پرش به محتوا
منوی اصلی
جستجو
ایجاد حساب کاربری
ورود به حساب
ابزارهای شخصی
فهرست مطالب پنهان
(بالا)
انتخابات
"راه شیلیایی به سوسیالیسم"
اقتصاد
دخالت و روابط خارجی
تغییر زیربخش دخالت و روابط خارجی
آرژانتین
اتحاد جماهیر شوروی
مخالفت ایالات متحده با آلنده
بحران
تغییر زیربخش بحران
تانکتاسیو
قطعنامه‌های کنگره
کودتای نهایی
همچنین ببینید
یادداشت‌ها
منابع
پیوندهای خارجی
ریاست جمهوری سالوادور آلنده
۳ زبان
مقاله
بحث
خواندن
ویرایش
مشاهده تاریخچه
ابزارها
از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد
ریاست جمهوری سالوادور آلنده
۳ نوامبر ۱۹۷۰ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳
رئیس‌جمهور
سالوادور آلنده
حزب   اتحاد مردمی
محل استقرار    کاخ لاموندا، سانتیاگو
← دولت فری
دولت پینوشه →
پرچم رئیس‌جمهور
نرخ تورم شیلی ۱۹۷۱–۱۹۹۴
بخشی از یک مجموعه در مورد
تاریخ شیلی
جدول زمانی • سال‌ها در شیلی
تاریخ اولیه
دوران استعماری
ساخت ملت
دوران جمهوری
دوران پارلمانی
دوران ریاست جمهوری
رژیم پینوشه
معاصر
موضوعات مرتبط
پرتال شیلیپرتال تاریخ
vte
سالوادور آلنده رئیس‌جمهور شیلی از سال ۱۹۷۰ تا خودکشی‌اش در سال ۱۹۷۳ بود و رهبر دولت اتحاد مردمی بود؛ او یک سوسیالیست و مارکسیست بود که به ریاست جمهوری ملی یک دموکراسی لیبرال در آمریکای لاتین انتخاب شد.[۱][۲] در اوت ۱۹۷۳ سنای شیلی دولت آلنده را "غیرقانونی" اعلام کرد، ریاست جمهوری آلنده با یک کودتای نظامی قبل از پایان دوره تصدی‌اش به پایان رسید. در طول سه سال ریاست جمهوری آلنده، شیلی به تدریج به یک دولت سوسیالیستی تبدیل شد.
در طول دوره تصدی‌اش، سیاست شیلی به حالت آشفتگی مدنی در میان قطب‌بندی سیاسی، تورم افسارگسیخته، قفل‌شدن‌ها، تحریم‌های اقتصادی، مداخله‌گری سازمان سیا و یک کودتای نافرجام در ژوئن ۱۹۷۳ رسید. ائتلاف آلنده، Unidad Popular، با مشکل اقلیت بودن در کنگره مواجه بود و توسط جناح‌گرایی آزار می‌دید.[۳]
در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، یک کودتای موفقیت‌آمیز به رهبری ژنرال آگوستو پینوشه دولت آلنده را سرنگون کرد. در جریان بمباران کاخ ریاست جمهوری توسط نیروی هوایی شیلی، رئیس‌جمهور آلنده پس از مقاومت مسلحانه کوتاهی در برابر ارتش، در نهایت خودکشی کرد.[۴] در تاریخ‌نگاری شیلی، ریاست جمهوری آلنده آخرین دوره از دوره‌ای است که به عنوان "جمهوری ریاست جمهوری" (۱۹۲۵–۱۹۷۳) شناخته می‌شود.
انتخابات[ویرایش]
مقاله اصلی: انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۰ شیلی
شیلیایی‌ها در حمایت از آلنده راهپیمایی می‌کنند
در انتخابات ۱۹۷۰، آلنده با ائتلاف Unidad Popular (UP یا اتحاد مردمی) شرکت کرد. پس از ائتلاف چپ‌گرای FRAP، Unidad Popular شامل بیشتر چپ شیلی بود: حزب سوسیالیست، حزب کمونیست، حزب رادیکال، حزب چپ رادیکال (تا ۱۹۷۲)، حزب سوسیال دموکرات، MAPU (Movimiento de Acción Popular Unitario) (در سال ۱۹۷۲، یک گروه انشعابی – MAPU Obrero Campesino – پدید آمد) و از سال ۱۹۷۱ چپ مسیحی.
آلنده با کسب ۳۶.۲ درصد آرا به پیروزی رسید. رادومیرو تومیک، دموکرات مسیحی، با کسب ۲۷.۸ درصد آرا، پلتفرمی بسیار مشابه آلنده داشت. هر دو آلنده و تومیک وعده دادند که صنعت معدن را بیشتر ملی کنند و زمین و درآمد را توزیع کنند و سیاست‌های جدید دیگری را نیز ارائه دهند. خورخه الساندری، رئیس‌جمهور سابق محافظه‌کار، از حزب ملی، کمی کمتر از ۳۴.۹ درصد آرا را به دست آورد.[۵]
طبق قانون اساسی، کنگره باید بین دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده بودند تصمیم می‌گرفت. سابقه تعیین‌شده در سه مورد قبلی که این وضعیت از سال ۱۹۳۲ رخ داده بود، این بود که کنگره به سادگی نامزدی را انتخاب کند که بیشترین آرا را داشته است؛ در واقع، رئیس‌جمهور سابق الساندری در سال ۱۹۵۸ با ۳۱.۶ درصد آرا به این مقام انتخاب شده بود.
در این مورد، با این حال، یک کمپین فعال علیه تأیید آلنده توسط کنگره وجود داشت، از جمله تلاش‌های مخفیانه برای جلوگیری از به دست گرفتن قدرت توسط او، و ریاست جمهوری او تنها پس از امضای "قانون تضمین‌های اساسی" تأیید شد. این قانون به عنوان راهی برای متقاعد کردن اکثریت سناتورهای دموکرات مسیحی که به الساندری اعتماد داشتند، پیشنهاد شد، زیرا آنها به وفاداری آلنده به دموکراسی یا حداقل به UP شک داشتند. پس از امضای قانون، اعضای حزب دموکرات مسیحی در سنا به نفع آلنده رای دادند. استدلال شده است که با توجه به اینکه کمتر از اکثریت رای‌دهندگان به او رای داده بودند، آلنده "تأییدیه" روشنی برای اجرای سیاست‌های مطرح شده در برنامه خود نداشت؛ با این حال، این نیز درست است که در دوره پس از جنگ جهانی دوم، سه نفر از چهار رئیس‌جمهور قبلی شیلی، مانند آلنده، نیز با کمتر از ۵۰ درصد آرا انتخاب شده بودند، تا حدی به دلیل سیستم چند حزبی شیلی. به طور خاص، برندگان چهار انتخابات ریاست جمهوری قبل از انتخابات ۱۹۷۰ آلنده با این درصد آرا پیروز شده بودند: ۵۶.۱٪ (انتخابات ۱۹۶۴ فری)، ۳۱.۶٪ (انتخابات ۱۹۵۸ الساندری)، ۴۶.۸٪ (انتخابات ۱۹۵۲ ایبانز) و ۴۰.۲٪ (انتخابات ۱۹۴۶ گونزالس ویدلا). قانونی بودن خود انتخابات ۱۹۷۰ مورد مناقشه نیست.[نیاز به منبع]
"راه شیلیایی به سوسیالیسم"[ویرایش]
همچنین ببینید: ملی‌سازی مس شیلی، اصلاحات ارضی شیلی و اصلاحات دانشگاهی شیلی
در مقام ریاست جمهوری، آلنده سیاستی را دنبال کرد که آن را "La vía chilena al socialismo" ("راه شیلیایی به سوسیالیسم") نامید. این شامل ملی‌سازی برخی از صنایع بزرگ (به ویژه مس)، سیستم بهداشت و درمان، ادامه سیاست‌های جانشین خود، ادواردو فری مونتالوا، در مورد سیستم آموزشی، برنامه‌ای برای شیر رایگان برای کودکان و توزیع مجدد زمین بود. دولت قبلی ادواردو فری قبلاً با کسب ۵۱ درصد سهام در معادن متعلق به خارجی‌ها، بخشی از صنعت مس را ملی کرده بود. تجارت اصلی ایالات متحده در شیلی در آن زمان استخراج مس بود. دولت شیلی به دنبال ملی‌سازی کامل عملیات استخراجی ایالات متحده بود و قانون اساسی شیلی "جبران عادلانه" را طبق "حداقل استانداردهای بین‌المللی" الزامی می‌دانست. با این حال، دولت آلنده تصمیم گرفت شرکت‌های معدنی را به دلیل خساراتی که به دولت وارد کرده‌اند، مسئول بداند. در نتیجه، شیلی کسورات قابل توجهی در محاسبه مبلغ غرامت به صنایع آمریکای شمالی ایجاد کرد. چنین کسوراتی شامل اتهاماتی مانند "وام‌های سرمایه‌گذاری ضعیف" و "سودهای بیش از حد" در میان دلایل دیگر بود. "سودهای بیش از حد" از دهه ۱۹۵۰ ارزیابی شد. در نهایت، کسورات برای "سوء رفتار اجتماعی و مالی" همراه با سایر کسورات، منجر به حذف کامل غرامت سه معدن از پنج معدن ملی شده توسط دولت آلنده شد.[۶] آلنده همچنین در سال ۱۹۷۱ استخراج زغال سنگ را ملی کرد، اقدامی که توسط معدنچیان لوتا مورد استقبال قرار گرفت.[۷]
رؤسای جمهور شیلی اجازه داشتند حداکثر شش سال در قدرت بمانند، که ممکن است دلیل شتاب آلنده در بازسازی اقتصاد باشد. او یک برنامه بازسازی قابل توجه سازماندهی کرده بود.
در ابتدا، حمایت گسترده‌ای در کنگره برای گسترش بخش بزرگتر اقتصاد دولت وجود داشت، زیرا اتحاد مردمی و دموکرات‌های مسیحی با هم اکثریت داشتند. اما تلاش‌های دولت برای دنبال کردن این سیاست‌ها منجر به مخالفت شدید مالکان زمین، برخی از بخش‌های طبقه متوسط، حزب ملی راست‌گرا، مالی‌کنندگان و کلیسای کاتولیک (که در سال ۱۹۷۳ از جهت‌گیری سیاست آموزشی ناراضی بود)[۱][۸] شد. در نهایت، دموکرات‌های مسیحی با حزب ملی در کنگره متحد شدند.
ائتلاف اتحاد مردمی نیز از اتفاق آرا دور نبود. خود آلنده گفت که به دموکراسی متعهد است و نماینده یک جناح میانه‌روتر حزب سوسیالیست خود بود. او از حزب کمونیست حمایت می‌شد که – با وجود اینکه در نهایت کمتر به دموکراسی نمایندگی متعهد بود – رویکردی محتاطانه و تدریجی را ترجیح می‌داد. به عنوان مثال، کمونیست‌ها خواستار مصالحه با دموکرات‌های مسیحی و حمایت از اجرای اصلاحات از طریق کنگره شدند. در مقابل، جناح چپ رادیکال حزب سوسیالیست می‌خواست سیستم سرمایه‌داری را فوراً نابود کند، حتی اگر به معنای اقدامات خشونت‌آمیز باشد.[۹] اگر احزاب کوچکتر را در نظر بگیریم، خط چپ میانه آلنده توسط سوسیالیست‌های میانه‌رو، کمونیست‌ها، رادیکال‌ها (سوسیال دموکرات‌ها در ژوئن ۱۹۷۲ با آن حزب ادغام شدند) و بخشی از MAPU (Movimiento de Acción Popular Unitario) (در سال ۱۹۷۲، یک گروه انشعابی – MAPU Obrero Campesino – پدید آمد) و از سال ۱۹۷۱ چپ مسیحی حمایت می‌شد، در حالی که سوسیالیست‌های چپ‌گرا (به رهبری آلتامیرانو)، عناصر افراطی MAPU، چپ مسیحی و MIR (که به Unidad Popular تعلق نداشتند) نماینده جناح چپ دور بودند.
آلنده معتقد بود که تغییر مسالمت‌آمیز امکان‌پذیر است و استدلال می‌کرد که سرمایه‌داری می‌تواند از طریق راه‌های دموکراتیک در شیلی پایان یابد. همانطور که او در سخنرانی سال ۱۹۷۲ خود اشاره کرد:
دولت من معتقد است که راه دیگری برای فرآیند انقلابی وجود دارد که نابودی خشونت‌آمیز رژیم نهادی و قانون اساسی فعلی نیست.
نهادهای دولتی امروز نه در خدمت طبقه حاکم، بلکه در خدمت کارگران و تداوم فرآیند انقلابی عمل می‌کنند؛ بنابراین، نمی‌توان تلاش کرد تا آنچه که اکنون ابزاری برای عمل، تغییر و ایجاد به نفع شیلی و توده‌های کارگر آن است را نابود کرد.
قدرت بورژوازی بزرگ بر اساس رژیم نهادی نیست، بلکه بر اساس منابع اقتصادی و شبکه پیچیده روابط اجتماعی مرتبط با سیستم مالکیت سرمایه‌داری است.
ما راه انقلاب شیلی را در ورشکستگی خشونت‌آمیز دستگاه دولتی نمی‌بینیم. آنچه مردم ما در طول نسل‌های مبارزه ساخته‌اند، به آنها امکان می‌دهد تا از شرایط ایجاد شده توسط تاریخ خود برای جایگزینی مبنای سرمایه‌داری رژیم نهادی فعلی با مبنایی که با واقعیت اجتماعی جدید سازگار باشد، استفاده کنند.
احزاب سیاسی و جنبش‌های مردمی تأکید کرده‌اند و این در برنامه دولت آمده است که پایان دادن به سیستم سرمایه‌داری مستلزم تغییر محتوای طبقاتی دولت و منشور اساسی خود است. اما ما همچنین با قاطعیت اراده خود را برای انجام آن مطابق با سازوکارهایی که قانون اساسی سیاسی به صراحت برای اصلاح آن تعیین شده است، اعلام کرده‌ایم.
مسئله بزرگ دیگری که فرآیند انقلابی مطرح کرده و سرنوشت شیلی را تعیین خواهد کرد، این است که آیا چارچوب نهادی فعلی می‌تواند راه را برای گذار به سوسیالیسم باز کند یا خیر. پاسخ به درجه‌ای بستگی دارد که این چارچوب برای تغییر باز بماند و نیروهای اجتماعی که محتوای آن را تعیین می‌کنند. تنها در صورتی که نیروهای اجتماعی مردمی بتوانند به دستگاه دولتی نفوذ کنند، نهادها انعطاف‌پذیری کافی برای تحمل و ترویج تحولات ساختاری بدون فروپاشی خواهند داشت.
چنین مسئله مهمی به طور خلاصه از ۴ سپتامبر ۱۹۷۰ مطرح شد. نیروهای اجتماعی ضد سرمایه‌داری از طریق عملکرد منظم رژیم نهادی به دولت آمدند. اگر بسته می‌شد، در آن زمان نهادها فرو می‌پاشید و شیلی قربانی خشونت ناشی می‌شد.[۱۰]
آلنده همچنین دولت خود را به عنوان یک گام انتقالی بین سرمایه‌داری و سوسیالیسم می‌دید و در سخنرانی سال ۱۹۷۳ خود اظهار داشت:
بنابراین، با اطلاع از رفیق گودوی، می‌توانم بگویم که با رضایت می‌دانیم که مراکز بزرگ که کارگران جهان را گرد هم می‌آورند، در حال بررسی امکان برگزاری جلسه‌ای هستند که هدف اصلی آن ترسیم خطوط مقاومت در برابر نفوذ شرکت‌های فراملیتی است، که با اعمال فشار سیاسی از طریق سیاستمداران فاسد یا با استفاده از نفوذ دولت‌های خود، یا صرفاً با تغییر اقتصاد خود بر اساس توسعه‌ای که تنها به منافع آنها می‌اندیشد، در برابر منافع عمومی کشورهایی که در آن سرمایه‌گذاری می‌کنند، عمل می‌کنند. به همین دلیل است که وقتی این بیست و پنجمین سالگرد جشن گرفته می‌شود، من به عنوان رئیس شما، همراه با ادای احترام به کسانی که در مبارزه جان خود را از دست دادند و برجسته کردن کسانی که با زندگی و نمونه خود به مرکز واحد کارگران قدرت اخلاقی داده‌اند، باید اشاره کنم که این دولت، که با قدرتمندترین دشمنان از خارج و داخل روبرو شده است؛ این دولت، در کشوری که سرمایه‌داری وجود دارد، راه خود را بر اساس تاریخ و سنت خود دارد؛ این دولت به دنبال تغییرات ساختاری در کثرت‌گرایی، دموکراسی و آزادی است؛ این دولت یک گام تسریع شده در گذار بین سرمایه‌داری و سوسیالیسم است. این دولت باید تغییرات انقلابی را در چارچوب یک چارچوب نهادی بورژوایی، با یک قوه قضاییه مستقل، که قوانین از دست رفته محتوا و معنای خود را اعمال می‌کنند، انجام دهد؛ این دولت که یک پارلمان مخالف اکثریت دارد؛ این دولت که به کثرت‌گرایی ایدئولوژیکی، دکترین‌ها و ایده‌ها احترام می‌گذارد؛ این دولت که مانند هیچ‌کس دیگری به باورهای مذهبی احترام گذاشته است - تئدئوم اکومنی نشان می‌دهد -؛ این دولت که به آزادی اطلاعات، مطبوعات، تجمع و انجمن مانند هیچ‌کس دیگری احترام گذاشته است؛ این دولت که نه به استفاده از نیروهای سرکوبگر، حتی علیه تلخ‌ترین مخالفان خود متوسل شده است.[۱۱]
در سال اول تصدی خود، دولت آلنده رشد اقتصادی، کاهش تورم و بیکاری، توزیع مجدد درآمد و افزایش مصرف را به دست آورد. دولت همچنین به طور قابل توجهی دستمزدها و حقوق را افزایش داد، مالیات‌ها را کاهش داد و توزیع رایگان برخی از اقلام ضروری را معرفی کرد. گروه‌هایی که قبلاً از طرح بیمه کار دولتی حذف شده بودند (به طور عمده خوداشتغال‌ها و کسب و کارهای کوچک) برای اولین بار گنجانده شدند، در حالی که حقوق بازنشستگی برای بیوه‌ها، معلولان، یتیمان و سالمندان افزایش یافت. طرح ملی شیر ۵۰ درصد از کودکان شیلیایی را در سال ۱۹۷۰ تحت پوشش قرار داد و روزانه نیم لیتر شیر رایگان در اختیار ۳،۴۷۰،۰۰۰ کودک قرار داد.[۱۲]
اصلاحات ارضی که آلنده بر آن به عنوان یکی از سیاست‌های اصلی دولت خود تأکید داشت، قبلاً توسط جانشین او، رئیس‌جمهور ادواردو فری مونتالوا آغاز شده بود که بین یک‌پنجم تا یک‌چهارم از املاک قابل تصرف را مصادره کرده بود.[۱۳] قصد دولت آلنده مصادره تمام زمین‌های بیش از هشتاد هکتار آبیاری شده اساسی بود.[۱۴] آلنده همچنین قصد داشت رفاه اجتماعی و اقتصادی شهروندان فقیرتر شیلی را بهبود بخشد؛ یک عنصر کلیدی ارائه اشتغال، چه در شرکت‌های ملی شده جدید و چه در پروژه‌های کارهای عمومی بود.
در اواخر سال ۱۹۷۱، فیدل کاسترو در یک سفر چهار هفته‌ای به طور گسترده در شیلی سفر کرد.[۱۵] این امر به باور کسانی که در جناح راست بودند، اعتبار داد که "راه شیلیایی به سوسیالیسم" تلاشی برای قرار دادن شیلی در مسیر کوبا بود.
امروزه، "راه شیلیایی به سوسیالیسم" اغلب با راه دموکراتیک به سوسیالیسم مرتبط است، شکلی از سوسیالیسم دموکراتیک که بر دموکراسی نمایندگی و توسعه طبقه کارگر سازمان یافته تأکید دارد.[۱۶][۱۷][۱۸][۱۹]
اقتصاد[ویرایش]
دستمزد واقعی شیلی بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۷. خطوط نارنجی نشان‌دهنده آغاز و پایان ریاست جمهوری آلنده است.
نتایج اقتصادی کوتاه‌مدت سیاست پولی انبساطی وزیر اقتصاد پدرو ووسکویچ به وضوح مطلوب بود: ۱۲ درصد رشد صنعتی و ۸.۶ درصد افزایش تولید ناخالص داخلی، همراه با کاهش قابل توجه تورم مزمن و دیرینه شیلی (از ۳۴.۹ درصد به ۲۲.۱ درصد) و بیکاری (به ۳.۸ درصد). در سال ۱۹۷۲، اسکودوی شیلی ۱۴۰ درصد تغییر کرد. میانگین تولید ناخالص واقعی بین سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۳ با نرخ سالانه ۵.۶ درصد ("رشد منفی") کاهش یافت و کسری بودجه دولت افزایش یافت در حالی که ذخایر خارجی کاهش یافت.[۲۰][۲۱] در این زمان، کمبود کالاهای اساسی منجر به ظهور بازارهای سیاه شد که در اواخر سال ۱۹۷۳ پس از سرنگونی آلنده به پایان رسید.[۲۲]
علاوه بر افزایش دستمزدها در چندین نوبت در طول سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱، دولت آلنده دستمزدها را در چندین نوبت افزایش داد. این افزایش دستمزدها با افزایش مداوم قیمت مواد غذایی خنثی شد. اگرچه افزایش قیمت‌ها در دوران فری (۲۷ درصد در سال بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۰) نیز بالا بود، اما یک سبد اساسی از کالاهای مصرفی از ۱۹۰ به ۴۲۱ اسکودو در یک ماه، یعنی آگوست ۱۹۷۲، ۱۲۰ درصد افزایش یافت. در دوره ۱۹۷۰-۱۹۷۲، در حالی که آلنده در دولت بود، صادرات ۲۴ درصد کاهش و واردات ۲۶ درصد افزایش یافت، با افزایش تخمینی واردات مواد غذایی به ۱۴۹ درصد.[۲۳] با این حال، اگرچه تسریع تورم در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳ بخشی از افزایش اولیه دستمزدها را از بین برد، دستمزد حداقل واقعی در دوره ۱۹۷۱-۱۹۷۳ همچنان افزایش یافت.[۲۴]
کاهش صادرات عمدتاً به دلیل کاهش قیمت مس بود. شیلی در معرض نوسانات بین‌المللی قیمت مهم‌ترین کالای صادراتی خود بود. مانند تقریباً نیمی از کشورهای در حال توسعه، بیش از ۵۰ درصد درآمدهای صادراتی شیلی از یک کالای اولیه واحد به دست می‌آمد.[۲۵] نوسانات نامطلوب قیمت بین‌المللی مس تأثیر منفی بر اقتصاد شیلی در طول سال‌های ۱۹۷۱-۱۹۷۲ داشت. قیمت مس از اوج ۶۶ دلار در هر تن در سال ۱۹۷۰ به تنها ۴۸-۴۹ دلار در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ کاهش یافت.[۲۶] علاوه بر تورم افسارگسیخته، کاهش ارزش مس و عدم کمک‌های اقتصادی، اقتصاد را بیشتر تضعیف می‌کرد.
در ابتدا، ائتلاف حاکم انتظار داشت که افزایش دستمزدها و افزایش متعاقب آن در هزینه‌های دولت پس از تکمیل "تغییرات ساختاری" مانند ملی‌سازی و اصلاحات ارضی اصلاح شود. با این حال، تا ژوئن ۱۹۷۲، آلنده شروع به دیدن خطرات اقتصادی کرد. وزیر اقتصاد تغییر کرد و برخی اقدامات ریاضتی معرفی شد، اما بی‌فایده بود.[۲۷]
در میان شاخص‌های اقتصادی در حال کاهش، ائتلاف Unidad Popular در انتخابات پارلمانی اوایل سال ۱۹۷۳ در واقع به ۴۳ درصد آرا افزایش یافت. با این حال، در این زمان، اتحاد غیررسمی با دموکرات‌های مسیحی[۲۸] دیگر وجود نداشت. دموکرات‌های مسیحی اکنون با حزب ملی و سه حزب جزیره دیگر متحد شدند تا با دولت آلنده مخالفت کنند، پنج حزب که خود را کنفدراسیون دموکراسی (CODE) نامیدند. درگیری بین قوه مجریه و قوه مقننه ابتکارات هر دو طرف را فلج کرد.[۲۹] سیاست‌های اقتصادی او توسط اقتصاددانان رودی دورنبوش و سباستین ادواردز برای ابداع اصطلاح پوپولیسم ماکرواقتصادی مورد استفاده قرار گرفت.[۳۰]
دخالت و روابط خارجی[ویرایش]
همچنین ببینید: سفر فیدل کاسترو به شیلی
آرژانتین[ویرایش]
آلنده از انتخاب هکتور کامپورا در سال ۱۹۷۳ استقبال کرد، که قبلاً در شیلی تبعید شده بود. آلنده آنیستتو رودریگز را به بوئنوس آیرس فرستاد تا بر روی یک اتحاد بین حزب سوسیالیست شیلی و Justicialism کار کند. بعداً آلنده در مراسم افتتاحیه ریاست جمهوری کامپورا شرکت کرد. همه اینها توسط خوان پرون مورد استقبال قرار گرفت که آلنده را "رفیق" خطاب کرد. با این حال، پرون همچنین از آلنده به عنوان یک مثال هشداردهنده برای رادیکال‌ترین پیروان خود استفاده کرد. او در سپتامبر، چند روز قبل از کودتای ۱۹۷۳ شیلی، به Tendencia Revolucionaria گفت:
اگر می‌خواهید مانند آلنده عمل کنید، ببینید سرنوشت آلنده چگونه است. باید آرام باشید.[۳۱]
— خوان پرون
پرون کودتا را به عنوان "فاجعه‌ای برای قاره" محکوم کرد و اظهار داشت که رهبر کودتا، آگوستو پینوشه، منافع "بسیار آشنا" را نمایندگی می‌کند. او از "نگرش شجاعانه" آلنده در خودکشی تمجید کرد. او به نقش ایالات متحده در تحریک کودتا با یادآوری آشنایی خود با فرآیندهای کودتا اشاره کرد.[۳۱]
اتحاد جماهیر شوروی[ویرایش]
جانشین آلنده، رئیس‌جمهور فری، روابط را با اتحاد جماهیر شوروی بهبود بخشید. در فوریه ۱۹۷۰، دولت فری اولین توافقنامه فرهنگی و علمی شیلی را با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد.
دولت اتحاد مردمی آلنده تلاش کرد تا روابط عادی با ایالات متحده را حفظ کند، اما هنگامی که شیلی صنعت مس خود را ملی کرد، واشنگتن اعتبارات ایالات متحده را قطع کرد و حمایت خود را از مخالفان افزایش داد. مجبور به جستجوی منابع جایگزین تجارت و تأمین مالی، شیلی متعهد شد که اتحاد جماهیر شوروی حدود ۴۰۰ میلیون دلار در شیلی در شش سال آینده سرمایه‌گذاری کند.
دولت آلنده از دریافت کمک اقتصادی کمتر از حد انتظار از اتحاد جماهیر شوروی ناامید شد. تجارت بین دو کشور به طور قابل توجهی افزایش نیافت و اعتبارات عمدتاً به خرید تجهیزات شوروی مرتبط بود. علاوه بر این، اعتبارات از اتحاد جماهیر شوروی بسیار کمتر از چین و کشورهای اروپای شرقی بود. هنگامی که آلنده در اواخر سال ۱۹۷۲ به دنبال کمک بیشتر و خطوط اعتباری اضافی به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد، درخواست او رد شد.[۳۲]
اتهاماتی در کتاب کریستوفر اندرو بر اساس یادداشت‌های دست‌نویس بایگانی KGB به نام واسلی میتروخین مطرح شده است که آلنده به KGB متصل بود.[۳۳] با این حال، این باور که آلنده یک عامل KGB بود، فراگیر نیست.
اظهارات نیکولای لیونوف، معاون رئیس سابق اداره اول کمیته امنیت دولتی KGB، بیان می‌کند که اتحاد جماهیر شوروی از دولت آلنده از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی حمایت کرد.[۳۴] لیونوف در مصاحبه‌ای در مرکز مطالعات عمومی شیلی (CEP) اظهار داشت که حمایت اقتصادی شوروی شامل بیش از ۱۰۰ میلیون دلار اعتبار، سه کشتی ماهیگیری (که ۱۷۰۰۰ تن ماهی منجمد را توزیع می‌کردند)، کارخانه‌ها (به عنوان کمک پس از زلزله ۱۹۷۱)، ۳۱۰۰ تراکتور، ۷۴۰۰۰ تن گندم و بیش از یک میلیون قوطی شیر عسلی بود.[۳۴]
در اواسط سال ۱۹۷۳، اتحاد جماهیر شوروی تأیید کرد که سلاح (توپخانه، تانک) را به ارتش شیلی تحویل دهد. با این حال، هنگامی که خبر تلاش ارتش برای سرنگونی آلنده از طریق کودتا به مقامات شوروی رسید، محموله به کشور دیگری هدایت شد.[۳۴]
مخالفت ایالات متحده با آلنده[ویرایش]
مقاله اصلی: مداخله ایالات متحده در شیلی
مخالفت ایالات متحده با آلنده چندین سال قبل از اینکه او رئیس‌جمهور شیلی شد، آغاز شد. اسناد طبقه‌بندی‌شده نشان می‌دهد که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴، سیا ۳ میلیون دلار برای تبلیغات ضد آلنده "برای ترساندن رأی‌دهندگان از ائتلاف FRAP آلنده" هزینه کرد و در مجموع ۲.۶ میلیون دلار برای تأمین مالی کمپین انتخاباتی ادواردو فری هزینه کرد.[۳۵][۳۶]
رئیس‌جمهور ایالات متحده، ریچارد نیکسون، که درگیر جنگ ویتنام و جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی بود، آشکارا با احتمال رژیم سوسیالیستی دوم (پس از کوبا) در نیمکره غربی مخالف بود. حمایت مخفیانه دولت ایالات متحده برای جلوگیری از به دست گرفتن قدرت آلنده پس از انتخابات وجود داشت: در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۰، دستورالعملی رسمی به پایگاه سیا در شیلی صادر شد که بخشی از آن می‌گوید: "سیاست قاطع و مداوم این است که آلنده با کودتا سرنگون شود. ترجیحاً این کار قبل از ۲۴ اکتبر انجام شود، اما تلاش‌ها در این زمینه با جدیت پس از این تاریخ ادامه خواهد یافت. ما باید با استفاده از هر منبع مناسب، حداکثر فشار را برای این منظور وارد کنیم. ضروری است که این اقدامات به صورت مخفیانه و ایمن انجام شود تا اینکه USG و دست آمریکایی به خوبی پنهان شوند".[۳۷]
در مورد تلاش نافرجام برای آدم‌ربایی و قتل اشتباهی فرمانده ارتش شیلی، رنه اشنایدر، در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۰ (اشنایدر یک قانون‌گرا بود که با ایده کودتا برای جلوگیری از به دست گرفتن قدرت آلنده یا برکناری او پس از آن مخالف بود)، کمیته چرچ مشاهده کرد: "سیا تلاش کرد، به طور مستقیم، برای تحریک کودتای نظامی در شیلی. این سلاح‌های سه گانه را به گروهی از افسران شیلیایی که کودتا را توطئه می‌کردند، منتقل کرد. با شروع ربودن فرمانده ارتش شیلی رنه اشنایدر. با این حال، آن اسلحه ها بازگردانده شدند. گروهی که کودتای نافرجام اشنایدر را انجام داد، ظاهراً همان گروهی نبود که سلاح دریافت کرده بود."[۳۸] با این حال، گروهی که اشنایدر را کشت قبلاً با سیا تماس داشته است. این آژانس بعداً ۳۵۰۰۰ دلار به آن گروه پرداخت کرد، طبق گزارش هینچی، "به منظور حفظ تماس قبلی، حفظ حسن نیت گروه و دلایل بشردوستانه".[۳۹] اسناد سیا نشان می‌دهد که در حالی که سیا به دنبال ربودن او بود، قتل او هرگز مورد نظر نبود.[۴۰] خشم عمومی در مورد قتل اشنایدر احساسات را نسبت به کودتا کاهش داد[۱][۴۰] و نه ایالات متحده و نه ارتش شیلی اقدامات دیگری برای برکناری در سال‌های اولیه دولت آلنده انجام دادند. در ۲۶ اکتبر، رئیس‌جمهور ادواردو فری مونتالوا (آلنده در ۳ نوامبر به ریاست جمهوری رسید) ژنرال کارلوس پراتس را به عنوان فرمانده ارتش به جای رنه اشنایدر منصوب کرد. کارلوس پراتس یک قانون‌گرا بود.[۴۱]
با در قدرت بودن آلنده، ایالات متحده کمک‌های اقتصادی به دولت شیلی را کاهش داد.
در سال ۱۹۷۳، سیا از طریق ارتباطات خود از کودتای قریب‌الوقوع پینوشه دو روز قبل مطلع شد، اما ادعا می‌کند که "هیچ نقش مستقیمی" در کودتا نداشته است. پس از به دست گرفتن قدرت توسط پینوشه، وزیر امور خارجه ایالات متحده، هنری کیسینجر به نیکسون گفت که ایالات متحده "این کار را نکرده است" (اشاره به خود کودتا) اما "تا حد امکان شرایط را ایجاد کرده است".[۴۲]
بحران[ویرایش]
در اکتبر ۱۹۷۲، شیلی شاهد اولین موج از اعتصاب‌های رویارویی به رهبری برخی از بخش‌های مرفه جامعه بود؛ این اعتصاب‌ها از حمایت آشکار رئیس‌جمهور ایالات متحده، ریچارد نیکسون برخوردار بودند. اعتصاب صاحبان شرکت‌های حمل و نقل، که سیا با تأمین مالی ۲ میلیون دلاری در چارچوب "طرح سپتامبر" از آن حمایت کرد، در ۹ اکتبر ۱۹۷۲ آغاز شد.[۳۸][۴۳] [تأیید نشد] کنفدراسیون ملی حمل و نقل، به ریاست لیون ویلارین، یکی از رهبران گروه شبه‌نظامی راست‌گرای Patria y Libertad، این اعتصاب را اعلام کرد. کنفدراسیون، که ۱۶۵ انجمن تجاری حمل و نقل را گرد هم آورده بود و ۴۰،۰۰۰ راننده و ۵۶،۰۰۰ وسیله نقلیه را استخدام می‌کرد، اعتصاب نامحدودی اعلام کرد و کشور را فلج کرد.
به زودی توسط کسب و کارهای کوچک، برخی از اتحادیه‌های حرفه‌ای (بیشتر حرفه‌ای) و برخی از گروه‌های دانشجویی به آن پیوست. رهبران آن (ویلارین، خائمه گوزمان، رافائل کومیله، گی‌یرمو التون و ادواردو آری‌اگادا) انتظار داشتند با این اعتصاب دولت را سرنگون کنند. علاوه بر آسیب‌های اجتناب‌ناپذیر به اقتصاد، اثر اصلی این اعتصاب، ورود رئیس ارتش، ژنرال کارلوس پراتس، به عنوان وزیر کشور به عنوان نشانه‌ای از تسکین بود.[۴۴] کارلوس پراتس پس از ترور ژنرال رنه اشنایدر در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰ توسط دو گروه، ژنرال روبرتو ویاکس و ژنرال کامیلو والنسوئلا، که از حمایت لجستیکی و مالی سیا برخوردار بودند، به عنوان فرمانده ارتش منصوب شده بود. پراتس از دکترین قانونی‌گرای اشنایدر حمایت می‌کرد و از درگیر کردن ارتش در کودتا علیه آلنده خودداری می‌کرد.
در مارس و ژوئیه ۱۹۷۲، آلنده و دموکرات‌های مسیحی تلاش کردند تا به یک مصالحه برسند. حزب رادیکال میانه‌رو، که نماینده ائتلاف Unidad Popular در ماه مارس بود، در مورد مقررات شرکت‌های ملی شده با حزب دموکرات مسیحی مذاکره کرد، اما در نهایت شکست خورد، زیرا وزیر اقتصاد پدرو ووسکویچ مذاکرات را تحریم کرد و مصادره‌های قانونی مشکوک را انجام داد. در نتیجه، حزب رادیکال نیز ائتلاف Unidad Popular را ترک کرد[۹] و در نتیجه ۵ سناتور و ۷ نماینده را از دست داد.[۱۳] در ژوئیه، مذاکرات از سر گرفته شده تقریباً به موفقیت رسیدند، تا اینکه عناصر محافظه‌کارتر در حزب دموکرات مسیحی موفق شدند مذاکرات را متوقف کنند. از آن زمان، زندگی سیاسی کشور به شدت بین دو اردوگاه متضاد قطب‌بندی شده بود: اتحاد مردمی حاکم و مخالفان راست‌گرای دموکرات‌های مسیحی که با حزب ملی متحد شده بودند، یک حزب مخالف به شدت راست‌گرا. درگیری بین قوه مجریه و قوه مقننه ابتکارات هر دو طرف را فلج کرد.[۲۹] سیاست‌های اقتصادی او توسط اقتصاددانان رودی دورنبوش و سباستین ادواردز برای ابداع اصطلاح پوپولیسم ماکرواقتصادی مورد استفاده قرار گرفت.[۳۰]
دخالت و روابط خارجی[ویرایش]
همچنین ببینید: سفر فیدل کاسترو به شیلی
آرژانتین[ویرایش]
آلنده از انتخابات ۱۹۷۳ هکتور کامپورا را که قبلاً در شیلی تبعید شده بود، به عنوان خبر خوبی دریافت کرد. آلنده آنیستتو رودریگز را به بوئنوس آیرس فرستاد تا بر روی یک اتحاد بین حزب سوسیالیست شیلی و Justicialism کار کند. بعداً آلنده در مراسم افتتاحیه ریاست جمهوری کامپورا شرکت کرد. همه اینها توسط خوان پرون مورد استقبال قرار گرفت که آلنده را "رفیق" خطاب کرد. با این حال، پرون همچنین از آلنده به عنوان یک مثال هشداردهنده برای رادیکال‌ترین پیروان خود استفاده کرد. او در سپتامبر، چند روز قبل از کودتای ۱۹۷۳ شیلی، به Tendencia Revolucionaria گفت:
اگر می‌خواهید مانند آلنده عمل کنید، ببینید سرنوشت آلنده چگونه است. باید آرام باشید.[۳۱]
— خوان پرون
پرون کودتا را به عنوان "فاجعه‌ای برای قاره" محکوم کرد و اظهار داشت که رهبر کودتا، آگوستو پینوشه، منافع "بسیار آشنا" را نمایندگی می‌کند. او از "نگرش شجاعانه" آلنده در خودکشی تمجید کرد. او به نقش ایالات متحده در تحریک کودتا با یادآوری آشنایی خود با فرآیندهای کودتا اشاره کرد.[۳۱]
اتحاد جماهیر شوروی[ویرایش]
جانشین آلنده، رئیس‌جمهور فری، روابط را با اتحاد جماهیر شوروی بهبود بخشید. در فوریه ۱۹۷۰، دولت فری اولین توافقنامه فرهنگی و علمی شیلی را با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد.
دولت اتحاد مردمی آلنده تلاش کرد تا روابط عادی با ایالات متحده را حفظ کند، اما هنگامی که شیلی صنعت مس خود را ملی کرد، واشنگتن اعتبارات ایالات متحده را قطع کرد و حمایت خود را از مخالفان افزایش داد. مجبور به جستجوی منابع جایگزین تجارت و تأمین مالی، شیلی متعهد شد که اتحاد جماهیر شوروی حدود ۴۰۰ میلیون دلار در شیلی در شش سال آینده سرمایه‌گذاری کند.
دولت آلنده از دریافت کمک اقتصادی کمتر از حد انتظار از اتحاد جماهیر شوروی ناامید شد. تجارت بین دو کشور به طور قابل توجهی افزایش نیافت و اعتبارات عمدتاً به خرید تجهیزات شوروی مرتبط بود. علاوه بر این، اعتبارات از اتحاد جماهیر شوروی بسیار کمتر از چین و کشورهای اروپای شرقی بود. هنگامی که آلنده در اواخر سال ۱۹۷۲ به دنبال کمک بیشتر و خطوط اعتباری اضافی به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد، درخواست او رد شد.[۳۲]
اتهاماتی در کتاب کریستوفر اندرو بر اساس یادداشت‌های دست‌نویس بایگانی KGB به نام واسلی میتروخین مطرح شده است که آلنده به KGB متصل بود.[۳۳] با این حال، این باور که آلنده یک عامل KGB بود، فراگیر نیست.
اظهارات نیکولای لیونوف، معاون رئیس سابق اداره اول کمیته امنیت دولتی KGB، بیان می‌کند که اتحاد جماهیر شوروی از دولت آلنده از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی حمایت کرد.[۳۴] لیونوف در مصاحبه‌ای در مرکز مطالعات عمومی شیلی (CEP) اظهار داشت که حمایت اقتصادی شوروی شامل بیش از ۱۰۰ میلیون دلار اعتبار، سه کشتی ماهیگیری (که ۱۷۰۰۰ تن ماهی منجمد را توزیع می‌کردند)، کارخانه‌ها (به عنوان کمک پس از زلزله ۱۹۷۱)، ۳۱۰۰ تراکتور، ۷۴۰۰۰ تن گندم و بیش از یک میلیون قوطی شیر عسلی بود.[۳۴]
در اواسط سال ۱۹۷۳، اتحاد جماهیر شوروی تأیید کرد که سلاح (توپخانه، تانک) را به ارتش شیلی تحویل دهد. با این حال، هنگامی که خبر تلاش ارتش برای سرنگونی آلنده از طریق کودتا به مقامات شوروی رسید، محموله به کشور دیگری هدایت شد.[۳۴]
مخالفت ایالات متحده با آلنده[ویرایش]
مقاله اصلی: مداخله ایالات متحده در شیلی
مخالفت ایالات متحده با آلنده چندین سال قبل از اینکه او رئیس‌جمهور شیلی شد، آغاز شد. اسناد طبقه‌بندی‌شده نشان می‌دهد که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴، سیا ۳ میلیون دلار برای تبلیغات ضد آلنده "برای ترساندن رأی‌دهندگان از ائتلاف FRAP آلنده" هزینه کرد و در مجموع ۲.۶ میلیون دلار برای تأمین مالی کمپین انتخاباتی ادواردو فری هزینه کرد.[۳۵][۳۶]
رئیس‌جمهور ایالات متحده، ریچارد نیکسون، که درگیر جنگ ویتنام و جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی بود، آشکارا با احتمال رژیم سوسیالیستی دوم (پس از کوبا) در نیمکره غربی مخالف بود. حمایت مخفیانه دولت ایالات متحده برای جلوگیری از به دست گرفتن قدرت آلنده پس از انتخابات وجود داشت: در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۰، دستورالعملی رسمی به پایگاه سیا در شیلی صادر شد که بخشی از آن می‌گوید: "سیاست قاطع و مداوم این است که آلنده با کودتا سرنگون شود. ترجیحاً این کار قبل از ۲۴ اکتبر انجام شود، اما تلاش‌ها در این زمینه با جدیت پس از این تاریخ ادامه خواهد یافت. ما باید با استفاده از هر منبع مناسب، حداکثر فشار را برای این منظور وارد کنیم. ضروری است که این اقدامات به صورت مخفیانه و ایمن انجام شود تا اینکه USG و دست آمریکایی به خوبی پنهان شوند".[۳۷]
در مورد تلاش نافرجام برای آدم‌ربایی و قتل اشتباهی فرمانده ارتش شیلی، رنه اشنایدر، در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۰ (اشنایدر یک قانون‌گرا بود که با ایده کودتا برای جلوگیری از به دست گرفتن قدرت آلنده یا برکناری او پس از آن مخالف بود)، کمیته چرچ مشاهده کرد: "سیا تلاش کرد، به طور مستقیم، برای تحریک کودتای نظامی در شیلی. این سلاح‌های سه گانه را به گروهی از افسران شیلیایی که کودتا را توطئه می‌کردند، منتقل کرد. با شروع ربودن فرمانده ارتش شیلی رنه اشنایدر. با این حال، آن اسلحه ها بازگردانده شدند. گروهی که کودتای نافرجام اشنایدر را انجام داد، ظاهراً همان گروهی نبود که سلاح دریافت کرده بود."[۳۸] با این حال، گروهی که اشنایدر را کشت قبلاً با سیا تماس داشته است. این آژانس بعداً ۳۵۰۰۰ دلار به آن گروه پرداخت کرد، طبق گزارش هینچی، "به منظور حفظ تماس قبلی، حفظ حسن نیت گروه و دلایل بشردوستانه".[۳۹] اسناد سیا نشان می‌دهد که در حالی که سیا به دنبال ربودن او بود، قتل او هرگز مورد نظر نبود.[۴۰] خشم عمومی در مورد قتل اشنایدر احساسات را نسبت به کودتا کاهش داد[۱][۴۰] و نه ایالات متحده و نه ارتش شیلی اقدامات دیگری برای برکناری در سال‌های اولیه دولت آلنده انجام دادند. در ۲۶ اکتبر، رئیس‌جمهور ادواردو فری مونتالوا (آلنده در ۳ نوامبر به ریاست جمهوری رسید) ژنرال کارلوس پراتس را به عنوان فرمانده ارتش به جای رنه اشنایدر منصوب کرد. کارلوس پراتس یک قانون‌گرا بود.[۴۱]
با در قدرت بودن آلنده، ایالات متحده کمک‌های اقتصادی به دولت شیلی را کاهش داد.
در سال ۱۹۷۳، سیا از طریق ارتباطات خود از کودتای قریب‌الوقوع پینوشه دو روز قبل مطلع شد، اما ادعا می‌کند که "هیچ نقش مستقیمی" در کودتا نداشته است. پس از به دست گرفتن قدرت توسط پینوشه، وزیر امور خارجه ایالات متحده، هنری کیسینجر به نیکسون گفت که ایالات متحده "این کار را نکرده است" (اشاره به خود کودتا) اما "تا حد امکان شرایط را ایجاد کرده است".[۴۲]
بحران[ویرایش]
در اکتبر ۱۹۷۲، شیلی شاهد اولین موج از اعتصاب‌های رویارویی به رهبری برخی از بخش‌های مرفه جامعه بود؛ این اعتصاب‌ها از حمایت آشکار رئیس‌جمهور ایالات متحده، ریچارد نیکسون برخوردار بودند. اعتصاب صاحبان شرکت‌های حمل و نقل، که سیا با تأمین مالی ۲ میلیون دلاری در چارچوب "طرح سپتامبر" از آن حمایت کرد، در ۹ اکتبر ۱۹۷۲ آغاز شد.[۳۸][۴۳] [تأیید نشد] کنفدراسیون ملی حمل و نقل، به ریاست لیون ویلارین، یکی از رهبران گروه شبه‌نظامی راست‌گرای Patria y Libertad، این اعتصاب را اعلام کرد. کنفدراسیون، که ۱۶۵ انجمن تجاری حمل و نقل را گرد هم آورده بود و ۴۰،۰۰۰ راننده و ۵۶،۰۰۰ وسیله نقلیه را استخدام می‌کرد، اعتصاب نامحدودی اعلام کرد و کشور را فلج کرد.
به زودی توسط کسب و کارهای کوچک، برخی از اتحادیه‌های حرفه‌ای (بیشتر حرفه‌ای) و برخی از گروه‌های دانشجویی به آن پیوست. رهبران آن (ویلارین، خائمه گوزمان، رافائل کومیله، گی‌یرمو التون و ادواردو آری‌اگادا) انتظار داشتند با این اعتصاب دولت را سرنگون کنند. علاوه بر آسیب‌های اجتناب‌ناپذیر به اقتصاد، اثر اصلی این اعتصاب، ورود رئیس ارتش، ژنرال کارلوس پراتس، به عنوان وزیر کشور به عنوان نشانه‌ای از تسکین بود.[۴۴] کارلوس پراتس پس از ترور ژنرال رنه اشنایدر در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰ توسط دو گروه، ژنرال روبرتو ویاکس و ژنرال کامیلو والنسوئلا، که از حمایت لجستیکی و مالی سیا برخوردار بودند، به عنوان فرمانده ارتش منصوب شده بود. پراتس از دکترین قانونی‌گرای اشنایدر حمایت می‌کرد و از درگیر کردن ارتش در کودتا علیه آلنده خودداری می‌کرد.
در مارس و ژوئیه ۱۹۷۲، آلنده و دموکرات‌های مسیحی تلاش کردند تا به یک مصالحه برسند. حزب رادیکال میانه‌رو، که نماینده ائتلاف Unidad Popular در ماه مارس بود، در مورد مقررات شرکت‌های ملی شده با حزب دموکرات مسیحی مذاکره کرد، اما در نهایت شکست خورد، زیرا وزیر اقتصاد پدرو ووسکویچ مذاکرات را تحریم کرد و مصادره‌های قانونی مشکوک را انجام داد. در نتیجه، حزب رادیکال نیز ائتلاف Unidad Popular را ترک کرد[۹] و در نتیجه ۵ سناتور و ۷ نماینده را از دست داد.[۱۳] در ژوئیه، مذاکرات از سر گرفته شده تقریباً به موفقیت رسیدند، تا اینکه عناصر محافظه‌کارتر در حزب دموکرات مسیحی موفق شدند مذاکرات را متوقف کنند. از آن زمان، زندگی سیاسی کشور به شدت بین دو اردوگاه متضاد قطب‌بندی شده بود: اتحاد مردمی حاکم و مخالفان راست‌گرای دموکرات‌های مسیحی که با حزب ملی متحد شده بودند. درگیری بین قوه مجریه و قوه مقننه ابتکارات هر دو طرف را فلج کرد.[۲۹] سیاست‌های اقتصادی او توسط اقتصاددانان رودی دورنبوش و سباستین ادواردز برای ابداع اصطلاح پوپولیسم ماکرواقتصادی مورد استفاده قرار گرفت.[۳۰]
منابع[ویرایش]
آلن آنجل (۱۹۹۳). شیلی از الساندری تا پینوشه: در جستجوی утопия. سانتیاگو: انتشارات آندرس بلو.
سیمون کالیر و ویلیام اف. ساتر (۱۹۹۶). تاریخ شیلی: ۱۸۰۸–۱۹۹۴. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج.
جولیو فاندز (۱۹۸۸). مارکسیسم و دموکراسی در شیلی: از سال ۱۹۳۲ تا سقوط آلنده، نیوهیون: انتشارات دانشگاه ییل.
آنکه هوگوولت (۱۹۹۷). جهانی شدن و دنیای پس از استعماری، لندن: ماکمیلان.
هنری کیسینجر (۱۹۷۰). تصمیم‌نامه امنیت ملی ۹۳: سیاست در قبال شیلی، واشنگتن: شورای امنیت ملی.
الک نوو (۱۹۸۶). سوسیالیسم، اقتصاد و توسعه، لندن: آلن و اونوین.
دان مابری (۲۰۰۳). شیلی: صعود و سقوط آلنده.
سباستین هورتادو-تورس. ۲۰۱۹. "لحظه شیلیایی در جنگ سرد جهانی: واکنش‌های بین‌المللی به پیروزی سالوادور آلنده در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۰." مجله مطالعات جنگ سرد.
پیوندهای خارجی[ویرایش]
یک سایت گسترده به زبان اسپانیایی که یک جدول زمانی روزانه از دوران آلنده را ارائه می‌دهد. تحقیق و جزئیات آن بسیار زیاد است.
سند ۲۲ آگوست ۱۹۷۳ که در آن مجلس نمایندگان دولت آلنده را غیرقانونی اعلام کرد. این یک ترجمه محکم از سند است، اگرچه یادداشت مقدماتی به وضوح از مدافع کودتا است.
[۲] بررسی کودتایی که به ریاست جمهوری آلنده پایان داد، از جمله ارتباطات با هدایت سیا.
[۳] پاسخ آلنده در ۲۴ آگوست ۱۹۷۳ به زبان اسپانیایی
پروژه بایگانی امنیت ملی شیلی که اسنادی را ارائه می‌دهد که از طریق درخواست‌های آزادی اطلاعات به دست آمده‌اند، در مورد دخالت ایالات متحده در شیلی، از جمله تلاش‌ها برای تحریک کودتا در سال ۱۹۷۰ و ادامه حمایت ایالات متحده از پینوشه
LIFE Magazine July 16, 1971 "Allende: A special kind of Marxist"
vte
سالوادور آلنده
زندگی و سیاست
زندگینامهانتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۲ / ۱۹۵۸ / ۱۹۶۴ / ۱۹۷۰ریاست جمهوریتانکتاسیوکودتای ۱۹۷۳مرگ
سیاست‌ها
طرح ووسکویصیاقتصادملی‌سازی مسدکترین اشنایدرپروژه سایبرسین
درک‌ها
پروژه FUBELTتصویر عمومی
متحدان
کارلوس پراتسکارلوس آلتامیرانواورلاندو لتلیه‌رپدرو ووسکویچادگاردو انریکزفرانک گوندر
خانواده
رامون آلنده پادینلائورا آلندههورتنسیا بوسیسالوادور آلنده (بوسی)آندرس پاسکال آلندهایزابل آلنده (بوسی)پائولا فریآس آلنده‌مایا فرناندز
vte
کودتای ۱۹۷۳ شیلی
زمینه
مداخله ایالات متحده در شیلی دکترین اشنایدرانتخابات ۱۹۷۰پروژه FUBELTریاست جمهوری سالوادور آلندهکارلوس پراتسآلخاندрина کاکسکارلوس آلتامیرانوتانکتاسیو
شرکت کنندگان
سالوادور آلندهآگوستو پینوشهخوزه توریبیو منروگوستاوو لیچسزار مندوزا
پیامدها
هیئت حاکمه شیلیمیگل انریکزعملیات کوندورترور کارلوس پراتستلاش برای ترور برناردو لیتونترور اورلاندو لتلیه‌رشیلی تحت پینوشهشیکاگوبویساتهام اتهام و دستگیری پینوشه
اختلافات
مرگ سالوادور آلندهانتقادات از سالوادور آلنده‌نقض حقوق بشر تحت پینوشه
vte
مقالات شیلی
کنترل مرجع
پایگاه‌های داده بین‌المللی
VIAF ۲۳
ملی
شیلیاسرائیلایالات متحدهپرتغال


از ویکی‌پدیا، دانشنامه آزاد

تصویری سه‌بعدی از اتاق عملیات (یا اتاق کنترل): مکانی فیزیکی که قرار بود اطلاعات اقتصادی در آن دریافت، ذخیره و برای تصمیم‌گیری سریع در دسترس قرار گیرد. این اتاق بر اساس اصول گشتالت طراحی شده بود تا بستری را برای کاربران فراهم کند که بتوانند اطلاعات را به شیوه‌ای ساده اما جامع جذب کنند.[1]
پروژه سایبرسین یک پروژه شیلیایی از سال 1971 تا 1973 در دوران ریاست جمهوری سالوادور آلنده بود که هدف آن ساخت یک سیستم پشتیبانی تصمیم‌گیری توزیع‌شده برای کمک به مدیریت اقتصاد ملی بود. این پروژه از چهار ماژول تشکیل شده بود: یک شبیه‌ساز اقتصادی، نرم‌افزار سفارشی برای بررسی عملکرد کارخانه‌ها، یک اتاق عملیات و یک شبکه ملی دستگاه‌های تلکس که به یک کامپیوتر اصلی متصل بودند.[2]
پروژه سایبرسین بر اساس رویکرد مدل سیستم‌های پایدار به طراحی سازمانی بنا شده بود و دارای فناوری نوآورانه‌ای برای زمان خود بود. این پروژه شامل شبکه‌ای از دستگاه‌های تلکس ('سایبرنت') در شرکت‌های دولتی بود که اطلاعات را با دولت در سانتیاگو ارسال و دریافت می‌کردند. اطلاعات از میدان به نرم‌افزار مدل‌سازی آماری ('سایبر استراید') وارد می‌شد که شاخص‌های تولید، مانند تامین مواد اولیه یا نرخ بالای غیبت کارگران را به صورت "تقریباً" بی‌درنگ نظارت می‌کرد و در مورد اول به کارگران هشدار می‌داد و در شرایط غیرعادی، اگر آن پارامترها از محدوده قابل قبول به میزان بسیار زیادی خارج می‌شدند، به دولت مرکزی نیز اطلاع می‌داد. این اطلاعات همچنین به نرم‌افزار شبیه‌سازی اقتصادی ('چکو'، برای شبیه‌ساز اقتصادی شیلی) وارد می‌شد که دولت می‌توانست از آن برای پیش‌بینی نتایج احتمالی تصمیمات اقتصادی استفاده کند. در نهایت، یک اتاق عملیات پیشرفته ('اتاق کنترل') فضایی را فراهم می‌کرد که مدیران می‌توانستند داده‌های اقتصادی مربوطه را مشاهده کنند، پاسخ‌های امکان‌پذیر به شرایط اضطراری را فرموله کنند و با استفاده از شبکه تلکس، توصیه‌ها و دستورالعمل‌ها را به شرکت‌ها و کارخانه‌ها در شرایط هشدار ارسال کنند.
معمار اصلی این سیستم دانشمند تحقیقات عملیاتی بریتانیایی، استافورد بیر بود و این سیستم تجسم‌بخش ایده‌های او در مورد سایبرنتیک سازمانی در مدیریت صنعتی بود. یکی از اهداف اصلی آن واگذاری قدرت تصمیم‌گیری در داخل شرکت‌های صنعتی به نیروی کار آنها به منظور توسعه خودتنظیمی کارخانه‌ها بود.
پس از کودتای نظامی در 11 سپتامبر 1973، سایبرسین رها شد و اتاق عملیات نابود شد.[3]
نام[ویرایش]
نام این پروژه در انگلیسی ('سایبرسین') ترکیبی از کلمات 'سایبرنتیک' و 'هم‌افزایی' است. از آنجایی که این نام در اسپانیایی خوش‌آوا نیست، در آن زبان این پروژه Synco نامیده می‌شد، هم یک اختصار برای Sistema de INformación y COntrol (سیستم اطلاعات و کنترل) اسپانیایی و هم یک بازی با کلمه cinco اسپانیایی، به معنای عدد پنج، که به پنج سطح مدل سیستم‌های پایدار بیر اشاره دارد.[4]
اجرا[ویرایش]

نقد لئون تروتسکی از اتحاد جماهیر شوروی بر دیدگاه‌های سیاسی در حال تغییر بیر و طراحی مدل سایبرسین تأثیر گذاشت.
استافورد بیر یک مشاور بریتانیایی در زمینه سایبرنتیک مدیریت بود. او همچنین با آرمان‌های اعلام شده سوسیالیسم شیلی مبنی بر حفظ سیستم دموکراتیک شیلی و خودمختاری کارگران به جای تحمیل یک سیستم فرماندهی و کنترل از بالا به پایین به سبک اتحاد جماهیر شوروی همدردی می‌کرد. همچنین گزارش شده است که بیر نقدهای لئون تروتسکی از بوروکراسی شوروی را خوانده و از آن در طراحی سیستم در شیلی تأثیر گرفته است.[5]
در ژوئیه 1971، فرناندو فلورس، کارمند ارشد شرکت توسعه تولید شیلی (CORFO) به دستور پدرو ووسکویچ،[4] برای مشاوره در مورد ادغام نظریه‌های سایبرنتیکی بیر در مدیریت بخش‌های تازه ملی شده اقتصاد شیلی با بیر تماس گرفت. بیر این را به عنوان فرصتی منحصر به فرد برای اجرای ایده‌های خود در مقیاس ملی دید. بیر نه تنها به ارائه مشاوره بسنده کرد، بلکه بیشتر قراردادهای مشاوره دیگر خود را ترک کرد و بخش زیادی از وقت خود را به پروژه‌ای که به پروژه سایبرسین تبدیل شد اختصاص داد. او اغلب به شیلی سفر می‌کرد تا با مجریان محلی همکاری کند و از طریق ارتباطات شخصی خود به کمک کارشناسان فنی بریتانیایی دست یابد.
دولت شیلی در تلاش‌های ملی‌سازی اولیه خود موفقیت کسب کرد و در سال اول شاهد افزایش 7.7 درصدی تولید ناخالص داخلی و 13.7 درصدی تولید بود، اما برای دستیابی به موفقیت بلندمدت، نیاز به حفظ رشد مستمر داشت.[6] بیر سیستمی را پیشنهاد کرد که در ابتدا به عنوان پروژه سایبر استراید شناخته می‌شد، سیستمی که اطلاعات و معیارها را از مراکز تولیدی مانند کارخانه‌ها دریافت می‌کرد، آنها را در یک کامپیوتر اصلی مرکزی پردازش می‌کرد و پیش‌بینی‌هایی از روندهای آینده بر اساس داده‌های تاریخی ارائه می‌داد. تاریخ اجرای اولیه مارس 1972 تعیین شد.[6] طبق گفته مورخ فناوری، ادن مدینا، تا ماه مه 1973، 26.7 درصد از صنایع ملی شده که مسئول 50 درصد از درآمد بخش بودند، به نوعی در سیستم سایبرسین گنجانده شده بودند.[7]
برنامه زمان‌بندی اجرا بسیار تهاجمی بود و این سیستم در سال 1972 به مرحله نمونه اولیه رسیده بود.[4] سیستم سایبرسین در اکتبر 1972 به طور موثر مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که حدود 40000 مالک کامیون در سراسر کشور دست به اعتصاب زدند.[8] به دلیل شبکه دستگاه‌های تلکس در کارخانه‌های سراسر شیلی، دولت سالوادور آلنده توانست به داده‌های بی‌درنگ تکیه کند و به وضعیت متغیر اعتصاب پاسخ دهد.[9]
هزینه کل شبیه‌ساز اقتصادی در زمان طراحی 5000 پوند بود (38000 دلار در سال 2009).[10] شبکه تلکس امکان برقراری ارتباط بین مناطق و حفظ توزیع کالاهای اساسی در سراسر کشور را فراهم می‌کرد.[11] به گفته گوستاوو سیلوا، دبیر اجرایی انرژی در CORFO، دستگاه‌های تلکس این سیستم به سازماندهی حمل و نقل منابع به شهر با تنها حدود 200 کامیون رانده شده توسط اعتصاب‌شکنان کمک کرد و از آسیب‌های احتمالی ناشی از 40000 راننده کامیون اعتصابی کاست.[4]
اقدامات اعتراضی علیه دولت آلنده توسط ایالات متحده به عنوان بخشی از جنگ اقتصادی تأمین مالی می‌شد. دولت منتخب آلنده تا حدی به دلیل سیستم سایبرسین زنده ماند.[نیازمند منبع] در نهایت، دولت آلنده توسط کودتای مورد حمایت سیا در سال 1973 سرنگون شد.[9] رژیم‌های سرکوبگر، از جمله آنهایی که در برزیل و آفریقای جنوبی مستقر بودند، به ساخت سیستم سایبرسین خود ابراز علاقه کردند. در تاریخ سخت‌افزار کامپیوتری، پروژه سایبرسین یک جهش بود و محاسبات از آن زمان در یک زمینه اقتصادی و سیاسی توسعه یافته‌اند، به طوری که محاسبات دیگر منحصراً توسط ارتش یا موسسات علمی انجام نمی‌شوند.[12][نیاز به صفحه]
سیستم[ویرایش]
500 دستگاه تلکس استفاده نشده توسط دولت قبلی خریداری شده بود. هر کدام در یک کارخانه قرار داده شدند. در مرکز کنترل در سانتیاگو، هر روز داده‌های دریافتی از هر کارخانه (چندین عدد، مانند ورودی مواد اولیه، خروجی تولید و تعداد غایبان) در یک کامپیوتر قرار می‌گرفت که پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت و تنظیمات لازم را انجام می‌داد. چهار سطح کنترل وجود داشت (شرکت، شعبه، بخش، کل) با بازخورد لذت‌بخش. اگر یک سطح کنترل نتوانست در یک بازه زمانی معین مشکلی را حل کند، سطح بالاتر مطلع می‌شد. نتایج در اتاق عملیات مورد بحث قرار می‌گرفت و یک برنامه سطح بالا تهیه می‌شد. شبکه دستگاه‌های تلکس، که 'سایبرنت' نامیده می‌شد، اولین جزء عملیاتی سایبرسین بود و تنها بخشی بود که دولت آلنده به طور منظم از آن استفاده می‌کرد.[4]
نرم‌افزار سایبرسین 'سایبر استراید' نام داشت و از فیلتر بیزی و کنترل بیزی استفاده می‌کرد. این نرم‌افزار توسط مهندسان شیلیایی با مشورت تیمی متشکل از 12 برنامه‌نویس بریتانیایی نوشته شده بود.[13] سایبرسین ابتدا بر روی IBM 360/50 اجرا شد، اما بعداً به یک کامپیوتر اصلی Burroughs 3500 کمتر مورد استفاده منتقل شد.[4]
اتاق عملیات آینده‌نگر توسط تیمی به رهبری طراح رابط کاربری، گوی بونسایپه طراحی شده بود. این اتاق با هفت صندلی چرخشی (که بهترین برای خلاقیت در نظر گرفته می‌شد) با دکمه‌هایی مبله شده بود که برای کنترل چندین صفحه نمایش بزرگ طراحی شده بودند که می‌توانستند داده‌ها و سایر پنل‌ها را با اطلاعات وضعیت نمایش دهند، اگرچه اینها عملکرد محدودی داشتند زیرا فقط می‌توانستند نمودارهای از پیش آماده شده را نشان دهند. این شامل اسلایدها بود.[14]
این پروژه در جزئیات در نسخه دوم کتاب‌های استافورد بیر 'مغز شرکت' و 'پلتفرم تغییر' شرح داده شده است. کتاب دوم شامل پیشنهاداتی برای نوآوری‌های اجتماعی مانند حضور نمایندگان گروه‌های متنوع 'ذینفع' در مرکز کنترل است.
توسعه مرتبطی به نام پروژه سایبرفولک شناخته می‌شد که به شهروندان اجازه می‌داد اطلاعات مربوط به حالات روحی خود را برای سازمان‌دهندگان پروژه ارسال کنند.[15]
تصاویری از اتاق عملیات

از چپ به راست: "پنل آینده" مغناطیسی، دو صفحه نمایش اسلاید و "استفی"، یادآور مدل سیستم‌های پایدار

از چپ به راست: "استفی"، دو "نمایش لذت‌بخش" و فید داده چهار صفحه نمایش

نمایی نزدیک از فید داده

دو "نمایش لذت‌بخش"، فید داده چهار صفحه نمایش و تخته سیاه. پنل‌های کنترل روی دسته‌ها نیز قابل مشاهده هستند.
ویدیوی پانوراما از اتاق

زیبایی‌شناسی[ویرایش]
اتاق کنترل از صندلی‌های گل لاله مشابه آنهایی که در سریال تلویزیونی علمی تخیلی آمریکایی Star Trek استفاده می‌شد، استفاده می‌کرد، اگرچه به گفته طراحان، این سبک تحت تأثیر فیلم‌های علمی تخیلی قرار نگرفته بود.[16]
میراث[ویرایش]
دانشمند کامپیوتر پل کاکشات و اقتصاددان آلین کاترل در کتاب خود در سال 1993 به نام Towards a New Socialism به پروژه سایبرسین اشاره کردند و آن را به عنوان الهام‌بخش مدل پیشنهادی خود برای اقتصاد برنامه‌ریزی شده سوسیالیستی مدیریت شده توسط کامپیوتر ذکر کردند.[17] گاردین در سال 2003 این پروژه را "نوعی اینترنت سوسیالیستی، دهه‌ها جلوتر از زمان خود" نامید.[3]
نویسندگان لیگ فیلیپس و میخال روزورسکی همچنین در کتاب خود در سال 2019 به نام جمهوری خلق وال‌مارت، یک فصل را به این پروژه اختصاص دادند. نویسندگان استدلالی را برای دفاع از امکان‌پذیری یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده با کمک قدرت پردازشی معاصر مورد استفاده توسط سازمان‌های بزرگ مانند آمازون، وال‌مارت و پنتاگون ارائه کردند. با این حال، نویسندگان زیر سوال بردند که آیا می‌توان بر اساس پروژه سایبرسین ساخت، به ویژه "اینکه آیا سیستمی که در شرایط اضطراری، شبه جنگ داخلی در یک کشور - که شامل تعداد محدودی از شرکت‌ها و البته فقط تا حدی بهبود یک وضعیت وخیم است - می‌تواند در زمان صلح و در مقیاس جهانی اعمال شود" به ویژه از آنجایی که این پروژه به دلیل کودتای نظامی در سال 1973 هرگز تکمیل نشد، که پس از آن اصلاحات اقتصادی توسط پسران شیکاگو دنبال شد.[18]
نویسنده شیلیایی داستان‌های علمی تخیلی، خورخه بارادیت در سال 2008 یک رمان علمی تخیلی اسپانیایی زبان به نام Synco منتشر کرد. این یک رمان تاریخ جایگزین است که در سال 1979 پس از متوقف شدن کودتای نظامی و "تثبیت دولت سوسیالیستی و ایجاد 'اولین دولت سایبرنتیک، یک مثال جهانی، راه سوم واقعی، یک معجزه'" تنظیم شده است.[19] رمان بارادیت پروژه تحقق یافته را به عنوان یک دیکتاتوری سرکوبگر که در قالب یک آرمانشهر درخشان پنهان شده است، تصور می‌کند.[20] در دفاع از این پروژه، رائول اسپخو، مدیر سابق عملیات سایبرسین نوشت: "حفاظت در برابر هر گرایش تکنوکراتیک دقیقاً در خود اجرای سایبرسین بود، که به ساختار اجتماعی مبتنی بر خودمختاری و هماهنگی برای امکان‌پذیر کردن ابزارهای آن نیاز داشت. [...] البته از نظر سیاسی همیشه می‌توان از فناوری‌های اطلاعاتی برای اهداف اجباری استفاده کرد، اما آن یک پروژه متفاوت خواهد بود، قطعاً نه SYNCO." [21]
در یک مقاله در سال 2014 برای نیویورکر، روزنامه‌نگار فناوری، یوگنی موروزوف استدلال کرد که سایبرسین راه را برای داده‌های بزرگ هموار کرد و پیش‌بینی کرد که چگونه بیگ‌تک عمل خواهد کرد، و به استفاده اوبر از داده‌ها و الگوریتم‌ها برای نظارت بر عرضه و تقاضا برای خدمات خود به عنوان مثال اشاره کرد.[15] در ژوئیه 2023، موروزوف یک پادکست نه قسمتی در مورد سایبرسین، استافورد بیر و گروه اطراف سالوادور آلنده با عنوان 'The Santiago Boys' تولید کرد.[22]
در اکتبر 2016، پادکست 99٪ Invisible یک قسمت در مورد این پروژه تولید کرد.[23] پادکست Radio Ambulante در قسمت سال 2019 خود، The Room That Was A Brain، به برخی از تاریخ آلنده و پروژه سایبرسین پرداخت.[24]
همچنین ببینید[ویرایش]

الکساندر خارکویچ، مدیر موسسه مسائل انتقال اطلاعات در مسکو (بعداً موسسه خارکویچ)[25]
مقایسه نرم‌افزار دینامیک سیستم
نقد اقتصاد سیاسی
سایبروکراسی
سایبرنتیک در اتحاد جماهیر شوروی
بحث محاسبه اقتصادی
برنامه‌ریزی اقتصادی
برنامه‌ریزی منابع سازمانی
فرناندو فلورس
ویکتور گلوشکو (1923-1982) ریاضیدان شوروی و پدر سایبرنتیک شوروی
تاریخ شیلی
تاریخ سخت‌افزار کامپیوتری در کشورهای بلوک شرقی
برنامه‌ریزی تراز مواد
OGAS
اقتصاد برنامه‌ریزی شده
دموکراسی سوسیالیستی
سوسیالیسم علمی
دینامیک سیستم
برنامه لوکاس
مدل سیستم‌های پایدار

منابع[ویرایش]

^ "Opsroom". Cybersyn Chile. Archived from the original on April 23, 2013. Retrieved May 9, 2013.
^ "IU professor analyzes Chile's 'Project Cybersyn'". UI News Room. Archived from the original on September 10, 2009. Retrieved May 27, 2013.
^ a b Beckett, Andy (September 8, 2003). "Santiago dreaming". The Guardian. ISSN 0261-3077. Archived from the original on June 3, 2022. Retrieved June 25, 2021.
^ a b c d e f Medina, Eden (August 19, 2006). "Designing Freedom, Regulating a Nation: Socialist Cybernetics in Allende's Chile" (PDF). Journal of Latin American Studies. 38 (3). Cambridge University Press: 571–606. doi:10.1017/S0022216X06001179. ISSN 0022-216X. S2CID 26484124. Archived from the original (PDF) on November 24, 2019.
^ Medina, Eden (January 10, 2014). Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile. MIT Press. p. 292. ISBN 978-0-262-52596-1.
^ a b Reader, The MIT Press (September 11, 2023). "Project Cybersyn: Chile's Radical Experiment in Cybernetic Socialism". The MIT Press Reader. Retrieved January 17, 2024.
^ Medina, Eden (2006). "Designing Freedom, Regulating a Nation: Socialist Cybernetics in Allende's Chile". Journal of Latin American Studies. 38 (3): 571–606. doi:10.1017/S0022216X06001179. ISSN 0022-216X. JSTOR 3875872.
^ Medina, Eden (January 10, 2014). Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile. MIT Press. p. 141. ISBN 978-0-262-52596-1.
^ a b Curran, James; Hesmondhalgh, David, eds. (2019). Media and society. New York, London, Oxford, New Delhi, Sydney: Bloomsbury Academic. p. 8. ISBN 978-1-5013-4075-8.
^ Medina, Eden (January 10, 2014). Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile. MIT Press. p. 82. ISBN 978-0-262-52596-1.
^ Medina, Eden (January 10, 2014). Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile. MIT Press. p. 141. ISBN 978-0-262-52596-1.
^ Bottazzi, Roberto (May 31, 2018). Digital architecture beyond computers: fragments of a cultural history of computational design. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4742-5816-6.
^ "Project Cybersyn". Varnelis.net. Archived from the original on March 3, 2017. Retrieved July 13, 2006.
^ Medina, Eden. "Interview Eden Medina over Project Cybersyn". VPRO Tegenlicht. Archived from the original on March 10, 2016. Retrieved December 14, 2015.
^ a b Morozov, Evgeny (October 6, 2014). "The Planning Machine". The New Yorker. ISSN 0028-792X. Archived from the original on November 8, 2020. Retrieved November 26, 2020.
^ Medina, Eden (2011). Cybernetic revolutionaries: technology and politics in Allende's Chile. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. Section 4, p. 121. ISBN 978-0-262-01649-0.
^ Cockshott, William Paul; Cottrell, Allin (1993). Towards a new socialism. Nottingham: Spokesman Books. p. 99. ISBN 978-0-85124-545-4.
^ Phillips, Leigh; Rozworski, Michal (March 5, 2019). The people's republic of Walmart: how the world's biggest corporations are laying the foundation for socialism. Jacobin series. Verso Books. p. 230. ISBN 978-1-78663-516-7.
^ Edwards Renard, Javier (January 4, 2009). "Synco: El juego del revés" [Synco: The Game of Reverse]. El Mercurio Revista de Libros (in Spanish). Archived from the original on April 28, 2018. Retrieved April 27, 2018.
^ Saldías, Gabriel A. (December 1, 2018). "Remembering a Socialist Future in Postdictatorship Chile: Utopian Anticipation and Anti-utopian Critique in Jorge Baradit's Synco". Utopian Studies. 29 (3): 398–416. doi:10.5325/utopianstudies.29.3.0398. ISSN 1045-991X. S2CID 150310898. Archived from the original on August 2, 2023. Retrieved August 25, 2022.
^ Espejo, Raul (February 5, 2009). "Syncho: CyberSyn". Syncho. Archived from the original on March 7, 2023. Retrieved August 25, 2022.
^ "The Santiago Boys". Post-Utopia (Podcast). July 22, 2023. Archived from the original on August 4, 2023. Retrieved August 3, 2023.
^ Mars, Roman; Mingle, Katie (October 4, 2016). "Project Cybersyn". 99% Invisible (Podcast). Archived from the original on December 30, 2019. Retrieved December 20, 2019.
^ Alarcón, Daniel (September 17, 2019). "The Room That Was A Brain". Radio Ambulante (Podcast). Archived from the original on September 24, 2019. Retrieved August 3, 2023.
^ "Organisations: Institute for Information Transmission Problems of the Russian Academy of Sciences (Kharkevich Institute), Moscow, Russia". All-Russian Mathematical Portal. Archived from the original on April 14, 2021. Retrieved March 24, 2021.

پیوندهای خارجی[ویرایش]

Eden Medina, "Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile", (Cambridge, Massachusetts: MIT Press, 2011). Archived May 16, 2017, at the Wayback Machine
Eden Medina, "Designing Freedom, Regulating a Nation: Socialist Cybernetics in Allende's Chile." Journal of Latin American Studies 38 (2006):571-606. Archived June 27, 2017, at the Wayback Machine(pdf)
Eden Medina, "Cybernetic Revolutionaries: Technology and Politics in Allende's Chile" (adapted excerpt). Cabinet magazine, no. 46 (Summer 2012).
Lessons of Stafford Beer
The CeberSyn heritage in the XXI Century
The CyberSyn multimedia "reconstruction"
Before ’73 Coup, Chile Tried to Find the Right Software for Socialism, by Alexei Barrionuevo. 'The New York Times.' March 28, 2008
The forgotten story of Chile's 'socialist internet'
Futurism, fictional and science fictional - rambling and inspiring on BoingBoing
Project Cybersyn | varnelis.net
Rhizome.org: Project Cybersyn
Stafford Beer, and Salvador Allende's Internet, and the Dystopian Novel
Free As In Beer: Cybernetic Science Fictions
Planning Machine at The New Yorker
Allende’s socialist internet at Red Pepper
'Network Effects: Raul Espejo on Cybernetic Socialism in Salvador Allende’s Chile', Kristen Alfaro interviews Raúl Espejo for 'Logic'. January 1, 2019.


عکس از ابراهیم بوران در آن‌اسپلاش
هوش مصنوعی (AI) می‌تواند با تحلیل داده‌های تاریخی و پیش‌بینی روندهای آینده، برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرد. هوش مصنوعی می‌تواند به ویژه برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مفید باشد، زیرا می‌تواند حجم زیادی از داده‌ها را به سرعت و با دقت پردازش کند و الگوهایی را شناسایی کند که ممکن است برای انسان‌ها دشوار باشد. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که هوش مصنوعی باید به عنوان ابزاری برای کمک به پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرد، نه اینکه به طور کامل جایگزین قضاوت و تصمیم‌گیری انسانی شود.
مقدمه
پیش‌بینی دقیق اقتصادی برای اقتصاددانان و سیاست‌گذاران بسیار مهم است، زیرا به آن‌ها امکان می‌دهد تصمیمات آگاهانه‌ای در مورد مسائلی مانند سیاست پولی، سیاست مالی و استراتژی کسب‌وکار بگیرند. در سال‌های اخیر، هوش مصنوعی (AI) به عنوان ابزاری قدرتمند برای پیش‌بینی‌های اقتصادی ظهور کرده است، زیرا قادر است حجم زیادی از داده‌ها را به سرعت و با دقت تجزیه و تحلیل کند و الگوها و روابطی را شناسایی کند که ممکن است برای انسان‌ها دشوار باشد.
در این مقاله، به بررسی چگونگی استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی و بررسی برخی از موارد استفاده از پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی خواهیم پرداخت. ما همچنین به چالش‌ها و محدودیت‌های استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی می‌پردازیم و پتانسیل آینده هوش مصنوعی در این زمینه را در نظر می‌گیریم. هدف ما ارائه یک نمای کلی جامع از پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی و نشان دادن پتانسیل آن به عنوان ابزاری برای اقتصاددانان و سیاست‌گذاران است.
چگونگی استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی
مروری بر الگوریتم‌های مختلف یادگیری ماشین که می‌توانند برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرند
روش‌های مختلفی وجود دارد که هوش مصنوعی می‌تواند برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرد. یکی از رویکردهای رایج، استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین برای تجزیه و تحلیل داده‌های تاریخی و پیش‌بینی روندهای اقتصادی آینده است. الگوریتم‌های یادگیری ماشین می‌توانند با شناسایی الگوها و روابط از داده‌ها "یاد بگیرند" و سپس برای پیش‌بینی نتایج آینده استفاده شوند.
الگوریتم‌های یادگیری ماشین مختلفی وجود دارد که می‌توانند برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرند، از جمله شبکه‌های عصبی مصنوعی، درخت‌های تصمیم و ماشین‌های بردار پشتیبان. شبکه‌های عصبی مصنوعی به ویژه برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مناسب هستند، زیرا قادر به پردازش حجم زیادی از داده‌ها و شناسایی الگوها و روابط پیچیده هستند. درخت‌های تصمیم و ماشین‌های بردار پشتیبان نیز به طور معمول برای پیش‌بینی‌های اقتصادی استفاده می‌شوند، زیرا می‌توانند داده‌های عددی و طبقه‌بندی‌شده را مدیریت کنند و تفسیر نسبتاً آسانی دارند.
مزایای استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی
یکی از مزایای اصلی استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی، توانایی پردازش سریع و دقیق حجم زیادی از داده‌ها است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند حجم وسیعی از داده‌ها را در عرض چند ثانیه تجزیه و تحلیل کنند و الگوها و روابطی را شناسایی کنند که ممکن است برای انسان‌ها دشوار باشد. این می‌تواند به اقتصاددانان و سیاست‌گذاران کمک کند تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند، زیرا آن‌ها به مقدار بیشتری از داده‌ها و بینش دسترسی دارند.
مزیت دیگر استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی، توانایی به‌روزرسانی پیش‌بینی‌ها در زمان واقعی است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند به طور مداوم داده‌های جدید را در صورت در دسترس بودن تجزیه و تحلیل کنند و پیش‌بینی‌های خود را بر اساس آن تنظیم کنند. این به اقتصاددانان و سیاست‌گذاران امکان می‌دهد تا تصمیمات به موقع و دقیق‌تری بگیرند، زیرا آن‌ها به جدیدترین اطلاعات دسترسی دارند.
به طور کلی، هوش مصنوعی می‌تواند ابزار ارزشمندی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی باشد، زیرا قادر به پردازش سریع و دقیق حجم زیادی از داده‌ها و شناسایی الگوها و روابطی است که ممکن است برای انسان‌ها دشوار باشد. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که هوش مصنوعی باید به عنوان ابزاری برای کمک به پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرد، نه اینکه به طور کامل جایگزین قضاوت و تصمیم‌گیری انسانی شود.
موارد استفاده از پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی
موارد استفاده مختلفی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی وجود دارد، از جمله پیش‌بینی قیمت سهام، بهینه‌سازی استراتژی‌های تولید و زنجیره تامین و پیش‌بینی شاخص‌های اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی و تورم.
پیش‌بینی بازار سهام
یکی از موارد استفاده از پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی، پیش‌بینی قیمت سهام است. الگوریتم‌های یادگیری ماشین می‌توانند بر روی داده‌های مربوط به قیمت‌های سهام گذشته، مقالات خبری و سایر عوامل مرتبط آموزش داده شوند و سپس برای پیش‌بینی حرکات قیمت سهام آینده استفاده شوند. به عنوان مثال، مطالعه‌ای که در مجله مالی رفتاری و تجربی منتشر شده است، از شبکه‌های عصبی مصنوعی برای پیش‌بینی قیمت سهام شرکت‌های فردی فهرست‌شده در بورس تایوان استفاده کرد و دریافت که مدل هوش مصنوعی از سایر معیارها بهتر عمل کرده است (Hsu et al., 2018).
بهینه‌سازی تولید و زنجیره تامین
یکی دیگر از موارد استفاده از هوش مصنوعی در پیش‌بینی‌های اقتصادی، بهینه‌سازی استراتژی‌های تولید و زنجیره تامین است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند داده‌های مربوط به هزینه‌های تولید، الگوهای تقاضا و سایر عوامل را تجزیه و تحلیل کنند تا مقرون‌به‌صرفه‌ترین استراتژی‌ها را برای یک کسب‌وکار شناسایی کنند. به عنوان مثال، مطالعه‌ای که در مجله سیستم‌های اطلاعات مدیریت منتشر شده است، از یادگیری ماشین برای توسعه یک مدل بهینه‌سازی زنجیره تامین برای یک خرده‌فروش مد استفاده کرد و دریافت که مدل هوش مصنوعی توانست صرفه‌جویی در هزینه‌ها بیش از 10 درصد را شناسایی کند (Liu et al., 2020).
پیش‌بینی شاخص‌های اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی و تورم
یک مورد استفاده سوم برای پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی، پیش‌بینی شاخص‌های اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی و تورم است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند داده‌های مربوط به شاخص‌های اقتصادی گذشته را تجزیه و تحلیل کنند و روندهای آینده را پیش‌بینی کنند. به عنوان مثال، مطالعه‌ای که در مجله پویایی و کنترل اقتصادی منتشر شده است، از یادگیری ماشین برای پیش‌بینی رشد تولید ناخالص داخلی در اتحادیه اروپا استفاده کرد و دریافت که مدل هوش مصنوعی از مدل‌های آماری سنتی بهتر عمل کرده است (Benevieri et al., 2019).
به طور کلی، پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی پتانسیل بهبود دقت و به موقع بودن پیش‌بینی‌های اقتصادی و کمک به اقتصاددانان و سیاست‌گذاران در اتخاذ تصمیمات آگاهانه‌تر را دارد.
چالش‌ها و محدودیت‌های استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی
در حالی که هوش مصنوعی می‌تواند ابزار ارزشمندی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی باشد، چالش‌ها و محدودیت‌هایی نیز در استفاده از آن در این زمینه وجود دارد.
وابستگی به داده‌های با کیفیت بالا
یکی از چالش‌ها، وابستگی به داده‌های با کیفیت بالا است. دقت پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی به کیفیت داده‌های مورد استفاده برای آموزش الگوریتم‌ها بستگی دارد، بنابراین مهم است که اطمینان حاصل شود که داده‌ها دقیق و مرتبط هستند. اگر داده‌ها مغرضانه یا ناقص باشند، می‌تواند منجر به پیش‌بینی‌های نادرست شود.
محدودیت‌های هوش مصنوعی در درک پدیده‌های اقتصادی پیچیده
محدودیت دیگر استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی، دشواری در درک پدیده‌های اقتصادی پیچیده است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی ممکن است در پیش‌بینی دقیق روندهای اقتصادی که تحت تأثیر عوامل پیچیده و دشوار برای کمی‌سازی، مانند تغییرات در سیاست‌های دولت یا تغییرات در رفتار مصرف‌کننده قرار دارند، با مشکل مواجه شوند. این می‌تواند به ویژه در زمان عدم اطمینان اقتصادی، زمانی که تعیین عوامل اساسی روندهای اقتصادی ممکن است دشوار باشد، چالش‌برانگیز باشد.
اهمیت قضاوت انسانی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی
چالش سوم، اهمیت قضاوت انسانی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی است. در حالی که هوش مصنوعی می‌تواند ابزار ارزشمندی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی باشد، باید همراه با تخصص و قضاوت انسانی مورد استفاده قرار گیرد، نه اینکه به طور کامل جایگزین آن شود. هنوز به انسان‌ها نیاز است تا نتایج پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی را تفسیر کنند و تصمیمات آگاهانه‌ای بر اساس آن نتایج بگیرند.
به طور کلی، در حالی که هوش مصنوعی می‌تواند ابزار قدرتمندی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی باشد، مهم است که محدودیت‌های آن را بشناسیم و از آن همراه با تخصص و قضاوت انسانی استفاده کنیم.
نتیجه‌گیری
در نتیجه، هوش مصنوعی می‌تواند ابزار ارزشمندی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی باشد، زیرا قادر به پردازش سریع و دقیق حجم زیادی از داده‌ها و شناسایی الگوها و روابطی است که ممکن است برای انسان‌ها دشوار باشد. پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی پتانسیل بهبود دقت و به موقع بودن پیش‌بینی‌های اقتصادی و کمک به اقتصاددانان و سیاست‌گذاران در اتخاذ تصمیمات آگاهانه‌تر را دارد.
با این حال، مهم است که به یاد داشته باشیم که هوش مصنوعی جایگزینی برای قضاوت و تصمیم‌گیری انسانی نیست. باید به عنوان ابزاری برای کمک به پیش‌بینی‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرد، نه اینکه تخصص و قضاوت انسانی را به طور کامل جایگزین کند. چالش‌ها و محدودیت‌هایی نیز در استفاده از هوش مصنوعی برای پیش‌بینی‌های اقتصادی وجود دارد، مانند وابستگی به داده‌های با کیفیت بالا و دشواری در درک پدیده‌های اقتصادی پیچیده.
با نگاه به آینده، پتانسیل توسعه الگوریتم‌های یادگیری ماشین پیشرفته‌تر و در دسترس بودن داده‌های با کیفیت بالاتر وجود دارد که می‌تواند دقت و سودمندی پیش‌بینی‌های اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی را بیشتر افزایش دهد. با این حال، مهم است که پیامدهای اخلاقی استفاده از هوش مصنوعی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی را به دقت در نظر بگیریم و اطمینان حاصل کنیم که از آن به طور مسئولانه و شفاف استفاده می‌شود.
ارتباط با نویسنده
اگر از این مقاله لذت بردید و می‌خواهید در ارتباط باشید، لطفاً مرا در مدیوم دنبال کنید و با من در لینکدین ارتباط برقرار کنید. من دوست دارم این گفتگو را ادامه دهم و نظرات شما را در مورد این موضوع بشنوم.
منابع:

https://towardsdatascience.com/how-ai-will-redefine-economics-ec305e3cb687
https://medium.com/@robert.guthrie/economic-forecasting-a94bf6efea61
https://medium.com/@Aera_Technology/ai-and-the-evolution-of-demand-forecasting-147dd4e783aa


طرح ووسکویچ مبنای سیاست اقتصادی دولت وحدت خلق (UP) به رهبری سالوادور آلنده، رئیس‌جمهور شیلی بود. این طرح توسط پدرو ووسکویچ، اولین وزیر اقتصاد او، تهیه و به نام او نامگذاری شده بود که قبلاً با سازمان CEPAL همکاری کرده بود. اگرچه در سال 1970 نتایج خوبی به دست آمد،[1] تورم افسارگسیخته در سال 1972 دوباره ظاهر شد. تا سال 1973، شیلی در وضعیت وخیمی قرار داشت - تورم صدها درصد بود، کشور هیچ ذخیره ارزی نداشت و تولید ناخالص داخلی در حال کاهش بود.[2]

**پیش‌زمینه[ویرایش]**

هدف اعلام شده دولت وحدت خلق آلنده، دستیابی به انتقال به سوسیالیسم از طریق راه‌های دموکراتیک بود. این امر شامل یک برنامه سیاسی و اقتصادی ترکیبی بود که هدف آن گرفتن کنترل اقتصاد از دست صاحبان کسب‌وکار و سپردن آن به دست دولت بود. سپس از بین بردن نهادهای مختلف مرتبط با سرمایه‌داری غربی آسان‌تر می‌شد. چهره کلیدی در سیاست اقتصادی دولت UP آلنده، پدرو ووسکویچ، اولین وزیر اقتصاد بود. او مطابق با اقتصاد کینزی، می‌خواست با افزایش حقوق و افزایش هزینه‌های عمومی، توزیع گسترده‌ای از درآمد انجام دهد، که از طریق آن قدرت خرید مردم افزایش یافته و در نتیجه مصرف به طور کلی افزایش یابد. این اقدامات ظرفیت بیکر دستگاه تولیدی شیلی (که نسبتاً بزرگ بود) را فعال کرده و فضایی از رفاه ایجاد می‌کرد. اگر این استراتژی موفقیت‌آمیز بود، اثر تقویت موقعیت دولت و امکان پیشبرد سریع‌تر برنامه انقلابی خود را داشت.[3]

برنامه کلان اقتصادی بر اساس چندین فرضیه کلیدی بود، مهم‌ترین آن‌ها این بود که بخش تولیدی ظرفیت استفاده نشده فراوانی دارد. عدم استفاده کامل نیز به دو عامل اساسی نسبت داده می‌شد: ماهیت انحصاری صنعت تولیدی و ساختار توزیع درآمد. بر اساس این تشخیص، تحت تأثیر ایده‌های کینزی برای حمایت از تقاضای کل، تصور می‌شد که اگر درآمد به سمت گروه‌های فقیرتر از طریق افزایش دستمزدها توزیع شود و قیمت‌ها به درستی کنترل شوند، گسترش قابل توجهی در تقاضا و تولید رخ خواهد داد.[نیازمند منبع] این امر مبنای نظری برای اعتقاد به این بود که کسری مالی بزرگ لزوماً منجر به تورم نمی‌شود [نیازمند منبع]. در مورد تورم، برنامه UP تقصیر را بر عهده سفتی‌های ساختاری (یعنی، پاسخ کند یا عدم پاسخ مقدار عرضه به افزایش قیمت‌ها)، گلوگاه‌ها و نقش قیمت‌گذاری انحصاری گذاشت و نقش فشارهای مالی و خلق پول را کم‌رنگ کرد.[نیازمند منبع]

**اجرا[ویرایش]**

این طرح اقدامات اقتصادی زیر را ضروری می‌دانست:

* ملی شدن منابع اساسی کشور.
* ملی شدن شرکت‌های بزرگ خارجی که تصور می‌شد ثروت کشور را تخلیه می‌کنند.
* اصلاح ارضی: تجزیه زمین‌های بزرگ (لاتیفوندیا) و توزیع زمین به دهقانان.
* انتقال بانک‌ها و مشاغل بزرگ به مالکیت دولتی به منظور کنترل اعتبار داخلی و درآمد.
* توزیع گسترده درآمد. این اقدامات به عنوان یک مرحله اول در نظر گرفته می‌شد و از نظر تئوری مبنایی برای یک جنبش مردمی-اجتماعی بود. با جلب حمایت مردمی توده‌ها، دولت سپس در موقعیتی قرار می‌گرفت تا با موفقیت به یک جامعه سوسیالیستی منتقل شود.

توجه کمی به بخش مالی شد، با توجه به جهت‌گیری تکنوکرات‌های اقتصادی رژیم جدید به سمت جایگزینی واردات، فلسفه ساخت‌گرای CEPAL (کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آمریکای لاتین و کارائیب). در واقع، کلودومیرو المیدا، وزیر امور خارجه و معاون رئیس‌جمهور آلنده، در خاطرات خود بیان می‌کند که در اولین جلسه پس از انتخابات تیم اقتصادی، این تکنوکرات‌ها به صراحت و به طور قانع‌کننده‌ای استدلال کردند که مدیریت پولی و مالی نیازی به توجه بیش از حد ندارد. آلفونسو اینوستروزا، رئیس بانک مرکزی، در اوایل سال 1971 اظهار داشت که هدف اصلی سیاست پولی "تبدیل آن به ابزاری کلیدی... برای دستیابی به بسیج کامل منابع تولیدی و تخصیص آنها به حوزه‌هایی است که دولت اولویت می‌دهد..." [نیازمند منبع]. این امر با دیدگاه تورم کسانی که ساخت‌گرایی را ترویج می‌کردند، سازگار بود.

ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، اعلام کرده بود که می‌خواهد "اقتصاد (شیلی) را به زانو درآورد" و این سیاست در یادداشت تصمیم‌گیری امنیت ملی (NSDM) 93 نوامبر 1970 تشریح شده است: "هیچ تعهد جدیدی در مورد کمک‌های اقتصادی دوجانبه با دولت شیلی انجام نشود (برنامه‌هایی با ماهیت بشردوستانه یا آژانس‌های اجتماعی خصوصی به صورت موردی در نظر گرفته خواهند شد). تعهدات موجود برآورده خواهند شد اما باید راه‌هایی که در صورت تمایل ایالات متحده، می‌توان آنها را کاهش داد، به تعویق انداخت یا خاتمه داد، بررسی شود... اعمال حداکثر نفوذ ممکن در نهادهای مالی بین‌المللی برای محدود کردن اعتبار یا سایر کمک‌های مالی به شیلی.[4] تا حد امکان، کمک‌های مالی یا تضمین‌ها به سرمایه‌گذاری خصوصی ایالات متحده در شیلی متوقف می‌شود و به کسب‌وکارها در ایالات متحده در مورد نگرانی دولت و سیاست‌های محدودکننده آن اطلاع داده می‌شود..." [5]

**نتایج[ویرایش]**

در سال اول، رشد صنعتی 12 درصد و افزایش تولید ناخالص داخلی 8.6 درصد به همراه کاهش قابل توجه در تورم (از 34.9 درصد به 22.1 درصد) و بیکاری (به 3.8 درصد) به ثبت رسید.[نیازمند منبع] علاوه بر افزایش اشتغال، آلنده در طول سال‌های 1970 و 1971 چندین بار دستمزدها را افزایش داد.[نیازمند منبع] این افزایش دستمزدها با افزایش مداوم قیمت مواد غذایی خنثی شد. اگرچه افزایش قیمت‌ها در دوران ریاست جمهوری ادواردو فری مونتالوا نیز بالا بود (27 درصد در سال بین سال‌های 1967 و 1970)، اما یک سبد اساسی از کالاهای مصرفی از 190 به 421 اسکودو تنها در یک ماه، آگوست 1972، 120 درصد افزایش یافت. در دوره 1970-1972، در حالی که آلنده در قدرت بود، صادرات 24 درصد و واردات 26 درصد کاهش یافت، با افزایش تخمینی 149 درصدی واردات مواد غذایی.[6]

با این حال، این نتایج پایدار نبودند. قیمت مس به شدت کاهش یافت و تولید نیز کاهش یافت که منجر به نتایج منفی برای اقتصاد شد. در پایان سال 1971 کسری تجاری ثبت شد و سرمایه‌گذاران خصوصی از آن دوری کردند. در سال 1972، اقتصاد شیلی رو به وخامت گذاشت. صادرات کاهش یافت، واردات به طور خطرناکی افزایش یافت و تورم به شدت افزایش یافت. کاهش صادرات عمدتاً به دلیل کاهش قیمت مس بود، زیرا شیلی در معرض نوسانات بین‌المللی ارزش مهم‌ترین صادرات خود بود. مانند تقریباً نیمی از کشورهای در حال توسعه، بیش از 50 درصد از درآمدهای صادراتی شیلی از یک کالای اولیه واحد به دست می‌آمد.[7] نوسانات نامطلوب قیمت بین‌المللی مس در طول سال‌های 1971-1972 تأثیر منفی بر اقتصاد شیلی داشت. قیمت مس از اوج 66 دلار در هر تن در سال 1970 به تنها 48-9 دلار در سال‌های 1971 و 1972 کاهش یافت.[8]

در سال 1972، اسکودو تورم افسارگسیخته‌ای به میزان 140 درصد را تجربه کرد. از دسامبر 1972 تا دسامبر 1973، نرخ تورم فاجعه‌بار 508 درصد بود - نمونه‌ای از تورم افسارگسیخته.[9] تولید ناخالص داخلی واقعی بین سال‌های 1971 و 1973 با نرخ سالانه 5.6 درصد ("رشد منفی") کاهش یافت و کسری مالی دولت افزایش یافت در حالی که ذخایر خارجی کاهش یافت.[10] تورم منجر به ظهور بازارهای سیاه برای برنج، لوبیا، شکر و آرد و "ناپدید شدن" چنین کالاهای اساسی از قفسه‌های سوپرمارکت شد. دولت تلاش کرد تا از این کمبود جلوگیری کند با ایجاد هیئت‌های تأمین و قیمت (JAP، به معنای واقعی کلمه "کمیته‌های تأمین و قیمت").[11] اینها واحدهای اداری محلی بودند که اساساً به عنوان هیئت‌های جیره‌بندی عمل می‌کردند و برای کاهش کمبود مزمن طراحی شده بودند.

علاوه بر تورم افسارگسیخته و کاهش ارزش مس، عدم کمک‌های اقتصادی نیز اقتصاد را تضعیف کرد. رشد تولید ناخالص داخلی از 9 درصد در سال 1971 به 1.2- درصد در سال 1972 رسید، در حالی که نرخ تورم از 22.1 درصد در سال قبل به 163.4 درصد رسید. ووسکویچ در 17 ژوئن 1972 از سمت خود به عنوان وزیر اقتصاد برکنار شد و دولت آلنده اعلام کرد که در پرداخت بدهی‌های خود به طلبکاران بین‌المللی و دولت‌های خارجی ورشکسته خواهد شد. آلنده همچنین تمام قیمت‌ها را ثابت کرد در حالی که دستمزدها را افزایش داد، اما خسارت قبلاً وارد شده بود. شیلی وارد رکود بزرگ شده بود، با تورم افسارگسیخته، رشد منفی تولید ناخالص داخلی، کمبود لوازم و قطعات یدکی و همچنین وضعیت کلی بی‌نظمی سیاسی و اجتماعی. اجرای این سیاست‌ها منجر به مخالفت شدید مالکان زمین، برخی از بخش‌های طبقه متوسط، حزب ملی راستگرا، کلیسای کاتولیک (که از جهت‌گیری سیاست آموزشی ناراضی بود[12]) و در نهایت دموکرات‌های مسیحی شد. تا سپتامبر 1973، تورم به 381.1 درصد رسیده بود و رشد تولید ناخالص داخلی در 4.2- درصد قرار داشت.[11] سیاست‌های طرح ووسکویچ توسط اقتصاددانان رودی دورنبوش و سباستین ادواردز برای ابداع اصطلاح پوپولیسم کلان اقتصادی مورد استفاده قرار گرفت.[13]

فیدل کاسترو، اگرچه با دولت آلنده دوست بود، اما گفته می‌شود که از رویکردی که توسط طرح ووسکویچ تجسم شده بود، انتقاد کرده است. گفته می‌شود کاسترو گفته است: "مارکسیسم یک انقلاب تولید است"، در حالی که "آلنده یک انقلاب مصرف داشت."[14]

**همچنین ببینید[ویرایش]**

* شیلی تحت آلنده
* تاریخ اقتصادی شیلی
* ملی شدن مس شیلی
* سالوادور آلنده
* معجزه شیلی
* پروژه سایبرسین

**منابع[ویرایش]**

^ Valenzuela, Arturo (1978). The Breakdown of Democratic Regimes. Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press. p. 52.
^ Manfred Bräuchle. "Applied Theory: The Reforms in Chile". Archived from the original on 2012-02-19. Retrieved 2010-02-03.
^ The attitude of the Chilean newspaper El Mercurio towards the main economic policies of the Popular Unity government of Salvador Allende (1970–1973). Llewellyn, Paul Francis[dead link]
^ National Security Memoranda 93. National Security Council. November 9, 1970.
^ Chile and the United States: Declassified Documents Relating to the Military Coup, September 11, 1973, introduced by Peter Kornbluh of the National Security Archive
^ Figures are from Nove, 1986, pp. 4–12, tables 1.1 & 1.7]
^ Hoogvelt, 1997
^ Nove, 1986
^ Flores, Fernando 1997
^ Flores, 1997
^ a b Comienzan los problemas Archived 2007-02-22 at the Wayback Machine, La Tercera (in Spanish)
^ Declaración de la Asamblea Plenaria del Episcopado sobre la Escuela Nacional Unificada Archived 2007-05-05 at the Wayback Machine, 11 April 1973. Accessed online 21 September 2006 on the site of the Conferencia Episcopal de Chile (in Spanish)
^ Dornbusch, Edwards, 1989
^ Rosenstein-Rodan, Paul (June 16, 1974). "Postscript: Allende's Big Failing: Incompetence". The New York Times. Retrieved 27 August 2022.

**کتاب‌شناسی[ویرایش]**

* Ankie Hoogvelt (1997). Globalisation and the postcolonial world, London: Macmillan.
* Alec Nove (1986). Socialism, Economics and Development, London: Allen & Unwin.

**پیوند‌های خارجی[ویرایش]**

* Political foundations of economic plan (in Spanish)


تاریخچه مختصری از موسیقی بلوگرس

ویلیام اسمیت "بیل" مونرو
ریشه های موسیقی بلوگرس را می توان به افرادی نسبت داد که در قرن هفدهم از ایرلند، اسکاتلند و انگلستان به آمریکا آمدند و سبک های موسیقی ابتدایی را با خود آوردند که به طور کلی به عنوان ریشه های موسیقی بلوگرس مدرن در نظر گرفته می شوند. با حرکت مهاجران به کارولینای شمالی و جنوبی، تنسی، کنتاکی، ویرجینیا و وست ویرجینیا، آنها آهنگ هایی در مورد زندگی روزمره در سرزمین جدید نوشتند. از آنجایی که بیشتر این افراد در مناطق دورافتاده زندگی می کردند، بسیاری از آهنگ ها منعکس کننده زندگی در مزرعه یا تپه ها بودند. این موسیقی اغلب به عنوان موسیقی کانتری، موسیقی تپه نشینان یا موسیقی کوهستانی شناخته می شد. تکامل آن شامل ترکیب عناصری از موسیقی گاسپل و موسیقی بلوز بود که در میان مردم با ریشه آفریقایی ساکن منطقه دلتای می سی سی پی رایج بود. اختراع فونوگراف و ظهور رادیو در اوایل تا اواسط دهه 1900 این موسیقی را از تپه ها خارج کرده و به خانه های مردم در سراسر ایالات متحده برد.

عموی پن وندیور بیل مونرو
بیل مونرو، اصالتاً اهل روسین کنتاکی که در 13 سپتامبر 1911 متولد شد، به طور کلی به عنوان "پدر موسیقی بلوگرس" شناخته می شود. بیل در اوایل دهه 1900 در مزرعه خانوادگی (که به نام ریج اورشلیم شناخته می شد) با خواهر و برادرهایش کار می کرد و موسیقی می نواخت. پایه های موسیقی او با آواز و نواختن ویولن مادرش، مالیسا (وندیور) مونرو، ویولن نوازی عمویش، پن وندیور و ویولن نوازی و گیتار نوازی دوستش، آرنولد شولتز، یک موسیقی دان سیاه پوست محبوب که به طور گسترده در اطراف روسین می نواخت، شکل گرفت. شولتز پسر یک برده سابق بود که روشی انگشتی برای نواختن گیتار ایجاد کرد که به سبکی تبدیل شد که برای داک واتسون و مرل تراویس شناخته شده بود و مونرو با قدردانی از او به عنوان یک تأثیرگذار یاد کرد.

آرنولد شولتز، تأثیر اولیه موسیقی بر بیل مونرو
بیل مونرو و برادرش چارلی پس از بزرگ شدن از مزرعه خانوادگی رفتند و به شیکاگو نقل مکان کردند تا کار کنند و در نهایت گروهی به نام برادران مونرو را تشکیل دادند. این گروه در دهه 1930 به یکی از محبوب ترین گروه ها تبدیل شد. چارلی گیتار می نواخت، بیل ماندولین می نواخت و آنها به صورت هارمونیک آواز می خواندند. وقتی برادران در سال 1938 از هم جدا شدند، هر دو گروه خود را تشکیل دادند. بیل در نهایت نام "بیل مونرو و پسران بلو گراس" را برای گروه خود انتخاب کرد. این گروه شکل جدیدی از موسیقی "سنتی" کانتری را آغاز کرد.
بیل و گروهش برای اولین بار در سال 1939 در صحنه گرند اول اپری ظاهر شدند و به زودی به یکی از محبوب ترین گروه های تور که از استودیوهای WSM در نشویل بیرون آمده بودند، تبدیل شدند. گروه بیل به دلیل صدای قوی و پرانرژی خود که از سازهای آکوستیک استفاده می کرد و دارای هارمونی های آوازی متمایز و بالایی بود، با سایر گروه های کانتری سنتی متفاوت بود. موسیقی بیل آهنگ ها و ریتم هایی را از گروه های زهی، گاسپل (سیاه و سفید)، آهنگ کارگران سیاه پوست، موسیقی کانتری و موسیقی بلوز در بر می گرفت. انتخاب های آوازی شامل آوازهای دو نفره، سه نفره و چهار نفره به علاوه آواز اصلی قدرتمند و "تنهایی بلند" بیل بود. پس از آزمایش با ترکیبات مختلف سازها، بیل ماندولین، بانجو، ویولن، گیتار و باس را به عنوان هسته اصلی گروه خود انتخاب کرد.
در حالی که برخی از طرفداران بلوگرس تاریخچه این ژانر را به سال 1939، زمانی که مونرو برای اولین بار در گرند اول اپری ظاهر شد، نسبت می دهند، بیشتر معتقدند که صدای کلاسیک بلوگرس در دسامبر 1945، زمانی که ارل اسکروگز به گروه پیوست، شکل گرفت. اسکروگز، یک جوان 21 ساله از کارولینای شمالی، با سبکی نوآورانه سه انگشتی بر روی بانجو (که به عنوان "سبک اسکروگز" شناخته می شد) با چنان درایو و وضوحی می نواخت که مخاطبان را به وجد می آورد. لستر فلت (از اسپارتا، تنسی) بر روی گیتار و آواز اصلی، چابی وایز بر روی ویولن و هاوارد واتس، که با نام کمدی خود "سدریک رین واتر" نیز شناخته می شد، بر روی باس ایستاده، نیز به طور مساوی در ترکیب کلاسیک سال 1945 گروه پسران بلو گراس تأثیرگذار بودند.

تولد بلوگرس توسط کمیسیون تاریخی تنسی در تالار یادبود رایمن
وقتی ارل اسکروگز و لستر فلت گروه خود را به نام The Foggy Mountain Boys تشکیل دادند، تصمیم گرفتند صدای گیتار رزوفونیک یا "دوبرو" را در گروه خود بگنجانند. امروزه دوبرو اغلب در فرمت های گروه بلوگرس گنجانده می شود. بورکت اچ. "عمو جاش" گریوز، اهل تلیكو پلینز، تنسی، در سال 1949 سبک سه انگشتی نواختن بانجو اسکروگز را شنید و آن را با ساز تقریباً ناشناخته اسلاید بار تطبیق داد. به عنوان عضوی از Foggy Mountain Boys از سال 1955 تا 1969، گریوز سبک پرانرژی، بلوزی و به طور گسترده تقلید شده خود را بر روی دوبرو معرفی کرد. دوبرو توسط برادران دوپیرا، موسیقی دانان/مخترعان مهاجر در اصل اهل جمهوری اسلواکی اختراع شد. نام تجاری "دوبرو" از ترکیب حروف اول کلمات "Dopyera Brothers" گرفته شده است.
از سال 1948 تا 1969، گروه Flatt & Scruggs یک نیروی اصلی در معرفی موسیقی بلوگرس به آمریکا از طریق تلویزیون ملی، رادیو و حضور در مدارس، کلوزئوم ها و دانشگاه های بزرگ در سراسر کشور بود. اسکروگز یکی از معروف ترین قطعات موسیقی بلوگرس، "Foggy Mountain Breakdown" را نوشت و ضبط کرد که در موسیقی متن فیلم Bonnie & Clyde استفاده شد. در سال 1969 او یک شغل نوآورانه با پسرانش به عنوان "The Earl Scruggs Revue" تأسیس کرد. اسکروگز تا زمان مرگش در سال 2012 با گروه هایی که معمولاً شامل پسرانش رندی (بر روی گیتار) و گری (بر روی باس) بود، ضبط و اجرا کرد. پس از جدایی از اسکروگز در سال 1969، لستر فلت با موفقیت با گروه خود، "The Nashville Grass" ادامه داد و تا کمی قبل از مرگش در سال 1979 اجرا کرد. در دهه 1950، مونرو شروع به نامگذاری سبک موسیقی خود به عنوان "موسیقی بلوگرس" بر اساس ریشه های کنتاکی خود کرد و دیگران نیز از او پیروی کردند. گروه های بلوگرس در سراسر کشور شروع به شکل گیری کردند و بیل مونرو به عنوان "پدر موسیقی بلوگرس" شناخته شد.

خانه دوران کودکی بازسازی شده بیل مونرو در ریج اورشلیم در روسین، کنتاکی
در دهه 1960، مفهوم "جشنواره بلوگرس" برای اولین بار معرفی شد و گروه هایی را در یک برنامه قرار می داد که قبلاً به نظر می رسید با یکدیگر برای مخاطبان نسبتاً محدودی رقابت می کنند. کارلتون هانی، اهل ریدزویل، کارولینای شمالی، به دلیل تصور و تولید اولین جشنواره موسیقی بلوگرس آخر هفته ای که در سال 1965 در فینکاستل، ویرجینیا برگزار شد، مورد تقدیر قرار گرفته است.
در دسترس بودن پخش و ضبط موسیقی سنتی، جشنواره های موسیقی بلوگرس در سراسر کشور و موسیقی متن فیلم، تلویزیون و تبلیغاتی که دارای موسیقی بلوگرس هستند، به خروج این موسیقی از گمنامی کمک کرده است. لستر فلت، ارل اسکروگز و Foggy Mountain Boys با حمایت مالی مارتا وایت فلور و بازی در موسیقی متن فیلم Bonnie and Clyde و همچنین از طریق برنامه تلویزیونی Beverly Hillbillies به شهرت ملی دست یافتند.
موسیقی متن فیلم Deliverance نیز دارای موسیقی بلوگرس، به ویژه Dueling Banjos، با اجرای اریک وایسبرگ بر روی بانجو و استیو مندل بر روی گیتار بود. مجموعه سه گانه LP Will the Circle Be Unbroken از Nitty Gritty Dirt Band که در سال 1972 منتشر شد، هنرمندانی مانند ارل اسکروگز، داک واتسون، جیمی مارتین، میبل کارتر، روی اکاف و دیگران را به طرفداران موسیقی پاپ معرفی کرد و صداهای اصیل بلوگرس و موسیقی کانتری سنتی را به مخاطبان جدید رساند. در سال 2001، موسیقی متن سه گانه پلاتینیوم برای فیلم Coen Brothers، O Brother، Where Art Thou؟، به جذب مخاطبان گسترده تری به موسیقی بلوگرس کمک کرد.
بیل مونرو در 9 سپتامبر 1996، چهار روز قبل از 85 امین تولدش درگذشت. در ماه مه 1997، او به دلیل تأثیر عمیق سبک خود بر موسیقی محبوب، به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. او همچنین عضو تالار مشاهیر موسیقی کانتری و تالار افتخارات موسیقی بلوگرس است. تصویری از خانه دوران کودکی بیل در روسین که بازسازی شده و برای بازدید باز است، در بالا ظاهر می شود. عموی بیل، پن، که او آهنگی معروف بلوگرس را به نام او نامگذاری کرد، در تصویر بالا با ویولن ظاهر می شود.
موسیقی بلوگرس امروزه در سراسر جهان اجرا و لذت برده می شود. انجمن بین المللی موسیقی بلوگرس ادعا می کند که اعضایی در هر 50 ایالت و 30 کشور دارد. علاوه بر سبک کلاسیک متولد شده در سال 1945 که هنوز به طور گسترده اجرا می شود، گروه های بلوگرس امروزه تحت تأثیر منابع مختلفی از جمله بلوز، جاز سنتی و فیوژن، موسیقی کانتری معاصر، موسیقی سلتیک، راک اند رول ("بلوگرس جدید" یا بلوگرس مترقی)، موسیقی قدیمی و موسیقی گاسپل جنوبی قرار دارند.
بخشی از این تاریخ به لطف انجمن بین المللی موسیقی بلوگرس، موزه بین المللی موسیقی بلوگرس و آلن دبلیو. تامپکینز است. اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه موسیقی بلوگرس را می توان در Wikipedia.com و از تعداد زیادی کتاب عالی از جمله یافت:
Rosenberg, Neil V. Bluegrass: A History, 20th Anniversary Ed., Univ. of Illinois Press, Ann. ed., 2005.
Smith, Richard. Can’t You Hear Me Callin’, The Life of Bill Monroe, Father of Bluegrass, Da Capo Press, 2001.
Harris, Craig. Bluegrass, Newgrass, Old-Time, and Americana Music, Pelican Publishing, 2018.
Ewing, Tom. Bill Monroe: The Life and Music of the Blue Grass Man, Univ. of Illinois Press, 2018.


چرا موسیقی بلوگرس محبوبیت کمتری دارد؟
موسیقی بلوگرس طرفداران سرسختی دارد، اما به دلایل مختلف به سطح محبوبیت گسترده‌ای که برخی دیگر از ژانرها به دست آورده‌اند، نرسیده است:

پیچیدگی و مهارت: موسیقی بلوگرس به سرعت، کارسازی‌های پیچیدهٔ سازها و زیر بودن صدای خواننده معروف است. این می‌تواند درک آن را برای برخی شنوندگان در مقایسه با ژانرهای اصلی که ممکن است ملودی‌ها و ساختارهای ساده‌تری داشته باشند، دشوارتر کند.
پیشینهٔ فرهنگی: موسیقی بلوگرس ریشه‌های عمیقی در سنت‌های موسیقی عامیانه و کانتری آمریکا دارد که ممکن است جذابیت آن را برای مخاطبان در سایر نقاط جهان که این سنت‌ها در آنجا برجسته نیستند، محدود کند.
محدودیت در معرفی: موسیقی بلوگرس به اندازهٔ موسیقی پاپ، راک یا هیپ هاپ در ایستگاه‌های رادیویی اصلی تبلیغ یا پخش نمی‌شود. این کمبود معرفی می‌تواند رسیدن هنرمندان بلوگرس به مخاطبان گسترده‌تر را دشوارتر کند.
درک سنت‌گرایی: برخی افراد موسیقی بلوگرس را قدیمی یا بیش از حد سنتی می‌بینند که می‌تواند برای شنوندگانی که صداهای معاصر یا تجربی را ترجیح می‌دهند، ناخوشایند باشد.
جذابیت منطقه‌ای: موسیقی بلوگرس ارتباط نزدیکی با مناطق خاصی از ایالات متحده، مانند کوه‌های آپالاش دارد. این ارتباط منطقه‌ای ممکن است جذابیت آن را برای مخاطبان خارج از این مناطق محدود کند.

با وجود این عوامل، موسیقی بلوگرس همچنان دارای پایگاه طرفداران اختصاصی و سنت غنی از نوازندگان با استعداد است. اگرچه ممکن است به اندازهٔ برخی ژانرهای دیگر محبوب نباشد، اما یک جامعه پر جنب و جوش و فعال از هنرمندان و علاقه‌مندان را حفظ می‌کند که از صدای منحصربه‌فرد و میراث فرهنگی آن قدردانی می‌کنند.
در سال‌های اخیر، موسیقی بلوگرس در واقع محبوبیت بیشتری پیدا کرده است. در فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و جشنواره‌ها به نمایش درآمده است. با این حال، موسیقی بلوگرس معمولاً از پخش رادیویی گسترده‌ای برخوردار نمی‌شود که یکی از راه‌های اصلی برای شناخته شدن گستردهٔ موسیقی است. علاوه بر این، سبک بلوگرس می‌تواند سلیقه‌ای اکتسابی باشد که ممکن است جذابیت آن را برای برخی مخاطبان محدود کند.
سوال اصلی: چرا موسیقی بلوگرس محبوبیت کمتری دارد؟
این سوال خنده‌ام گرفت. چرا؟ چون در جایی که من زندگی می‌کنم (آپالاش) بلوگرس تنها چیزی است که تقریباً همیشه می‌شنوید. تنها راه محبوب‌تر شدن آن، ممنوع کردن تمام فرم‌های دیگر موسیقی است. چیزی که فکر می‌کنم (تاکنون) بعید است.
اما اینجا، برای رقص و صرف شام شما، یک گروه بلوگرس از فنلاند (بله، درست خواندید! دارد محبوب‌تر می‌شود!) در حال نواختن یک آهنگ قدیمی و صمیمی است. روزی بلوگرس بر جهان حکومت خواهد کرد!
موسیقی بلوگرس پس از انتشار فیلم «او برادر کجاست؟» در سال 2000، شاهد افزایش محبوبیت بود. این فیلم شامل آهنگ‌هایی از هنرمندانی مانند soggy bottom boys و آلیسون کراوس بود. با این حال، چند سال پس از انتشار فیلم، هیاهو فروکش کرد.
قبل از انتشار «او برادر کجاست؟»، موسیقی بلوگرس به جنوب محدود شده بود و به عنوان موسیقی «دهاتی» تلقی می‌شد. در ایالت میشیگان من، حتی با وجود اینکه ایالت من در نزدیکی جنوب نیست، آلودگی نوازندگان بلوگرس وجود داشت. بنابراین در برخی مکان‌های شمالی هنوز باقی مانده است. اما بیشتر اوقات، هنگامی که از خط میسون دیکسون عبور می‌کنید، به نظر می‌رسد که فقط آهنگ‌های پاپ 40 برتر پخش می‌شوند.


صداهای محیط
یک سنت ریشه‌دار در موسیقی آمریکا
موسیقی بلوگرس ترکیبی از موسیقی سنتی جنوب آمریکا با سازهای زهی، بلوز، سنت‌های انگلیسی، ایرلندی و اسکاتلندی و همچنین موسیقی مذهبی و کانتری است. این سبک با انرژی بالا و ریتم سریع خود متمایز می‌شود. یک گروه بلوگرس معمولاً شامل بانجو با پنج سیم، گیتار تخت، ویولن، ماندولین و باس است. سازها به طور سنتی آکوستیک هستند و گیتار و باس ضرب آهنگ را حمل کرده و پایه ریتمیک را فراهم می‌کنند. آهنگ‌های بلوگرس به گونه‌ای نواخته می‌شوند که هر ساز ملودی به نوبت ملودی را حمل می‌کند در حالی که بقیه به همراهی می‌پردازند؛ این در تضاد با موسیقی قدیمی (Old-time) است که در آن همه سازها ملودی را با هم می‌نوازند.
برخلاف موسیقی کانتری، آواز در بلوگرس معمولاً زیر و به سبک بیل مونرو، "پدر بلوگرس" است که آنچه را که به عنوان آن "صدای بلند و غم‌انگیز" شناخته می‌شود، ابداع و کامل کرد.
ویژگی منحصر به فرد دیگر بلوگرس، سنت بداهه‌نوازی یا "عبور از وقفه" است. هر کسی که سازی دارد، صرف نظر از سن یا تخصص خود، دعوت می‌شود تا نوبتی را برای بداهه‌نوازی بر عهده بگیرد.
موسیقی بلوگرس پس از جنگ جهانی دوم از جنوب روستایی آمریکا سرچشمه گرفت، اما ریشه‌های آن به دهه 1930 برمی‌گردد. این ژانر به نام گروه بیل مونرو، "The Blue Grass Boys" نامگذاری شد که در دهه 1940 به اجرای برنامه پرداختند. آهنگ‌های بلوگرس در مورد مسائلی صحبت می‌کردند که برای مردم عادی مهم بود. دین موضوع برجسته‌ای بود و موسیقی گاسپل نقش مهمی در توسعه صدای بلوگرس داشت. آهنگ‌های غیرمذهبی تمایل داشتند بر عشق، خانه و خانواده تمرکز کنند و گاهی اوقات جنبه‌های تاریک‌تر این مسائل را بررسی کنند.
امروزه موسیقی بلوگرس در سراسر جهان اجرا و لذت برده می‌شود - انجمن بین‌المللی موسیقی بلوگرس به تنهایی ادعا می‌کند که اعضایی در هر 50 ایالت و بیش از 30 کشور دارد. علاوه بر سبک کلاسیک بلوگرس که هنوز به طور گسترده اجرا می‌شود، گروه‌های بلوگرس امروزی تحت تأثیر منابع مختلفی از جاز گرفته تا موسیقی سلتیک و راک اند رول هستند. اشعار آهنگ‌ها به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند زیرا بلوگرس به افزایش محبوبیت خود در سراسر جهان ادامه می‌دهد.


اگر عضو جامعه‌ی دنیزون هستید، احتمالاً با صدای رسا و دل‌انگیز موسیقی بلوگرس آمریکایی آشنا هستید. وقتی چشمانتان را می‌بندید و به آن گوش می‌دهید، چه می‌بینید؟ اگر مثل من که در سال ۲۰۱۳ به عنوان دانشجو وارد دنیزون شدم، باشید، تصاویری از کوه‌های مه‌آلود یا کلبه‌های روستایی در آپالاشیا را در ذهن خود مجسم می‌کنید که گویی ازلی هستند.
اما پس از چهار سال مطالعه‌ی تاریخ موسیقی بلوگرس برای رساله‌ی دکتری‌ام، تصاویری که در ذهنم نقش می‌بندند، ایستگاه‌های رادیویی، بارها و تالارهای اجتماع در شهرهایی مانند کلمبوس، شیکاگو و دیتون در اواسط قرن بیستم هستند.
بسیاری از تاریخچه‌ی موسیقی بلوگرس در فضاهای شهری رخ داده است، چیزی که ما معمولاً تصور می‌کنیم. پس چگونه مجموعه‌ی اولیه‌ی تصاویر روستایی توانست بر درک فرهنگی ما از موسیقی بلوگرس غالب شود؟ به طور خلاصه، اولین نوازندگان بلوگرس در دهه ۱۹۴۰ این موسیقی را در پاسخ به نیازهای افرادی ساختند که در حال جابجایی بین زندگی روستایی و شهری بودند. بعدها، این موسیقی به طور ضمنی به عنوان محصولی کاملاً «اصیل» از آپالاشیا ارائه شد.
شاید برایتان جالب باشد بدانید که بلوگرس مسیری تاریخی مشابه با موسیقی بلوز و گاسپل داشته است. در حالی که ریشه‌های تمام این ژانرها را می‌توان در جنوب آمریکا یافت، اما همگی از طریق مهاجرت جنوبی‌ها به مراکز صنعتی در شمال در قرن بیستم به طور اساسی دگرگون شدند.
به عنوان مثال، بیل مونرو، که به عنوان «پدر بلوگرس» شناخته می‌شود، از غرب روستایی کنتاکی به حومه‌ی شیکاگو برای کار در کارخانه در اواخر دهه ۱۹۲۰ نقل مکان کرد. او در آنجا با برادرش چارلی به دنبال حرفه‌ی موسیقی رفت. اگرچه آن‌ها هنوز به آن چیزی که ما آن را بلوگرس می‌نامیم، نمی‌نواختند، اما محلی که مونرو ایده‌های موسیقی خود را در آن پرورش داد، برای درک معنای بلوگرس برای اولین مخاطبانش بسیار مهم است.
برادران مونرو در برنامه‌ی رادیویی ملی بارن دنس دبلیواس‌ال‌اس (پیشگام مستقیم گرند اول اپری) اجرا کردند، یک برنامه‌ی رادیویی متنوع که به صورت سراسری پخش می‌شد و به مهاجران جنوبی سفیدپوست اجازه می‌داد تا بر اساس منشأ منطقه‌ای، طبقه و نژاد خود، هویت گروهی بسازند.
سال ۱۹۲۰ اولین سالی بود که سرشماری افراد بیشتری را در مناطق شهری نسبت به مناطق روستایی ثبت کرد، روندی که در دهه‌های بعد به طور پیوسته ادامه یافت. این بدان معناست که در دوران اوج بارن دنس ملی، مردم در سراسر کشور به طور فعال در حال گذار اغلب دشوار از زندگی روستایی به شهری بودند.
موسیقی و کمدی ارائه شده در رادیو بارن دنس، نوستالژی روستایی و پیچیدگی شهری را با هم ترکیب می‌کرد. کمدی معمولاً خودانتقادی بود و اشعار موسیقی مانند مونرو، نوستالژی روستایی و موضوعات پاپ را با هم ترکیب می‌کرد، در حالی که موسیقی بر اساس صدای گروهی زهی آپالاشیا با افزودن عناصر موسیقی مترقی از سایر ژانرها ساخته شده بود. این ترکیب متنوع که برای این گروه از جنوبی‌های مهاجر جذاب بود، چیزی بود که مونرو آن را با خود به همراه داشت تا در دهه ۱۹۴۰ بلوگرس را توسعه دهد.
با نگاهی به آثار نوازندگانی مانند مونرو و هم‌عصرانش که اولین بار بلوگرس را ساختند، عناصر موسیقی مترقی در کنار نوستالژی به راحتی از دست می‌روند.
ما بلافاصله می‌شنویم که آن‌ها از خانه‌های متروکه و عزیزان جا مانده می‌خوانند، عناصری که تصاویری روستایی را در ذهن ما ایجاد می‌کنند. اما آنچه اغلب از دست می‌دهیم، بلوگرس به عنوان یک تجرید مدرن از موسیقی گروهی زهی آپالاشیا است - زیر و بم‌هایی که بالاتر رانده شده‌اند، افزایش در نقطه مقابل، و تمپوهایی که برای رقص‌هایی که فرهنگ موسیقی محبوب آن زمان را تحت تأثیر قرار می‌دادند، بسیار سریع بودند - عناصری برجسته که رابرت کانتول آن‌ها را «کاریکاتور بدون تمسخر» می‌نامد.
حتی در آن زمان، عناصر موسیقی مترقی برای همه قابل مشاهده نبود. آنچه در صدای بلوگرس وجود دارد، همان چیزی است که در صدای شیپور گیلسپی یا پاشیدن رنگ پولاک وجود دارد: یک تجلی هنری از عدم قطعیت غیرقابل بیان زندگی در دوران مدرن.
تا اواخر دهه ۱۹۵۰، مخاطبان جدیدی برای موسیقی بلوگرس به دلیل احیای موسیقی فولک علاقه‌مند شدند. اگرچه بلوگرس موسیقی فولک به معنای واقعی کلمه یک محصول روستایی اصیل نبود، اما زمانی که بدون آگاهی از زمینه‌ای که در آن رشد کرده بود، به آن نگاه می‌شد، به اشتباه به عنوان آن در نظر گرفته می‌شد.
اگرچه بلوگرس دیده‌بانی بیشتری پیدا کرد و موفقیت تجاری بیشتری برای سازندگانش به ارمغان آورد، اما مخاطبان جدید برای نوازندگان بلوگرس مشکل‌ساز شدند. به عنوان مثال، حتی با وجود اینکه این موسیقی تجسمی از «کاریکاتور بدون تمسخر» بود، مونرو و هم‌عصرانش موسیقی بلوگرس را در کنار کمدی خودانتقادی روستایی ارائه می‌کردند که از همان عناصر کمدی جریان اصلی تحقیرآمیز «هیلبیلی» (دندان‌های سیاه شده، سرهمی و غیره) به منظورهای متفاوتی استفاده می‌کرد. همه عناصری بودند که برای تولید کاریکاتور با تمسخر استفاده می‌شدند.
به عبارت دیگر، بینندگان یک کنسرت بلوگرس اولیه که تجربه‌ی خود را در سرگرمی‌های آن شب بازتاب می‌دیدند، به سطحی متفاوت از معنا دسترسی داشتند نسبت به کسانی که این تجربه را نداشتند.
در حالی که این کمدی راهی برای خودشناسی برای مهاجران جنوبی سفیدپوست فراهم می‌کرد، برای علاقه‌مندان موسیقی فولک شهری که درک آن تجربه را نداشتند، می‌توانست بی‌اهمیت تلقی شود، یا بدتر از آن، می‌توانستند از ارز فولک احیا شده اصالت استفاده کنند و خودانتقادی را به عنوان «هنرمند واقعی» ببینند.
این سوء تفاهم‌ها به اندازه‌ای مشکل‌ساز بودند که کمدین‌های لباس‌دار تا پایان دهه ۱۹۶۰ دیگر بخشی از اجراهای بلوگرس نبودند.
علاقه‌مندان موسیقی فولک شهری که فقط درخشش نوستالژیک بلوگرس را درک می‌کردند، به نوشتن در مورد موسیقی بلوگرس دست زدند و تفسیر عمومی را شکل دادند.
اگرچه بسیاری در تولید مستمر موسیقی بلوگرس غرق شدند و در این فرآیند درک عمیقی از معانی فرهنگی متعدد آن به دست آوردند، اما بسیاری از اهداف اجتماعی اولیه بلوگرس برای مخاطبان اولیه آن از درک عمومی این ژانر حذف شده است.
دفعه‌ی بعد که موسیقی بلوگرس را می‌شنوید، امیدوارم آن را به عنوان موسیقی «به قدمت تپه‌ها» که در کهربا حفظ شده است، نشنوید، بلکه به عنوان موسیقی‌ای که ساخته شده و به طور مداوم توسط زمینه‌ی تاریخی خود شکل می‌گیرد.


به این شماره از خبرنامه ما خوش آمدید! ماه تاریخ سیاهپوستان مبارک!
این هفته، ما بر فرهنگ پاپ و DEI (تنوع، برابری و شمول) تمرکز می‌کنیم. با توجه به برگزاری اخیر مراسم گرمی، بیایید از این فرصت استفاده کنیم تا به تقاطع پر جنب و جوش فرهنگ‌ها و تأثیر قدرتمند آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بر بافت غنی موسیقی بلوگرس، که توسط کار پیشگامانه برنده گرمی، ریانون گیدن، روشن شده است، بپردازیم. گیدن، یک موسیقی‌دان و محقق، نقش مهمی در کشف و نمایش ریشه‌ها و مشارکت‌های عمیق آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در این ژانر داشته است و درک‌های دیرینه را به چالش کشیده و روایت موسیقی‌محورتر و فراگیرتری را جشن می‌گیرد. هدف این شماره، بررسی لایه‌های پیچیده این تبادل فرهنگی، با تمرکز بر سفر بانجو از ریشه‌های آفریقایی تا صحنه‌های بلوگرس آمریکایی، نقش رسانه‌ها در شکل‌دهی درک ما از تاریخ موسیقی و اهمیت نمادین بانجو در چشم‌انداز موسیقی متنوع آمریکا است. بیایید داستان‌ها و صداهایی را کشف کنیم که فرهنگ‌ها را به هم پیوند داده‌اند و موسیقی بلوگرس را به یک فرم هنری غنی‌تر و فراگیرتر تبدیل کرده‌اند.

تعریف مجدد اهمیت فرهنگی بانجو
کار ریانون گیدن فراتر از صرفاً اجرا است. این کار به عنوان یک واسطه حیاتی برای تعریف مجدد اهمیت فرهنگی بانجو عمل می‌کند و ریشه‌های آفریقایی آن را تا برجستگی آن در موسیقی بلوگرس آمریکایی ردیابی می‌کند. بانجو که اغلب به اشتباه به عنوان نمادی از موسیقی آپالاشین سفیدپوستان تلقی می‌شود، در واقع دارای تاریخی غنی است که در آفریقا آغاز می‌شود و توسط آفریقایی‌های برده به آمریکا آورده شده است. گیدن نقش محوری در برجسته کردن این سفر این ساز داشته است و نشان می‌دهد که نقش حیاتی آن در توسعه موسیقی اولیه آمریکا و تکامل آن به بلوگرس چیست. از طریق تلاش‌های او، بانجو به عنوان پلی بین فرهنگ‌ها بازپس‌گیری می‌شود و کلیشه‌ها را به چالش می‌کشد و قدردانی عمیق‌تری را برای ریشه‌های متنوع موسیقی آمریکا دعوت می‌کند.

نقش رسانه‌ها در شکل‌دهی ادراکات تاریخی موسیقی
رسانه‌ها نقش مهمی در نحوه درک و فهم ما از تاریخ موسیقی ایفا می‌کند و اغلب ژانرها را به گونه‌ای ترسیم می‌کند که مشارکت‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را نادیده می‌گیرد. از طریق داستان‌سرایی و نمایش گزینشی، روایت پیرامون موسیقی بلوگرس به طور تاریخی تأثیر موسیقی‌دانان سیاهپوست و نقش اساسی آنها در شکل‌دهی این ژانر را به حداقل رسانده است. حضور ریانون گیدن در رسانه‌ها، از مصاحبه‌ها گرفته تا اجراها، به عنوان یک لنز اصلاحی عمل می‌کند و دیدگاهی ظریف‌تر و جامع‌تری از ریشه‌ها و تکامل موسیقی بلوگرس ارائه می‌دهد. کار او بر اهمیت رسانه‌ها در به رسمیت شناختن و جشن گرفتن مشارکت‌های چندوجهی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در این ژانر تأکید می‌کند و به درک دقیق‌تر و فراگیرتری از تاریخ موسیقی کمک می‌کند.

بانجو به عنوان نمادی از بافت موسیقی آمریکا
داستان بانجو گواهی بر بافت پیچیده موسیقی آمریکا است و تجسم ادغام سنت‌های موسیقی آفریقایی و اروپایی است که منجر به شکل‌گیری اشکال جدیدی از بیان، از جمله بلوگرس شده است. از طریق کاوش ریانون گیدن در تاریخ بانجو و اهمیت آن، این ساز به عنوان نمادی قدرتمند از میراث فرهنگی متنوع آمریکا ظهور می‌کند. این نشان‌دهنده آمیختگی فرهنگ‌های مختلف، تاب‌آوری و خلاقیت آفریقایی‌های برده و تأثیر مداوم نوادگان آنها بر چشم‌انداز موسیقی آمریکا است. کار گیدن با بانجو نه تنها اهمیت آن را در موسیقی بلوگرس برجسته می‌کند، بلکه آن را به عنوان نمادی تأثیرگذار از هویت چندفرهنگی غنی آمریکا جشن می‌گیرد و ما را به پذیرش دیدگاهی گسترده‌تر و فراگیرتر در مورد تاریخ موسیقی کشورمان به چالش می‌کشد.

💡 ۲ نقل قول برای الهام بخشیدن به شما 💡

"موسیقی می‌تواند ابزاری قدرتمند برای به چالش کشیدن کلیشه‌ها و جشن گرفتن تفاوت‌ها باشد. با نمایش استعدادهای هنرمندان متنوع و داستان‌ها، می‌توانیم موانعی را که ما را از هم جدا کرده‌اند، از بین ببریم و یک چشم‌انداز موسیقی فراگیرتر ایجاد کنیم. موسیقی قدرت وحدت دارد و زمان آن رسیده است که از آن به طور کامل استفاده کنیم." - یو-یو ما، ویولن‌نواز و حامی تبادل فرهنگی از طریق موسیقی

تأملات روشنگرانه یو-یو ما در مورد موسیقی به عنوان وسیله‌ای برای تغییر اجتماعی، به طور عمیقی با روایت تأثیر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بر موسیقی بلوگرس، همانطور که در کار ریانون گیدن تجلی یافته است، طنین‌انداز می‌شود. این نقل قول بر این ایده تأکید می‌کند که موسیقی فراتر از سرگرمی صرف است. این یک ابزار قدرتمند برای از بین بردن کلیشه‌ها و جشن گرفتن بافت غنی تنوع انسانی است. تلاش‌های گیدن برای برجسته کردن ریشه‌های آفریقایی بانجو و نقش محوری آن در ژانر بلوگرس، توانایی موسیقی را در پل زدن شکاف‌های فرهنگی نشان می‌دهد. با روشن کردن مشارکت‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ژانری که به طور سنتی به عنوان عمدتاً سفیدپوست تلقی می‌شد، گیدن و هنرمندانی مانند او نه تنها مفروضات از پیش تعیین شده را به چالش می‌کشند، بلکه یک چشم‌انداز موسیقی فراگیرتر را نیز ایجاد می‌کنند. این با چشم‌انداز یو-یو ما از استفاده از قدرت وحدت‌بخش موسیقی برای تقویت درک و قدردانی عمیق‌تر از تفاوت‌های ما همسو است و نشان می‌دهد که چگونه داستان‌ها و استعدادهای متنوع می‌توانند میراث فرهنگی جمعی ما را غنی کنند.

"DEI در موسیقی فقط در مورد هنرمندان روی صحنه نیست، بلکه در مورد ایجاد یک محیط در دسترس و خوشایند برای همه است. از نمایش متنوع در ارکسترها و آموزش موسیقی گرفته تا اطمینان از دسترسی برای مخاطبان دارای معلولیت، ما باید اطمینان حاصل کنیم که همه این فرصت را دارند که از شادی و قدرت موسیقی لذت ببرند." - برانفورد مارسالیس، ساکسیفون‌نواز و مدافع برابری در آموزش موسیقی

اظهارات برانفورد مارسالیس در مورد DEI در موسیقی، گفتگو را فراتر از اجراکنندگان به اکوسیستم گسترده‌تری که از تولید و مصرف موسیقی پشتیبانی می‌کند، گسترش می‌دهد. این دیدگاه به ویژه در مورد بحث در مورد موسیقی بلوگرس و کار هنرمندانی مانند ریانون گیدن مرتبط است. مارسالیس بر اهمیت فراگیری نه تنها روی صحنه، بلکه در هر جنبه از تجربه موسیقی، از نمایش در ارکسترها و آموزش موسیقی گرفته تا دسترسی برای همه مخاطبان تأکید می‌کند. این رویکرد جامع به DEI در موسیقی، تلاش‌های لازم برای به رسمیت شناختن و جشن گرفتن مشارکت‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در بلوگرس و سایر ژانرهای موسیقی را منعکس می‌کند. با حمایت از تنوع در نمایش و اطمینان از دسترسی، می‌توانیم صنعتی موسیقی ایجاد کنیم که واقعاً تنوع مخاطبان خود و جهان‌شمولی تجربه موسیقی را منعکس کند. فراخوان برانفورد مارسالیس ما را تشویق می‌کند تا در نظر بگیریم که چگونه هر جنبه از موسیقی، از آموزش تا تعامل مخاطبان، می‌تواند برای ترویج برابری و فراگیری مورد استفاده قرار گیرد و مضامین گسترده‌تر تبادل فرهنگی و از بین بردن موانع در دنیای موسیقی را منعکس کند.

❓ ۱ سوال برای فکر کردن ❓
همانطور که در مورد قدرت تحول‌آفرین موسیقی برای پل زدن شکاف‌های فرهنگی و به چالش کشیدن روایت‌های تاریخی تأمل می‌کنیم، این سوال را در نظر بگیرید: چگونه هر یک از ما، به عنوان شنوندگان، اجراکنندگان، مربیان یا صرفاً به عنوان اعضای یک جامعه متنوع، می‌توانیم به طور فعال به یک نمایش دقیق‌تر و فراگیرتر از ژانرهای موسیقی در جوامع خود و فراتر از آن کمک کنیم؟
در این شماره، ما تحت هدایت کار پیشگامانه ریانون گیدن، تأثیر عمیق آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بر تکامل موسیقی بلوگرس را بررسی کردیم. از تعریف مجدد اهمیت فرهنگی بانجو گرفته تا به رسمیت شناختن نقش رسانه‌ها در شکل‌دهی درک ما از تاریخ موسیقی، دیده‌ایم که چگونه موسیقی به عنوان یک رسانه پر جنب و جوش برای داستان‌سرایی، وحدت و تبادل فرهنگی عمل می‌کند. بینش‌های یو-یو ما و برانفورد مارسالیس اهمیت تنوع، برابری و شمول در دنیای موسیقی را روشن‌تر می‌کند و تأکید می‌کند که تلاش‌های ما برای ایجاد یک چشم‌انداز موسیقی فراگیرتر باید به اندازه خود موسیقی چندوجهی باشد. بیایید به روحیه کاوش و پذیرا بودن ادامه دهیم و محیطی را پرورش دهیم که در آن صدای همه شنیده شود و جشن گرفته شود. با انجام این کار، نه تنها تاریخ غنی و به هم پیوسته ژانرهای موسیقی مانند بلوگرس را گرامی می‌داریم، بلکه راه را برای آینده‌ای هموار می‌کنیم که در آن موسیقی به شکستن موانع، پیوند دادن فرهنگ‌ها و جشن گرفتن تنوعی که تجربه انسانی جمعی ما را غنی می‌کند، ادامه می‌دهد.

توصیه شده توسط لینکدین
در ماه فوریه چه می‌کنیم:
ثبت‌نام برای She Means Business™ اکنون بسته شده است.
خوشحالیم که اعلام کنیم بیش از 80 کارآفرین و صاحب کسب و کار کوچک برای این رویداد پویا و متمرکز بر استراتژی ثبت‌نام کرده‌اند! ما مشتاقانه منتظر به اشتراک گذاشتن برخی از نکات برجسته این رویداد در شماره بعدی Strategic Synthesis™ هستیم!

در سال 2024 چه می‌کنیم:
🌐 ما از معرفی خبرنامه "Square The Circle" - یک منبع قابل توجه برای مدیرانی که به دنبال تبدیل چالش‌ها به سنگ پله‌هایی برای موفقیت هستند - هیجان‌زده هستیم.
Square The Circle چه چیزی ارائه می‌دهد:
محتوای مبتنی بر تخصص: دسترسی به بینش‌های رهبران صنعت برای پیشی گرفتن از رقبا.
استراتژی‌های عملی: اجرای راه‌حل‌های عملی متناسب با چالش‌های واقعی شرکت.
جامعه حمایتی: پیوستن به شبکه‌ای از همکاران متعهد به رشد و موفقیت متقابل.
توانمندسازی قلب Square The Circle است. این فقط در مورد کنار آمدن با دنیای شرکت نیست. بلکه در مورد بازتعریف آن است. از این فرصت استفاده کنید تا سبک و استراتژی مدیریتی خود را متحول کنید.

همیشه چه می‌کنیم:

آخرین کتاب من، "راهنمای نهایی استراتژی کسب و کار: استفاده از تحلیل SWOT برای موفقیت بهینه" را بررسی کنید. این منبع قطعی برای کسب و کارهایی است که به دنبال کسب مزیت رقابتی در صنعت خود هستند.
برای سفر یادگیری OnDemand ما با عنوان "50 نکته برای موفقیت DEI" ثبت‌نام کنید
به پادکست DEI ما، "The Global Fluency Podcast" گوش دهید

آرزوی هفته‌ای پر از رشد و فرصت برای شما!
از اینکه در این خبرنامه مشترک شده‌اید متشکریم!

برتین کروکوور وست، مدیرعامل Westbridge Solutions، در راهنمایی کارآفرینان و مشاغل به سمت موفقیت تخصص دارد. تخصص او در برنامه ریزی استراتژیک، تحلیل SWOT و توسعه کسب و کار به مشتریان کمک می‌کند تا به رشد پایدار دست یابند. به عنوان یک مشاور اجرایی با تجربه و سخنران با اعتبار CDE® (Certified Diversity Executive)، رویکرد برتین ترکیبی از نوآوری با دیدگاهی جامع است که برای شکوفایی در محیط تجاری پویا امروزی ضروری است.