این مقاله بخشی از مجموعه مقالات «کمک!» است.
تقدیر از پیش چیست؟
دکترین تقدیر از پیش، آموزه‌ای است که بر اساس آن، خدا پیش از آفرینش جهان، سرنوشت ابدی همه موجودات عاقل، یعنی همه فرشتگان و همه انسان‌ها را تعیین کرده است. «برخی از مردان و فرشتگان برای حیات ابدی تقدیر شده‌اند و برخی دیگر برای مرگ ابدی از پیش تعیین شده‌اند.» ۱ انتخاب خدا برای نجات گناهکاران خاص به وسیله فیض، «انتخاب» نامیده می‌شود و انتخاب او برای رها کردن گناهکاران خاص به عذاب شایسته، «رد» نامیده می‌شود. تقدیر از پیش بخشی از اراده خداست، هدف ابدی او که در آن همه آنچه رخ خواهد داد را تعیین کرده و همه چیز را برای آشکار کردن شکوه خود مقرر می‌دارد.
اگر با این دکترین دست و پنجه نرم کرده‌اید، شما تنها نیستید. جوانی باهوش به نام جاناتان ادواردز زمانی با آنچه «دکترین وحشتناک» می‌دانست دست و پنجه نرم می‌کرد، اگرچه بعداً کاملاً از آن راضی شد و خود را غرق در زیبایی شیرین «پادشاه ازلی» (۱ تیموتائوس ۱:۱۷) یافت. دلایل مختلفی وجود دارد که چرا مردم پذیرش این ایده که خدا برخی را به بهشت و برخی را به جهنم تقدیر می‌کند، دشوار می‌یابند. همانطور که خواهیم دید، هر یک از این دلایل با یک حقیقت کتاب مقدسی در مورد تقدیر از پیش آغاز می‌شود و از آن یک استنتاج نادرست می‌گیرد که منجر به مبارزات تجربی ایمان می‌شود.
حدس و گمان‌های تفرقه انگیز و غیر کتابی؟
دکترین تقدیر از پیش موضوع اصلی کتاب مقدس نیست. مرکز، مسیح و نجات از طریق توبه و ایمان به اوست (لوقا ۲۴:۴۴-۴۷؛ ۲ تیموتائوس ۳:۱۵). علاوه بر این، بحث‌ها در مورد تقدیر از پیش گاهی اوقات مسیحیان را تقسیم کرده و حتی کلیساها را از هم پاشیده است. بنابراین، ممکن است مردم به این نتیجه برسند که این دکترین بهتر است از آن اجتناب شود.
مسیحیان ممکن است استدلال کنند، ما نمی‌توانیم این سؤالات الهیاتی عمیق را درک کنیم. بیایید فقط به آنچه کتاب مقدس می‌گوید بچسبیم. مسیحیان باید استدلال در مورد الهیات را متوقف کنند و در مورد عیسی به دنیا بگویند. چنین استدلالی باعث می‌شود مردم از تقدیر از پیش بترسند و از مطالعه آنچه کلام خدا در مورد آن می‌گوید، اجتناب کنند.

یک نسخه رایگان از کتاب الکترونیکی «انجیل چیست؟» را با کمی اطلاعات در مورد خودتان دریافت کنید!
برای پیوستن به لیست ایمیل ما و دریافت یک کتاب الکترونیکی رایگان در قالبی که انتخاب می‌کنید، یک نظرسنجی ۱ دقیقه‌ای را انجام دهید. در دستگاه دیجیتالی مورد نظر خود، از جمله تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها، لپ‌تاپ‌ها و رایانه‌های رومیزی بخوانید.
پادشاهی که اهمیتی نمی‌دهد؟
دکترین تقدیر از پیش، خدا را به عنوان یک پادشاه مطلق به تصویر می‌کشد که هر کاری را که در تمام آفرینش می‌خواهد انجام می‌دهد (مزامیر ۱۳۵:۶) و سرنوشت ابدی هر فرد را تعیین می‌کند (رومیان ۹:۲۲-۲۳). به طور خاص، انتخاب خدا برای نجات به هیچ وجه به آنچه انتخاب شده انجام می‌دهد یا تصمیم می‌گیرد بستگی ندارد (رومیان ۹:۱۱). برخی ممکن است فکر کنند که این دکترین به این معنی است که خدا به مردم یا عدالت اهمیتی نمی‌دهد. گفته می‌شود، خدا بی‌شمار مردم را صرف نظر از اینکه زندگی درست یا نادرستی داشته باشند، به جهنم می‌فرستد.
در نتیجه، ممکن است کسی سؤال کند که آیا خدای تقدیر از پیش، خداوند نیک و مهربانی است یا خیر. چرا اگر قدرت انجام آن را دارد، همه را نجات ندهد؟ چنین تردیدهایی می‌تواند باعث شود فرد در دعا کردن به خدا یا شادی در محبت او دچار مشکل شود. بدتر از آن، ممکن است کسی خدای تقدیر از پیش را بیشتر شبیه شیطان تا یک نجات دهنده الهی بداند و در نتیجه او را رد کند.
سرنوشت‌گرایی بدون جایگاهی برای انتخاب و تلاش انسان؟
طبق دکترین تقدیر از پیش، اراده خداست، نه اراده انسان که همه چیز را در زمان و مکان (دِیوترونومی ۴:۳۵؛ افسسیان ۱:۱۱) از جمله تاریخ فردی هر فرد (اعمال ۱۳:۴۸؛ رومیان ۸:۳۰) کنترل می‌کند. مردم گاهی اوقات استنباط می‌کنند که تقدیر از پیش مطلق به معنای سرنوشت‌گرایی است: انتخاب‌های ما توهم هستند و تلاش‌های ما برای تغییر خود و دنیایمان بی‌ثمر است.
سرنوشت‌گرایی انگیزه را از بین می‌برد. ممکن است کسی بگوید، نیازی ندارم از گناهانم توبه کنم و به مسیح اعتماد کنم. اگر خدا مرا برای نجات تقدیر کرده باشد، صرف نظر از آنچه انجام می‌دهم نجات خواهم یافت. به همین ترتیب، چرا یک ایماندار باید برای مبارزه با گناه و تلاش برای رشد در تقدس تلاش کند، در حالی که همه چیز از پیش تعیین شده است؟ ممکن است شخص دیگری استدلال کند، نباید خود را برای فراخواندن گناهکاران به مسیح به زحمت بیاندازیم. خدا قطعاً انتخاب شدگان خود را نجات خواهد داد. میوه سمی سرنوشت‌گرایی، مرگ معنوی و لغزش در گناه است که به بی‌احترامی به انجیل منجر می‌شود.
عدم قطعیت که اطمینان از نجات را تضعیف می‌کند؟
دکترین تقدیر از پیش می‌آموزد که همه کسانی که نجات یافته‌اند توسط خدا قبل از بنیان جهان انتخاب شده‌اند (افسسیان ۱:۴؛ ۲ تسالونیقیان ۲:۱۳). ممکن است مردم به این نتیجه برسند که هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بداند که آیا نجات یافته است و به بهشت خواهد رفت یا خیر. آنها ممکن است استدلال کنند: فقط برگزیدگان خدا نجات خواهند یافت. اراده انتخاب خدا در اراده مخفی یا برنامه ابدی او پنهان است. بنابراین، مگر اینکه نشان خاصی از خدا دریافت کنید، نمی‌توانید بدانید که آیا نجات یافته‌اید یا خیر.
در نتیجه، برخی از مسیحیانی که به تقدیر از پیش اعتقاد دارند، ممکن است از اضطراب در مورد سرنوشت ابدی خود رنج زیادی ببرند. آنها ممکن است به دنبال اطمینان در تجربیات عرفانی یا در پیگیری کمال‌گرایانه قانونی باشند. یا ممکن است در ناامیدی فرو روند.
چه مبارزات وحشتناکی مردم در مورد دکترین تقدیر از پیش تجربه می‌کنند! با این حال، هر یک از این مبارزات بر اساس درک نادرستی از آنچه کتاب مقدس در مورد تقدیر از پیش مقدسین خدا می‌آموزد، استوار است. دکترین کتاب مقدسی فروتنی، صلح، اطمینان و امید به مسیح را پرورش می‌دهد. بیایید به هر یک از این نکات بازگردیم و ببینیم چگونه اینطور است.
تقدیر از پیش: یک آموزه مهم کتاب مقدسی در مورد نجات تنها به وسیله فیض
در حالی که درست است که تقدیر از پیش موضوع اصلی کتاب مقدس نیست، اما یک دکترین مهم کتاب مقدسی است، نه حدس و گمان انسان. ما به تقدیر از پیش و انتخاب برای نجات در سراسر عهد جدید اشاره می‌کنیم (متی ۲۲:۱۴؛ ۲۴:۲۲، ۲۴، ۳۱؛ مرقس ۴:۱۱-۱۲؛ لوقا ۱۰:۲۱-۲۲؛ ۱۸:۷؛ یوحنا ۱۵:۱۶، ۱۹؛ اعمال ۴:۲۸؛ ۱۳:۴۸؛ رومیان ۸:۲۹-۳۰، رومیان ۸:۳۳؛ رومیان ۹:۶-۲۳؛ رومیان ۱۱:۵، رومیان ۱۱:۷، رومیان ۱۱:۲۸؛ رومیان ۱۶:۱۳؛ ۱ قرنتیان ۱:۲۷-۲۸؛ غلاطیان ۱:۱۵؛ افسسیان ۱:۴-۵؛ کولسیان ۳:۱۲؛ ۱ تسالونیقیان ۱:۴؛ ۲ تسالونیقیان ۲:۱۳؛ ۲ تیموتائوس ۲:۱۰؛ تیتوس ۱:۱؛ یعقوب ۲:۵؛ ۱ پطرس ۱:۲؛ ۲:۹؛ ۲ پطرس ۱:۱۰؛ ۲ یوحنا ۱، ۱۳؛ مکاشفه ۱۷:۱۴). روح القدس از این دکترین شرمنده نشد وقتی که او را به نوشتن کلام خدا الهام کرد. ما نیز نباید از آن شرمنده باشیم.
تقدیر از پیش ویژگی مهمی از دکترین بزرگتر نجات تنها به وسیله فیض (رومیان ۱۱:۵-۶) است. این نشان می‌دهد که خدا فقط به وسیله قدرت، حکمت و عدالت خود نجات می‌دهد، نه انسان. اگر تعلیم فیض‌محور و وفادارانه فیض به مردم توهین کند - و ما باید در ارائه دکترین‌های فیض با لطف رفتار کنیم - نباید از این دکترین برای خوشایند مردم عقب‌نشینی کنیم، زیرا برای نشان دادن این که نجات برای شکوه خداست ضروری است.

دکترین تقدیر از پیش موضوع اصلی کتاب مقدس نیست. مرکز، مسیح و نجات از طریق توبه و ایمان به اوست.

تقدیر از پیش توسط پدر خداوند عیسی مسیح
خدای تقدیر از پیش حقیقتاً پادشاه قادر مطلق است، اما همچنین پدری مهربان و عادل است که «ما را برای پذیرش به عنوان فرزندان تقدیر کرده است» (افسسیان ۱:۵). تقدیر از پیش عملی از محبت پدری بی‌نهایت است که افراد خارجی را برای همیشه به خانواده خود می‌آورد. انتخاب خدا از گناهکاران بدون هیچ شایستگی از سوی آنها، نجات را «به ستایش شکوه فیض او» (افسسیان ۱:۶) هدایت می‌کند. با این حال، خدا نسبت به عدالت بی‌تفاوت نیست. دور از آن! زیرا او برگزیدگان خود را به وسیله «عیسی مسیح» (افسسیان ۱:۵) برای نجات تقدیر کرده است و خواستار آن است که مسیح با «فدیه از طریق خون او» (افسسیان ۱:۷) عدالت او را ارضا کند.
ما نمی‌دانیم چرا خدا برخی را انتخاب کرده و برخی را انتخاب نکرده است. با این حال، چرا خدا همه را نجات نداد؟ سؤال اشتباهی است. در پرتو سرکشی فجیع انسان در برابر خالق خود، باید بپرسیم، چرا خدا همه را به جهنم نفرستاد؟ واقعیت شگفت‌انگیز این نیست که خدا گناهکاران را به جهنم می‌فرستد، بلکه این است که او گناهکاران را نجات می‌دهد و با آنها آشتی می‌کند. انتخاب غیرمشروط دوست - نه دشمن - گناهکاران است، زیرا بدون آن هیچ کس نجات نمی‌یافت. در نهایت، با این حال، ما باید در برابر حقوق خدا به عنوان خالق خود تعظیم کنیم. هنگامی که مردم خدا را به دلیل تقدیر از پیش متهم به بی‌عدالتی می‌کنند، پولس پاسخ می‌دهد: «آیا کوزه‌گر بر گِل خود قدرتی ندارد؟» (رومیان ۹:۲۱). خالق حق دارد با مخلوقات خود هر کاری که می‌خواهد انجام دهد.
تقدیر از پیش از طریق انتخاب‌ها و تلاش‌های انسان اجرا می‌شود
برای کسانی که با تقدیر از پیش دست و پنجه نرم می‌کنند زیرا فکر می‌کنند که به معنای سرنوشت‌گرایی است، ما تصدیق می‌کنیم که اراده خدا همه مخلوقات و همه اعمال آنها را کنترل می‌کند، اما همچنین تأکید می‌کنیم که خدا نه تنها پایان، بلکه وسیله‌ای را که آن پایان به آن دست می‌یابد، نیز مقرر می‌کند. پولس می‌گوید: «خدا از ابتدا شما را برای نجات از طریق تقدیس روح و ایمان به حقیقت برگزیده است: از طریق انجیل که شما را فراخواند» (۲ تسالونیقیان ۲:۱۳). وسایلی که خدا برگزیدگان خود را نجات می‌دهد شامل کار بیرونی موعظه انجیل و کار درونی روح بر ذهن، قلب و اراده کسانی است که انجیل را می‌شنوند.
تقدیر از پیش نه تنها اهمیت انتخاب‌ها و اعمال انسان را از بین می‌برد، بلکه به آنها معنای ابدی می‌بخشد. پولس ایمانداران را فرا می‌خواند تا «با ترس و لرز برای نجات خود کار کنید. زیرا خداست که در شما هم اراده دارد و هم عمل می‌کند تا به اراده نیک خود برسید» (فیلیپیان ۲:۱۲-۱۳). ما می‌توانیم وقتی مردم به سوی خداوند روی می‌آورند، شادمان شویم، زیرا قدرت انجیل برای تولید ایمان، محبت و امید پایدار، «انتخاب خدا» آنها را نشان می‌دهد (۱ تسالونیقیان ۱:۳). هر گام اطاعت مسیحی با هدف حاکمیت خدا پشتیبانی می‌شود، زیرا «ما را برگزیده است. . . تا مقدس باشیم» (افسسیان ۱:۴). ارتش‌های بره این جهان را فتح می‌کنند، زیرا «فراخوانده شده‌اند و برگزیده شده‌اند و وفادارند» (مکاشفه ۱۷:۱۴).
تقدیر از پیش اطمینان اکنون و برای همیشه را تضمین می‌کند
دکترین تقدیر از پیش می‌آموزد که فقط برگزیدگان خدا هستند که نجات خواهند یافت. این بدان معنا نیست که نمی‌توانیم با اطمینان بدانیم که آیا نجات یافته‌ایم یا خیر. بلکه هدیه رایگان خدا از «همه چیز برای زندگی و تقوا، از طریق شناخت او [یعنی عیسی مسیح] که ما را به جلال و فضیلت فراخواند» به ایمانداران امکان می‌دهد تا «فراخوانش و انتخاب خود را قطعی کنند» با رشد در دانش، ایمان و تقوای عملی (۲ پطرس ۱:۳-۱۰).
پولس توضیح می‌دهد که تقدیر از پیش زنجیره طلایی اعمال الهی را آغاز می‌کند که با هدف خدا به هم پیوند خورده‌اند: «کسانی را که از پیش تعیین کرده است، فراخواند: و کسانی را که فراخواند، توجیه کرد: و کسانی را که توجیه کرد، جلال داد» (رومیان ۸:۳۰). اگر خدا به طور موثر کسی را از طریق انجیل «فراخوانده» و او را از طریق ایمان «توجیه» کرده باشد، می‌تواند مطمئن باشد که با مسیح «جلال» خواهد یافت.
بنابراین، در حالی که درک می‌کنیم چرا مردم ممکن است با دکترین تقدیر از پیش دست و پنجه نرم کنند، ایمانی که توسط روح روشن شده است به این دکترین، فرزندان خدا را به پذیرش وعده‌های خدا، اطاعت از اراده خدا و شادی در امید به شکوه خدا از طریق عیسی مسیح خداوند تشویق می‌کند. به همین دلیل، ما باید تلاش کنیم تا همه چیزهایی را که خدا در مورد این حقیقت گرانبها آشکار کرده است، با دقت و وضوح بشناسیم و آن را به دیگران بیاموزیم.

یادداشت‌ها:

اعتراف وست‌مینستر، ۳.۳

جوئل آر. بیک و پل ام. اسملی نویسندگان الهیات نظام‌مند اصلاح‌شده: جلد ۱: مکاشفه و خدا هستند.

جوئل آر. بیک (دکترای الهیات، کالج الهیاتی وست‌مینستر) بیش از صد کتاب نوشته است. او رئیس و استاد الهیات نظام‌مند و موعظه در کالج الهیاتی اصلاح‌شده پوریتن است. او کشیش جماعت اصلاح‌شده میراث در گرند راپیدز، میشیگان است. سردبیر پرچم حقیقت حاکمیت مطلق است. رئیس هیئت مدیره کتاب‌های میراث اصلاحات است. رئیس ناشران میراث و معاون انجمن ترجمه هلندی اصلاح‌شده است.

پل ام. اسملی (ThM، کالج الهیاتی اصلاح‌شده پوریتن) دستیار آموزشی هیئت علمی جوئل بیک در کالج الهیاتی اصلاح‌شده پوریتن است. او قبلاً به مدت دوازده سال به عنوان کشیش در کنفرانس عمومی باپتیست در ایالت‌های میانه ایالات متحده خدمت کرده است.

مقالات محبوب در این مجموعه
همه را ببینید

کراس‌وی یک وزارت مسیحی غیرانتفاعی است که منحصراً با هدف اعلام انجیل از طریق انتشار محتوای متمرکز بر انجیل و کتاب مقدس وجود دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر یا اهدای کمک، امروز به crossway.org/about مراجعه کنید.


آیا هنوز فرقه‌های اصلی مسیحی به قضا و قدر اعتقاد دارند؟
مسئله قضا و قدر سوء تفاهم شده است.
به نظر من، این به این معنا نیست که خدا تمام جزئیات تصمیمات ما را در طول زندگی‌مان تعیین می‌کند. خدا جایی برای انتخاب و تصمیم‌گیری انسان باقی می‌گذارد.
من تقریباً مطمئنم که اگر به کتاب مقدس به صورت جامع نگاه کنید، هیچ مدرک کتاب مقدسی برای این موضع وجود ندارد. به‌ویژه آیات زیادی در مورد انتخاب وجود دارد. آدم برای کسانی که نمی‌توانند تصمیم بگیرند کتاب یا مقاله نمی‌نویسد (من به شما سام هریس نگاه می‌کنم).
و هیچ‌کس طوری زندگی نمی‌کند که فکر کند همه چیز در زندگی‌اش از پیش تعیین شده است، آن‌ها هنوز انتخاب می‌کنند یا سعی می‌کنند.
من تمایل دارم فکر کنم بیشتر این افراد را می‌توان به عنوان جبرگرایان ملایم طبقه‌بندی کرد تا جبرگرایان سخت‌گیر.
قضا و قدر اعتقادی نیست که توسط اکثریت مسیحیان برگزار شود. این آموزه کلوین و کسانی است که باورهای کلوینیستی دارند. شاید بدانید اما برای دیگران، قضا و قدر این است و من چندین کلوینیست را می‌شناسم.
قبل از اینکه خدا بگوید «نور باشد»، او انتخاب کرد که چه کسی به بهشت برود و چه کسی به جهنم. و هیچ چیز نمی‌تواند نتیجه را تغییر دهد. من مخالفم.

کاتولیک: "قضا و قدر فقط برای بهشت و مرتبط با علم پیشین خدا. «خدا هیچ‌کس را برای رفتن به جهنم قضا و قدر نمی‌کند». (Catech 1037)
ارتدوکس: به دنبال یافتن نقطه میانی بین پلژیانیسم و قضا و قدر آگوستینی است. (GOAA)
لوتری: قضا و قدر فقط برای بهشت. "هیچ... قضا و قدر برای لعنت وجود ندارد." (LCMS)
اصلاح‌طلب/پرزبیترین: "ما می‌توانیم خدا را انتخاب کنیم زیرا خدا ابتدا ما را انتخاب کرد." (PCUSA) برخی از پرزبیترین‌های مدرن "بسیار نگران چند عبارت در اعترافات" هستند که به قضا و قدر به جهنم اشاره دارند. (PCUSA)
انگلیکن/اپیسکوپالی: "قضا و قدر به زندگی، هدف ابدی خداست... تا کسانی را که در مسیح از میان بشریت انتخاب کرده است، از لعنت و تباهی نجات دهد و آنها را از طریق مسیح به رستگاری ابدی برساند، به عنوان ظرف‌هایی که برای افتخار ساخته شده‌اند." (Art. 17)
متدیست/وسلی: تأیید شده، اما بر اساس انتخاب خدا از کسانی که می‌دانست آزادانه ایمان می‌آورند.
تعمیدی: تأیید شده - "انتخاب، هدف مشکورانه خداست که طبق آن گناهکاران را احیا، توجیه، تقدیس و جلال می‌دهد. این با اختیار آزاد انسان سازگار است." (SBC)

نمودار مقایسه‌ای باورهای فرقه‌های مسیحی

ائتلاف انجیل: ما معتقدیم که از ازل، خدا با فیض تصمیم گرفت تا تعداد زیادی از گناهکاران گناهکار را از هر قبیله و زبان و قوم و ملتی نجات دهد و برای این منظور آنها را پیش‌بینی و انتخاب کرد. ما معتقدیم که خدا کسانی را که به فیض به عیسی ایمان دارند، توجیه و تقدیس می‌کند و آنها را روزی جلال خواهد داد - همه به ستایش فیض باشکوه او. خدا با محبت از همه مردم می‌خواهد که توبه کنند و ایمان بیاورند، و محبت خود را بر کسانی که انتخاب کرده است قرار داده و مسیح را فدیه‌دهنده آنها قرار داده است.

TGC | ائتلاف انجیل

Acts29: ما تأیید می‌کنیم که خدا ما را در مسیح قبل از بنیان جهان انتخاب کرد، نه بر اساس ایمان پیش‌بینی شده، بلکه به‌طور غیرمشروط، طبق لطف و اراده حاکم خود.

ویژگی‌های عقیدتی ACTS 29

همچنین ببینید: مقایسه فرقه‌های مسیحی - باورها (بخش 2)
مرده‌های روحانی نمی‌توانند خود را از لعنت ابدی نجات دهند. هیچ‌کس "عیسی را به عنوان ناجی خود نمی‌پذیرد". ما قدرتی برای نجات خود نداریم.
چگونه کسانی که ادعا می‌کنند مسیحی هستند می‌توانند فرض کنند که همه ما "اراده آزاد" داریم، در حالی که تأکید بر آنچه متون مقدس بر اساس متن اصلی Textus Receptus می‌گوید، از قضا و قدر حمایت می‌کند؟ (اشعیا 14، رومیان 8، افسیان 1، کولسیان 3)
تنها آیاتی در مورد "اراده آزاد" یا "آزادی اراده" به پیشکش‌های ارادی در کتاب‌های مختلف عهد عتیق و آیه ای در کتاب عزرا در مورد مردم رفتن به اورشلیم اشاره دارد. خدا خانواده‌اش را که قبل از بنیان جهان انتخاب کرده است، از طریق آزمایش‌ها و سختی‌ها مسئول می‌داند. بدون فیض او، نمی‌توانیم کار خوبی انجام دهیم. مهم نیست شما کی هستید.
فیلم زیر آن را با جزئیات بیشتری توضیح می‌دهد.


تقدیر: میکائیل وزن کردن ارواح
تقدیر در الهیات، آموزه‌ای است که بر اساس آن تمام وقایع توسط خدا اراده شده‌اند، معمولاً با اشاره به سرنوشت نهایی روح فردی.[1] توضیحات مربوط به تقدیر اغلب به دنبال پرداختن به پارادوکس اراده آزاد است، به این ترتیب که علم مطلق خدا با اراده آزاد انسان ناسازگار به نظر می‌رسد. در این کاربرد، تقدیر را می‌توان نوعی جبرگرایی مذهبی تلقی کرد؛ و معمولاً پیش‌تعیین‌گرایی، که به عنوان جبرگرایی کلامی نیز شناخته می‌شود.
تاریخچه[ویرایش]
دوره پیش از مسیحیت[ویرایش]
برخی استدلال کرده‌اند که کتاب حنوک حاوی دیدگاهی جبری است که با دوگانه‌گرایی ترکیب شده است.[2] کتاب یوبیل‌ها به نظر می‌رسد که آموزه‌ای از اراده آزاد و جبر را هماهنگ یا با هم ترکیب کند.[3]
بن سیرا بر اراده آزاد تأیید می‌کند، جایی که خدا به انسان اجازه انتخاب بین بدی یا خوبی را می‌دهد و بدین ترتیب آن‌ها می‌توانند انتخاب کنند که کدام یک را دنبال کنند.[4]
دوره عهد جدید[ویرایش]
در مورد دیدگاه‌های یهودیت قرن اول میلادی در مورد تقدیر، که مسیحیت از آن نشأت گرفته است، بین محققان اختلاف نظر وجود دارد.[نیازمند منبع] یوسفوس در قرن اول نوشت که سه فرقه اصلی یهودی در این مورد اختلاف نظر داشتند. او استدلال کرد که اسنی‌ها و فریسیان استدلال می‌کردند که تدبیر الهی تمام وقایع انسانی را نظم می‌دهد، اما فریسیان همچنان معتقد بودند که مردم می‌توانند بین درست و غلط انتخاب کنند. او نوشت که صدوقیان هیچ آموزه‌ای از تدبیر الهی نداشتند.
دانشمند کتاب مقدس ان. تی. رایت استدلال می‌کند که تصویر یوسفوس از این گروه‌ها نادرست است و بحث‌های یهودی مورد اشاره یوسفوس باید به عنوان مربوط به کار خدا برای رهایی اسرائیل و نه سؤالات فلسفی در مورد تقدیر دیده شود. رایت ادعا می‌کند که اسنی‌ها راضی بودند که منتظر بمانند تا خدا اسرائیل را آزاد کند در حالی که فریسیان معتقد بودند که یهودیان باید با خدا همکاری کنند.[5] جان بارکلی پاسخ داد که توصیف یوسفوس ساده‌سازی بیش از حد بود و احتمالاً تفاوت‌های پیچیده‌ای بین این گروه‌ها وجود داشت که ممکن است مشابه آنچه یوسفوس توصیف کرده باشد.[6] فرانسیس واتسون همچنین استدلال کرده است که بر اساس 4 عزرا، سندی که به قرن اول میلادی تاریخ‌گذاری شده است، باورهای یهودی در مورد تقدیر عمدتاً مربوط به انتخاب خدا برای نجات برخی از یهودیان است.[7]
با این حال، برخی در جامعه قمran احتمالاً به تقدیر اعتقاد داشتند، به عنوان مثال 1QS بیان می‌کند که "خدا (برگزیدگان خود) را وادار کرده است که سهم مقدسین را به ارث ببرند".[8]
در عهد جدید، رومیان 8-11 بیانیه‌ای در مورد تقدیر ارائه می‌دهد. در رومیان 8: 28-30، پولس می‌نویسد:

ما می‌دانیم که در همه چیز خدا برای کسانی که او را دوست دارند، برای نفع آن‌ها کار می‌کند، کسانی که بر اساس هدف او فراخوانده شده‌اند. زیرا کسانی را که از پیش می‌دانست، از قبل نیز برای اینکه هم‌شکل پسرش باشند، مقدر کرده است، تا او بزرگ‌ترین در میان برادران بسیاری باشد. و کسانی را که مقدر کرده بود، فراخواند؛ و کسانی را که فراخواند، توجیه کرد؛ و کسانی را که توجیه کرد، جلال داد.[9]

دانشمندان کتاب مقدس این متن را به روش‌های مختلف تفسیر کرده‌اند. بسیاری می‌گویند که این فقط مربوط به خدمت است و مربوط به نجات نیست. مفسر کتاب مقدس کاتولیک، برندان بیرن نوشت که تقدیر ذکر شده در این متن باید به عنوان اعمال شده بر جامعه مسیحی به صورت جمعی و نه بر افراد تفسیر شود.[10] مفسر کاتولیک دیگر، جوزف فیتزمایر نوشت که این متن می‌آموزد که خدا نجات همه انسان‌ها را مقدر کرده است.[11] داگلاس مو، مفسر کتاب مقدس پروتستان، متن را به گونه‌ای می‌خواند که خدا مجموعه‌ای خاص از مردم را برای نجات مقدر کرده است و بقیه بشریت را برای تباهی (لعنت) مقدر کرده است.[12] به طور مشابه، تفسیر رایت این است که در این متن پولس می‌آموزد که خدا کسانی را که انتخاب کرده است نجات خواهد داد، اما رایت همچنین تأکید می‌کند که پولس قصد ندارد پیشنهاد کند که خدا اراده آزاد یا مسئولیت انسان را از بین برده است. در عوض، رایت ادعا می‌کند که پولس می‌گوید اراده خدا از طریق اراده انسان برای تحقق نجات عمل می‌کند.[13]
دوره پاتریستیک[ویرایش]
دوره پیش از نیسن[ویرایش]
اورگن، که در قرن سوم می‌نوشت، آموخت که تدبیر الهی به هر فرد گسترش می‌یابد.[14] او معتقد بود که تقدیر خدا بر اساس پیش‌دانش خدا از شایستگی‌های هر فرد، چه در زندگی فعلی و چه در زندگی قبلی است.[15]
گیل و گرگ الیسون استدلال کردند که کلمنت رم به دیدگاهی تقدیرگرایانه در مورد نجات اعتقاد داشت.[16][17]
برخی از آیات در مدایح سلیمان، که توسط یک گرونده مسیحی به نگارش درآمده است، ممکن است به یک دیدگاه تقدیرگرایانه اشاره داشته باشد، جایی که خدا کسانی را انتخاب می‌کند که نجات می‌یابند و به بهشت می‌روند، اگرچه در مورد آنچه می‌آموزد اختلاف نظر وجود دارد.[18][19][منبع خود منتشر شده][20] مدایح سلیمان در مورد "چاپ مهر بر چهره برگزیدگان قبل از وجود آن‌ها" صحبت می‌کند.[20] توماسین‌ها خود را فرزندان نور می‌دانستند، اما کسانی که بخشی از جامعه برگزیده نبودند، پسران تاریکی بودند. بنابراین، توماسین‌ها به نوعی انتخاب یا تقدیر اعتقاد داشتند، خود را به دلیل متولد شدن از نور برگزیده می‌دانستند.[20]
والنتینوس به نوعی تقدیر اعتقاد داشت، به نظر او انسان‌ها با توجه به عناصری که در شخص غالب هستند، در یکی از سه طبیعت متولد می‌شوند. به نظر والنتینوس، فردی که با طبیعت بد متولد می‌شود، هرگز نمی‌تواند نجات یابد زیرا بیش از حد به شر گرایش دارد، برخی از مردم طبیعتی دارند که ترکیبی از خیر و شر است، بنابراین می‌توانند نجات را انتخاب کنند، و دیگران طبیعت خوبی دارند که نجات خواهند یافت، زیرا به سمت خیر گرایش خواهند داشت.[21]
ایرنئوس همچنین به آموزه تقدیر تعیین شده توسط والنتینوس حمله کرد و استدلال کرد که این غیرمنصفانه است. برای ایرنئوس، انسان‌ها آزاد بودند که نجات یا عدم نجات را انتخاب کنند.[22]
جستین شهید به دیدگاه‌های تقدیرگرایانه برخی از فیلسوفان یونانی حمله کرد.[23]
دوره پس از نیسن[ویرایش]
بعداً در قرن چهارم و پنجم، آگوستین هیپو (354-430) نیز آموخت که خدا همه چیز را نظم می‌دهد در حالی که آزادی انسان را حفظ می‌کند.[24] قبل از سال 396، آگوستین معتقد بود که تقدیر بر اساس پیش‌دانش خدا از این است که افراد ایمان می‌آورند یا نه، اینکه فیض خدا "پاداش موافقت انسان" است.[25] بعداً، در پاسخ به پلاجیوس، آگوستین گفت که گناه غرور در این است که فرض کنیم "ما کسی هستیم که خدا را انتخاب می‌کنیم یا اینکه خدا ما را (در پیش‌دانش خود) به دلیل چیزی شایسته در ما انتخاب می‌کند"، و استدلال کرد که فیض خدا است که عمل ایمان فرد را ایجاد می‌کند.[26] محققان در مورد اینکه آیا آموزه آگوستین به تقدیر دوگانه اشاره دارد یا نه، یعنی اعتقاد به اینکه خدا برخی از مردم را برای لعنت و برخی را برای نجات انتخاب می‌کند، اختلاف نظر دارند. محققان کاتولیک تمایل دارند که او چنین دیدگاهی داشته باشد را انکار کنند در حالی که برخی از پروتستان‌ها و محققان سکولار تأیید می‌کنند که آگوستین به تقدیر دوگانه اعتقاد داشت.[27]
موضع آگوستین اعتراضاتی را برانگیخت. ژولین از اکلانوم ابراز داشت که آگوستین در حال آوردن افکار مانی به کلیسا است.[28] برای وینسنت از لرین، این یک نوآوری نگران‌کننده بود.[29] این تنش جدید در نهایت با رویارویی بین آگوستین و پلاجیوس به اوج خود رسید که منجر به محکومیت پلاجیانیسم (همانطور که توسط آگوستین تفسیر شد) در شورای افسس در سال 431 شد. پلاجیوس دیدگاه آگوستین در مورد تقدیر را رد کرد تا تأیید کند که نجات با عمل اراده آزاد به دست می‌آید.
شورای آرل در اواخر قرن پنجم موضع "اینکه برخی برای مرگ محکوم شده‌اند، دیگران برای زندگی مقدر شده‌اند" را محکوم کرد، اگرچه ممکن است این از آموزه آگوستین پیروی کند. شورای دوم اورنج در سال 529 همچنین موضع "اینکه برخی به حقیقت توسط قدرت الهی برای شر مقدر شده‌اند" را محکوم کرد.[30]
در قرن هشتم، یوحنا دمشقی بر آزادی اراده انسان در آموزه تقدیر خود تأکید کرد و استدلال کرد که اعمالی که از اراده مردم ناشی می‌شوند، اصلاً بخشی از تدبیر الهی نیستند. دماسنه می‌آموزد که اعمال خوب مردم با همکاری با خدا انجام می‌شود، اما توسط او ایجاد نمی‌شود.[31]
پروسپرو از آکیتان (390 - حدود 455 پس از میلاد) از دیدگاه آگوستین در مورد تقدیر در برابر نیمه پلاجیان‌ها دفاع کرد.[32] ماریوس مرکاتور، که شاگرد آگوستین بود، پنج کتاب علیه پلاجیانیسم و یک کتاب در مورد تقدیر نوشت.[33] فولجنتسیوس از روسپ و سزاریس از آرل رد کردند که خدا انتخاب آزاد برای ایمان به مردم می‌دهد و در عوض به تقدیر اعتقاد داشتند.[34]
کاسیان معتقد بود که با وجود اینکه تقدیر کاری است که خدا انجام می‌دهد، خدا فقط تصمیم به تقدیر بر اساس نحوه پاسخ دادن انسان‌ها می‌گیرد.[35]
خود آگوستین بیان کرد:[36]

و بدین ترتیب کلیسای مسیح هرگز از ایمان به این تقدیر دست نکشیده است، که اکنون با دقت بیشتری در برابر این بدعت‌گذاران جدید دفاع می‌شود - آگوستین.[36]
دوره قرون وسطی[ویرایش]
گوتشالک از اوربایس، یک راهب ساکسون قرن نهم، استدلال کرد که خدا برخی از مردم را به جهنم و برخی را به بهشت مقدر می‌کند، دیدگاهی که به عنوان تقدیر دوگانه شناخته می‌شود. او توسط چندین شورای کلیسا محکوم شد، اما دیدگاه‌های او محبوب باقی ماند. الهی‌دان ایرلندی جان اسکاتوس اریوگنا رد گوتشالک را نوشت.[37] اریوگنا آموزه آگوستین در مورد تقدیر را رها کرد.[38] او نوشت که تقدیر خدا باید با پیش‌دانش او از انتخاب مردم برابر شود.[39]
در قرن سیزدهم، توماس آکویناس آموخت که خدا افراد خاصی را برای دیدن چهره خدا مقدر می‌کند که صرفاً بر اساس خوبی خود و نه مخلوقات است.[40] آکویناس همچنین معتقد بود که مردم در انتخاب‌های خود آزاد هستند، کاملاً باعث گناه خود می‌شوند و کاملاً مسئول آن هستند.[41] طبق آکویناس، راه‌های مختلفی وجود دارد که خدا اعمال را اراده می‌کند. او مستقیماً خیر را اراده می‌کند، به طور غیرمستقیم پیامدهای بد چیزهای خوب را اراده می‌کند و فقط اجازه می‌دهد که شر انجام شود. آکویناس معتقد بود که در اجازه دادن به شر، خدا نمی‌خواهد انجام شود یا انجام نشود.[42]
در قرن سیزدهم، ویلیام اوکام آموخت که خدا انتخاب‌های انسان را ایجاد نمی‌کند و تقدیر را با پیش‌دانش الهی برابر می‌داند.[43] اگرچه اوکام آموخت که خدا بر اساس اعمال پیش‌بینی شده مردم مقدر می‌کند، اما حفظ کرد که اراده خدا مجبور به انجام این کار نیست.[44] الهی‌دانان قرون وسطایی که به تقدیر اعتقاد داشتند عبارتند از: راترامنوس (درگذشته 868)[45]، توماس برادواردین (1300-1349)[46]، گریگوری از ریمینی (1300-1358)[47]، جان ویکلیف (دهه 1320-1384)[48]، یوهان روخرات فون وسل (درگذشته 1481)[49]، جیرولامو ساونارولا (1452-1498)[50] و یوهانس فون استاوپیتز (1460-1524).[51]
کاتارها در قرون وسطی منکر اراده آزاد انسان شدند.[52]
اصلاحات[ویرایش]
جان کالوین ایده اینکه خدا فقط اجازه می‌دهد تا گناهکاران تباه شوند را رد کرد و همچنین سایر شرورها.[53] کالوین معتقد نبود که خدا گناهکار باشد، بلکه معتقد بود که تحمیل گناه به مخلوقاتش یک راز غیرقابل درک است.[54] اگرچه او حفظ کرد که تقدیر خدا هم شامل نجات و هم شامل لعنت است، اما آموخت که نجات نجات‌یافتگان ناشی از خدا است، اما تباهی تباه شدگان ناشی از گناه خودشان است.[55] سایر اصلاح‌طلبان پروتستان، از جمله هولدریک زوینگلی، نیز دیدگاه‌های تقدیر دوگانه داشتند.[56]
دیدگاه‌های شاخه‌های مسیحی[ویرایش]
ارتدکس شرقی[ویرایش]
دیدگاه ارتدکس شرقی توسط اسقف تئوفان منزوی در پاسخ به این سؤال که "رابطه بین تأمین الهی و اراده آزاد ما چیست؟" خلاصه شد:

پاسخ: این واقعیت که پادشاهی خدا "با زور گرفته می‌شود" مستلزم تلاش شخصی است. وقتی پولس می‌گوید "این نیست که اراده کننده است"، این بدان معناست که تلاش‌ها ما آنچه را که به دنبال آن هستیم تولید نمی‌کند. لازم است که هر دو را ترکیب کنیم: تلاش کنیم و از فیض انتظار داشته باشیم. این نیست که تلاش‌های خود ما ما را به هدف می‌رساند، زیرا بدون فیض، تلاش‌ها کم‌ثمر است؛ و فیض بدون تلاش آنچه را که به دنبال آن هستیم نمی‌آورد، زیرا فیض از طریق تلاش‌های ما در ما و برای ما عمل می‌کند. هر دو با هم ترکیب می‌شوند تا پیشرفت را به ارمغان آورند و او را به هدف برسانند. (دانش) خدا غیرقابل درک است. برای ما کافی است که با تمام وجودمان باور داشته باشیم که این با فیض و حقیقت خدا مخالفت نمی‌کند و آزادی انسان را نقض نمی‌کند. معمولاً این به این صورت حل می‌شود: خدا پیش‌بینی می‌کند که چگونه یک فرد آزادانه عمل خواهد کرد و بر اساس آن ترتیب می‌دهد. تعیین الهی به زندگی یک فرد بستگی دارد و نه زندگی او به تعیین.[57]
کاتولیک رومی[ویرایش]

استفان لوکنر، آخرین داوری، حدود 1435. موزه والراف-ریچارتز، کلن
کاتولیک رومی به آموزه تقدیر اعتقاد دارد. آیین کاتولیک می‌گوید: "به خدا، همه لحظات زمان در حال حاضر بودن خود را دارند. بنابراین، هنگامی که او طرح ابدی خود از 'تقدیر' را تعیین می‌کند، او در آن پاسخ آزادانه هر فرد را به فیض خود شامل می‌کند."[58] بنابراین، در مفهوم کاتولیک رومی از تقدیر، اراده آزاد انکار نمی‌شود. با این حال، الهیات کاتولیک رومی از باور به اینکه هر کسی می‌تواند بداند یا پیش‌بینی کند که هر چیزی در مورد عملکرد و نتایج تقدیر وجود دارد، دلسرد شده است و بنابراین معمولاً نقش بسیار کمی در تفکر کاتولیک رومی دارد.
فرقه هرزه قرن هفدهم و هجدهم در کاتولیک رومی به نام یانسنیسم به آموزه تقدیر دوگانه موعظه می‌کرد، اگرچه یانسنیسم ادعا می‌کرد که حتی اعضای برگزیده نجات‌یافته نیز می‌توانند با انجام اعمال گناهکارانه و بدون توبه، نجات خود را از دست بدهند.[نیازمند منبع] همانطور که در حزقیال 18: 21-28 در عهد عتیق کتاب مقدس نشان داده شده است.[نیازمند منبع] طبق کلیسای کاتولیک رومی، خدا نمی‌خواهد هیچ‌کس مرتکب گناه مرگبار شود و بنابراین مستحق مجازات در جهنم شود.[59]
پاپ ژان پل دوم نوشت:[60]

جهانی بودن نجات به این معنی است که نه تنها به کسانی که صریحاً به مسیح ایمان دارند و به کلیسا پیوسته‌اند، بلکه به همه اعطا می‌شود. از آنجایی که نجات به همه ارائه می‌شود، باید به طور مشخص برای همه در دسترس باشد. اما واضح است که امروز، همانطور که در گذشته، بسیاری از مردم فرصتی برای شناخت یا پذیرش مکاشفه انجیل یا پیوستن به کلیسا ندارند. (...) برای چنین افرادی، نجات در مسیح از طریق فیضی که اگرچه رابطه مرموزی با کلیسا دارد، اما آن‌ها را به طور رسمی بخشی از کلیسا نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به روشی که با وضعیت معنوی و مادی آن‌ها سازگار است، روشن می‌کند. این فیض از مسیح می‌آید؛ نتیجه قربانی اوست و توسط روح القدس منتقل می‌شود. این به هر فرد امکان می‌دهد تا با همکاری آزادانه خود به نجات دست یابد.

آگوستین هیپو پایه و اساس بسیاری از آموزه‌های کاتولیک رومی در مورد تقدیر را گذاشت. آموزه‌های او در مورد فیض و اراده آزاد تا حد زیادی توسط شورای دوم اورنج (529) پذیرفته شد، که احکام آن علیه نیمه پلاجیان‌ها بود. آگوستین نوشت:

[خدا] وعده داد نه از قدرت اراده ما، بلکه از تقدیر ازلی خود. زیرا او آنچه را که خود انجام خواهد داد وعده داد، نه آنچه مردم انجام خواهند داد. زیرا اگرچه مردم کارهای خوبی را که مربوط به عبادت خداست انجام می‌دهند، اما او خود باعث می‌شود که آن‌ها آنچه را که دستور داده است انجام دهند؛ آن‌ها باعث نمی‌شوند که او آنچه را که وعده داده است انجام دهد.[61]

آگوستین همچنین می‌آموزد که مردم اراده آزاد دارند. به عنوان مثال، در "درباره فیض و اراده آزاد" (به ویژه فصل‌های II-IV)، آگوستین بیان می‌کند که "او [خدا] به ما از طریق کتب مقدس خود نشان داده است که انتخاب آزاد اراده در انسان وجود دارد"، و اینکه "فرایض خدا بی‌فایده خواهند بود. برای یک مرد مگر اینکه او انتخاب آزاد اراده داشته باشد، تا با انجام آن‌ها بتواند پاداش‌های وعده داده شده را به دست آورد" (فصل II).
دیدگاه‌های توماس آکویناس در مورد تقدیر تا حد زیادی با آگوستین موافق است و می‌توان آن را در بسیاری از نوشته‌های او در Summa Theologica خلاصه کرد:

خدا برخی از مردم را برای دیدن چهره خدا مقدر می‌کند که صرفاً بر اساس خوبی خود و نه مخلوقات است. [40] آکویناس همچنین معتقد بود که مردم در انتخاب‌های خود آزاد هستند، کاملاً باعث گناه خود می‌شوند و کاملاً مسئول آن هستند. [41] طبق آکویناس، راه‌های مختلفی وجود دارد که خدا اعمال را اراده می‌کند. او مستقیماً خیر را اراده می‌کند، به طور غیرمستقیم پیامدهای بد چیزهای خوب را اراده می‌کند و فقط اجازه می‌دهد که شر انجام شود. آکویناس معتقد بود که در اجازه دادن به شر، خدا نمی‌خواهد انجام شود یا انجام نشود. [42]
پروتستانتیسم[ویرایش]
مقایسه[ویرایش]
این جدول دیدگاه‌های کلاسیک سه باور پروتستان مختلف را خلاصه می‌کند.[63]
| موضوع | لوترانیسم | کالوینیسم | آرمینیانیسم |
| --- | --- | --- | --- |
| انتخاب | انتخاب غیرمشروط برای نجات تنها | انتخاب غیرمشروط برای نجات تنها، با رد کردن (عبور) | انتخاب مشروط در نظر گرفتن ایمان یا عدم ایمان پیش‌بینی شده |
لوترانیسم[ویرایش]
لوتران‌ها به طور تاریخی به انتخاب غیرمشروط برای نجات اعتقاد دارند. با این حال، برخی معتقد نیستند که افراد خاصی برای نجات مقدر شده‌اند، اما نجات برای کسانی که خدا را جستجو می‌کنند مقدر شده است.[65] لوتران‌ها معتقدند که مسیحیان باید اطمینان داشته باشند که در میان برگزیدگان هستند.[66] با این حال، آن‌ها با کسانی که تقدیر را منبع نجات می‌دانند و نه رنج، مرگ و رستاخیز مسیح مخالف هستند.[67] بر خلاف برخی از کالوینیست‌ها، لوتران‌ها به تقدیر دوگانه اعتقاد ندارند.[68] در عوض، لوتران‌ها می‌آموزند که لعنت ابدی نتیجه رد بخشش گناه و عدم ایمان است.[68]
مارتین لوتر نگرش خود را نسبت به تقدیر در "درباره بندگی اراده" که در سال 1525 منتشر شد، بیان کرد. این نشریه توسط لوتر در پاسخ به رساله منتشر شده توسط دزیدریوس اراسموس در سال 1524 به نام "درباره اراده آزاد" منتشر شد.
کالوینیسم[ویرایش]
اعتراف بلژیکی در سال 1561 تأیید کرد که خدا "نجات می‌بخشد و حفظ می‌کند" از تباهی "همه کسانی را که او در شورای ازلی و صرفاً از روی مهربانی خود در مسیح عیسی خداوند انتخاب کرده است، بدون توجه به اعمال آن‌ها" (ماده XVI). کالوینیست‌ها معتقدند که خدا کسانی را که نجات خواهد داد و با او به بهشت خواهد برد را قبل از خلقت جهان انتخاب کرده است. آن‌ها همچنین معتقدند که کسانی که خدا نجات نمی‌دهد به جهنم می‌روند. جان کالوین فکر می‌کرد که نجات‌یافتگان هرگز نمی‌توانند نجات خود را از دست بدهند و "برگزیدگان" (کسانی که خدا نجات داده است) به دلیل اعمال خود می‌دانند که نجات یافته‌اند.
در این معنای رایج و آزاد اصطلاح، تأیید یا رد تقدیر به طور خاص به آموزه انتخاب غیرمشروط کالوینیسم اشاره دارد. در تفسیر کالوینیستی از کتاب مقدس، این آموزه معمولاً فقط ارزش‌های شبانی مربوط به اطمینان از نجات و بخشش نجات از طریق فیض تنها دارد. با این حال، پیامدهای فلسفی آموزه انتخاب و تقدیر گاهی اوقات فراتر از این مرزهای سیستماتیک مورد بحث قرار می‌گیرد. تحت موضوع الهیات (الهیات مناسب)، تصمیم تقدیرآمیز خدا نمی‌تواند مشروط به چیزی خارج از خود باشد، زیرا همه چیز دیگر برای وجود و معنا به او وابسته است. تحت موضوع آموزه‌های نجات (سوتریولوژی)، تصمیم تقدیرآمیز خدا از دانش خود از اراده‌اش (رومیان 9:15) گرفته می‌شود و بنابراین مشروط به تصمیمات انسان نیست (بلکه تصمیمات آزاد انسان از کار تصمیم خدا ناشی می‌شوند، که تمام واقعیت را با جزئیات کامل تعیین می‌کند: یعنی هیچ چیز به شانس واگذار نمی‌شود). کالوینیست‌ها ادعا نمی‌کنند که نحوه کار آن را درک می‌کنند؛ اما اصرار دارند که متون مقدس هم حاکمیت مطلق خدا و هم مسئولیت و آزادی تصمیمات انسان را آموزش می‌دهند.
کالوینیست‌ها معمولاً اصطلاحات اینفرا لاپسیاریان (گاهی اوقات به عنوان "ساب لاپسیاریان" نامیده می‌شود) و سوپرلاپسیاریان را متمایز می‌کنند. در اینفرا لاپسیاریانیسم، تقدیر با پیش‌تعیین سقوط انسان به گناه منطبق است. یعنی خدا افراد گناهکار را برای نجات مقدر کرده است. بنابراین، طبق این دیدگاه، خدا علت نهایی است، اما علت فوری گناه نیست. اینفرا لاپسیاریان‌ها اغلب بر تفاوت بین حکم خدا (که غیرقابل نقض و غیرقابل درک است) و اراده آشکار او (که انسان با آن مخالفت می‌کند) تأکید می‌کنند. حامیان همچنین معمولاً بر فیض و رحمت خدا نسبت به همه مردان تأکید می‌کنند، اگرچه می‌آموزند که فقط برخی برای نجات مقدر شده‌اند.
در طیف باورهای مربوط به تقدیر، کالوینیسم قوی‌ترین شکل در میان مسیحیان است. این آموزه را آموزش می‌دهد که تصمیم تقدیرآمیز خدا بر اساس دانش خود از اراده‌اش است و نه پیش‌دانش، در مورد هر فرد و رویداد خاص؛ و خدا به طور مداوم با آزادی کامل عمل می‌کند تا اراده خود را به طور کامل به انجام برساند، اما به گونه‌ای که آزادی موجود نقض نشود، بلکه تثبیت شود.[79]
کالوینیست‌ها تقسیم می‌شوند بر سر این مسئله که آیا تقدیر دوگانه است یا نه، یعنی اینکه آیا خدا برخی را برای لعنت و برخی را برای نجات مقدر کرده است. برخی از اشکال هایپرکالوینیستی ادعا می‌کنند که قصد خدا برای نابود کردن برخی برابر با قصد او برای نجات دیگران است. برخی از اشکال هایپرکالوینیستی دارای پیامدهای نژادی هستند، همانطور که وقتی الهی‌دان هلندی فرانسیسکوس گوماروس استدلال کرد که یهودیان، به دلیل امتناع از پرستش عیسی مسیح، اعضای غیرانتخابی هستند، همانطور که خود جان کالوین نیز بر اساس 1 یوحنا 2: 22-23 در عهد جدید کتاب مقدس استدلال کرده بود. برخی از شهرک‌نشینان هلندی در آفریقای جنوبی استدلال کردند که سیاه‌پوستان پسران حام هستند که نوح آن‌ها را به بردگی نفرین کرده بود، طبق پیدایش 9: 18-19، یا قیاس‌هایی بین آن‌ها و کنعانیان کشیدند، که نشان‌دهنده ایدئولوژی "مردم برگزیده" مشابه آنچه توسط حامیان ملت یهود ترویج می‌شود، بود. این توجیه سلسله مراتب نژادی در زمین و جداسازی نژادی جماعت‌ها را توجیه کرد، اما از ورود سیاه‌پوستان به برگزیدگان جلوگیری نکرد. سایر کالوینیست‌ها به شدت با این استدلال‌ها مخالفت کردند (به کالوینیسم آفریقانر مراجعه کنید).
به طور خلاصه، آموزه کالوینیستی این است که خدا با رحمت خود به کسانی که انتخاب کرده است، رحمت می‌بخشد و از کسانی که انتخاب نکرده است، رحمت نمی‌بخشد. بنابراین، افراد خاصی انتخاب می‌شوند، از میان تعداد کل انسان‌ها، که از بندگی گناه و ترس از مرگ نجات می‌یابند و برای همیشه با او زندگی می‌کنند. کسانی که نجات می‌یابند از طریق هدیه ایمان، سرای مقدس و معاشرت با خدا از طریق دعا و افزایش اعمال نیک اطمینان حاصل می‌کنند که آشتی آن‌ها با او از طریق تصمیم حاکمیت خدا تثبیت شده است. خدا همچنین از کسانی که از انتخاب او عبور می‌کنند، آگاه است، که به دلیل طغیان خود در برابر او عذرخواهی ندارند و به دلیل گناهان خود مجازات خواهند شد.
آرمینیانیسم[ویرایش]
در آغاز قرن هفدهم، الهی‌دان هلندی، یعقوب آرمینیوس، آرمینیانیسم را فرموله کرد و با کالوین به ویژه در مورد انتخاب و تقدیر مخالف بود.[69] آرمینیانیسم با حالت محدود تدبیر الهی تعریف می‌شود.[70] این حالت تدبیر سازگاری بین اراده آزاد انسان و پیش‌دانش الهی را تأیید می‌کند، اما ناسازگاری آن را با جبرگرایی کلامی رد می‌کند.[71] بنابراین، تقدیر در آرمینیانیسم بر اساس پیش‌دانش الهی است، بر خلاف کالوینیسم.[72] این یک تقدیر بر اساس پیش‌دانش است.[73]
از این منظر، مفهوم انتخاب مشروط برای کسانی که مایل به ایمان به خدا برای نجات هستند ناشی می‌شود.[74] این بدان معناست که خدا از قبل تعیین نمی‌کند، بلکه به طور معصومانه می‌داند که چه کسی ایمان خواهد آورد و به طور مداوم نجات خواهد یافت. اگرچه خدا از ابتدا می‌داند که چه کسی به کجا می‌رود، اما انتخاب هنوز با فرد است.
کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان[ویرایش]
کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان (کلیسای LDS) آموزه تقدیر را رد می‌کند، اما به پیش‌تعیین اعتقاد دارد. پیش‌تعیین، یک آموزه مهم در کلیسای LDS است،[75][76] می‌آموزد که در دوران پیش‌مرگ، خدا افراد خاصی را برای انجام مأموریت‌های خاص ("فراخوان‌ها") در طول زندگی فانی خود انتخاب کرد. به عنوان مثال، پیامبران برای خدمت به عنوان بندگان خداوند (به حزقیال 1: 5 مراجعه کنید) پیش‌تعیین شده‌اند، همه کسانی که کشیشی را دریافت می‌کنند برای آن فراخوان پیش‌تعیین شده‌اند و عیسی برای انجام کفاره پیش‌تعیین شده است. با این حال، همه افراد پیش‌تعیین شده همچنان در مرگ اراده آزاد دارند تا آن پیش‌تعیین را برآورده کنند یا نه.
کلیسای LDS به آموزه اراده اخلاقی، توانایی انتخاب و عمل برای خود و تصمیم‌گیری در مورد پذیرش کفاره مسیح اعتقاد دارد.[77]
انواع تقدیر[ویرایش]
انتخاب مشروط[ویرایش]
انتخاب مشروط اعتقاد به این است که خدا کسانی را که پیش‌بینی می‌کند به مسیح ایمان می‌آورند برای نجات انتخاب می‌کند. این باور بر اهمیت اراده آزاد فرد تأکید می‌کند. دیدگاه متضاد انتخاب غیرمشروط است، که اعتقاد به این است که خدا صرفاً بر اساس اهداف خود و جدا از اراده آزاد فرد، انتخاب می‌کند. این یک مسئله طولانی در بحث کالوینیست-آرمینیانی است. دیدگاه جایگزین انتخاب جمعی است، که بین انتخاب خدا و تقدیر برای نهادهای جمعی مانند جامعه "در مسیح" تمایز قائل می‌شود و افراد می‌توانند تا زمانی که به آن جامعه تعلق داشته باشند از انتخاب و تقدیر آن جامعه بهره‌مند شوند.
سوپرلاپسیاریانیسم و اینفرا لاپسیاریانیسم[ویرایش]
اینفرا لاپسیاریانیسم (همچنین به عنوان ساب لاپسیاریانیسم شناخته می‌شود) معتقد است که تقدیر از نظر منطقی با پیش‌تعیین سقوط انسان به گناه منطبق است. یعنی خدا افراد گناهکار را برای نجات مقدر کرده است. بنابراین، طبق این دیدگاه، خدا علت نهایی است، اما علت فوری گناه نیست. اینفرا لاپسیاریان‌ها اغلب بر تفاوت بین حکم خدا (که غیرقابل نقض و غیرقابل درک است) و اراده آشکار او (که انسان با آن مخالفت می‌کند) تأکید می‌کنند. حامیان آن نیز معمولاً بر فیض و رحمت خدا نسبت به همه مردان تأکید می‌کنند، اگرچه می‌آموزند که فقط برخی برای نجات مقدر شده‌اند.
سوپرلاپسیاریانیسم آموزه این است که حکم تقدیر خدا برای نجات و لعنت از نظر منطقی بر پیش‌تعیین سقوط انسان به گناه مقدم است. یعنی خدا تصمیم گرفت که نجات دهد و لعنت کند؛ سپس او وسیله‌ای را برای تحقق آن تعیین کرد. مورد بحث است که آیا کالوین خود این دیدگاه را داشته است یا خیر، اما بیشتر محققان او را با موقعیت اینفرا لاپسیاریان مرتبط می‌دانند. این شناخته شده است، با این حال، که جان کالوین جانشین او در ژنو، تئودور بز، دیدگاه سوپرلاپسیاریان را در اختیار داشت.
تقدیر دوگانه[ویرایش]
تقدیر دوگانه یا حکم دوگانه، آموزه‌ای است که خدا نه تنها برای نجات، بلکه برای لعنت نیز به طور فعال مقدر می‌کند. در طول اصلاحات، جان کالوین این دیدگاه تقدیر دوگانه را داشت:[82][83] "با تقدیر ما معنای حکم ازلی خدا را می‌دانیم، که با آن او تعیین کرد که چه چیزی در مورد هر مردی باید اتفاق بیفتد. همه به طور مساوی خلق نشده‌اند، بلکه برخی برای زندگی ابدی و برخی برای لعنت ابدی از قبل مقدر شده‌اند؛ و بنابراین، همانطور که هر یک برای یکی از این اهداف خلق شده است، ما می‌گوییم که برای زندگی یا مرگ مقدر شده است."[84]
گوتشالک از اوربایس به طور صریح در قرن نهم به تقدیر دوگانه اعتقاد داشت،[37] و گریگوری از ریمینی در قرن چهاردهم.[85] برخی رگه‌هایی از این را در بیانیه‌هایی که آگوستین در اوایل قرن پنجم ارائه داده است، می‌بینند، اما در زمینه نوشته‌های دیگر او مشخص نیست که آیا او این دیدگاه را داشته است یا خیر. در "شهر خدا"، آگوستین همه بشریت را مقدر به نجات (یعنی شهر خدا) یا لعنت (یعنی شهر دنیوی انسان) توصیف می‌کند؛ اما آگوستین همچنین معتقد بود که همه انسان‌ها "لعنت شده" متولد می‌شوند اما "لازم نیست در آن حالت لعنت باقی بمانند".[86][27]
انتخاب جمعی[ویرایش]
انتخاب جمعی یک دیدگاه آرمینیانی غیر سنتی از انتخاب است.[87] در انتخاب جمعی، خدا افراد خاصی را قبل از خلقت برای نجات انتخاب نمی‌کند، بلکه کلیسا را به عنوان یک کل انتخاب می‌کند. یا به عبارت دیگر، خدا انتخاب می‌کند چه نوع افرادی را نجات دهد. روش دیگری که عهد جدید این را بیان می‌کند این است که خدا کلیسا را در مسیح انتخاب کرد (افسسیان 1: 4). بنابراین، انتخاب در مورد نجات افراد خاص نیست، بلکه در مورد آژانس انتخابی خدا در جهان است.
دانش میانی[ویرایش]
دانش میانی مفهومی است که توسط الهی‌دان یسوعیت لوئیس دی مولینا توسعه یافته است و در یک آموزه به نام مولینیسم وجود دارد. این به منظور حل موضوع تقدیر با آشتی دادن تدبیر الهی حاکم با مفهوم اراده آزاد لیبرترین تلاش می‌کند. مفهوم دانش میانی بیان می‌کند که خدا دانش از پیش‌تطبیقی واقعی را برای همه موجودات آزاد دارد. یعنی، هر موجودی با اراده آزاد (به عنوان مثال، یک انسان) در هر شرایطی چه خواهد کرد. خدا این دانش را قبل از آفرینش جهان و پس از دانش خود از حقایق ضروری دارد. بنابراین، دانش میانی به عنوان دانش خدا از آنچه که هر فرد آزاد در هر شرایطی آزادانه انتخاب می‌کند، در نظر گرفته می‌شود.
به عنوان مثال:

اگر موجود آزاد A در شرایط B قرار گیرد، خدا از طریق دانش میانی خود می‌داند که موجود آزاد A آزادانه گزینه Y را بر گزینه Z انتخاب می‌کند.
اگر موجود آزاد A در شرایط C قرار گیرد، خدا از طریق دانش میانی خود می‌داند که موجود آزاد A آزادانه گزینه Z را بر گزینه Y انتخاب می‌کند.

بر اساس این دانش میانی، خدا می‌تواند جهانی را که با اهداف نهایی او سازگار است، واقعی کند، که همان جهانی است که ما در آن زندگی می‌کنیم.
به این ترتیب، حامیان آن فکر می‌کنند که دانش میانی با هرگونه دکترین که خدا را دارای تدبیر الهی و انسان را دارای آزادی لیبرترین می‌داند سازگار است (به عنوان مثال، کالوینیسم، کاتولیک، لوترانیسم) و راه‌حلی بالقوه برای نگرانی‌هایی که تدبیر الهی اراده آزاد انسان را بی‌اثر می‌کند، ارائه می‌دهد.
همچنین ببینید[ویرایش]

تقدیر بیوشیمیایی
جهان ساعت‌ساز
جبرگرایی
یانسنیسم
ادیس اودیپوس و تراژدی یونانی
تقدیر در کالوینیسم
تقدیر در اسلام
تدبیر الهی
جبرگرایی کلامی
اخلاق پروتستانی و روح سرمایه‌داری
فراخوان
امنیت ابدی
تقدیر (فیلم)

منابع[ویرایش]

دیکسون، لیف. تقدیرگرایان عملی در انگلستان، حدود 1590-1640؛ فارنهام، اشگیت، 2013، ISBN 978-1409463863. بررسی کتاب در تقدیرگرایان عملی در انگلستان، حدود 1590-1640 | بررسی در تاریخ
آکین، جیمز. اختلاف نجات. سن دیگو، کالیفرنیا: پاسخ‌های کاتولیک، 2001. Vid. صص 77، 83-87، توضیح شباهت‌های این آموزه کاتولیک با آموزه‌های کالوین و لوتر در این زمینه. ISBN 1888992182
گارریگو-لاگرانژ، رژینالد. تقدیر. راکفورد، ایل: کتاب‌های تان، 1998، کپی. 1939. N.B.: Trans. از La Prédestination des saints et la grâce نویسنده؛ چاپ مجدد نسخه 1939 از trans. منتشر شده توسط G. Herder Book Co.، سنت لوئیس، مو. ISBN 0895556340
جیمز، فرانک A. III (1998). پیتر مارتیر ورمیگلی و تقدیر: میراث آگوستینی یک اصلاح‌طلب ایتالیایی. آکسفورد: کلارندون. بایگانی شده از اصلی در 22 دسامبر 2015. بازیابی شده در 14 دسامبر 2015.
Levering, Matthew (2011). Predestination: Biblical and Theological Paths. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-960452-4.
Trueman, Carl R. (1994). Luther's Legacy: Salvation and English Reformers, 1525–1556. Oxford: Clarendon. Archived from the original on 22 December 2015. Retrieved 15 December 2015.
Olson, Roger E. (2018). "What is Arminianism? A) Belief that God limits himself to give human beings free will to go against his perfect will so that God did not design or ordain sin and evil (or their consequences such as innocent suffering); B) Belief that, although sinners cannot achieve salvation on their own, without 'prevenient grace' (enabling grace), God makes salvation possible for all through Jesus Christ and offers free salvation to all through the gospel. 'A' is called 'limited providence,' 'B' is called 'predestination by foreknowledge.'"
Wiley, H. Orton (1940). Christian theology (3 volumes). Kansas City, MO: Beacon Hill Press.
Schaff, Philip (1997). History of the Christian Church. Vol. 6. Oak Harbor, WA: Logos Research Systems.
Stacey, John (2024). "John Wycliffe". Encyclopædia Britannica.
Stanglin, Keith D.; McCall, Thomas H. (2012). Jacob Arminius: Theologian of Grace. New York: Oxford University Press.
Further reading[edit]

Leif Dixon, Practical Predestinarians in England, c. 1590–1640; Farnham, Ashgate, 2013, ISBN 978-1409463863. Book review at Practical Predestinarians in England, c. 1590–1640 | Reviews in History
Akin, James. The Salvation Controversy. San Diego, Calif.: Catholic Answers, 2001. Vid. pp. 77, 83–87, explaining the resemblances of this Catholic dogma with, and the divergences from, the teaching of Calvin and Luther on this matter. ISBN 1888992182
Garrigou-Lagrange, Réginald. Predestination. Rockford, Ill.: TAN Books, 1998, cop. 1939. N.B.: Trans. of the author's La Prédestination des saints et la grâce; reprint of the 1939 ed. of the trans. published by G. Herder Book Co., Saint Louis, Mo. ISBN 0895556340
Park, Jae-Eun (July 2013). "John Knox's Doctrine of Predestination and Its Practical Application for His Ecclesiology". Puritan Reformed Journal. 5 (2): 65–90.
_______. "John Plaifere (d.1632) on Conditional Predestination: A Well-mixed Version of scientia media and Resistible Grace." Reformation & Renaissance Review, 18.2 (2016): 155–173.

External links[edit]

"Determinism in Theology: Predestination" by Robert M. Kindon in The Dictionary of the History of Ideas (1973–1974)
"The question asked was does God know the future and how we will turn out."
Predestination
Understanding Predestination in Islam
Detailed Lecture on Islamic Perspective on Fate
Occurrences of "predestination" in the Bible text (ESV)
The Reformed Doctrine of Predestination (1932) by Loraine Boettner (conservative Calvinist perspective)
The Biblical Doctrine Of Predestination, Foreordination, and Election Archived 3 October 2008 at the Wayback Machine by F. Furman Kearley (Arminian perspective)
"Predestination" from The Catholic Encyclopedia (1913)
Academic articles on predestination and election (Lutheran perspective)
Predestination and Free Will Overview of the concept of predestination from the Protestant and Catholic perspectives


این یک پرسش بحث‌برانگیز بزرگ در میان مسیحیان است و حقیقتاً نمی‌توان به طور کامل به رضایت همه پاسخ داد. من هیچ وعده‌ای نمی‌دهم که تا پایان این مطلب بتوانید تصمیمی به یک سو یا سوی دیگر بگیرید، اما امیدوارم این مطلب دیدگاه‌هایی را برای بررسی به شما ارائه دهد.

دو استدلال (به صورت ساده):
استدلال شماره ۱: تقدیر. خدا انتخاب می‌کند چه کسی نجات یابد و چه کسی نه (افسسیان ۱:۵؛ ۱۱). نام کسانی که نجات نیافته‌اند در کتاب زندگی نوشته نشده است (مکاشفه ۲۰:۱۵)، که فهرستی از تمام کسانی است که به بهشت خواهند رفت.
استدلال شماره ۲: اراده آزاد. از آنجایی که خدا به ما اراده آزاد داده است، توانایی انتخاب پیروی از او یا عدم پیروی را داریم (رومیان ۱۰:۹-۱۰). نام کسانی که انتخاب می‌کنند در کتاب زندگی نوشته می‌شود. کسانی که انتخاب نمی‌کنند مورد داوری قرار گرفته و به جهنم افکنده می‌شوند (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵).

کدام نظر "درست" است؟
کتاب مقدس هرگز رد شدن کسی را که به او ایمان دارد یا رویگرداندن کسی را که به دنبال اوست، توصیف نمی‌کند (تثنیه ۴:۲۹؛ اول تیموتائوس ۲:۴)، بنابراین این نشان می‌دهد که ما واقعاً اراده آزاد برای انتخاب داریم. با این حال، آیاتی مانند افسسیان ۱:۵؛۱۱ وجود دارند که به وضوح بیان می‌کنند که فرزندان خدا برگزیده شده‌اند.

من معتقدم این یکی از بزرگترین رازهای ذهن خداست - اینکه پاسخ این است: هر دو درست هستند. ما هم برگزیده شده‌ایم و هم حق انتخاب داریم. کسانی که در طول زندگی خود ایمان می‌آورند توسط خدا جذب می‌شوند (یوحنا ۶:۴۴) و در نهایت این جذب منجر به انتخاب آنها برای پذیرش نجات می‌شود (رومیان ۱:۱۶). بنابراین، نام آنها از قبل در کتاب زندگی نوشته شده است زیرا آنها برگزیدگان خدا هستند. چگونه این امکان پذیر است؟ راه دیگری برای نگاه کردن به آن وجود دارد:
ما آزادی انتخاب داریم، اما خدا می‌داند چه انتخابی خواهیم کرد، بنابراین ما را برای میراث بهشت تقدیر می‌کند.

درک آن سخت است، درست است؟ خب، ما در مورد خدا صحبت می‌کنیم و در حالی که برخی از صفات او را به عنوان مخلوقاتش داریم، هیچ راهی وجود ندارد که بتوانیم به طور کامل از علم بی‌نهایت، دانش بی‌کران و حضور همه‌جا بودن خدا درک کنیم. رومیان ۱۱:۳۳ به ما می‌گوید: «ای عمق غنای حکمت و دانش خدا! داوری‌های او چقدر غیرقابل جستجو و راه‌های او چقدر فراتر از فهم ماست!»

بله، درک آن با ذهن انسان دشوار است، می‌دانم. اما غیرمنطقی نیست که بگوییم درک کامل ذهن خدا غیرممکن است. همانطور که یسعیا ۵۵:۸-۹ می‌گوید: «زیرا افکار من، افکار شما نیست و راه‌های من، راه‌های شما نیست، اینک خداوند می‌فرماید. زیرا همانطور که آسمان‌ها از زمین بالاتر است، راه‌های من از راه‌های شما و افکار من از افکار شما بالاتر است.»

ما در درک این چیزها مشکل داریم زیرا وجود محدودی داریم. ما مقید به زمان، مکان و تجربه هستیم. اما خدا مقید به زمان نیست زیرا او کسی است که جهان را به حرکت درآورد. او مقید به مکان نیست زیرا همزمان در همه جا حضور دارد. او مقید به فقدان دانش نیست زیرا از بی‌نهایت آنچه اتفاق افتاده و آنچه اتفاق خواهد افتاد می‌داند.

راه دیگری برای دیدن تقدیر در مقابل اراده آزاد
یکی از نویسندگان وب‌سایت Got Questions یک داستان خیالی زیبا نوشته است که ممکن است در نشان دادن این ایده تقدیر در مقابل اراده آزاد مفید باشد. گاهی اوقات دیدن توضیحی از زاویه دیگر می‌تواند به واقع به روشن شدن نکته اصلی کمک کند. عیسی از تمثیل‌ها برای آموزش در تمام دوران استفاده می‌کرد زیرا می‌دانست که داستان‌ها اغلب بهتر از توضیحات صریح در قلب انسان طنین‌انداز می‌شوند. داستان را اینجا بخوانید: قلب طلایی

در نهایت، از آنجایی که ما موجودات عالم‌گیر نیستیم، نمی‌توانیم پاسخ قطعی به این بحث ارائه دهیم. اما نجات شخصی شما همه به پاسخ شما به یک سوال بستگی دارد: آیا به عیسی مسیح ایمان دارید و به او اعتماد می‌کنید؟ دوم قرنتیان ۱۳:۵ به ما می‌گوید که باید "خود را آزمایش کنیم" تا مطمئن شویم که مسیح نجات‌دهنده ماست و روح‌القدس در ماست. ایمان شما از طریق اعمال (یعقوب ۲:۱۴-۲۶) و میوه روح‌القدس آشکار خواهد شد. اینگونه است که می‌دانید آیا واقعاً نجات یافته‌اید.

پیروی از خدا هم انتخاب شماست و هم دلیلی بر اینکه او شما را به عنوان فرزند خود برگزیده است.

—کت

نویسنده/ویراستار: کاتیانا (کت)
کت تهیه‌کننده وب و ویراستار 412teens.org است. او به عنوان "412teens" در دیسکورد 412teens شناخته می‌شود. او عاشق کتاب‌های صوتی، تغذیه کسانی است که به آنها اهمیت می‌دهد و استفاده از چراغ‌های کریسمس برای روشن کردن یک اتاق است. وقتی کاتیانا آشپزی، باغبانی یا تمرین خلاقیت نمی‌کند، از گذراندن وقت با دو فرزند، پنج گربه خجالتی و دوست-خانواده شگفت‌انگیز خود لذت می‌برد.


یک روزی که مدتی پیش بود، فهمیدم که یکی از دختران دوست‌ام سعی کرده خودکشی کند. خوشبختانه او نتوانست. همان روز، پس از دریافت این خبر، برای دعا به کتاب دعاهای روزانه‌ام مراجعه کردم؛ زمان نماز بود. موضوعی که در آن کتاب بود، باور نکردنی بود: عیسی که دختر کوچکی را از مرگ برمی‌گرداند (مرقس ۵ و دیگر انجیل‌ها). صفحهٔ آن کتاب را برای دوستم فرستادم و باور دارم که در آن لحظهٔ همدلی و تعجب مشترک، خدا glorified شد. دختر دوست‌ام خوشبختانه بهبود یافت و از آن پس به عیسی نزدیک‌تر شد.

«چقدر احتمال دارد؟» این سؤال را بارها و بارها پس از آن اتفاق به خود می‌پرسیدم. این موضوع مرا به یاد اتفاقات مشابهی در زندگی‌ام انداخت؛ رویدادهایی که به‌طور دقیق و به‌موقع رخ داده‌اند و به‌طور کلی با ایدهٔ مدرن که همه چیز تصادفی است و ما خالقان سرنوشت خودمانیم، در تضاد هستند. مطمئنم که شما هم چنین تجربه‌هایی داشته‌اید و نکته این است که خدا به‌صورت بی‌نقص تمام این مسیرهای درهم‌تنیده را به‌دقت برنامه‌ریزی کرده است، به‌طوری که هیچ‌جای خطا یا زمان‌بندی نادرست وجود ندارد.

این نوع رویدادها منبعی از راز و شگفتی عمیق‌اند که به دل می‌نشیند و همهٔ باورهایی را که دربارهٔ کارکرد واقعیت داشته‌ایم، زیر سؤال می‌برد.

این ما را به موضوع بحث‌برانگیز پیش‌تعیین می‌برد. بسیاری امروز ایدهٔ خدای حاکمی که همه چیز را برای خیر می‌سازد، همان‌طور که رومیان ۸:۲۸ می‌گوید، دوست دارند. این درست است، اما حاکمیت خدا به‌صورت یک بستهٔ کامل می‌آید. اگر حاکمیت مطلق خدا بر واقعیت را به‌عنوان خالق ابدی و بی‌نشانِ واقعیت بپذیریم، بسیاری از باورهایی که دربارهٔ خودمان و کارهای‌مان آموزش داده شده‌اند، فوراً در تعارض قرار می‌گیرند. به همین دلیل پیش‌تعیین امروز موضوع داغی است؛ چون در کل با فلسفهٔ لیبرترانیسم روشن‌فکری و ارزش‌های انقلاب فرانسه که جهان غرب بر پایهٔ آن‌ها عمل می‌کند، در تضاد است.

اما کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند که دوستی با جهان به معنای دشمنی با خداست (یعقوب ۴:۴) و کسانی که تاریخ و کتاب را می‌دانند، با کتاب جامعه‌نشینان (امثال ۱:۹) موافقند که «زیر آفتاب هیچ چیز نو نیست». از ابتدای زمان شیطان این دروغ را پخش کرد که انسان می‌تواند بر واقعیت خود حاکم باشد، همانند خدا، و بدین ترتیب خوب و بد را تشخیص دهد. این دروغ بهای از دست دادن رابطه با منبع حیات را داشته است؛ همان چیزی که شیطان می‌خواست. در طول تاریخ این دروغ اشکال مختلفی به خود گرفته، اما اصول اصلی‌اش تغییر نکرده است. در دوران روشنفکری و انقلاب فرانسه، مفاهیمی چون تئوسوفی، ایلومیناتی، فرقه‌های مخفی، جنبش نیو ایج و دیگر موارد که در اصل شیطانی‌اند، ظاهر شدند.

نقش مخفی یسوعی‌ها و اصلاح‌طلبی متقابل در تاریخ و باورهای پروتستان مدرن نیز نمی‌تواند نادیده گرفته شود. مسیحیت کاریزماتیک، جنبش NAR، دیسپنسالیسم، فتواریسم، هالیوود، کمونیسم، صهیونیسم، اسلام و بسیاری موارد دیگر ریشه در کلیسای کاتولیک و شاخهٔ نظامی یسوعی‌ها دارند. در واقع ما هنوز در دورهٔ اصلاح‌طلبی متقابل هستیم و تا زمانی که پروتستانیسم کاملاً از بین نرفته یا به کلیسای مادر بازنگشته باشد، این وضعیت ادامه خواهد داشت.

بدون فرو رفتن در مسیرهای بی‌پایان، نکته این است که کتاب مقدس درست می‌گوید شیطان خدای این عصر است. انسان‌ها همیشه به‌نوعی ایدهٔ حاکمیت فردی را می‌خرند و امروز این پیام به اوج خود رسیده چون پایان نزدیک است. به همین دلیل حقیقت انجیل که شهادت می‌دهد خدای کاملاً حاکمی است، دائماً با فرهنگ در تضاد است. در واقعیتی که ما به‌عنوان وسایلی برای ارادهٔ موجودی کامل و حاکم ساخته شده‌ایم، جایی برای حاکمیت فردی نیست. این برای مردم ناراحت‌کننده است چون در فرهنگ مدرن شورش در برابر اقتدار به‌عنوان فضیلت تلقی می‌شود و تسلیم یا تواضع به‌عنوان ضعف دیده می‌شود.

متأسفانه مسیحیت از تأثیرات فرهنگی مصون نیست. چشم‌انداز مدرن این را نشان می‌دهد و کتاب مقدس از زمان آغاز به «گرگ‌های پوشیده در پوست گوسفند»، نبیان‌دروغ، معلمان نادرست، مبدلین نادرست و ارتدادها اشاره داشته است. تاریخ پر از مثال‌های این‌چنین است و در میان مسیحیان امروز می‌توان تأثیر این دروغ باستانی را در مباحثی چون پیش‌تعیین و نقش آن در نجات مشاهده کرد.

یکی از جنجالی‌ترین موضوعات در الهیات مسیحی، آموزش پیش‌تعیین است که بی‌توجه به مذهب افراد، بحث‌برانگیز است. اگرچه اکثر حامیان پیش‌تعیین در چارچوب «اصلاح‌گرایان» قرار می‌گیرند، اما این ایده که خدا کاملاً حاکم است و همه چیز را پیش‌تعیین می‌کند، به قدمت کتاب مقدس می‌رسد. نویسندگان کتاب مقدس، پیش از انقلاب فرانسه و روشنفکری، به‌طور کلی به خدای حاکمی که رویدادها را پیش‌نویس کرده و بر هر دو چیز خوب و بد کنترل کامل دارد، ایمان داشتند.

این حقایق برای اکثر مردم واکنشی سریع ایجاد می‌کند، چون مشکل شر است: «چگونه می‌تواند خدا شر را پیش‌تعیین کند اگر خداوند مهربان است؟» و «چگونه می‌تواند خدا مردم را به جهنم پیش‌تعیین کند اگر مهربان است؟» این سؤالات موضوعات خوبی برای بحث هستند، اما به اصل مطلب نمی‌رسند؛ همان چیزی که امروز می‌خواهم با شما به اشتراک بگذارم. اما باید گفت که اعمال ۴:۲۶‑۲۸ یادآور می‌شود که بدترین کار تاریخ (انسان‌ها خالق خود را شکنجه، خجالت‌زده و کشته‌اند) پیش‌تعیین شده بود و ما به‌عنوان مسیحیان در حال تبدیل به تصویر مسیح هستیم. شر هدفی واضح و قدرتمند در این زندگی دارد و به همین دلیل رومیان ۸:۲۸ معنا دارد: خدا تمام شرهای ضروری را برای خیر به‌کار می‌گیرد، همان‌طور که بدترین کار تاریخ را برای بالاترین خیر به‌کار گرفت.

یک نکتهٔ سریع دیگر این است که جهنم مکان عذاب ابدی نیست، بلکه مکان نهایی قضاوت است. این نیز موضوعی بحث‌برانگیز است که امروز به آن نمی‌پردازیم. اما مسألهٔ اصلی در بحث پیش‌تعیین این است که مردم فکر می‌کنند خدا مردم را برای عذاب ابدی پیش‌تعیین کرده است؛ این نه آنچه کتاب مقدس می‌آموزد و نه آنچه نویسندگان کتاب مقدس باور داشتند، زیرا یهودیان نسبت به همتایان بت‌پرست خود در مورد زندگی پس از مرگ دیدگاه متفاوتی داشتند. اولی‌ها به اتحاد بدن و روح اعتقاد داشتند، در حالی که دومی‌ها به روح جاودانی پس از مرگ باور داشتند. به‌دلیل نفوذ فلسفهٔ یونانی در قرن‌های اولیه از طریق پدران کلیسایی چون آگوستین، اوریژن و کلمنت، این ایده‌ها با باورهای بت‌پرست ترکیب شد.

اگرچه این موضوعات جذاب‌اند، اما توصیه می‌کنم از آن‌ها دوری کنید و به اصل مسأله بپردازید. اصل مسأله این نیست که آیا خدا به‌عنوان قاضی عادل است اگر برخی را نجات می‌دهد و برخی را نادیده می‌گیرد، یا مردم برای ابدیت به جهنم می‌روند یا در پایان زمان نابود می‌شوند. این‌ها حواس‌پرتی‌هایی هستند که بحث را به‌سوی فلسفه‌های بی‌پایان می‌کشاند.

اصل مسأله این است: آیا خدا از ابتدا تا انتها کار نجات را انجام می‌دهد یا ما نیز بخشی از این کار را انجام می‌دهیم؟ این همان هستهٔ بحث پیش‌تعیین است و همان‌طور که می‌خواهم نشان دهم، نیازی به پیچیدگی بی‌مورد نیست. سؤال تنها این است که آیا با تواضع عواقب حقیقت را می‌پذیریم یا به خطا ادامه می‌دهیم به‌دلیل آنچه جهان به ما آموخته است.

دو اصطلاح الهیاتی مهم: مونوئریسم و سینرژیسم. مونوئریسم به این معناست که خدا نجات را بدون همکاری انسان انجام می‌دهد؛ سینرژیسم این است که نجات محصول انتخاب آزادانهٔ انسان و پاسخ خدا به آن با فیض است. اگرچه به‌نظر می‌رسد این دو دیدگاه فقط جزئیات هستند، اما پیامدهای متفاوتی دارند. باورهای شما در این زمینه می‌تواند رابطه‌تان با خدا و درک‌تان از انجیل را به‌طور قابل‌توجهی تحت تأثیر قرار دهد.

امروزه بسیاری فکر می‌کنند بحث پیش‌تعیین به‌معنی «کالوینیست» یا «آرمینیست» بودن است. این واژه‌ها به رهبران پروتستان جان کالوین و یاکوبوس آرمینیوس اشاره دارند که در قرن شانزدهم تأثیر زیادی بر الهیات زمان خود داشتند. اگرچه تصور عمومی این است که کالوینیست‌ها پیش‌تعیین را می‌پذیرند و آرمینیست‌ها ارادهٔ آزاد را، حقیقت پیچیده‌تر است. در مقالات آرمینیوس (مقالهٔ ۱۶۱۰) می‌توان دید که او نیز نظریه‌ای از پیش‌تعیین داشت؛ او معتقد بود خدا به‌صورت کلی پیش‌نویس کرده است که هر کسی به عیسی ایمان آورد، نجات یابد. آرمینیوس همچنین به «فساد کامل» باور داشت؛ یعنی انسان به‌دلیل گناه زاییده‌شده نمی‌تواند اولین قدم به سوی خدا را بردارد.

تفاوت این دو دیدگاه ساده نیست؛ این اختلاف ریشه در جنبش اصلاحی محلی در هلند دارد که به‌تدریج تفکر کلی کلیسای غرب را تحت تأثیر قرار داد، به‌ویژه پس از روشنفکری، انقلاب فرانسه، داروین و دیگر تحولات. اگرچه برخی می‌گویند آرمینیسم واکنشی به کالوینیسم است، اما در واقع برعکس است. در ۱۶۱۰، پیروان آرمینیوس (که خود او در آن زمان درگذشته بود) به‌دلیل مخالفت با نظریهٔ حاکمیت مطلق خدا، نجات، کار فیض، طبیعت ایمان و دامنهٔ کفاره، پنج نکتهٔ اعتراض را مطرح کردند. سپس در ۱۶۱۸، سنود دورت برای بررسی این اعتراضات برگزار شد؛ نتیجه این بود که آموزه‌های آرمینیوس به‌عنوان هره‌گری رد شد و پنج نکتهٔ کالوینیسم شکل گرفت. این پنج نکته که با مخفف TULIP شناخته می‌شوند: فساد کامل، انتخاب بی‌قید، کفاره محدود، فیض غیرقابل مقاومت و استقامت مقدس.

این موضوع گسترده است و به‌راحتی می‌توان در هر یک از این نکات به‌سراغ استدلال‌های فلسفی رفت. هدف ما امروز این است که به اصل مسأله برسیم و از آنجا گسترش دهیم.

اکثر مردم تاریخ یا تحول باورها را نمی‌دانند؛ به همین دلیل سردرگمی به‌وجود می‌آید. امروز در میان کالوینیست‌ها افرادی هستند که «۳ نکته» یا «۴ نکته» کالوینیست هستند (یعنی برخی نکات را رد می‌کنند). در آرمینیسم نیز کسانی هستند که به‌نظر آرمینیوس محافظه‌کار می‌نگرند و برخی دیگر به‌سوی پلگیانیسم رفته‌اند؛ پلگیانیست‌ها (قرن پنجم) ادعا می‌کردند انسان ذاتاً خوب است و ارادهٔ انسانی حاکم است. پس «زیر آفتاب هیچ چیز نو نیست».

هدف ما این است که منبع این بحث را بررسی کنیم و قدم به قدم به نتیجه‌ای ساده برسیم. به‌جای گم شدن در فلسفه یا «ژیمناستیک» کتاب مقدس، سؤال اصلی این است: آیا خدا به‌طور کامل و حاکمانه کنترل نجات را در دست دارد یا به‌دلیل ارادهٔ آزاد، بخشی از این نتیجه را انسان‌ها به‌دست می‌آورند؟ اگرچه این بحث می‌تواند بی‌پایان به‌نظر برسد، اما پاسخ ساده است اگر صادقانه با خود و با آنچه کتاب مقدس می‌گوید، روبه‌رو شویم.

پس از اینجا شروع می‌کنیم: آیا خدا کار نجات را انجام می‌دهد یا هر دو خدا و انسان به‌نوعی در آن مشارکت دارند؟ دو پاسخ ممکن وجود دارد. اگر خدا تنها کار را انجام دهد، تنها اوست که شایستگی و جلال را دریافت می‌کند؛ این منطقی است، نه؟ نکتهٔ مهم این است که تاریخ نشان می‌دهد اکثر مردم نجات نمی‌یابند؛ پس برای توضیح این واقعیت باید بگوییم خدا برخی را انتخاب کرده و برخی را نادیده گرفته است.

اگر خدا تنها کار نجات را انجام دهد، او تنها عاملی است که کسی نجات می‌یابد. چون اکثر مردم نجات نیافته‌اند، واضح است که خدا به‌صورت آگاهانه برخی را انتخاب و برخی را نادیده گرفته است. به عبارت دیگر، افراد بسیاری که در جهنم هستند، به‌دلیل انتخاب خدا برای عدم دادن قلبی نو به آن‌ها در جهنم‌اند، نه به‌دلیل انتخاب خودشان. برخی ممکن است خدا را ناعادل بپندارند، اما چند یادآوری کتاب مقدس این نکته را روشن می‌کند.

نخستین نکته این است که صلیب پیش‌تعیین شده بود پیش از بنیاد جهان (مکاشفه ۱۳:۸). پیش‌تعیین به‌صورت انتخابی عمل نمی‌کند؛ یا واقعیت پیش‌تعیین است یا نیست. نمی‌توان گفت «قسمتی پیش‌تعیین شده، قسمتی نه». همه چیز به‌هم پیوسته است؛ اگر یک چیز پیش‌تعیین شده باشد، همهٔ چیزها پیش‌تعیین شده‌اند، هرچند این ممکن است برایمان ناخوشایند باشد یا سؤال‌های جدیدی برانگیزد. کتاب مقدس کتاب پیشگویی است؛ پیشگویی یعنی همه چیز پیش از آنکه رخ دهد، به‌دقت تعیین شده است، نه به‌صورت کلی بلکه به‌صورت خاص.

چرا این مهم است؟ چون هر انتخابی که خدا در مورد نجات یا عدم نجات افراد انجام داده، پیش از خلق جهان صورت گرفته است. چون پیش از خلق جهان هیچ‌چیزی وجود نداشت، انتخاب او بی‌قید بوده است. فقط خدای خارج از زمان و مکان می‌تواند انتخابی آزاد و بی‌قید داشته باشد. ما موجودات خلق‌شده، اسیر جریان زندگی و جهان اطرافمانیم؛ انتخاب‌های ما همیشه به‌شرط پیشین‌ها و آینده‌هاست. این مهم‌ترین نکته است: ارادهٔ ما مانند ارادهٔ خدا نیست و بنابراین انتخاب‌های ما مانند انتخاب‌های او نیست. کتاب مقدس می‌گوید راه‌های او مانند راه‌های ما نیست (اشعیا ۵۵:۸) و او از ابتدا پایان را اعلام کرد (اشیای ۴۶:۱۰).

اگر هم خدا و انسان هر دو کار را انجام دهند، واقعیتی کاملاً متفاوت به‌وجود می‌آید. راه‌های مختلفی برای تجزیه این موضوع وجود دارد، اما در نهایت به همان نتیجه می‌رسیم: هر دو در شایستگی و جلال نهایی مشارکت دارند. اگر اکثر مردم در تاریخ نجات نمی‌یابند، آن دسته از افراد نادری که کاری متفاوت انجام دادند—مثلاً اولین قدم ایمان را برداشتند یا نجات خود را حفظ کردند—باید ویژگی خاصی در خود داشته باشند: ارادهٔ قوی، هوش، شجاعت یا هر چیز دیگری. مهم نیست چه باشد؛ چون این افراد از بدترین عواقب جلوگیری کردند و بهترین پاداش را دریافت کردند، در حالی که اکثر مردم شکستند. خدا نجات را ارائه داد و شاید بسته به نسخهٔ آرمینیسمی که می‌پذیریم، به آن‌ها کمک کرد؛ اما این افراد خوش‌شانس باید بخشی از شایستگی و جلال برای عمل شگفت‌انگیز ایمان خود را داشته باشند.

در اینجا معمولاً بحث می‌شود که آیا ایمان کار است یا نه؛ این نیز یک مسیر بی‌پایان است. می‌توانید ساعت‌ها به استدلال‌های هر دو طرف دربارهٔ اینکه آیا ایمان کار است یا نه بپردازید، اما این به اصل مسأله نمی‌رسد. اگر خدا همه چیز را برای نجات شما انجام دهد، او شایستگی نهایی را دریافت می‌کند؛ اگر شما حتی بخشی از آن را انجام دهید، حتی اگر کوچک باشد، جلال خدا را می‌دزدید و آرامش و شادی خود را از دست می‌دهید، چون در دنیایی که اکثر مردم نجات نیافته‌اند، شما خاص می‌شوید. این باعث می‌شود که شما از دیگران برتر باشید، صرف‌نظر از اینکه ایمان کار است یا نه؛ این کار جلال خدا را می‌گیرد و ما می‌دانیم خدا جلال خود را با کسی به‌اشتراک نمی‌گذارد (اشیای ۴۲:۸).

نکتهٔ مهم دیگر این است که هیچ‌کس شایستگی چیزی از خداست. ما همه در دنیای گناه به‌دنیا آمده‌ایم و وقتی حتی به‌وجود خدا یا انجیل پی می‌بریم، گناهان بی‌شماری جمع کرده‌ایم و سزاوار اعدام هستیم. این است نفرین گناه؛ به همین دلیل کتاب مقدس می‌گوید دل انسان به‌طرز وحشیانه‌ای شرور است (ارمیا ۱۷:۹) و هیچ‌کس به‌طور طبیعی به‌دنبال خدا نمی‌گردد (مزمور ۱۴:۱‑۳؛ ۱ کرنتیان ۲:۱۴). این همان «فساد کامل» است؛ نقطه‌ای که آرمینیوس و کالوین به‌طور عمده بر سر آن توافق داشتند.

اگر این‌گونه است، چرا خدا ناعادل است که برخی را نجات می‌دهد و برخی را رها می‌کند؟ تا زمانی که باور کنیم انسان می‌تواند با ارادهٔ آزاد خود طبیعت سقوط‌کردهٔ خود را غلبه کند، پیش‌تعیین و انتخاب را به‌درستی درک نمی‌کنیم. ما فکر می‌کنیم خدا برخی را انتخاب کرده و دیگران را ناعادلانه نادیده گرفته، در حالی که در واقع اگر خدا این‌گونه عمل نمی‌کرد، همهٔ انسان‌ها به‌دلیل گناه به‌مرگ می‌رسیدند. این اشتباه به‌دلیل درک نادرست از «فساد کامل» است.

قانون اول نیوتن می‌گوید جسم در حرکت می‌ماند مگر آنکه نیرویی خارجی بر آن وارد شود. این قانون فیزیکی به‌طور شگفت‌انگیزی به معنای روحانی نیز اشاره دارد؛ ما جسمیم و حرکت ما گناه است. بدون نیروی غیرقابل مقاومت فیض خدا که مسیرمان را تغییر می‌دهد، در مسیر مرگ مطلق می‌مانیم. کتاب مقدس این را آموزش می‌دهد؛ یعنی خدا برای نجات برخی و عدم نجات دیگران ناعادل یا ظالمانه نیست، بلکه رحمانه است. خدا مجبور نیست چیزی را به‌وجود آورد و به‌هیچ‌کس نجات بدهد؛ اما چون همه به‌دلیل گناه محکوم‌اند، انتخاب او برای نجات برخی از آتش، نشانگر فیض و رحمت اوست و منبع جلال برای اوست.

در اینجا ممکن است سؤال شود: «چرا خدا برخی را برای نجات پیش‌تعیین کرد و برخی را برای مرگ؟» یا «چرا خدا همه را برای نجات پیش‌تعیین نکرد؟» این سؤال‌ها به مسألهٔ شر برمی‌گردند؛ که در فرهنگ امروز به‌دلیل از دست دادن درک حاکمیت کامل خدا، با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم. ما این بحث را اینجا ادامه نمی‌دهیم، اما می‌گویم تمام شر هدفی در این زندگی دارد. همان‌طور که یوسف هدف شر برادرانش را شناخت (پیدایش ۵۰:۲۰)، ما نیز می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که چیزهایی که هنوز توضیحشان نداریم، به‌دقت در خدمت اهداف خدا برای نشان دادن عدالت و رحمت اوست.

در نهایت همه چیز به‌اعتماد بستگی دارد؛ اعتماد حتی زمانی که همه پاسخ‌ها را نداریم، وجود دارد.

اگر خدا تمام کار نجات را انجام دهد، او کار ناقص انجام نمی‌دهد. این نکته نیز مهم است. کتاب مقدس می‌گوید هرچه خدا می‌خواهد انجام دهد، همیشه به‌پایان می‌رساند (اشیای ۴۶:۱۱) و او هرگز نظر خود را تغییر نمی‌دهد یا پشیمان نمی‌شود (اعداد ۲۳:۱۹؛ ۱ سموئیل ۱۵:۲۹). ممکن است این به‌نظر برسد که در داستان طوفان، خدا پشیمان شد که انسان‌ها را ساخته‌اند؛ اما باید مراقب باشیم که ارزش‌های لیبرترانی امروز را به متنی که بیش از ۳۰۰۰ سال پیش نوشته شده، اعمال نکنیم.

تجربهٔ خدا از زمان و مکان همان‌طور که پیش‌نویس کرده است، با تصمیم‌گیری و سپس پشیمان شدن متفاوت است. خدا نمی‌تواند تصمیم بد بگیرد؛ می‌توان این را با تربیت کودکان یا حیوانات مقایسه کرد: وقتی فرزند یا حیوانی دارید، باید او را تربیت کنید؛ این پیش‌نویس است و وقتی زمان آن می‌رسد، لذت نمی‌برید. پس می‌توانید همزمان نتیجهٔ پیش‌نویس‌شده را تجربه کنید که با پشیمانی همراه است. اگر این برای ما به‌عنوان مخلوقات صادق است، چقدر بیشتر برای خدای بی‌نهایتی که راه‌های او شبیه راه‌های ما نیست، صادق است؟

اگر خدا تمام کار نجات را انجام دهد و بدون نقص به‌پایان برساند، این به این معناست که ما به‌عنوان مؤمنان امنیت ابدی در نجات داریم؛ زیرا او ایمان ما را حفظ می‌کند. یعنی در تاریک‌ترین ساعت‌ها و چالش‌ها، امید و وعده این است که خدا ما را از کار تقدیس‌کنندهٔ روح‌القدس که ما را به تصویر مسیح تبدیل می‌کند، نخواهد رها کرد. به‌عبارت ساده، مؤمنان به نجات خود اطمینان دارند که هرگز به‌دلیل خطاها یا فراز و نشیب‌ها از دست نمی‌رود؛ تجدید حیات یک کار کامل خداست و نمی‌توان آن را لغو کرد.

در دیدگاه آرمینیستی، با وجود مواضع مختلف، خط اصلی این است که ایمان مؤمن پیش از تجدید حیات می‌آید. یعنی انسان ابتدا ایمان می‌آورد و سپس تجدید می‌شود، برعکس این‌که خدا ابتدا انسان را تجدید کند و سپس ایمان به‌وجود آید. این به این معناست که ممکن است شخصی نجات خود را از دست بدهد و امنیت ابدی نداشته باشد، زیرا حفظ نجات در نهایت مسئولیت خود اوست، نه خدا. به‌عبارت دیگر، همان‌طور که افراد به‌دلیل ارادهٔ آزاد نجات می‌یابند، می‌توانند به‌دلیل همان ارادهٔ آزاد نجات خود را از دست بدهند.

این دیدگاه‌ها به‌طور طبیعی به‌یک نگاه کار‑محور به نجات منجر می‌شوند. کاتولیسیسم نمونهٔ واضحی است؛ چون کاتولیسیسم سینرژیک است، مؤمن باید نجات خود را با اعمالی چون مراسم مقدس و کارهای خیریه حفظ کند، وگرنه ممکن است نجات خود را از دست بدهد و به عذاب ابدی برسد. هدف این نیست که در فیض و وعدهٔ خدا خوشی و اطمینان داشته باشد، بلکه ترس از مجازات است که انسان را به دین‌گرایی می‌کشاند نه به رابطهٔ واقعی با خدای زنده.

از این رو آرمینیسم امنیت ابدی را که هستهٔ انجیل است، فراهم نمی‌کند. من معتقدم که بسیاری از شهدای تاریخ به‌دلیل امنیت ابدی و اعتماد به کلام وفادار خدا، جان خود را فدا کردند. اگر انجیل نتواند امنیت ابدی بدهد در دنیایی که هیچ‌چیز مطمئن نیست، پس همانند جهان است. اگر می‌توانستیم نجات خود را از دست بدهیم، واقعاً این‌طور است؛ بسیاری با مثال یهودا استدلال می‌کنند که می‌توان نجات را از دست داد، اما حقیقت پیچیده‌تر است و امروز به‌عنوان حواس‌پرتی به آن نمی‌پردازیم.

در مورد یهودا چند نکته بگویم: مسیح گفت هر چه پدر به او می‌دهد، به او می‌آید (یوحنا ۶:۳۷). این در یوحنا ۱۰:۲۷‑۳۰ تکرار می‌شود که او می‌گوید پدرش گوسفندانش را به او داده و هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌ها را از دست او بگیرد. سپس در یوحنا ۱۷:۱۲ عیسی برای پدر دعا می‌کند و می‌گوید تمام کسانی که به او داده شده‌اند را حفظ کرده است، به‌جز یهودا تا کتاب‌ها برآورده شوند. یعنی یهودا هرگز تجدید نشد؛ او یک مبدل نادرست بود، چون پدر هرگز او را به‌عنوان گوسفند خود انتخاب نکرد. عهد جدید پر از هشدارهایی دربارهٔ مبدلین نادرست است و بسیاری از تمثیل‌ها (مانند تمثیل کاشتن بذر یا کنیزان‌های نادان) به این موضوع می‌پردازند؛ یهودا شاید بهترین مثال باشد.

از این رو می‌توان گفت فلسفهٔ آرمینیستی دو هزینه دارد: اول اینکه برای دفاع از خدا حاکم، از فلسفه به‌جای کتاب مقدس استفاده می‌کند؛ دوم اینکه اگر خدا تمام کار را انجام دهد، او تمام جلال را دریافت می‌کند و ما تمام شادی و آرامش را همان‌طور که باید داشته باشیم، می‌گیریم. اما اگر بخشی از نتیجه را به خود نسبت دهیم، حتی اگر کوچک باشد، بلافاصله جلال خدا را می‌دزدیم و آرامش و شادی خود را از دست می‌دهیم، چون در دنیایی که اکثر مردم نجات نیافته‌اند، ما خاص می‌شویم. این باعث می‌شود که شما از دیگران برتر باشید، صرف‌نظر از اینکه ایمان کار است یا نه؛ این کار جلال خدا را می‌گیرد و ما می‌دانیم خدا جلال خود را با کسی به‌اشتراک نمی‌گذارد (اشیای ۴۲:۸).

نکتهٔ مهم دیگر این است که هیچ‌کس شایستگی چیزی از خداست. ما همه در دنیای گناه به‌دنیا آمده‌ایم و وقتی حتی به‌دنبال خدا یا انجیل می‌رویم، گناهان بی‌شماری جمع کرده‌ایم و سزاوار اعدام هستیم. این است نفرین گناه؛ به همین دلیل کتاب مقدس می‌گوید دل انسان به‌طرز وحشیانه‌ای شرور است (ارمیا ۱۷:۹) و هیچ‌کس به‌طور طبیعی به‌دنبال خدا نمی‌گردد (مزمور ۱۴:۱‑۳؛ ۱ کرنتیان ۲:۱۴). این همان «فساد کامل» است؛ نقطه‌ای که آرمینیوس و کالوین به‌طور عمده بر سر آن توافق داشتند.

اگر این‌گونه است، چرا خدا ناعادل است که برخی را نجات می‌دهد و برخی را رها می‌کند؟ تا زمانی که باور کنیم انسان می‌تواند با ارادهٔ آزاد خود طبیعت سقوط‌کردهٔ خود را غلبه کند، پیش‌تعیین و انتخاب را به‌درستی درک نمی‌کنیم. ما فکر می‌کنیم خدا برخی را انتخاب کرده و دیگران را ناعادلانه نادیده گرفته، در حالی که در واقع اگر خدا این‌گونه عمل نمی‌کرد، همهٔ انسان‌ها به‌دلیل گناه به‌مرگ می‌رسیدند. این اشتباه به‌دلیل درک نادرست از «فساد کامل» است.

قانون اول نیوتن می‌گوید جسم در حرکت می‌ماند مگر آنکه نیرویی خارجی بر آن وارد شود. این قانون فیزیکی به‌طور شگفت‌انگیزی نیز به معنای روحانی اشاره دارد؛ ما جسمیم و حرکت ما گناه است. بدون نیروی غیرقابل مقاومت فیض خدا که مسیرمان را تغییر می‌دهد، در مسیر مرگ مطلق می‌مانیم. کتاب مقدس این را آموزش می‌دهد؛ یعنی خدا برای نجات برخی و عدم نجات دیگران ناعادل یا ظالمانه نیست، بلکه رحمانه است. خدا مجبور نیست چیزی را به‌وجود آورد و به‌هیچ‌کس نجات بدهد؛ اما چون همه به‌دلیل گناه محکوم‌اند، انتخاب او برای نجات برخی از آتش، نشانگر فیض و رحمت اوست و منبع جلال برای اوست.

در اینجا ممکن است سؤال شود: «چرا خدا برخی را برای نجات پیش‌تعیین کرد و برخی را برای مرگ؟» یا «چرا خدا همه را برای نجات پیش‌تعیین نکرد؟» این سؤال‌ها به مسألهٔ شر برمی‌گردند؛ که در فرهنگ امروز به‌دلیل از دست دادن درک حاکمیت کامل خدا، با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم. ما این بحث را اینجا ادامه نمی‌دهیم، اما می‌گویم تمام شر هدفی در این زندگی دارد. همان‌طور که یوسف هدف شر برادرانش را شناخت (پیدایش ۵۰:۲۰)، ما نیز می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که چیزهایی که هنوز توضیحشان نداریم، به‌دقت در خدمت اهداف خدا برای نشان دادن عدالت و رحمت اوست.

در نهایت همه چیز به‌اعتماد بستگی دارد؛ اعتماد حتی زمانی که همه پاسخ‌ها را نداریم، وجود دارد.

اگر خدا تمام کار نجات را انجام دهد، او کار ناقص انجام نمی‌دهد. این نکته نیز مهم است. کتاب مقدس می‌گوید هرچه خدا می‌خواهد انجام دهد، همیشه به‌پایان می‌رساند (اشیای ۴۶:۱۱) و او هرگز نظر خود را تغییر نمی‌دهد یا پشیمان نمی‌شود (اعداد ۲۳:۱۹؛ ۱ سموئیل ۱۵:۲۹). ممکن است این به‌نظر برسد که در داستان طوفان، خدا پشیمان شد که انسان‌ها را ساخته‌اند؛ اما باید مراقب باشیم که ارزش‌های لیبرترانی امروز را به متنی که بیش از ۳۰۰۰ سال پیش نوشته شده، اعمال نکنیم.

تجربهٔ خدا از زمان و مکان همان‌طور که پیش‌نویس کرده است، با تصمیم‌گیری و سپس پشیمان شدن متفاوت است. خدا نمی‌تواند تصمیم بد بگیرد؛ می‌توان این را با تربیت کودکان یا حیوانات مقایسه کرد: وقتی فرزند یا حیوانی دارید، باید او را تربیت کنید؛ این پیش‌نویس است و وقتی زمان آن می‌رسد، لذت نمی‌برید. پس می‌توانید همزمان نتیجهٔ پیش‌نویس‌شده را تجربه کنید که با پشیمانی همراه است. اگر این برای ما به‌عنوان مخلوقات صادق است، چقدر بیشتر برای خدای بی‌نهایتی که راه‌های او شبیه راه‌های ما نیست، صادق است؟

اگر خدا تمام کار نجات را انجام دهد و بدون نقص به‌پایان برساند، این به این معناست که ما به‌عنوان مؤمنان امنیت ابدی در نجات داریم؛ زیرا او ایمان ما را حفظ می‌کند. یعنی در تاریک‌ترین ساعت‌ها و چالش‌ها، امید و وعده این است که خدا ما را از کار تقدیس‌کنندهٔ روح‌القدس که ما را به تصویر مسیح تبدیل می‌کند، نخواهد رها کرد. به‌عبارت ساده، مؤمنان به نجات خود اطمینان دارند که هرگز به‌دلیل خطاها یا فراز و نشیب‌ها از دست نمی‌رود؛ تجدید حیات یک کار کامل خداست و نمی‌توان آن را لغو کرد.

در دیدگاه آرمینیستی، با وجود مواضع مختلف، خط اصلی این است که ایمان مؤمن پیش از تجدید حیات می‌آید. یعنی انسان ابتدا ایمان می‌آورد و سپس تجدید می‌شود، برعکس این‌که خدا ابتدا انسان را تجدید کند و سپس ایمان به‌وجود آید. این به این معناست که ممکن است شخصی نجات خود را از دست بدهد و امنیت ابدی نداشته باشد، زیرا حفظ نجات در نهایت مسئولیت خود اوست، نه خدا. به‌عبارت دیگر، همان‌طور که افراد به‌دلیل ارادهٔ آزاد نجات می‌یابند، می‌توانند به‌دلیل همان ارادهٔ آزاد نجات خود را از دست بدهند.

این دیدگاه‌ها به‌طور طبیعی به‌یک نگاه کار‑محور به نجات منجر می‌شوند. کاتولیسیسم نمونهٔ واضحی است؛ چون کاتولیسیسم سینرژیک است، مؤمن باید نجات خود را با اعمالی چون مراسم مقدس و کارهای خیریه حفظ کند، وگرنه ممکن است نجات خود را از دست بدهد و به عذاب ابدی برسد. هدف این نیست که در فیض و وعدهٔ خدا خوشی و اطمینان داشته باشد، بلکه ترس از مجازات است که انسان را به دین‌گرایی می‌کشاند نه به رابطهٔ واقعی با خدای زنده.

از این رو آرمینیسم امنیت ابدی را که هستهٔ انجیل است، فراهم نمی‌کند. من معتقدم که بسیاری از شهدای تاریخ به‌دلیل امنیت ابدی و اعتماد به کلام وفادار خدا، جان خود را فدا کردند. اگر انجیل نتواند امنیت ابدی بدهد در دنیایی که هیچ‌چیز مطمئن نیست، پس همانند جهان است. اگر می‌توانستیم نجات خود را از دست بدهیم، واقعاً این‌طور است؛ بسیاری با مثال یهودا استدلال می‌کنند که می‌توان نجات را از دست داد، اما حقیقت پیچیده‌تر است و امروز به‌عنوان حواس‌پرتی به آن نمی‌پردازیم.

در مورد یهودا چند نکته بگویم: مسیح گفت هر چه پدر به او می‌دهد، به او می‌آید (یوحنا ۶:۳۷). این در یوحنا ۱۰:۲۷‑۳۰ تکرار می‌شود که او می‌گوید پدرش گوسفندانش را به او داده و هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌ها را از دست او بگیرد. سپس در یوحنا ۱۷:۱۲ عیسی برای پدر دعا می‌کند و می‌گوید تمام کسانی که به او داده شده‌اند را حفظ کرده است، به‌جز یهودا تا کتاب‌ها برآورده شوند. یعنی یهودا هرگز تجدید نشد؛ او یک مبدل نادرست بود، چون پدر هرگز او را به‌عنوان گوسفند خود انتخاب نکرد. عهد جدید پر از هشدارهایی دربارهٔ مبدلین نادرست است و بسیاری از تمثیل‌ها (مانند تمثیل کاشتن بذر یا کنیزان‌های نادان) به این موضوع می‌پردازند؛ یهودا شاید بهترین مثال باشد.

از این رو می‌توان گفت فلسفهٔ آرمینیستی دو هزینه دارد: اول اینکه برای دفاع از خدا حاکم، از فلسفه به‌جای کتاب مقدس استفاده می‌کند؛ دوم اینکه اگر خدا تمام کار را انجام دهد، او تمام جلال را دریافت می‌کند و ما تمام شادی و آرامش را همان‌طور که باید داشته باشیم، می‌گیریم. اما اگر بخشی از نتیجه را به خود نسبت دهیم، حتی اگر کوچک باشد، بلافاصله جلال خدا را می‌دزدیم و آرامش و شادی خود را از دست می‌دهیم، چون در دنیایی که اکثر مردم نجات نیافته‌اند، ما خاص می‌شویم. این باعث می‌شود که شما از دیگران برتر باشید، صرف‌نظر از اینکه ایمان کار است یا نه؛ این کار جلال خدا را می‌گیرد و ما می‌دانیم خدا جلال خود را با کسی به‌اشتراک نمی‌گذارد (اشیای ۴۲:۸).

نکتهٔ مهم دیگر این است که هیچ‌کس شایستگی چیزی از خداست. ما همه در دنیای گناه به‌دنیا آمده‌ایم و وقتی حتی به‌دنبال خدا یا انجیل می‌رویم، گناهان بی‌شماری جمع کرده‌ایم و سزاوار اعدام هستیم. این است نفرین گناه؛ به همین دلیل کتاب مقدس می‌گوید دل انسان به‌طرز وحشیانه‌ای شرور است (ارمیا ۱۷:۹) و هیچ‌کس به‌طور طبیعی به‌دنبال خدا نمی‌گردد (مزمور ۱۴:۱‑۳؛ ۱ کرنتیان ۲:۱۴). این همان «فساد کامل» است؛ نقطه‌ای که آرمینیوس و کالوین به‌طور عمده بر سر آن توافق داشتند.

اگر این‌گونه است، چرا خدا ناعادل است که برخی را نجات می‌دهد و برخی را رها می‌کند؟ تا زمانی که باور کنیم انسان می‌تواند با ارادهٔ آزاد خود طبیعت سقوط‌کردهٔ خود را غلبه کند، پیش‌تعیین و انتخاب را به‌درستی درک نمی‌کنیم. ما فکر می‌کنیم خدا برخی را انتخاب کرده و دیگران را ناعادلانه نادیده گرفته، در حالی که در واقع اگر خدا این‌گونه عمل نمی‌کرد، همهٔ انسان‌ها به‌دلیل گناه به‌مرگ می‌رسیدند. این اشتباه به‌دلیل درک نادرست از «فساد کامل» است.

قانون اول نیوتن می‌گوید جسم در حرکت می‌ماند مگر آنکه نیرویی خارجی بر آن وارد شود. این قانون فیزیکی به‌طور شگفت‌انگیزی نیز به معنای روحانی اشاره دارد؛ ما جسمیم و حرکت ما گناه است. بدون نیروی غیرقابل مقاومت فیض خدا که مسیرمان را تغییر می‌دهد، در مسیر مرگ مطلق می‌مانیم. کتاب مقدس این را آموزش می‌دهد؛ یعنی خدا برای نجات برخی و عدم نجات دیگران ناعادل یا ظالمانه نیست، بلکه رحمانه است. خدا مجبور نیست چیزی را به‌وجود آورد و به‌هیچ‌کس نجات بدهد؛ اما چون همه به‌دلیل گناه محکوم‌اند، انتخاب او برای نجات برخی از آتش، نشانگر فیض و رحمت اوست و منبع جلال برای اوست.

در اینجا ممکن است سؤال شود: «چرا خدا برخی را برای نجات پیش‌تعیین کرد و برخی را برای مرگ؟» یا «چرا خدا همه را برای نجات پیش‌تعیین نکرد؟» این سؤال‌ها به مسألهٔ شر برمی‌گردند؛ که در فرهنگ امروز به‌دلیل از دست دادن درک حاکمیت کامل خدا، با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم. ما این بحث را اینجا ادامه نمی‌دهیم، اما می‌گویم تمام شر هدفی در این زندگی دارد. همان‌طور که یوسف هدف شر برادرانش را شناخت (پیدایش ۵۰:۲۰)، ما نیز می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که چیزهایی که هنوز توضیحشان نداریم، به‌دقت در خدمت اهداف خدا برای نشان دادن عدالت و رحمت اوست.

در نهایت همه چیز به‌اعتماد بستگی دارد؛ اعتماد حتی زمانی که همه پاسخ‌ها را نداریم، وجود دارد.


ناسا یک رهبر جهانی در مطالعات آب و هوا و علوم زمین است. در حالی که نقش ناسا تعیین سیاست‌های آب و هوایی یا تجویز پاسخ‌ها یا راه حل‌های خاص برای تغییرات آب و هوایی نیست، دامنه فعالیت آن شامل ارائه داده‌های علمی قوی مورد نیاز برای درک تغییرات آب و هوایی است. ناسا سپس این اطلاعات را در اختیار جامعه جهانی – عموم مردم، سیاست‌گذاران و تصمیم‌گیران و آژانس‌های علمی و برنامه‌ریزی در سراسر جهان – قرار می‌دهد.

تغییرات آب و هوایی یکی از پیچیده‌ترین مسائل پیش روی ما امروز است. این موضوع ابعاد مختلفی دارد – علم، اقتصاد، جامعه، سیاست و مسائل اخلاقی – و یک مشکل جهانی است که در مقیاس‌های محلی احساس می‌شود و برای هزاران سال ادامه خواهد داشت. دی‌اکسید کربن، گاز گلخانه‌ای به دام اندازنده گرما که عامل اصلی گرمایش جهانی اخیر است، برای هزاران سال در جو باقی می‌ماند و سیاره (به ویژه اقیانوس) برای واکنش به گرمایش زمان می‌برد. بنابراین، حتی اگر امروز انتشار تمام گازهای گلخانه‌ای را متوقف کنیم، گرمایش جهانی و تغییرات آب و هوایی به تأثیرگذاری بر نسل‌های آینده ادامه خواهد داد. به این ترتیب، بشریت به نوعی تغییرات آب و هوایی "متعهد" است.

میزان تغییرات آب و هوایی چقدر خواهد بود؟ این موضوع توسط میزان ادامه انتشار گازها و نحوه دقیق واکنش آب و هوای ما به این انتشارها تعیین خواهد شد. با وجود افزایش آگاهی از تغییرات آب و هوایی، انتشار گازهای گلخانه‌ای ما همچنان به طور بی‌امانی در حال افزایش است. در سال 2013، سطح روزانه دی‌اکسید کربن در جو برای اولین بار در تاریخ بشر از 400 قسمت در میلیون فراتر رفت. آخرین باری که سطح به این میزان بود، حدود سه تا پنج میلیون سال پیش، در دوره پلیوسن بود.

از آنجایی که ما در حال حاضر به نوعی تغییرات آب و هوایی متعهد هستیم، پاسخ به تغییرات آب و هوایی شامل یک رویکرد دوگانه است:

کاهش انتشار و تثبیت سطوح گازهای گلخانه‌ای به دام اندازنده گرما در جو ("کاهش اثرات");
سازگاری با تغییرات آب و هوایی که از قبل در حال وقوع است ("انطباق").

کاهش اثرات – کاهش تغییرات آب و هوایی – شامل کاهش جریان گازهای گلخانه‌ای به دام اندازنده گرما به جو است، یا با کاهش منابع این گازها (به عنوان مثال، سوزاندن سوخت‌های فسیلی برای برق، گرما یا حمل و نقل) یا با افزایش "چاه‌ها" که این گازها را جمع‌آوری و ذخیره می‌کنند (مانند اقیانوس‌ها، جنگل‌ها و خاک). هدف از کاهش اثرات، جلوگیری از دخالت قابل توجه انسان در آب و هوای زمین، "تثبیت سطوح گازهای گلخانه‌ای در بازه زمانی کافی برای اجازه دادن به اکوسیستم‌ها برای سازگاری طبیعی با تغییرات آب و هوایی، اطمینان از اینکه تولید مواد غذایی تهدید نمی‌شود و امکان توسعه اقتصادی به شیوه‌ای پایدار فراهم شود" (از گزارش سال 2014 در مورد کاهش اثرات تغییرات آب و هوایی از پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد، صفحه 4) است.

انطباق – سازگاری با زندگی در یک آب و هوای در حال تغییر – شامل تنظیم با آب و هوای فعلی یا مورد انتظار آینده است. هدف کاهش خطرات ما از اثرات مضر تغییرات آب و هوایی (مانند افزایش سطح دریا، رویدادهای شدید آب و هوایی شدیدتر یا ناامنی غذایی) است. همچنین شامل بهره‌برداری از هر فرصت سودمند بالقوه مرتبط با تغییرات آب و هوایی (به عنوان مثال، فصل‌های رشد طولانی‌تر یا افزایش عملکرد در برخی مناطق) است.

در طول تاریخ، مردم و جوامع با موفقیت‌های متفاوت با تغییرات آب و هوایی و شرایط شدید سازگار شده و با آن کنار آمده‌اند. تغییرات آب و هوایی (به ویژه خشکسالی) حداقل تا حدی مسئول صعود و سقوط تمدن‌ها بوده است. آب و هوای زمین در 10000 سال گذشته نسبتاً پایدار بوده است و این ثبات امکان توسعه تمدن مدرن و کشاورزی ما را فراهم کرده است. زندگی مدرن ما با آن آب و هوای پایدار و نه با آب و هوای بسیار گرم‌تر هزار سال آینده سازگار شده است. با تغییر آب و هوای ما، ما باید سازگار شویم. هرچه آب و هوا سریع‌تر تغییر کند، سازگاری دشوارتر خواهد بود.

در حالی که تغییرات آب و هوایی یک مسئله جهانی است، در مقیاس محلی احساس می‌شود. بنابراین، دولت‌های محلی در خط مقدم انطباق قرار دارند. شهرها و جوامع محلی در سراسر جهان بر حل مشکلات آب و هوایی خود تمرکز کرده‌اند. آنها در حال ساخت دیوارهای دفاعی در برابر سیل، برنامه‌ریزی برای موج‌های گرما و دماهای بالاتر، نصب پیاده‌روهای با زهکشی بهتر برای مقابله با سیل و آب‌های طوفانی و بهبود ذخیره و استفاده از آب هستند.

طبق گزارش سال 2014 در مورد تأثیرات تغییرات آب و هوایی، انطباق و آسیب‌پذیری (صفحه 8) از پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد، دولت‌ها در سطوح مختلف نیز در انطباق بهتر می‌شوند. تغییرات آب و هوایی در برنامه‌های توسعه گنجانده شده است: چگونه بلایای فزاینده‌ای که شاهد آن هستیم را مدیریت کنیم، چگونه از خطوط ساحلی محافظت کنیم و با افزایش سطح دریا مقابله کنیم، چگونه به بهترین شکل زمین و جنگل‌ها را مدیریت کنیم، چگونه با خشکسالی مقابله کنیم و برای آن برنامه‌ریزی کنیم، چگونه انواع محصولات جدید را توسعه دهیم و چگونه از انرژی و زیرساخت‌های عمومی محافظت کنیم.

نقش ناسا

اگرچه تمرکز اصلی ناسا بر تحقیق و توسعه فناوری انرژی نیست، اما کارهایی در سراسر آژانس و با/توسط شرکا و همکاران مختلف برای یافتن منابع انرژی دیگر برای تأمین نیازهای ما انجام می‌شود.

مقالات مرتبط

برای مطالعه بیشتر در مورد کار ناسا در زمینه کاهش اثرات و انطباق، به این صفحات مراجعه کنید:

علوم زمین در عمل
پایداری و منابع دولتی
هواپیمای الکتریکی ناسا
هوانوردی ناسا
فناوری‌های ناشی از ناسا (برنامه انتقال فناوری)


دی‌اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای عوامل اصلی گرمایش جهانی هستند. اگرچه نمی‌توان تغییرات آب و هوایی را متوقف کرد، اما می‌توان سرعت آن را کاهش داد.
برای جلوگیری از بدترین پیامدهای تغییرات آب و هوایی، باید تا سال ۲۰۵۰ یا زودتر به «صفر خالص» انتشار کربن برسیم. صفر خالص به این معناست که به طور کلی، میزان کربن وارد شده به جو نباید بیشتر از میزان کربن خارج شده از آن باشد.
برای دستیابی به انتشار خالص صفر، به یک تحول عظیم در نحوه تولید و مصرف برق نیاز داریم. ما به یک سیستم حمل و نقل جدیدتر و بهتر نیاز داریم. باید از جنگل‌زدایی جلوگیری کنیم. ما به یک سیستم کشاورزی سازگار با آب و هوا نیاز داریم.
مقیاس این تغییرات نیازمند سیاست‌های فدرال قابل توجهی است که بر کربن قیمت‌گذاری کند. همچنین به همکاری بین‌المللی نیاز است: توافق پاریس که در سال ۲۰۱۶ امضا شد، بهترین تلاش جهان برای حل مشکل تغییرات آب و هوایی تا به امروز را نشان می‌دهد، اگرچه شامل کاهش انتشار مورد نیاز ما نمی‌شود.
هنوز کارهای زیادی باید انجام شود - و ما باید این کار را در اسرع وقت انجام دهیم.


داده‌ها و مدل‌های NOAA به دانشمندان کمک می‌کند تا چرخه جهانی کربن را ردیابی کنند.
طبق گزارش سالانه پروژه جهانی کربن، انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوخت‌های فسیلی در سال ۲۰۲۳ به رکورد ۳۶.۸ میلیارد تن متریک می‌رسد که ۱.۱ درصد نسبت به سال ۲۰۲۲ افزایش دارد.
نویسندگان گزارش اعلام کردند که در حالی که انتشار دی‌اکسید کربن (CO2) در برخی مناطق از جمله اروپا و ایالات متحده کاهش می‌یابد، اما به طور کلی همچنان در حال افزایش است و افزودند که اقدام جهانی برای کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی به اندازه کافی سریع نیست تا از اثرات خطرناک تغییرات آب و هوایی جلوگیری شود.
پروفسور پیر فریدلینگشتاین از موسسه سیستم‌های جهانی اکستر که این مطالعه را رهبری کرد، گفت که کاهش‌های تندی که برای دستیابی به اهداف جهانی آب و هوایی به طور فوری مورد نیاز است هنوز محقق نشده است. غلظت CO2 در جو در سال ۲۰۲۳ احتمالاً به ۴۱۹.۲ ppm می‌رسد که ۵۱ درصد بالاتر از سطوح قبل از صنعتی شدن است.
فریدلینگشتاین گفت: «اثرات تغییرات آب و هوایی در همه جا آشکار است، اما اقدام برای کاهش انتشار کربن از سوخت‌های فسیلی به طرز دردناکی کند است.»
دانشمندان محاسبه می‌کنند که با نرخ‌های فعلی انتشار، ۵۰ درصد احتمال وجود دارد که در عرض هفت سال، دماهای جهانی به طور منظم از ۱.۵ درجه سانتیگراد بالاتر از سطوح قبل از صنعتی شدن که در توافقنامه پاریس سال ۲۰۱۵ به عنوان آستانه‌ای شناسایی شده است، فراتر رود و اثرات بدتر و احتمالاً غیرقابل برگشتی گرمایش جهانی ظاهر شود.
گزارش حاکی از آن است که دستیابی به انتشار خالص صفر CO2 تا سال ۲۰۵۰ مستلزم کاهش کل انتشارها به میزان تقریباً مشابه با آنچه در دوران رکود ناشی از کرونا مشاهده شد - ۱.۸ میلیارد تن - در هر سال است. با توجه به طول عمر بالای CO2 در جو، سطح دمایی که در حال حاضر مشاهده می‌شود حتی در صورت کاهش سریع انتشارها به صفر خالص، برای چندین دهه ادامه خواهد داشت.
این یافته‌ها امروز در COP28، کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل متحد در دبی، امارات متحده عربی اعلام شد.
شبکه‌های مشاهده‌ای NOAA کلیدی هستند
نود موسسه علمی در سراسر جهان در گزارش بودجه جهانی کربن که سالانه از سال ۲۰۰۳ منتشر می‌شود، مشارکت دارند. این گزارش تخمین می‌زند که چه مقدار کربن هر سال از فعالیت‌های انسانی منتشر می‌شود و چه مقدار توسط مخازن کربن مانند گیاهان زمینی، خاک و اقیانوس جذب می‌شود. تقریباً ۲۵ درصد توسط اقیانوس و کمی کمتر از ۳۰ درصد توسط اکوسیستم‌های زمینی جذب می‌شود، در حالی که بقیه برای صدها یا هزاران سال در جو باقی می‌ماند.
این تصویر، چرخه جهانی کربن و نحوه تأثیر فعالیت‌های انسانی بر جریان‌های کربن بین جو، اقیانوس و زمین را نشان می‌دهد.
بودجه جهانی کربن به داده‌های شبکه مرجع گازهای گلخانه‌ای جهانی NOAA به عنوان منبع اصلی برای تخمین انتشارها و سطوح CO2 در جو متکی است. NOAA حدود یک چهارم از تمام مشاهدات CO2 در جو که در تجزیه و تحلیل استفاده می‌شود را ارائه می‌دهد. امسال، برای اولین بار، مدل جهانی CarbonTracker NOAA از آزمایشگاه نظارت جهانی NOAA برای تخمین منابع و مخازن جهانی CO2 استفاده شد.
کلم سوئینی، معاون علوم آزمایشگاه نظارت جهانی NOAA، گفت: «گستردگی جهانی شبکه نمونه‌برداری اتمسفر و اقیانوس ما، مبنایی ارزشمند برای درک بودجه کربن فراهم می‌کند.»
NOAA همچنین تقریباً نیمی از تمام مشاهدات CO2 سطح اقیانوس را ارائه می‌دهد که از صدها سنسور بر روی کشتی‌ها، شناورها، لنگرها و وسایل نقلیه خودگردان تحت حمایت برنامه نظارت و مشاهده اقیانوس جهانی NOAA جمع‌آوری می‌شود و در یک پایگاه داده جهانی برای محاسبه مخزن کربن اقیانوس گنجانده می‌شود.
این اندازه‌گیری‌های پایه برای درک چرخه جهانی کربن، از جمله میزان کربن منتشر شده به جو و میزان حذف شده توسط مخازن کربن مانند گیاهان زمینی، خاک و اقیانوس، ضروری هستند.
انتشار سوخت‌های فسیلی و تغییر کاربری اراضی
گزارش حاکی از آن است که انتشار جهانی از زغال سنگ، نفت و گاز، عامل اصلی افزایش سطوح CO2 در جو، همگی در سال ۲۰۲۳ افزایش خواهند یافت. هجده کشور که حدود ۲۰ درصد از انتشار CO2 فسیلی جهان را تشکیل می‌دهند، شاهد کاهش انتشار خود در طول ۱۰ سال از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۲ بودند، اما این دستاوردها با افزایش انتشار در جاهای دیگر جبران شده است.
تغییرات در مدیریت کاربری اراضی نیز باعث انتشار کربن می‌شود. گزارش حاکی از آن است که انتشار ناشی از تغییر کاربری اراضی و جنگل‌زدایی جهانی در سال ۲۰۲۳ به ۴ میلیارد تن متریک CO2 می‌رسد که نسبت به ۴.۷ میلیارد تن در سال از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۲ کاهش یافته است. جنگل‌ها فقط به اندازه کافی کربن را جذب می‌کنند تا دو سوم کربن آزاد شده توسط جنگل‌زدایی را جبران کنند.
سوالاتی در مورد مخزن اقیانوس
یکی از سوالات مطرح شده این است که آیا اقیانوس به جذب CO2 با نرخ فعلی خود ادامه خواهد داد یا خیر. مطالعه‌ای به رهبری NOAA که امسال منتشر شد و ذخیره کربن جهانی اقیانوس را در طول دو دهه تجزیه و تحلیل کرد، نشان می‌دهد که مخزن کربن اقیانوس ممکن است در حال تضعیف باشد.
نویسندگان گزارش گفتند که دلیل این تضعیف ممکن است دوگانه باشد. تقریباً نیمی از کاهش سرعت جذب ممکن است به این دلیل باشد که اقیانوس به نقطه‌ای رسیده است که مقدار قابل توجهی CO2 انباشته کرده است و اکنون شروع به جذب CO2 اضافی کمتری می‌کند. دلیل دوم ممکن است ناشی از تغییرات در گردش جهانی اقیانوس باشد که منجر به کاهش انتقال کربن از آب‌های سطحی به اعماق اقیانوس می‌شود، جایی که می‌تواند برای قرن‌ها ذخیره شود.
ریک وانینکهوف، دانشمند ارشد آزمایشگاه اقیانوس‌شناسی و هواشناسی اطلس NOAA که گروه چرخه کربن اقیانوس را رهبری می‌کند، توضیح داد: «همانطور که به سمت دستیابی به انتشار خالص صفر پیش می‌رویم، انتظار داشتیم مخازن طبیعی به همان روشی که در گذشته رفتار کرده‌اند، رفتار کنند.» اگر اینطور نباشد، باید انتشارها را حتی بیشتر از حد انتظار کاهش دهیم.»
دانشمندان NOAA که در این مطالعه مشارکت داشتند، گفتند که برای بهبود درک علمی از چرخه کربن، چندین حوزه تحقیقاتی وجود دارد. آنها شامل کاهش عدم قطعیت بزرگ مداوم در تخمین انتشار از تغییر کاربری اراضی، کاهش اختلاف بین روش‌هایی که منابع و مخازن را از سرزمین‌های نیمکره شمالی تخمین می‌زنند و حل تناقضی بین روش‌های مختلف برای تخمین قدرت مخزن اقیانوس در دهه گذشته است.

برای مطالعه گزارش کامل بودجه جهانی کربن، به این لینک مراجعه کنید: https://globalcarbonbudget.org/carbonbudget2023/
برای کسب اطلاعات بیشتر، با تئو استاین، روابط عمومی NOAA، با شماره (303) 819-7409 یا theo.stein@noaa.gov تماس بگیرید.