که ماندگاری داشته باشد، دشوارتر می‌شود. از نظر رسانه‌های فیزیکی، ستاره‌ها فقط یک بار باید هم‌تراز شوند. البته، هنگامی که مجوزها منقضی می‌شوند و دیسک‌ها از دسترس خارج می‌شوند، یافتن آن‌ها دشوارتر و در نتیجه گران‌تر می‌شود... اما در نهایت، آن‌ها همچنان قابل دستیابی هستند. هنگامی که توافق‌نامه‌های محتوای دیجیتال منقضی می‌شوند، مگر اینکه مذاکره فعال و موفقیت‌آمیزی وجود داشته باشد... پوف. 50 دلاری که برای گوش دادن به یک فصل کامل از برخی از افراد بی‌ریش و روستایی که در مورد شکار اردک صحبت می‌کنند، خرج کرده‌اید، خداحافظ. همه چیز رفته است... و هیچ چیز برای نشان دادن آن وجود ندارد.

خب. این خیلی طولانی بود. در اینجا، سه سال بعد، این کلمات فقط معنا و بدتر از آن... مثال‌ها را به دست می‌آورند. بدون هوشیاری و نظارت مداوم، ما به از دست دادن بخش‌های بیشتری از تاریخ سینمایی خود ادامه می‌دهیم [به یاد داشته باشید، بیشتر فیلم‌های صامت کاملاً از بین رفته‌اند. – ویراستار.]. به یاد داشته باشید که آنچه اکنون جریان اصلی است، با یک تغییر در اجماع عمومی، می‌تواند به فردا به فرهنگ متضاد یا بازار خاص تبدیل شود. فیلم‌هایی که همیشه تحقیر شده‌اند... وحشت، علمی تخیلی و سایر ژانرهای به اصطلاح «ژانری»... احتمالاً اولین کسانی هستند که از بین می‌روند (همانطور که همیشه بوده است)، نه اینکه «خوش‌گذرانی» که بسیار آرام‌تر از آنچه در اینترنت یافت می‌شود. در حالی که می‌توان امیدوار بود که، با الهام از پرنسس لیا، هرچه بیشتر آن‌ها دست خود را محکم کنند، فیلم‌های بیشتری از بین انگشتانشان سر می‌خورند، اما واقعیت این است که با کاهش گزینه‌ها، بینندگان در اختیار تعداد کمی قرار می‌گیرند... و همانطور که جو باب اشاره کرد، آن‌ها تعیین می‌کنند که چه چیزی تماشا کنید: «اوه، این خیلی توهین‌آمیز است»، «این فیلم با برند ما مطابقت ندارد»، «این فیلم ممکن است افراد احمق را به تجاوزگر یا قاتل تبدیل کند (استدلال قدیمی «من می‌توانم آن را تحمل کنم، اما شما نمی‌توانید»)»، «این با اخلاق محافظه‌کارانه/لیبرال و حساسیت‌ها مطابقت ندارد». بخش زیادی از چشم‌انداز سیاسی امروزی بر آزادی‌های فردی متمرکز است... اما به نظر می‌رسد که افراد کمتری از این یکی آگاه هستند. بدتر از آن، آن‌ها خوشحال می‌شوند که با این روند همراه شوند... تا زمانی که راحت باشد. بنابراین، بیرون بروید. اگر از یک فیلم خوشتان می‌آید، آن را روی دیسک بخرید. جهنم، من شروع به خرید فیلم‌هایی می‌کردم که از آن‌ها خوشم نمی‌آید [من به Cannibal Holocaust نگاه می‌کنم – ویراستار.] اگر اتاق برای انجام این کار داشتم! مطمئن شوید که آن را برای همیشه دارید. و مهمتر از همه، با مردی که سعی می‌کند به شما بگوید چه چیزی می‌توانید تماشا کنید و چه چیزی نمی‌توانید، مقابله کنید.»


WFCN
WFCN
صنعت سمعی و بصری
منتشر شده در ۱۳ فوریه ۲۰۲۴
جشنواره‌های فیلم همواره بخش جدایی‌ناپذیری از صنعت سینما بوده‌اند و بستری را برای فیلمسازان، به‌ویژه فیلمسازان مستقل، فراهم می‌کنند تا آثار خود را به نمایش بگذارند، با مخاطبان ارتباط برقرار کنند و با متخصصان صنعت شبکه‌سازی کنند. به طور سنتی، این رویدادها در مکان‌های فیزیکی برگزار می‌شدند و منتقدان فیلم، توزیع‌کنندگان فیلم و علاقه‌مندان را در یک جشن مشترک از سینما گرد هم می‌آوردند. با این حال، با ظهور عصر دیجیتال، جشنواره‌های فیلم مجبور شده‌اند خود را با واقعیت‌های فناوری جدید و تغییر رفتار مخاطبان وفق دهند. در اینجا نحوه تکامل جشنواره‌های فیلم در عصر دیجیتال آمده است:
۱. نمایش آنلاین و پلتفرم‌های مجازی: یکی از مهم‌ترین سازگارهایی که جشنواره‌های فیلم انجام داده‌اند، گنجاندن نمایش‌های آنلاین و پلتفرم‌های فیلم مجازی است. بسیاری از جشنواره‌های فیلم اکنون نمایش دیجیتالی از فیلم‌های منتخب را ارائه می‌دهند که به مخاطبان امکان می‌دهد از راحتی خانه‌های خود تماشا کنند. این تغییر دامنه دسترسی جشنواره‌های فیلم را گسترش داده و آنها را برای مخاطبان جهانی در دسترس قرار می‌دهد و موانع جغرافیایی را از بین می‌برد. پلتفرم‌های مجازی همچنین فرصت‌هایی را برای فیلمسازان فراهم می‌کند تا بدون نیاز به حضور فیزیکی، به مخاطبان گسترده‌تری دست یابند و قراردادهای توزیع منعقد کنند.
۲. رویدادهای ترکیبی: در پاسخ به چالش‌های ناشی از همه‌گیری COVID-19، بسیاری از جشنواره‌های فیلم یک مدل ترکیبی را اتخاذ کرده‌اند که ترکیبی از اجزای فیزیکی و آنلاین است. این امر به جشنواره‌های فیلم اجازه می‌دهد تا جنبه‌های سنتی نمایش‌های حضوری، رویدادهای شبکه‌سازی و بحث‌های پنلی را حفظ کنند، در حالی که جایگزین‌های دیجیتالی را برای کسانی که قادر به شرکت حضوری نیستند، ارائه می‌دهند. رویدادهای ترکیبی انعطاف‌پذیری را ارائه می‌دهند و سلیقه‌های متنوع مخاطبان را در نظر می‌گیرند و تضمین می‌کنند که تجربه جشنواره فیلم برای همه فراگیر و در دسترس باقی می‌ماند.
توصیه شده توسط لینکدین
۳. فرایند ارسال و انتخاب دیجیتال: عصر دیجیتال فرایند ارسال و انتخاب را برای فیلمسازان و برگزارکنندگان جشنواره فیلم ساده‌تر کرده است. فیلمسازان اکنون می‌توانند فیلم‌های خود را به صورت آنلاین از طریق پلتفرم‌های دیجیتال ارسال کنند و نیازی به اسکرینرهای فیزیکی و هزینه پستی نیست. این امر نه تنها هزینه‌ها و تأثیرات زیست‌محیطی را کاهش می‌دهد، بلکه فرایند ارسال را کارآمدتر و راحت‌تر می‌کند. برنامه‌ریزان جشنواره می‌توانند به راحتی ارسال‌ها را به صورت دیجیتالی بررسی کنند، تصمیم‌گیری سریع‌تر را تسهیل کنند و اطمینان حاصل کنند که مجموعه متنوعی از فیلم‌ها انتخاب می‌شوند.
۴. جلسات پرسش و پاسخ مجازی و بحث‌های پنلی: علاوه بر نمایش‌های آنلاین، بسیاری از جشنواره‌های فیلم اکنون جلسات پرسش و پاسخ مجازی و بحث‌های پنلی با فیلمسازان، بازیگران و متخصصان صنعت فیلم برگزار می‌کنند. این جلسات تعاملی به مخاطبان امکان می‌دهد مستقیماً با سازندگان فیلم درگیر شوند، سؤال بپرسند و بینش‌هایی در مورد فرایند فیلمسازی به دست آورند. جلسات پرسش و پاسخ مجازی همچنین به جشنواره‌های فیلم اجازه می‌دهد تا مهمانانی از سراسر جهان را معرفی کنند و برنامه را با دیدگاه‌ها و تجربیات متنوع غنی کنند.
۵. بازاریابی و تبلیغات دیجیتال: عصر دیجیتال نحوه بازاریابی و تبلیغات جشنواره‌های فیلم را متحول کرده است. پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی فیلم، خبرنامه‌های ایمیلی و تبلیغات آنلاین اکنون ابزارهای ضروری برای دسترسی به مخاطبان و ایجاد هیجان در مورد نمایش‌ها و رویدادهای جشنواره هستند. استراتژی‌های بازاریابی دیجیتال به جشنواره‌ها اجازه می‌دهد تا گروه‌های جمعیتی خاص را هدف قرار دهند، با شرکت‌کنندگان بالقوه تعامل داشته باشند و انتظارات را قبل از رویداد ایجاد کنند. علاوه بر این، پلتفرم‌های فیلم آنلاین مانند IMDb و Letterboxd منابع ارزشمندی برای کشف فیلم‌های جدید و ارتباط با سایر علاقه‌مندان به سینما ارائه می‌دهند.
۶. آرشیوهای دیجیتال و پلتفرم‌های پخش: بسیاری از جشنواره‌های فیلم اکنون آرشیوهای دیجیتالی از نمایش‌های گذشته را حفظ می‌کنند و به مخاطبان امکان می‌دهند در طول سال به مجموعه منتخب فیلم‌ها دسترسی داشته باشند. برخی از جشنواره‌های فیلم همچنین با پلتفرم‌های پخش همکاری کرده‌اند تا فیلم‌های مورد علاقه جشنواره و فیلم‌های برنده جوایز را به نمایش بگذارند و دامنه و تأثیر جشنواره را فراتر از تاریخ‌های برنامه‌ریزی‌شده گسترش دهند. آرشیوهای دیجیتال و پلتفرم‌های پخش میراث جشنواره را حفظ می‌کنند و تضمین می‌کنند که فیلم‌های برجسته همچنان توسط مخاطبان در سراسر جهان جشن گرفته و مورد قدردانی قرار گیرند.در نتیجه، جشنواره‌های فیلم فرصت‌های ارائه شده توسط عصر دیجیتال را برای نوآوری و تکامل پذیرفته‌اند. با گنجاندن نمایش‌های آنلاین، پلتفرم‌های مجازی، رویدادهای ترکیبی و استراتژی‌های بازاریابی دیجیتال، جشنواره‌ها دامنه دسترسی خود را گسترش داده‌اند، تعامل مخاطبان را افزایش داده‌اند و با روندهای در حال تغییر صنعت سازگار شده‌اند. در حالی که جوهره تجربه جشنواره فیلم همچنان در جشن سینما ریشه دارد، عصر دیجیتال به جشنواره‌ها اجازه داده است تا به روش‌های جدید و هیجان‌انگیز با مخاطبان ارتباط برقرار کنند و اطمینان حاصل کنند که جادوی سینما در عصر دیجیتال به شکوفایی خود ادامه می‌دهد.
کمک به بهبود مشارکت‌ها
اگر مشارکت‌ها را نامربوط یا برای مقاله بی‌ارزش یافتید، آنها را به‌عنوان غیرمفید علامت‌گذاری کنید. این بازخورد برای شما خصوصی است و به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود.
مشارکت پنهان شده برای شما
این بازخورد هرگز به صورت عمومی به اشتراک گذاشته نمی‌شود، ما از آن برای نمایش مشارکت‌های بهتر به همه استفاده خواهیم کرد.
بینش‌هایی از جامعه
دیگران نیز موارد زیر را مشاهده کردند
موضوعات را کاوش کنید


پرش به محتوا
منوی اصلی
جستجو
ایجاد حساب کاربری
ورود به حساب
ابزارهای شخصی
فهرست مطالب پنهان
(بالا)
رویدادهای تفصیلی
پیش‌زمینه
بخش فرعی پیش‌زمینه را باز و بسته کنید
پیش‌بینی صندوق بین‌المللی پول
پویایی‌ها
بخش فرعی پویایی‌ها را باز و بسته کنید
پویایی‌های مالی
پویایی‌های حقوق بین‌الملل
طرح Z سال 2012
اجرا
بخش فرعی اجرا را باز و بسته کنید
جایزه اقتصادی ولفسون
پیامدهای اقتصادی فوری در یونان
نظر سیاسی
انتقادات اقتصادی
حدس و گمان‌های خروج یونان از منطقه یورو در سال 2015
اثرات نظری بر اقتصادهای جهان
بخش فرعی اثرات نظری بر اقتصادهای جهان را باز و بسته کنید
اثر بر اقتصاد اروپا
اثر بر اقتصاد جهان
قانونی بودن
همچنین ببینید
منابع
پیوندهای خارجی
خروج یونان از منطقه یورو
32 زبان
مقاله
بحث
خواندن
ویرایش
مشاهده تاریخچه
ابزارها
از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
این مقاله نیاز به به‌روزرسانی دارد. لطفاً به به‌روزرسانی این مقاله برای بازتاب رویدادهای اخیر یا اطلاعات جدید کمک کنید. (دسامبر 2023)
بحران بدهی یونان
اقتصاد یونان
فرار مالیاتی و فساد در یونان
بحران مالی سال 2007–2008
بحران بدهی اروپا
حسابرسی‌های مالی، 2009–2010
جنبش ضد ریاضت‌کشی
مقالات انتخاباتی:
همه‌پرسی اقتصادی پیشنهادی سال 2011
انتخابات مه 2012
تشکیل دولت
انتخابات ژوئن 2012
انتخابات ژانویه 2015
تشکیل دولت
همه‌پرسی نجات مالی یونان در سال 2015
انتخابات سپتامبر 2015
مقالات مربوط به بحران بدهی دولت یونان:
خروج یونان از منطقه یورو
جدول زمانی بحران یونان
اقدامات مقابله‌ای بحران یونان
vte
خروج یونان از منطقه یورو یک سناریوی فرضی بود که عمدتاً در اوایل تا اواسط دهه 2010 مورد بحث قرار گرفت، که در آن یونان برای مقابله با بحران بدهی دولت یونان در آن زمان، از منطقه یورو خارج می‌شد. این گمانه‌زنی نام "Grexit" را به خود گرفت، ترکیبی از کلمات انگلیسی 'Greek' و 'exit' [1][2][3] و که در یونانی به صورت ελλέξοδος (از Ελλάς + έξοδος (Hellas + exodos)) [4] بیان شده است. اصطلاح "Graccident" (خروج تصادفی) برای حالتی که یونان به طور ناخواسته از اتحادیه اروپا و یورو خارج شود، ابداع شد. این اصطلاحات برای اولین بار در سال 2012 به کار رفتند و با هر یک از کمک‌های مالی ارائه شده به یونان پس از آن، دوباره احیا شده‌اند.
طرفداران این پیشنهاد استدلال می‌کردند که خروج از یورو و بازگرداندن دراخما به طور چشمگیری صادرات و گردشگری را افزایش می‌دهد و در عین حال واردات گران‌قیمت را دلسرد می‌کند، که به اقتصاد یونان این امکان را می‌دهد تا بهبود یابد و روی پای خود بایستد.
مخالفان استدلال می‌کردند که این پیشنهاد سختی‌های بیشماری را بر مردم یونان تحمیل می‌کند، اثرات کوتاه‌مدت آن کاهش قابل توجه مصرف و ثروت برای مردم یونان خواهد بود. این امر می‌توانست منجر به ناآرامی‌های مدنی در یونان و آسیب رساندن به اعتبار منطقه یورو شود. علاوه بر این، می‌توانست باعث همسویی بیشتر یونان با کشورهای غیر اتحادیه اروپا شود.
رویدادهای تفصیلی[ویرایش]
اصطلاح 'Grexit' توسط اقتصاددان سیتی‌گروپ، ابراهیم راهباری ابداع شد و توسط راهباری و ویلم اچ. بویتِر، اقتصاددان ارشد جهانی سیتی‌گروپ در 6 فوریه 2012 معرفی شد.[1][2]
در 27 ژانویه 2015، دو روز پس از انتخابات زودهنگام پارلمان یونان، الکسیس تسیپراس، رهبر حزب جدید سیریزا ("ائتلاف چپ رادیکال")، یک دولت جدید تشکیل داد. او یانیس واروفاکیس را به عنوان وزیر دارایی منصوب کرد، یک پست به ویژه مهم با توجه به بحران بدهی دولت. در طول سال‌های 2015 و 2016، احتمال Grexit یا حتی یک 'Graccident' (خروج تصادفی) در آینده نزدیک به طور گسترده مورد بحث قرار گرفت.[5][6][7][8]
پس از اعلام همه‌پرسی نجات مالی در 27 ژوئن 2015، حدس و گمان‌ها افزایش یافت. در آن روز، بی بی سی نیوز گزارش داد که "ورشکستگی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد"[9]، اگرچه بعداً این بیانیه را حذف کرد.[10] در 29 ژوئن 2015 اعلام شد که بانک‌های یونان تمام هفته تعطیل خواهند بود، برداشت پول از بانک‌ها به 60 یورو در روز محدود می‌شود و انتقال پول بین‌المللی به انتقال‌های تجاری فوری و تأیید شده محدود می‌شود.[11]
پیش‌زمینه[ویرایش]
پیش‌بینی صندوق بین‌المللی پول[ویرایش]
صندوق بین‌المللی پول (IMF) اعتراف کرد که پیش‌بینی آن در مورد اقتصاد یونان بیش از حد خوش‌بینانه بود: در سال 2010، برنامه نجات مالی اول یونان را یک عملیات نگهدارنده توصیف کرد که به منطقه یورو زمان می‌داد تا یک دیوار آتش برای محافظت از اعضای آسیب‌پذیر دیگر بسازد، اما در سال 2012 نرخ بیکاری یونان به حدود 25 درصد رسید، در حالی که پیش‌بینی IMF حدود 15 درصد بود.[12] IMF پذیرفت که دست کم گرفتن آسیب‌هایی را که برنامه‌های ریاضت‌کشی به اقتصاد یونان وارد می‌کنند.[13] و افزود که IMF باید زودتر بازسازی بدهی را در نظر می‌گرفت.[12][14]
نمودارها به دلیل مشکلات فنی در دسترس نیستند. اطلاعات بیشتری در Phabricator و MediaWiki.org وجود دارد.
همانطور که از شکل A مشخص است، پیش‌بینی IMF در توافقنامه استقرازی سال 2010 نشان می‌داد که این کشور جنوب اروپا پس از سال 2011 شروع به رشد واقعی می‌کند.[14] اما در واقع اقتصاد به کاهش خود ادامه داد و تولید ناخالص داخلی واقعی یونان در سال 2013 حدود 76 درصد تولید ناخالص داخلی سال 2008 بود.[15][16]
پویایی‌ها[ویرایش]
پویایی‌های مالی[ویرایش]
در اواسط ماه مه 2012، بحران مالی در یونان و ناتوانی در تشکیل دولت جدید پس از انتخابات[17] منجر به گمانه‌زنی‌های قوی شد که یونان به زودی از منطقه یورو خارج خواهد شد.[18][19][20] این پدیده قبلاً به عنوان "Grexit" شناخته شده بود.[21]
اقتصاددانانی که از این رویکرد برای حل بحران بدهی یونان حمایت می‌کنند، استدلال می‌کنند که ورشکستگی برای یونان در بلندمدت اجتناب‌ناپذیر است و تأخیر در سازماندهی یک ورشکستگی منظم (با قرض دادن پول بیشتر به یونان در طول چند سال آینده) فقط به وام‌دهندگان اتحادیه اروپا و کشورهای اروپایی همسایه آسیب بیشتری وارد می‌کند.[22] ریاضت اقتصادی یا خروج از یورو جایگزین پذیرش بازده اوراق قرضه دولتی متفاوت در منطقه یورو است. اگر یونان در یورو باقی بماند و در عین حال بازده بالاتر اوراق قرضه را بپذیرد که نشان‌دهنده کسری بالای دولت آن است، نرخ‌های بهره بالا تقاضا را کاهش می‌دهد، پس‌انداز را افزایش می‌دهد و اقتصاد را کند می‌کند. بهبود عملکرد تجاری و کاهش وابستگی به سرمایه خارجی نتیجه خواهد بود.[نیاز به منبع]
اجرای Grexit باید "در عرض چند روز یا حتی چند ساعت پس از تصمیم‌گیری"[23][24] به دلیل نوسانات بالای ناشی از آن انجام شود. باید در یکی از تعطیلات رسمی یونان زمان‌بندی شود.[25]
پویایی‌های حقوق بین‌الملل[ویرایش]
یک اقتصاددان آمریکایی[چه کسی؟] استدلال کرده است که مبانی قانونی که "تروئیکا"، متشکل از کمیسیون اروپا، بانک مرکزی اروپا و صندوق بین‌المللی پول، بر اساس آن طرح‌های تعدیل کلان اقتصادی سختگیرانه را بر یونان تحمیل کرده است، شکننده است و ادعا می‌کند که به حاکمیت یونان تجاوز می‌کند و در امور داخلی یک کشور مستقل عضو اتحادیه اروپا دخالت می‌کند: "تجاوز آشکار به حاکمیت یونان که امروز شاهد آن هستیم، با سیاست‌گذاران اتحادیه اروپا که اکنون تمام داده‌های ملی را دوباره بررسی می‌کنند و با دقت کار دولت یونان را 'نظارت' می‌کنند، یک سابقه خطرناک ایجاد می‌کند."[26]
او استدلال می‌کند که خروج از منطقه یورو به دولت یونان فضای بیشتری برای مانور برای اجرای سیاست‌های عمومی مطلوب برای رشد بلندمدت و عدالت اجتماعی می‌دهد.[26]
طرح Z سال 2012[ویرایش]
"طرح Z" نامی است که به طرح سال 2012 برای فعال کردن خروج یونان از منطقه یورو در صورت ورشکستگی بانک‌های یونان داده شده است.[27] این طرح به طور کامل مخفیانه توسط تیم‌های کوچک متشکل از حدود دو دوجین مقام در کمیسیون اروپا (بروکسل)، بانک مرکزی اروپا (فرانکفورت) و صندوق بین‌المللی پول (واشنگتن) تهیه شد.[27] این مقامات توسط یورگ اسموسن (ECB)، توماس وایزر (گروه کاری یورو)، پول تامسن (IMF) و مارکو بوتی (کمیسیون اروپا) رهبری می‌شدند.[27] برای جلوگیری از افشای زودهنگام، هیچ سند واحدی ایجاد نشد، هیچ ایمیلی رد و بدل نشد و به مقامات یونانی اطلاع داده نشد.[27] این طرح بر اساس معرفی دینارهای جدید در عراق توسط آمریکایی‌ها در سال 2003 بنا شده بود و شامل بازسازی اقتصاد و سیستم بانکی یونان از ابتدا، از جمله جداسازی بانک‌های یونان با قطع ارتباط آنها از سیستم TARGET2، بستن دستگاه‌های خودپرداز و اعمال کنترل سرمایه و ارز می‌شد.[27]
اجرا[ویرایش]
چشم‌انداز خروج یونان از یورو و مقابله با دراخمای کاهش یافته، باعث شد بسیاری از مردم شروع به برداشت یورو از بانک‌های این کشور کنند.[28] در نه ماه منتهی به مارس 2012، سپرده‌ها در بانک‌های یونان قبلاً 13 درصد به 160،000،000،000 یورو کاهش یافته بود.[24]
دیمیتریس مارداس، استاد اقتصاد در دانشگاه تسالونیکی، گفت که پیروزی قانونگذاران ضد نجات مالی در انتخابات 17 ژوئن 2012 احتمالاً منجر به فرار بانکی بزرگتری خواهد شد. مارداس پیش‌بینی کرد که مقامات یونانی با اعمال کنترل بر نقل و انتقالات پول تا زمانی که وحشت فروکش کند، پاسخ خواهند داد.[28]
در مقابل این طرح، یک ابتکار سیاسی به نام "Menoume Europi" در سال 2012 توسط دانشجویان در دانشگاه آکسفورد تأسیس شد[29] و در میان دانشجویان یونانی در سایر دانشگاه‌های اروپایی گسترش یافت. اولین تظاهرات در آتن، میدان سینتاگما در ژوئن 2012 بین دو انتخابات بزرگ که بی‌ثباتی سیاسی و مالی را به این کشور آورد، برگزار شد.
Grexit، با فرض اینکه با پذیرش ارز جدید همراه باشد، نیازمند آمادگی است، به عنوان مثال با ظرفیت مهر زدن به اسکناس یا چاپ موجودی اسکناس جدید. با این حال، افشای اطلاعات در مورد این آمادگی‌ها می‌تواند منجر به اثرات پویای منفی مانند فرار بانکی شود. در مقابل، خروج از منطقه یورو، اما حفظ یورو به عنوان ارز غیررسمی، از مشکلات عملی جلوگیری می‌کند و کشور را از بار مسئولیت‌های منطقه یورو رها می‌کند.[نیاز به منبع]
در صورت معرفی ارز جدید، تمام بانک‌ها به مدت چند روز بسته می‌شدند تا اسکناس‌های قدیمی (یورو) مهر زده شوند تا نشان داده شود که اکنون دراخما هستند و/یا ارز جدید چاپ شده به شعب بانک‌ها توزیع شود تا پس از بازگشایی بانک‌ها در اختیار عموم قرار گیرد. شرکت چاپ پول بریتانیایی De La Rue، طبق شایعات در 18 مه 2012، در حال آماده‌سازی برای چاپ اسکناس‌های دراخما جدید بر اساس قالب‌های قدیمی بود که De La Rue از اظهار نظر در این مورد خودداری کرد.[24] زمان معمول بین سفارش ارز جدید و تحویل اسکناس حدود شش ماه است.[30]
جایزه اقتصادی ولفسون[ویرایش]
در ژوئیه 2012، جایزه اقتصادی ولفسون، جایزه‌ای برای "بهترین پیشنهاد برای کشوری که از اتحادیه پولی اروپا خارج شود"، به تیمی از Capital Economics به رهبری راجر بوتله، برای ارائه خود با عنوان "ترک یورو: راهنمای عملی" اهدا شد.[31] پیشنهاد برنده استدلال کرد که هر عضوی که بخواهد خارج شود باید ارز جدیدی را معرفی کند و بخش بزرگی از بدهی‌های خود را پیش‌فرض کند. این پیشنهاد ادعا کرد که اثر خالص برای رشد و رفاه مثبت خواهد بود. همچنین خواستار حفظ یورو برای معاملات کوچک و برای مدت کوتاهی پس از خروج از منطقه یورو، همراه با یک رژیم سختگیرانه هدف‌گذاری تورم و قوانین مالی سختگیرانه که توسط "کارشناسان مستقل" نظارت می‌شود، شد.
طرح راجر بوتله/Capital Economics همچنین پیشنهاد کرد که "مقامات کلیدی" باید یک ماه قبل از اعلام عمومی خروج در "خفا" ملاقات کنند و شرکای منطقه یورو و سازمان‌های بین‌المللی باید "سه روز قبل" مطلع شوند. داوران جایزه اقتصادی ولفسون دریافتند که این طرح "معتبرترین راه حل" برای مسئله خروج یک ایالت عضو از منطقه یورو است.
پیامدهای اقتصادی فوری در یونان[ویرایش]
در 29 مه 2012، بانک ملی یونان (که نباید با بانک مرکزی، بانک یونان اشتباه گرفته شود) هشدار داد که "[خ]روج از یورو منجر به کاهش قابل توجهی در سطح زندگی شهروندان یونانی خواهد شد." طبق این اطلاعیه، درآمد سرانه 55 درصد کاهش می‌یابد، ارز ملی جدید 65 درصد در برابر یورو کاهش می‌یابد و رکود به 22 درصد می‌رسد. علاوه بر این، بیکاری از 22 درصد فعلی به 34 درصد نیروی کار افزایش می‌یابد و تورم که در آن زمان 2 درصد بود، به 30 درصد افزایش می‌یابد.[32]
به گفته اندیشکده یونانی بنیاد تحقیقات اقتصادی و صنعتی (IOBE)، دراخمای جدید بیش از نیمی از ارزش خود را در برابر یورو از دست خواهد داد.[28] این امر باعث افزایش تورم و کاهش قدرت خرید متوسط یونانی‌ها می‌شود. در عین حال، تولید اقتصادی این کشور کاهش می‌یابد و افراد بیشتری بیکار می‌شوند، در حالی که یک نفر از پنج نفر در حال حاضر بیکار است. قیمت کالاهای وارداتی به شدت افزایش می‌یابد و آنها را از دسترس بسیاری از مردم خارج می‌کند.[28]
تحلیلگر وانگلیس آگاپیتوس تخمین زد که تورم در دراخمای جدید به سرعت به 40 تا 50 درصد برای جبران کاهش ارزش ارز جدید خواهد رسید.[28] برای جلوگیری از کاهش ارزش دراخما، نرخ‌های بهره باید به 30 تا 40 درصد افزایش یابد، طبق گفته آگاپیتوس.[28] مردم سپس قادر به پرداخت وام‌ها و وام‌های مسکن خود نخواهند بود و بانک‌های این کشور باید برای جلوگیری از ورشکستگی ملی شوند، او پیش‌بینی کرد.[28]
رئیس تحقیقات IOBE، آنجلوس تساکانیکاس، پیش‌بینی کرد که جرم و جنایت در نتیجه Grexit افزایش می‌یابد، زیرا مردم برای پرداخت قبوض تلاش می‌کنند. "ما تانک در خیابان‌ها و خشونت نخواهیم دید، گرسنگی در خیابان‌ها نخواهیم دید، اما ممکن است جرم و جنایت افزایش یابد".[28]
نظر سیاسی[ویرایش]
حزب راست میانه دموکراسی نو متهم کرد که حزب چپ سیریزا از خروج از یورو حمایت می‌کند. الکسیس تسیپراس، رهبر سیریزا، اظهارات متناقضی کرد و گفت که "ارز یک فتیش نیست" و سیریزا در صورتی که قیمت آن برای مردم یونان بیش از حد باشد، "نه" به ماندن این کشور در منطقه یورو خواهد گفت [33] و چند روز بعد گفت که یونان نباید از منطقه یورو خارج شود و به دراخما بازگردد زیرا "...ما مردم فقیر خواهیم داشت که دراخما دارند و افراد ثروتمندی که همه چیز را با یورو می‌خرند."[34] نظرسنجی‌های گذشته نشان داده‌اند که به طور کلی بیشتر یونانی‌ها ترجیح می‌دهند یورو را حفظ کنند.[35]
از تمام احزاب سیاسی که در انتخابات پارلمانی مه 2012 کرسی به دست آوردند، حزب کمونیست KKE از خروج هم از یورو و هم از اتحادیه اروپا حمایت کرد.[36] با این حال، دبیر کل آن، دیمیتریس کوتسومپاس، تأمل کرد: "خروج از اتحادیه اروپا و یورو خطرناک خواهد بود، یک بن‌بست مگر اینکه با یک طرح مشخص، یک برنامه برای اقتصاد و جامعه، با یک سازمان جدید از جامعه، یعنی یک جامعه سوسیالیستی با اجتماعی کردن ابزارهای متمرکز تولید، لغو یکجانبه بدهی، قدرت کارگر و مردم ترکیب شود."[37]
طلوع سپیده‌دم نیز به شدت مخالف یورو بود و با مشارکت یونان در اتحادیه اروپا و منطقه یورو مخالفت می‌کرد.[38][39]
در 21 آگوست 2015، 25 نماینده سیریزا از حزب جدا شدند و وحدت مردمی را تشکیل دادند که کاملاً از خروج از یورو حمایت می‌کرد.[40] در انتخابات سراسری سپتامبر 2015، این حزب 2.8 درصد آرا را به دست آورد و هیچ کرسی به دست نیاورد.
هم دولت یونان و هم اتحادیه اروپا از ماندن یونان در یورو حمایت می‌کردند و معتقد بودند که این امر امکان‌پذیر است. با این حال، برخی از کارشناسان معتقد بودند که خروج محتمل است. در فوریه 2015، رئیس سابق فدرال رزرو ایالات متحده، آلن گرینسپن، گفت "فقط مسئله زمان است" تا یونان از منطقه یورو خارج شود[41] و کنت کلارک، صدراعظم سابق خزانه‌داری بریتانیا، آن را اجتناب‌ناپذیر توصیف کرد.[42]
یک سند افشا شده نشان داد که دیوید کامرون، نخست وزیر وقت بریتانیا، در طول بحث‌های غیررسمی با یکی از رهبران اروپا پیشنهاد کرده بود که یونان ممکن است در صورت خروج از منطقه یورو، بهتر حال باشد. مقامات بریتانیایی از اظهار نظر در مورد سند افشا شده خودداری کردند.[43]
انتقادات اقتصادی[ویرایش]
ریچارد کو، اقتصاددان ارشد موسسه تحقیقات نومورا، IMF و اتحادیه اروپا را به اتخاذ فرضیات غیرواقعی در موضع مذاکره خود متهم کرد. همانطور که کو اشاره کرد، استدلال IMF این بود که اگر برنامه ریاضت‌کشی همانطور که فرض شده بود اجرا می‌شد، نیازی به کمک مالی بیشتر تحت چارچوب سال 2012 نخواهد بود.[44] استدلال اتحادیه اروپا این بود که یونان در سال 2015 به دلیل به تعویق انداختن اجرای اصلاحات ساختاری با موقعیت دشواری مواجه شد. کو گفت که این استدلال بسیار غیرواقعی است زیرا اصلاحات ساختاری در کوتاه مدت کار نمی‌کنند و افزود که ایالات متحده از اصلاحات ساختاری رونالد ریگان در دوران ریگان سود نبرد.[44] پس از انتشار اسنادی که نشان می‌دهد این کشور جنوب اروپا به تسکین بدهی و تعلیق بازپرداخت بدهی به مدت 30 سال نیاز دارد[45]، IMF به گفته کو "به آرامی شروع به درک" اقتصاد یونان می‌کند.[44]
حدس و گمان‌های Grexit سال 2015[ویرایش]
در ژانویه 2015، حدس و گمان‌ها در مورد خروج یونان از منطقه یورو پس از نقل قول از مایکل فوکس، معاون رهبر جناح CDU/CSU در بوندستاگ آلمان، در 31 دسامبر 2014 احیا شد: "زمانی که مجبور به نجات یونان بودیم به پایان رسیده است. دیگر پتانسیل اخاذی وجود ندارد. یونان از نظر سیستماتیک برای یورو مهم نیست." یک مقاله بعدی در هفتگی اشپیگل با استناد به منابع از وزارت دارایی ولفگانگ شائوبل، این گمانه‌زنی‌ها را بیشتر برانگیخت. هم رسانه‌های آلمانی و هم بین‌المللی به طور گسترده این موضوع را به عنوان هشدار تاکتیکی دولت مرکل به رای‌دهندگان یونانی برای رای دادن به سیریزا در انتخابات قانون‌گذاری 25 ژانویه 2015 تفسیر کردند.[46]
بزرگترین روزنامه آلمان، روزنامه راست‌گرای بیلد، خشم بیشتری را برانگیخت و یونان را با یک فوتبالیست ناعادلانه مقایسه کرد: "وقتی یک فوتبالیست قوانین را نقض می‌کند و یک خطا فاحش انجام می‌دهد چه اتفاقی می‌افتد؟ - او زمین را ترک می‌کند. او به عنوان مجازات اخراج می‌شود. هیچ سوالی وجود ندارد."[47]
دخالت دولت آلمان در انتخابات ژانویه 2015 در یونان به شدت توسط رهبران گروه‌های پارلمان اروپا از جمله سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها (S&D)، جناح لیبرال ALDE و گروه سبزها مورد انتقاد قرار گرفت، زمانی که جیانی پیتلا، رئیس S&D گفت: "اینکه نیروهای راست‌گرای آلمان سعی کنند مانند یک کلانتر در یونان یا هر ایالت عضو دیگری عمل کنند نه تنها غیرقابل قبول است بلکه کاملاً اشتباه است."[48] این موضوع همچنین توسط حزب مخالف آلمان، سبزها مورد انتقاد قرار گرفت، با سخنگوی آن، سیمونه پیتر، این بحث در مورد Grexit را "بسیار غیرمسئولانه" خواند.[47]
اقتصاددانان بانک کومرتس آلمان گفتند که جلوگیری از خروج یونان هنوز مطلوب است، زیرا خروج یونان میلیاردها یورو پول مالیات‌دهندگان اروپا را از بین می‌برد و "سیاستمداری آسان‌تر خواهد بود که با یونان به توافق برسد، حتی اگر توافقی لنگ باشد، و در نتیجه حفظ توهمی که یونان در نهایت بدهی‌های خود را پرداخت خواهد کرد."[49]
FTSE "احتمال Grexit پس از انتخابات را بسیار بعید می‌داند...".[50]
در 9 فوریه، نخست وزیر بریتانیا دیوید کامرون ریاست جلسه ای را برای بحث در مورد پیامدهای احتمالی در صورت خروج برگزار کرد.[51] طبق گزارش بلومبرگ، جورج اوزبورن در جلسه وزیران مالی G-20 در استانبول گفت: "خروج یونان از یورو برای اقتصاد جهان بسیار دشوار و به طور بالقوه برای اقتصاد اروپا مخرب خواهد بود."[52]
دولت روسیه در فوریه 2015 اعلام کرد که به یونان کمک مالی ارائه خواهد داد اما فقط در صورت درخواست، آن را به روبل ارائه خواهد کرد.[53]
Kathimerini گزارش داد که پس از مذاکرات یوروگروه در 16 فوریه، Commerzbank AG خطر خروج یونان از یورو را به 50 درصد افزایش داد.[54] عبارتی که Time برای این مذاکرات استفاده کرد "یونان و منطقه یورو در آستانه پرتگاه می‌رقصند" است.[55]
پس از یک جلسه اضطراری وزیران مالی منطقه یورو (20 فوریه 2015)، رهبران اروپا موافقت کردند که کمک مالی یونان را برای چهار ماه دیگر تمدید کنند.[56]
در اواخر ژوئن 2015 مذاکرات برای یک توافق شکست خورد و نخست وزیر الکسیس تسیپراس خواستار برگزاری همه‌پرسی در مورد پیشنهادات اصلاح شده صندوق بین‌المللی پول و اتحادیه اروپا در 5 ژوئیه شد که دولت او اعلام کرد در برابر آن تبلیغ خواهد کرد. در همه‌پرسی با حاشیه 61 درصد به 39 درصد شکست خورد. وزیران مالی منطقه یورو از تمدید کمک مالی خودداری کردند.
در پاسخ به این سوال که آیا همه‌پرسی یک معضل یورو-دراخما خواهد بود یا خیر، یانیس واروفاکیس، وزیر دارایی یونان، گفت که معاهدات اروپایی مقرراتی برای خروج از اتحادیه اروپا دارد اما هیچ مقرراتی برای خروج از منطقه یورو ندارد. همه‌پرسی به عنوان انتخابی شامل خروج از منطقه یورو نقض معاهدات اتحادیه اروپا و قوانین اتحادیه اروپا خواهد بود.[57]
اثرات نظری بر اقتصادهای جهان[ویرایش]
اثر بر اقتصاد اروپا[ویرایش]
یک کاریکاتور سیاسی از دیدگاه "اثر دومینو" Grexit.
کلودیا پانزری، رئیس استراتژی سهام در Société Générale، در اواخر ماه مه 2012 حدس زد که سهام منطقه یورو می‌تواند تا 50 درصد در صورت خروج نامنظم یونان از منطقه یورو سقوط کند.[58] بازده اوراق قرضه در سایر کشورهای اروپایی می‌تواند 1 تا 2 درصد افزایش یابد و بر توانایی آنها برای پرداخت بدهی‌های خود تأثیر منفی بگذارد.[58]
اثر بر اقتصاد جهان[ویرایش]
اروپا در سال 2010، 25 درصد تجارت جهانی را تشکیل می‌داد، طبق گفته دویچه بانک.[58] رکود اقتصادی در اقتصاد اروپا به سراسر جهان سرایت می‌کند و رشد جهانی را کند می‌کند.[58] با این حال، یونان تنها بخش کوچکی - کمتر از 2 درصد - از تولید ناخالص داخلی (GDP) اروپا را تشکیل می‌دهد.
قانونی بودن[ویرایش]
یک مقاله کاری که در سال 2009 توسط بانک مرکزی اروپا منتشر شد به این نتیجه رسید:[59]
... که خروج مذاکره شده از اتحادیه اروپا حتی قبل از تصویب معاهده لیسبون از نظر قانونی غیرممکن نیست و خروج یکجانبه بدون شک از نظر قانونی بحث برانگیز خواهد بود. اینکه خروج یک ایالت عضو از EMU بدون خروج موازی از اتحادیه اروپا از نظر قانونی غیرقابل تصور باشد و اینکه، اگرچه ممکن است از طریق وسایل غیرمستقیم امکان‌پذیر باشد، اخراج یک ایالت عضو از اتحادیه اروپا یا EMU از نظر قانونی تقریباً غیرممکن باشد.
در غیاب هرگونه حکمی از دادگاه عالی اروپا، این سوال که آیا یک کشور می‌تواند به طور یکجانبه از منطقه یورو بدون خروج از اتحادیه اروپا خارج شود یا خیر، نامشخص است. ینس کریستیان دامان، استاد حقوق در دانشگاه تگزاس، پیشنهاد کرده است که تحت شرایط خاص، یک ایالت عضو می‌تواند این کار را انجام دهد.[60]
همچنین ببینید[ویرایش]
همه‌پرسی نجات مالی یونان در سال 2015
برگزیت - اصطلاحی با منشاء مشابه
جایگزینی ارز
بحران بدهی دولت یونان
اروپا با سرعت‌های چندگانه
خروج از اتحادیه اروپا
خروج از منطقه یورو
منابع[ویرایش]
^ a b Economist Who Coined ‘Grexit’ Now Says Greece Will Stay in Euro. By Flavia Krause-Jackson. Bloomberg Business, 28 June 2015
^ a b A year in a word: Grexit. By Ralph Atkins. Financial Times, 23 December 2012
^ Buiter, Willem and Ebrahim Rahbari (6 February 2012). "Rising Risks of Greek Euro Area Exit" (PDF). Citigroup. Archived from the original (PDF) on 16 June 2012. Retrieved 17 May 2012.
^ "Διαστάσεις grexit οπως ελλέξοδος [?]" [Grexit dimensions such as ελλέξοδος]. Pulse (in Greek). 13 February 2012. Retrieved 5 October 2018.[dead link] (Title may not be accurate, inferred from URL)
^ lefigaro.fr 18. February 2015: À quoi ressemblerait la sortie de l'euro de la Grèce
^ sueddeutsche.de 4. March 2015: Tsipras will die Machtprobe – und wird sie verlieren. - Die Grundregel der Finanzmarkt-Kommunikation in Krisenzeiten lautet: Klappe halten. Doch Athen tut alles, um seine hilfsbereiten Euro-Partner zu verprellen. Der Austritt Griechenlands aus der Währungsunion steht bevor.
^ Deutsche Welle: «Ο Βαρουφάκης πρέπει να παρουσιάσει έργο»
^ spiegel.de 7. März 2015: Interview mit Alexis Tsipras Zitat: SPIEGEL: Many experts now fear a "Graccident"—Greece's accidental exit from the euro. If the ECB doesn't agree to your T-Bills, that's exactly what might happen. Tspiras: I cannot imagine that. People won't risk Europe's disintegration over a T-Bill of almost €1.6 billion.
^ Paul Kirby (27 June 2015). "Greek debt crisis: Is Grexit inevitable?". BBC News. Retrieved 29 June 2015. Default appears inevitable and there is a growing risk of Greece lurching out of the single currency - which has come to be known as Grexit.
^ Paul Kirby (27 June 2015). "Greek debt crisis: Is Grexit inevitable?". BBC News. Retrieved 1 July 2015. The European Central Bank (ECB) has said it won't extend emergency funding for the banks and there is a growing risk of Greece lurching out of the single currency - which has come to be known as Grexit.
^ "Greek debt crisis: Banks to remain shut all week". BBC News. 29 June 2015. Retrieved 29 June 2015.
^ a b IMF admits mistakes on Greece bailout BBC News, Business, 5 June 2013
^ IMF concedes it made mistakes on Greece M. Steves and I. Talley, The Wall Street Journal, Europe, 5 June 2013
^ a b Greece:Staff report on request for stand-by arrangement IMF, Country report No. 10/110 (2010)
^ Breaking Greece P. Krugman, The Conscience of a Liberal, The New York Times, 25 June 2015
^ OECD, National Accounts of OECD Countries detailed tables 2006-2013, Volume 2014/2
^ Xypolia, Ilia (May 2012). "Sorry, folks..the wake is over". London Progressive Journal. Archived from the original on 23 October 2019. Retrieved 15 October 2012.
^ "Huge Sense of Doom Among 'Grexit' Predictions". CNBC. 14 May 2012. Retrieved 17 May 2012.
^ "Grexit Greek Exit From The Euro". Maxfarquar.com. 14 May 2012. Archived from the original on 18 July 2012. Retrieved 16 May 2012.
^ "Grexit and the euro: an exercise in guesswork". Financial Times. 14 May 2012. Retrieved 16 May 2012.
^ Heath, Allister (14 May 2012). "Grexit will happen much more quickly than politicians think". City A.M. Archived from the original on 2 September 2012. Retrieved 16 May 2012.
^ Louise Armitstead (23 June 2011). "EU accused of 'head in sand' attitude to Greek debt crisis". The Telegraph. London. Retrieved 24 September 2011.
^ Apps, Peter (20 May 2012). "Birth of new Greek drachma would be pained, rushed". Reuters. Archived from the original on 2 June 2012. Retrieved 30 May 2012.
^ a b c Randow, Jana; Thesing, Gabi (23 May 2012). "War-Gaming Greek Euro Exit Shows Hazards in 46-Hour Weekend". Bloomberg News. Archived from the original on 3 June 2012. Retrieved 30 May 2012.
^ "Who, What, Why: How would Greece switch currencies?". BBC News. 11 June 2012.
^ a b Firzli, M. Nicolas (1 March 2010). "Greece and the EU Debt Crisis". The Vienna Review. Vienna. Archived from the original on 31 May 2012. Retrieved 30 January 2015.
^ a b c d e f g h Hadjicostis, Menelaos (25 May 2012). "Greece's euro exit a recipe for hardship". The Hamilton Spectator. Archived from the original on 10 January 2015. Retrieved 30 May 2012.
^ "Greek youths are getting ready to cry out". grreporter.info.
^ Wallop, Harry (29 May 2012). "De La Rue silent on deal to print Drachma". The Daily Telegraph. London. Archived from the original on 31 May 2012. Retrieved 31 May 2012.
^ "Leaving the Euro: A Practical Guide" Archived 18 January 2013 at the Wayback Machine full text
^ Tagaris, Karolina (29 May 2012). "Biggest Greek bank warns of dire euro exit fallout". Reuters. Archived from the original on 30 May 2012. Retrieved 30 May 2012.
^ [3]Proto Thema report 14 June 2012 – "The currency is not a fetish"
^ Ο Alexis Tsipras στο CNN. YouTube. 17 May 2012.
^ "Clear lead for SYRIZA in Public Issue poll; support for euro at 71%". phantis.com. Archived from the original on 6 July 2015. Retrieved 13 July 2015.
^ [4]BBC News report 15 June 2012 – "Greek election is euro versus drachma, Samaras says"
^ "The day after the elections the KKE will be at the forefront of the struggles". Communist Party of Greece. 10 January 2015. Archived from the original on 26 January 2015. Retrieved 5 July 2015.
^ Πολιτικές Θέσεις (in Greek). Golden Dawn. Retrieved 3 November 2013.
^ "In crisis-ridden Europe, euroscepticism is the new cultural trend". 10 October 2012. Retrieved 25 October 2013.
^ "Greece crisis: Syriza rebels form new party". BBC News. 21 August 2015.
^ "Greece: Greenspan predicts exit from euro inevitable", BBC News, 8 February 2015
^ Jon Stone, "Tory grandee Ken Clarke warns euro exit is 'inevitable' as Greece's supporters rally in London", The Independent, 15 February 2015
^ Cameron told EU leader Greek exit from euro may be best option A. Nardelli and N. Watt, The Guardian, Politics, 26 June 2015
^ a b c Nomura slams the IMF: The Greek bailout is highly unrealistic O. Williams-Grut, Business Insider, Finance, 15 July 2015
^ IMF stuns Europe with call for massive Greek debt relief A. Evans-Pritchard, The Daily Telegraph, Europe, 14 July 2015
^ "Germany Does Care About a Greek Exit". 5 January 2015. Retrieved 6 January 2015.
^ a b Wagstyl, Stefan (5 January 2015). "Angela Merkel faces growing dilemma over Greece". Financial Times. Retrieved 7 January 2015.
^ O'Brien, James (5 January 2015). "MEPs criticise German 'interference' in Greek elections". The Parliament Magazine. Retrieved 7 January 2015.
^ Alderman, Liz (5 January 2015). "Euro Countries Take Tough Line Toward Greece". The New York Times. Retrieved 7 January 2015.
^ "FTSE Russell". www.ftserussell.com. Archived from the original on 28 October 2019. Retrieved 28 October 2019.
^ "UK plans for possible Greek euro exit". BBC News. 11 February 2015.
^ Svenja O'Donnell (10 February 2015). "G-20 Finance Ministers Urge Greek Aid Deal to Avoid Euro Region Splinter". Bloomberg.com.
^ Dow Jones Newswires Russia Fin Min: Could Only Provide Greece With Rubles If Athens Asks 10 February 2015
^ "Greek euro exit risk raised by Commerzbank as talks break down — Business". ekathimerini.com. Retrieved 13 July 2015.
^ Geoffrey Smith / Fortune. "Greece and Eurozone Dance on the Precipice". Time.
^ Alderman, Liz; Kanter, James (20 February 2015). "Eurozone Officials Reach Accord With Greece to Extend Bailout". The New York Times. Retrieved 23 June 2015.
^ "As it happened – Yanis Varoufakis' intervention during the 27th June 2015 Eurogroup Meeting". 28 June 2015.
^ a b c d Barnato, Katy (25 May 2012). "Greek Exit Could Trigger 50% Fall in Euro Stocks: Analyst". CNBC. Archived from the original on 30 May 2012. Retrieved 30 May 2012.
^ Athanassiou, Phoebus (December 2009), Withdrawal and Expulsion from the EU and EMU: Some Reflections (PDF), European Central Bank, p. 4, SSRN 1517760
^ Dammann, Jens (n.d.). "The Right to Leave the Eurozone" (PDF). Texas International Law Journal. 48 (2): 126–155. Archived from the original (PDF) on 11 June 2015.
External links[edit]
Media related to Greek withdrawal from the eurozone at Wikimedia Commons
"Viewpoints: What if Greece exits euro"? 14 May 2012 BBC News
vte
Euro topics
Categories: 2010s in GreeceEurozone crisisGreek government-debt crisisPublic policy proposals2012 in Greece2013 in GreeceGreece and the European UnionEuroscepticism in Greece
This page was last edited on 28 March 2024, at 11:05 (UTC).
Text is available under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License 4.0; additional terms may apply. By using this site, you agree to the Terms of Use and Privacy Policy. Wikipedia® is a registered trademark of the Wikimedia Foundation, Inc., a non-profit organization.
Privacy policy
About Wikipedia
Disclaimers
Contact Wikipedia
Code of Conduct
Developers
Statistics
Cookie statement
Mobile view


فصلنامه، ۲۹ جولای ۲۰۱۵

دیگو ایسکارو
رئیس بخش اقتصاد اروپا و کشورهای مشترک مستقل، بینش و تحلیل، S&P Global Market Intelligence
پس از بحران شدید اواخر ژوئن - زمانی که یونان در پرداخت وام به صندوق بین‌المللی پول تاخیر کرد و عضویت آن در منطقه یورو به شدت مورد تردید قرار گرفت - در اوایل جولای، یونان و وام‌دهندگان منطقه‌ی یورو مذاکرات بر سر یک طرح نجات جدید، سومین طرح از سال ۲۰۱۰ را آغاز کردند.
با اجتناب از بحران و با مهلت نهایی اواخر آگوست، خطر خروج یونان از منطقه یورو در کوتاه مدت کاهش یافته است. اما احتمال "برگزیت" (خروج یونان) همچنان وجود دارد که پیامدهایی برای سایر اعضای منطقه یورو و اقتصاد جهانی خواهد داشت.
در واقع، هیچ سناریویی برای خروج یونان از یورو وجود ندارد که تأثیر قابل توجهی بر اقتصاد و جامعه آن نداشته باشد. با این حال، در مورد بقیه اروپا، پیامدهای سیاسی و اقتصادی خروج یونان می‌تواند هم عمیق و هم گذرا باشد.

اگر یونان از اتحادیه اروپا خارج شود و یورو را رها کند، شاهد افزایش چشمگیر تورم خواهیم بود. معرفی ارز جدید، بار بدهی یورو یونان را افزایش می‌دهد.
خروج از یورو و ورشکستگی دولتی دست در دست هم دارند. یعنی هر گونه بهبود در عملکرد صادراتی یونان با دشواری در دریافت تامین مالی از بازارهای اعتباری بین‌المللی جبران خواهد شد. صادرکنندگان یونانی متضرر خواهند شد.
خروج، همراه با اختلالات اجتناب‌ناپذیر، اعتراضات گسترده ضد دولتی را به دنبال خواهد داشت و گروه‌هایی را در جناح چپ و راست رادیکال می‌کند. در چنین فضای متلاطمی، اصلاحات به طور فزاینده‌ای دشوار خواهد شد و مشکلات فساد و فرار مالیاتی تشدید خواهد شد.
برای اروپا، خروج یونان می‌تواند به یکی از دو صورت پیش برود. در سناریوی اول - "بدون سرایت" - خروج یونان منجر به دور جدیدی از استرس در بازارهای مالی می‌شود. با این حال، تضعیف یورو، که صادرات را رقابتی‌تر می‌کند، این استرس را کاهش می‌دهد، به ویژه در کشورهایی که صادرات سهم بزرگی از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد، مانند آلمان و ایرلند. محیط امنیتی اروپا و خطر بی‌ثباتی اجتماعی تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت.
با این وجود، سناریوی دوم - "با سرایت" - وجود دارد که در آن خروج یونان، گمانه‌زنی‌های شدیدی را در مورد سایر کشورهای بدهکار، یعنی فرانسه، ایتالیا، پرتغال و اسپانیا ایجاد می‌کند. این امر بی‌ثباتی سیاسی را در این کشورها افزایش می‌دهد و آنها را تشویق می‌کند تا از تهدید خروج برای استدلال در مورد تعدیل اصلاحات مالی استفاده کنند.
حمایت از احزاب ضد ریاضت و ضد اتحادیه اروپا در سراسر اروپا به طور کلی افزایش یافته است. و در این سناریو، احزاب حاشیه‌ای سیاسی به پیشرفت دست می‌یابند و بی‌ثباتی اقتصادی و سیاسی را در بخش وسیعی از جامعه ایجاد می‌کنند.
دیگو ایسکارو اقتصاددان ارشد، IHS Economics & Country Risk است.