در سال 2013، هشت میلیون سکه پنج سنتی (به ازای هر ساکن یک عدد) در میدان بوندس‌پلاتز در برن ریخته شد تا از رفراندوم سال 2016 سوئیس برای درآمد پایه حمایت کند (که با 77 درصد به 23 درصد رد شد).
درآمد پایه همگانی (UBI)[یادداشت 1] یک پیشنهاد رفاه اجتماعی است که در آن همه شهروندان یک جمعیت به طور منظم حداقل درآمد را به صورت پرداخت نقدی غیرمشروط دریافت می‌کنند، یعنی بدون آزمون وسع یا نیاز به کار.[2][3][4] در مقابل، درآمد حداقل تضمین‌شده فقط به کسانی پرداخت می‌شود که درآمدی کافی برای زندگی نداشته باشند. UBI صرف نظر از هر درآمد دیگری دریافت می‌شود. اگر این میزان برای تامین نیازهای اساسی فرد (یعنی در یا بالاتر از خط فقر) کافی باشد، گاهی اوقات به عنوان درآمد پایه کامل نامیده می‌شود. اگر کمتر از آن باشد، ممکن است به عنوان درآمد پایه جزئی نامیده شود.[5] تا سال 2024، هیچ کشوری سیستم UBI کامل را اجرا نکرده است، اما دو کشور - مغولستان و ایران - در گذشته UBI جزئی داشته‌اند.[6] پروژه‌های آزمایشی متعددی انجام شده است[7] و این ایده در بسیاری از کشورها مورد بحث است. برخی UBI را به دلیل منشأ تاریخی‌اش آرمان‌گرایانه می‌نامند.[8][9][10]
چندین طرح رفاهی وجود دارد که می‌توان آن‌ها را مشابه درآمد پایه در نظر گرفت، اگرچه غیرمشروط نیستند. بسیاری از کشورها دارای سیستم مزایای کودکان هستند که اساساً یک درآمد پایه برای سرپرستان کودکان است. بازنشستگی می‌تواند یک درآمد پایه برای افراد بازنشسته باشد. همچنین برنامه‌های شبه‌درآمد پایه وجود دارد که به گروه‌های خاصی از جمعیت یا دوره‌های زمانی خاصی محدود می‌شوند، مانند Bolsa Familia در برزیل که بر فقرا متمرکز است، یا برنامه تامارات در سودان که توسط دولت انتقالی برای کاهش اثرات بحران اقتصادی به ارث رسیده از رژیم بشیر معرفی شد.[11] به همین ترتیب، تأثیرات اقتصادی همه‌گیری COVID-19 باعث شد برخی کشورها پرداخت‌های مستقیم به شهروندان خود انجام دهند. صندوق دائمی آلاسکا صندوقی برای همه ساکنان ایالت آلاسکا در ایالات متحده است که به طور متوسط 1600 دلار در سال (به ارز سال 2019) را شامل می‌شود و گاهی اوقات به عنوان تنها نمونه از درآمد پایه واقعی در عمل توصیف می‌شود. مالیات منفی بر درآمد (NIT) را می‌توان به عنوان یک درآمد پایه برای گروه‌های درآمدی خاص در نظر گرفت که در آن شهروندان با افزایش درآمد، پول کمتری دریافت می‌کنند تا اینکه این اثر معکوس شود.[12]
منتقدان ادعا می‌کنند که یک درآمد پایه در سطح مناسب برای همه شهروندان از نظر مالی امکان‌پذیر نیست، از این می‌ترسند که معرفی یک درآمد پایه منجر به کاهش تعداد افراد شاغل شود و/یا آن را از نظر اجتماعی ناعادلانه می‌دانند که همه باید مبلغ یکسانی پول صرف نظر از نیازهای فردی خود دریافت کنند. حامیان می‌گویند که این امر امکان‌پذیر است و استدلال می‌کنند که چنین سیستمی، به جای مزایای اجتماعی فردی متعدد، بسیاری از امور اداری و تلاش‌های بوروکراتیک پرهزینه را از بین می‌برد و انتظار دارند که مشاغل نامطلوب مجبور به پرداخت دستمزد بهتر و بهبود شرایط کاری خود شوند زیرا انگیزه برای انجام آن‌ها وجود خواهد داشت، که این امر تمایل به کار را افزایش می‌دهد. مدافعان همچنین استدلال می‌کنند که یک درآمد پایه منصفانه است زیرا تضمین می‌کند که همه پایه مالی کافی برای ساختن آن داشته باشند و فشار مالی کمتری داشته باشند، و به افراد اجازه می‌دهد تا شغل‌هایی را پیدا کنند که با علایق و نقاط قوت آن‌ها مطابقت داشته باشد.[13]
نمونه‌های اولیه پرداخت‌های غیرمشروط به شهروندان به دوران باستان باز می‌گردد و اولین پیشنهادها برای معرفی درآمد منظم و غیرمشروط برای همه شهروندان بین قرن شانزدهم و هجدهم توسعه یافت و منتشر شد. پس از انقلاب صنعتی، آگاهی و حمایت عمومی از این مفهوم افزایش یافت. حداقل از اواسط قرن بیستم، درآمد پایه بارها موضوع بحث‌های سیاسی بوده است. در قرن بیست و یکم، چندین بحث مربوط به بحث در مورد درآمد پایه وجود دارد، از جمله بحث در مورد اتوماسیون بخش‌های بزرگی از نیروی کار انسانی از طریق هوش مصنوعی (AI) و سؤالات مرتبط با آینده ضرورت کار. یک مسئله کلیدی در این بحث‌ها این است که آیا اتوماسیون و هوش مصنوعی به طور قابل توجهی تعداد مشاغل موجود را کاهش می‌دهد و آیا یک درآمد پایه می‌تواند به جلوگیری یا کاهش چنین مشکلاتی با اجازه دادن به همه برای بهره‌مندی از ثروت جامعه کمک کند، و همچنین اینکه آیا UBI می‌تواند سنگ بنایی برای یک اقتصاد مبتنی بر منابع یا پس از کمبود باشد.[14]
تاریخچه[ویرایش]
دوران باستان[ویرایش]
در یک پیروزی در سال 46 قبل از میلاد، ژنرال و دیکتاتور رومی، ژولیوس سزار، به هر شهروند رومی عادی 100 دناریوس داد. پس از ترور او در سال 44 قبل از میلاد، سزار در وصیت‌نامه‌اش 300 سسترتیوس (یا 75 دناریوس) را به هر شهروند وصیت کرد.[15]
تراژان، امپراتور روم از 98 تا 117 پس از میلاد، شخصاً 650 دناریوس (معادل شاید 430 دلار آمریکا در سال 2023) را به همه شهروندان رومی عادی که درخواست می‌کردند، اهدا کرد.[16]
قرن شانزدهم[ویرایش]
توماس مور، دولتمرد و فیلسوف انگلیسی، در کتاب утопия (1516) جامعه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن هر فرد درآمد تضمین‌شده دریافت می‌کند.[17] در این کتاب، درآمد پایه به عنوان پاسخی به این گفته پیشنهاد می‌شود: "هیچ مجازاتی روی زمین نمی‌تواند مردم را از دزدی باز دارد، اگر این تنها راه به دست آوردن غذا باشد"، و بیان می‌کند:[18]

به جای تحمیل این مجازات‌های وحشتناک، بسیار بهتر است برای همه وسیله‌ای برای امرار معاش فراهم شود، تا کسی مجبور نباشد ابتدا دزد شود و سپس مرده.

دانشمند اسپانیایی، یوهانس لودویکوس ویوس (1492-1540) پیشنهاد کرد که دولت شهرداری مسئول تامین حداقل معیشت برای همه ساکنان خود باشد "نه بر اساس عدالت، بلکه به خاطر اجرای موثرتر خیرخواهی اخلاقی مورد نیاز." ویوس همچنین استدلال کرد که برای واجد شرایط دریافت کمک به نیازمندان، گیرنده باید "شایستگی کمک خود را با نشان دادن تمایل خود به کار ثابت کند."[19]
قرن هجدهم[ویرایش]
توماس اسپنس، رادیکال انگلیسی، در سال 1797 کتاب "حقوق نوزادان"[20] را در پاسخ به "عدالت کشاورزی" توماس پین منتشر کرد. در این مقاله، اسپنس پیشنهاد معرفی یک درآمد پایه غیرمشروط به همه اعضای جامعه را می‌دهد. چنین کمک‌هزینه‌ای از طریق اجتماعی کردن زمین و مزایای اجاره دریافتی توسط هر شهرداری تأمین می‌شود. بخشی از درآمد همه توسط دولت مصادره شده و به دیگران داده می‌شود.
توماس پین، فیلسوف آمریکایی متولد انگلیس، نویسنده "عقل سلیم" (1776) و "بحران آمریکایی" (1776-1783) بود، دو رساله تأثیرگذار در آغاز انقلاب آمریکا. مقاله او، "عدالت کشاورزی"[21]، در سال 1797 منتشر شد. در آن، او اصلاحات مشخصی را برای از بین بردن فقر پیشنهاد کرد. به طور خاص، او یک سیستم بیمه اجتماعی جهانی شامل بازنشستگی و حمایت از معلولان و کمک‌های ذینفع جهانی برای جوانان پیشنهاد کرد که با مالیات 10 درصدی بر ارث زمین تأمین می‌شد، و به عنوان یکی از اولین پیشنهادها برای یک سیستم تامین اجتماعی در نظر گرفته می‌شود. توماس پین دیدگاه خود را با بیان این جمله خلاصه کرد که "مردان زمین را نیافریدند. این ارزش بهبودها است، نه خود زمین، که ملکیت فردی است. هر صاحب‌ملک باید اجاره زمینی را که در اختیار دارد به جامعه بپردازد." پین ارث را تا حدی به عنوان یک صندوق مشترک می‌دانست و می‌خواست سهم شهروند را در انتقال ارث تکمیل کند.
قرن نوزدهم[ویرایش]
هنری جورج پیشنهاد ایجاد یک سیستم بازنشستگی و از کارافتادگی و یک سیستم پشتیبانی اجتماعی گسترده از طریق یک مالیات واحد بر زمین و ارزش منابع طبیعی را داد. پشتیبانی اجتماعی باید به ساکنان "به عنوان یک حق" توزیع شود، نه به عنوان خیریه. جورج اشاره کرد، اما بر آن تأکید نکرد، که توزیع مستقیم نقدی اجاره زمین امکان‌پذیر است. ایده‌های او منجر به فلسفه اقتصادی موسوم به جورجیسم یا "جنبش مالیات واحد" شد، که یک ایدئولوژی اقتصادی است که معتقد است، اگرچه مردم باید مالک ارزشی باشند که خود تولید می‌کنند، اما اجاره اقتصادی حاصل از زمین - از جمله تمام منابع طبیعی، اموال عمومی و مکان‌های شهری - باید به طور مساوی متعلق به همه اعضای جامعه باشد.[22][23][24] برخی از جورجیست‌ها به درآمد پایه غیرمشروط تأمین‌شده توسط مالیات واحد به عنوان سهم شهروند به عنوان اشاره به پیشنهاد توماس پین از قرن نوزدهم اشاره می‌کنند.
اوایل قرن بیستم[ویرایش]
حدود سال 1920، حمایت از درآمد پایه عمدتاً در انگلستان شروع به رشد کرد.
برتراند راسل (1872-1970) استدلال کرد که یک مدل اجتماعی جدید که مزایای سوسیالیسم و آنارشی را ترکیب می‌کند و درآمد پایه باید جزء حیاتی آن جامعه جدید باشد.
در انگلستان در پایان جنگ جهانی اول، دنیس و میبل میلنر، یک زوج کوئیکر از حزب کارگر، رساله‌ای کوتاه به نام "طرح پاداش دولتی" (1918) منتشر کردند که استدلال می‌کرد که "معرفی درآمدی که به طور هفتگی و بدون قید و شرط به همه شهروندان بریتانیا پرداخت می‌شود". آن‌ها آن را به عنوان یک حق اخلاقی برای همه برای داشتن وسیله‌ای برای معیشت در نظر می‌گرفتند و بنابراین نباید مشروط به کار یا تمایل به کار باشد.[25][26]
سی. اچ. داگلاس یک مهندس بود که نگران این بود که بیشتر شهروندان بریتانیا نمی‌توانند کالاهایی را که تولید می‌شوند بخرند، با وجود افزایش بهره‌وری در صنعت بریتانیا. راه حل او برای این پارادوکس یک سیستم اجتماعی جدید به نام اعتبار اجتماعی بود، ترکیبی از اصلاحات پولی و درآمد پایه.
در سال 1944 و 1945، کمیته بووریج به رهبری اقتصاددان بریتانیایی، ویلیام بووریج، طرحی برای یک سیستم رفاه اجتماعی جامع شامل بیمه اجتماعی، مزایای مبتنی بر آزمون وسع و کمک‌های غیرمشروط برای کودکان ایجاد کرد. عضو کمیته، لیدی ریس-ویلیامز، استدلال کرد که درآمد برای بزرگسالان باید بیشتر شبیه یک درآمد پایه باشد. او همچنین اولین کسی بود که مدل مالیات منفی بر درآمد را توسعه داد.[27][28] پسرش، سر براندون ریس-ویلیامز، در سال 1982 یک درآمد پایه را به یک کمیته پارلمانی پیشنهاد کرد و بلافاصله پس از آن در سال 1984، گروه تحقیقات درآمد پایه، که اکنون به صندوق اعتماد درآمد پایه شهروندان تغییر نام داده است، شروع به انجام و انتشار تحقیقات در مورد درآمد پایه کرد.[29]
اواخر قرن بیستم[ویرایش]
میلتون فریدمن ایده مالیات منفی بر درآمد (NIT) را پیشنهاد کرد که اساساً یک درآمد پایه برای همه را در کتاب "سرمایه‌داری و آزادی" منتشر شده در سال 1962، تأیید می‌کرد.[30][31] در سخنرانی سال 1964 خود در برابر کنگره، رئیس‌جمهور ایالات متحده، لیندون جانسون، قانونی را برای مبارزه با "جنگ با فقر" معرفی کرد. جانسون معتقد بود که گسترش نقش دولت فدرال در آموزش و بهداشت به عنوان استراتژی‌های کاهش فقر ضروری است. در این فضای سیاسی، ایده یک درآمد تضمین‌شده برای هر آمریکایی نیز ریشه دواند. به طور قابل توجهی، سندی که توسط 1200 اقتصاددان امضا شده بود، خواستار یک درآمد تضمین‌شده برای هر آمریکایی شد. شش آزمایش جاه‌طلبانه درآمد پایه در مفهوم مالیات منفی بر درآمد آغاز شد. رئیس‌جمهور بعدی، ریچارد نیکسون، هدف آن را "ارائه هم یک شبکه ایمنی برای فقرا و هم یک مشوق مالی برای دریافت‌کنندگان رفاه برای کار کردن" توضیح داد.[32] کنگره در نهایت یک درآمد حداقل تضمین‌شده برای سالمندان و معلولان را تصویب کرد.[32]
در اواسط دهه 1970، رقیب اصلی درآمد پایه و مالیات منفی بر درآمد، اعتبار مالیاتی کسب‌شده (EITC) یا مدافعان آن، به اندازه کافی قانون‌گذاران را متقاعد کرد تا کنگره ایالات متحده قوانینی را در این زمینه تصویب کند. در سال 1986، شبکه اروپایی درآمد پایه، که بعداً به شبکه جهانی درآمد پایه (BIEN) تغییر نام داد، تأسیس شد و هر دو سال یک بار کنفرانس‌های علمی برگزار می‌کرد.[33] مدافعان دیگر شامل جنبش سبز و همچنین فعالان و برخی از گروه‌های بیکاران بودند.[34]
در اواخر قرن بیستم، بحث‌هایی در مورد اتوماسیون و بیکاری ناشی از آن، امکان ترکیب رشد اقتصادی با توسعه زیست‌محیطی پایدار و نحوه اصلاح بوروکراسی رفاه وجود داشت. درآمد پایه در این و بسیاری از بحث‌های دیگر گره خورده بود. در کنفرانس‌های علمی BIEN، مقالاتی در مورد درآمد پایه از دیدگاه‌های مختلف، از جمله اقتصاد، جامعه‌شناسی و رویکردهای حقوق بشر وجود داشت.
قرن بیست و یکم[ویرایش]
در سال‌های اخیر، این ایده بیش از پیش برجسته شده است. رفراندوم سوئیس در مورد درآمد پایه در سوئیس در سال 2016 در رسانه‌های سراسر جهان پوشش داده شد، با وجود رد آن.[35] افراد مشهور تجاری مانند ایلان ماسک[36]، پیر امیدایر[37] و اندرو یانگ[38] از آن حمایت کرده‌اند، و همچنین سیاستمداران برجسته‌ای مانند جرمی کوربین[39] و تولسی گابارد[40].
در سال 2019، در کالیفرنیا، مایکل تابز، شهردار وقت استاکتون، یک برنامه آزمایشی 18 ماهه برای درآمد تضمین‌شده برای 125 ساکن به عنوان بخشی از پروژه S.E.E.D. با بودجه خصوصی راه‌اندازی کرد.[41]
در انتخابات مقدماتی دموکراتیک سال 2020، اندرو یانگ، یک تازه‌وارد سیاسی، درآمد پایه را به عنوان سیاست اصلی خود مطرح کرد. سیاست او، که به عنوان "تقسیم آزادی" شناخته می‌شود، 1000 دلار در ماه به طور مستقل از وضعیت اشتغال به همه شهروندان آمریکایی پرداخت می‌کرد.[42]
در 21 ژانویه 2021، در کالیفرنیا، پیمان کامپتون[43]، یک برنامه تأمین‌شده توسط اهداکنندگان، توزیع پرداخت‌های درآمد تضمین‌شده ماهانه را به یک "استخر از پیش تأیید شده" از ساکنان کم‌درآمد آغاز کرد[44] در یک برنامه که قرار است حداکثر 800 گیرنده داشته باشد، که در آن یکی از بزرگترین برنامه‌ها در میان 25 شهر ایالات متحده است که این رویکرد به اقتصاد جامعه را بررسی می‌کنند.
پاسخ به COVID-19[ویرایش]
در پاسخ به همه‌گیری COVID-19 و تأثیرات اقتصادی مرتبط با آن، درآمد پایه همگانی و پیشنهادات مشابه مانند پول هلی‌کوپتری و انتقال نقدی به طور فزاینده‌ای در سراسر جهان مورد بحث قرار گرفت.[45] بیشتر کشورها طرح‌های جزئی بیکاری را اجرا کردند که به طور موثری درآمد کارگران را بدون نیاز به کار تأمین می‌کرد.[46] حدود نود کشور و منطقه از جمله ایالات متحده، اسپانیا، هنگ کنگ و ژاپن برنامه‌های انتقال نقدی موقت را به شهروندان خود معرفی کردند.[47][48]
در اروپا، دادخواستی با بیش از 200000 امضا خواستار "درآمد پایه اضطراری" شد[49] و نظرسنجی‌ها نشان داد که حمایت گسترده‌ای در افکار عمومی وجود دارد.[50][51] بر خلاف بسته‌های محرک دولت ایالات متحده، طرح‌های محرک اتحادیه اروپا شامل هیچ گونه سیاست حمایتی از درآمد نبود.[52]
درآمد پایه در مقابل مالیات منفی بر درآمد[ویرایش]

دو روش برای بررسی درآمد پایه هنگام ترکیب با مالیات ثابت بر درآمد (درصد یکسانی مالیات برای هر سطح درآمد) که هر دو منجر به درآمد خالص یکسان (خط نارنجی) می‌شوند: 1. (قرمز) کمک هزینه با مالیات معمولی برای درآمد بالاتر از کمک هزینه. 2. (آبی) مالیات منفی برای افراد کم‌درآمد و مالیات معمولی برای افراد پردرآمد.
نمودار یک سیستم درآمد پایه/مالیات منفی را نشان می‌دهد که با مالیات ثابت ترکیب شده است (درصد یکسانی مالیات برای هر سطح درآمد).
Y در اینجا حقوق قبل از مالیات است که توسط کارفرما پرداخت می‌شود و y' درآمد خالص است.
مالیات منفی بر درآمد
برای درآمد کم، مالیات بر درآمد در سیستم مالیات منفی وجود ندارد. آن‌ها پول دریافت می‌کنند، به شکل مالیات منفی بر درآمد، اما هیچ مالیاتی نمی‌پردازند. سپس، با افزایش درآمد کار، این مزایا به تدریج کاهش می‌یابد. این کاهش به عنوان مکانیزمی برای فقرا در نظر گرفته می‌شود.
درآمد پایه
با این حال، این در سیستم درآمد پایه مربوطه در نمودار صادق نیست. در آنجا همه معمولاً مالیات بر درآمد می‌پردازند. از طرف دیگر، همه همچنین مبلغ یکسانی درآمد پایه دریافت می‌کنند.
اما درآمد خالص یکسان است
اما، همانطور که خط نارنجی در نمودار نشان می‌دهد، درآمد خالص به هر حال یکسان است. مهم نیست که چقدر یا چقدر کم درآمد داشته باشید، مبلغ پولی که در جیب خود دریافت می‌کنید یکسان است، صرف نظر از اینکه از کدام یک از این دو سیستم استفاده می‌کنید.
درآمد پایه و مالیات منفی بر درآمد به طور کلی از نظر اثرات خالص اقتصادی مشابه در نظر گرفته می‌شوند، اما تفاوت‌هایی وجود دارد:

فیلیپ ون پاریژ در کتابخانه خود

فیلیپ هاروی می‌پذیرد که "هر دو سیستم اثر توزیعی یکسانی خواهند داشت و درآمد حاصل از کار را با نرخ یکسان مالیات می‌گیرند" اما موافق نیست که "دو سیستم از نظر هزینه برای مالیات‌دهندگان یکسان تلقی شوند".[53]: 15, 13
نمایه مالیاتی. تونی اتکینسون تمایزی بر اساس اینکه نمایه مالیاتی ثابت (برای درآمد پایه) یا متغیر (برای NIT) است، قائل شد.[54]
زمان‌بندی. فیلیپ ون پاریژ بیان می‌کند که "معادل اقتصادی بین دو برنامه نباید بر این واقعیت پنهان کند که آن‌ها به دلیل زمان‌بندی پرداخت‌های متفاوت تأثیر متفاوتی بر گیرندگان دارند: از قبل در درآمد پایه، پس از آن در مالیات منفی بر درآمد".[55]
دیدگاه‌ها و استدلال‌ها[ویرایش]
اتوماسیون[ویرایش]

این نظر رایج وجود دارد که ما در دوره‌ای از بیکاری ناشی از فناوری هستیم - اینکه فناوری به طور فزاینده‌ای کارگران ماهر را منسوخ می‌کند.

پروفسور مارک مک‌کارتی (2014)[56]
یکی از دلایل اصلی درآمد پایه اعتقاد به این است که اتوماسیون و رباتیک می‌تواند منجر به بیکاری ناشی از فناوری شود و دنیایی با مشاغل پولی کمتری ایجاد کند. یک سؤال کلیدی در این زمینه این است که آیا یک درآمد پایه می‌تواند به جلوگیری یا کاهش چنین مشکلاتی با اجازه دادن به همه برای بهره‌مندی از ثروت جامعه کمک کند و همچنین اینکه آیا UBI می‌تواند سنگ بنایی برای یک اقتصاد مبتنی بر منابع یا پس از کمبود باشد.[57][58][59]
نامزد ریاست جمهوری ایالات متحده و بنیانگذار غیرانتفاعی، اندرو یانگ، از دست دادن 4 میلیون شغل در بخش تولید به دلیل اتوماسیون خبر داد و از UBI (که او آن را "تقسیم آزادی" می‌نامد) به مبلغ 1000 دلار در ماه صرف نظر از وضعیت اشتغال حمایت کرد.[60] یانگ بیان کرده است که تحت تأثیر مارتین فورد قرار گرفته است. فورد به نوبه خود معتقد است که فناوری‌های نوظهور نتوانند تعداد زیادی شغل ایجاد کنند. برعکس، زیرا صنایع جدید به ندرت، اگر اصلاً، به شدت به نیروی کار وابسته هستند.[61] این استدلال جدید نیست، اما وجود چندین مطالعه دانشگاهی که واقعاً آینده‌ای با اشتغال به طور قابل توجهی کمتر در دهه‌های آینده را پیش‌بینی می‌کنند، جدید است.[62][63][64] علاوه بر این، رئیس‌جمهور باراک اوباما بیان کرده است که معتقد است رشد هوش مصنوعی منجر به بحث فزاینده‌ای در مورد "پول رایگان غیرمشروط برای همه" خواهد شد.[65]
اقتصاد و هزینه‌ها[ویرایش]
برخی از حامیان UBI استدلال می‌کنند که درآمد پایه می‌تواند رشد اقتصادی را افزایش دهد زیرا به مردم اجازه می‌دهد در آموزش سرمایه‌گذاری کنند تا مشاغل ماهرتر و پردرآمدتری به دست آورند.[66][67] با این حال، بحثی در مورد درآمد پایه در جنبش کاهش رشد نیز وجود دارد که با رشد اقتصادی مخالف است.[68]
مدافعان استدلال می‌کنند که امنیت مالی تضمین‌شده UBI تمایل مردم به پذیرش ریسک را افزایش می‌دهد[69] که یک فرهنگ نوآوری ایجاد می‌کند و روحیه کارآفرینی را تقویت می‌کند.[70]
هزینه یک درآمد پایه یکی از بزرگترین سؤالات در بحث عمومی و همچنین در تحقیقات است و بستگی به عوامل زیادی دارد. در وهله اول، بستگی به سطح خود درآمد پایه دارد و همچنین به نکات فنی زیادی دارد که دقیقاً چگونه ساخته می‌شود.
در حالی که مخالفان ادعا می‌کنند که یک درآمد پایه در سطح مناسب برای همه شهروندان از نظر مالی امکان‌پذیر نیست، حامیان آن پیشنهاد می‌کنند که این امر واقعاً امکان‌پذیر است و برخی از آن‌ها پیشنهاد بازتوزیع قوی و بازسازی بوروکراسی و اداری را برای این منظور ارائه می‌دهند.[71]
طبق اظهارات چارلز موری، محقق لیبرال/محافظه کار وابسته به مؤسسه شرکت آمریکایی، که در سال 2014 توسط ورونیک دو روگی، رئیس کرسی اقتصاد سیاسی و محقق ارشد در مرکز مرکاتوس در دانشگاه جورج میسون و ستون‌نویس سراسری، به یاد آورده و تأیید شده است، هزینه UBI در ایالات متحده در سال 2014 حدود 200 میلیارد دلار ارزان‌تر از سیستم ایالات متحده در آن تاریخ بود.[72] تا سال 2020، تقریباً یک تریلیون دلار ارزان‌تر می‌شد.[73]
اقتصاددان آمریکایی، کارل وایدرکویست، استدلال می‌کند که ضرب کردن مبلغ کمک‌هزینه در جمعیت یک محاسبه ساده‌لوحانه است، زیرا این هزینه‌های ناخالص UBI است و در نظر نمی‌گیرد که مردم به طور منظم مالیات می‌پردازند و در عین حال کمک‌هزینه را دریافت می‌کنند.[74]
به گفته توماس استراوبهار، اقتصاددان سوئیسی، مفهوم UBI اساساً قابل تأمین مالی است. او آن را به عنوان "در اصل چیزی بیش از یک اصلاح مالیاتی اساسی" توصیف می‌کند که "تمام اقدامات رفاهی را در یک ابزار واحد، درآمد پایه که به طور غیرمشروط پرداخت می‌شود، جمع می‌کند."[75] او همچنین معتقد است که درآمد پایه از نظر اجتماعی عادلانه است و استدلال می‌کند که اگرچه همه شهروندان در ابتدا مبلغ یکسانی را به صورت درآمد پایه دریافت می‌کنند، اما افراد ثروتمند در پایان ماه پول بسیار بیشتری را از طریق مالیات از دست می‌دهند تا پولی که از طریق درآمد پایه دریافت می‌کنند، در حالی که برعکس برای افراد فقیرتر صادق است، مشابه مفهوم مالیات منفی بر درآمد.[75]
تورم هزینه‌های کار و اجاره[ویرایش]
یکی از رایج‌ترین استدلال‌ها علیه UBI ناشی از فشار صعودی بر قیمت‌ها، به ویژه برای کار و اجاره، است که احتمالاً منجر به تورم می‌شود.[76] انتخاب‌های سیاستی عمومی مانند کنترل اجاره یا مالیات بر ارزش زمین احتمالاً بر پتانسیل تورمی درآمد پایه همگانی تأثیر می‌گذارد.[76]
کار[ویرایش]
بسیاری از منتقدان درآمد پایه استدلال می‌کنند که مردم به طور کلی کمتر کار خواهند کرد، که به نوبه خود منجر به کاهش درآمد مالیاتی و پول برای دولت‌ها و دولت‌های محلی می‌شود.[77][78][79][80] اگرچه تعیین دقیق آنچه در صورت معرفی یک درآمد پایه در سراسر کشور رخ می‌دهد دشوار است، اما مطالعاتی وجود دارد که سعی کرده‌اند به این سؤال پاسخ دهند:

در آزمایش‌های مالیات منفی در ایالات متحده در دهه 1970، کاهش پنج درصدی در ساعات کاری وجود داشت. کاهش کار بزرگترین برای درآمد دوم در خانواده‌های دو درآمدی و ضعیف‌ترین برای درآمد اصلی بود. کاهش ساعات با افزایش مزایا بیشتر بود.[81]
در آزمایش Mincome در روستای دوفین، مانیتوبا، کاهش جزئی در ساعات کاری در طول آزمایش وجود داشت. با این حال، تنها دو گروهی که به طور قابل توجهی کمتر کار کردند، مادران جدید و نوجوانانی بودند که برای حمایت از خانواده خود کار می‌کردند. مادران جدید زمان بیشتری را با نوزادان خود می‌گذراندند و نوجوانان زمان بیشتری را به تحصیل خود اختصاص می‌دادند.[82]
مطالعه‌ای در سال 2017 نشان داد که هیچ مدرکی وجود ندارد که مردم به دلیل اصلاحات یارانه‌ها در ایران کمتر کار کنند.[83]
در مورد سؤال درآمد پایه در مقابل مشاغل، جنبه تله‌های رفاه نیز وجود دارد. حامیان درآمد پایه اغلب استدلال می‌کنند که با درآمد پایه، مشاغل نامطلوب لزوماً مجبور به پرداخت دستمزد بهتر و بهبود شرایط کاری خود می‌شوند، بنابراین مردم همچنان آن‌ها را بدون نیاز انجام می‌دهند و این تله‌ها را کاهش می‌دهند.[84]
فلسفه و اخلاق[ویرایش]
طبق تعریف، درآمد پایه همگانی بین افراد "شایسته" و "ناشایست" هنگام انجام پرداخت‌ها تمایز قائل نمی‌شود. مخالفان استدلال می‌کنند که این فقدان تبعیض ناعادلانه است: "کسانی که عمداً بیکاری یا فعالیت‌های غیرمولد را انتخاب می‌کنند نمی‌توانند انتظار داشته باشند که کسانی که متعهد به انجام کار مولد هستند، معیشت آن‌ها را تأمین کنند. مسئولیت‌پذیری جوهره عدالت است."[85]
حامیان معمولاً UBI را به عنوان یک حق اساسی انسانی می‌بینند که یک استاندارد زندگی مناسب را تضمین می‌کند که هر شهروند باید در جامعه مدرن به آن دسترسی داشته باشد.[86] این نوعی پایه است که برای همه تضمین شده است و هرگز نمی‌توان از آن پایین‌تر رفت.
همچنین استدلال می‌شود که فقدان تبعیض بین کسانی که به اصطلاح شایسته هستند و کسانی که نیستند، راهی برای کاهش انگ اجتماعی است.[85]
علاوه بر این، حامیان UBI ممکن است استدلال کنند که دسته‌بندی‌های "شایسته" و "ناشایست" سطحی هستند، زیرا افرادی که به طور منظم مشغول کار نیستند، به جامعه کمک می‌کنند، به عنوان مثال با بزرگ کردن فرزندان، مراقبت از افراد یا انجام سایر فعالیت‌های ارزشمندی که نهادینه‌سازی نشده‌اند. UBI تعادلی در این زمینه ایجاد می‌کند و بر این اساس مفهوم کار را که به کار پولی خالص کاهش یافته است، غلبه می‌کند.[87]
سلامت و فقر[ویرایش]
اولین بررسی سیستماتیک جامع از تأثیرات سلامت درآمد پایه (یا دقیق‌تر، انتقال نقدی غیرمشروط) در کشورهای با درآمد کم و متوسط، مطالعه‌ای که شامل 21 مطالعه بود که 16 مورد آن کارآزمایی‌های کنترل‌شده تصادفی بودند، کاهش قابل توجهی از نظر بالینی در احتمال بیمار شدن به میزان 27 درصد را نشان داد. انتقال نقدی غیرمشروط، طبق این مطالعه، ممکن است همچنین امنیت غذایی و تنوع غذایی را بهبود بخشد. کودکان در خانواده‌های گیرنده همچنین احتمال بیشتری دارد که به مدرسه بروند و انتقال نقدی ممکن است هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را افزایش دهد.[88] به‌روزرسانی سال 2022 این بررسی پیشگام یافته‌های خود را بر اساس مجموعه شواهد رو به رشد (35 مطالعه، که بیشتر آن‌ها کارآزمایی‌های کنترل‌شده تصادفی بزرگ بودند) تأیید کرد و همچنین شواهد کافی وجود دارد که نشان می‌دهد انتقال نقدی غیرمشروط احتمال زندگی در فقر شدید را نیز کاهش می‌دهد.[89]
انجمن پزشکی کانادا در سال 2015 قطعنامه‌ای را به صراحت تأیید کرد که از درآمد پایه حمایت می‌کند و خواستار آزمایش‌های درآمد پایه در کانادا شد.[90]
حامیان[ویرایش]
برنامه‌های آزمایشی و آزمایش‌ها[ویرایش]

اومیتا، یکی از دو روستای فقیر در نامیبیا که در سال‌های 2008-2009 یک درآمد پایه محلی در آن آزمایش شد.
از دهه 1960، به ویژه از اواخر دهه 2000، چندین برنامه آزمایشی و آزمایش در مورد درآمد پایه انجام شده است. برخی از نمونه‌ها عبارتند از:
دهه 1960-1970[ویرایش]

آزمایش‌ها با مالیات منفی بر درآمد در ایالات متحده و کانادا در دهه 1960 و 1970.
استان مانیتوبا، کانادا، Mincome، یک درآمد تضمین‌شده پایه را در دهه 1970 آزمایش کرد. در شهر دوفین، مانیتوبا، کار تنها 13 درصد کاهش یافت، که بسیار کمتر از حد انتظار بود.[91][92] این برنامه پس از بروز مشکلاتی در مورد پایداری هزینه، متوقف شد.[93]
2000-2009[ویرایش]

یک کمک هزینه پایه در نامیبیا در سال 2008 آغاز شد و در سال 2009 به پایان رسید.[94]
یک آزمایش مستقل در سائوپائولو، برزیل در سال 2009 آغاز شد.[95]
2010-2019[ویرایش]

آزمایش‌های درآمد پایه در چندین روستا در هند در سال 2011-2012[96] که دولت آن کشور پیشنهاد یک درآمد پایه همگانی برای همه شهروندان را داده است.[97] مشخص شد که درآمد پایه در این منطقه نرخ تحصیل جوانان را 25 درصد افزایش داده است.[98]
ایران در دسامبر 2010 اولین کشوری بود که یک سیستم UBI را معرفی کرد.[99][100] این به همه شهروندان پرداخت می‌شد و جایگزین یارانه‌های بنزین، برق و برخی مواد غذایی می‌شد[101] که این کشور سال‌ها برای کاهش نابرابری‌ها و فقر به کار می‌برد. مبلغ در سال 2012 تقریباً 40 دلار برای هر نفر در ماه، 480 دلار در سال برای یک نفر و 2300 دلار برای یک خانواده پنج نفره بود.[102][103]
در اسپانیا، ingreso mínimo vital، سیستم درآمد تضمین‌شده، یک مزیت اقتصادی است که توسط تامین اجتماعی در اسپانیا تضمین می‌شود، اما در سال 2016 نیاز به اصلاح داشت.[104]
در کره جنوبی، برنامه کمک هزینه جوانان در سال 2016 در شهر سونگنام آغاز شد که به هر شهروند 24 ساله 250000 وون (~ 215 دلار آمریکا) هر سه ماه یکبار به صورت "پول محلی" پرداخت می‌کرد که فقط می‌توانست در مشاغل محلی استفاده شود. این برنامه بعداً در سال 2018 به کل استان گیونگ‌گی گسترش یافت.[105][106]
آزمایش GiveDirectly در یک روستای محروم در نایروبی، کنیا، که بیش از 20000 نفر را در مناطق روستایی کنیا بهره‌مند می‌کند، طولانی‌ترین آزمایش درآمد پایه تا نوامبر 2017 است که قرار است به مدت 12 سال ادامه یابد.[107][108][109]
پروژه‌ای به نام EIGHT در یک روستا در فورت پورتال، اوگاندا، که یک سازمان غیرانتفاعی در ژانویه 2017 آغاز کرد، درآمدی را برای 56 بزرگسال و 88 کودک از طریق پول تلفن همراه فراهم می‌کند.[110]
یک آزمایش سه ساله درآمد پایه که دولت فنلاند در ژانویه 2017 آغاز کرد که شامل 2000 موضوع بود[111][112] در آوریل 2018، دولت فنلاند درخواست بودجه برای گسترش و گسترش برنامه را از کلا (آژانس تامین اجتماعی فنلاند) رد کرد.[113]
یک آزمایش در شهر اوترخت، هلند در اوایل سال 2017 آغاز شد که در حال آزمایش نرخ‌های مختلف کمک است.[114]
یک آزمایش سه ساله درآمد پایه که دولت انتاریو، کانادا در سال 2017 در شهرهای همیلتون، تاندر بی و لیندزی آغاز کرد.[115] اگرچه به عنوان درآمد پایه نامیده می‌شد، اما فقط برای افراد کم‌درآمد در دسترس بود و اگر افراد شغل پیدا می‌کردند، بودجه حذف می‌شد[116] و بیشتر به سیستم رفاه فعلی شبیه بود. این پروژه آزمایشی در 31 ژوئیه 2018 توسط دولت جدید محافظه‌کار انتاریو به رهبری نخست‌وزیر داگ فورد لغو شد.
در سال 2018، GoodDollar، یک ابتکار غیرانتفاعی، با هدف ایجاد یک چارچوب اقتصادی جهانی برای ارائه درآمد پایه همگانی از طریق فناوری دارایی دیجیتال بلاک‌چین آغاز به کار کرد. این سازمان غیرانتفاعی قصد دارد یک شبکه انتقال پول همتا به همتا راه‌اندازی کند که در آن پول می‌تواند به کسانی که بیشتر به آن نیاز دارند توزیع شود، صرف نظر از موقعیت مکانی آن‌ها، بر اساس اصول UBI.[117][118] این پروژه 1 میلیون دلار از یک شرکت مالی جمع‌آوری کرد.[119]
طرح ریتو باندو یک طرح رفاهی است که در ایالت تلنگانا، هند در ماه مه 2018 آغاز شد و به هر صاحب مزرعه 4000 روپیه در هر هکتار دو بار در سال برای برداشت ربی و خریف پرداخت می‌کند. برای تأمین مالی این برنامه، بودجه 120 میلیارد روپیه (1.55 میلیارد دلار آمریکا در مه 2022) در بودجه سال مالی 2018-2019 اختصاص داده شد.[120]
2020-تاکنون[ویرایش]

Social Income در سال 2020 به پرداخت درآمد پایه به صورت پول تلفن همراه به افرادی که نیازمند در سیرالئون هستند، آغاز کرد. کمک‌ها از افراد در سراسر جهان تأمین می‌شود که 1 درصد از حقوق ماهانه خود را اهدا می‌کنند.[121]
در ماه مه 2020، اسپانیا یک درآمد حداقل پایه را معرفی کرد که حدود 2 درصد از جمعیت را پوشش می‌دهد، در پاسخ به COVID-19 به منظور "مبارزه با افزایش فقر ناشی از همه‌گیری ویروس کرونا". انتظار می‌رفت که این امر 3 میلیارد یورو (3.5 میلیارد دلار آمریکا) در سال هزینه داشته باشد.[122]
در آگوست 2020، پروژه‌ای در آلمان آغاز شد که به شهروندان 1200 یورو در ماه به صورت قرعه‌کشی پرداخت می‌کرد. این پروژه سه ساله با مقایسه با 1380 نفری که درآمد پایه دریافت نمی‌کنند، انجام شد. هنگامی که این پروژه در آگوست 2023 به پایان رسید، Mein Grundeinkommen محاسبه کرد که یک درآمد پایه همگانی با مالیات 1200 یورو در ماه می‌تواند برای هر بزرگسال در آلمان تأمین شود که 80 درصد از بزرگسالان را در وضعیت بهتری قرار دهد.[123]
در اکتبر 2020، HudsonUP[124] توسط The Spark of Hudson[125] و Humanity Forward Foundation[126] در هادسون، نیویورک راه‌اندازی شد تا به 25 ساکن 500 دلار در ماه به مدت 5 سال پرداخت کند. این برنامه در حال مقایسه با 50 نفری است که درآمد پایه دریافت نمی‌کنند.
در سال 2021، یک برنامه تأمین‌شده توسط اهداکنندگان Compton Pledge[127] در کالیفرنیا آغاز شد و پرداخت‌های ماهانه درآمد تضمین‌شده را به یک "استخر از پیش تأیید شده" از ساکنان کم‌درآمد پرداخت کرد[128] در یک برنامه که قرار است حداکثر 800 گیرنده داشته باشد، که در آن یکی از بزرگترین برنامه‌ها در میان 25 شهر ایالات متحده است که این رویکرد به اقتصاد جامعه را بررسی می‌کنند.
از دسامبر 2021، تاکوما، واشنگتن، "Growing Resilience in Tacoma" (GRIT) را آزمایش کرد، یک ابتکار درآمد تضمین‌شده که به 110 خانواده 500 دلار در ماه پرداخت می‌کند. GRIT بخشی از مطالعه بزرگتر مرکز تحقیقات درآمد تضمین‌شده دانشگاه پنسیلوانیا است. گزارشی از نتایج آزمایش GRIT در سال 2024 منتشر خواهد شد.[129]
پاسخ به COVID-19[ویرایش]
در پاسخ به همه‌گیری COVID-19 و تأثیرات اقتصادی مرتبط با آن، درآمد پایه همگانی و پیشنهادات مشابه مانند پول هلی‌کوپتری و انتقال نقدی به طور فزاینده‌ای در سراسر جهان مورد بحث قرار گرفت.[130] بیشتر کشورها طرح‌های جزئی بیکاری را اجرا کردند که به طور موثری درآمد کارگران را بدون نیاز به کار تأمین می‌کرد.[131] حدود نود کشور و منطقه از جمله ایالات متحده، اسپانیا، هنگ کنگ و ژاپن برنامه‌های انتقال نقدی موقت را به شهروندان خود معرفی کردند.[132][133]
در اروپا، دادخواستی با بیش از 200000 امضا خواستار "درآمد پایه اضطراری" شد[134] و نظرسنجی‌ها نشان داد که حمایت گسترده‌ای در افکار عمومی وجود دارد.[135][136] بر خلاف بسته‌های محرک دولت ایالات متحده، طرح‌های محرک اتحادیه اروپا شامل هیچ گونه سیاست حمایتی از درآمد نبود.[137]
درآمد پایه در مقابل مالیات منفی بر درآمد[ویرایش]

دو روش برای بررسی درآمد پایه هنگام ترکیب با مالیات ثابت بر درآمد (درصد یکسانی مالیات برای هر سطح درآمد) که هر دو منجر به درآمد خالص یکسان (خط نارنجی) می‌شوند: 1. (قرمز) کمک هزینه با مالیات معمولی برای درآمد بالاتر از کمک هزینه. 2. (آبی) مالیات منفی برای افراد کم‌درآمد و مالیات معمولی برای افراد پردرآمد.
نمودار یک سیستم درآمد پایه/مالیات منفی را نشان می‌دهد که با مالیات ثابت ترکیب شده است (درصد یکسانی مالیات برای هر سطح درآمد).
Y در اینجا حقوق قبل از مالیات است که توسط کارفرما پرداخت می‌شود و y' درآمد خالص است.
مالیات منفی بر درآمد
برای درآمد کم، مالیات بر درآمد در سیستم مالیات منفی وجود ندارد. آن‌ها پول دریافت می‌کنند، به شکل مالیات منفی بر درآمد، اما هیچ مالیاتی نمی‌پردازند. سپس، با افزایش درآمد کار، این مزایا به تدریج کاهش می‌یابد. این کاهش به عنوان مکانیزمی برای فقرا در نظر گرفته می‌شود.
درآمد پایه
با این حال، این در سیستم درآمد پایه مربوطه در نمودار صادق نیست. در آنجا همه معمولاً مالیات بر درآمد می‌پردازند. از طرف دیگر، همه همچنین مبلغ یکسانی درآمد پایه دریافت می‌کنند.
اما درآمد خالص یکسان است
اما، همانطور که خط نارنجی در نمودار نشان می‌دهد، درآمد خالص به هر حال یکسان است. مهم نیست که چقدر یا چقدر کم درآمد داشته باشید، مبلغ پولی که در جیب خود دریافت می‌کنید یکسان است، صرف نظر از اینکه از کدام یک از این دو سیستم استفاده می‌کنید.
درآمد پایه و مالیات منفی بر درآمد به طور کلی از نظر اثرات خالص اقتصادی مشابه در نظر گرفته می‌شوند، اما تفاوت‌هایی وجود دارد:

فیلیپ ون پاریژ در کتابخانه خود

فیلیپ هاروی می‌پذیرد که "هر دو سیستم اثر توزیعی یکسانی خواهند داشت و درآمد حاصل از کار را با نرخ یکسان مالیات می‌گیرند" اما موافق نیست که "دو سیستم از نظر هزینه برای مالیات‌دهندگان یکسان تلقی شوند".[138]: 15, 13
نمایه مالیاتی. تونی اتکینسون تمایزی بر اساس اینکه نمایه مالیاتی ثابت (برای درآمد پایه) یا متغیر (برای NIT) است، قائل شد.[139]
زمان‌بندی. فیلیپ ون پاریژ بیان می‌کند که "معادل اقتصادی بین دو برنامه نباید بر این واقعیت پنهان کند که آن‌ها به دلیل زمان‌بندی پرداخت‌های متفاوت تأثیر متفاوتی بر گیرندگان دارند: از قبل در درآمد پایه، پس از آن در مالیات منفی بر درآمد".[140]
منابع و استدلال‌ها[ویرایش]
اتوماسیون[ویرایش]

این نظر رایج وجود دارد که ما در دوره‌ای از بیکاری ناشی از فناوری هستیم - اینکه فناوری به طور فزاینده‌ای کارگران ماهر را منسوخ می‌کند.

پروفسور مارک مک‌کارتی (2014)[141]
یکی از دلایل اصلی درآمد پایه اعتقاد به این است که اتوماسیون و رباتیک می‌تواند منجر به بیکاری ناشی از فناوری شود و دنیایی با مشاغل پولی کمتری ایجاد کند. یک سؤال کلیدی در این زمینه این است که آیا یک درآمد پایه می‌تواند به جلوگیری یا کاهش چنین مشکلاتی با اجازه دادن به همه برای بهره‌مندی از ثروت جامعه کمک کند و همچنین اینکه آیا UBI می‌تواند سنگ بنایی برای یک اقتصاد مبتنی بر منابع یا پس از کمبود باشد.[142][143][144]
نامزد ریاست جمهوری ایالات متحده و بنیانگذار غیرانتفاعی، اندرو یانگ، از دست دادن 4 میلیون شغل در بخش تولید به دلیل اتوماسیون خبر داد و از UBI (که او آن را "تقسیم آزادی" می‌نامد) به مبلغ 1000 دلار در ماه صرف نظر از وضعیت اشتغال حمایت کرد.[145] یانگ بیان کرده است که تحت تأثیر مارتین فورد قرار گرفته است. فورد به نوبه خود معتقد است که فناوری‌های نوظهور نتوانند تعداد زیادی شغل ایجاد کنند. برعکس، زیرا صنایع جدید به ندرت، اگر اصلاً، به شدت به نیروی کار وابسته هستند.[146] این استدلال جدید نیست، اما وجود چندین مطالعه دانشگاهی که واقعاً آینده‌ای با اشتغال به طور قابل توجهی کمتر در دهه‌های آینده را پیش‌بینی می‌کنند، جدید است.[147][148][149] علاوه بر این، رئیس‌جمهور باراک اوباما بیان کرده است که معتقد است رشد هوش مصنوعی منجر به بحث فزاینده‌ای در مورد "پول رایگان غیرمشروط برای همه" خواهد شد.[150]
اقتصاد و هزینه‌ها[ویرایش]
برخی از حامیان UBI استدلال می‌کنند که درآمد پایه می‌تواند رشد اقتصادی را افزایش دهد زیرا به مردم اجازه می‌دهد در آموزش سرمایه‌گذاری کنند تا مشاغل ماهرتر و پردرآمدتری به دست آورند.[151][152] با این حال، بحثی در مورد درآمد پایه در جنبش کاهش رشد نیز وجود دارد که با رشد اقتصادی مخالف است.[153]
مدافعان استدلال می‌کنند که امنیت مالی تضمین‌شده UBI تمایل مردم به پذیرش ریسک را افزایش می‌دهد[154] که یک فرهنگ نوآوری ایجاد می‌کند و روحیه کارآفرینی را تقویت می‌کند.[155]
هزینه یک درآمد پایه یکی از بزرگترین سؤالات در بحث عمومی و همچنین در تحقیقات است و بستگی به عوامل زیادی دارد. در وهله اول، بستگی به سطح خود درآمد پایه دارد و همچنین به نکات فنی زیادی دارد که دقیقاً چگونه ساخته می‌شود.
در حالی که مخالفان ادعا می‌کنند که یک درآمد پایه در سطح مناسب برای همه شهروندان از نظر مالی امکان‌پذیر نیست، حامیان آن پیشنهاد می‌کنند که این امر واقعاً امکان‌پذیر است، با برخی که بازتوزیع قوی و بازسازی بوروکراسی و اداری را برای این منظور پیشنهاد می‌کنند.[156]
طبق اظهارات چارلز موری، محقق لیبرال/محافظه کار وابسته به مؤسسه شرکت آمریکایی، که در سال 2014 توسط ورونیک دو روگی، رئیس کرسی اقتصاد سیاسی و محقق ارشد در مرکز مرکاتوس در دانشگاه جورج میسون و ستون‌نویس سراسری، به یاد آورده و تأیید شده است، هزینه UBI در ایالات متحده در سال 2014 حدود 200 میلیارد دلار ارزان‌تر از سیستم ایالات متحده در آن تاریخ بود.[157] تا سال 2020، تقریباً یک تریلیون دلار ارزان‌تر می‌شد.[158]
اقتصاددان آمریکایی، کارل وایدرکویست، استدلال می‌کند که ضرب کردن مبلغ کمک‌هزینه در جمعیت یک محاسبه ساده‌لوحانه است، زیرا این هزینه‌های ناخالص UBI است و در نظر نمی‌گیرد که مردم به طور منظم مالیات می‌پردازند و در عین حال کمک‌هزینه را دریافت می‌کنند.[159]
به گفته توماس استراوبهار، اقتصاددان سوئیسی، مفهوم UBI اساساً قابل تأمین مالی است. او آن را به عنوان "در اصل چیزی بیش از یک اصلاح مالیاتی اساسی" توصیف می‌کند که "تمام اقدامات رفاهی را در یک ابزار واحد، درآمد پایه که به طور غیرمشروط پرداخت می‌شود، جمع می‌کند."[160] او همچنین معتقد است که درآمد پایه از نظر اجتماعی عادلانه است و استدلال می‌کند که اگرچه همه شهروندان در ابتدا مبلغ یکسانی را به صورت درآمد پایه دریافت می‌کنند، اما افراد ثروتمند در پایان ماه پول بسیار بیشتری را از طریق مالیات از دست می‌دهند تا پولی که از طریق درآمد پایه دریافت می‌کنند، در حالی که برعکس برای افراد فقیرتر صادق است، مشابه مفهوم مالیات منفی بر درآمد.[160]
تورم هزینه‌های کار و اجاره[ویرایش]
یکی از رایج‌ترین استدلال‌ها علیه UBI ناشی از فشار صعودی بر قیمت‌ها، به ویژه برای کار و اجاره، است که احتمالاً منجر به تورم می‌شود.[161][162] انتخاب‌های سیاستی عمومی مانند کنترل اجاره یا مالیات بر ارزش زمین احتمالاً بر پتانسیل تورمی درآمد پایه همگانی تأثیر می‌گذارد.[162]
کار[ویرایش]
بسیاری از منتقدان درآمد پایه استدلال می‌کنند که مردم به طور کلی کمتر کار خواهند کرد، که به نوبه خود منجر به کاهش درآمد مالیاتی و پول برای دولت‌ها و دولت‌های محلی می‌شود.[163][164][165][166] اگرچه تعیین دقیق آنچه در صورت معرفی یک درآمد پایه در سراسر کشور رخ می‌دهد دشوار است، اما مطالعاتی وجود دارد که سعی کرده‌اند به این سؤال پاسخ دهند:

در آزمایش‌های مالیات منفی بر درآمد در ایالات متحده در دهه 1970، کاهش پنج درصدی در ساعات کاری وجود داشت. کاهش کار بزرگترین برای درآمد دوم در خانواده‌های دو درآمدی و ضعیف‌ترین برای درآمد اصلی بود. کاهش ساعات با افزایش مزایا بیشتر بود.[167]
در آزمایش Mincome در روستای دوفین، مانیتوبا، کاهش جزئی در ساعات کاری در طول آزمایش وجود داشت. با این حال، تنها دو گروهی که به طور قابل توجهی کمتر کار کردند، مادران جدید و نوجوانانی بودند که برای حمایت از خانواده خود کار می‌کردند. مادران جدید زمان بیشتری را با نوزادان خود می‌گذراندند و نوجوانان زمان بیشتری را به تحصیل خود اختصاص می‌دادند.[168]
مطالعه‌ای در سال 2017 نشان داد که هیچ مدرکی وجود ندارد که مردم به دلیل اصلاحات یارانه‌ها در ایران کمتر کار کنند.[169]
در مورد سؤال درآمد پایه در مقابل مشاغل، جنبه تله‌های رفاه نیز وجود دارد. حامیان درآمد پایه اغلب استدلال می‌کنند که با درآمد پایه، مشاغل نامطلوب لزوماً مجبور به پرداخت دستمزد بهتر و بهبود شرایط کاری خود می‌شوند، بنابراین مردم همچنان آن‌ها را بدون نیاز انجام می‌دهند و این تله‌ها را کاهش می‌دهند.[170]
فلسفه و اخلاق[ویرایش]
طبق تعریف، درآمد پایه همگانی بین افراد "شایسته" و "ناشایست" هنگام انجام پرداخت‌ها تمایز قائل نمی‌شود. مخالفان استدلال می‌کنند که این فقدان تبعیض ناعادلانه است: "کسانی که عمداً بیکاری یا فعالیت‌های غیرمولد را انتخاب می‌کنند نمی‌توانند انتظار داشته باشند که کسانی که متعهد به انجام کار مولد هستند، معیشت آن‌ها را تأمین کنند. مسئولیت‌پذیری جوهره عدالت است."[171]
حامیان معمولاً UBI را به عنوان یک حق اساسی انسانی می‌بینند که یک استاندارد زندگی مناسب را تضمین می‌کند که هر شهروند باید در جامعه مدرن به آن دسترسی داشته باشد.[172] این نوعی پایه است که برای همه تضمین شده است و هرگز نمی‌توان از آن پایین‌تر رفت.
همچنین استدلال می‌شود که فقدان تبعیض بین کسانی که به اصطلاح شایسته هستند و کسانی که نیستند، راهی برای کاهش انگ اجتماعی است.[171]
علاوه بر این، حامیان UBI ممکن است استدلال کنند که دسته‌بندی‌های "شایسته" و "ناشایست" سطحی هستند، زیرا افرادی که به طور منظم مشغول کار نیستند، به جامعه کمک می‌کنند، به عنوان مثال با بزرگ کردن فرزندان، مراقبت از افراد یا انجام سایر فعالیت‌های ارزشمندی که نهادینه‌سازی نشده‌اند. UBI تعادلی در این زمینه ایجاد می‌کند و بر این اساس مفهوم کار را که به کار پولی خالص کاهش یافته است، غلبه می‌کند.[173]
سلامت و فقر[ویرایش]
اولین بررسی سیستماتیک جامع از تأثیرات سلامت درآمد پایه (یا دقیق‌تر، انتقال نقدی غیرمشروط) در کشورهای با درآمد کم و متوسط، مطالعه‌ای که شامل 21 مطالعه بود که 16 مورد آن کارآزمایی‌های کنترل‌شده تصادفی بودند، کاهش قابل توجهی از نظر بالینی در احتمال بیمار شدن به میزان 27 درصد را نشان داد. انتقال نقدی غیرمشروط، طبق این مطالعه، ممکن است همچنین امنیت غذایی و تنوع غذایی را بهبود بخشد. کودکان در خانواده‌های گیرنده همچنین احتمال بیشتری دارد که به مدرسه بروند و انتقال نقدی ممکن است هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را افزایش دهد.[174] به‌روزرسانی سال 2022 این بررسی پیشگام یافته‌های خود را بر اساس مجموعه شواهد رو به رشد (35 مطالعه، که بیشتر آن‌ها کارآزمایی‌های کنترل‌شده تصادفی بزرگ بودند) تأیید کرد و همچنین شواهد کافی وجود دارد که نشان می‌دهد انتقال نقدی غیرمشروط احتمال زندگی در فقر شدید را نیز کاهش می‌دهد.[175]
انجمن پزشکی کانادا در سال 2015 قطعنامه‌ای را به صراحت تأیید کرد که از درآمد پایه حمایت می‌کند و خواستار آزمایش‌های درآمد پایه در کانادا شد.[176]
منابع[ویرایش]

به‌روزرسانی‌ها[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

^ همچنین به عنوان درآمد پایه غیرمشروط، درآمد پایه شهروندان، تضمین درآمد پایه، کمک هزینه زندگی پایه، درآمد سالانه تضمین‌شده، امنیت درآمد همگانی یا کمک هزینه همگانی شناخته می‌شود.

مطالعه بیشتر[ویرایش]

بر اساس تاریخ انتشار:

آیلسا مک‌کی، آینده سیاست تامین اجتماعی: زنان، کار و درآمد پایه شهروندان، راتلج، 2005، ISBN 9781134287185
کارل وایدرکویست، استقلال، بی‌مالکی و درآمد پایه: نظریه آزادی به عنوان قدرت نه گفتن، نیویورک، پالگراو مک‌میلان، مارس 2013. پیش‌نویس‌های اولیه هر فصل به صورت رایگان در این لینک در دسترس هستند.
کارل وایدرکویست، خوزه نوگرا، یانیک وندربرگت و یورگن د ویسپلاار (ویراستاران). درآمد پایه: مجموعه مقالاتی از تحقیقات معاصر، آکسفورد: وایلی-بلک‌ول، 2013.
روتگر برگمن، утопия برای واقع‌گرایان، د کورس پوندنت، 2014، ISBN 9789082520347
نیک سرنیک و الکس ویلیامز، اختراع آینده: پس از سرمایه‌داری و دنیایی بدون کار، ورسو بوکس، 2015، ISBN 9781784780968
یوانا کولومبینو، "پنج راه گشایش به درآمد پایه: یک سفر ایتالیایی" (PDF). مجله اقتصادی ایتالیا. 1 (3): 353–389. doi:10.1007/s40797-015-0018-3. S2CID 26507450. بایگانی‌شده (PDF) از اصلی در 29 دسامبر 2022. بازیابی‌شده در 2 سپتامبر 2019.
کارل وایدرکویست، ویراستار، کاوش در تضمین درآمد پایه، (مجموعه کتاب)، پالگراو مک‌میلان.
پل اوبرین، درآمد پایه: پول از آسمان، مطبوعات تاریخی، 2017، ISBN 978 1 84588 367 6.
بنجامین ام. فریدمن، "متولد شدن برای آزادی" (بررسی فیلیپ ون پاریژ و یانیک وندربرگت، درآمد پایه: یک پیشنهاد رادیکال برای یک جامعه آزاد و یک اقتصاد سالم، انتشارات دانشگاه هاروارد، 2017)، بررسی کتاب نیویورک، جلد. LXIV، شماره 15 (12 اکتبر 2017)، ص. 39–41.
مارینزکو، ایوانا (فوریه 2018). "انتقال نقدی غیرمشروط برای کاهش فقر و آسیب‌پذیری: اثر بر استفاده از خدمات بهداشتی و نتایج بهداشتی در کشورهای با درآمد کم و متوسط". مقاله کار پژوهشی NBER شماره 24337. doi:10.3386/w24337. ISSN 0305-750X.
ایوان مک‌گوی، "آیا ربات‌ها شغل شما را از بین می‌برند؟ اشتغال کامل، درآمد پایه و دموکراسی اقتصادی" (2018) SSRN، قسمت 4(2).
اندرو یانگ، جنگ با مردم عادی، کتاب‌های هاچت، 3 آوریل 2018
لوری، آنی (2018). به مردم پول بدهید: چگونه یک درآمد پایه همگانی می‌تواند فقر را پایان دهد، کار را متحول کند و جهان را تغییر دهد. تاج. ISBN 978-1524758769.
دیوید گرابر، مشاغل چرت و پرت، سایمون و شوستر، مه 2018، ISBN 9781501143311
برایس کاورت، "چه پولی می‌تواند بخرد: وعده و محدودیت‌های درآمد پایه همگانی"، نیشن، جلد. 307، شماره 6 (10 / 17 سپتامبر 2018)، ص. 33–35.
جان لانچستر، "ایده خوب: جان لانچستر استدلال می‌کند که درآمد پایه همگانی" (بحث در مورد 8 کتاب منتشر شده بین سال‌های 2014 و 2019 که به طور جامع از درآمد پایه حمایت می‌کنند)، بررسی کتاب لندن، جلد. 41، شماره 14 (18 ژوئیه 2019)، ص. 5–8.

پیوندهای خارجی[ویرایش]

شبکه درآمد پایه
درآمد پایه هند
آزمایشگاه درآمد پایه (BIL)
صندوق اعتماد درآمد پایه شهروندان
Red Humanista por la Renta Básica Universal (به اسپانیایی)
درآمد پایه همگانی اروپا
آیا باید درآمد پایه همگانی ایجاد شود؟
چرا باید به همه پول رایگان بدهیم | روتگر برگمن | TEDxMaastricht. سخنرانی TED در یوتیوب توسط روتگر برگمن. بارگذاری شده در 21 اکتبر 2014.


ایالات متحده مسئول انتشار میلیاردها تن متریک گازهای گلخانه‌ای به جو هر سال است (6.6 میلیارد تن معادل دی‌اکسید کربن در سال 2019). شکل 1، تفکیک منابع این انتشارها بر اساس بخش‌های اقتصادی را نشان می‌دهد.

شکل 1. انتشار گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده در سال 2019 بر اساس بخش

رویکردهای اصلی سیاست‌های کاهش گازهای گلخانه‌ای که در حال بررسی هستند، در سه دسته اصلی قرار می‌گیرند: قیمت‌گذاری کربن، یارانه‌های فناوری و استانداردهای عملکرد. سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن، مشوق مالی مستقیمی برای کاهش انتشارها فراهم می‌کنند و می‌توان آن‌ها را از طریق مالیات یا عوارض (مثلاً به ازای هر تن) یا از طریق ایجاد یک سیستم مبادله آلودگی مبتنی بر بازار اجرا کرد. یارانه‌های فناوری و نوآوری، مشوق‌هایی برای استقرار و نوآوری فناوری‌های کم‌آلاینده فراهم می‌کنند و می‌توان آن‌ها را از طریق اعتبار مالیاتی (مثلاً به ازای هر کیلووات ساعت) یا تأمین مالی مستقیم دولتی اجرا کرد. استانداردهای عملکرد، نیازمند آن هستند که محصولات یا فرآیندهای خاص، سطوح حداقل یا متوسط معینی از عملکرد فنی (مثلاً تن دی‌اکسید کربن به ازای هر کیلووات ساعت، مایل به ازای هر گالن) را برآورده کنند و می‌توانند از انعطاف‌پذیر، گسترده و مبتنی بر بازار تا دقیق و خاص مکان، متغیر باشند. سیاست‌های خرید دولتی، توافقنامه‌های بین‌المللی و طیف گسترده‌ای از سایر برنامه‌ها نیز نقش مهمی در یک سبد سیاست اقلیمی جامع ایفا می‌کنند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سیاست‌های اقلیمی فردی، این است که آیا آن‌ها عمدتاً مبتنی بر مشوق‌های اقتصادی هستند و از نیروهای بازار برای کاهش انتشارها استفاده می‌کنند، یا رویکردهای نظارتی دقیق که به الزامات نظارتی بسیار مشخصی متکی هستند که برای جلوگیری از جریمه باید برآورده شوند. همانطور که در اینجا و در توضیحات بعدی توضیح داده شده است، بسیاری از سیاست‌ها - به ویژه انواع مختلف استانداردهای عملکرد - بسته به میزان انعطاف‌پذیری که برای شرکت‌ها، مکان‌ها و فناوری‌ها در دستیابی به اهداف مشخص شده، در یک طیف قرار می‌گیرند. این رویکردهای سیاستی نیز به طور متقابل انحصاری نیستند. در بسیاری از موارد، می‌توان و از آن‌ها به صورت ترکیبی استفاده می‌شود.

سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن

سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن، شرکت‌ها را ملزم می‌کنند تا به ازای هر تن انتشار کربن، مبلغی را پرداخت کنند. این قیمت که به طور کلی در طول زمان افزایش می‌یابد، هزینه نسبی سوخت‌ها و محصولات را تغییر می‌دهد و قیمت سوخت‌ها و محصولات پرآلاینده را نسبت به آن‌هایی که انتشار کمتری دارند، افزایش می‌دهد.

قیمت‌گذاری کربن در مقایسه با سایر گزینه‌های سیاستی اقلیمی، چندین مزیت دارد:

این سیاست جامع است و در سراسر اقتصاد نفوذ می‌کند و به همه تصمیم‌گیرندگان مشوق می‌دهد تا راه‌هایی برای کاهش انتشارها (به عنوان مثال، با بهبود دیگ بخار در یک کارخانه یا خرید یک تهویه مطبوع کارآمدتر در خانه) بیابند.

این سیاست به کسب‌وکارها و خانوارها انعطاف‌پذیری می‌دهد تا تصمیماتی بگیرند که بر اساس اطلاعات خودشان منطقی باشد.

بازارهای موجود می‌توانند به طور یکپارچه ارزش کاهش انتشارها را در قیمت تمام کالاها و خدمات لحاظ کنند.

سیاست‌های صریح قیمت‌گذاری کربن با موانع سیاسی قابل توجهی در کنگره ایالات متحده مواجه شده‌اند.

برای اطلاعات بیشتر در مورد قیمت‌گذاری کربن، لطفاً به "Carbon Pricing 101" و توضیحات بعدی در مجموعه توضیحات قیمت‌گذاری کربن RFF مراجعه کنید.

استانداردهای عملکرد

استانداردهای عملکرد، مجموعه گسترده‌ای از سیاست‌ها هستند که معیارهایی را تعیین می‌کنند که شرکت‌ها باید به آن‌ها دست یابند. آن‌ها می‌توانند در بخش‌های مختلف اقتصادی به کار روند. به عنوان مثال، آن‌ها ممکن است یک معیار انتشار برای تولیدکنندگان برق تعیین کنند. یک معیار برای میزان انرژی که باید از منابع انرژی کم‌کربن (استاندارد انرژی پاک) تامین شود. یا یک معیار برای مصرف سوخت خودروهای جدید (استانداردهای مایل به ازای هر گالن). نمونه‌هایی از استانداردهای عملکرد شامل استانداردهای برق پاک و استانداردهای سبد انرژی تجدیدپذیر در بخش برق است. استانداردهای مصرف سوخت، استانداردهای سوخت تجدیدپذیر، استانداردهای سوخت کم‌کربن و استانداردهای خودروهای با انتشار صفر در بخش حمل و نقل است. استانداردهای عملکرد انتشار در بخش صنعت و استانداردهای بهره‌وری لوازم خانگی و آیین‌نامه‌های ساختمانی در بخش‌های تجاری و مسکونی.

استانداردهای عملکرد می‌توانند با درجات مختلف انعطاف‌پذیری و قابلیت معامله بین شرکت‌ها طراحی شوند. در انتهای دقیق‌تر طیف، استانداردهای فناوری قرار دارند که از شرکت‌ها و تاسیسات می‌خواهند تا انواع خاصی از فناوری‌ها را برای کاهش انتشارها نصب و استفاده کنند. یک مثال خوب از این نوع استاندارد دقیق را می‌توان در الزامات "بررسی منبع جدید" آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده برای ساخت نیروگاه‌های جدید یا به طور قابل توجهی ارتقا یافته یافت. برای دریافت مجوز، این نیروگاه‌ها باید برنامه‌هایی برای نصب "بهترین فناوری کنترل موجود" برای کاهش انتشار آلاینده‌های هوا را ارائه دهند.

استانداردهای عملکرد انعطاف‌پذیرتر به طور کلی تعیین نمی‌کنند که یک شرکت باید از چه فناوری‌هایی برای برآورده کردن معیارهای تعیین شده استفاده کند، بلکه به شرکت‌ها اجازه می‌دهند تا این کار را به مقرون به صرفه‌ترین روش ممکن انجام دهند. این سیاست‌ها معمولاً طیف گسترده‌ای از فناوری‌ها را به عنوان گزینه‌های انطباق در نظر می‌گیرند و خلاقیت صنعت را در مورد چگونگی دستیابی به اهداف با کمترین هزینه تحریک می‌کنند. این استانداردها ممکن است معیارهای متفاوتی را در سطح تاسیسات یا شرکت تعیین کنند یا انعطاف‌پذیری برای برآورده کردن معیارها را در بخش قابل توجهی از اقتصاد از طریق قابلیت معامله ارائه دهند. به عنوان مثال، استانداردهای برق پاک پیشنهاد شده‌اند که اهدافی را برای افزایش سهم فروش برق کلی از انرژی پاک تعیین می‌کنند که منجر به ایجاد یک بازار ملی برای اعتبارات انرژی پاک می‌شود.

استانداردهای عملکرد اثر افزایش هزینه فناوری‌های کم‌عملکرد (مانند خودرویی با انتشار گازهای گلخانه‌ای بالاتر) را نسبت به فناوری‌های با عملکرد بالاتر دارند. در مقایسه با سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن، استانداردهای عملکرد تأثیر کمتری بر قیمت‌های مصرف‌کننده دارند، اما منجر به کاهش انتشار گران‌تری می‌شوند. استانداردهای عملکرد می‌توانند به طور موثر همراه با سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن یا به تنهایی استفاده شوند و در صورت طراحی دقیق، می‌توانند کارایی هزینه بالایی در یک بخش معین داشته باشند.

یارانه‌های استقرار فناوری

بیشتر یارانه‌های استقرار فناوری در ایالات متحده به شکل اعتبار مالیاتی بوده است. رویکردهای دیگر شامل پرداخت‌های مستقیم، تضمین وام، حراج‌های معکوس، تعرفه‌های تغذیه و قراردادهای تفاضلی است.

اعتبار مالیاتی، مشوق مالی ارائه می‌کند که فعالیت اقتصادی خاصی را از طریق کاهش پرداخت‌های مالیاتی تشویق می‌کند. هدف از مشوق‌های مالیاتی در زمینه انرژی پاک، ارائه مشوق‌های مالی به شرکت‌ها و خانوارها برای ساخت، تولید یا مصرف فناوری‌ها و محصولاتی است که انتشار کم یا صفر دارند. به عنوان مثال، یک مشوق مالیاتی ممکن است مردم را تشویق کند تا خودروهای برقی به جای خودروهای بنزینی بخرند. سرمایه‌گذاری و تولید برق از انرژی خورشیدی، بادی و سایر منابع انرژی تجدیدپذیر را تشویق کند. یا از جذب و ذخیره زیرزمینی دی‌اکسید کربن پشتیبانی کند.

اعتبار مالیاتی سال‌هاست که در سطح فدرال مورد استفاده قرار گرفته است. نمونه‌ها شامل اعتبار مالیاتی فدرال برای خودروهای برقی و اعتبار مالیاتی تولید و اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری برای برق بادی و خورشیدی است که هزینه ساخت و استقرار این فناوری‌ها را کاهش می‌دهد. این اعتبارات مالیاتی به تحریک سرمایه‌گذاری خصوصی قابل توجه در استقرار اولیه و نوآوری کاهش هزینه این فناوری‌ها کمک کرده است و به یکی از مزایای کلیدی مشوق‌های مالیاتی اشاره می‌کند. در عین حال، مشوق‌های مالیاتی به طور کلی به عنوان راهی نسبتاً غیراقتصادی برای هدایت کاهش انتشارها در دراز مدت در نظر گرفته می‌شوند، تا حدی به این دلیل که می‌توانند در هنگام افزایش مقیاس استقرار، به مقادیر زیادی از هزینه‌های عمومی نیاز داشته باشند.

تأمین مالی عمومی برای نوآوری

سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه فناوری‌های پیشرفته انرژی پاک و کاهش انتشار، یک عنصر حیاتی از سیاست‌های کاهش اقلیمی است. از آنجایی که بخش خصوصی اغلب در تحقیقات بلندمدت سرمایه‌گذاری کافی نمی‌کند، دولت فدرال می‌تواند - و اغلب این کار را می‌کند - نقش مهمی در ارائه بودجه پایه برای تحقیق و توسعه فناوری‌های نوظهور ایفا کند. دولت فدرال می‌تواند بودجه این فعالیت را به عنوان راهی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی افزایش دهد.

دولت اخیراً میلیاردها دلار بودجه فدرال اضافی برای تحقیق، توسعه و استقرار انرژی پاک از طریق قانون انرژی 2020 که بر نوسازی سیاست‌های انرژی ایالات متحده و تشویق نوآوری انرژی متمرکز است و قانون زیرساخت دوجانبه را تصویب کرده است. این قوانین برنامه‌های تحقیق و توسعه برای فناوری ذخیره انرژی، هیدروژن، جذب کربن و موارد دیگر را ایجاد می‌کنند.

سیاست‌های خرید دولتی

خرید عمومی کالاها بخش قابل توجهی از اقتصاد ایالات متحده و جهان (12 درصد در سطح جهانی، بر اساس تخمین‌های بانک جهانی) را تشکیل می‌دهد. با ایجاد سیاست‌ها و برنامه‌های "خرید سبز"، سیاست‌گذاران می‌توانند سازمان‌های دولتی را تشویق یا ملزم کنند تا کالاهای نسبتاً پایدار، از مصالح ساختمانی مانند فولاد و سیمان تا وسایل نقلیه و تجهیزات اداری را خریداری کنند. با توجه به اندازه دولت فدرال، خرید در مقیاس فدرال می‌تواند سرمایه‌گذاری‌های نوآورانه را تحریک کند و بازارهایی را برای فناوری‌های پیشرفته و محصولات با کارایی بالا ایجاد یا تقویت کند که در غیر این صورت کمتر رقابتی خواهند بود. با ایجاد "نیروی تقاضا" برای توسعه فناوری‌های نوظهور، خرید دولتی یک پایگاه مشتری ایجاد می‌کند و خطر مرتبط با سرمایه‌گذاری در فناوری‌های انرژی پیشرفته و سایر تکنیک‌های کاهش انتشار را کاهش می‌دهد.

توافقنامه‌های بین‌المللی

توافقنامه پاریس در مورد تغییرات آب و هوایی یک توافقنامه الزام‌آور قانونی است، به این معنی که کشورهایی که به آن می‌پیوندند باید تلاش‌های قابل توجهی برای حفظ گرمایش جهانی زیر 2 درجه سانتیگراد انجام دهند. محبوبیت بین‌المللی توافقنامه پاریس تا حد زیادی به انعطاف‌پذیری آن نسبت داده می‌شود: کشورهای فردی اهداف خود را تعیین می‌کنند، در حالی که مسئولیت پاسخگویی به تقویت اهداف خود در طول زمان را بر عهده دارند. توافقنامه پاریس و سایر توافقنامه‌های بین‌المللی ابزارهای سیاستی مهمی برای کمک به استراتژی‌های اقلیمی چند ملیتی و اهرم‌گذاری اقدام متقابل توسط سایر کشورها برای کاهش کلی انتشار جهانی هستند.


ایالات متحده هر سال میلیاردها تن گاز گلخانه‌ای وارد جو می‌کند - تنها در سال 2019، 6.5 میلیارد تن معادل دی‌اکسید کربن. شکل 1 این انتشارها را بر اساس بخش‌های اقتصادی تفکیک می‌کند. برای کاهش انتشار و کمک به کاهش تغییرات آب و هوایی، دولت فدرال می‌تواند انواع مختلفی از سیاست‌ها را اجرا کند.

سیاست‌های فدرال برای کاهش انتشار می‌توانند کل اقتصاد را پوشش دهند یا بر بخش‌های خاصی متمرکز شوند. گزینه‌های سیاستی در سطح کل اقتصاد شامل قیمت‌گذاری کربن همراه با سایر سبدهای سیاستی جامع است که سیاست‌های خاص بخش را در سراسر اقتصاد ترکیب می‌کنند. این توضیح، مروری بر گزینه‌های سیاستی در سطح کل اقتصاد ارائه می‌دهد و برنامه‌های قیمت‌گذاری را با رویکرد سبدی مقایسه می‌کند که هدف آن کاهش انتشار، بخش به بخش، در سراسر اقتصاد است.

شکل 1. انتشار گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده بر اساس بخش در سال 2019

قیمت‌گذاری کربن به طور گسترده به عنوان کارآمدترین رویکرد اقتصادی برای کاهش انتشار دی‌اکسید کربن (CO₂) شناخته می‌شود، به این معنی که این رویکرد با کمترین هزینه ممکن برای جامعه، کاهش انتشار را به دست می‌آورد. با دادن یک انگیزه یکسان به همه منتشرکنندگان برای کاهش انتشار خود، یک مکانیسم قیمت‌گذاری می‌تواند به طور مقرون به صرفه انتشار را کاهش دهد. با این حال، بسیاری از مدافعان محیط زیست و دیگران معتقدند که قیمت‌گذاری کربن نباید مکانیسم اصلی برای کاهش انتشار باشد. به عنوان جایگزینی برای قیمت‌گذاری کربن، یک رویکرد سبدی بخشی به دنبال کاهش انتشار در سطح کل اقتصاد با یک رویکرد هدفمند برای هر منبع خاص انتشار است. مخالفان قیمت‌گذاری کربن اغلب رویکرد سبدی بخشی را ترجیح می‌دهند.

جعبه ابزار سیاست اقلیمی فدرال
اصول اولیه
دو نوع قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد وجود دارد: مالیات کربن و طرح مبادله و صدور مجوز.

مالیات کربن یک قیمت ثابت است که هر نهاد منتشرکننده باید به ازای هر تن CO₂ که وارد جو می‌کند، پرداخت کند. مالیات 3 دلاری به ازای هر تن CO₂ معادل مالیات 11 دلاری به ازای هر تن کربن است، زیرا کربن حدود 3/11 وزن CO₂ را تشکیل می‌دهد.

یک طرح مبادله و صدور مجوز، مقدار کل CO₂ که می‌تواند توسط مجموعه خاصی از تاسیسات منتشر شود را محدود می‌کند. در یک طرح مبادله و صدور مجوز، دولت تعداد محدودی مجوز انتشار (همچنین به عنوان پروانه شناخته می‌شود) صادر می‌کند که هر کدام به دارنده حق انتشار یک تن CO₂ را می‌دهد. مجوزها می‌توانند به روش‌های مختلف توزیع شوند: آنها می‌توانند مستقیماً به شرکت‌ها یا تاسیسات اختصاص داده شوند (روشی به نام تخصیص رایگان مجوزها) یا از طریق بازارهای حراج فروخته شوند. عرضه محدود و تحت کنترل دولت مجوزها، "سقف" را بر مقدار کل انتشار قرار می‌دهد. مجوزها قابل معامله هستند و این فروش و خریدهای (عرضه و تقاضا) یک قیمت بازار برای مجوزها ایجاد می‌کند - اساساً قیمت یک تن انتشار CO₂.

یک قیمت کربن در سطح کل اقتصاد تمام منابع انتشار CO₂ مرتبط با انرژی را از تمام بخش‌ها - بخش برق، حمل و نقل، صنعت و ساختمان‌ها (مسکونی و تجاری) پوشش می‌دهد. می‌توان آن را از طریق یک قیمت بالادستی که از تولیدکنندگان سوخت فسیلی می‌خواهد برای محتوای کربن سوخت خود مالیات بپردازند یا مجوز ارائه دهند (به عنوان مثال، چاه‌های نفت یا معادن زغال سنگ)، یک قیمت میان‌دستی که از اولین خریدار سوخت می‌خواهد برای محتوای کربن سوخت خریداری شده از طریق مالیات یا مجوز پرداخت کند (به عنوان مثال، پالایشگاه‌ها مالیاتی را پرداخت می‌کنند که منعکس کننده محتوای کربن هر بشکه نفت خریداری شده است) یا یک قیمت پایین‌دستی که مستقیماً به منتشرکننده اعمال می‌شود (به عنوان مثال، نیروگاه زغال‌سوز، خانوارها یا شرکت‌ها) اجرا کرد.

مالیات‌های کربن و طرح‌های مبادله و صدور مجوز عمدتاً از نظر نوع اطمینانی که ارائه می‌دهند، متفاوت هستند. مالیات‌های کربن اطمینان از قیمت را فراهم می‌کنند، زیرا نهادهای مشمول مالیات می‌دانند که به ازای هر تن منتشر شده چقدر باید بپردازند - اما صرفاً تعیین نرخ مالیات هیچ سطح خاصی از کاهش انتشار را تضمین نمی‌کند. طرح‌های مبادله و صدور مجوز، از سوی دیگر، سقفی برای انتشار تعیین می‌کنند و بنابراین اطمینان از کمیت را فراهم می‌کنند - اما نوسانات قیمت در ساختار بازار معاملاتی می‌تواند مبنای کمتری برای تصمیم‌گیری‌های برنامه‌ریزی کسب و کار فراهم کند. با این حال، می‌توان از سیستم‌های ترکیبی برای کاهش عدم اطمینان قیمت یا انتشار استفاده کرد. در طرح‌های مبادله و صدور مجوز، کف و سقف قیمت پیشنهاد شده و مورد استفاده قرار گرفته است تا از "خیلی پایین" یا "خیلی بالا" بودن قیمت‌ها جلوگیری شود. مالیات‌های کربن نیز می‌توانند به گونه‌ای طراحی شوند که به طور خودکار در صورت عدم دستیابی به انتشار واقعی به یک مسیر انتشار از پیش تعیین شده، تنظیم شوند.

مزایا و چالش‌ها
همانطور که در "قیمت‌گذاری کربن 101" توضیح داده شده است، قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد دارای مزایای زیادی است. به طور خاص، انعطاف‌پذیری قیمت‌گذاری کربن به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا کارآمدترین روش برای کاهش انتشار - یا کاهش ندادن انتشار - را انتخاب کنند و هیچ سیاست یکسانی را بر شرکت‌ها در یک بخش یا در بخش‌ها تحمیل نمی‌کند. علاوه بر این، قیمت‌گذاری کربن، هزینه کاهش حاشیه‌ای (هزینه جلوگیری از یک تن انتشار) را در بین شرکت‌ها برابر می‌کند. این یک شرط لازم برای به حداقل رساندن هزینه کاهش است و به برخی از بخش‌هایی که می‌توانند انتشار را به طور ارزان کاهش دهند (مانند بخش برق) اجازه می‌دهد تا کاهش بیشتری نسبت به بخش‌هایی که نمی‌توانند (مانند بخش حمل و نقل) داشته باشند.

قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد معایبی نیز دارد. هم مالیات‌های کربن و هم طرح‌های مبادله و صدور مجوز منجر به افزایش قیمت کالاها و کالاهای پرانرژی و کربن‌بر می‌شود. به عنوان مثال، مالیات 1 دلاری بر کربن، قیمت بنزین را 1 سنت در هر گالن افزایش می‌دهد، با فرض ثابت بودن سایر عوامل. این افزایش قیمت برای مصرف‌کنندگان قابل توجه است - همه تغییرات قیمت بنزین را مشاهده می‌کنند - و می‌تواند بر رقابت‌پذیری شرکت‌های پرانرژی تأثیر بگذارد (اگرچه طراحی سیاست می‌تواند برخی از مسائل رقابتی را جبران کند).

علاوه بر این، برخی استدلال می‌کنند که سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد برای خانوارهای کم‌درآمد ناعادلانه است، زیرا آنها در مقایسه با خانوارهای پردرآمد، انرژی بیشتری را به عنوان بخشی از درآمد خود مصرف می‌کنند. با این حال، تأثیر قیمت‌گذاری کربن بر خانوارهای کم‌درآمد به نحوه استفاده از درآمدها بستگی دارد. هنگامی که درآمدها به صورت سود سهام برابر به خانوارها بازگردانده می‌شوند، بسیاری (اگر نه بیشتر) از خانوارها در مقایسه با عدم وجود قیمت کربن، وضعیت بهتری دارند، زیرا سود سهام از افزایش هزینه‌های انرژی آنها بیشتر خواهد بود. با این حال، اگر درآمدها برای کاهش مالیات شرکت‌ها استفاده شوند، مزایا عمدتاً به خانوارهای ثروتمندتر می‌رسد.

چالش اصلی دیگر برای قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد این است که اکثر سیاست‌های قیمت‌گذاری پیشنهادی فعلی احتمالاً نمی‌توانند باعث کاهش قابل توجه انتشار در تمام بخش‌های اقتصاد شوند، که باعث می‌شود برخی از ناظران قیمت‌گذاری کربن را به عنوان ابزاری ناکارآمد برای سیاست اقلیمی رد کنند.

برای مشاهده اثرات احتمالی استفاده‌های مختلف از درآمد و اثرات انتشار پیش‌بینی‌شده سیاست‌های پیشنهادی، لطفاً به ماشین حساب قیمت‌گذاری کربن RFF مراجعه کنید.

ملاحظات کلیدی
دو نکته مهم در طراحی سیاست‌های قیمت‌گذاری کربن، شدت سیاست - یا سطح مالیات و نحوه افزایش آن در طول زمان، یا مقدار مجوزها و نحوه کاهش آنها در طول زمان - و نحوه استفاده از درآمدها در صورت جمع‌آوری است. استفاده از درآمد می‌تواند به اندازه شدت برنامه در تعیین هزینه‌های کلی و نحوه توزیع آن هزینه‌ها مهم باشد. مبادله مالیات (استفاده از درآمد برای کاهش مالیات‌های کار، سرمایه یا مالیات‌های مالیاتی موجود) می‌تواند هزینه‌های کلی سیاست را کاهش دهد. سود سهام (پرداخت مستقیم به خانوارها) می‌تواند هزینه‌های انرژی افزایش یافته برای خانوارهای کم‌درآمد را جبران کند و بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که اکثر خانوارها از سود سهام کربن سود می‌برند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ملاحظات کلیدی برای طراحی سیاست قیمت‌گذاری کربن، "قیمت‌گذاری کربن 101" را بخوانید.

قیمت‌های کربن در سطح کل اقتصاد گذشته، فعلی و بالقوه
در حال حاضر 64 ابتکار قیمت‌گذاری کربن در سراسر جهان، در 46 حوزه قضایی ملی وجود دارد. بسیاری از این سیاست‌ها سیاست‌های واقعی در سطح کل اقتصاد نیستند و فقط بخشی از انتشار را پوشش می‌دهند. به عنوان مثال، سیستم مبادله انتشار اتحادیه اروپا تنها 40 درصد از انتشار اروپا را پوشش می‌دهد. در ایالات متحده، هیچ سیاست قیمت‌گذاری کربن فدرال در حال اجرا نیست، اگرچه چندین مورد در کنگره پیشنهاد شده است. چندین ایالت و منطقه برنامه‌های قیمت‌گذاری کربن را به نوعی اجرا کرده‌اند، مانند ابتکار گازهای گلخانه‌ای منطقه‌ای و طرح مبادله و صدور مجوز کالیفرنیا.

اصول اولیه
جایگزینی برای قیمت‌گذاری کربن در سطح کل اقتصاد، دنبال کردن سبدی از سیاست‌های خاص بخش است که به طور سیستماتیک انتشار از بخش‌های برق، حمل و نقل، صنعت و ساختمان‌ها را پوشش می‌دهد. معامله سبز جدید و قانون آینده پاک نمونه‌هایی از رویکرد سبدی برای کاهش انتشار هستند. این نوع رویکرد بسیاری از ابزارهای سیاستی مختلف مورد بحث در "سیاست اقلیمی فدرال 101" را ترکیب می‌کند و توضیح بیشتر بسیاری از این ابزارهای سیاستی در طول این مجموعه توضیحات ارائه خواهد شد.

مزایا و چالش‌ها
مزایا و چالش‌های یک رویکرد جامع بخشی تقریباً معکوس مزایا و چالش‌های قیمت کربن است.

یکی از مزایای رویکرد بخشی این است که ممکن است تصویب مجموعه‌ای از سیاست‌های کوچکتر در بخش‌های فردی نسبت به تصویب یک قیمت کربن در سطح کل اقتصاد به عنوان یک قانون یا در چندین قطعه قانون‌گذاری آسان‌تر باشد. یک رویکرد نظارتی همچنین اطمینان می‌دهد که اهداف محقق می‌شوند، که می‌تواند کسانی را که در مورد اثربخشی قیمت کربن بدبین هستند متقاعد کند. علاوه بر این، فرصت تنظیم سیاست‌های مختلف برای هر بخش یا سیاست‌های متعدد برای بخش‌های مختلف یک بخش، به سیاست‌گذاران اجازه می‌دهد تا چالش‌های پیش روی بخش‌های مختلف را در نظر بگیرند و از بسیاری از ابزارهای سیاستی مختلف استفاده کنند.

مزیت دیگر سیاست‌های بخشی این است که قیمت‌ها برای انرژی یا کالاهای پرانرژی احتمالاً کمتر از قیمت کربن افزایش می‌یابد، که برای تولید و اشتغال داخلی مفید است. علاوه بر این، افزایش قیمت ناشی از سیاست‌های بخشی ممکن است برای مصرف‌کننده متوسط کمتر قابل توجه باشد. به عنوان مثال، استانداردهای مصرف سوخت هزینه خودروهای جدید را افزایش می‌دهد، اما همه خودروی جدید نمی‌خرند. با این حال، اکثر مردم به طور منظم بنزین می‌خرند.

از سوی دیگر، یک رویکرد بخشی ممکن است بسیار پرهزینه باشد، زیرا هزینه‌های کاهش حاشیه‌ای را در بین بخش‌ها برابر نمی‌کند و منجر به کاهش پرهزینه از بخش‌هایی می‌شود که به طور خاص برای کاهش کربن‌زدایی دشوار هستند.

علاوه بر این، رویکردهای بخشی احتمالاً درآمدی برای دولت فدرال ایجاد نمی‌کنند. بنابراین، هیچ درآمدی وجود ندارد که بتوان از آن برای کاهش تأثیرات بر جوامع آسیب‌دیده استفاده کرد، همانطور که در مورد سود سهام کربن وجود دارد. برخی از بسته‌های سیاستی (به عنوان مثال، معامله سبز جدید) این نگرانی‌ها را به روش‌های مختلف، مانند برنامه‌های ایجاد شغل و سایر اقداماتی که هدف آن سیاست‌های مترقی‌تر است، برطرف می‌کنند. با این حال، چنین برنامه‌هایی به بودجه نیاز دارند.

ملاحظات کلیدی
انواع سیاست‌های دنبال شده در هر بخش تأثیر مهمی بر هزینه‌های کلی این رویکرد دارد. برخی از سیاست‌ها، مانند استانداردهای انرژی پاک، ممکن است تقریباً به اندازه قیمت کربن مقرون به صرفه باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است بسیار پرهزینه‌تر باشند. سیاست‌های تجویزکننده نظارتی از تنظیم‌کننده‌ها می‌خواهند که از قبل تصمیم بگیرند که کدام روش‌های کاهش انتشار هم امکان‌پذیر و هم مقرون به صرفه هستند، در حالی که سیاست‌های دیگر مانند استاندارد انرژی پاک یا استانداردهای عملکرد قابل معامله، انعطاف‌پذیری مشابهی را برای شرکت‌ها برای تصمیم‌گیری در مورد نحوه کاهش انتشار خود ارائه می‌دهند. نکته دیگر این است که سیاست‌های مختلف در میزان کل انتشار پوشش داده شده متفاوت هستند. برای اثربخشی بیشتر، باید تمام (یا تقریباً تمام) انتشار را پوشش داد.

ممکن است بتوان یک رویکرد سبدی را از طریق اقتدار قانونی موجود، مانند قانون هوای پاک (CAA) دنبال کرد. به عنوان مثال، اقتدار قانونی طرح قدرت پاک دوران اوباما - که برای مجبور کردن ایالت‌ها به کاهش شدت انتشار بخش برق خود طراحی شده بود - در بخش 111(d) قانون CAA تعیین شده است. دیگران استدلال می‌کنند که می‌توان از بخش 115 قانون CAA برای تنظیم انتشار گازهای گلخانه‌ای استفاده کرد زیرا تأثیرات انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی است. با این حال، هرگونه قانون‌گذاری با بررسی حقوقی قابل توجهی مواجه می‌شود و احتمالاً نیاز به بررسی دیوان عالی در مورد قانونی بودن قوانین دارد و اجماع وجود ندارد که قانون CAA وسیله‌ای قابل اعتماد برای سیاست اقلیمی پایدار و مؤثر است.

در توضیحات بعدی سیاست اقلیمی فدرال در این مجموعه، ما عمیق‌تر به ملاحظات کلیدی مورد نیاز برای هر مجموعه از سیاست‌های بخشی خواهیم پرداخت.

رویکردهای سبدی گذشته، فعلی و بالقوه
کالیفرنیا هم یک قیمت کربن در سطح کل اقتصاد از طریق برنامه مبادله و صدور مجوز ابتکار آب و هوای غربی و هم مجموعه‌ای از سیاست‌های خاص بخش از جمله، اما نه محدود به، یک استاندارد انرژی پاک، یک استاندارد سوخت کم کربن و الزامات برای ساختمان‌های جدید برای انرژی کارآمد بودن و داشتن ظرفیت خورشیدی را اتخاذ کرده است.


گرمایش جهانی به یک تهدید آشکار و فوری تبدیل شده است. اقدامات و تعهدات تا به امروز ناکافی بوده است. هرچه بیشتر منتظر بمانیم، تلفات جانی و خسارات به اقتصاد جهانی بیشتر خواهد شد. وزیران مالیه باید نقش محوری ایفا کنند تا با ترویج و اجرای سیاست‌های مالی برای مهار تغییرات آب و هوایی، پیشگام باشند. برای انجام این کار، آنها باید نظام مالیاتی و سیاست‌های مالی را به گونه‌ای تغییر دهند که انتشار کربن از زغال سنگ و سایر سوخت‌های فسیلی آلاینده را کاهش دهند.

گزارش پایش مالی به سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا بدانند چه کاری باید انجام دهند و چگونه، همین حالا، در سطح جهانی و در داخل کشور.

آینده‌ای بهتر امکان‌پذیر است. دولت‌ها باید قیمت انتشار کربن را افزایش دهند تا به مردم و شرکت‌ها انگیزه دهند تا مصرف انرژی را کاهش داده و به منابع انرژی پاک روی آورند. مالیات‌های کربنی قدرتمندترین و کارآمدترین ابزارها هستند، اما تنها در صورتی که به شیوه‌ای منصفانه و سازگار با رشد اقتصادی اجرا شوند.

برای امکان‌پذیر کردن سیاسی و کارآمدی اقتصادی مالیات‌های کربنی، دولت‌ها باید نحوه استفاده از درآمدهای جدید را انتخاب کنند. گزینه‌ها شامل کاهش سایر انواع مالیات‌ها، حمایت از خانوارهای آسیب‌پذیر و جوامع، افزایش سرمایه‌گذاری در انرژی‌های سبز یا بازگرداندن صرف پول به مردم به عنوان سود سهام است.

کشورهای بزرگ منتشرکننده باید اقدامات جسورانه‌ای معادل مالیات کربنی را انجام دهند که تا سال 2030 به سرعت به 75 دلار در هر تن افزایش یابد.

بهای پرداخت

برای محدود کردن گرمایش جهانی به 2 درجه سانتیگراد یا کمتر - سطحی که از نظر علمی ایمن تلقی می‌شود - کشورهای بزرگ منتشرکننده باید اقدامات جسورانه‌ای انجام دهند. به عنوان مثال، آنها باید مالیات کربنی را معرفی کنند که تا سال 2030 به سرعت به 75 دلار در هر تن افزایش یابد.

این بدان معناست که قبوض برق خانوارها به طور متوسط در طول دهه آینده 43 درصد افزایش می‌یابد - در کشورهایی که هنوز به شدت به زغال سنگ در تولید برق متکی هستند بیشتر و در جاهای دیگر کمتر. قیمت بنزین به طور متوسط 14 درصد افزایش می‌یابد.

اما درآمدهای حاصل از مالیات، بین ½ تا 4½ درصد تولید ناخالص داخلی (بسته به کشور)، می‌تواند برای کاهش سایر مالیات‌ها، مانند مالیات بر درآمد یا حقوق و دستمزد که انگیزه کار و سرمایه‌گذاری را تضعیف می‌کند، استفاده شود.

دولت‌ها همچنین می‌توانند از این پول برای حمایت از کارگران و جوامعی که به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، مانند مناطق استخراج زغال سنگ، استفاده کنند یا سود سهام مساوی را به کل جمعیت پرداخت کنند. به طور جایگزین، دولت‌ها می‌توانند فقط 40 درصد فقیرترین خانوارهای را جبران کنند - رویکردی که سه چهارم درآمدها را برای سرمایه‌گذاری بیشتر در انرژی‌های سبز، نوآوری یا تأمین مالی اهداف توسعه پایدار باقی می‌گذارد.

پول مالیات‌دهندگان همچنین به نجات بیش از 700000 نفر در سال در اقتصادهای بازار پیشرفته و نوظهور کمک می‌کند که در حال حاضر بر اثر آلودگی هوای محلی جان خود را از دست می‌دهند. و این پول به مهار گرمایش جهانی آینده کمک می‌کند، همانطور که جامعه بین‌المللی توافق کرده است.

انجام آن امکان پذیر است

حدود 50 کشور به نوعی طرح قیمت‌گذاری کربن دارند. اما قیمت متوسط کربن جهانی در حال حاضر تنها 2 دلار در هر تن است که بسیار کمتر از نیاز سیاره است. چالش این است که کشورهای بیشتری آن را بپذیرند و قیمت را افزایش دهند.

سوئد الگوی خوبی ارائه داده است. مالیات کربن آن 127 دلار در هر تن است و از سال 1995 انتشار را 25 درصد کاهش داده است، در حالی که اقتصاد از آن زمان 75 درصد گسترش یافته است.

کشورها به طور جداگانه ممکن است تمایلی به تعهد به افزایش هزینه کربن نداشته باشند، اگر، به عنوان مثال، نگران تأثیر افزایش هزینه‌های انرژی بر رقابت‌پذیری صنایع خود باشند.

دولت‌ها می‌توانند این مشکلات را با توافق بر سر کف قیمت کربن برای کشورهایی با سطح انتشار بالا حل کنند. این کار می‌تواند به طور منصفانه با الزام کف قیمت سخت‌گیرانه‌تر برای اقتصادهای پیشرفته انجام شود.

به عنوان مثال، کف قیمت کربن 50 و 25 دلار در هر تن در سال 2030 برای کشورهای پیشرفته و در حال توسعه G20 به ترتیب، انتشار را 100 درصد بیشتر از تعهدات فعلی کشورها در توافقنامه پاریس 2015 در مورد تغییرات آب و هوایی کاهش می‌دهد. کشورهایی که می‌خواهند از سیاست‌های مختلفی مانند مقررات برای کاهش نرخ انتشار یا مهار استفاده از زغال سنگ استفاده کنند، می‌توانند به توافق کف قیمت بپیوندند اگر معادل قیمت کربن سیاست‌های خود را محاسبه کنند.

آلوده‌کنندگان پرداخت می‌کنند

Feebates گزینه دیگری در اختیار سیاست‌گذاران است. همانطور که نام آن نشان می‌دهد، در یک سیستم feebate، دولت‌ها از آلوده‌کنندگان هزینه دریافت می‌کنند و برای شیوه‌های کم‌مصرف و سازگار با محیط زیست، بازپرداخت می‌دهند. Feebates افراد را تشویق می‌کند تا با انتخاب وسایل نقلیه هیبریدی به جای خودروهای پرمصرف یا استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی یا بادی به جای زغال سنگ، انتشار را کاهش دهند.

سیاست‌ها باید فراتر از افزایش قیمت انتشار از تولید برق یا حمل و نقل داخلی بروند. معرفی طرح‌های قیمت‌گذاری برای سایر گازهای گلخانه‌ای، به عنوان مثال، از جنگلداری، کشاورزی، صنایع استخراجی، تولید سیمان و حمل و نقل بین‌المللی نیز ضروری است.

و دولت‌ها باید اقداماتی را برای حمایت از سرمایه‌گذاری در فناوری‌های پاک اتخاذ کنند. این شامل ارتقاء شبکه برق برای پذیرش انرژی‌های تجدیدپذیر، تحقیق و توسعه و مشوق‌هایی برای غلبه بر موانع فناوری‌های جدید، مانند زمانی است که شرکت‌ها برای تولید کارآمد انرژی پاک نیاز دارند.

جهان به دنبال راه‌هایی برای تقویت سرمایه‌گذاری و رشد است که شغل ایجاد کند. چه راهی بهتر از سرمایه‌گذاری در انرژی پاک برای کند کردن و سازگاری با تغییرات آب و هوایی وجود دارد؟ گذار به انرژی پاک ممکن است دلهره‌آور به نظر برسد، اما سیاست‌گذاران می‌توانند برای تغییر مسیر فعلی تغییرات آب و هوایی اقدام کنند. همانطور که نلسون ماندلا یک بار گفت: "همیشه غیرممکن به نظر می‌رسد تا زمانی که انجام شود."


تصویر
Aarom Ore / Unsplash
تحقیقات محققان موسسه منابع برای آینده (RFF) و همکارانشان که هفته گذشته در مجله Nature منتشر شد، نشان می‌دهد که هزینه اجتماعی کربن (SCC) به طور قابل توجهی بیشتر از تخمین‌های قبلی دولت فدرال ایالات متحده است. SCC معیاری به دلار است که نشان‌دهنده آسیب‌های اقتصادی به جامعه ناشی از هر تن اضافی دی‌اکسید کربن منتشر شده در جو است. دولت فدرال، دولت‌های ایالتی و سازمان‌های نظارتی از SCC برای کمی‌سازی مزایا و هزینه‌های سیاست‌هایی که بر انتشار کربن تأثیر می‌گذارند، مانند مقررات نیروگاه‌ها، استفاده می‌کنند. اگر دولت فدرال عدد جدید را بپذیرد، تحلیل هزینه-فایده به دست آمده، استدلال اقتصادی قوی‌تری را برای سیاست‌های آب و هوایی سختگیرانه‌تر ارائه خواهد داد.

SCC جدید نتیجه سال‌ها همکاری بین‌مؤسسه‌ای است و از مدل‌هایی استفاده می‌کند که ثروت جوامع آینده، سطح جمعیت و سناریوهای تغییرات آب و هوایی را پیش‌بینی می‌کنند، از جمله عوامل دیگر. این هفته، ما اهمیت SCC را با برجسته کردن اجزای کلیدی تحقیقاتی که منجر به عدد جدید شده است، بررسی می‌کنیم.

ما دو بار در ماه، مرتبط‌ترین اخبار را از منابع مختلف آنلاین گردآوری می‌کنیم، آخرین تحقیقات در زمینه اقتصاد محیط زیست و انرژی را به رویدادهای جاری جهانی، گفتمان عمومی در زمان واقعی و تصمیم‌گیری‌های سیاستی مرتبط می‌کنیم. به خواندن ادامه دهید و در صورت تمایل، بازخورد خود را برای ما ارسال کنید.

چه هزینه‌های پولی با انتشار کربن مرتبط است و چگونه تخمین‌های ما از این هزینه‌ها می‌تواند بر تصمیم‌گیری‌های سیاستی آب و هوا تأثیر بگذارد و به آن شکل دهد؟

دفتر مدیریت و بودجه کاخ سفید اخیراً تحلیلی منتشر کرده است که پیش‌بینی می‌کند قانون کاهش تورم می‌تواند هزینه‌های مربوط به آسیب‌های ناشی از تغییرات آب و هوایی را تا 1.9 تریلیون دلار کاهش دهد. برای رسیدن به این رقم دلاری، دفتر مدیریت و بودجه به یک تخمین موقت از هزینه اجتماعی کربن (SCC) مراجعه کرده است که توسط یک گروه کاری بین‌سازمانی فدرال محاسبه شده است. SCC به تأثیرات دی‌اکسید کربن منتشر شده در جو، ارزش پولی اختصاص می‌دهد. یک پست وبلاگ اخیر که به طور مشترک توسط محققان موسسه منابع برای آینده (RFF) برایان سی. پرست، جردن وینگنروت و کوین رنرت نوشته شده است، نتایج ابتکار هزینه اجتماعی کربن RFF را خلاصه می‌کند که تیم و همکارانشان اخیراً در مجله Nature منتشر کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند: «به‌روزرسانی جامع ما یک تخمین مرکزی از SCC به میزان 185 دلار به ازای هر تن CO₂ ارائه می‌دهد که 3.6 برابر بیشتر از تخمین موقت فعلی دولت ایالات متحده به میزان 51 دلار به ازای هر تن است.» آن‌ها می‌افزایند: «یافته‌های تحقیقاتی ما نشان می‌دهد که... سیاست‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مزایای بسیار بیشتری نسبت به آنچه قبلاً در نظر گرفته شده است، ارائه می‌دهند.»

تخمین جدید SCC چگونه عدم قطعیت‌های مورد انتظار در داده‌ها و پیش‌بینی‌های موجود در مورد آینده را در نظر می‌گیرد؟

یکی از انگیزه‌های پشت ابتکار تخمین SCC جدید، گزارشی از آکادمی‌های ملی علوم، مهندسی و پزشکی بود که فرآیند محاسبه SCC توسط دولت اوباما را ارزیابی کرد. این گزارش نشان داد که تخمین موقت به طور نامناسب عدم قطعیت در مدل‌های آب و هوایی و اقتصادی خود را در نظر گرفته است. تخمین جدید SCC از تیم RFF و همکارانش به طور مستقیم به گزارش آکادمی‌های ملی پاسخ می‌دهد و با تعهد دولت بایدن به در نظر گرفتن توصیه‌های این گزارش، با استفاده از روش‌هایی برای شناسایی و کمی‌سازی میزان عدم قطعیت در تخمین 185 دلاری خود، مطابقت دارد. برایان سی. پرست، محقق RFF و همکار نویسنده مطالعه Nature، در یک قسمت اخیر از Resources Radio می‌گوید که تیم تحقیقاتی عدم قطعیت‌ها را در تمام اجزای کلیدی SCC در نظر گرفته است. پرست می‌گوید: «یکی از عدم قطعیت‌های بزرگ این است که اقتصاد در 100، 200 یا حتی 300 سال آینده چقدر بزرگ خواهد شد.» او می‌افزاید: «قدرت مرکب‌سازی به این معنی است که تغییرات کوچک در نرخ رشد می‌تواند تغییرات بزرگی در... اندازه اقتصاد و در نتیجه میزان آسیب‌پذیری در برابر تغییرات آب و هوایی ایجاد کند.»

چه عواملی تفاوت بین تخمین موقت SCC به میزان 51 دلار که در حال حاضر توسط دولت فدرال استفاده می‌شود و رقم به‌روز شده 185 دلار را توضیح می‌دهند؟

یکی از به‌روزرسانی‌های کلیدی در محاسبه SCC جدید، استفاده از نرخ تنزیل دو درصد به جای نرخ تنزیل سه درصد مورد استفاده در تخمین موقت 51 دلاری دولت فدرال است. نرخ تنزیل «دلار‌های آینده را به دلار‌های امروز تبدیل می‌کند» و میزان تمایل مردم به پرداخت امروز برای کاهش اثرات تغییرات آب و هوایی در آینده را اندازه‌گیری می‌کند؛ برای مثال، فردی که در ازای 1 دلار امروز، 1.02 دلار در سال آینده درخواست کند، نرخ تنزیل دو درصد را اعمال می‌کند. محققان RFF که مقاله Nature را به طور مشترک نوشتند، در یک رویداد اخیر که توسط RFF میزبانی شد، در مورد نرخ‌های تنزیل و سایر موضوعات مرتبط بحث کردند. ریچارد جی. نیول، مدیرعامل و رئیس RFF، در این رویداد گفت که به دلیل نحوه مرکب شدن بهره در طول زمان، «تغییرات کوچک در نرخ‌های بهره می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.» تغییر از سه درصد به دو درصد تأثیر زیادی دارد و تقریباً SCC را دو برابر می‌کند. نرخ تنزیل سه درصدی که هنوز توسط دولت استفاده می‌شود، بر اساس بررسی داده‌های 30 سال گذشته از سال 1973 تا 2003 است. نیول گفت: «اما از آن زمان، تغییرات زیادی در نرخ‌های بهره و تغییرات بخش‌بندی زیادی رخ داده است.»

ماشین زمان سبز

تحقیقات RFF از بایگانی منابع، پیشینه و راه حل‌های احتمالی برای چالش‌های اخبار امروز را ارائه می‌دهد.

مرگ گسترده درختان ناشی از تغییرات آب و هوایی... یک بازخورد خطرناک چرخه کربن ایجاد می‌کند، هم با انتشار مقادیر زیادی کربن ذخیره شده در اکوسیستم‌های جنگلی به جو و هم با کاهش اندازه چاه کربن جنگلی آینده.

هماهنگ‌سازی سیاست‌های بین‌المللی آب و هوا برای کربن‌زدایی تولید جهانی

یک‌پنجم انتشار دی‌اکسید کربن جهانی از بخش تولید ناشی می‌شود. سیاست‌های ملی طراحی‌شده برای کاهش این انتشار، با این حال، می‌تواند هزینه‌های تولید را افزایش دهد و تولیدکنندگان را به انتقال عملیات خود به کشورهایی که اجازه انتشار بیشتری می‌دهند، ترغیب کند. برای بررسی پیشنهادات فعلی که هدف آن ایجاد تعادل بین سیاست آب و هوا و رقابت در بازارهای بین‌المللی است، RFF در حال میزبانی از کارشناسان مشارکت جهانی سیاست آب و هوا (GCPP) برای یک میزگرد در 22 سپتامبر است. این رویداد نشان‌دهنده راه‌اندازی رسمی GCPP، شبکه‌ای از مؤسسات تحقیقاتی است که با هم همکاری می‌کنند تا به اقتصادهای بزرگ و مشاغل کمک کنند تا به اهداف آب و هوایی بلندپروازانه دست یابند. برای شرکت در رویداد به صورت آنلاین، اینجا را رزرو کنید.

شواهد جامع نشان‌دهنده هزینه اجتماعی بالاتر دی‌اکسید کربن است

در یک مقاله ژورنالی که هفته گذشته در Nature منتشر شد، محققان RFF و همکارانشان از مؤسسات شریک، تخمین به‌روز شده خود از SCC را معرفی می‌کنند. آن‌ها در این مقاله می‌گویند: «در مقایسه با تخمین‌های مورد استفاده در ارزیابی سیاست‌ها، [SCC ما] مزایای تخمینی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد و در نتیجه منافع خالص مورد انتظار سیاست‌های آب و هوایی سختگیرانه‌تر را افزایش می‌دهد.»

آسیب ناشی از انتشار کربن پرهزینه‌تر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد

یک مقاله نظر منتشر شده این هفته در Barron's، پیامدهای تخمین جدید SCC و تجزیه و تحلیل منبع باز پشت آن را شرح می‌دهد. نویسندگان مشترک مورین کراوپر، ریچارد جی. نیول، برایان سی. پرست و کوین رنرت، همه محققان RFF، می‌گویند که تحقیقات در مورد تخمین به‌روز شده SCC نه تنها «یکی از قابل اعتمادترین و دقیق‌ترین تجزیه و تحلیل‌های اقتصادی هزینه‌های تغییرات آب و هوایی تا به امروز است، بلکه از طریق یک فرآیند کاملاً قابل بازتولید و شفاف تولید شده است.»

بررسی بیمه سیل، تاب‌آوری و بازیابی فاجعه در کنتاکی شرقی

یک پست وبلاگ اخیر که به طور مشترک توسط محققان RFF مارگارت ای. والز، سوفی پسک و لئونارد شابمن نوشته شده است، بینش‌هایی در مورد آسیب‌پذیری مناطق روستایی در برابر سیل و اقداماتی که می‌توان برای کاهش خسارات سیل انجام داد، ارائه می‌دهد. نویسندگان پیشنهاداتی را برای بهبود پذیرش بیمه سیل و تاب‌آوری فاجعه در کنتاکی شرقی، مکانی که تابستان امسال شاهد سیل ویرانگری بوده است، ارائه می‌دهند. آن‌ها می‌گویند: «اگر کشور قصد دارد رویکردی فعال برای تأمین تاب‌آوری سیل برای این جوامع روستایی آپالاشین داشته باشد - جایی که انتظار می‌رود تغییرات آب و هوایی خطرات سیل را افزایش دهد - تلاش متعهدانه باید به آن‌ها کمک کند تا به بودجه دسترسی پیدا کنند و از اجرای آن پشتیبانی کنند.»

اعتبار: Balazs Busznyak / Unsplash

چگونه قانون کاهش تورم می‌تواند به مراکز هیدروژن کمک کند

قانون کاهش تورم در هیدروژن پاک (سوخت هیدروژنی تولید شده با انرژی تجدیدپذیر) سرمایه‌گذاری می‌کند که ممکن است به جایگزینی سوخت‌های فسیلی در بخش‌های صنعتی که کربن‌زدایی آن‌ها دشوار است، کمک کند. آرون برگمن و آلن کروپنیک از RFF در یک پست وبلاگ جدید، تأثیر بالقوه این قانون بر صنعت نوپای هیدروژن را تجزیه و تحلیل می‌کنند. برگمن و کروپنیک خاطرنشان می‌کنند: «فناوری‌های تولید هیدروژن فعلی انتشار کربن قابل توجهی دارند و تا به امروز، انگیزه اقتصادی کمی برای تشویق به استفاده از هیدروژن در کاربردهای جدید وجود داشته است.» آن‌ها می‌افزایند: «قانون کاهش تورم... ممکن است ماده گمشده‌ای باشد که [مراکز هیدروژن] به آن نیاز دارند.»

مقابله با چالش‌های دوگانه انرژی و آب و هوا، با دیوید ترک

در یک قسمت اخیر از پادکست سری رهبری سیاست RFF، ریچارد جی. نیول، مدیرعامل و رئیس RFF، با دیوید ترک، معاون وزیر انرژی ایالات متحده، گفتگو می‌کند تا در مورد پاسخ این آژانس به قیمت‌های بالای اخیر گاز و نحوه تلاش وزارت انرژی برای اطمینان از اینکه جوامع محروم از نظر تاریخی از انتقال به انرژی پاک سود می‌برند، بحث کند. ترک می‌گوید: «از دیدگاه انصاف، از دیدگاه اخلاقی، [این جوامع] سزاوار سرمایه‌گذاری بیشتر و فرصت‌های شغلی، فرصت‌های اقتصادی، هوای سالم و آب سالم هستند.»

علل و پیامدهای استخراج غیرقانونی معادن در آمازون برزیلی

استخراج غیرقانونی معادن در آمازون برزیلی در سال‌های اخیر گسترش یافته است و به ضرر گروه‌های بومی محلی و اکوسیستم جنگ بارانی است. مانوئلا آندرئونی، نویسنده‌ای در بخش آب و هوا در نیویورک تایمز، اخیراً به پادکست Resources Radio پیوست تا در مورد عملیات استخراج «وحشی» در برزیل و نحوه ارزش‌گذاری جوامع - یا عدم ارزش‌گذاری آن‌ها - منابع طبیعی، اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی بحث کند. آندرئونی می‌گوید: «ما - و من فقط در مورد برزیل صحبت نمی‌کنم، در مورد جهان صحبت می‌کنم - هنوز نتوانسته‌ایم راهی برای ارزشمند کردن این جنگ ایستاده به مقدار زیادی پول پیدا کنیم.»

#نمودار هفته

نرخ تنزیل که تمایل مردم امروز به پرداخت برای تأثیرات آینده تغییرات آب و هوا را در نظر می‌گیرد، تأثیر زیادی بر SCC دارد: تغییر نرخ تنزیل از دو به سه درصد، تخمین SCC را بیش از دو برابر می‌کند. دولت در تجزیه و تحلیل هزینه-فایده خود از نرخ تنزیل سه درصد استفاده می‌کند، اما محققان RFF و همکارانشان در به‌روزرسانی SCC خود از دو درصد استفاده می‌کنند زیرا نرخ تنزیل پایین‌تر منعکس‌کننده روندهای اخیر در نرخ‌های بهره بازار است.


آخرین به‌روزرسانی: ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲
سیاست‌گذاران و سیاستمداران برای هدایت تصمیم‌گیری در مورد خطرات ناشی از تغییرات آب و هوایی برای جامعه، به اقتصاد تکیه می‌کنند. مدل‌های اقتصادی نقش اساسی در این وظیفه دارند. می‌توان از آن‌ها برای برآورد هزینه‌های آتی ناشی از اثرات تغییرات آب و هوایی مانند موج‌های گرما، سیل و افزایش سطح دریا، همراه با مزایای اقتصادی آماده‌سازی برای آن‌ها استفاده کرد. مدل‌ها همچنین هزینه‌ها و مزایای اقداماتی را که انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) را کاهش می‌دهند، برآورد می‌کنند.

هزینه‌ها و مزایا
هزینه‌ها و مزایای آتی تغییرات آب و هوایی نامشخص و توزیع نابرابری دارند. به عنوان مثال، هزینه‌های مقابله با اثرات تغییرات آب و هوایی به‌طور نامتناسبی بر کشورهای در حال توسعه وارد می‌شود، در حالی که هزینه‌های مالی کاهش انتشار برای کاهش این اثرات، بیشتر بر دوش کشورهای توسعه‌یافته است.

اقداماتی که به مردم کمک می‌کند تا با این اثرات سازگار شوند، هزینه‌هایی را نیز به همراه دارند، اما شواهد نشان می‌دهد که مزایای آتی اقدام، به‌طور چشمگیری از هزینه‌های آتی عدم اقدام بیشتر است. به عنوان مثال، دفتر حسابرسی ملی بریتانیا (UK National Audit Office) برآورد می‌کند که به ازای هر یک پوند هزینه شده برای محافظت از جوامع در برابر سیل، حدود ۹ پوند خسارت به املاک و اثرات گسترده‌تر قابل اجتناب است.

لرد استرن. تصویر: نیل پالمر (CIAT)، مجوز Creative Commons
از زمان بررسی مهم سال ۲۰۰۶ نیکلاس استرن در مورد اقتصاد تغییرات آب و هوایی، روشن شده است که هزینه‌های عدم اقدام برای مقابله با تغییرات آب و هوایی بسیار بیشتر از هزینه‌های اقدام است. و در حالی که هزینه‌های اثرات پیش‌بینی‌شده از آن زمان تنها افزایش یافته است، هزینه‌های بسیاری از فناوری‌های مقابله با تغییرات آب و هوایی به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است.

برخی از اثرات آب و هوایی اجتناب‌ناپذیر هستند زیرا گازهای گلخانه‌ای موجود در جو، آب و هوا را برای دهه‌ها، حتی قرن‌ها تحت تأثیر قرار می‌دهند. بنابراین، دولت‌ها انتخاب دارند که آیا در کنار کاهش انتشار (کاهش) برای جلوگیری از اثرات بیشتر، برای این اثرات آماده شوند (سازگاری) یا خیر.

سیاست‌های مبارزه با تغییرات آب و هوایی ممکن است بر رشد و رفاه نیز تأثیر بگذارد. با وجود اینکه انرژی بادی و خورشیدی (PV) اکنون در بیشتر کشورها ارزان‌تر از سوخت‌های فسیلی هستند، برخی از اشکال انرژی کم‌کربن هنوز گران‌تر هستند، مانند هیدروژن. اما سیاست‌های آب و هوایی که فناوری‌های کم‌کربن نوظهور را یارانه‌دهی یا حمایت می‌کنند، می‌توانند در درازمدت مقرون‌به‌صرفه باشند، به عنوان مثال با ارزان‌تر کردن انرژی، جلوگیری از اثرات آب و هوایی و ایجاد مزایای مشترک، مانند کاهش اثرات بهداشتی آلودگی هوا.

کمیسیون جهانی اقتصاد و آب و هوا به این نتیجه رسید که گذار به مسیر رشد پایدار و کم‌کربن می‌تواند تا سال ۲۰۳۰، یک سود اقتصادی مستقیم ۲۶ تریلیون دلاری و ایجاد بیش از ۶۵ میلیون شغل جدید را در مقایسه با وضعیت فعلی به ارمغان بیاورد. کمیسیون گذار انرژی حتی نشان داده است که کربن‌زدایی از بخش‌های "دشوار کاهشی" - مانند فولاد، آلومینیوم، سیمان و حمل و نقل سنگین - از نظر فنی تا سال ۲۰۵۰ با فناوری‌های موجود امکان‌پذیر است. هزینه کل برای اقتصاد جهانی کمتر از ۰.۵ درصد تولید ناخالص داخلی تا اواسط قرن خواهد بود - و حتی می‌تواند بیشتر کاهش یابد.

سازمان بین‌المللی انرژی تجدیدپذیر (IRENA) | انرژی تجدیدپذیر و مشاغل - بررسی سالانه ۲۰۲۱
اشتغال در سراسر جهان در انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۲۰، ۱۲ میلیون نفر تخمین زده شد - که نسبت به ۱۱.۵ میلیون نفر در سال ۲۰۱۹ افزایش یافته است.

محدودیت‌های مدل‌ها
اقتصاددانان با استفاده از مدل‌های کامپیوتری پیشرفته‌ای به نام مدل‌های ارزیابی یکپارچه (IAMs) اثرات تغییرات آب و هوایی و سیاست‌ها را ارزیابی می‌کنند.

IAMها شامل پیش‌بینی‌های مربوط به جنبه‌های فیزیکی تغییرات آب و هوایی، مانند میزان افزایش سطح دریا است. آن‌ها همچنین شامل پیش‌بینی‌هایی از عواملی مانند رشد اقتصادی، انرژی جهانی و استفاده از زمین، تغییرات جمعیتی و پیشرفت‌های فناوری هستند.

مدل‌ها اساساً تجزیه و تحلیل هزینه-فایده سیاست‌های آب و هوایی را تولید می‌کنند. اما جزئیات مربوط به واکنش سیستم آب و هوایی به انتشار و پیشرفت جامعه به شدت نامشخص است. در جایی که داده‌ها کم است، مدل‌سازی حتی دشوارتر می‌شود. بنابراین، پیش‌بینی‌های مدل اجتناب‌ناپذیر است که به فرضیات مختلف حساس است.

بهترین مدل‌ها راهی برای در نظر گرفتن عدم قطعیت‌های عمیقی که وجود دارد، ارائه می‌دهند. اما برخی ممکن است خطرات خاصی را دست کم بگیرند، مانند فروپاشی احتمالی صفحات یخی قطبی یا "خطرات ترکیبی"، مانند شیوع آفات و بیماری‌ها. آن‌ها همچنین ممکن است نتوانند مزایای مشترک اقتصادی کاهش انتشار یا توسعه فناوری‌های کم‌کربن را در نظر بگیرند. به عنوان مثال، تخمین زده شده است که محدود کردن گرمایش به ۱.۵ درجه سانتیگراد به جای ۲ درجه سانتیگراد تا سال ۲۰۶۰، منجر به مزایای مشترک ۰.۵-۰.۶ درصد تولید ناخالص داخلی جهانی می‌شود که عمدتاً به دلیل کاهش آلودگی هوا است.

محدودیت دیگر این است که مدل‌ها ممکن است برخی از جنبه‌های اخلاقی تغییرات آب و هوایی را منعکس نکنند. به عنوان مثال، اجازه دادن به انتشار زیاد در یک کشور ممکن است اثرات مخربی در کشورهای دیگر داشته باشد. اثرات انتشار امروز نیز بیشترین تأثیر را بر نسل‌های آینده دارد.

اقتصاددانان با استفاده از "وزن‌های برابری" که تأثیر انتشار گازهای گلخانه‌ای را بر کشورهای مختلف تخمین می‌زنند، با مورد اول برخورد می‌کنند و با استفاده از "نرخ تنزیل" با مورد دوم برخورد می‌کنند. نرخ تنزیل به طور موثری به رویدادهایی که در آینده دورتر رخ می‌دهند، وزن کمتری می‌دهد، عمدتاً به این دلیل که فرض بر این است که جوامع آینده ثروتمندتر از امروز خواهند بود. نرخ تنزیل دقیقی که باید استفاده شود، موضوع مورد مناقشه طولانی‌مدت برای اقتصاددانان آب و هوا بوده است.

اقتصاد و مشاغل
تغییرات آب و هوایی ممکن است به روش‌های مختلفی بر اقتصادها تأثیر بگذارد، از جمله از طریق به خطر انداختن منابع آب. تصویر: عکس بانک جهانی، مجوز Creative Commons
هزینه‌های تغییرات آب و هوایی
اثرات تغییرات آب و هوایی در دهه‌های آینده عمدتاً توسط گازهای گلخانه‌ای موجود در جو تعیین می‌شود. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ تخمین زد که هزینه جهانی سازگاری با این اثرات آب و هوایی انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۰ به ۱۴۰ تا ۳۰۰ میلیارد دلار در سال و تا سال ۲۰۵۰ به ۲۸۰ تا ۵۰۰ میلیارد دلار در سال برسد.

تمرکز اخیر IAMها بر این بوده است که تخمین زده شود آیا جهان با محدود کردن گرمایش جهانی به هدف بلندپروازانه‌تر توافق پاریس ۱.۵ درجه سانتیگراد در مقایسه با ۲ درجه سانتیگراد، وضعیت بهتری خواهد داشت یا خیر. پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) نشان داده است که خطرات مربوط به رشد اقتصادی جهانی به دلیل اثرات آب و هوایی تا سال ۲۱۰۰ در ۱.۵ درجه سانتیگراد کمتر از ۲ درجه سانتیگراد خواهد بود. در واقع، هزینه‌های تخمینی خسارات ناشی از گرمایش در سال ۲۱۰۰ برای ۱.۵ درجه سانتیگراد و ۲ درجه سانتیگراد به ترتیب ۵۴ تریلیون دلار و ۶۹ تریلیون دلار در مقایسه با سال‌های ۱۹۶۱-۱۹۹۰ بود.

برخی از اثرات آب و هوایی، مانند از دست دادن جان انسان، از دست دادن تنوع زیستی یا از دست دادن فرهنگ یا هویت، ارزش‌گذاری پولی دشواری دارند، بنابراین اغلب از پیش‌بینی‌ها حذف می‌شوند.

اقتصاد انرژی و کربن‌زدایی
جنبه دیگر سوال اقتصاد تغییرات آب و هوا، مربوط به هزینه‌ها و مزایای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای است. طبق سازمان بین‌المللی انرژی تجدیدپذیر، برق تولید شده توسط فناوری‌های بادی و خورشیدی در حال حاضر ارزان‌تر از هر منبع سوخت فسیلی است. این روند تقریباً مطمئناً ادامه خواهد داشت: ظرفیت برق تجدیدپذیر پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۶، بیش از ۶۰ درصد نسبت به سطوح سال ۲۰۲۰ افزایش یابد و به بیش از ۴۸۰۰ گیگاوات برسد - که معادل کل ظرفیت برق جهانی سوخت‌های فسیلی و هسته‌ای است.

با این حال، هیچ قیمت جهانی برای انتشار دی‌اکسید کربن وجود ندارد، که نتیجه تمایل سیاسی برای اجرای آن و دشواری قفل کردن یک مسیر آینده است که سرمایه‌گذاران به آن اطمینان داشته باشند. صندوق بین‌المللی پول (IMF) تخمین می‌زند که یارانه ضمنی جهانی از کم‌هزینه‌کردن هزینه‌های عرضه انرژی (۸٪) و هزینه‌های زیست‌محیطی و مالیات‌های مصرفی از دست رفته (۹۲٪) در سال ۲۰۲۰ به ۵.۹ تریلیون دلار یا ۶.۸ درصد تولید ناخالص داخلی جهانی رسیده است - که انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۵ به ۷.۴ درصد تولید ناخالص داخلی افزایش یابد.

در همین حال، برخی از فناوری‌های مهم کربن‌زدایی مانند ذخیره‌سازی باتری هنوز گران در نظر گرفته می‌شوند و فناوری جذب و ذخیره کربن (CCS) هنوز از نظر تجاری امکان‌پذیر نیست. اما فناوری‌هایی مانند باتری‌های لیتیوم یونی و هیدروژن تولید شده با برق "آماده برای اوج‌گیری سریع" هستند، درست همانطور که فناوری‌های خورشیدی و بادی یک دهه پیش بودند.

کربن‌زدایی نشان داده است که مزایای مهمی دارد - در سطح جهانی و در بریتانیا. یک تخمین نشان داد که هر ۱ میلیون دلار سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های تجدیدپذیر یا بهره‌وری انرژی به ترتیب ۷.۴۹ و ۷.۷۲ شغل تمام‌وقت ایجاد می‌کند. در مقابل، تنها ۲.۶۵ شغل در زیرساخت‌های سوخت فسیلی ایجاد می‌شود.

در بریتانیا، استقرار ۳۵ گیگاوات برق بادی در خشکی تا سال ۲۰۳۵ می‌تواند هزینه‌های برق را ۷ درصد کاهش دهد، از ۳۱۰۰۰ شغل حمایت کند، بهره‌وری را افزایش دهد و یک صنعت صادراتی ۳۶۰ میلیون پوندی ایجاد کند.

و در حالی که کمیته تغییرات آب و هوایی بریتانیا تخمین می‌زند که دستیابی به خالص صفر ۱ درصد تولید ناخالص داخلی بریتانیا هزینه خواهد داشت، یک مطالعه سال ۲۰۲۰ توسط Vivid Economics محاسبه کرد که این سرمایه‌گذاری ۹۰ میلیارد پوند در سال مزایای اقتصادی مشترک (معادل ۴.۵ درصد تولید ناخالص داخلی سال ۲۰۱۹) را به همراه خواهد داشت.

علم آب و هوا
اقتصاد و مشاغل
خالص صفر