یک فریگات بادبانی سال ۱۸۰۲. فریگات فرانسوی پنلوپه.

بادن-وورتمبرگ، کشتی پیشرو کلاس فریگات‌های خود در نیروی دریایی آلمان، که در حال حاضر بزرگ‌ترین فریگات‌های جهان است.

فریگات () نوعی کشتی جنگی است. در دوره‌های مختلف، نقش‌ها و توانمندی‌های کشتی‌های طبقه‌بندی‌شده به عنوان فریگات متفاوت بوده است. نام فریگات در قرن هفدهم تا اوایل قرن هجدهم به هر کشتی تمام‌دست‌دار ساخته‌شده برای سرعت و مانورپذیری، که برای مأموریت‌های شناسایی، همراهی و گشت‌زنی استفاده می‌شد، داده می‌شد. این اصطلاح به‌صورت سست به کشتی‌هایی با طراحی‌های بسیار متفاوت اعمال می‌شد. در ربع دوم قرن هجدهم، «فریگات واقعی» در فرانسه توسعه یافت. این نوع کشتی با داشتن تنها یک عرشه مسلح و یک عرشه بدون سلاح زیر آن که برای خواب خدمه استفاده می‌شد، شناخته می‌شد.

در اواخر قرن نوزدهم (نمونه‌های بریتانیایی و فرانسوی در سال ۱۸۵۸ ساخته شدند)، فریگات‌های زره‌دار به‌عنوان کشتی‌های آهنی قدرتمند توسعه یافتند و به دلیل داشتن عرشه تک‌سلاحی، این نام به آن‌ها داده شد. پس از پیشرفت‌های بعدی در کشتی‌های آهنی، اصطلاح فریگات منسوخ شد و استفاده از آن کاهش یافت. در طول جنگ جهانی دوم، نام «فریگات» دوباره برای توصیف کشتی‌های همراهی‌گری در دریا که اندازه‌ای بین یک کوروت و یک ناوشکن داشتند، بازگردانده شد. پس از جنگ جهانی دوم، انواع مختلفی از کشتی‌ها به‌عنوان فریگات طبقه‌بندی شدند و استفاده از این واژه به‌طور یکنواختی ثابت نماند. برخی ناوگان‌ها فریگات‌ها را عمدتاً به‌عنوان کشتی‌های بزرگ ضد زیرآب (ASW) می‌دانستند، در حالی که دیگران این واژه را برای کشتی‌هایی به‌کار می‌بردند که به‌ظاهر کوروت، ناوشکن یا حتی کروزهای هسته‌ای مسلح به موشک شناخته می‌شدند. برخی ناوگان‌های اروپایی برای هر دو ناوشکن و فریگات از واژه «فریگات» استفاده می‌کنند. رتبه «کاپیتان فریگات» از نام این نوع کشتی گرفته شده است.

**عصر بادبان**

**منشأ**

واژه «فریگات» (ایتالیایی: fregata؛ هلندی: fregat؛ اسپانیایی/کاتالان/پرتغالی/سیسیلی: fragata؛ فرانسوی: frégate) در اواخر قرن پانزدهم در مدیترانه ظاهر شد و به کشتی جنگی سبک‌تری شبیه گالی که با پارو، بادبان و سلاح سبک برای سرعت و مانورپذیری ساخته می‌شد، اشاره داشت.

فریگات سبک، حدود ۱۶۷۵–۱۶۸۰

ریشه‌شناسی این واژه هنوز نامشخص است، اگرچه ممکن است از «aphractus» که کلمه‌ای لاتین برای کشتی باز بدون عرشه زیرین است، تحریف شده باشد. «aphractus» خود از عبارت یونانی باستان ἄφρακτος ναῦς (aphraktos naus) به معنی «کشتی بدون دفاع» گرفته شده است. در سال ۱۵۸۳، در طول جنگ هشتاد ساله (۱۵۶۸–۱۶۴۸)، اسپانیا تحت حاکمیت هابسبورگ نیدرلندهای جنوبی را از شورشیان پروتستان بازپس گرفت. این امر منجر به استفاده از بنادر اشغالی به‌عنوان پایگاه‌های دزدان دریایی «دونکیری‌ها» برای حمله به کشتی‌های هلند و متحدانشان شد. برای این کار، دونکیری‌ها کشتی‌های کوچک، مانورپذیر و بادبانی ساختند که به فریگات معروف شدند. موفقیت این کشتی‌های دونکیری بر طراحی کشتی‌های دیگر ناوگان‌ها تأثیر گذاشت، اما چون اکثر ناوگان‌های منظم به کشتی‌هایی با استقامت بیشتر نیاز داشتند، این واژه به‌سرعت به‌طور کلی به هر کشتی جنگی سریع و زیبا که فقط بادبان داشته باشد، اعمال شد. در زبان فرانسوی، واژه «فریگات» منجر به فعل frégater به معنی «ساختن طولانی و کم‌ارتفاع» و صفت مرتبط شد که باعث سردرگمی بیشتر شد. حتی کشتی عظیم انگلیسی «Sovereign of the Seas» می‌توانست توسط معاصری به‌عنوان «فریگات ظریف» توصیف شود پس از آنکه عرشه‌های بالایی‌اش در سال ۱۶۵۱ کاهش یافت.

ناوگان جمهوری هلند اولین ناوگان بود که فریگات‌های بزرگ اقیانوسی ساخت. این ناوگان سه وظیفه اصلی در مبارزه با اسپانیا داشت: حفاظت از کشتی‌های تجاری هلند در دریا، محاصره بنادر فلاماندهای تحت کنترل اسپانیا برای آسیب رساندن به تجارت و جلوگیری از دزدان خصوصی دشمن، و مبارزه با ناوگان اسپانیایی و جلوگیری از فرود نیروهای دشمن. دو وظیفه اول به سرعت، عمق کم برای آب‌های کم‌عمق اطراف هلند و توانایی حمل مواد کافی برای حفظ محاصره نیاز داشت. وظیفه سوم به سلاح سنگین کافی برای مقابله با ناوگان اسپانیایی نیاز داشت. اولین فریگات‌های بزرگ جنگی حدود سال ۱۶۰۰ در هوورن، هلند ساخته شدند. تا اواخر جنگ هشتاد ساله، هلند کاملاً از کشتی‌های سنگین‌تر که هنوز توسط انگلیسی‌ها و اسپانیایی‌ها استفاده می‌شد، به فریگات‌های سبک‌تر که حدود ۴۰ توپ وزن داشتند و حدود ۳۰۰ تن وزن می‌کشیدند، تغییر یافت.

کارآمدی فریگات‌های هلند در نبرد «دونز» در سال ۱۶۳۹ به وضوح نشان داد و بیشتر ناوگان‌ها، به‌ویژه انگلیسی‌ها، را ترغیب کرد تا طرح‌های مشابهی اتخاذ کنند. ناوگان‌های ساخته‌شده توسط جمهوری مشترک‌الملل در دهه ۱۶۵۰ عموماً شامل کشتی‌هایی توصیف‌شده به‌عنوان «فریگات» بودند که بزرگ‌ترین آن‌ها «فریگات‌های بزرگ» دو‌طبقه‌ای از رده سوم بودند. این کشتی‌ها ۶۰ توپ داشتند و به اندازه «کشتی‌های بزرگ» زمان خود بزرگ و توانمند بودند؛ اما اکثر فریگات‌های دیگر در آن زمان به‌عنوان «کروزر»—کشتی‌های سریع مستقل—استفاده می‌شدند. واژه «فریگات» به‌معنی طراحی طولانی عرشه بود که مستقیماً به سرعت (سرعت عرشه) مرتبط بود و به توسعه تاکتیک‌های سلاح جانبی در جنگ‌های دریایی کمک می‌کرد.

در این زمان، طرح دیگری تکامل یافت که پاروها را دوباره معرفی کرد و منجر به فریگات‌های گالی مانند HMS Charles Galley در سال ۱۶۷۶ شد که به‌عنوان کشتی پنجم‌رتبه ۳۲ توپ طبقه‌بندی می‌شد اما همچنین بانکی از ۴۰ پارو زیر عرشه بالایی داشت که می‌توانست کشتی را در نبود باد مناسب پیش ببرد. در زبان دانمارکی، واژه «fregat» اغلب به کشتی‌های جنگی با تنها ۱۶ توپ، مانند HMS Falcon که بریتانیایی‌ها آن را به‌عنوان یک اسلوپ طبقه‌بندی می‌کردند، اعمال می‌شود. تحت سیستم رتبه‌بندی نیروی دریایی سلطنتی، تا اواسط قرن هجدهم، واژه «فریگات» به‌صورت فنی به کشتی‌های تک‌عرشه از رده پنجم محدود می‌شد، اگرچه فریگات‌های کوچک ۲۸ توپ به‌عنوان رده ششم طبقه‌بندی می‌شدند.

**طرح کلاسیک**

یک فریگات کلاس «ماژیسینن»

عرشه سلاحی فریگات کلاس «پالاس» به نام «مدوز»

فریگات بادبانی کلاسیک، یا «فریگات واقعی»، که امروز به‌خاطر نقشش در جنگ‌های ناپلئونی شناخته می‌شود، می‌تواند ریشه در توسعه‌های فرانسوی در ربع دوم قرن هجدهم داشته باشد. کشتی فرانسوی «میدِه» ساختهٔ ۱۷۴۰ اغلب به‌عنوان اولین نمونه این نوع شناخته می‌شود. این کشتی‌ها با عرشه مربعی‌دست و تمام توپ‌های اصلی خود بر عرشهٔ بالایی پیوسته قرار می‌گرفتند. عرشهٔ زیرین، که «عرشه سلاحی» نامیده می‌شد، دیگر سلاحی نداشت و به‌عنوان «عرشه خواب» برای خدمه استفاده می‌شد و در واقع زیر خط آب فریگات‌های جدید قرار می‌گرفت. کروزهای قبلی عرشهٔ زیرین جزئی مسلح داشتند که به‌عنوان «نیم‌بطری» یا کشتی نیم‌بطری شناخته می‌شد. حذف سلاح‌ها از این عرشه باعث شد ارتفاع بالای بدنه کاهش یابد و به‌این ترتیب «فریگات واقعی» ویژگی‌های بادبانی بهبود یافته‌ای پیدا کرد. عرشهٔ بدون سلاح به این معنا بود که توپ‌های فریگات نسبتاً بالاتر از خط آب قرار می‌گرفتند؛ بنابراین وقتی دریا برای کشتی‌های دو‌طبقه‌ای بسیار خشن بود و نمی‌توانستند درهای سلاحی زیرین را باز کنند، فریگات‌ها همچنان می‌توانستند با تمام توپ‌های خود جنگ کنند (مثلاً در عمل ۱۳ ژانویه ۱۷۹۷ که این موضوع تعیین‌کننده بود).

نیروی دریایی سلطنتی تعدادی از فریگات‌های جدید فرانسوی، از جمله «میدِه»، را در طول جنگ سلسلهٔ اتریشی (۱۷۴۰–۱۷۴۸ تصرف کرد و از آن‌ها تحت تأثیر قرار گرفت، به‌ویژه به‌دلیل توانایی‌های شناسایی در ساحل. آن‌ها به‌سرعت نسخه‌های کپی ساختند (سفارش در ۱۷۴۷) بر پایهٔ یک دزدان‌دریایی فرانسوی به نام «تیگره» و شروع به سازگار کردن این نوع با نیازهای خود کردند و استاندارد فریگات‌های دیگر را به‌عنوان نیروی پیشرو دریایی تعیین کردند. اولین فریگات‌های بریتانیایی ۲۸ توپ داشتند که شامل یک عرشه بالایی با ۲۴ توپ ۹ پوندی (چهار توپ کوچکتر بر عرشهٔ عقب) بود، اما به‌سرعت به کشتی‌های رده پنجم ۳۲ یا ۳۶ توپ با عرشه بالایی ۲۶ توپ ۱۲ پوندی (سایر توپ‌های کوچکتر بر عرشهٔ عقب و پیش‌عرشه) تبدیل شدند. فنیاً، کشتی‌های «رتبه‌دار» با کمتر از ۲۸ توپ نمی‌توانستند فریگات طبقه‌بندی شوند و به‌عنوان «کشتی‌های پست» شناخته می‌شدند؛ اما در گفتار عام، اکثر این کشتی‌ها به‌عنوان فریگات توصیف می‌شدند و همین سوءاستفادهٔ واژه به‌کشتی‌های دو‌طبقه‌ای کوچکتری که برای ایستادن در خط نبرد کافی نبودند نیز گسترش یافت.

در مجموع ۵۹ فریگات بادبانی فرانسوی بین سال‌های ۱۷۷۷ و ۱۷۹۰ ساخته شد که طراحی استاندارد آن‌ها طول بدنهٔ حدود ۱۳۵ فوت (۴۱ متر) و عمق متوسط ۱۳ فوت (۴٫۰ متر) داشت. فریگات‌های جدید سرعت بادبانی تا ۱۴ گره (۲۶ کیلومتر/ساعت؛ ۱۶ مایل) ثبت کردند که به‌مراتب سریع‌تر از کشتی‌های پیشین بود.

**فریگات سنگین**

HMS Trincomalee (۱۸۱۷) – فریگات سنگین ۱۸‑پوندی، ۳۸‑توپ بازسازی‌شدهٔ بریتانیایی

در سال ۱۷۷۸، وزارت‌خانهٔ نیروی دریایی بریتانیا فریگات «سنگین» بزرگ‌تری معرفی کرد که سلاح اصلی آن ۲۶ یا ۲۸ توپ ۱۸‑پوندی بود (توپ‌های کوچکتر بر عرشهٔ عقب و پیش‌عرشه). این حرکت ممکن است بازتابی از شرایط دریایی آن زمان باشد؛ با وجود اینکه فرانسه و اسپانیا دشمن بودند، برتری عددی کشتی‌های بریتانیایی دیگر وجود نداشت و فشار بر بریتانیا برای تولید کروزهای با نیروی فردی بزرگ‌تر بود. در پاسخ، اولین فریگات‌های ۱۸‑پوندی فرانسوی در سال ۱۷۸۱ ساخته شد. فریگات ۱۸‑پوندی در نهایت به فریگات استاندارد جنگ‌های انقلاب و ناپلئونی فرانسه تبدیل شد. بریتانیا نسخه‌های بزرگ‌تری ۳۸‑توپ و نسخه‌های کوچکتری ۳۶‑توپ تولید کرد و همچنین طرح ۳۲‑توپی که می‌توان آن را «نسخهٔ اقتصادی» نامید، ساخت. فریگات‌های ۳۲‑توپی این مزیت را داشتند که می‌توانستند توسط سازندگان کوچک‌تر و کمتر تخصصی ساخته شوند.

فریگات‌ها معمولاً علاوه بر سلاح‌های اصلی، سلاح‌های کوچکتری بر عرشهٔ عقب و پیش‌عرشه (ساختارهای بالای عرشهٔ بالایی) حمل می‌کردند. در سال ۱۷۷۸، شرکت Carron Iron Company اسکاتلند سلاحی تولید کرد که اسلحهٔ ناوگان‌های کوچک را متحول کرد؛ این سلاح «کاروناد» توپ بزرگ کالیبر، کوتاه‌بار، سبک، سریع‌بارگیری و با خدمهٔ کمتر نسبت به توپ‌های بلند معمولی بود. به‌دلیل سبکی‌اش می‌توانست بر عرشهٔ پیش‌عرشه و عقب فریگات نصب شود و وزن آتش این کشتی‌ها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داد (وزن کل پروژهٔ آتش بر حسب وزن کل گلوله‌های پرتاب‌شده در یک سلاح جانبی). معایب کاروناد این بود که برد کوتاه‌تری داشت و دقت کمتری نسبت به توپ بلند داشت. بریتانیا به‌سرعت مزایای این سلاح را درک کرد و به‌سرعت آن را به‌صورت گسترده به‌کار گرفت. نیروی دریایی ایالات متحده نیز پس از ظهور آن، طرح را کپی کرد. فرانسه و سایر ملل نیز در دهه‌های بعدی نسخه‌های مختلفی از این سلاح را پذیرفتند. فریگات سنگین معمولاً سلاح اصلی ۱۸‑پوندی بلند و کارونادهای ۳۲‑پوندی بر عرشهٔ بالایی داشت.

**فریگات‌های فوق‌سنگین**

USS Constitution.

اولین «فریگات‌های فوق‌سنگین» مسلح به توپ‌های بلند ۲۴‑پوندی توسط مهندس کشتی‌سازی F H Chapman برای نیروی دریایی سوئد در سال ۱۷۸۲ ساخته شد. به‌دلیل کمبود ناوهای خطی، سوئد می‌خواست این فریگات‌ها (کلاس Bellona) در مواقع اضطراری بتوانند در خط نبرد بایستند. در دههٔ ۱۷۹۰، فرانسه تعداد کمی فریگات بزرگ ۲۴‑پوندی ساخت، مانند «Forte» و «Egyptienne»، و همچنین چند ناو خطی قدیمی (از جمله «Diadème») را کوتاه‌کرد (ارتفاع بدنه را کاهش داد تا تنها یک عرشهٔ سلاحی داشته باشد) و به فریگات‌های فوق‌سنگین تبدیل کرد؛ این کشتی‌ها به‌عنوان «rasée» شناخته می‌شدند. مشخص نیست که فرانسه به‌دنبال ساخت کروزهای بسیار قدرتمند بود یا صرفاً مشکلات پایداری ناوهای قدیمی را حل می‌کرد. بریتانیا، که از تهدید فریگات‌های سنگین قدرتمند نگران شد، سه ناو ۶۴‑توپی کوچک‌تر (از جمله «Indefatigable») را کوتاه‌کرد و به فریگات‌های فوق‌سنگین تبدیل کرد؛ این ناوها بعدها کارنامهٔ موفقی به‌عنوان فریگات داشتند. در همان زمان، بریتانیا چند فریگات بزرگ مسلح به توپ‌های ۲۴‑پوندی ساخت؛ موفق‌ترین آن‌ها «HMS Endymion» (۱٬۲۷۷ تن) بود.

در سال ۱۷۹۷، سه تا از شش کشتی اصلی نخستین نیروی دریایی ایالات متحده به‌عنوان فریگات‌های ۴۴‑توپی طبقه‌بندی شدند که عملیاً ۵۶ تا ۶۰ توپ ۲۴‑پوندی بلند و کارونادهای ۳۲‑پوندی یا ۴۲‑پوندی بر دو عرشه حمل می‌کردند؛ این کشتی‌ها به‌طور استثنایی قدرتمند بودند. این کشتی‌ها به‌قدری بزرگ (حدود ۱٬۵۰۰ تن) و سلاح‌دار بودند که اغلب به‌عنوان ناوهای خطی شناخته می‌شدند و پس از یک سری تلفات در آغاز جنگ ۱۸۱۲، دستورالعمل‌های جنگی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا ناوهای فریگات آمریکایی (معمولاً ۳۸‑توپی یا کمتر) را مجبور کرد تا تنها در صورتی که برتری ۲:۱ داشته باشند، به آن‌ها حمله کنند. USS Constitution، که توسط نیروی دریایی ایالات متحده به‌عنوان کشتی موزه حفظ شده است، قدیمی‌ترین کشتی جنگی فعال شناور است و نمونه‌ای زنده از فریگات دوران بادبان است. Constitution و خواهرانش «President» و «United States» در پاسخ به دزدان سواحل باربری و به‌هم‌راهی با قانون‌گذاری ناوگان ۱۷۹۴ ساخته شدند. جاشوا هومفریز پیشنهاد داد که فقط چوب بلوط زنده، که فقط در آمریکا رشد می‌کند، برای ساخت این کشتی‌ها استفاده شود.

بریتانیایی‌ها پس از شکست‌های مکرر در نبردهای تک‌کشتی، به موفقیت فریگات‌های ۴۴‑توپی آمریکایی به‌سه شکل واکنش نشان دادند: آن‌ها کلاس فریگات‌های معمولی ۴۰‑توپی مسلح به توپ‌های ۲۴‑پوندی بر پایهٔ «Endymion» ساختند؛ سه ناو ۷۴‑توپی قدیمی را کوتاه‌کردند تا فریگات‌های ۳۲‑پوندی اصلی با کارونادهای ۴۲‑پوندی بسازند؛ این سلاح‌ها قدرتی بسیار بیشتر از کشتی‌های آمریکایی داشتند. سرانجام، فریگات‌های «Leander» و «Newcastle» (هر دو ۱٬۵۰۰ تن، عرشهٔ کامل با یک خط سلاح پیوسته از پیش‌عرشه تا عقب) ساخته شدند که تقریباً اندازه و توان آتش فریگات‌های ۴۴‑توپی آمریکایی را داشتند.

**نقش**

HMS Warrior، اولین فریگات بخار فولادی زره‌دار – بدنهٔ آن به‌عنوان اسکلهٔ ترمینال نفتی باقی ماند و در اواخر قرن بیستم به ظاهر اصلی‌اش بازسازی شد.

فریگات‌ها شاید پرکارترین نوع کشتی جنگی در دوران بادبان بودند. اگرچه کوچکتر از ناوهای خطی بودند، اما برای تعداد زیاد اسلوپ‌ها و کشتیرانی‌های کوچک، دزدان‌دریایی یا تجاریان، رقیب سرسختی محسوب می‌شدند. آن‌ها می‌توانستند ذخیرهٔ شش ماه غذا حمل کنند و برد بسیار طولانی داشتند؛ کشتی‌های بزرگ‌تر از فریگات‌ها به‌دلیل ارزش زیاد، به‌صورت مستقل به‌کار نمی‌رفتند.

فریگات‌ها برای ناوگان شناسایی می‌کردند، به‌سخت‌کوشی‌های تجاری حمله می‌کردند و گشت می‌زدند و پیام‌ها و مقامات را منتقل می‌کردند. معمولاً فریگات‌ها در تعداد کم یا به‌تنهایی با فریگات‌های دیگر جنگ می‌کردند و از تماس با ناوهای خطی خودداری می‌کردند؛ حتی در میانهٔ یک نبرد ناوگان، برای یک فریگات دشمن که هنوز شلیک نکرده باشد، شلیک ناو خطی غیراخلاقی محسوب می‌شد. فریگات‌ها در نبردهای ناوگان شرکت می‌کردند، اغلب به‌عنوان «فریگات‌های تکراری». در دود و آشوب نبرد، سیگنال‌های صادرشده توسط فرمانده ناوگان (که ممکن است پرچم‌دار در دل نبرد باشد) ممکن است توسط سایر کشتی‌ها از دست برود. بنابراین فریگات‌ها در سمت باد یا لِی‌وارد خط اصلی نبرد مستقر می‌شدند و باید خط دید واضحی به پرچم‌دار فرمانده داشته باشند. سیگنال‌های پرچم‌دار توسط فریگات‌ها تکرار می‌شد؛ چون فریگات‌ها خارج از خط و واضح از دود و آشوب نبرد بودند، می‌توانستند به‌راحتی توسط سایر کشتی‌های ناوگان دیده شوند. اگر آسیب یا از دست رفتن دکل‌ها مانع از ارسال سیگنال‌های واضح توسط پرچم‌دار می‌شد، فریگات‌های تکراری می‌توانستند آن‌ها را تفسیر کرده و سیگنال‌های خود را به‌درستی بالا ببرند و دستورهای فرمانده را به‌وضوح منتقل کنند. برای افسران نیروی دریایی سلطنتی، خدمت در فریگات یک پست مطلوب بود؛ فریگات‌ها اغلب درگیر عمل می‌شدند که به‌معنی فرصت بیشتر برای شهرت، ارتقا و پاداش بود.

بر خلاف کشتی‌های بزرگ که در «عادی» نگهداری می‌شدند، فریگات‌ها در زمان صلح به‌عنوان هزینه‌کاهش‌دهنده در خدمت باقی می‌ماندند تا تجربهٔ کاپیتان‌ها و افسران فریگات را برای زمان جنگ فراهم کنند. فریگات‌ها می‌توانستند تفنگداران دریایی برای سوار کردن کشتی‌های دشمن یا عملیات‌های ساحلی حمل کنند؛ در سال ۱۸۳۲، فریگات USS Potomac یک تیم ۲۸۲ نفرهٔ ملوان و تفنگدار را به‌ساحل فرستاد که اولین مأموریت سوماترانی نیروی دریایی ایالات متحده بود. فریگات‌ها تا اواسط قرن نوزدهم عنصر حیاتی ناوگان‌ها باقی ماندند. اولین ناوهای آهنی به‌دلیل تعداد سلاح‌هایشان «فریگات» نامیده شدند. اما با گسترش آهن و بخار، اصطلاح تغییر کرد و نقش فریگات ابتدا توسط کروزهای محافظت‌شده و سپس توسط کروزهای سبک به‌عهده گرفته شد.

فریگات‌ها اغلب در رمان‌های تاریخی دریایی به‌دلیل آزادی نسبی نسبت به ناوهای خطی (که برای نبردهای ناوگان نگهداری می‌شدند) و کشتی‌های کوچکتر (که معمولاً به بندرهای خانگی محدود می‌شدند) انتخاب می‌شوند؛ برای مثال سری‌های پاتریک اوبراین «آبری‑ماتین»، سری‌های سی. اس. فورستر «هُراتیون هورنبلور» و سری‌های الکساندر کنت «ریچارد بولیتو». فیلم «استاد و فرمانده: سوی دیگر جهان» فریگات تاریخی بازسازی‌شدهٔ HMS Rose را برای نشان دادن فریگات اوبری‑ماتین HMS Surprise به کار می‌گیرد.

**عصر بخار**

فریگات پدال‌دار فرانسوی «دسکارت»

کشتی‌های طبقه‌بندی‌شده به‌عنوان فریگات پس از پذیرش بخار در قرن نوزدهم نقش بزرگی در ناوگان‌ها ایفا کردند. در دههٔ ۱۸۳۰، ناوگان‌ها با پدال‌دارهای بزرگ مجهز به سلاح‌های بزرگ بر یک عرشه آزمایش کردند که «فریگات پدال‌دار» نامیده می‌شدند.

از اواسط دههٔ ۱۸۴۰، فریگات‌هایی که بیشتر شبیه فریگات‌های بادبانی سنتی بودند، با موتورهای بخار و پروانه‌گردان ساخته شدند. این «فریگات‌های پروانه‌گردان» که ابتدا از چوب و سپس از آهن ساخته می‌شدند، تا اواخر قرن نوزدهم نقش سنتی فریگات را ادامه دادند.

**فریگات زره‌دار**

از سال ۱۸۵۹، زره به کشتی‌های مبتنی بر طرح‌های فریگات و ناوهای خطی اضافه شد. وزن اضافی زره بر این ناوهای آهنی اولیه باعث شد تنها یک عرشه سلاحی داشته باشند و از نظر فنی فریگات محسوب می‌شدند، هرچند از ناوهای خطی قدرتمندتر بودند و نقش استراتژیک مشابهی داشتند. عبارت «فریگات زره‌دار» مدتی برای توصیف نوعی آهن‌کُش مجهز به بادبان و سلاح جانبی استفاده می‌شد.

در دههٔ ۱۸۸۰، با تغییر طراحی کشتی‌ها از آهن به فولاد و ظهور کشتی‌های جنگی بدون بادبان، واژهٔ «فریگات» از کار افتاد. کشتی‌های دارای دیواره‌های زرهی به‌عنوان «ناوهای جنگی» یا «کروزهای زره‌دار» شناخته شدند، در حالی که «کروزهای محافظت‌شده» تنها عرشهٔ زرهی داشتند و کشتی‌های بدون زره، از جمله فریگات‌ها و اسلوپ‌ها، به‌عنوان «کروزهای غیرمحافظت‌شده» طبقه‌بندی شدند.

**دورهٔ مدرن**

**جنگ جهانی دوم**

یک فریگات کلاس لوک

USS Gallup (کلاس تاکوما) در سان پدرو، کالیفرنیا، ۳۰ مه ۱۹۴۴

فریگات‌های مدرن تنها از نظر نام به فریگات‌های پیشین مرتبط هستند. واژهٔ «فریگات» در طول جنگ جهانی دوم توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برای توصیف یک کشتی همراهی ضد زیرآب که بزرگ‌تر از یک کوروت (بر پایهٔ طراحی تجاری) و کوچکتر از یک ناوشکن بود، بازگردانده شد؛ این کشتی‌ها در اندازه و توانایی با ناوشکن‌های همراهی آمریکایی برابر بودند و معمولاً هزینه ساخت و نگهداری کمتری داشتند. اسلوپ‌های کوچک ضد زیرآب که از ابتدا برای استفادهٔ نظامی ساخته می‌شدند، قبلاً توسط نیروی دریایی سلطنتی به‌عنوان اسلوپ طبقه‌بندی می‌شدند و اسلوپ‌های کلاس Black Swan (۱۹۳۹–۱۹۴۵) که توسط توربین‌های بخار رانده می‌شدند، به‌اندازهٔ فریگات‌های جدید بزرگ بودند و سلاح‌گذاری سنگین‌تری داشتند. ۲۲ عدد از این اسلوپ‌ها پس از جنگ به‌عنوان فریگات طبقه‌بندی شدند، همان‌طور که ۲۴ عدد دیگر از کوروت‌های کوچک کلاس Castle نیز به‌عنوان فریگات شناخته شدند.

فریگات برای رفع برخی از نقص‌های طراحی کوروت کلاس Flower معرفی شد: سلاح محدود، بدنه‌ای که برای کار در اقیانوس باز مناسب نبود، یک محور که سرعت و مانورپذیری را محدود می‌کرد و برد کم. فریگات‌ها به‌همان استانداردهای ساخت تجاری (سنجش‌ها) همانند کوروت ساخته می‌شدند تا توسط ناوگان‌هایی که تجربهٔ ساخت کشتی‌های جنگی نداشتند، تولید شوند. اولین فریگات‌های کلاس River (۱۹۴۱) در واقع دو مجموعهٔ ماشین‌آلات کوروت در یک بدنهٔ بزرگ‌تر بودند که با جدیدترین سلاح ضد زیرآب Hedgehog مسلح شده بودند.

فریگات نسبت به ناوشکن سلاح‌های تهاجمی و سرعت کمتری داشت، اما این ویژگی‌ها برای جنگ ضد زیرآب لازم نبود. زیرآب‌ها هنگام غوطه‌ور شدن سرعت کمی داشتند و دستگاه‌های ASDIC در سرعت‌های بالای ۲۰ گره (۲۳ مایل/ساعت؛ ۳۷ کلم/س) به‌خوبی کار نمی‌کردند. بنابراین فریگات یک کشتی ساده و مقاوم برای ساخت انبوه بود که جدیدترین نوآوری‌های جنگ ضد زیرآب را به‌کار می‌گرفت. چون فریگات صرفاً برای محافظت از محموله‌ها طراحی شده بود و برای استفاده در ناوگان هدف‌گذاری نشده بود، برد و سرعت محدودی داشت.

تا زمانی که ناوگان سلطنتی بریتانیا کلاس Bay (۱۹۴۴) را ساخت که اولین طراحی بریتانیایی «فریگات» برای استفاده در ناوگان بود، اگرچه هنوز سرعت محدود بود. این فریگات‌های ضد هوایی بر پایهٔ بدنه‌های ناقص کلاس Loch ساخته شد و شبیه ناوشکن‌های همراهی آمریکایی (DE) بودند، اگرچه ناوشکن‌های آمریکایی سرعت و سلاح تهاجمی بیشتری داشتند تا برای استفاده در ناوگان مناسب باشند. مفهوم ناوشکن همراهی از مطالعات طراحی هیئت عمومی نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۴۰ نشأت گرفت و توسط یک کمیسیون بریتانیایی در سال ۱۹۴۱ (پیش از ورود آمریکا به جنگ) برای همراهی عمیق آب تنظیم شد. ناوشکن‌های ساخته‌شده در آمریکا که در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا خدمت می‌کردند، به‌عنوان فریگات‌های کلاس Captain طبقه‌بندی شدند. دو ناو کلاس Asheville ساخته‌شده در کانادا و ۹۶ ناو کلاس Tacoma ساخته‌شده در آمریکا که تحت تأثیر بریتانیا بودند، ابتدا به‌عنوان «کشتی‌های توپخانه‌ای گشت» (PG) در نیروی دریایی ایالات متحده شناخته می‌شدند، اما در ۱۵ آوریل ۱۹۴۳ به‌عنوان فریگات‌های گشت (PF) بازطبقه‌بندی شدند.

**فریگات مدرن**

**نقش موشکی راهنمایی‌شده**

یک فریگات کلاس Oliver Hazard Perry (پرتغال)

یک فریگات کلاس Karel Doorman (شیلی)

USS Leahy (DLG‑16) در مه ۱۹۷۸. او تا سال ۱۹۷۵ به‌عنوان فریگات موشکی راهنمایی‌شده (DLG‑16) طبقه‌بندی شد و سپس به‌عنوان ناوشکن موشکی راهنمایی‌شده (CG‑16) بازطبقه‌بندی شد.

معرفی موشک سطح‑به‑هوای پس از جنگ جهانی دوم، کشتی‌های نسبتاً کوچک را برای جنگ ضد هوایی مؤثر کرد: «فریگات موشکی راهنمایی‌شده». در نیروی دریایی ایالات متحده، این کشتی‌ها «کشتیرانی‌های اقیانوسی» نامیده می‌شدند و با نماد «DE» یا «DEG» تا سال ۱۹۷۵ شناخته می‌شدند – یک باقی‌مانده از ناوشکن‌های همراهی جنگ جهانی دوم. نیروی دریایی کانادا و نیروی دریایی بریتانیا همچنان از واژهٔ «فریگات» استفاده می‌کردند؛ به‌همین ترتیب، نیروی دریایی فرانسه به کشتی‌های مجهز به موشک، حتی تا اندازهٔ ناوشکن، «فریگات» می‌نامد، در حالی که واحدهای کوچکتر «آویزو» نامیده می‌شوند. نیروی دریایی شوروی واژهٔ «کشتی نگهبانی» (ستروژوئوی کوروپیل) را به کار می‌برد.

از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، نیروی دریایی ایالات متحده کشتی‌های طبقه‌بندی‌شده به‌عنوان فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شده (نماد طبقه‌بندی بدنه DLG یا DLGN، به معنای «ناوشکن راهنمایی‌شده موشکی») ساخت که در واقع ناوشکن‌های ضد هوایی بودند که بر پایهٔ بدنهٔ ناوشکن ساخته شده بودند. این کشتی‌ها یک یا دو پرتابگر دوقلوی موشک RIM‑2 Terrier داشتند که در دههٔ ۱۹۸۰ به موشک RIM‑67 Standard ER ارتقا یافت. این نوع کشتی عمدتاً برای دفاع از ناوهای حامل هواپیما در برابر موشک‌های کروز ضد‌کشتی طراحی شده بود و به‌تدریج جایگزین ناوشکن‌های تبدیل‌شدهٔ جنگ جهانی دوم (CAG/CLG/CG) شد. فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شده همچنین قابلیت ضد زیرآب داشتند که بیشتر ناوشکن‌های تبدیل‌شدهٔ جنگ جهانی دوم فاقد آن بودند. برخی از این کشتی‌ها – Bainbridge و Truxtun به‌همراه کلاس‌های California و Virginia – هسته‌ای بودند (DLGN). این «فریگات‌ها» تقریباً بین ناوشکن و ناوشکن بزرگ قرار می‌گرفتند. این مشابه استفاده از واژهٔ «فریگات» در دوران بادبان بود که به‌معنی کشتی جنگی متوسط بود، اما با ناوگان‌های معاصر که فریگات را کوچکتر از ناوشکن می‌دانستند، ناسازگار بود. در بازطبقه‌بندی کشتی‌های ۱۹۷۵، فریگات‌های بزرگ آمریکایی به‌عنوان ناوشکن‌های موشکی راهنمایی‌شده یا ناوشکن (CG/CGN/DDG) بازطبقه‌بندی شدند، در حالی که کشتیرانی‌های اقیانوسی (طبقه‌بندی آمریکایی برای کشتی‌های کوچکتر از ناوشکن، با نماد DE/DEG) مانند کلاس Knox به‌عنوان فریگات (FF/FFG) بازطبقه‌بندی شدند و گاهی «فریگات‌های سریع» نامیده می‌شدند. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، به‌عنوان جانشین تدریجی کلاس Knox، نیروی دریایی ایالات متحده فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شدهٔ کلاس Oliver Hazard Perry (FFG) را معرفی کرد که آخرین آن در سال ۲۰۱۵ از خدمت خارج شد، اگرچه برخی هنوز در ناوگان‌های دیگر خدمت می‌کنند. تا سال ۱۹۹۵، ناوشکن‌ها و ناوشکن‌های موشکی راهنمایی‌شدهٔ قدیمی توسط ناوشکن‌های کلاس Ticonderoga و ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke جایگزین شدند.

یکی از موفق‌ترین طرح‌های پس از ۱۹۴۵، فریگات کلاس Leander بریتانیایی بود که توسط چندین نیروی دریایی استفاده شد. این کلاس در سال ۱۹۵۹ بر پایهٔ ناوشکن ضد زیرآب کلاس Type 12 ساخته شد اما برای استفاده ضد هوایی نیز تجهیز شد. این کشتی‌ها تا دههٔ ۱۹۹۰ توسط بریتانیا استفاده می‌شدند و سپس برخی به ناوگان‌های دیگر فروخته شدند. طرح Leander یا نسخه‌های بهبود یافتهٔ آن به‌صورت مجوزی برای دیگر نیروی‌های دریایی نیز ساخته شد. تقریباً تمام فریگات‌های مدرن مجهز به نوعی موشک‌های تهاجمی یا دفاعی هستند و به‌عنوان فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شده (FFG) طبقه‌بندی می‌شوند. پیشرفت موشک‌های سطح‑به‑هوای (مانند Aster 15) به فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شدهٔ مدرن اجازه می‌دهد تا هستهٔ اصلی بسیاری از ناوگان‌های مدرن باشند و به‌عنوان سکوی دفاعی ناوگان بدون نیاز به ناوشکن‌های اختصاصی ضد هوایی عمل کنند.

ناوشکن‌ها و فریگات‌های مدرن به اندازهٔ کافی استقامت و قابلیت دریانوردی برای سفرهای طولانی دارند و بنابراین به‌عنوان کشتی‌های آب آبی (blue‑water) محسوب می‌شوند، در حالی که کوروت‌ها (حتی بزرگ‌ترین آن‌ها که می‌توانند هلیکوپتر ضد زیرآب حمل کنند) معمولاً در مناطق ساحلی یا لیمیتری (brown‑water یا green‑water) مستقر می‌شوند. به‌نظر دکتر سیدهارت کاوشال از مؤسسهٔ مطالعات دفاعی و امنیتی سلطنتی، ناوشکن‌های بزرگ‌تر می‌توانند توان و ظرفیت لازم برای رادارهای با وضوح بالا و تعداد بیشتری سلول پرتاب عمودی را فراهم کنند و به‌این ترتیب دفاع هوایی و موشکی گسترده‌ای برای گروه‌های ناوهای حامل هواپیما ارائه دهند. در مقابل، فریگات‌های کوچکتر معمولاً به‌عنوان کشتی‌های همراهی برای حفاظت از خطوط ارتباطی دریایی یا به‌عنوان مؤلفهٔ کمکی یک گروه ضربه‌ای استفاده می‌شوند. بزرگ‌ترین و قدرتمندترین ناوشکن‌ها گاهی به‌عنوان ناوشکن‌های کلاس کروز (مانند ناوشکن‌های کلاس Ticonderoga) طبقه‌بندی می‌شوند، زیرا سلاح‌های اضافی و امکاناتی برای خدمت به‌عنوان ناو پرچم ناوگان دارند.

**سایر کاربردها**

ناوگان سلطنتی کلاس Type 61 (کلاس Salisbury) «فریگات‌های جهت‌یابی هوایی» بودند که برای ردیابی هواپیماها تجهیز شده بودند. برای این منظور سلاح‌هایشان نسبت به فریگات‌های کلاس Type 41 (کلاس Leopard) که دفاع هوایی داشتند، کمتر بود. فریگات‌های چندمنظوره‌ای مانند کلاس‌های MEKO 200، Anzac و Halifax برای ناوگان‌هایی طراحی شده‌اند که به کشتی‌های جنگی در موقعیت‌های متنوع نیاز دارند که یک کلاس عمومی فریگات نمی‌تواند آن‌ها را پوشش دهد و نیازی به ناوشکن ندارند.

**نقش ضد زیرآب**

HMS Somerset (نیروی دریایی سلطنتی). فریگات‌های کلاس Type 23 برای جنگ ضد زیرآب ساخته شده‌اند اما به‌عنوان کشتی‌های چندمنظوره نیز قابلیت دارند.

در سمت مخالف، برخی فریگات‌ها به‌طور خاص برای جنگ ضد زیرآب تخصصی شده‌اند. افزایش سرعت زیرآب‌ها در اواخر جنگ جهانی دوم (مانند زیرآب کلاس Type XXI آلمانی) حاشیهٔ برتری سرعت فریگات نسبت به زیرآب را به‌طور قابل‌توجهی کاهش داد. بنابراین فریگات‌ها دیگر نمی‌توانستند به‌صورت کند و با ماشین‌آلات تجاری کار کنند و فریگات‌های پسازمان، مانند کلاس Whitby، سریع‌تر شدند.

این کشتی‌ها تجهیزات سونار پیشرفته‌ای مانند سونار عمق‌متغیر یا آرایهٔ کشیده‌شده، و سلاح‌های تخصصی مانند تورپیدو، سلاح‌های پرتابی جلو‌رو مانند Limbo و تورپیدوهای موشکی ضد زیرآب مانند ASROC یا Ikara را حمل می‌کردند. فریگات کلاس Type 22 اصلی نیروی دریایی سلطنتی نمونه‌ای از فریگات تخصصی جنگ ضد زیرآب بود، اگرچه همچنین موشک‌های سطح‑به‑هوای Sea Wolf برای دفاع نقطه‌ای و موشک‌های سطح‑به‑سطح Exocet برای توان تهاجمی محدود داشت.

به‌ویژه برای جنگ ضد زیرآب، اکثر فریگات‌های مدرن عرشهٔ فرود و انبارگاه برای هلیکوپتر دارند تا بتوانند هلیکوپترهای ضد زیرآب را مستقر کنند؛ این امر نیاز به نزدیک شدن فریگات به تهدیدهای زیرآبی ناشناخته را از بین می‌برد و با استفاده از هلیکوپترهای سریع می‌توانند به زیرآب‌های هسته‌ای که ممکن است از کشتی‌های سطحی سریع‌تر باشند، حمله کنند. برای این کار هلیکوپترها حسگرهایی مانند بالون‌های صوتی، سونار معلق بر سیم و آشکارسازهای ناهماهنگی مغناطیسی برای شناسایی تهدیدات احتمالی، و تورپیدو یا بمب‌های عمق‌دار برای حمله به آن‌ها دارند. با رادارهای خود، هلیکوپترها می‌توانند اهداف فراتر از افق را شناسایی کنند و اگر با موشک‌های ضد کشتی مانند Penguin یا Sea Skua مسلح شوند، می‌توانند به آن‌ها حمله کنند. هلیکوپترها همچنین برای عملیات نجات و جستجو بسیار ارزشمندند و به‌طور گسترده جایگزین قایق‌های کوچک یا سیستم‌های جفت‌کابلی برای انتقال پرسنل، نامه و بار بین کشتی‌ها یا به ساحل شده‌اند؛ این کارها با هلیکوپترها سریع‌تر، ایمن‌تر و بدون نیاز به کاهش سرعت یا تغییر مسیر فریگات انجام می‌شود.

**نقش دفاع هوایی**

کلاس Iver Huitfeldt

فریگات‌های طراحی‌شده در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، مانند فریگات کلاس Knox نیروی دریایی ایالات متحده، کلاس Bremen آلمان و کلاس Type 22 نیروی دریایی سلطنتی، تنها تعداد کمی موشک کوتاه‌برد سطح‑به‑هوای (Sea Sparrow یا Sea Wolf) برای دفاع نقطه‌ای داشتند.

در مقابل، فریگات‌های جدیدتر که از کلاس Oliver Hazard Perry شروع می‌شوند، برای «دفاع منطقه‌ای» هوایی تخصصی شده‌اند، به‌دلیل پیشرفت‌های عمده در جنگنده‌ها و موشک‌های بالستیک. نمونه‌های اخیر شامل فریگات‌های دفاع هوایی و فرماندهی کلاس De Zeven Provincieën نیروی دریایی هلند هستند. این کشتی‌ها با موشک VL Standard Missile 2 بلوک IIIA، یک یا دو سیستم Goalkeeper CIWS (HMS Evertsen دو Goalkeeper دارد، بقیهٔ کشتی‌ها ظرفیت نصب یک Goalkeeper دیگر را دارند)، موشک‌های VL Evolved Sea Sparrow، رادار SMART‑L ویژه و رادار فاز آرایهٔ فعال Thales (APAR) مجهز هستند؛ همه این‌ها برای دفاع هوایی طراحی شده‌اند. مثال دیگر کلاس Iver Huitfeldt نیروی دریایی دانمارک است.

**پیشرفت‌های بیشتر**

فریگات چندمنظورهٔ مخفی‌کار FREMM نیروی دریایی فرانسه

کلاس مخفی‌کار La Fayette نیروی دریایی فرانسه که فناوری مخفی‌کاری را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ معرفی کرد

فناوری مخفی‌کاری در طراحی فریگات‌های مدرن توسط کلاس La Fayette فرانسه به کار گرفته شد. شکل‌گیری فریگات‌ها به‌گونه‌ای است که سطح بازتاب رادار حداقل باشد، که این ویژگی همچنین به نفوذ هوایی خوب کمک می‌کند؛ مانورپذیری این فریگات‌ها به‌مانند کشتی‌های بادبانی مقایسه می‌شود. نمونه‌ها شامل کلاس Horizon ایتالیایی و فرانسوی با موشک‌های Aster 15 و Aster 30 برای توانایی‌های ضد موشکی، کلاس F125 و کلاس Sachsen آلمان، کلاس TF2000 ترکیه با سامانهٔ VLS MK‑41، کلاس Shivalik، Talwar و Nilgiri هند با سامانهٔ موشکی Brahmos و کلاس Maharaja Lela مالزی با موشک Naval Strike Missile هستند.

نیروی دریایی مدرن فرانسه از عناوین «فریگات درجه یک» و «فریگات درجه دو» برای هر دو ناوشکن و فریگات در خدمت استفاده می‌کند. شماره‌های پرچم بین شماره‌های سری F برای کشتی‌های بین‌المللی شناخته‌شده به‌عنوان فریگات و شماره‌های سری D برای کشتی‌های بیشتر به‌عنوان ناوشکن تقسیم می‌شوند. این می‌تواند باعث سردرگمی شود، زیرا برخی کلاس‌ها در خدمت فرانسه به‌عنوان فریگات شناخته می‌شوند در حالی که کشتی‌های مشابه در ناوگان‌های دیگر به‌عنوان ناوشکن شناخته می‌شوند. این همچنین منجر به این شد که برخی کلاس‌های جدید فرانسه مانند کلاس Horizon از بزرگ‌ترین کشتی‌های جهان باشند که رتبهٔ فریگات را دارند. برنامهٔ فریگات‌های اندازهٔ متوسط (FTI) یک برنامهٔ نظامی فرانسه برای طراحی و ساخت کلاس فریگات‌های برنامه‌ریزی‌شده برای نیروی دریایی فرانسه است. در حال حاضر این برنامه شامل پنج کشتی است که تحویل آن‌ها از سال ۲۰۲۳ به بعد برنامه‌ریزی شده است.

در نیروی دریایی آلمان، فریگات‌ها برای جایگزینی ناوشکن‌های قدیمی استفاده می‌شدند؛ اما از نظر اندازه و نقش، فریگات‌های جدید آلمان از ناوشکن‌های قبلی بزرگ‌ترند. فریگات‌های کلاس F125 آینده بزرگ‌ترین کلاس فریگات‌های جهان هستند با جابجایی بیش از ۷٬۲۰۰ تن. همین کار در نیروی دریایی اسپانیا انجام شد که اولین فریگات‌های Aegis، کلاس Álvaro de Bazán، را به‌کار گرفت. نیروی دریایی میانمار در حال ساخت فریگات‌های مدرن با سطح بازتاب رادار کم به نام کلاس Kyan Sittha است. پیش از کلاس Kyan Sittha، نیروی دریایی میانمار فریگات کلاس Aung Zeya را نیز ساخت. اگرچه نیروی دریایی میانمار نسبتاً کوچک است، اما فریگات‌های موشکی راهنمایی‌شدهٔ مدرن را با کمک روسیه، چین و هند تولید می‌کند. با این حال، ناوگان میانمار همچنان در حال گسترش است و برنامه‌های ساخت کشتی‌های متعددی دارد، از جمله یک فریگات ۱۳۵ متر (۴۴۲ فوت ۱۱ اینچ) با وزن ۴٬۰۰۰ تن و سامانهٔ پرتاب عمودی موشک.

چهار فریگات برنامه‌ریزی‌شدهٔ کلاس Tamandaré نیروی دریایی برزیل مسئول معرفی کشتی‌های مخفی‌کار در نیروی دریایی ملی و منطقهٔ آمریکای لاتین خواهند شد و اولین کشتی این کلاس انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۴ کشتی‌گیری شود.

**کشتی‌های جنگی ساحلی (LCS)**

USS Independence، یک کشتی جنگی ساحلی کلاس Independence نیروی دریایی ایالات متحده

برخی کلاس‌های جدید کشتی‌های مشابه کوروت به‌منظور استقرار سریع و مبارزه با کشتی‌های کوچک به‌جای مبارزه با رقیبان برابر بهینه‌سازی شده‌اند؛ نمونهٔ این‌گونه کشتی‌ها کشتی جنگی ساحلی (LCS) ایالات متحده است. تا سال ۲۰۱۵، تمام فریگات‌های کلاس Oliver Hazard Perry نیروی دریایی ایالات متحده از خدمت خارج شدند و نقش آن‌ها تا حدی توسط LCS جدید جایگزین شد. در حالی که کشتی‌های LCS کوچکتر از فریگات‌های کلاس‌دار هستند که جایگزین می‌شوند، سلاح‌گذاری مشابهی دارند و به‌نسبت نصف خدمهٔ مورد نیاز را می‌طلبند و سرعت بالای بیش از ۴۰ گره (۷۴ کلم/س) دارند. یک مزیت بزرگ کشتی‌های LCS این است که برای مأموریت‌های خاص ماژولار طراحی شده‌اند تا بتوانند نقش‌های متنوعی را برآورده کنند. سیستم ماژولار همچنین اجازه می‌دهد تا بیشتر ارتقاها در ساحل انجام شوند و بعداً به کشتی نصب شوند، به‌طوری که کشتی‌ها برای مدت زمان بیشتری در دسترس باشند.

آخرین برنامه‌های خروج نیروی دریایی ایالات متحده به این معناست که برای اولین بار از سال ۱۹۴۳ نیروی دریایی ایالات متحده بدون کلاس فریگات باقی می‌ماند (فنیاً USS Constitution به‌عنوان فریگات طبقه‌بندی می‌شود و هنوز در خدمت است، اما در محاسبهٔ سطح نیروی دریایی در نظر گرفته نمی‌شود). ۲۰ کشتی LCS که از سال ۲۰۱۹ به‌بعد به‌دست می‌آیند و ارتقا می‌یابند، به‌عنوان فریگات‌ها نامگذاری می‌شوند و کشتی‌های موجود که تغییرات می‌گیرند نیز ممکن است به‌عنوان FF بازطبقه‌بندی شوند.

**فریگات‌های محفوظ**

چند فریگات به‌عنوان کشتی‌های موزه باقی مانده‌اند. آن‌ها عبارتند از:

فریگات‌های بادبانی اصلی

USS Constitution در بوستون، ایالات متحده. دومین کشتی جنگی فعال قدیمی جهان، قدیمی‌ترین کشتی جنگی فعال شناور. فعال به‌عنوان کشتی پرچم نیروی دریایی ایالات متحده.

NRP Dom Fernando II e Glória در آلما‌دا، پرتغال.

HMS Trincomalee در هارتل‌پول، انگلستان.

HMS Unicorn در داندی، اسکاتلند.

فریگات‌های بادبانی بازسازی‌شده

Hermione، بازسازی بادبانی Hermione ۱۷۷۹ که لافایت را به ایالات متحده حمل کرد.

Étoile du Roy، که ابتدا با نام Grand Turk ساخته شد برای سریال تلویزیونی Hornblower در سال ۱۹۹۷. او در سال ۲۰۱۰ به فرانسه فروخته شد و نام خود را به Étoile du Roy تغییر داد.

فریگات روسی Shtandart، بازسازی بادبانی اولین کشتی جنگی روسیه، مستقر در سن‌پترزبورگ، روسیه.

HMS Surprise در سن‌دیه‌گو، ایالات متحده، بازسازی HMS Rose که در فیلم Master and Commander: The Far Side of the World استفاده شد.

فریگات‌های بخاری

HNLMS Bonaire در دن هلدِر، هلند.

فریگات دانمارکی Jylland در ایبل‌توفت، دانمارک.

فریگات ژاپنی Kaiyō Maru، بازسازی در اساشی، ژاپن.

HMS Warrior در پورتسموث، انگلستان.

ARA Presidente Sarmiento در بوئنوس‌آیرس، آرژانتین.

فریگات‌های دورهٔ مدرن

HDMS Peder Skram در کپنهاگ، دانمارک.

HMAS Diamantina در بریزبن، استرالیا.

TCG Ege (F256)، پیش‌تر USS Ainsworth در ایزمت، ترکیه.

ROKS Taedong (PF‑63)، پیش‌تر USS Tacoma در کره‌جنوبی.

ROKS Ulsan (FF‑951) در اولسان، کره‌جنوبی.

ROKS Seoul (FF‑952) در سئول، کره‌جنوبی.

HTMS Tachin (PF‑1)، پیش‌تر USS Glendale در ناخون‌نایوک، تایلند.

HTMS Prasase (PF‑2)، پیش‌تر USS Gallup در استان رایونگ، تایلند.

HTMS Phutthaloetla Naphalai در ساتاهیب، تایلند.

HTMS Phutthayotfa Chulalok در ساتاهیب، تایلند.

CNS Yingtan (FFG‑531) در چین‌دائو، چین.

CNS Xiamen (FFG‑515) در تایژو، چین.

CNS Ji'an (FFG‑518) در وو‌سوی، چین.

CNS Siping (FFG‑544) در شینگ‌گو، چین.

CNS Jinhua (FFG‑534) در هنگ‌دیان، چین.

CNS Dangdong (FFG‑543) در دانگ‌دونگ، چین.

INS Gomati در لک‌نو، هند (در برنامه).

HMS President در لندن، انگلستان.

HMS Wellington در لندن، انگلستان.

HMS Ambuscade در گلاسگو، اسکاتلند (در برنامه).

HNoMS Narvik در هورتن، نروژ.

KD Hang Tuah در لومت، مالزی.

UBS Mayu در یانگون، میانمار.

**موزه‌های پیشین**

فریگات دومینیکن Mella از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ در جمهوری دومینیکن به نمایش گذاشته شد، سپس به‌دلیل وضعیت خراب به‌دلیل تخریب شد.

KD Rahmat از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ در لومت، مالزی به نمایش گذاشته شد؛ پس از خراب شدن در لنگرگاه غرق شد و سپس خرد شد.

RFS Druzhnyy از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۶ در مسکو، روسیه به نمایش گذاشته شد؛ پس از شکست برنامه‌های موزه به‌صورت خرد شد.

HMS Plymouth (F126) از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۶ در برکن‌هد، انگلستان به نمایش گذاشته شد؛ پس از بسته شدن موزه در سال ۲۰۱۲ خرد شد.

CNS Nanchong (FF‑502) از ۱۹۸۸ تا ۲۰۱۲ در چین‌دائو، چین به نمایش گذاشته شد؛ پس از مشکلات مواد خراب شد و سپس خرد شد.

**اپراتورها**

**بر اساس کشور**

نیروی دریایی ملی الجزایر سه فریگات کلاس Adhafer و دو فریگات کلاس MEKO A‑200AN را اداره می‌کند.

نیروی دریایی آرژانتین شش فریگات/کوروت کلاس Espora را اداره می‌کند.

نیروی دریایی بنگلادش یک فریگات کلاس Ulsan اصلاح‌شده و دو فریگات کلاس Hamilton از ایالات متحده را اداره می‌کند.

نیروی دریایی برزیل شش فریگات کلاس Niterói را اداره می‌کند.

نیروی دریایی بلغارستان سه فریگات کلاس Wielingen خریداری‌شده از بلژیک را اداره می‌کند.

نیروی دریایی کانادا دوازده فریگات کلاس Halifax را اداره می‌کند.

نیروی دریایی خلق چین ۳۱ فریگات کلاس Jiangkai II و دو فریگات کلاس Jiang kai I را اداره می‌کند.

گارد ساحلی چین سه فریگات کلاس Jiangwei I که از نیروی دریایی منتقل شده‌اند را اداره می‌کند.

نیروی دریایی کلمبیا چهار فریگات کلاس Almirante Padilla را اداره می‌کند.

نیروی دریایی دانمارک چهار فریگات کلاس Thetis و سه فریگات کلاس Iver Huitfeldt، دو فریگات کلاس Absalon را اداره می‌کند.

نیروی دریایی اکوادور دو فریگات کلاس Condell خریداری‌شده از شیلی را اداره می‌کند.

نیروی دریایی مصر یک فریگات کلاس MEKO A‑200EN و یک فریگات کلاس Black Swan به‌عنوان کشتی آموزشی را اداره می‌کند.

نیروی دریایی گینهٔ استوایی یک فریگات کلاس Wele Nzas را اداره می‌کند.

نیروی دریایی فرانسه شش فریگات کلاس Floreal را اداره می‌کند.

نیروی دریایی آلمان چهار فریگات کلاس Brandenburg، چهار فریگات کلاس Baden‑Württemberg و سه فریگات کلاس Sachsen را اداره می‌کند؛ کلاس‌های اخیر گاهی به‌عنوان ناوشکن طبقه‌بندی می‌شوند.

نیروی دریایی یونان نه فریگات کلاس Elli خریداری‌شده از هلند و چهار فریگات کلاس Hydra را اداره می‌کند.

نیروی دریایی هند ۱۲ فریگات شامل سه فریگات کلاس Shivalik، شش فریگات کلاس Talwar و سه فریگات کلاس Brahmaputra را اداره می‌کند.

نیروی دریایی اندونزی دو فریگات کلاس Martadinata، پنج فریگات کلاس Ahmad Yani خریداری‌شده از هلند و سه فریگات کلاس Bung Tomo سبک خریداری‌شده از بریتانیا را اداره می‌کند.

نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران چهار فریگات کلاس Moudge و سه فریگات کلاس Alvand را اداره می‌کند.

نیروی دریایی ایتالیا دو فریگات کلاس Thaon di Revel و چهار فریگات کلاس Maestrale را اداره می‌کند.

نیروی دریایی ژاپن چهار فریگات کلاس Mogami (بیشتر در حال ساخت) و شش فریگات کلاس Abukuma را اداره می‌کند.

نیروی دریایی کرهٔ شمالی دو فریگات کلاس Najin را اداره می‌کند.

نیروی دریایی کرهٔ جنوبی شش فریگات کلاس Incheon، دو فریگات کلاس Ulsan و هشت فریگات کلاس Daegu را اداره می‌کند.

نیروی دریایی مالزی دو فریگات کلاس Lekiu را اداره می‌کند.

نیروی دریایی مکزیک یک فریگات کلاس Reformador را اداره می‌کند.

نیروی دریایی مراکش سه فریگات کلاس Tarik Ben Ziyad را اداره می‌کند.

نیروی دریایی میانمار دو فریگات کلاس Kyan Sittha و یک فریگات کلاس Aung Zeya را اداره می‌کند.

نیروی دریایی نیجریه دو فریگات کلاس Hamilton از ایالات متحده، یک فریگات کلاس Aradu (وضعیت عملیاتی مشکوک) و یک فریگات کلاس Obuma به‌عنوان کشتی آموزشی را اداره می‌کند.

نیروی دریایی پاکستان چهار فریگات کلاس Tughril (نوعی از کلاس Type 054 چین) را اداره می‌کند.

نیروی دریایی پرو هفت فریگات کلاس Lupo، چهار تا از آن‌ها از ایتالیا منتقل شده‌اند، را اداره می‌کند.

گارد ساحلی پرو یک فریگات کلاس Lupo که از نیروی دریایی منتقل شده است را اداره می‌کند.

نیروی دریایی فیلیپین دو فریگات کلاس Jose Rizal را اداره می‌کند.

نیروی دریایی پرتغال سه فریگات کلاس Vasco da Gama را اداره می‌کند.

نیروی دریایی روسیه یک فریگات کلاس Gremyashchiy/کرووت، هفت فریگات کلاس Steregushchiy/کرووت، سه فریگات کلاس Admiral Gorshkov، سه فریگات کلاس Admiral Grigorovich، دو فریگات کلاس Krivak، دو فریگات کلاس Gepard و دو فریگات کلاس Neustrashimyy را اداره می‌کند.

گارد ساحلی روسیه دو فریگات کلاس Krivak را اداره می‌کند.

نیروی دریایی عربستان سعودی چهار فریگات کلاس Al Madinah را اداره می‌کند.

نیروی دریایی آفریقای جنوبی چهار فریگات کلاس Valour، ساخته‌شده در آلمان بر پایهٔ طراحی MEKO A200، را اداره می‌کند.

نیروی دریایی تایلند یک فریگات کلاس Bhumibol Adulyadej و دو فریگات قدیمی که به‌عنوان کشتی‌های آموزشی استفاده می‌شوند (Makut Rajakumarn و Pin Klao) را اداره می‌کند.

نیروی دریایی ترکیه چهار فریگات کلاس Yavuz، چهار فریگات کلاس Barbaros و یک فریگات کلاس Istanbul را اداره می‌کند.

نیروی دریایی ونزوئلا یک فریگات کلاس Lupo را اداره می‌کند.

**بر اساس کلاس**

فریگات کلاس Admiral Gorshkov – اپراتور فعلی

نیروی دریایی روسیه سه کشتی این کلاس را اداره می‌کند.

فریگات کلاس Admiral Grigorovich – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Anzac – اپراتور فعلی

فریگات کلاس FREMM – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Floréal – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Gepard – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Karel Doorman – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Knox – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Koni – اپراتور فعلی

فریگات کلاس La Fayette – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Oliver Hazard Perry – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Petya – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Type 053 – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Type 22 – اپراتور فعلی

فریگات کلاس Type 23 – اپراتور فعلی

**کلاس‌های مورد مناقشه**

این کشتی‌ها توسط کشورهای خود به‌عنوان فریگات طبقه‌بندی می‌شوند، اما به‌دلیل اندازه، سلاح و نقش بین‌المللی به‌عنوان ناوشکن شناخته می‌شوند.

**اپراتورهای پیشین**

**توسعه‌های آینده**

فریگات کلاس Steregushchiy

نیروی دریایی ملی الجزایر سه فریگات کلاس Steregushchiy از روسیه سفارش داده است.

نیروی دریایی استرالیا نه فریگات کلاس Hunter سفارش داده است؛ این کشتی‌ها نسخهٔ استرالیایی کلاس Type 26 هستند و سامانهٔ جنگی AEGIS خواهند داشت.

نیروی دریایی بلژیک در حال برنامه‌ریزی برای ساخت دو فریگات ضد زیرآب برای جایگزینی کلاس Karel Doorman فعلی است؛ این پروژه مشترک با هلند است.

نیروی دریایی برزیل چهار فریگات کلاس Tamandaré سفارش داده است؛ این کشتی‌ها جایگزین فریگات‌های قدیمی Niterói خواهند شد.

نیروی دریایی کانادا برنامه دارد ۱۵ فریگات کلاس Type 26 به‌عنوان طراحی برای ناوشکن سطح‌سطحی کانادایی سفارش دهد؛ این کشتی‌ها جایگزین ناوشکن‌های کلاس Iroquois و فریگات‌های کلاس Halifax خواهند شد.

نیروی دریایی خلق چین در حال ادامه ساخت فریگات‌های کلاس Jiangkai II است.

نیروی دریایی جمهوری چین برنامه دارد ۱۰ تا ۱۵ فریگات جدید برای جایگزینی کلاس Knox و کلاس Cheng Kung بسازد.

نیروی دریایی فنلاند در حال برنامه‌ریزی برای ساخت چهار کروزیت کلاس Pohjanmaa است؛ این کشتی‌ها با وجود طبقه‌بندی به‌عنوان کروزیت، توسط وزارت دفاع فنلاند به‌عنوان فریگات توصیف می‌شوند و منجر به بحثی در پارلمان فنلاند شده است.

نیروی دریایی فرانسه پنج فریگات کلاس Amiral Ronarc'h می‌سازد.

نیروی دریایی آلمان در حال برنامه‌ریزی برای ساخت شش فریگات کلاس F126 برای جایگزینی فریگات‌های کلاس Brandenburg است.

نیروی دریایی یونان برنامه دارد سه فریگات کلاس Belharra را به‌عنوان بخشی از برنامهٔ جایگزینی فریگات‌های کلاس Elli قدیمی بسازد؛ گزینه‌ای برای کشتی چهارم نیز وجود دارد.

نیروی دریایی هند در حال ساخت مجموعاً ۱۱ فریگات است: هفت فریگات کلاس Nilgiri، ۴ فریگات کلاس Admiral Grigorovich.

نیروی دریایی اندونزی در حال ساخت یک فریگات کلاس Type 31 است و یک فریگات دیگر برنامه‌ریزی شده است؛ اندونزی همچنین شش فریگات کلاس Bergamini و دو فریگات کلاس Maestrale سفارش خواهد داد.

نیروی دریایی ایتالیا ۱۶ فریگات کلاس Thaon di Revel می‌سازد؛ این کشتی‌ها جایگزین فریگات‌های کلاس Lupo و کروزیت‌های کلاس Minerva خواهند شد. ایتالیا همچنین برنامه دارد دو فریگات کلاس Bergamini دیگر بسازد.

نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران در حال ساخت چهار فریگات کلاس Moudge بیشتر است.

نیروی دریایی ژاپن در حال ساخت چهار فریگات کلاس Mogami است؛ این کشتی‌ها جایگزین کروزیت‌های کلاس Abukuma خواهند شد.

نیروی دریایی کرهٔ جنوبی در حال ساخت شش فریگات کلاس Chungnam است.

نیروی دریایی مالزی در حال ساخت شش فریگات کلاس Maharaja Lela است و برنامه دارد ۱۲ کشتی برای این کلاس بسازد.

نیروی دریایی مکزیک یک فریگات کلاس Reformador دیگر به‌سرویس می‌رساند.

نیروی دریایی میانمار یک فریگات جدید به‌طول ۱۳۵ متر (۴۴۲ فوت ۱۱ اینچ) و وزن ۴٬۰۰۰ تن با سامانهٔ پرتاب عمودی موشک می‌سازد.

نیروی دریایی هلند در حال برنامه‌ریزی برای ساخت دو فریگات ضد زیرآب برای جایگزینی کلاس Karel Doorman فعلی است؛ این پروژه مشترک با بلژیک است.

نیروی دریایی لهستان در حال ساخت سه فریگات پروژه 106 برای جایگزینی فریگات‌های کلاس Oliver Hazard Perry قدیمی است.

نیروی دریایی روسیه در حال ساخت ده فریگات کلاس Admiral Gorshkov است.

نیروی دریایی عربستان سعودی چهار نسخهٔ ارتقا یافتهٔ کروزیت کلاس Freedom از ایالات متحده سفارش داده است؛ این کشتی‌ها جایگزین فریگات‌های کلاس Al Madinah قدیمی خواهند شد.

نیروی دریایی اسپانیا در حال برنامه‌ریزی برای ساخت پنج فریگات کلاس F110 است؛ این کشتی‌ها جایگزین فریگات‌های کلاس Santa María خواهند شد.

نیروی دریایی تایلند در حال ساخت یک فریگات کلاس Bhumibol Adulyadej دیگر است.

نیروی دریایی ترکیه در حال ساخت فریگات‌های کلاس Istanbul به‌عنوان بخشی از پروژهٔ MILGEM است.

نیروی دریایی اوکراین یک فریگات کلاس Volodymyr Velykyi می‌ساخت؛ ساخت آن در سال ۲۰۱۱ آغاز شد، سپس به‌دلیل تأخیرها در ۲۰۱۴ متوقف شد و در ۲۰۲۱ شرکت کشتی‌سازی دریایی سیاه‌دریا ورشکست شد؛ کشتی تنها ۱۷٪ تکمیل شده بود. این کشتی برای بازسازی نیروی دریایی اوکراین که پس از اشغال بیشتر ناوگان در پی الحاق روسیه به کریمه در ۲۰۱۴ به شدت تضعیف شده بود، امیدبخش بود. ایالات متحده پیشنهاد انتقال دو فریگات کلاس Oliver Hazard Perry به اوکراین را داده است.

نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در حال ساخت هشت فریگات کلاس Type 26 است؛ این کشتی‌ها به‌همراه پنج فریگات برنامه‌ریزی‌شدهٔ Type 31 فریگات‌های کلاس Type 23 فعلی را جایگزین می‌کنند. علاوه بر این، پنج فریگات کلاس Type 32 نیز برنامه‌ریزی شده‌اند تا توان نیروی دریایی را تکمیل کنند.

نیروی دریایی ایالات متحده در حال ساخت ۲۰ فریگات کلاس Constellation است؛ این کشتی‌ها نسخه‌ای از فریگات چندمنظورهٔ FREMM هستند و ناوهای کلاس Oliver Hazard Perry که از خدمت خارج شده‌اند را جایگزین می‌کنند. تا اواخر ۲۰۲۲، تنها سه فریگات موشکی راهنمایی‌شده اعلام شده‌اند.

**نگاه کنید به**

فریگات ۳۶، یک طرح قایق بادبانی، به‌نام کلاس کشتی جنگی

ناوگان کلاس Udaloy، یک طرح ناوشکن که رسماً پروژه ۱۱۵۵ فریگات نام دارد که به فریگات یا پرندهٔ فریگات ترجمه می‌شود

فهرست escorteurs نیروی دریایی فرانسه

فهرست کلاس‌های فریگات

فهرست کلاس‌های فریگات بر حسب کشور

فهرست فریگات‌های جنگ جهانی دوم

دسته‌بندی کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۷۵

**منابع**

[فهرست منابع به‌صورت نقل‌قول‌های اصلی حذف شد]


بررسی تاریخی ویژگی‌های کروزیرها، نقش‌ها و مأموریت‌ها
بیانیه توزیع A: تأیید شده برای انتشار عمومی؛ توزیع نامحدود
گزارش SFAC شماره 9030-04-C1
سری 05D /68 28 مارس 2005
مفاهیم آینده و گروه طراحی کشتی‌های سطحی (05D)
فرماندهی سامانه‌های دریایی نیروی دریایی
1333 خیابان ایزاک هال، جنوب‑شرق، واشنگتن، ناوگان نیروی دریایی، دی.سی. 20376
سیمز، فیلیپ؛ بوسورث، مایکل؛ کیبل، کریس؛ فایرمن، هاوارد. صفحه امضای نویسندگان
صفحه مستندات گزارش – به صورت PDF در Adobe

چکیده
هدف این مطالعه بررسی نقش‌ها و مأموریت‌های تاریخی کشتی‌های نامیده‌شده «کروزیر» به منظور آماده‌سازی برای مطالعه نیروی دریایی درباره کلاس آینده کروزیرها بود. نسل فعلی این کشتی‌ها مأموریت محافظت از ناوهای هواپیمابر را بر عهده دارند و به‌طور خاص برای این نقش بهینه‌سازی شده‌اند. با این حال، اولین نقشی که به کروزیرها اختصاص یافت، به‌عنوان کشتی‌های ایستگاه خارجی، به‌صورت مستقل مستقر، مراقبت از منافع ملی در سراسر جهان بود. برخی دیگر از کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های رد دریا، محافظان کشتی‌های تجاری در برابر دزدان دریایی، جایگزین‌های ناوهای جنگی در خط نبرد، کشتی‌های فرماندهی و سکوهای شناسایی (مستقیم یا از طریق پرتاب وسایل کوچکتر) طراحی شدند. پیشنهادهای متعددی برای ترکیب کروزیر‑ناو هواپیمابر وجود داشته و یک کلاس ژاپنی بر پایه این مفهوم ساخته شد.

خلاصه اجرایی
«کروزیر چیست؟» با وجود سرویس معمولی نسخه‌های VLS کلاس CG‑47، به‌نظر می‌رسد پاسخ واضح است. اما کلاس CG‑47 یک نوع تخصصی جدید از کروزیر است که به‌عنوان یک ناو هواپیمابر بزرگ برای محافظت هوایی/ضد زیرآب (AAW/ASW) بهینه‌سازی شده است. این نقش طراحان را به سمت کشتی‌ای با سرعت بالا، کم‌زره یا بدون زره، که انتظار می‌رود تأمین‌مستقیم دریافت کند (در نتیجه تحمل مدت زمان محدود) به‌عنوان جزئی از یک گروه جنگی ناو هواپیمابر می‌کشاند. نیروی دریایی باید این فرض را بررسی کند که آیا جایگزینی یک به یک برای این کشتی‌ها (متمرکز بر نقش محافظت ناو هواپیمابر) ضروری است یا خیر. به دلیل تعداد زیاد کشتی‌های کلاس DDG‑51 که نیز قابلیت محافظت ناو هواپیمابر دارند، ممکن است متمایل به متمرکز کردن یک کروزیر آینده بر مأموریت‌های متفاوت باشیم. این مطالعه نقش‌های تاریخی کشتی‌های «کروزیر» را بررسی می‌کند تا فهرستی از مأموریت‌های ممکن برای یک کروزیر آینده تدوین کند. اگر یک کروزیر آینده برخی از نقش‌های متعدد گذشته را بر عهده بگیرد، ممکن است طراحی آن بسیار متفاوت از CG‑47 باشد.

بررسی تاریخی نشان می‌دهد کشتی‌های با نام «کروزیر» این مأموریت‌ها را پوشش داده‌اند:

- کشتی‌های ایستگاه خارجی، به‌صورت مستقل مستقر، مراقبت از منافع ملی در سراسر جهان. علاوه بر سلاح‌های توپخانه‌ای گسترده، این کشتی‌ها قابلیت خودترمیم، برد طولانی و تجهیزات «پاسخ‌دهنده اولیه به اختلال» مانند سلاح‌های سبک برای خدمه و تجهیزات قایق‌گیری گسترده داشتند. این اختلال می‌توانست وضعیت انقلابی یا فاجعه طبیعی باشد.

- کشتی‌های رد دریا، با استفاده از موقعیت پیش‌استقرار خود، مسیرهای تجاری دیگر کشورها را مورد حمله قرار می‌دادند.

- محافظان کشتی‌های تجاری در برابر دزدان دریایی، به نوبه خود سعی می‌کردند کشتی‌های رد دریا را متوقف کنند.

- محدودیت‌های معاهده ساخت ناوهای جنگی واشنگتن، کروزیرهای بزرگ را به‌عنوان جایگزین‌های ناوهای جنگی در خط نبرد جایگزین کرد (به‌ویژه برای نبردهای شبانه). تلاش برای ایجاد یک خط نبرد همگن کروزیر، منجر شد تا کروزیرهای «سبک» ایالات متحده و ژاپن به اندازه و وزن کروزیرهای «سنگین» شوند.

- ناوهای نیروی دریایی فرانسه و ایتالیا در «کروزیرهای رهگیر» تخصص یافتند – با فدا کردن ویژگی‌های دیگر کشتی مانند برد، برای سرعت و سلاح‌گذاری.

- اولین کروزیرهای اتحاد جماهیر شوروی بر پایه طرح‌های ایتالیایی ساخته شد که توضیح‌دهنده سلاح‌گذاری سنگین آن‌ها با جابه‌جایی کمتر است.

- کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های فرماندهی در سطوح مختلف، از رهبر گروه‌های کوچک تا حاملین اقتدار فرماندهی ملی، خدمت کرده‌اند.

- کروزیرها به‌عنوان سکوهای شناسایی (مستقیم به‌عنوان کروزیرهای شناسایی سریع یا از طریق پرتاب و بازیابی وسایل کوچکتر مانند هواپیماهای شناور) عمل کرده‌اند. حرف «C» در CV نشان می‌دهد که برخی از اولین ناوهای هواپیمابر با توپ‌های کروزیر برای خودحفاظت مسلح بودند و به‌عنوان بخشی از خانواده کروزیر در نظر گرفته می‌شدند. ناوهای CV سلاح‌های توپخانه‌ای خود را به نفع هواپیماهای بیشتر از دست دادند اما در زمان‌های شب/مه/هوای بد که ناوهای هواپیمابر در برابر کشتی‌های سطحی دشمن بی‌دفاع می‌مانستند، به محافظت توپ‌دار کروزیرها متکی بودند.

- کروزیرهای کوچکتر (CLAA) نقش متخصصان AAW مسلح به توپ را بر عهده گرفتند که می‌توانستند با ناوهای هواپیمابر در هر شرایط دریایی همراه شوند.

- پیشنهادهای متعددی برای ترکیب کروزیر‑ناو هواپیمابر وجود داشته و یک کلاس کروزیر ژاپنی بر پایه نسخه هواپیمای شناور این مفهوم ساخته شد.

- برخی انواع بسیار تخصصی مانند کروزیرهای مین‌پاش و کروزیرهای آموزشی اختصاصی وجود داشته‌اند.

- کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های مانع عمیق اقیانوسی ضد‑ناو جنگی (انگلستان در جنگ جهانی دوم) و ضد‑ناو هواپیمابر (اتحاد جماهیر شوروی در دهه‌های 1950‑60) عمل کرده و پس از شناسایی هدف، به‌عنوان کشتی‌های سریع و دوربرد «خبررسان» عمل می‌کردند.

- کروزیرها در آغاز جنگ‌ها پشتیبانی شلیک توپخانه‌ای برای نیروهای زمینی فراهم می‌کردند تا زمانی که ناوهای جنگی گران‌قیمت‌تر بتوانند دوباره فعال شوند.

- در حال حاضر CGها و CGNهای نیروی دریایی ایالات متحده به‌عنوان محافظان ناوهای هواپیمابر برای ارائه AAW و ASW عمل می‌کنند. قابلیت ضربه‌زنی زمینی مستقل با نصب توماهوک از CG‑52 به بعد به ویژگی کروزیر تبدیل شد.

خلاصه‌ای از تغییر مأموریت‌های اختصاصی به کشتی‌های نامیده‌شده کروزیرها به شرح زیر است. به‌نظر می‌رسد تم اصلی تمام مأموریت‌های سنتی، کشتی‌ای با برد طولانی و قابلیت عملیات مستقل بوده است. گاهی این تم به‌صورت برجسته‌ای در کشتی‌های ایستگاه خارجی، دزدان تجاری و محافظان تجاری تأکید می‌شد. گاهی این ویژگی‌ها در کشتی‌های سفارشی‌شده برای نقش‌های تخصصی مانند کروزیر شناسایی ناوهای نبرد در جنگ جهانی اول، کروزیرهای مین‌پاش و محافظان بزرگ ناوهای هواپیمابر در نیمه دوم قرن بیستم کاهش یافت.

اگر یک کروزیر آینده به‌عنوان یک محافظ AAW/ASW اختصاصی برای ناوهای هواپیمابر (قصد همراهی با گروه‌های جنگی ناو) نباشد، ممکن است نسخه‌های مدرن برخی از نقش‌های تاریخی را به عهده بگیرد:

- یک واحد «Sea Swap» مستقر پیش‌رو، که گروه‌های جنگی ناو به‌جای گشت‌زنی مداوم در ایالات متحده مستقر می‌شوند، کروزیر را به نقش کشتی ایستگاه مستقل بازمی‌گرداند.

- کروزیرهای آینده در جنگ‌های اعلام‌شده به‌عنوان دزدان رد دریا عمل نخواهند کرد، زیرا زیرآب‌ها در این زمینه بسیار بهترند. با این حال، نقش مدرن رد دریا می‌تواند شامل بازجویی و جستجوی کشتی‌های تجاری در نقاط دوردست اقیانوس برای تشخیص حملات تروریستی یا حمل سلاح‌های مخرب به بنادر ایالات متحده باشد.

- کروزیرهای آینده گشت‌های مانع دزدان سطحی انجام نخواهند داد، اما می‌توانند مانع دفاع موشکی بالستیک (معادل مدرن آن) فراهم کنند. این نقش نیازمند کشتی‌ای با ویژگی‌های سنتی کروزیر برای گشت‌زنی بی‌پایان (قابلیت اطمینان، پایداری در دریا، راحتی خدمه) به‌همراه امکان واکنش ناگهانی (دسترس‌پذیری ۱۰۰٪، واکنش بحرانی، عمل مستقل) است.

- کروزیرهای آینده هواپیماهای شناور حمل نخواهند کرد، اما می‌توانند سکوهای پرتاب/بازیابی برای معادل مدرن وسایل بی‌سرنشین (هوایی، سطحی یا زیرآبی) باشند.

بازگشت به سایر مأموریت‌ها، به‌نوبه خود طراحان کشتی را وادار می‌کند تا نسخه‌های مدرن سایر ویژگی‌های بدنه‌ای که در انواع قبلی کروزیرها یافت می‌شد، در کشتی جدید بگنجانند:

- افزایش قابلیت بقا، به‌ویژه در برابر حملات کمین، شامل بازگشت به زره‌پوشی ساختاری؛

- افزایش ذخایر و سوخت برای عملیات مستقل؛

- افزایش ذخایر و کارگاه‌های خودترمیم برای امکان ماندن در ایستگاه به‌مدت طولانی در حالی که کاملاً عملیاتی باقی می‌ماند؛

- قابلیت‌های «پاسخ‌دهنده اولیه» (مانند امکانات پزشکی محدود، سلاح‌های سبک برای خدمه و تجهیزات قایق/هلی‌کوپتر گسترده)؛

- خدمه‌ای نه تنها برای اداره کشتی بلکه برای استقرار گروه‌های کوچک بر روی ساحل یا بر روی کشتی‌های تجاری توقیف‌شده؛

- امکانات حمل یک تیم فرماندهی کوچک و یک افسر ارشد (در صورت اختصاص نقش در ساختار فرماندهی).

ویژگی‌های بدنه‌ای ذکرشده به‌وضوح اندازه (ابعاد و وزن) کشتی را نسبت به نسل فعلی کشتی‌های با ساختار فوق‌العاده سبک آلومینیومی که نام کروزیر دارند، افزایش می‌دهند. با این حال، اکثر این ویژگی‌ها هزینه ساخت نسبتاً کمی دارند و تأثیر هزینه چرخه عمر نسبتاً کمی می‌گذارند. لازم به ذکر است که سطح بالاتر پرسنل برای خودترمیم، نقش پاسخ‌دهنده اولیه و عملیات استقرار، هزینه چرخه عمر قابل‌توجهی به‌همراه دارد. ترکیب یک کروزیر هسته‌ای با موتور گاز (سیستم CONAG) هزینه اولیه و هزینه خدمه را افزایش می‌دهد، اما در سطح ناوگان می‌تواند با کاهش نیاز به زنجیره لجستیکی برای پشتیبانی از کشتی مستقر در ایستگاه‌های دوردست یا حذف آسیب‌پذیری ناشی از استفاده از تسهیلات بندری منطقه‌ای، جبران شود.

جدول محتوا

مقدمه
کشتی‌های بادبانی چوبی
توسعه کروزیرها ۱۹۰۰‑های تا دوره جنگ جهانی اول
توسعه‌های اولیه
انتقال از زره‌دار به غیرزره‌دار
ارتباطات
توسعه کروزیرها ۱۹۲۰‑۱۹۳۸
ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده پیش از معاهده واشنگتن
کلاس اوماها
کروزیرهای سنگین پیش از ۱۹۲۲
ناوهای جنگی پیش از ۱۹۲۲
معاهده واشنگتن
محدودیت‌های معاهده بر ناوهای جنگی، ناوهای هواپیمابر و کروزیرها
محدودیت‌های جابجایی و سلاح‌های کروزیرها

(سایر بخش‌های فهرست ادامه دارد؛ متن کامل شامل تمام عناوین، جداول، شکل‌ها و فهرست اختصارات به همان ترتیب انگلیسی در متن اصلی ترجمه شده است.)

چکیده
هدف این مطالعه بررسی نقش‌ها و مأموریت‌های تاریخی کشتی‌های نامیده‌شده «کروزیر» به منظور آماده‌سازی برای مطالعه نیروی دریایی درباره کلاس آینده کروزیرها بود. نسل فعلی این کشتی‌ها مأموریت محافظت از ناوهای هواپیمابر را بر عهده دارند و به‌طور خاص برای این نقش بهینه‌سازی شده‌اند. با این حال، اولین نقشی که به کروزیرها اختصاص یافت، به‌عنوان کشتی‌های ایستگاه خارجی، به‌صورت مستقل مستقر، مراقبت از منافع ملی در سراسر جهان بود. برخی دیگر از کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های رد دریا، محافظان کشتی‌های تجاری در برابر دزدان دریایی، جایگزین‌های ناوهای جنگی در خط نبرد، کشتی‌های فرماندهی و سکوهای شناسایی (مستقیم یا از طریق پرتاب وسایل کوچکتر) طراحی شدند. پیشنهادهای متعددی برای ترکیب کروزیر‑ناو هواپیمابر وجود داشته و یک کلاس ژاپنی بر پایه این مفهوم ساخته شد.

خلاصه اجرایی
«کروزیر چیست؟» با وجود سرویس معمولی نسخه‌های VLS کلاس CG‑47، به‌نظر می‌رسد پاسخ واضح است. اما کلاس CG‑47 یک نوع تخصصی جدید از کروزیر است که به‌عنوان یک ناو هواپیمابر بزرگ برای محافظت هوایی/ضد زیرآب (AAW/ASW) بهینه‌سازی شده است. این نقش طراحان را به سمت کشتی‌ای با سرعت بالا، کم‌زره یا بدون زره، که انتظار می‌رود تأمین‌مستقیم دریافت کند (در نتیجه تحمل مدت زمان محدود) به‌عنوان جزئی از یک گروه جنگی ناو هواپیمابر می‌کشاند. نیروی دریایی باید این فرض را بررسی کند که آیا جایگزینی یک به یک برای این کشتی‌ها (متمرکز بر نقش محافظت ناو هواپیمابر) ضروری است یا خیر. به دلیل تعداد زیاد کشتی‌های کلاس DDG‑51 که نیز قابلیت محافظت ناو هواپیمابر دارند، ممکن است متمایل به متمرکز کردن یک کروزیر آینده بر مأموریت‌های متفاوت باشیم. این مطالعه نقش‌های تاریخی کشتی‌های «کروزیر» را بررسی می‌کند تا فهرستی از مأموریت‌های ممکن برای یک کروزیر آینده تدوین کند. اگر یک کروزیر آینده برخی از نقش‌های متعدد گذشته را بر عهده بگیرد، ممکن است طراحی آن بسیار متفاوت از CG‑47 باشد.

بررسی تاریخی نشان می‌دهد کشتی‌های با نام «کروزیر» این مأموریت‌ها را پوشش داده‌اند:

- کشتی‌های ایستگاه خارجی، به‌صورت مستقل مستقر، مراقبت از منافع ملی در سراسر جهان. علاوه بر سلاح‌های توپخانه‌ای گسترده، این کشتی‌ها قابلیت خودترمیم، برد طولانی و تجهیزات «پاسخ‌دهنده اولیه به اختلال» مانند سلاح‌های سبک برای خدمه و تجهیزات قایق‌گیری گسترده داشتند. این اختلال می‌توانست وضعیت انقلابی یا فاجعه طبیعی باشد.

- کشتی‌های رد دریا، با استفاده از موقعیت پیش‌استقرار خود، مسیرهای تجاری دیگر کشورها را مورد حمله قرار می‌دادند.

- محافظان کشتی‌های تجاری در برابر دزدان دریایی، به نوبه خود سعی می‌کردند کشتی‌های رد دریا را متوقف کنند.

- محدودیت‌های معاهده ساخت ناوهای جنگی واشنگتن، کروزیرهای بزرگ را به‌عنوان جایگزین‌های ناوهای جنگی در خط نبرد جایگزین کرد (به‌ویژه برای نبردهای شبانه). تلاش برای ایجاد یک خط نبرد همگن کروزیر، منجر شد تا کروزیرهای «سبک» ایالات متحده و ژاپن به اندازه و وزن کروزیرهای «سنگین» شوند.

- ناوهای نیروی دریایی فرانسه و ایتالیا در «کروزیرهای رهگیر» تخصص یافتند – با فدا کردن ویژگی‌های دیگر کشتی مانند برد، برای سرعت و سلاح‌گذاری.

- اولین کروزیرهای اتحاد جماهیر شوروی بر پایه طرح‌های ایتالیایی ساخته شد که توضیح‌دهنده سلاح‌گذاری سنگین آن‌ها با جابه‌جایی کمتر است.

- کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های فرماندهی در سطوح مختلف، از رهبر گروه‌های کوچک تا حاملین اقتدار فرماندهی ملی، خدمت کرده‌اند.

- کروزیرها به‌عنوان سکوهای شناسایی (مستقیم به‌عنوان کروزیرهای شناسایی سریع یا از طریق پرتاب و بازیابی وسایل کوچکتر مانند هواپیماهای شناور) عمل کرده‌اند. حرف «C» در CV نشان می‌دهد که برخی از اولین ناوهای هواپیمابر با توپ‌های کروزیر برای خودحفاظت مسلح بودند و به‌عنوان بخشی از خانواده کروزیر در نظر گرفته می‌شدند. ناوهای CV سلاح‌های توپخانه‌ای خود را به نفع هواپیماهای بیشتر از دست دادند اما در زمان‌های شب/مه/هوای بد که ناوهای هواپیمابر در برابر کشتی‌های سطحی دشمن بی‌دفاع می‌مانستند، به محافظت توپ‌دار کروزیرها متکی بودند.

- کروزیرهای کوچکتر (CLAA) نقش متخصصان AAW مسلح به توپ را بر عهده گرفتند که می‌توانستند با ناوهای هواپیمابر در هر شرایط دریایی همراه شوند.

- پیشنهادهای متعددی برای ترکیب کروزیر‑ناو هواپیمابر وجود داشته و یک کلاس کروزیر ژاپنی بر پایه نسخه هواپیمای شناور این مفهوم ساخته شد.

- برخی انواع بسیار تخصصی مانند کروزیرهای مین‌پاش و کروزیرهای آموزشی اختصاصی وجود داشته‌اند.

- کروزیرها به‌عنوان کشتی‌های مانع عمیق اقیانوسی ضد‑ناو جنگی (انگلستان در جنگ جهانی دوم) و ضد‑ناو هواپیمابر (اتحاد جماهیر شوروی در دهه‌های ۱۹۵۰‑۶۰) عمل کرده و پس از شناسایی هدف، به‌عنوان کشتی‌های سریع و دوربرد «خبررسان» عمل می‌کردند.

- کروزیرها در آغاز جنگ‌ها پشتیبانی شلیک توپخانه‌ای برای نیروهای زمینی فراهم می‌کردند تا زمانی که ناوهای جنگی گران‌قیمت‌تر بتوانند دوباره فعال شوند.

- در حال حاضر CGها و CGNهای نیروی دریایی ایالات متحده به‌عنوان محافظان ناوهای هواپیمابر برای ارائه AAW و ASW عمل می‌کنند. قابلیت ضربه‌زنی زمینی مستقل با نصب توماهوک از CG‑52 به بعد به ویژگی کروزیر تبدیل شد.

خلاصه‌ای از تغییر مأموریت‌های اختصاصی به کشتی‌های نامیده‌شده کروزیرها به شرح زیر است. به‌نظر می‌رسد تم اصلی تمام مأموریت‌های سنتی، کشتی‌ای با برد طولانی و قابلیت عملیات مستقل بوده است. گاهی این تم به‌صورت برجسته‌ای در کشتی‌های ایستگاه خارجی، دزدان تجاری و محافظان تجاری تأکید می‌شد. گاهی این ویژگی‌ها در کشتی‌های سفارشی‌شده برای نقش‌های تخصصی مانند کروزیر شناسایی ناوهای نبرد در جنگ جهانی اول، کروزیرهای مین‌پاش و محافظان بزرگ ناوهای هواپیمابر در نیمه دوم قرن بیستم کاهش یافت.

اگر یک کروزیر آینده به‌عنوان یک محافظ AAW/ASW اختصاصی برای ناوهای هواپیمابر (قصد همراهی با گروه‌های جنگی ناو) نباشد، ممکن است نسخه‌های مدرن برخی از نقش‌های تاریخی را به عهده بگیرد:

- یک واحد «Sea Swap» مستقر پیش‌رو، که گروه‌های جنگی ناو به‌جای گشت‌زنی مداوم در ایالات متحده مستقر می‌شوند، کروزیر را به نقش کشتی ایستگاه مستقل بازمی‌گرداند.

- کروزیرهای آینده در جنگ‌های اعلام‌شده به‌عنوان دزدان رد دریا عمل نخواهند کرد، زیرا زیرآب‌ها در این زمینه بسیار بهترند. با این حال، نقش مدرن رد دریا می‌تواند شامل بازجویی و جستجوی کشتی‌های تجاری در نقاط دوردست اقیانوس برای تشخیص حملات تروریستی یا حمل سلاح‌های مخرب به بنادر ایالات متحده باشد.

- کروزیرهای آینده گشت‌های مانع دزدان سطحی انجام نخواهند داد، اما می‌توانند مانع دفاع موشکی بالستیک (معادل مدرن آن) فراهم کنند. این نقش نیازمند کشتی‌ای با ویژگی‌های سنتی کروزیر برای گشت‌زنی بی‌پایان (قابلیت اطمینان، پایداری در دریا، راحتی خدمه) به‌همراه امکان واکنش ناگهانی (دسترس‌پذیری ۱۰۰٪، واکنش بحرانی، عمل مستقل) است.

- کروزیرهای آینده هواپیماهای شناور حمل نخواهند کرد، اما می‌توانند سکوهای پرتاب/بازیابی برای معادل مدرن وسایل بی‌سرنشین (هوایی، سطحی یا زیرآبی) باشند.

بازگشت به سایر مأموریت‌ها، به‌نوبه خود طراحان کشتی را وادار می‌کند تا نسخه‌های مدرن سایر ویژگی‌های بدنه‌ای که در انواع قبلی کروزیرها یافت می‌شد، در کشتی جدید بگنجانند:

- افزایش قابلیت بقا، به‌ویژه در برابر حملات کمین، شامل بازگشت به زره‌پوشی ساختاری؛

- افزایش ذخایر و سوخت برای عملیات مستقل؛

- افزایش ذخایر و کارگاه‌های خودترمیم برای امکان ماندن در ایستگاه به‌مدت طولانی در حالی که کاملاً عملیاتی باقی می‌ماند؛

- قابلیت‌های «پاسخ‌دهنده اولیه» (مانند امکانات پزشکی محدود، سلاح‌های سبک برای خدمه و تجهیزات قایق/هلی‌کوپتر گسترده)؛

- خدمه‌ای نه تنها برای اداره کشتی بلکه برای استقرار گروه‌های کوچک بر روی ساحل یا بر روی کشتی‌های تجاری توقیف‌شده؛

- امکانات حمل یک تیم فرماندهی کوچک و یک افسر ارشد (در صورت اختصاص نقش در ساختار فرماندهی).

ویژگی‌های بدنه‌ای ذکرشده به‌وضوح اندازه (ابعاد و وزن) کشتی را نسبت به نسل فعلی کشتی‌های با ساختار فوق‌العاده سبک آلومینیومی که نام کروزیر دارند، افزایش می‌دهند. با این حال، اکثر این ویژگی‌ها هزینه ساخت نسبتاً کمی دارند و تأثیر هزینه چرخه عمر نسبتاً کمی می‌گذارند. لازم به ذکر است که سطح بالاتر پرسنل برای خودترمیم، نقش پاسخ‌دهنده اولیه و عملیات استقرار، هزینه چرخه عمر قابل‌توجهی به‌همراه دارد. ترکیب یک کروزیر هسته‌ای با موتور گاز (سیستم CONAG) هزینه اولیه و هزینه خدمه را افزایش می‌دهد، اما در سطح ناوگان می‌تواند با کاهش نیاز به زنجیره لجستیکی برای پشتیبانی از کشتی مستقر در ایستگاه‌های دوردست یا حذف آسیب‌پذیری ناشی از استفاده از تسهیلات بندری منطقه‌ای، جبران شود.

فهرست جداول

جدول 1 توصیف یک کروزیر نیروی دریایی سلطنتی
جدول 2 مقایسه ناوشکن و کروزیر نیروی دریایی سلطنتی در سال ۱۹۵۷
جدول 3 تغییر نقش‌های کروزیرها

فهرست شکل‌ها

شکل 1 C10 Concord..... 13
شکل 2 ناو جنگی HMS Hood..... 15
شکل 3 CA24 Pensacola ..... 23
شکل 4 CA 29 Chicago ..... 25
شکل 5 CA 35 Indianapolis ..... 27
شکل 6 CA 38 San Francisco ..... 28
شکل 7 منطقه ایمنی..... 32
شکل 8 CL 43 Nashville ..... 36
شکل 9 CA45 Wichita ..... 38
شکل 10 USS Augusta مشاهده نبرد چین‑ژاپن ..... 40
شکل 11 ناو جنگی سنگین ژاپنی Haguro (کلاس Myoko)..... 43
شکل 12 ناو جنگی سبک آلمانی Köln (کلاس Königsberg)..... 44
شکل 13 SOC Seagull در انبار کروزیر..... 48
شکل 14 USS Terror (CM 5)..... 53
شکل 15 HMS Dido ناو جنگی ضد هوایی..... 54
شکل 16 USS Atlanta ناو جنگی ضد هوایی..... 55
شکل 17 USS Worcester ناو جنگی ضد هوایی ..... 62
شکل 18 USS Columbus به عنوان CA 74 (بالا) و پس از تبدیل به CG 12..... 66
شکل 19 پرچم‌دار در مقابل غیر‑پرچم‌دارهای CLG..... 70
شکل 20 USS Dale (DLG 19)..... 78
شکل 21 تمام گروه وظیفه هسته‌ای شامل USS Bainbridge (DLGN 25) (بالا) و USS Long Beach CGN 9) (میانه)..... 84
شکل 22 کلاس Belknap USS Fox (CG 33) پس از نصب Harpoon و CIWS. ..... 93
شکل 23 HMS Invincible...... 96
شکل 24 USS Norton Sound مجهز به سیستم AEGIS ..... 101
شکل 25 CG 62 USS Chancellorsville..... 105
شکل 26 CGBL؛ یک سیستم جنگی CG 47 اما با ویژگی‌های بدنه‌ای DDG 51، مدولار بودن سامانه‌های سلاح و افزایش دوره سرویس..... 107
شکل 27 نقاشی ترکیبی یک کروزیر Aegis و ناو سبک: واحد مأموریتی اساسی ..... 108
شکل 28 مفهوم هنرمندانه: CG(X) و خانواده SC‑21..... 109
شکل 29 روند جابجایی ..... 112

تشکر و قدردانی
از مشارکت‌های هم‌نویسندگان، استیون توبی از JJMA، ویلیام گارزکه و داگلاس هریسون از CSC و جاناتان اپلیکست، توماس شوبرت و رابرت اسکات از Gibbs and Cox صمیمانه سپاسگزاریم. شین والش، نویسنده اصلی JJMA

فهرست اختصارات

AAW – جنگ هوایی ضد
AoA – تجزیه و تحلیل گزینه‌ها
ASROC – موشک ضد‑زیرآب
ASW – جنگ ضد‑زیرآب
CA – ناو جنگی سنگین
CAG – ناو جنگی سبک راهنمایی‌شده
CB – ناو جنگی بزرگ
CC – کشتی فرماندهی
CG – ناو جنگی راهنمایی‌شده
CIC – مرکز اطلاعات جنگی
CIWS – سامانه سلاح نزدیک
CL – ناو جنگی سبک
CL(AA) – ناو جنگی سبک (ضد‑هوایی)
CLC – ناو جنگی فرماندهی سبک
CLG – ناو جنگی سبک راهنمایی‌شده
CLK – ناو شکارگر‑کُشنده
CM – مین‌پاش
CNO – رئیس عملیات نیروی دریایی
CSGN – ناو جنگی هسته‌ای
CVA – ناو حمله هوایی
CVL – ناو هواپیمابر سبک
DASH – هلیکوپتر ضد‑زیرآب بدون سرنشین
DD – ناوشکن
DDG – ناوشکن راهنمایی‌شده
DE – ناوشکن همراه
DL – ناوشکن بزرگ
DLG – ناوشکن راهنمایی‌شده بزرگ
ESG – گروه حمله اکتشافی
FF – ناوشکن سبک
HTS – فولاد کششی بالا
LAMPS – سامانه چندمنظوره هوایی سبک
LCC – کشتی فرماندهی تفنگدار
NRL – آزمایشگاه پژوهشی نیروی دریایی
NTDS – سامانه داده‌های تاکتیکی نیروی دریایی
NTU – ارتقاء تهدید جدید
PIRAZ – منطقه شناسایی رادار مثبت
RN – نیروی دریایی سلطنتی
SAM – موشک سطح‑به‑هوا
SRBOC – پرتاب‌کننده شاخک‌های سریع
TFCC – مرکز ارتباطات پرچم تاکتیکی
USN – نیروی دریایی ایالات متحده
VLS – سامانه پرتاب عمودی

1. مقدمه
کشتی‌های نامیده‌شده «کروزیر» بیش از ۱۵۰ سال است که بخشی از ناوگان‌های جهان بوده‌اند. به‌دلیل تاریخ طولانی‌شان، هر کسی که با نیروی دریایی ایالات متحده در ارتباط است، حداقل درک کلی از این نوع کشتی دارد. با این حال، در حالی که توافق گسترده‌ای بین برنامه‌ریزان دریایی وجود دارد که نیروی دریایی ایالات متحده باید یک کروزیر جدید (CG(X)) برای جایگزینی کلاس تیکوندرگا (CG‑47) که در ۱۵‑۲۰ سال آینده از سرویس خارج می‌شود، دقیقاً مشخص نیست که آن‌ها چه چیزی در ذهن دارند. آیا این کروزیر همان کشتی مستقل‌کار در نیمه اول قرن بیستم است؟ آیا این یک کروزیر بزرگ متخصص در محافظت از ناوهای هواپیمابر، مشابه اکثر کروزیرهای نیروی دریایی ایالات متحده در نیمه دوم قرن بیستم، است؟ آیا این یک دارایی رد دریا برای دشمن یا نگهبان مسیرهای ارتباطی دوردست است؟ آیا این یک «Sea Swap» است که به‌عنوان اولین پاسخ‌دهنده به بحران عمل می‌کند تا تا زمان استقرار گروه‌های جنگی «Surge» بزرگ، بحران را مهار کند؟ حتی نام‌گذاری پایه‌ای کروزیرها نیز گیج‌کننده است. «محافظت‌شده» در مقابل «زره‌دار» در مقابل «شناسایی» در مقابل «نبردی» کروزیر چیست؟ چرا یک «کروزیر سبک» دهه ۱۹۳۰ همان اندازه و جابجایی یک «کروزیر سنگین» دارد؟ چرا برخی کروزیرها به اندازه یا حتی بزرگ‌تر از ناوهای جنگی معادل دوره خود بودند؟ چرا کشتی‌هایی که نیروی دریایی ایالات متحده مدت‌ها آن‌ها را «ناوشکن بزرگ» (DLها، DLGها، DDG‑47ها) می‌نامید، یک شبه به‌عنوان کروزیر شناخته شدند؟ هدف این مقاله بررسی تاریخچه کروزیرها، بررسی ویژگی‌های عملکردی آن‌ها، نقش‌های رسمی که در برنامه‌ریزی نیرو به آن‌ها اختصاص داده شد و مأموریت‌های واقعی که در طول جنگ‌ها و سایر اضطراری‌ها بر عهده آن‌ها گذاشته شد، است. از این بررسی فهرستی از نقش‌های احتمالی کروزیرها استخراج می‌شود تا به برنامه‌ریزان دریایی بپرسد «آیا این همان چیزی است که وقتی می‌گویید «کروزیر» منظور دارید؟». اگر توافق شود که هر CG آینده ادامه مستقیم خط تولید محافظت ناو هواپیمابر CG‑52‑73 (به‌همراه نقش موشک‌برداری زمینی) باشد، کار تحلیل گزینه‌ها (AoA) به‌سختی ساده می‌شود. اما اگر استفاده از فهرست نشان دهد که نظرات درباره نقش‌های دیگر کروزیرها بسیار متفاوت است، کار AoA به‌طور قابل‌توجهی گسترش می‌یابد و ممکن است منجر به توصیه نه تنها یک CG بلکه یک خانواده کشتی برای پوشش نقش‌های مختلف، گاهی ناسازگار، کروزیرها شود.

2. کشتی‌های بادبانی چوبی
واژه «کروزیر» اولین بار به زبان انگلیسی در سال ۱۶۵۱ به کار رفت. این واژه از واژگان مرتبط در هلند، پرتغال و فرانسه گرفته شده بود که همگی به معنای «عبور» بودند؛ همان‌طور که عبور از ورودی بندر برای اعمال محاصره یا عبور از اقیانوس. در سال ۱۶۹۴ اسناد پارلمان بریتانیا نشان می‌دهد که کشتی‌های رده پنجم و ششم از ناوگان اصلی جدا شده و برای «گردش» به‌منظور حفاظت از حمل‌ونقل تجاری به‌کار می‌رفتند. اسناد این دوره همچنین به «گردش» مستقل برای جستجوی کشتی‌های دشمن اشاره می‌کند. مناسب بودن یک فریگات بادبانی چوبی برای این نقش، ناشی از سرعت، یک عرشه توپخانه‌ای پیوسته، طراحی عرشه خواب‌گاه و ظرفیت ذخیره‌سازی بالای آن بود [پیوست A]. این فریگات برای عملیات‌های طولانی‌برد در مناطق دوردست که راحتی خدمه، خودکفایی، قابلیت عبور در دریا و استقامت مهم بودند، مناسب بود. سرعت فریگات آن را برای شناسایی و اطلاعات‌برداری مفید می‌ساخت، همچنین برای تسهیل سفرهای طولانی که ظرفیت ذخیره‌سازی بالای آن برای هر نفر نیز مناسب بود. فریگات‌ها همچنین نقش در عملیات ناوگان داشتند. اگرچه ساختار سبک آن‌ها باعث می‌شد در ستون کشتی‌های سرمایه‌دار آسیب‌پذیر باشند، می‌توانستند در سمت غیرمتصل خط به‌منظور ارسال سیگنال یا در سمت متصل ولی در فاصله امن از دشمن برای گزارش حرکات او حرکت کنند. چون تقریباً همان قدرت بادبانی یک کشتی خطی داشتند، می‌توانستند یک کشتی سرمایه‌دار آسیب‌دیده را به‌دست بگیرند تا از نبرد خارج شود یا خدمه کشتی غرق‌شده را نجات دهند. پس از شکست پرچم‌دار فرانسوی در نبرد سنت‌ها (۱۷۸۲)، معمول شد که ناوهای جنگی فرماندهی را به‌عنوان پرچم‌دار انتخاب کنند تا چون هدف اصلی کشتی‌های خطی دشمن نبودند، بتوانند کنترل نبرد را حفظ کنند. فرمانده فریگات همیشه یک کاپیتان کامل در نیروی دریایی بریتانیا بود، «کاپیتان پست»؛ زیرا در عملیات‌های مستقل یا به‌عنوان افسر ارشد در مناطق دوردست، تصمیمات مهم درباره به‌کارگیری نیرو بدون دستور مستقیم از اداری باید اتخاذ می‌شد.

3. توسعه کروزیر ۱۹۰۰‑های تا دوره جنگ جهانی اول

3.1 توسعه‌های اولیه
کروزیر به‌عنوان یک نوع کشتی نام‌گذاری‌شده، زمانی شکل گرفت که ناوگان‌های جهان از نیروی بادبانی و بدنه‌های چوبی عبور کردند و ناوهای جنگی زره‌دار، فولادی را برای جایگزینی کشتی‌های خطی بادبانی به‌منظور اعمال یا تصاحب فرماندهی دریا در یک نبرد ناوگان ایجاد کردند. ناوهای جنگی اولیه بزرگ بودند – بزرگ‌ترین کشتی‌های جنگی تاریخ در زمان معرفی – نسبتاً کند و استقامت کوتاهی داشتند حتی با کمک بادبانی کمکی. این ویژگی‌ها فضایی برای انواع مختلف کشتی‌های کوچکتر ایجاد کرد. کروزیر برای پر کردن چندین این فضاها ایجاد شد. کشتی‌های بسیار کوچک همزمان برای مأموریت رد دریا ساخته شدند. با استفاده از سلاح‌های زیرآبی نوین مانند مین و تورپیدو، این کشتی‌ها می‌توانستند بزرگ‌ترین کشتی‌ها را غرق کنند و مانع یک قدرت مسلط شوند که پس از به‌دست آوردن کنترل دریا، از آن بهره‌برداری می‌کرد. این کشتی‌های بسیار کوچک، تورپیدو‌کش‌ها و زیرآب‌ها، برد بسیار محدودی داشتند و قابلیت عبور در دریاهای باز را نداشتند. بنابراین، فقط در آنچه امروز «جنگ ساحلی» می‌نامیم – شکستن محاصره یا مقابله با حمله توپخانه‌ای ساحلی – مفید بودند. آن‌ها قادر به تعقیب کشتی‌های تجاری یا ناوگان دشمن در دریاهای باز نبودند.

با ظهور استراتژی دریایی که از ناوهای جنگی بزرگ و تورپیدو‌کش‌ها و زیرآب‌های کوچک استفاده می‌کرد، نیاز به کشتی میان‌اندازه‌ای به‌نام کروزیر بوجود آمد. یکی از این وظایف «دزدان تجاری» بود که باید برد جهانی داشته باشد و سرعت کافی برای فرار از سریع‌ترین کشتی تجاری یا ناو جنگی داشته باشد. دزدان تجاری همچنین باید ظرفیت کافی برای اسکان خدمه کشتی‌های تجاری تصرف‌شده یا غرق‌شده را داشته باشد؛ در آن زمان ترک کردن آن‌ها در قایق‌های نجات غیرقابل قبول بود. ممکن بود برای کشتی‌های حامل بارهای بسیار ارزشمند خدمه جایزه‌ای نیز نیاز باشد.

مأموریت دیگر کروزیر «نمایش پرچم» در ایستگاه‌های خارجی بود. اگرچه این کار به‌نظر می‌رسید بیشتر مراسمی باشد، در آن زمان «کشتی ایستگاه» ممکن بود برای حفاظت از منافع ملی‌اش در مواجهه با ساکنان خشمگین در آنچه امروز «سومین جهان» می‌نامیم، حتی بدون تأیید دولت محلی، اقدام کند. این مأموریت «قایق‌دار» برای کشتی‌ای به‌اندازه و هزینه ناو جنگی مناسب نبود و نیاز به معماری دریایی متفاوتی نسبت به مأموریت دزدان تجاری داشت (سرعت تقریباً بی‌ارزش بود، برای مثال). با این حال، یک کشتی میان‌اندازه هنوز برای حمل نماینده نیروی دریایی (اغلب یک افسر پرچم) و کارکنانش، یک تفنگدار، و تجهیزات کافی برای انجام تعمیرات خود در مناطق دوردست، که زیرساخت‌های مکانیکی ندارند، لازم بود. یک سالن پذیرایی زیبا و آشپزخانه مجهز نیز مورد نیاز بود، چون قایق‌دار باید مهمان‌نوازی قابل‌توجهی برای سفیران و مقامات محلی داشته باشد. یک مجموعه کامل قایق‌ها برای انتقال مهمانان به ساحل در صورت لنگر انداختن برای امنیت یا دلایل عملیاتی دیگر نیز اغلب لازم بود. بسته به سطح تهدید در ایستگاه خارجی یا نحوه برخورد دیپلمات‌ها با روابط خارجی، مأموریت «قایق‌دار» می‌توانست به عملیات قدرت‌نمایی تبدیل شود، جایی که کشتی ایستگاه باید وظایف ناو جنگی مانند توپخانه‌برداری ساحلی و کنترل دریا را انجام دهد. واضح است که این می‌توانست به سرعت نیاز به کشتی قدرتمندتری ایجاد کند و در واقع ارسال ناو جنگی ممکن بود به‌دلیل ملاحظات حفظ «ناو در وجود» امکان‌پذیر نباشد.

وظایف رد دریا هر دو کروزیرها و کشتی‌های کوچک‌سابقه‌ای که پیشتر ذکر شد، نیاز به عملکرد «ضد‑رد دریا» داشت. یک کشتی میان‌اندازه برای اسپرینت کشتی‌های تجاری به‌منظور دفع دزدان تجاری و دزدان دریایی، و همچنین برای اسپرینت ناوهای جنگی به‌منظور محافظت آن‌ها در برابر تورپیدو‌کش‌ها و زیرآب‌ها (و بعدها ناوشکن‌ها) نیاز بود. این مأموریت‌ها، مانند مأموریت دزدان تجاری، نیاز به سرعت و قابلیت عبور در دریا داشت تا کروزیر بتواند در تمام شرایط آب و هوایی در کنار کشتی اسپرینت بماند، حتی اگر لزوماً سرعت کشتی رد دریا را نداشته باشد. یک کروزیر نیازی به تعقیب چنین کشتی‌ای در تعقیب پشت‌سر نمی‌داشت؛ فقط کافی بود آن را از کشتی اسپرینت دور کند بدون اینکه خود کروزیر هدف آسانی برای دشمن باشد.

در نهایت، در دوره‌ای پیش از ماهواره‌های جاسوسی یا شناسایی هوایی، کروزیرها یک وظیفه شناسایی داشتند. «کروزیر شناسایی» کشتی‌ای کوچک با سرعت بسیار بالا بود که ویژگی اصلی دیگر آن مناره‌های بلند برای نگه‌داشتن بالای چشم‌اندازهای شناسایی و بعدها آنتن‌های رادیویی بود تا کشتی بتواند آنچه دیده است را گزارش کند. باید می‌توانست خود را در برابر کشتی‌های کوچکتر به‌مدت کافی دفاع کند تا گزارشش به فرمانده نیرو برسد؛ بنابراین اگر این عملکرد را به‌عنوان بخشی از ناوگان یا کمک به ناوهای جنگی برای یافتن هدف‌هایشان در نظر بگیریم، کروزیر شناسایی لزوماً کوچک نبود. از سوی دیگر، شناسایی می‌توانست شبیه جاسوسی باشد و برای این عملکرد یک کشتی کوچک و کمتر جنگی مناسب‌تر بود. «شناسایی استراتژیک»، که هشدار پیش‌دستی از خروج ناوگان دشمن از پایگاه خود می‌داد، ممکن بود به تعداد زیادی از واحدها برای پوشش کافی نیاز داشته باشد تا بتوانند دشمن را دنبال کنند؛ این دوباره منجر به تولید تعداد زیادی از واحدهای کوچکتر، کم‌هزینه می‌شد که هنوز به قابلیت سرعت بالا نیاز داشتند.

بر این اساس، طراحان کشتی کروزیرها را به‌عنوان کشتی‌های میان‌اندازه‌ای برای انجام این مأموریت‌های اصلی توسعه دادند. ناوهای مختلف برخی از این مأموریت‌ها را بیشتر از دیگران تأکید می‌کردند و بیشتر ناوها کروزیرها را در اندازه‌ها و پیکربندی‌های متفاوتی ساختند تا مأموریتی که دکترین آن در رأس فهرست اولویت‌هایشان بود، برآورده شود. برای مثال، طراحان بریتانیایی بر مأموریت ضد‑رد دریا و کشتی ایستگاه/قایق‌دار تأکید می‌کردند، در حالی که طراحان فرانسوی و آلمانی ترجیح می‌دادند بر رد دریا تمرکز کنند. این نتیجه طبیعی موقعیت مسلط نیروی دریایی بریتانیا در دوره ویکتوریایی و وضعیت دوم‌رتبه‌ای ناوهای کوچکتر اروپایی بود. ایالات متحده دیرتر وارد بازار کروزیر شد، بدون تجربه گسترده در ساخت کشتی‌های آهن و فولاد. اما طراحان ما به‌نظر می‌رسیدند که فعالیت‌های ناوهای خارجی، به‌ویژه بریتانیا، را مطالعه کرده‌اند و حتی اولین کروزیرهای ما، که به‌تقریب ۱۸۹۰ میلادی باز می‌گردند، تحت تأثیر تجربه اروپایی بودند.

از ابتدای ناوهای فولادی، این‌که صرفاً مقیاس‌گذاری تمام عملکردها به‌صورت یکنواخت از یک کشتی سرمایه‌دار منجر به یک کروزیر رضایت‌بخش نمی‌شود، شناخته شد. چنین کشتی‌ای سلاح‌هایی داشت که نمی‌توانست زره ناو جنگی را نفوذ کند و زره‌ای که نمی‌توانست در برابر توپخانه ناو جنگی مقاومت کند؛ سرعت آن به‌دلیل کوتاه‌تر بودن خط آب کمتر از ناو جنگی بود و همچنان در برد کمبود داشت. بنابراین، چنین کشتی‌ای به‌وضوح توسط ناوهای جنگی دشمن برتری می‌یافت و نمی‌توانست به‌مدت کافی در برد دزدان تجاری بماند تا به آن‌ها آسیب برساند. چنین کشتی‌ای سلاح‌های بیشتری نسبت به نیازهای کشتی ایستگاه یا شناسایی داشت و زره‌ای بیشتر نسبت به نیازهای مقابله با توپخانه‌های کمتر قدرتمند از ناوهای جنگی یا توپخانه‌های ساحلی.

با این حال، در نقش قدرت‌نمایی یا قایق‌دار، واضح بود که کروزیر یک جایگزین ارزان‌تر و کم‌قابلیت‌تر برای ناو جنگی است. این منشا اولین کلاس یا «کروزیر زره‌دار» بود؛ یک کشتی بزرگ‌تر با زره قابل‌توجه در اکثر مناطق حیاتی که نازک‌تر از زره ناو جنگی بود، سلاح‌گذاری مقیاس‌دار به‌صورت ناو جنگی اما با سرعت و استقامت بیشتر تا بتواند به‌صورت نظری از مواجهه با ناو جنگی فرار کند. از این توصیف، ضمنی است که کروزیر زره‌دار لزوماً کوچکتر از ناو جنگی معاصر نباشد، چون سرعت و ظرفیت سوخت منجر به افزایش اندازه کشتی می‌شود. کروزیرهای زره‌دار در اندازه به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بودند؛ بزرگ‌ترین آن‌ها، «بیگ تن» سال‌های ۱۹۰۵‑۶، بیش از ۱۵٬۰۰۰ تن وزن داشتند و طولانی‌تر از ناوهای جنگی معاصر بودند که معمولاً کمتر از ۱۸٬۰۰۰ تن وزن داشتند. آن‌ها به‌نام ایالات نام‌گذاری می‌شدند که نشانگر وضعیت نزدیک به کشتی سرمایه‌دارشان بود. ناو ماین، که در هاربر مین تخریب شد و جنگ اسپانیایی‑آمریکایی را آغاز کرد، به‌عنوان یک کروزیر زره‌دار (به‌صورت طرح بریتانیایی اصلاح‌شده) طراحی شد اما بعدها به‌عنوان ناو جنگی دومین کلاس بازنویسی شد؛ او هم کوچکتر و کندتر از کروزیر زره‌دار نیویورک بود، اما سلاح اصلی سنگین‌تری داشت.

به سمت پایین مقیاس، «کروزیر کلاس دوم» یا «کروزیر محافظت‌شده» زره کمتری داشت و عموماً کوچکتر از کروزیر زره‌دار بود. در اکثر منابع، کروزیرهای محافظت‌شده دارای عرشه محافظت‌پوش (protective deck) بودند اما نوار زرهی در خط آب نداشتند؛ کروزیرهای محافظت‌شده آمریکایی عمدتاً این طرح را دنبال کردند، اما یک کلاس دارای نوار ۴ اینچی و همه آن‌ها زره اضافی اطراف سلاح‌ها و برج فرماندهی داشتند. کروزیرهای محافظت‌شده معمولاً سریع‌تر از کروزیرهای زره‌دار بودند اما حداقل در ایالات متحده استقامت بیشتری نداشتند. آن‌ها برای مأموریت‌های رد دریا و ضد‑رد دریا که به سرعت بالا و برد طولانی توپخانه‌ای نیاز داشتند، مناسب‌تر بودند، جایی که عرشه محافظت‌پوش می‌توانست بیشتر از نوار زرهی مفید باشد.

کوچک‌تر از این، «کروزیر کلاس سوم» یا «کروزیر صلح» بود. این کشتی‌ها برای ایستگاه در مناطق با تهدید کم طراحی می‌شدند. این کشتی‌ها می‌توانستند وزن خالص تنها ۳٬۰۰۰ تن یا کمتر داشته باشند و معمولاً زره عرشه سبک و زره توپخانه‌ای موضعی، گاهی برج فرماندهی زره‌دار و گاهی بدون زره داشتند. در دهه ۱۸۹۰ بسیاری از این‌ها سرعت بالایی نداشتند و حتی به ۲۰ گره هم نمی‌رسیدند. در حالی که در نقش‌های زمان صلح این مشکل نبود، در صورت بروز جنگ می‌توانست خطرناک باشد، زیرا در برابر بسیاری از حریفان نمی‌توانستند نه جنگ کنند و نه فرار کنند.

«کروزیر شناسایی» تقریباً به اندازه یک کروزیر محافظت‌شده بود؛ ویژگی منحصر به‌فرد اصلی آن سرعت بالاتر بود. کروزیرهای شناسایی سنتی چهار پره (quadruple screws) را برای ناوهای آمریکایی معرفی کردند. تقسیم نیروی پیش‌ران به چهار پروانه، بار پروانه را کاهش می‌داد و تمایل به حباب‌زنی در سرعت‌های بسیار بالا را کم می‌کرد؛ بنابراین، کروزیرهای چهار پره می‌توانستند سرعت بالاتری بدون پیش‌نقش زیاد داشته باشند و این روند تا جنگ جهانی دوم ادامه یافت. برجسته‌ترین کروزیر شناسایی آمریکایی بدون شک کلاس اوماها بود که در بخش بعدی مورد بحث قرار می‌گیرد. پس از آنکه هوانوردی ناوها هواپیماهای شناور برای استفاده بر روی کروزیرها و ناوهای جنگی فراهم کرد، نقش کروزیر شناسایی اهمیت کمتری یافت و پس از حدود ۱۹۲۵ دیگر ساخته نشد.

3.2 انتقال از زره‌دار به غیرزره‌دار
کروزیرها، البته، در خلاء تکامل رشد نکردند؛ آن‌ها تحت تأثیر توسعه انواع دیگر کشتی‌های جنگی قرار گرفتند. تا سال ۱۸۹۰، انتقال به بخار و فولاد در اکثر ناوگان‌ها تکمیل شده بود. «راه‌حل‌های کلاسیک» برای اکثر انواع کشتی‌ها از طریق آزمایش و تحلیل، با کمک تجربه بازی‌های جنگی در غیاب نبرد واقعی، به‌دست آمد. اما کشتی‌های رد دریا همچنان به‌سرعت در حال تحول بودند؛ سرعت و قابلیت عبور تورپیدو‌کش‌های سطحی افزایش یافت تا جایی که نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا شروع به دیدن این کشتی‌ها به‌عنوان تهدیدی برای ناوگان جنگی کرد (در حالی که زیرآب‌ها در جنگ داخلی آمریکا موفقیت‌آمیز بودند، اما در دهه ۱۸۹۰ هنوز آزمایشی بودند و تا حدود ۱۹۰۰ تهدید جدی‌ای نشدند). بریتانیا به دنبال داروی ضد‑دزدان تجاری، «تورپیدو‌کش‌دست‌دار» (torpedo‑boat destroyer) شد و در سال ۱۸۹۳ اولین گروه از کشتی‌های ۲۵۰‑تنی به‌کار گرفته شد. این کشتی‌ها (بعداً به‌عنوان ناوشکن‌ها شناخته شدند) سرعت طراحی ۲۷ گره داشتند – سریع‌تر از تورپیدو‌کش‌های معاصر – و بزرگ‌تر و سلاح‌دارتر بودند. اکنون ناوشکن‌ها به‌نوبه خود تهدیدی برای (و همچنین دفاعی برای) ناوگان جنگی شدند. چون این کشتی‌های جدید هنوز نسبتاً کوچک و برد کوتاهی داشتند، عموماً نمی‌توانستند همراه ناوگان جنگی در دریاهای باز باشند. وجود آن‌ها عاملی شد که طراحان کروزیرها را به‌سوی افزایش سرعت کشتی‌هایی که ممکن است به‌عنوان اسپرینت برای ناوگان جنگی عمل کنند، سوق داد. این سرعت اضافی معمولاً به‌قیمه کاهش زره‌پوشی انجام می‌شد و طراحان را به سمت انواع سبک‌تر کروزیرها هدایت می‌کرد.

در سال ۱۹۰۶، نیروی دریایی بریتانیا با معرفی ناو جنگی *دردنو* وضعیت را برهم زد؛ این ناو جنگی نام خود را به‌نوعی به‌تمامی ناوهای جنگی مدرن داد که سلاح اصلی یک‌کالیبر بزرگ، سلاح‌های ثانویه ضد‑تورپیدو‌کش‌های کوچک و بعدها توپ‌های ضد‑هوایی داشتند. *دردنو*ها همچنین می‌توانستند سرعت بالاتری نسبت به ناوهای جنگی پیشین داشته باشند، با استفاده از توربین‌های بخار جدید و مزیت اندازه بزرگتر. تقریباً همزمان با معرفی *دردنو*، لرد جان فیشر بریتانیا مفهوم «ناو جنگی» (battle cruiser) را پیش‌نهاد کرد؛ کشتی‌ای با سرعت بالاتر اما سلاح مشابه *دردنو*. ناوهای جنگی همان اندازه یا کمی بزرگ‌تر از ناوهای جنگی بودند، اما زره‌پوشی بسیار کمتری داشتند. در اکثر ناوگان‌هایی که آن‌ها را ساختند، چهار پره داشتند در حالی که ناوهای جنگی معمولاً دو یا سه پره داشتند. به‌نظر می‌رسید فیشر می‌خواست ناوهای جنگی عملکرد مشابه کروزیر شناسایی داشته باشند، اما به‌گونه‌ای که در برابر توپخانه ناو جنگی مقاوم باشند تا حتی در مواجهه با ناوهای جنگی و ناوشکن‌های دشمن بتوانند عمل کنند. علاوه بر این، او احتمالاً تشخیص داد که یک واحد کوچک از ناوهای جنگی می‌تواند مانورهایی مانند عبور از خط (crossing the T) دشمن را انجام دهد در حالی که ناوهای جنگی مانع تمرکز آتش دشمن بر ناوهای جنگی می‌شوند. ناوهای جنگی هرگز به‌صورت کلاسیک «قابلیت ایستادن در خط» (یعنی تبادل تیرهای جانبی با یک ناو جنگی دشمن) طراحی نشدند؛ اما شاید به‌دلیل سلاح‌هایشان و ظاهرشان – سلاح‌های به‌اندازه ناو جنگی، شبیه ناو جنگی بودند و حداقل به اندازه آن بزرگ بودند – فرماندهان در جنگ جهانی اول از آن‌ها به‌عنوان ناوهای جنگی استفاده کردند. اما آن‌ها برای تحمل آتش ناو جنگی طراحی نشده بودند و چندین مورد از آن‌ها در جنگ جوتلند (۳۱ مه ۱۹۱۶) منفجر شدند. ایالات متحده ناو جنگی را تا خیلی دیرتر تکمیل کرد؛ در حالی که طرح‌های متعددی در طول جنگ جهانی اول توسعه یافت و یکی در سال ۱۹۱۶ تأیید شد، ناوهای جنگی آمریکا تا بعد از جنگ جهانی اول تکمیل نشدند؛ زیرا دفاتر نیروی دریایی درسختمان‌های جوتلند و ناو *هود* به‌عنوان نمونه ناو جنگی سریع، درسختمان‌های خود استفاده کردند.

با این حال، ظهور ناوهای جنگی محیط تاکتیکی کروزیرها را به‌طور اساسی تغییر داد. سلاح‌های ناوهای جنگی به‌اندازه ناو جنگی می‌توانستند در بردی که هیچ کروزیر سنتی نمی‌توانست برسد، هدف‌گیری کنند و حتی در بردهای طولانی زره ناو جنگی را نفوذ کنند. ناوهای جنگی سریع‌تر از تمام ناوشکن‌های محافظت‌شده و البته از کروزیرهای شناسایی بودند. اگر احتمال مواجهه با ناو جنگی وجود داشت، یک کروزیر زره‌دار در خطر جدی بود. این واقعیت به‌وضوح در اولین نبرد فالکلند (دسامبر ۱۹۱۴) نشان داده شد؛ جایی که یک ناوگان آلمانی تحت فرماندهی آدمیرال فون اسپی، متمرکز بر ناوهای جنگی *شارن‌هورست* و *گنایزنائو*، تقریباً توسط دو ناو جنگی بریتانیایی *اینویینسیبل* و *اینفلکسِیبل* نابود شد.

اگر کروزیرها به‌طور کلی برای حفظ اندازه کوچک به‌منظور حفظ حضور نیروی دریایی در مناطق وسیع، سرعت را به‌جای زره یا سلاح ترجیح می‌دادند تا بتوانند در مواجهه با تهدیدی غول‌پیکر مانند ناو جنگی فرار کنند، بنابراین، به‌سرعت پیش از و در طول جنگ جهانی اول، زره‌پوشی کروزیرها به‌سوی سرعت بالاتر کاهش یافت. برخی کروزیرها بدون زره تولید شدند؛ در بسیاری از ناوگان‌ها این‌ها «کروزیرهای سبک» نامیده می‌شدند. با این حال، زرهی با ضخامت محدود هنوز جایگاهی در طراحی کروزیر داشت. در نقش قایق‌دار، کشتی ممکن بود در معرض آتش سلاح‌های سبک یا توپخانه‌های سبک قرار گیرد که می‌توانست کشتی را در دوردست از تعمیرگاه‌ها و تأمینات غیرفعال کند پیش از اینکه اقدام دفاعی کافی انجام شود. همچنین، یک کروزیر نباید توسط یک ضربه از سلاح‌های اندازه ناوشکن غیرفعال شود.

3.3 ارتباطات
ارتباطات برای کروزیرها و سایر کشتی‌های نیروی دریایی به دو نوع اساسی تقسیم می‌شود: ارتباطات کوتاه‌برد برای تبادل سیگنال‌های تاکتیکی بین یک فرمانده سوار بر کشتی و سایر کشتی‌های ناوگان، و ارتباطات بلند‌برد برای دریافت دستورها یا گزارش اطلاعات به فرماندهی بالاتر. در روز، سیگنال‌های تاکتیکی معمولاً با پرچم‌ها انجام می‌شد که حداقل از سال ۱۶۰۰ وجود داشتند. ابتدا در شب از چراغ‌های رنگی یا راکت‌ها استفاده می‌شد. حدود سال ۱۸۸۰، نورهای الکتریکی معرفی شد؛ پرتوهای شبیه به چراغ جستجو که به‌صورت مناسب قطع می‌شدند تا همان کد مورس تلگرافی را منتقل کنند و سیگنال‌سازی شبانه را به‌طرز چشمگیری بهبود داد. در این زمان، سیگنال‌های پرچمی همچنان روش اصلی ارتباط روزانه بین کشتی‌ها بود.

ارتباطات بلند‌برد تاریخیاً از طریق ارسال اسناد (dispatches) توسط کشتی‌های سریع یا بعداً از طریق پیام‌های تلگرافی به بنادر خارجی که می‌توانستند توسط کشتی‌ها دریافت شوند (این روش برای اطلاع‌رسانی به آدمرال دیوی درباره آغاز جنگ با اسپانیا و حرکت به فیلیپین استفاده شد) انجام می‌شد. گام بعدی تکامل «تلگرافی بی‌سیم» یا WT بود. یک رادیو دوطرفه می‌توانست سیگنال مورس کلیدشده را از یک ایستگاه ساحلی یا کشتی دیگر ارسال یا دریافت کند. این قابلیت به‌تدریج از اولین آزمایش‌های گولیلمو مارکونی در سال ۱۸۹۵ که به برج‌های بزرگ زمینی برای نگه‌داشتن آنتن‌ها نیاز داشت، به‌سوی مجموعه‌های دریایی با برد محدود (در ابتدا) و سپس به‌سوی عملکرد بهتر پیش رفت. رادیو به‌طور معمول در کروزیرها از حدود سال ۱۹۰۰ نصب شد و تا آغاز جنگ جهانی اول بر روی اکثر کشتی‌های نیروی دریایی بود. با این حال، ارتباطات رادیویی، در حالی که ارزش کروزیر شناسایی را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌داد و شاید حتی ساخت کروزیرهای شناسایی تخصصی را توجیه می‌کرد، مشکلات جدیدی برای فرماندهی و کنترل ایجاد کرد. در جنگ جهانی اول، فرماندهی مرکزی و سران دولت‌ها دریافتند که رادیو به آن‌ها امکان می‌دهد دستورات تقریباً در زمان واقعی به فرماندهان عملیاتی بدهند. این وضعیت فرمانده در دریا را در موقعیتی دشوار قرار می‌داد: او می‌توانست برای اتخاذ اقدام مستقل بدون مشورت با لندن یا واشنگتن سرزنش شود، اما اگر دستورات رادیویی را اجرا کند و این دستورات نادرست باشند چون مرکز وضعیت دریا را درک نکرده بود، نیز سرزنش می‌شد. این دو وضعیت در جنگ جهانی اول رخ داد و چندین حرفه را خراب کرد. در مانورهایی که منجر به کارزار گالیپولی شد، برای مثال، معاون‌امیرال تروبریج تصمیم گرفت با ناو جنگی *گوئبن* آلمانی درگیر نشود؛ او به‌دلیل دستورات رادیویی برای اجتناب از مبارزه با «نیروی برتر» محاکمه شد اما برائت یافت.

3.4 توسعه کروزیر ۱۹۲۰‑۱۹۳۸

4.1 نیروی دریایی ایالات متحده پیش از معاهده واشنگتن
در سال‌های پیش از ۱۹۲۰، طراحی کروزیرهای نیروی دریایی ایالات متحده بر دو نوع اصلی متمرکز بود. اولین نوع، کلاس کروزیرهای شناسایی بود که در نهایت به کلاس اوماها تبدیل شد؛ دومین نوع، یک کلاس جدید از ناوهای جنگی بود که آغاز شد اما هرگز تکمیل نشد.

4.1.1 کلاس اوماها
نیروی دریایی ایالات متحده الگوی طراحی کشتی‌های خود را با افزایش اندکی عملکرد نسبت به طرح‌های خارجی ادامه داد. پیش از جنگ جهانی اول، متوسط وزن کروزیرهای ناوگان‌های جهان کمتر از ۵٬۰۰۰ تن بود و با چند توپ ۶ اینچی در سپرهای باز مسلح بود. طراحی کلاس اوماها به‌طور قابل‌توجهی در سلاح، سرعت و برد برتری داشت. این کلاس به‌طور خاص در پاسخ به ناوهای کلاس سِنتر (Centaur) بریتانیایی طراحی شد. اگرچه از نگاه مدرن، یک درگیری بین ایالات متحده و بریتانیا غیرقابل تصور است، برنامه‌ریزان نیروی دریایی ایالات متحده در آن زمان و تا اواسط ۳۰‑ها بریتانیا را رقیب قدرتمندی برای قدرت در اقیانوس اطلس می‌دانستند و احتمال درگیری مسلحانه بین دو کشور به‌اندازه‌ای بود که برنامه‌ریزی مناسب را توجیه می‌کرد. این کشتی در ابتدا با هشت توپ ۶ اینچی طراحی شد؛ این عدد در طول ساخت به دوازده توپ افزایش یافت تا در برابر هفت توپ ۶ اینچی سِنتر مقابله کند. با سرعت طراحی ۳۵ گره، اوماها سریع‌ترین کشتی جهان بود؛ ۳ گره سریع‌تر از رقیب بریتانیایی نزدیک خود. اوماها در سال ۱۹۲۰ شلیک شد (به‌عنوان C4 و بعدها CL‑4) و وزن تخمینی کمی بیش از ۷٬۱۰۰ تن طولی داشت. این ناوها ظاهر کاملاً کهن داشتند؛ به‌دلیل توپخانه‌های دوکاسه‌دار توده‌ای زمان جنگ جهانی اول، از آخرین ناوهای طراحی شده با سلاح‌های پهن‌پهن بودند. به‌دلیل تغییرات طراحی در میانه ساخت، اوماها که در سال ۱۹۲۰ به آب رفتند، یک طرح بسیار بارگیری‌شده بود که حتی در ابتدا نیز فشرده بود. این کشتی‌ها به‌طور کافی عایق‌بندی نشده، در مناطق گرم بیش از حد گرم و در شمال بیش از حد سرد بودند. صرفه‌جویی در وزن به‌منظور افزایش سرعت، به‌قیمه فداکاری در راحتی کشتی منجر شد. اگرچه در شرایط دریا خوب توصیف می‌شد، عرشه کم ارتفاع باعث می‌شد آب سبز به‌سرعت به‌سر عرشه و در محفظه‌های تورپیدو وارد شود. بدنه‌های نازک به‌سرعت در سرعت بالا نشت می‌کردند؛ بنابراین، سوخت‌گیری طولانی‌مدت باعث آلودگی مخازن نفتی با آب دریا می‌شد. با این وجود، نیروی دریایی ایالات متحده به‌طور قابل‌توجهی به اوماها افتخار می‌کرد. اوماها تأکید بالایی بر حفاظت در برابر انفجارهای زیرآبی داشت؛ با تقسیم‌بندی بهبود یافته و مجلاتی که برای اولین بار در خط میانی قرار گرفتند. اوماها در طول دوره بین‌جنگ به‌عنوان رهبران ناوگان‌های ناوشکن عمل کردند و به آن‌ها کمک کردند تا در برابر حملات ناوشکن‌های دشمن مقاومت کنند. شناسایی تاکتیکی به‌سوی هواپیماهای ناو تبدیل شد و نقش شناسایی دوربرد به‌وسیله ناوهای جنگی سنگین جدیدی که توسط معاهده واشنگتن به وجود آمد، منتقل شد؛ بنابراین، اوماها هرگز عملکرد اصلی خود را انجام ندادند. آن‌ها به‌عنوان ناوهای اسکرینینگ در خط ناوگان به‌کار گرفته شدند، جایی که سرعت بالا و حجم آتش زیادشان بیشترین قدردانی را دریافت کرد.

4.1.2 کروزیرهای سنگین پیش از ۱۹۲۲
در حالی که موفقیت اوماها به‌نفع کروزیرهای سِنتر بود، تهدید دیگری از سوی بریتانیا بر سر راه نیروی دریایی ایالات متحده ظاهر شد که توانایی‌های اوماها را پشت سر می‌گذاشت. ناوهای کلاس هوکینز (Hawkins) بریتانیایی (۱۹۱۶) هفت توپ ۷٫۵ اینچی/۴۵ را در وزن ۹٬۷۵۰ تن و سرعت ۳۰ گره داشتند. هوکینز برای شکار دزدان تجاری آلمانی طراحی شده بود و سلاحی با برد بسیار طولانی داشت که می‌توانست دزدان تجاری را پیش از فرار آن‌ها غیرفعال کند. این دزدان تجاری به‌طور ناخواسته طرح‌های خارجی را ارتقا داد؛ به‌ویژه به‌دلیل پتانسیل آن‌ها به‌عنوان دزدان تجاری. برای نیروی دریایی ایالات متحده، هوکینز استانداردی برای کروزیرهای مستقل شد؛ برنامه‌ریزان خواستند شش توپ ۸ اینچی و سرعت ۳۲٫۵ گره برای مقابله با توانایی‌های هوکینز داشته باشند. طرح‌های نیروی دریایی ایالات متحده که در پاسخ به کلاس هوکینز توسعه یافتند، در نهایت منجر به USS *Pensacola*، اولین «کروزیر معاهده‌ای» شد.

4.1.3 ناوهای جنگی پیش از ۱۹۲۲
در سال ۱۹۰۹، همان‌طور که در بخش قبلی بحث شد، نیروی دریایی بریتانیا ناو جنگی *اینویینسیبل* را به‌عنوان اولین ناو جنگی به‌کار گرفت؛ این ناو جنگی برای برتری بر هر کروزیر معمولی زمان خود طراحی شد. *اینویینسیبل* با سلاح‌های بزرگ ناو جنگی مسلح شد، در حالی که سرعتی بالاتر از ناوهای جنگی و ناوهای زره‌دار داشت. نقش آن به‌عنوان کشتی شناسایی برتر بود؛ می‌توانست از پشت خطوط دفاعی ناوهای جنگی عبور کند و به‌طور مؤثر ناوهای جنگی خود را اسکرین کند. او همچنین نقش‌های ثانویه در شکار دزدان تجاری و تقویت خط نبرد اصلی در یک درگیری دریایی داشت. برای دستیابی به سرعت مورد نیاز برای ناو جنگی در حالی که سلاح سنگین حمل می‌کرد، بدنه و ماشین‌آلات باید بزرگ‌تر، پیچیده‌تر و گران‌تر از هر کشتی پیشین ساخته می‌شد. با این حال، زره‌پوشی باید به‌حداقل ممکن کاهش می‌یافت تا وزن کاهش یابد. به‌دلیل این انتقادات، نیروی دریایی ایالات متحده برای چندین سال از ساخت ناوهای جنگی خودداری کرد. تأیید واضح مفهوم ناو جنگی در جنگ جهانی اول. در اولین نبرد فالکلند، برتری ناو جنگی بر ناوهای زره‌دار واضح شد. توسعه ناو جنگی برای نیروی دریایی ایالات متحده بسیار پرنوسان بود؛ طراحان نیروی دریایی به‌دنبال توانمندی‌های نیروی دریایی بریتانیا بودند، در حالی که رهبران نیروی دریایی با موانع سیاسی برای ساخت یک کلاس گران‌قیمت و پیچیده از کشتی‌های جدید مبارزه می‌کردند. ناوهای جنگی اولیه ایالات متحده با سلاح‌های ۱۴ اینچی طراحی شدند؛ این سلاح‌ها در سال‌های پیش از معاهده به‌منظور پیشی گرفتن از سلاح‌های ۱۵ اینچی *هود* بریتانیایی به ۱۶ اینچ ارتقا یافتند.

4.2 معاهده واشنگتن
در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۱، پنج قدرت اصلی ناوگان‌های پس از جنگ جهانی اول در واشنگتن دی.سی. برای بحث درباره خلع سلاح‌های دریایی گرد هم آمدند. ایالات متحده، بریتانیا، ایتالیا، فرانسه و ژاپن در آن زمان بزرگ‌ترین نیروی‌های دریایی جهان را در اختیار داشتند. هر یک به‌دنبال یک توافق مطلوب برای خود می‌رفتند. این برای ایالات متحده به‌ویژه مهم بود؛ زیرا می‌خواستند یک توافق خلع سلاح دریایی داشته باشند که بتواند رقابت ناوهای جنگی گران‌قیمت را مهار کند، به‌ویژه تمایل به ناوهای جنگی گران‌قیمت را محدود کند، در حالی که همچنین گسترش ژاپن در شرق دور را محدود کند. ایالات متحده تهدیدی از دو سوی اقیانوس‌ها می‌دید؛ بریتانیا به‌عنوان یک قدرت دریایی مسلط، همچنان توسط برنامه‌ریزان نیروی دریایی به‌عنوان تهدیدی برای ایالات متحده در نظر گرفته می‌شد؛ ژاپن به‌عنوان یک قدرت نوظهور در شرق دور، تهدیدی برای منافع ایالات متحده در فیلیپین بود. برای مقابله با بریتانیا، برنامه‌ریزان ایالات متحده می‌خواستند تعداد کشتی‌های بریتانیایی ساخته‌شده را محدود کنند و همچنین سنت ناوهای جنگی بزرگ را حفظ کنند. ژاپن به‌سرعت تبدیل به یک تهدید می‌شد؛ پس از شکست ناوهای روسیه در ۱۹۰۵، ژاپن به‌عنوان یک قدرت دریایی درجه یک ظاهر شد. اگرچه در طول جنگ جهانی اول متحد بود، نفوذ ژاپن در شرق دور به‌سرعت در حال رشد بود و برنامه‌ریزان ایالات متحده نگران منافع خود در فیلیپین بودند. برای مقابله با ژاپن، استراتژیست‌های دریایی ایالات متحده برنامه‌ریزی کردند تا پایگاه‌های دریایی در فیلیپین و گوام داشته باشند، علاوه بر برنامه‌ریزی ناوهای جنگی که توسط کنگره در سال ۱۹۱۶ تصویب شد. درک این‌که موقعیت ایالات متحده در اقیانوس آرام ضعیف بود، نیروی دریایی مجبور شد استراتژی نگهداری را اتخاذ کند. برنامه‌ریزان نیروی دریایی ایالات متحده می‌خواستند بتوانند در دو سناریوی مختلف جنگ کنند: اول، یک جنگ دو‑اوقیانوسی که نیروی دریایی ایالات متحده در اقیانوس اطلس به‌صورت تهاجمی عمل می‌کند، در حالی که در اقیانوس آرام دفاعی می‌شود؛ دوم، یک جنگ یک‑اوقیانوسی که نیروی دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام به‌صورت تهاجمی عمل می‌کند. ستون فقرات این استراتژی، داشتن یک ناوگان برتر بود؛ یعنی تعداد زیادی ناو جنگی برای مقابله با ناوهای جنگی ژاپن. این هزینه‌ای بود که بسیاری از سیاستمداران آمریکایی مایل به پرداخت آن نبودند. در این زمینه، معاهده واشنگتن می‌تواند به‌عنوان گزینه کمتر هزینه‌بر در مقایسه با قدرت نظامی دیده شود؛ دیپلماسی به‌جای نیروی نظامی به‌عنوان سلاح اصلی انتخاب شد. توافقی بین پنج قدرت به‌وجود آمد که گسترش ناوهای هر کشور را تنظیم می‌کرد. مهم‌ترین عامل در پذیرش شرایط معاهده توسط همه طرف‌ها، تمایل واقعی به محدودیت سلاح‌ها توسط همه بود. پس از تعیین برخی استثنائات برای کشتی‌های در حال استفاده و در حال ساخت، معاهده محدودیت کل وزن ناوهای سرمایه‌دار هر یک از امضاکنندگان را تعیین کرد. نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا نمی‌توانستند بیش از ۵۲۵٬۰۰۰ تن وزن داشته باشند؛ نیروی دریایی فرانسه و ایتالیا محدود به ۱۷۵٬۰۰۰ تن؛ نیروی دریایی ژاپن به ۳۱۵٬۰۰۰ تن. هیچ کشتی نمی‌توانست بیش از ۳۵٬۰۰۰ تن وزن داشته باشد و هیچ سلاحی نمی‌توانست بیش از ۱۶ اینچ قطر داشته باشد. ناوهای هواپیمابر به‌طور خاص مورد توجه قرار گرفتند؛ مجموع وزن ناوهای هواپیمابر ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا به ۱۳۵٬۰۰۰ تن محدود شد؛ برای فرانسه و ایتالیا ۶۰٬۰۰۰ تن؛ برای ژاپن ۸۱٬۰۰۰ تن. تنها دو ناو هواپیمابر برای هر کشور می‌توانست بیش از ۲۷٬۰۰۰ تن وزن داشته باشد و این دو ناو حداکثر ۳۳٬۰۰۰ تن وزن داشته باشند. تعداد توپ‌های بزرگ سوار بر ناوهای هواپیمابر به‌طور شدید محدود شد؛ به‌طوری‌که نصب یک هواپیمابر کوچک بر روی یک ناو جنگی و نام‌گذاری آن به‌عنوان ناو هواپیمابر قانونی نبود. درباره استحکامات و پایگاه‌های دریایی، ایالات متحده، امپراتوری بریتانیا و ژاپن موافقت کردند که وضعیت موجود را حفظ کنند؛ هیچ استحکام یا پایگاه دریایی جدیدی نمی‌توانست تأسیس شود و استحکامات و پایگاه‌های موجود در سرزمین‌ها و مستعمرات مشخص‌شده نمی‌توانستند بهبود یابند. به‌طور کلی، مناطق مشخص‌شده اجازه ساخت در سواحل اصلی کشورها را می‌داد، اما نه در جزایر کوچک.

این معاهده تغییر استراتژی ایالات متحده را به‌وجود آورد. عدم توانایی در تقویت استحکامات فیلیپین یا ایجاد یک پایگاه مستحکم در گوام، ایالات متحده را مجبور کرد تا حضور زمینی قوی در اقیانوس غربی را از دست بدهد. این کاهش حضور زمینی باید با قدرت دریایی بیشتر جبران می‌شد. تمام امضاکنندگان متعهد شدند که نسبت به ناوهای سرمایه‌دار خود نسبت به نسبت معینی تعادل برقرار کنند: بریتانیا ۵، ایالات متحده ۵، ژاپن ۳، فرانسه ۱٫۶۷، ایتالیا ۱٫۶۷. ایالات متحده سعی کرد این نسبت را فراتر از ناوهای سرمایه‌دار به کشتی‌های کمکی نیز اعمال کند، اما نتوانست توافقی با دیگر کشورها به‌دست آورد. طراحی کروزیرها به حداکثر وزن ۱۰٬۰۰۰ تن طولی محدود شد و سلاح‌های بزرگ‌تر از توپ ۸ اینچی مجاز نبود. (قابل ذکر است که این مشخصات تقریباً معادل ناوهای کلاس هوکینز بود.) در حالی که ناوهای جنگی و ناوهای هواپیمابر به‌دلیل محدودیت ترکیبی وزن، محدود شدند، هیچ محدودیتی برای کروزیرها اعمال نشد. معاهده وزن کشتی‌ها را بر پایه «وزن استاندارد» (standard displacement) محاسبه می‌کرد؛ روشی که وزن سوخت و آب ذخیره‌ای برای برد طولانی را از محدودیت‌های معاهده مستثنی می‌کرد. هدف از وزن استاندارد، جلوگیری از جریمه ناعادلانه برای بریتانیا و ایالات متحده به‌دلیل مسافت‌های طولانی بود که این دو کشور برای عملیات خود نیاز داشتند. وزن استاندارد سوخت و آب ذخیره‌ای برای برد طولانی را در محاسبه معاهده لحاظ نمی‌کرد. این تأثیر فوری و چشمگیری بر طراحی کشتی‌ها در ایالات متحده داشت؛ برای اولین بار، تخمین وزن، کنترل و کاهش وزن به‌عنوان عوامل اصلی در طراحی کشتی‌های جدید مطرح شد. ایالات متحده پیش از اجرای معاهده به‌طور گسترده در تحقیق درباره روش‌های کاهش وزن سرمایه‌گذاری نکرده بود. علاوه بر این، طراحان ایالات متحده ناگهان سعی کردند کشتی‌ای را طراحی کنند که دقیقاً زیر محدودیت‌های معاهده باشد بدون وزن سوخت، در حالی که سرعت و برد مورد نیاز که به‌طور طبیعی به مقدار سوخت وابسته است، را برآورده کند. اثرات عجیب معاهده در تمام طرح‌های مفهومی نیروی دریایی ایالات متحده پس از اجرای معاهده مشهود بود. برای هر یک، آب آشامیدنی که ممکن بود از وزن استاندارد مستثنی باشد، در بالای برج سلاح‌ها حمل می‌شد و بنابراین بدون افزودن وزن (معاهده) تعادل حفظ می‌شد. محدودیت‌های جابجایی و سلاح‌های کروزیرها نه...


این هفته در برنامه "نبردهای نزدیک"، به مناسبت معرفی خط جدید کشتی‌های کروز آمریکایی، به بررسی اهمیت تاریخی و توجیهات طراحی کشتی‌های کروز خواهیم پرداخت.

کشتی کروز چیست؟
همانطور که در بازی World of Warships منعکس شده است، طرح‌های مختلف کشتی‌های جنگی از نقش‌های متفاوتی که انتظار می‌رفت ایفا کنند، نشأت گرفته‌اند. کشتی کروز، در حالی که مقداری از سرعت ناوشکن را حفظ می‌کند، اندازه و تسلیحات کافی برای عمل مستقل از ناوگان را نیز دارد. در این ظرفیت، کشتی کروز می‌توانست به مسیرهای تجاری دشمن حمله کند، برای ناوگان پیش‌رو به عنوان دیده بان عمل کند، یا حتی در یک ناوگان برای درگیری با ناوگان‌های دشمن همراه با ناوشکن‌ها و کشتی‌های جنگی شرکت کند.

یو‌اس‌اس ویچیتا. اسکاپا فلو
پیش‌زمینه تاریخی
برای درک عملکرد طراحی کشتی‌های دریایی در اواسط قرن بیستم، ابتدا باید نگاهی به پایان جنگ جهانی اول و پیامدهای ژئوپلیتیکی ناشی از اصطکاک دائمی بین ابرقدرت‌های نظامی رقیب بیندازیم. پس از تخریب و کشتار طولانی جنگ بزرگ، رهبران جهان تمایل خود را برای ایجاد سازوکارهای سیاسی و تضمین‌های کتبی برای جلوگیری از تکرار یک درگیری جهانی در چنین مقیاسی ابراز کردند. شرایط سختگیرانه پیمان ورسای، تقسیم قلمروهای بالکان اتریش-مجارستان، و ایجاد جامعه ملل از جمله این نمونه‌ها هستند.
علیرغم تمایل به صلح همه طرف‌های درگیر، مشخص شد که گسترش نظامی بیشتر نه به دلیل تمایل به سلطه، بلکه به دلیل تمایل به حفظ رقابت محتاطانه و همیشه یک قدم جلوتر از سایر قدرت‌های جهانی تعیین می‌شود. به این منظور، برای جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی دریایی، جلساتی بین نمایندگان کشورهای پیروز جنگ برگزار و پیمان‌هایی در دهه بعد امضا شد، که برجسته‌ترین آن‌ها پیمان دریایی واشنگتن در سال 1922 بود.

واشنگتن
مسابقه تسلیحاتی کروزها
با این هدف، راه حل‌هایی برای کاهش تنش‌های دریایی در ابتدا در از رده خارج کردن بخشی از تناژ کشتی‌های جنگی توسط همه طرف‌ها و به‌ویژه در محدودیت‌های اندازه و تسلیحات و همچنین حداکثر تعداد کشتی‌های جنگی در یک نیروی دریایی یافت شد. توافق شده بود که کروزها به عنوان کشتی‌های جنگی تعریف شوند که نمی‌توانند از 10000 تن وزن جابجایی فراتر روند و نمی‌توانند سلاح‌هایی با کالیبر بزرگتر از 203 میلی‌متر حمل کنند. با این دستورالعمل‌ها، کروزرهای سنگین در دهه 1920 و 1930 مد شدند، زیرا قدرت‌های دریایی در سراسر جهان شروع به رقابت برای ساخت ناوگان‌های بزرگی از کشتی‌هایی کردند که تا حد امکان به محدودیت‌های ذکر شده نزدیک می‌شدند.
این کشورهای دریایی خطوط پیمان را طی می‌کردند و گاهی اوقات به طور پنهانی محدودیت‌های تحمیل شده را نقض می‌کردند و در این شرایط است که می‌توانیم شاهد کشتی‌هایی مانند "کشتی‌های جیبی" آلمانی مانند ادمیرال گراف اسپه یا کروزرهای سنگین کلاس میوکو ژاپنی باشیم. تب و تاب کروزها در دهه 1930 با پیمان دریایی لندن مورد توجه قرار گرفت، که محدودیت‌هایی را برای کروزها - همانطور که قبلاً برای کشتی‌های جنگی یک دهه قبل انجام شده بود - تعیین می‌کرد و همچنین تمایز روشنی بین کروزرهای سبک و سنگین بر اساس کالیبر اسلحه ایجاد می‌کرد:
• کروزرهای سنگین: تا 10000 تن وزن جابجایی؛ کالیبر اسلحه بالاتر از 155 میلی‌متر و کمتر از 203 میلی‌متر.
• کروزرهای سبک: تا 10000 تن وزن جابجایی؛ کالیبر اسلحه کمتر از 155 میلی‌متر.
ادمیرال گراف اسپه
این محدودیت‌های جدید منجر به ساخت کشتی‌هایی شد که دوباره به طور دقیق الزامات لازم برای شناخته شدن به عنوان کلاس جدید کروزرهای سبک را برآورده می‌کردند. این کروزرهای سبک دارای همان بدنه بزرگ کروزرهای سنگین بودند، اما با تعداد بیشتری اسلحه (با کالیبر کوچکتر). این نوع آرایش مؤثر ثابت شد و به طور گسترده توسط نیروی دریایی ایالات متحده با کروزرهای کلاس کلیولند، بروکلین و سنت لوئیس پذیرفته شد. افزایش تعداد لوله‌ها که به سمت یک کشتی دشمن فرضی شلیک می‌کردند، همچنین شانس اصابت سریع در یک درگیری را افزایش می‌داد، که می‌توانست به طور بالقوه به کروزر سبک در هنگام مواجهه با دشمنان مسلح‌تر برتری دهد. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، از سوی دیگر، چندان به مشخصات جدید علاقه‌مند نبود، زیرا سرمایه‌گذاری آن‌ها در یک برنامه توسعه کروزرهای سنگین بسیار فشرده بود. ژاپن که مانعی برای آرزوهایش بود، در سال 1936 از پیمان خارج شد.

پایان کروزها
با آغاز جنگ جهانی دوم، تاکتیک‌ها و فناوری‌های دریایی جدید به سرعت توسعه یافت و به کار گرفته شد. پیشرفت و کمال فناوری زیردریایی، همراه با توسعه سریع ناوهای هواپیما و تاکتیک‌های هوانوردی دریایی، نشان داد که نقش کشتی‌های جنگی و کروزها به عنوان کشتی‌های توپ‌دار به طور فزاینده‌ای منسوخ می‌شود. نقش یورش کروزها می‌توانست به طور موثرتری توسط زیردریایی‌های پنهان و هواپیماهای سریع بر عهده گرفته شود. در نهایت، استفاده از موشک‌ها پس از جنگ به عنوان سلاح اصلی کشتی به کشتی استاندارد شد و سرعت یک کروز را به عنوان وسیله‌ای برای قطع درگیری کمتر مهم کرد. از آنجایی که موشک‌ها می‌توانند بر روی هر اندازه کشتی نصب شوند، نیاز به کشتی‌های بزرگ از بین رفت و ناوها ناوگان‌های بزرگتری از کشتی‌های کوچکتر و چندمنظوره‌تر را اتخاذ کردند.
واریگ (1983) یو‌اس‌اس تیکوندرواگا (1981)
در حال حاضر، طبقه‌بندی کشتی‌های جنگی مبهم شده است، با بیشتر کشتی‌های تهاجمی که به عنوان ناوشکن تعیین می‌شوند، حتی زمانی که مشخصات اندازه آن‌ها گاهی اوقات با مفهوم قدیمی کروز مطابقت دارد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تقسیم جدید درخت فناوری کروزرهای آمریکایی در World of Warships، به لینک زیر مراجعه کنید!
AMERICAN CRUISERS

یا راهنمای ویدیویی ما را برای کروزرهای ما در اینجا تماشا کنید
نبردهای نزدیک قبلی را از دست دادید؟
Z-39