جنبش‌های مذهبی نوظهور: جنبش‌های مذهبی نوظهور و خشونت

مطالعه‌ی دین و خشونت عمدتاً بر سنت‌های تثبیت‌شده متمرکز بوده است، با توجه به تاریخ طولانی جنگ‌های مذهبی، جنگ‌های صلیبی، شکار جادوگران و آزار و اذیت‌ها در سراسر جهان. موارد معاصر شامل، برای مثال، خشونت پروتستان-کاتولیک در ایرلند شمالی، خشونت اسرائیلی-فلسطینی در خاورمیانه و خشونت هندو-مسلمان در هند است. ظهور گروهی از جنبش‌های مذهبی نوظهور که به طور عام فرقه‌ها نامیده می‌شوند، در اوایل دهه 1970 میلادی، نگرانی‌های علمی و سیاست‌گذاری عمومی را در مورد ارتباط دین و خشونت دوباره برانگیخت. در اوایل دهه 1970 میلادی، اتهامات عمدتاً بی‌اساس و مداومی مبنی بر خشونت قریب‌الوقوع توسط گروه‌های مذهبی نوظهور وجود داشت. با این حال، درگیری سال 1978 بین معبد مردم و مخالفانش، که منجر به مرگ 914 نفر در جونزتاون، گویان شد، نگرانی‌های علمی و سیاست‌گذاری عمومی را در مورد حوادث خشونت‌آمیز احتمالی درگیر با ادیان نوظهور افزایش داد.

حادثه معبد مردم پس از آن با چهار حادثه در دهه 1990 دنبال شد: مرگ هشتاد نفر در درگیری بین ماموران فدرال و دیویدین‌های شاخه‌ای در محل اقامتشان در خارج از واکو، تگزاس، در سال 1993؛ قتل-خودکشی 75 عضو معبد خورشیدی در سوئیس و کبک در سال‌های 1994، 1996 و 1997؛ قتل سی و یک عضو و مخالف توسط اعضای اوم شینریکیو، و همچنین دوازده مسافر بی‌گناه مترو در توکیو در سال 1995؛ و خودکشی جمعی 39 عضو دروازه بهشت در کالیفرنیا در سال 1997. یک حادثه مهم دیگر نیز در اوگاندا در سال 2000 رخ داد که در آن حدود 780 عضو جنبش احیای ده فرمان خدا به قتل رسیدند یا خودکشی کردند. با این حال، به دلیل موقعیت دورافتاده و فقدان تحقیقات سیستماتیک، اطلاعات کمی در مورد این حادثه وجود دارد. این مدخل بر سه مورد از خشونت جمعی که از دهه 1970 در آمریکای شمالی و اروپا رخ داده است، تمرکز خواهد کرد.

ارتباط خشونت و ادیان نوظهور

جنبش‌های مذهبی نوظهور با مخالفت شدیدی از سوی برخی از ادیان تثبیت‌شده (جنبش ضدفرقه) و سازمان‌های خانوادگی (جنبش ضدفرقه) مواجه شده‌اند. این ادیان نوظهور که توسط هر دو گروه مخالف به عنوان فرقه‌ها شناخته می‌شوند، اغلب به عنوان ناپایدار و مستعد خشونت توصیف شده‌اند. با این حال، این ادعای جهانی مبنی بر تمایل ادیان نوظهور به خشونت، در برابر بررسی دقیق مقاومت کرده است.

یکی از مشکلات در ارتباط دادن ادیان نوظهور به خشونت، این است که تمایز بین جنبش‌های مذهبی نوظهور و ادیان تثبیت‌شده پیچیده‌تر از آن است که به نظر می‌رسد. بیشتر ادیان نوظهور کاملاً جدید نیستند. بلکه بیشتر آن‌ها عناصر فرهنگی و سازمانی را از سنت‌های تثبیت‌شده وام گرفته‌اند و سنت‌های مختلفی در آن‌ها نمایندگی می‌شود. به عنوان مثال، انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا (هاره کریشنا) یک جنبش هندو فرقه ای است؛ اوم شینریکیو از سنت بودایی الهام می‌گیرد؛ دیویدین‌های شاخه‌ای یکی از شاخه‌های متعدد شکاف‌دار از ادونتیست‌های روز هفتم هستند؛ خانواده (فرزندان خدا) از جنبش مردم عیسی رشد کرده است؛ و دروازه بهشت سنت‌های مسیحی و یوفو را با هم ترکیب کرده است. این بدان معناست که ادیان نوظهور، بر خلاف مجموعه‌ای همگن از جنبش‌ها که می‌توان آن‌ها را با سنت‌های تثبیت‌شده مقایسه کرد، همانطور که اصطلاح فرقه‌ها نشان می‌دهد، از نظر دکترین، اعمال و سازمان متنوع هستند.

چند مورد تاریخی از خشونت توسط جنبش‌های مذهبی در آمریکای شمالی وجود داشته است، مانند حملات قرن نوزدهم توسط مورمون‌ها به پیشگامانی که از طریق مروجین کوهستانی، یوتا عبور می‌کردند. موارد معاصر شامل قتل‌های دهه 1970 توسط ارویل لبارون در کلیسای بره خدا، و قتل رهبران سازمان‌های مسلمان رقیب توسط ملت اسلام، نیز در دهه 1970 است. با این حال، این حوادث نادر بوده‌اند. اتفاق رایج‌تر خشونت علیه گروه‌های مذهبی اقلیت بوده است. اعدام علنی کوئیکرها در نیوانگلند در دهه 1660 و حمله سال 1890 به یک گروه لاکوتا سیو در زانو زخمی توسط نیروهای فدرال، حوادث مستند شده‌ای هستند.

خشونت توسط ادیان نوظهور معاصر نیز به نظر می‌رسد نادر باشد. در حال حاضر بیش از دو هزار گروه مذهبی در ایالات متحده فعالیت می‌کنند و نیمی از آن‌ها از سال 1960 تأسیس شده‌اند. اگر تمام گروه‌هایی که ویژگی‌های مذهبی را در خود جای می‌دهند، مانند بسیاری از گروه‌های عصر جدید، گنجانده شوند، این تعداد بسیار بیشتر خواهد بود. با این حال، از دهه 1970 کمتر از دو دوجین گروه در حوادث قتل یا خودکشی که منجر به مرگ‌های متعدد شده است، دخیل بوده‌اند. در مقابل، موارد متعددی وجود داشته است که در آن اعضای گروه‌های مذهبی نوظهور هدف ربودن، حملات مسلحانه و اقدامات تحریک‌آمیز پلیس قرار گرفته‌اند. در تقریباً تمام این موارد، جنبش‌ها با طرح دعاوی قضایی مدنی و کیفری به این اقدامات پاسخ داده‌اند تا اینکه به تلافی فیزیکی بپردازند.

در نهایت، حوادث خشونت‌آمیز درگیر با ادیان نوظهور به نظر می‌رسد بیشتر از آنچه که واقعاً هستند، باشند. هنگامی که افراد وابسته به ادیان نوظهور در اعمال خشونت‌آمیز دخیل هستند، چه به عنوان عاملان و چه قربانیان، این اعمال بسیار قابل توجه‌تر هستند و احتمال بیشتری دارد که به سنت مذهبی آن‌ها نسبت داده شوند تا اعضای ادیان مرسوم. علاوه بر این، شایعات بی‌اساس در مورد خشونت قریب‌الوقوع توسط ادیان نوظهور پوشش گسترده‌ای در مطبوعات دریافت می‌کنند، در حالی که تکذیب‌ها به ندرت گزارش می‌شوند. ادعاهای مربوط به خودکشی جمعی قریب‌الوقوع در سال 1988 توسط چن تائو، یک گروه هزاره‌گرای تایوانی که در آن زمان در تگزاس واقع شده بود، و مسیحیان نگران مستقر در کلرادو که در سال 1999 از اسرائیل اخراج شدند، نمونه‌هایی از این نوع هستند. تجمیع انواع خشونت درگیر با اعضای ادیان نوظهور، نسبت دادن اعمال به ویژگی‌های "فرقه‌ای" و تبلیغات گسترده شایعات و حوادث، این تصور را ایجاد کرده است که خشونت فراگیر است. البته این درست است که، در مقابل، فرقه‌های اصلی در جوامع غربی در حال حاضر در مقاومت فعالانه به نهادهای اجتماعی تثبیت‌شده نیستند. با این حال، بسیاری از فرقه‌ها دارای تاریخ‌های نسبتاً پرآشوب هستند و عناصر حاشیه‌ای این سنت‌ها در مورد مسائلی مانند ادغام نژادی، سقط جنین و اقتدار دولتی متمرکز، خشونت را تحمل یا انجام داده‌اند.

توضیح خشونت درگیر با جنبش‌های مذهبی نوظهور

با توجه به ادعاهای تمایل به خشونت توسط ادیان نوظهور، پنج مورد اصلی از خشونت جمعی که بین سال‌های 1993 و 2000 رخ داد، انگیزه‌ای برای بررسی رابطه بین ادیان نوظهور و خشونت ایجاد کرد. نتیجه‌ی آن، بررسی‌های نظری عوامل خاصی بود که تصور می‌شد به خشونت مرتبط هستند، و همچنین مدل‌های کلی که مجموعه‌ای از عوامل را پیشنهاد می‌کنند که در ترکیب، نتایج خشونت‌آمیز را به بار می‌آورند. یک نگرانی اصلی در هر دو نوع توضیح، این است که تا چه حد حوادث خشونت‌آمیز محصول سازمان‌دهی داخلی جنبش‌های مذهبی درگیر، فشارهای خارجی و تعامل بین جنبش‌ها و آژانس‌های کنترل اجتماعی است. در این مورد بحث‌های داغی در حال انجام است.

توضیحات تک‌عاملی

سه عامل بالقوه علّی در حوادث خشونت‌آمیز درگیر با گروه‌های مذهبی نوظهور شناسایی شده‌اند: ایدئولوژی، رهبری و ساختار سازمانی. این فرضیه مطرح شده است که گروه‌هایی با باورهای هزاره‌گرایانه/آخرالزمانی ممکن است بیشتر مستعد خشونت باشند زیرا آن‌ها نهادهای اجتماعی تثبیت‌شده را رد می‌کنند، تعهد محدودی به هنجارهای نهادی دارند و دیدگاه‌های دوگانه دارند که انتظار درگیری را دارند. با این حال، فرقه‌های مسیحی محافظه‌کار متعددی، مانند ادونتیست‌های روز هفتم و شاهدان یهوه، دارای باورهای هزاره‌گرایانه/آخرالزمانی هستند و هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این فرقه‌ها مستعد خشونت هستند. اگرچه هزاره‌گرایی و آخرالزمان احتمالاً خشونت را پیش‌بینی نمی‌کنند، اما بررسی‌های مداومی در مورد ارتباط احتمالی اشکال خاصی از هزاره‌گرایی و خشونت وجود دارد. سیستم‌های اعتقادی هزاره‌گرایانه که در آن انسان‌ها به عنوان بازیگران اصلی در آماده‌سازی صحنه برای مداخله الهی به تصویر کشیده می‌شوند، تمایل دارند جهت‌گیری تدریجی داشته باشند، با رویدادهای تعیین‌کننده که در آینده‌ای دور تنظیم شده‌اند. این ممکن است منجر به بی‌ثباتی کمتر گروه و موضع کم‌تخاصمی‌تر شود. در مقابل، سیستم‌های اعتقادی که نظم اجتماعی موجود را از نظر اخلاقی غیرقابل بازسازی تعریف می‌کنند و نابودی قریب‌الوقوع و فاجعه‌بار آن را پیش‌بینی می‌کنند، احتمال بیشتری دارد که یک رابطه قطبی‌شده بین جنبش و جامعه ایجاد کنند. در این شرایط، ابتکارات کنترل اجتماعی ممکن است به عنوان تأیید غیرقابل انعطاف‌پذیری جامعه و نشانه‌ای از آخرالزمان قریب‌الوقوع تلقی شوند.

دو عنصر از سازمان‌دهی جنبش به عنوان پیش‌بینی‌کننده خشونت پیشنهاد شده است: رهبری کاریزماتیک و سازمان‌دهی تمامیت‌گرا. بسیاری از جنبش‌های نوظهور با یک رهبر کاریزماتیک و چند ده پیرو آغاز می‌شوند. (یک رهبر کاریزماتیک کسی است که اعتقاد دارد به منبع نامرئی اقتدار، مانند وحی، دسترسی دارد.) رهبری کاریزماتیک به عنوان مشکل‌ساز توصیف شده است زیرا یک شکل غیرمستقر و غیرنهادی است که در آن بی‌ثباتی شخصی پیامبر یا مسیح می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر یک گروه داشته باشد. هنگامی که رهبران ادعا می‌کنند یا به آن‌ها وضعیت معنوی فوق‌العاده اعطا می‌شود، احتمالاً تأثیر زیادی بر عملکرد و توسعه یک جنبش خواهند داشت. بنابراین، گمانه‌زنی‌هایی وجود داشته است که رهبری کاریزماتیک آن گروه‌ها را مستعد خشونت می‌کند. با این حال، رهبران مذهبی بسیار کاریزماتیک متعددی وجود دارند (به عنوان مثال، بیلی گراهام، مارتین لوتر کینگ، اورال رابرتس) که هیچ تمایلی به خشونت نشان نداده‌اند.

رویکرد مفیدتر ممکن است بررسی نحوه سازمان‌دهی رهبری کاریزماتیک باشد. ویژگی‌های خاصی از رهبری کاریزماتیک ممکن است به بی‌ثباتی جنبش کمک کند. بسیاری از رهبران جنبش در مقطعی برای حفظ هاله‌ای از رمز و راز که برای قدرت آن‌ها حیاتی است، از پیروان خود کناره‌گیری می‌کنند. این می‌تواند منجر به انزوا و ناتوانی در دریافت بازخورد مناسب از داخل و خارج جنبش شود، که می‌تواند منجر به تصمیمات افراطی شود. شناسایی بیش از حد پیروان با یک رهبر می‌تواند منجر به احساس تهدید در سراسر جنبش شود اگر رهبر توسط افراد خارجی یا اعضای سابق مورد بدنامی قرار گیرد. در چنین مواردی، ممکن است تنش‌ها تشدید شوند. رهبران کاریزماتیک ممکن است برای حفظ قدرت شخصی خود در برابر توسعه اشکال حاکمیتی نهادی بیشتر مقاومت کنند. آن‌ها ممکن است از تاکتیک‌های مختلفی استفاده کنند - تغییر دکترین‌ها، افزایش خواسته‌ها برای فداکاری شخصی و وفاداری، ایجاد بحران‌ها، سرکوب مخالفت - برای اینکه پیروان را بیشتر به اقتدار شخصی خود وابسته کنند. چنین تاکتیک‌هایی می‌تواند بی‌ثباتی را در جنبش‌ها افزایش دهد و پتانسیل اقدامات افراطی را ایجاد کند.

در حالی که چنین عواملی مانند اشکال خاصی از سازمان‌دهی و رهبری در توضیح خشونت مفید هستند، احتمالاً ترکیبی از عوامل پیش‌بینی‌کننده‌تر حوادث خشونت‌آمیز خواهد بود. به همین دلیل، چندین مدل کلی توسعه یافته است که سعی در تعیین مجموعه‌ای از عوامل و تعاملات بین آن‌ها دارند که با شیوع خشونت همراه است.

مدل‌های کلی خشونت جنبش-جامعه

سه مدل توضیحی کلی برای توضیح خشونت درگیر با جنبش‌های مذهبی نوظهور پیشنهاد شده است. هر سه به ترکیب عواملی که نتایج خشونت‌آمیز را به بار می‌آورند و به این مسئله که آیا این عوامل محصول سازمان‌دهی داخلی جنبش‌های مذهبی درگیر، فشارهای خارجی یا تعامل بین جنبش‌ها و آژانس‌های کنترل اجتماعی هستند، می‌پردازند. مدل مارک گالانتر، که در فرقه‌ها: ایمان، درمان و اجبار (1999) توسعه یافته است، بر عوامل داخلی تأکید دارد؛ مدل جان هال، فیلیپ شویلر و سیلواین ترین، که در آخرالزمان مشاهده شده: جنبش‌های مذهبی، نظم اجتماعی و خشونت در آمریکای شمالی، اروپا و ژاپن (2000) بر عوامل خارجی تأکید دارد؛ و مدل دیوید براملی، که در فرقه‌ها، دین و خشونت (2002) ترسیم شده است، امکان برتری عوامل داخلی یا خارجی را فراهم می‌کند.

گالانتر به تحلیل معبد مردم، دیویدین‌های شاخه‌ای، اوم شینریکیو و دروازه بهشت می‌پردازد. او به این نتیجه می‌رسد که این حوادث چهار شرط مشترک دارند: انزوای گروه، عظمت و پارانویا رهبر، تسلط مطلق و سوء مدیریت دولتی. انزوا می‌تواند منجر به اقدامات افراطی شود زیرا گروه‌ها امکان دریافت بازخورد خارجی در مورد اقدامات خود را کاهش می‌دهند و صرفاً بر اساس تعاریف داخلی از رویدادها عمل می‌کنند. جنبش‌ها می‌توانند خود را از جامعه مرسوم از طریق جدایی جغرافیایی یا تحرک مداوم منزوی کنند. گالانتر استدلال می‌کند که پویایی دیگر در حوادث خشونت‌آمیز، نیاز رهبر یا رهبران به حفظ کنترل مطلق است، که می‌تواند ترس‌های پارانوئید را ایجاد کند که دیگران در داخل یا خارج از جنبش در تلاش برای ربودن قدرت آن‌ها هستند. برای محافظت از موقعیت خود، رهبران یک ذهنیت محاصره را در داخل گروه ایجاد می‌کنند تا وحدت و وفاداری را حفظ کنند. جنبش‌ها همچنین ممکن است مکانیسم‌های کنترل مقطعی را اعمال کنند که زندگی اعضا را به شدت تنظیم می‌کنند و منجر به تسلط مطلق بر افکار و رفتار افراد می‌شود. در نهایت، سوء مدیریت دولتی به عدم موفقیت آژانس‌های دولتی در کنترل فوری فعالیت‌های غیرقانونی و جلوگیری از اغوا شدن جوانان به این جنبش‌ها اشاره دارد. در مدل گالانتر، همه عوامل به جز سوء مدیریت دولتی، ویژگی‌های جنبش‌ها هستند و یک عامل خارجی عدم اقدام دولت را مشخص می‌کند تا واکنش بیش از حد.

هال، شویلر و ترین تحلیل خود را بر اساس معبد مردم، دیویدین‌های شاخه‌ای، اوم شینریکیو، معبد خورشیدی و دروازه بهشت بنا می‌کنند. آن‌ها تعدادی از ویژگی‌های جنبش را شناسایی می‌کنند که ممکن است تمایل به خشونت ایجاد کند: دیدگاه آخرالزمانی، رهبری کاریزماتیک، سطح بالای کنترل داخلی و همبستگی داخلی بالا یا انزوا از جامعه مرسوم. با این حال، خود این ویژگی‌ها منجر به درگیری نمی‌شوند، بلکه تعامل بین جنبش و جامعه است. به گفته هال، شویلر و ترین، درگیری احتمالاً در یکی از دو جهت حرکت می‌کند. "آخرالزمان جنگی درگیری مذهبی" وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن درگیری بین یک جنبش و ائتلافی از مخالفان جنبش، آژانس‌های دولتی و نمایندگان رسانه‌ها تشدید می‌شود. نوع دوم - "آخرالزمان عرفانی مرگ" - شامل فرار از مخالفت خارجی است. در این مورد، گروه خودکشی جمعی را انتخاب می‌کند و، از دیدگاه گروه‌ها، به قلمرو دیگری از وجود منتقل می‌شود. بنابراین، مدل هال، شویلر و ترین بر درگیری جنبش-جامعه تأکید می‌کند که در آن جنبش‌ها به مخالفت خارجی پاسخ می‌دهند.

در تحلیل خود از حوادث معبد مردم، دیویدین‌های شاخه‌ای، اوم شینریکیو، معبد خورشیدی و دروازه بهشت، براملی استدلال می‌کند که درگیری‌های جنبش-جامعه از طریق سه مرحله توسعه می‌یابند: تنش نهفته، درگیری نوپا و درگیری تشدید شده. بیشتر درگیری‌ها به سطح تشدید شده نمی‌رسند زیرا همه طرف‌ها گزینه مناقشه، سازش یا عقب‌نشینی را دارند. در بیشتر موارد، درگیری در سطح پایین‌تری حل می‌شود. در سطح تشدید شده، جنبش و مخالفانش در بسیج و رادیکالیزه شدن تشدید می‌کنند؛ ائتلاف‌هایی از متحدان و مخالفان تشکیل می‌شوند و طرفین به طور متقابل یکدیگر را خطرناک و نه صرفاً آزاردهنده تعریف می‌کنند. هنگامی که درگیری به مرحله تشدید شده می‌رسد، آنچه براملی "پایان‌های دراماتیک" می‌نامد رخ می‌دهد.

پایان‌های دراماتیک لحظات اوجی هستند که در آن جنبش، جامعه یا هر دو به این نتیجه می‌رسند که شرایط لازم برای وجود خود در حال تضعیف است. طرفین درگیر در اقدامات تهدیدآمیز، تحقیر نمادین مخالفان و رادیکالیزه شدن داخلی قطبی می‌شوند. رابطه درگیری به دلیل پنهان‌کاری اقدامات، حذف واسطه‌های ثالث و تحکیم یا تجزیه سازمانی بی‌ثبات می‌شود. با قطبی شدن و بی‌ثباتی درگیری، یک یا هر دو طرف پروژه‌ای از حسابرسی نهایی را آغاز می‌کنند که هدف آن بازگرداندن نظم اخلاقی مناسب است. محتمل‌ترین پروژه‌ها یا "خروج" (خروج جمعی از قلمرویی که درگیری در آن رخ می‌دهد) یا "نبرد" است، که در آن طرف آغازگر چشم‌انداز همزیستی متقابل را رد می‌کند و به دنبال بازگرداندن نظم اخلاقی مناسب از طریق اجبار است. هر یک از این دو پاسخ بر اساس موضع برتری اخلاقی و رد ادامه همزیستی در یک فضای اجتماعی یکسان استوار است. در مدل براملی، حوادث خشونت‌آمیز به وضوح تعاملی هستند و جنبش مذهبی یا نهادهای اجتماعی ممکن است یک پایان دراماتیک را آغاز کنند.

مطالعات موردی حوادث خشونت‌آمیز

یکی از مسائل اصلی در مطالعه حوادث خشونت‌آمیز درگیر با جنبش‌های مذهبی نوظهور این است که آیا این حوادث محصول ویژگی‌های جنبش، تحریک خارجی یا ماهیت تعامل بین جنبش و آژانس‌های کنترل است. در حالی که در این مورد بحث وجود دارد، توافق گسترده‌ای وجود دارد که موارد در این بعد متفاوت هستند. از حوادث اصلی خشونت در دهه 1990 که به طور عمیق مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، مورد دیویدین‌های شاخه‌ای به احتمال زیاد به تحریک خارجی نسبت داده می‌شود، مورد معبد خورشیدی به عوامل داخلی و خارجی ترکیبی و مورد دروازه بهشت به پویایی‌های عمدتاً داخلی.

حادثه دیویدین‌های شاخه‌ای

دیویدین‌های شاخه‌ای در سال 1929 به عنوان یک شاخه شکاف‌دار از ادونتیست‌های روز هفتم آغاز به کار کرد و بیش از پنجاه سال در نسبی گمنامی وجود داشت تا اینکه دیوید کورش (1959–1993) در سال 1980 به آنجا رسید. جامعه در وضعیت آشفتگی قرار داشت زمانی که کورش رهبری را بر عهده گرفت؛ او پایگاه اقتصادی و عضویت گروه را بازسازی کرد و اقتدار معنوی خود را با اعلام خود به عنوان وارث پادشاه داوود کتاب مقدس افزایش داد. مأموریت الهی او تفسیر هفت مهر موجود در کتاب مکاشفه عهد جدید و آشکار کردن توالی رویدادهای آخرالزمانی قریب‌الوقوع بود. تحت رهبری کورش، جامعه دیویدین‌های شاخه‌ای سازمان‌یافته‌تر، جمعی و سلسله‌مراتبی شد (دیویدین‌های اولیه در یک جامعه زندگی می‌کردند اما نه به صورت جمعی). انتظارات از یک آخرالزمان قریب‌الوقوع افزایش یافت که دیویدین‌های شاخه‌ای معتقد بودند با حمله به گروهشان آغاز می‌شود.

در حالی که دیویدین‌های شاخه‌ای با سطح بالایی از اقتدار کاریزماتیک، سازمان‌دهی جمعی و انتظارات آخرالزمانی مشخص می‌شدند، دکترین "نور جدید" کورش، که در سال 1989 اعلام شد، عامل اصلی بسیج مخالفت بود. کورش آموزش داد که او باید با زنانی در جامعه فرزندانی داشته باشد تا یک نسب جدید معنوی ایجاد کند؛ کودکانی که از این اتحادیه‌ها متولد می‌شوند، خانه داوود را بسازند و در نهایت بر جهان حکومت کنند. برخی از اعضایی که کورش برای خانه داوود خود انتخاب کرد، همسران و دختران اعضا بودند و برخی از دختران از نظر قانونی زیر سن قانونی بودند. این منجر به تعدادی استعفا شد و همچنین مبنای قانونی برای مداخله خارجی توسط خدمات حفاظتی کودکان تگزاس شد. از سال 1989، ائتلافی از مخالفان کورش تشکیل شد، از جمله اعضای خانواده نگران رفاه کودکان، برخی از شرکای جنسی سابق کورش که نسبت به خانه داوود خصومت داشتند و اعضای مرتد. این ائتلاف به رسانه‌ها و تعدادی از آژانس‌های ایالتی و فدرال، به ویژه خدمات حفاظتی کودکان تگزاس، اداره الکل، تنباکو و سلاح گرم (ATF) و دفتر تحقیقات فدرال (FBI) درخواست کمک کرد.

دو منبع تنش وجود داشت که درگیری را تشدید کرد. روابط جنسی کورش با دختران نوجوان یک چالش مستقیم برای مأموریت حفاظت از کودک خدمات حفاظتی کودکان تگزاس بود. ناامیدی این آژانس زمانی افزایش یافت که نتوانست سوء استفاده را از طریق بازرسی‌ها و تحقیقات مستند کند. ATF مشکوک بود که دیویدین‌های شاخه‌ای در تخلفات مربوط به سلاح گرم دخیل هستند و یک مامور مخفی را در گروه قرار دادند که هویت او به زودی فاش شد. چندین عامل ATF را به انجام حمله به جامعه دیویدین‌های شاخه‌ای در Mount Carmel، نزدیک واکو، تگزاس سوق داد. این اداره نگران تخلفات مربوط به سلاح گرم بود، اما همچنین به دنبال مداخلات با مشخصات بالا برای مقابله با تلاش‌ها برای کاهش بودجه و سازماندهی مجدد ساختار خود بود. علاوه بر این، ائتلاف مخالف اطلاعات نادرستی را در مورد تولید مواد مخدر در محل اقامت، سوء استفاده گسترده از کودکان و خودکشی جمعی احتمالی به ATF ارائه کرد.

پس از حمله اولیه ATF در 28 فوریه 1993، که در آن تلفات دیویدین‌های شاخه‌ای و ATF وجود داشت، FBI کنترل وضعیت را به دست گرفت. درگیری اکنون به شدت قطبی شده بود زیرا ماموران اجرای قانون کشته شده بودند و دیویدین‌های شاخه‌ای حمله ATF را آغاز آخرالزمان تلقی می‌کردند. با ادامه بن‌بست بین دیویدین‌های شاخه‌ای و FBI، واحدهای تاکتیکی FBI بر تیم‌های مذاکره‌کننده برتری یافتند و جنگ روانی را آغاز کردند که شامل قطع خدمات، محاصره محل اقامت با خودروهای زرهی و پر کردن محل اقامت با نویز و نور در تمام طول شبانه‌روز می‌شد. در طول بن‌بست، کورش دیویدین‌های شاخه‌ای را در جستجوی دستورالعمل الهی برای دنبال کردن مسیر مناسب هدایت کرد. در نهایت، ماموران فدرال، احتمالاً به اشتباه، تصور کردند که نه مصالحه و نه اجبار موفقیت‌آمیز خواهد بود و اینکه تداوم بی‌اعتنایی به اقتدار قانونی قابل تحمل نیست. حمله گاز اشک‌آور (CS) به محل اقامت در 19 آوریل آغاز شد؛ هفتاد و چهار نفر از ساکنان، از جمله بیست و سه کودک، در آتش‌سوزی متعاقب آن جان خود را از دست دادند.

حادثه معبد خورشیدی

انجمن معبد خورشیدی (به اختصار OTS از شکل فرانسوی نام، Ordre du Temple Solaire) یکی از تعدادی جنبش مذهبی است که از اسوتریسم غربی، از جمله Rosicrucianism (برادری اسطوره‌ای باستانی) و جنبش‌های Knights Templar (گروه‌هایی که ادعا می‌کنند ارتباطی با نظم مذهبی کاتولیک سرکوب شده در قرن چهاردهم دارند) الهام می‌گیرند. انجمن معبد خورشیدی توسط جوزف دی مامبرو (1924–1994)، یک جواهرساز سوئیسی تأسیس شد. دی مامبرو قبلاً در گروه‌های اسوتری معاصر مختلفی مانند بنیاد راه طلایی شرکت داشته بود، قبل از اینکه در سال 1981 با دکتر لوک ژوره (1947–1994) معبد خورشیدی را تأسیس کند. ژوره کاریزماتیک به آموزه‌های اسوتری دی مامبرو ترکیبی از طب سنتی، معنویت عصر جدید و آخرالزمان زیست‌محیطی اضافه کرد. جذابیت شخصی او همچنین مخاطبان بزرگ و تحصیل‌کرده و مرفه را به سخنرانی‌های عمومی خود در اروپا، کارائیب و کانادا جذب کرد. OTS یک سازمان بسیار محرمانه بود. دی مامبرو و ژوره دو گروه عمومی، باشگاه آمتا و باشگاه آرکادیا را تأسیس کردند که به عنوان سازمان‌های استخدام برای OTS عمل می‌کردند. اعضای معبد خورشیدی در مراسم آغاز به کار مخفیانه، سوگندهای رازداری و برخوردهای مخفیانه در اتاق‌های تشریفاتی با تجلیات معنوی "استادان" برتر شرکت می‌کردند.

بر اساس انتظارات آخرالزمانی خود، OTS در اواسط دهه 1980 به گسترش به آمریکای شمالی پرداخت. این گروه دفتر مرکزی و یک کمون در کبک تأسیس کرد، مکانی که به عنوان نسبتاً امن در برابر فجایع زیست‌محیطی قریب‌الوقوع در نظر گرفته می‌شد. تا سال 1989، OTS حدود 500 عضو در اروپا و آمریکای شمالی داشت. در اوایل دهه 1990، به دلیل مخالفت، چشم‌انداز گروه به طور فزاینده‌ای تاریک و آخرالزمانی شد و رهبران گروه در مورد یک "انتقال" عرفانی به قلمرو دیگری از وجود صحبت کردند. اقتدار رهبری و تعهد اعضا هر دو افزایش یافت. به عنوان مثال، رهبران مسئولیت تنظیم "ازدواج‌های کیهانی" را بر عهده گرفتند که روابط زناشویی موجود اعضا را بازسازی می‌کرد.

مشکلات عمومی این جنبش در اوایل دهه 1990 آغاز شد، زمانی که دو عضو به دلیل خرید سلاح‌های غیرقانونی به دلایل نامشخص دستگیر شدند، شکافی بین ژوره و دی مامبرو ایجاد شد و توانایی گروه در استخدام اعضا با آشکار شدن پیام آخرالزمانی آن کاهش یافت. حتی تهدیدکننده‌تر، مجموعه‌ای از استعفاهای اعضایی بود که تهدید کردند تا بی‌نظمی‌های مالی رهبران را افشا کنند. تکنسینی که جلوه‌های ویژه الکترونیکی مورد استفاده برای ایجاد ظاهر "استادان" را هماهنگ کرد، از جنبش خارج شد و آشکار شدن اینکه ظاهر استادان به دقت طراحی شده بود، تعهد اعضا را تضعیف کرد. همسری که همسر خود را به ازدواج کیهانی از دست داده بود، شکایات خود را به رسانه‌ها و گروه‌های ضدفرقه برد. علاوه بر این، پلیس به اشتباه OTS را به تهدیدهای ناشناس علیه زندگی وزیر امنیت عمومی کبک و چندین نماینده پارلمانی مرتبط دانست که منجر به تحقیقات فشرده‌ای از این جنبش شد. در نتیجه این تحولات، وفاداری اعضا تضعیف شد، اقتدار رهبران OTS تضعیف شد و پایگاه مالی به خطر افتاد. رهبران OTS به این نتیجه رسیدند که جنبش در معرض توطئه گسترده‌ای قرار دارد و با خطر رسوایی عمومی مواجه است. این گروه، بنابراین، با منابع بی‌ثباتی داخلی و خارجی مواجه بود.

در اواخر سال 1993 و اوایل سال 1994 به نظر می‌رسد رویدادهای نهایی در حال شکل‌گیری هستند. رهبران OTS شروع به برنامه‌ریزی یک "انتقال" بین‌ستاره‌ای کردند که معتقد بودند توسط نیروهای متعالی پشتیبانی و محافظت می‌شود. در اوایل اکتبر، بسیاری از اعضای فعلی و سابق گروه برای ملاقات در سوئیس دعوت شدند. برخی از آن‌ها از این واقعیت آگاه بودند که جلسه قرار است زمانی برای حسابرسی و آغاز یک انتقال باشد، در حالی که برخی دیگر از آن اطلاعی نداشتند. در 4 اکتبر 1994، پلیس گزارش‌هایی از آتش‌سوزی در Cheiry و Granges-sur-Salvan در سوئیس و Morin Heights در کانادا دریافت کرد. در نهایت، پنجاه و سه عضو و عضو سابق OTS بر اثر چاقوکشی، تیراندازی، مسمومیت یا خفگی جان خود را از دست دادند. به نظر می‌رسد مخالفان و اعضای سابق که به عنوان خائن دیده می‌شدند، اعدام شده‌اند. برخی از اعضای OTS و رهبران برای آغاز انتقال خودکشی کردند و اعضای دیگر که شجاعت خودکشی را نداشتند، به نظر می‌رسد "کمک" کردند تا انتقال را انجام دهند. گروه پیام‌هایی را به جا گذاشت که هدف آن محکوم کردن منتقدان و دفاع از چشم‌انداز خود از مأموریت خود بود. بیش از یک سال بعد، شانزده عضو OTS تصمیم گرفتند به یاران خود بپیوندند و به طور تشریفاتی در فرانسه خودکشی کنند؛ پنج نفر دیگر در سال 1997 در کبک همین کار را کردند.

حادثه دروازه بهشت

جنبشی که به عنوان دروازه بهشت شناخته می‌شود، در سال 1973 به عنوان یک جستجوی معنوی توسط مارشال هر اف اپل‌وایت (1931–1997) و بونی لو نتلز (1924–1985) آغاز شد. در طول دو سال بعد، یک جنبش به طور سست سازمان‌یافته پدید آمد. اپل‌وایت و نتلز ابتدا خود را به عنوان "دو شاهد" در کتاب مکاشفه معرفی کردند که به شهادت می‌رسند و سپس به آسمان در یک ابر صعود می‌کنند، که معتقد بودند در واقع یک سفینه فضایی است. آن‌ها به گروه کوچک پیروان خود آموزش دادند که اعضای "سطح بعدی" زمین را به عنوان یک آزمایش در تکامل ایجاد کرده‌اند. مأموریت عیسی جمع‌آوری مؤمنان روی زمین برای صعود به سطح بعدی بود، اما انسان‌ها هنوز آماده نبودند. با این حال، انسان‌ها به زودی توسط سفینه‌های فضایی به پادشاهی آسمان منتقل می‌شوند و به عنوان موجودات دوجنسی برای همیشه زندگی می‌کنند. از طریق تبلیغات پر جنب و جوش، این گروه به تدریج تا اواسط دهه 1970 به بیش از دویست عضو رسید. موفقیت‌های استخدام منجر به مخالفت با تغییرات و پوشش منفی رسانه‌ها شد. در پاسخ، این گروه در سال 1976 به زیر زمین رفت و یک زندگی کمون مهاجر را با تعداد کمتری از اعضا آغاز کرد. اعضا برای زندگی در سطح بعدی آماده شدند با رها کردن تمام عادات و روابط زمینی و به دست آوردن ویژگی‌های مناسب سطح بعدی.

از آنجایی که این گروه یک سبک زندگی محرمانه داشت، تا حد زیادی از درگیری با آژانس‌های کنترل اجتناب کرد. اعضا از سرنوشت خود پس از ویرانی دیویدین‌های شاخه‌ای مضطرب بودند و گمانه‌های بی‌اساس داشتند که تحت نظارت پلیس هستند. با این حال، تنها واکنش دروازه بهشت به مخالفت مشکوک، یک کمپین تا حد زیادی بی‌اثر برای به چالش کشیدن آنچه که اطلاعات نادرست و تصورات غلط در مورد این جنبش تلقی می‌کرد، بود. تحولاتی که دروازه بهشت را به سمت "انتقال" به سطح بعدی سوق دادند، عمدتاً ماهیت داخلی داشتند. در سال 1985، نتلز در اثر سرطان درگذشت. مرگ او این باور جنبش را زیر سوال برد که ورود به سطح بعدی با بدن مادی حاصل می‌شود. این گروه سپس شروع به در نظر گرفتن "وسیله نقلیه" انسانی به سادگی به عنوان یک "ظرف" کرد که می‌توان آن را رها کرد، تحولی که امکان فکر کردن در مورد رها کردن بدن‌های زمینی را فراهم کرد. ایدئولوژی جنبش نیز به طور فزاینده‌ای آخرالزمانی شد زیرا اعضا وجود بیگانگان شرور فضایی را پیشنهاد کردند که از دین و جنسیت برای به بردگی کشیدن انسان‌ها استفاده می‌کنند. در واقع، هنگامی که این گروه در تلاش برای از بین بردن میل جنسی ناموفق بود، برخی از اعضا برای حل این مشکل خود را عقیم کردند. در نهایت، اعضا به تدریج اشکال اجتماعی زمینی را با اشکالی جایگزین کردند که درک می‌کردند برای سطح بعدی مناسب هستند. آن‌ها زندگی روزمره خود را به عنوان یک "تیم دور" در یک محیط سفینه فضایی شبیه‌سازی شده سپری کردند که از طریق آن به سطح بعدی منتقل می‌شدند. بیشتر وقت خود را صرف تلاش برای ارتباط با سطح بعدی و یادگیری زمان انتقال قریب‌الوقوع خود می‌کردند.

با ادامه فرآیند فاصله گرفتن از جامعه مرسوم، این جنبش به تدریج با تعداد کمی از اعضای بلندمدت با ارتباط کمی با افراد خارجی باقی ماند. اپل‌وایت، که منبع مکاشفه‌های گروه بود، معتقد بود که سلامتی او به طور فزاینده‌ای رو به وخامت است. به طور فزاینده‌ای از جامعه مرسوم ناامید شده، این جنبش تلاش نهایی برای تبلیغ پیام خود و هشدار دادن به افراد خارجی در مورد آخرالزمانی که در انتظار آن‌ها بود را آغاز کرد. هنگامی که این کمپین با بی‌تفاوتی و تمسخر مواجه شد، این گروه به این نتیجه رسید که آمادگی آن‌ها برای خروج کامل است. ظهور دنباله‌دار هیل-باپ در سال 1997 به عنوان نشانه‌ای تلقی شد که زمان خروج فرا رسیده است و اعضا به سرعت برای خروج آماده شدند. کسانی که در 22 تا 24 مارس 1997 خروج کردند، عمل خود را به عنوان نمایشی از قدرت دروازه بهشت برای فراتر رفتن از آخرالزمانی که در انتظار کسانی بود که انتخاب کرده بودند به آن نپیوندند، تلقی می‌کردند. اعضا ترکیبی کشنده از الکل و باربیتورات‌ها مصرف کردند، در لباس‌های تیم دور خود پوشیده شده با کفن‌های بنفش دراز کشیدند و کیسه‌های پلاستیکی را روی سر خود بستند. دو عضو دیگر دروازه بهشت در 7 مه 1997 تلاش کردند تا خروج کنند؛ یکی موفق شد و دیگری احیا شد. این عضو، چاک هامفری، پس از توزیع مطالب اطلاعاتی در مورد دروازه بهشت، در فوریه 1998 خروج خود را انجام داد.

نتیجه‌گیری

مجموعه حوادث خشونت‌آمیز نامرتبط درگیر با جنبش‌های مذهبی نوظهور در دهه 1990، خشونت را به دستور کار علمی و سیاست‌گذاری عمومی سوق داد. با این حال، ادعاهای پذیرفته شده به طور گسترده در مورد تمایل به خشونت توسط ادیان نوظهور تأیید نشده است و شواهد تاریخی نشان می‌دهد که موارد خشونت ناشی از جنبش نادر است. ویژگی‌های خاص جنبش‌های مذهبی - ایدئولوژی آخرالزمانی، رهبری کاریزماتیک و سازمان‌دهی تمامیت‌گرا - در درک احتمال خشونت مهم هستند، اما مدل‌های کلی که مجموعه‌ای از عوامل را در بر می‌گیرند، امیدوارکننده‌تر هستند. یک بحث اصلی همچنان در مورد این است که چه تعادلی از عوامل داخلی و خارجی در درک حوادث خشونت‌آمیز مفیدتر است. توافق گسترده‌ای وجود دارد که موارد در این بعد متفاوت هستند. همچنین توافق وجود دارد که حوادث آینده پیش‌بینی دشواری خواهند بود زیرا تمایل دارند شامل گروه‌های کوچک و نسبتاً ناشناخته باشند تا گروه‌های قابل مشاهده‌تری که در درگیری آشکار با جامعه مرسوم هستند.

همچنین ببینید

جنبش‌های ضدفرقه؛ اوم شینریکیو؛ دیویدین‌های شاخه‌ای؛ شستشوی مغزی؛ دروازه بهشت؛ جونزتاون و معبد مردم؛ کورش، دیوید؛ جنبش احیای ده فرمان خدا؛ معبد خورشیدی؛ خشونت.

کتاب‌شناسی

براملی، دیوید جی. و جی. گوردون ملتُن، ویراستاران. فرقه‌ها، دین و خشونت. کمبریج، انگلستان، 2002. مجموعه‌ای از مقالات متمرکز بر حوادث اصلی خشونت جمعی درگیر با گروه‌های مذهبی نوظهور در دهه 1990.

گالانتر، مارک. فرقه‌ها: ایمان، درمان و اجبار. ویرایش دوم. نیویورک، 1999. یک تحلیل نظری از تعدادی از گروه‌های کاریزماتیک که شامل بحثی در مورد عوامل داخلی جنبش که به خشونت جمعی کمک می‌کنند، است.

هال، جان آر. از سرزمین موعود دور شده: جونزتاون در تاریخ فرهنگی آمریکا. نیوبرانزویک، نیوجرسی، 1987. یک حساب دقیق جامعه‌شناختی و تاریخی از معبد مردم.

هال، جان آر، با فیلیپ شویلر و سیلواین ترین. آخرالزمان مشاهده شده: جنبش‌های مذهبی، نظم اجتماعی و خشونت در آمریکای شمالی، اروپا و ژاپن. نیویورک، 2000. مجموعه‌ای از مطالعات موردی آگاهانه از نظر تئوری از خشونت جمعی درگیر با گروه‌های مذهبی نوظهور که یک مدل برای اتصال این رویدادهای متنوع پیشنهاد می‌کند.

لیفتون، رابرت جی. نابودی جهان برای نجات آن: اوم شینریکیو، خشونت آخرالزمانی و تروریسم جهانی جدید. نیویورک، 1999. یک تحلیل بیشتر از نظر روانشناختی از یکی از حوادث اصلی خشونت جمعی درگیر با گروه‌های مذهبی نوظهور در دهه 1990.

ریدر، ایان. خشونت مذهبی در ژاپن معاصر: مورد اوم شینریکیو. ریچموند، انگلستان و هونولولو، 2000. یک حساب از حادثه خشونت اوم شینریکیو که بر عوامل داخلی جنبش به عنوان منبع اولیه خشونت تأکید دارد.

ریچاردسون، جیمز تی. "ادیان اقلیت و زمینه خشونت: یک دیدگاه تعاملی درگیری." تروریسم و خشونت سیاسی 13، شماره 1 (2001): 103–133.

رابینز، توماس و سوزان جی. پالمر، ویراستاران. هزاره، مسیحا و هرج و مرج: جنبش‌های آخرالزمانی معاصر. نیویورک، 1997. مجموعه‌ای از مقالات که هزاره‌گرایی را در سنت‌های مذهبی مختلف بررسی می‌کند.

تایبور، جیمز دی. و یوجین وی. گالاهر. چرا واکو؟ فرقه‌ها و نبرد برای آزادی مذهبی در آمریکا. برکلی، 1995. یک تجزیه و تحلیل جامع از تاریخ دیویدین‌های شاخه‌ای و پویایی درگیری بین این جنبش و مقامات فدرال.

وسینگر، کاترین. "جنبش‌های مذهبی نوظهور و درگیری با اجرای قانون." در جنبش‌های مذهبی نوظهور و آزادی مذهبی در آمریکا، ویرایش شده توسط درک اچ. دیویس و بری هنکینز، ویرایش دوم، ص. 89–106، 201–204. واکو، تگزاس، 2002.

وسینگر، کاترین، ویراستار. چگونه هزاره به طور خشن می‌آید: از جونزتاون تا دروازه بهشت. نیویورک، 2000. یک تجزیه و تحلیل از حوادث خشونت‌آمیز معبد مردم، دیویدین‌های شاخه‌ای، اوم شینریکیو، فریمن‌های مونتانا، معبد خورشیدی و دروازه بهشت که بر نقش عوامل داخلی و خارجی در ایجاد خشونت تأکید دارد.

وسینگر، کاترین، ویراستار. هزاره‌گرایی، آزار و اذیت و خشونت: موارد تاریخی. سیراکیوز، نیویورک، 2000. شامل مقالاتی از میشلین پسانتوبی در مورد زانو زخمی، ماسیمو اینترووینه در مورد معبد خورشیدی، گرانت آندروود در مورد مورمون‌ها، از جمله دیگران، به علاوه مقدمه وسینگر، "پویایی تعاملی هزاره‌گرایی، آزار و اذیت و خشونت."

رایت، استوارت، ویراستار. آرمگدون در واکو: دیدگاه‌های انتقادی در مورد درگیری دیویدین‌های شاخه‌ای. شیکاگو، 2000. مجموعه‌ای از مقالات که به طور کامل حادثه خشونت دیویدین‌های شاخه‌ای را تجزیه و تحلیل می‌کند، از جمله نقش رسانه‌ها، آژانس‌های دولتی، کارشناسان و مشاوران و مخالفان جنبش.

دیوید جی. براملی (2005)


روی آ. پرِت، «خدا چگونه در تاریخ مداخله کرده است؟» در پنجره‌ای به ایمان: دیدگاه‌های Latter-day Saint درباره تاریخ جهان، ویراستاری روی آ. پرِت (پروو، یوتا: مرکز مطالعات دینی، دانشگاه بریگام یانگ، 2005)، 175–95.
تاریخ زمین به‌طور جدایی‌ناپذیری با طرح خداوند برای نجات فرزندانش مرتبط است. پیامبر جوزف اسمیت اعلام کرد که خداوند، «قبل از اینکه [زمین] به وجود آید، . . . کل رویدادهای مرتبط با زمین را تأمل کرد. . . . [خدا] می‌دانست . . . عمق گناهی که با خانواده بشری همراه خواهد بود، ضعف و قوت آن‌ها، . . . وضعیت همه ملت‌ها و . . . سرنوشت آن‌ها، . . . و [او] برای [نجات بشر] تدابیر کافی اندیشیده است.» [1] نجات بشر بدون مداخله الهی در امور انسانی امکان‌پذیر نیست: یک ناجی لازم است. برای نجات مردان و زنان روی زمین، خداوند باید انجیل خود را به آن‌ها آشکار کند و کسانی را که دارای اختیار هستند تحت اختیار خود برای انجام مراسم نجات‌بخش داشته باشد. ماهیت طرح خداوند برای نجات فرزندانش به ما کمک می‌کند تا بفهمیم در چه شرایطی و به چه طریقی خداوند در امور انسانی مداخله خواهد کرد و چه زمانی مداخله نخواهد کرد. [2] با الهام‌گیری از وجود پیشا-مرگی، که صحنه را برای تجربه زمینی انسان آماده می‌کند، این فصل راه‌هایی را که خداوند در طول تاریخ مداخله کرده است، شناسایی خواهد کرد. این تلاش برای نگاه کردن به تاریخ بشر از دریچه‌ای از ایمان است که توسط کتاب مقدس و مکاشفه‌های Latter-day ارائه شده است.
خداوند به ابراهیم اعلام کرد: «من در آسمان‌های بالا و در زمین زیرین، با تمام حکمت و دوراندیشی، بر تمام عقول حکومت می‌کنم» (ابراهیم 3:21؛ همچنین رجوع کنید به 2 نفای 29:7). اما برای شناسایی دست خدا در تاریخ، باید راهی را که او سرنوشت ما را شکل می‌دهد و در فرآیند تاریخی تعامل می‌کند، کشف کرد. این به معنای انکار توانایی‌های ذاتی و اختیار ما، قدرت ما برای عمل در حوزه‌ای که در آن قرار داریم، یا انکار تأثیری که شیطان در امور بشر داشته است، نیست. بلکه این به معنای دیدن این است که خداوند، بخشنده هر موهبت نیکو، زمینه را فراهم کرده است، زمین را آباد کرده است و با روش‌های مختلف برای تأثیرگذاری بر امور بشر تعامل کرده است.
اکثر مورخان حرفه‌ای، تحت تأثیر سکولاریسم و رویکرد انسان‌گرایانه رایج، اندک یا هیچ اثری از دست خدا را در تحولات رویدادهای تاریخی نمی‌بینند. [3] از آنجایی که نگارش تاریخ شامل افرادی است که در زمان حال در مورد گذشته تأمل می‌کنند، واضح است که مورخان تنها چیزی را خواهند دید که «چشم‌هایی برای دیدن» و تنها چیزی را خواهند شنید که «گوش‌هایی برای شنیدن» دارند (رجوع کنید به مرقس 8:18). بنابراین، وظیفه این است که با چشمی از ایمان، به این فکر کنیم که خداوند چگونه روی زمین به روش‌هایی حکومت می‌کند که واقعی هستند اما برای غیرباورها قابل مشاهده یا آشکار نیستند. این مقاله تلاش خواهد کرد تا راه‌هایی را که خداوند بر تاریخ بشر تأثیر گذاشته است، به‌ویژه در دوره مدرن، ارزیابی کند. [4]
طرح ازلی خداوند
اگر سفر ما از وجود پیشا-مرگی از طریق زندگی روی زمین تا پاداش‌های ازلی نمایشنامه‌ای سه پرده‌ای باشد، زندگی روی زمین پرده دوم خواهد بود. [5] مورخان سکولار، مانند کسی که در پرده دوم وارد تئاتر می‌شود، در درک معنای کل نمایشنامه به دلیل عدم آگاهی از پرده اول، که در آن صحنه تعریف شده، شخصیت‌ها معرفی شده‌اند و طرح پیش‌بینی شده است، دچار مشکل می‌شوند. خوشبختانه، در کلیسای عیسی مسیح Latter-day Saints ما از مکاشفه‌های مدرن بهره‌مند هستیم تا به ما کمک کند تا بفهمیم چه اتفاقی در پرده اول، در وجود پیشا-زمینی ما رخ داده است و چگونه می‌تواند بر زندگی ما در اینجا تأثیر بگذارد.
در دنیاهای ازلی، خداوند پدر طرحی را برای پیشرفت ازلی فرزندان روح خود تدوین کرد. این طرح مستلزم ترک حضور او برای مدتی بود تا آن‌ها بتوانند در فانیت وفاداری واقعی خود را به امور درست ثابت کنند. «و یکی از آن‌ها بود که مانند خدا بود، و او گفت . . . ما زمینی خواهیم ساخت که اینان در آن ساکن شوند؛ و ما آن‌ها را با آن امتحان خواهیم کرد تا ببینیم آیا همه آنچه را که خداوند، خدایشان به آن‌ها دستور می‌دهد، انجام می‌دهند یا نه؛ و کسانی که مقام اول خود را حفظ کنند، بر آن‌ها افزوده خواهد شد . . . و کسانی که مقام دوم خود را حفظ کنند، تا ابدالدهر بر سرشان جلال افزوده خواهد شد» (ابراهیم 3:24–26). پدر عیسی مسیح را به عنوان ناجی و رهایی‌بخش برگزید (رجوع کنید به ابراهیم 3:27–28، 4:1–2).
اما لوسیفر، «فرزند سپیده دم»، علیه طرح خداوند شورش کرد و «یک سوم میزبان‌های بهشت» را با خود همراه کرد (D&C 76:25–27؛ 29:36). مسئله اختیار بود، هدیه‌ای الهی از خداوند پدر به همه فرزندانش، که شیطان به دنبال نابودی آن بود. شیطان همچنین از روی غرور شورش کرد و می‌خواست قدرت خدا را غصب کند و افتخار را به خود نسبت دهد. همانطور که خداوند به موسی گفت:
«شیطان، که تو را به نام تنها پسر من امر کرده‌ای، همان کسی است که از ابتدا بوده است، و او پیش من آمد و گفت - اینک من هستم، مرا بفرست، من پسر تو خواهم بود و همه بشریت را رهایی خواهم بخشید، به طوری که یک روح گم نشود، و مطمئناً این کار را انجام خواهم داد؛ بنابراین افتخار خود را به من بده.
اما، هان، پسر محبوب من، که از ابتدا محبوب و برگزیده من بود، به من گفت - پدر، اراده تو انجام شود، و جلال تا ابدالدهر از آن تو باشد.
بنابراین، چون شیطان علیه من شورش کرد و به دنبال نابودی اختیار انسان بود، که من، خداوند خدا، به او داده بودم، و همچنین، که من قدرت خود را به او بدهم؛ به قدرت تنها پسر من، باعث شدم که او سرنگون شود.
و او شیطان شد، آری، حتی دیو، پدر همه دروغ‌ها، برای فریب دادن و کور کردن مردان، و به بردگی کشیدن آن‌ها به اراده خود، همانطور که بسیاری از کسانی که به صدای من گوش نمی‌دهند.» (موسی 4:1–4)
زندگی روی این زمین ادامه حیات در قلمرو پیشا-مرگی است. جنگ در بهشت حل نشد، بلکه فقط به صحنه جدیدی روی زمین منتقل شد و با خشم بی‌امان ادامه خواهد داشت تا شیطان در آمدن دوم مسیح بسته شود (رجوع کنید به D&C 88: 110). درگیری بین نیروهای خیر و شر، که در زمان ما آشکار است، یک عنصر اساسی در تجربه بشری از زمان قرار گرفتن آدم و حوا روی زمین بوده است. زندگی روی زمین صرفاً یک محل جدید و شرایط کمی متفاوت برای ادامه درگیری فراهم می‌کند.
پس از شورش شیطان، او و پیروانش از بهشت بیرون رانده شدند و به زمین فرستاده شدند، جایی که آزاد بودند تا آن‌هایی را که از طرح خداوند پیروی کرده بودند، وسوسه و آزمایش کنند (رجوع کنید به مکاشفه 12:7–9؛ همچنین رجوع کنید به D&C 76:25–29). در مقام دوم خود روی زمین، فرزندان روح پدر آسمانی بدن فیزیکی مانند او به دست می‌آورند تا خانواده‌های ازلی را تشکیل دهند. و، از حضور پدر آسمانی خود محروم شده و موقتاً زندگی پیش از زمینی خود را فراموش کرده‌اند، باید با ایمان زندگی کنند و از طریق تجربه خود یاد بگیرند که بین خیر و شر انتخاب کنند. رشد و توسعه آن‌ها به انتخاب‌هایی بستگی دارد که انجام می‌دهند. وسوسه‌های شیطان بخشی از طرح خداوند بود، زیرا، همانطور که لیهی اشاره کرد، باید «مخالفت در همه چیز» وجود داشته باشد (2 نفای 2:11–12).
برای رشد معنادار مردان و زنان در این زندگی، آن‌ها باید بتوانند بین خیر و شر انتخاب کنند و به عنوان «عاملان خود» مسئول اعمال خود باشند (رجوع کنید به D&C 29:39؛ موسی 6:55–56). [6] سقوط آدم به فرزندان پدر آسمانی دانش خیر و شر را در این جهان داد (رجوع کنید به موسی 3:15–17؛ 4:3–29)، و کفاره مسیح، با رهایی آن‌ها از کنترل شیطان، به آن‌ها آزادی انتخاب بین خیر و شر را می‌دهد. بنابراین، آن‌ها آزاد هستند «تا خودشان عمل کنند و تحت تأثیر قرار نگیرند» (رجوع کنید به 2 نفای 2:26–27). برای پیرو خدا شدن، باید به صدای او گوش دهیم (رجوع کنید به موسی 1:4) و از طریق رهایی از «انسان طبیعی» تجدید معنوی شویم (موسی 3:19). «از طریق کفاره مسیح، همه بشریت ممکن است با اطاعت از قوانین و مراسم انجیل نجات یابند» (مقالات ایمان 1:3). همانطور که آموزش می‌بینیم و از طریق تجربه خود دانش کسب می‌کنیم، می‌توانیم پیشرفت کنیم و در نهایت مانند خدا شویم (رجوع کنید به D&C 130:18–19؛ 121:41–46؛ 132:19–24).
اما شیطان و پیروانش تأثیر زیادی دارند. اهداف اصلی شیطان روی زمین نابودی اختیار انسان، «به اسارت کشیدن روح مردان» با برده کردن آن‌ها به اراده خود و تصاحب بدن آن‌ها در صورت امکان است. [7] شیطان دشمن خداست و در مخالفت با همه چیز خوب است (رجوع کنید به مورونی 7:17). پیام او به فرزندان آدم که در حال آموزش انجیل بودند، «به آن ایمان نیاورید» بود و با رد کردن کلام خدا، «شهوانی، حسی و شیطانی» شدند (موسی 5:12–13). «او استاد فریب، تغییر و تقلید است. تقریباً هیچ شهوت انسانی وجود ندارد که او آن را به مقاصد شیطانی خود منحرف نکرده باشد؛ فضیلت را به رذیلت تبدیل می‌کند؛ و چیزهایی که برای نفع بشریت اختراع و طراحی شده‌اند را به اهداف خود منحرف می‌کند.» [8] او حسادت، درگیری، نفرت، جنگ و هر نوع سوء استفاده را تشویق می‌کند. [9] او مؤلف فلسفه‌های سیاسی نادرست است و سعی می‌کند با رژیم‌های سرکوبگر که حقوق و آزادی‌های اساسی انسان را سلب می‌کنند، انسان را به بردگی بکشد. [10]
اما مردان و زنان آزادند که انتخاب کنند و توانایی انجام کارهای خوب بسیاری را با اراده و انتخاب خود دارند (رجوع کنید به D&C 58:26–28). همانطور که فرزندان روح پدر آسمانی، بخشی از میراث الهی آن‌ها حفظ «چیزی از الهیت او» است که آن‌ها را به سمت خودسازی سوق می‌دهد. [11] همه فرزندان خدا، صرف نظر از نژاد یا اعتقاد، با نور مسیح، که چشم‌های آن‌ها را روشن می‌کند و درک آن‌ها را تسریع می‌کند، موهبت یافته‌اند تا «خیر را از شر بدانند» (D&C 88:11، مورونی 7:16). خداوند به همه مردان و زنان وجدان داده است و آن‌ها را به انجام کارهای خوب سوق می‌دهد (رجوع کنید به مورونی 7:13، 16).
قوانین درگیری، علاوه بر این، به دقت تعریف شده‌اند. شیطان مجاز نیست کسانی را که دانش ندارند، مانند کودکان کوچک، وسوسه کند، بلکه فقط حق دارد کسانی را که مسئول شده‌اند وسوسه کند (رجوع کنید به D&C 29:47). کسانی که قانون کمتری دارند، مسئولیت کمتری دارند، زیرا «در جایی که قانونی داده نشده است . . . محکومیتی وجود ندارد» (2 نفای 9:25)، تا رحمت الهی بتواند به نفع آن‌ها مداخله کند. و شیطان فقط تا حدی می‌تواند بر ذهن ما تأثیر بگذارد که به او اجازه دهیم. [12] او نمی‌تواند ما را مجبور به انجام کار اشتباه کند.
این واقعیت که زندگی انسان روی زمین ادامه حیات در قلمرو پیشا-مرگی است، پیامدهای مهمی برای تاریخ بشر دارد. تاریخ جهان تا حد زیادی تاریخ درگیری بین خیر و شر است، که در آن انسان، در محیطی که خدا (و او) انتخاب کرده است (رجوع کنید به اعمال 17:24–26، یسعیا 6:8–9)، به تأثیرات اطراف خود پاسخ می‌دهد و بین نور و هوش خدا، راه‌های انسان و وسوسه‌های شیطانی انتخاب می‌کند (رجوع کنید به D&C 46:7). همانطور که مردم به مقادیر مختلف به هر تأثیر پاسخ می‌دهند، به صورت فردی و جمعی ترکیبی از خیر و شر به نسبت‌های مختلف هستند.
مسائل مرتبط نیز به وضوح توسط تجربه پیشا-مرگی تعریف شده‌اند. در هر جامعه بشری، سؤالات مربوط به ماهیت کنترل اجتماعی و درجه آزادی انسان مسائل مهمی بوده‌اند. همچنین، جوامع تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و اغلب سرنوشت آن‌ها توسط درجه دانش و مهارتی که داشته‌اند و نحوه استفاده از آن‌ها تعیین شده است. خداوند می‌خواهد فرزندانش آزاد و روشن‌فکر باشند، در حالی که شیطان تلاش می‌کند آن‌ها را به صورت فردی و جمعی به بردگی بکشد و نور و حقیقت را از آن‌ها بگیرد. صحنه در وجود پیشا-زمینی برای نمایشنامه بزرگ تجربه بشری تنظیم شده است. تأثیرات شرورانه پیش از ورود انسان فانی به زمین قرار گرفته‌اند و درگیری بین نیروهای خیر و شر، که در زمان ما آشکار است، با خشم بی‌امان ادامه خواهد داشت تا شیطان در آمدن دوم مسیح بسته شود (رجوع کنید به D&C 88: 110).
پس از شورش شیطان، او و پیروانش از بهشت بیرون رانده شدند و به زمین فرستاده شدند، جایی که آزاد بودند تا آن‌هایی را که از طرح خداوند پیروی کرده بودند، وسوسه و آزمایش کنند (رجوع کنید به مکاشفه 12:7–9؛ همچنین رجوع کنید به D&C 76:25–29). در مقام دوم خود روی زمین، فرزندان روح پدر آسمانی بدن فیزیکی مانند او به دست می‌آورند تا خانواده‌های ازلی را تشکیل دهند. و، از حضور پدر آسمانی خود محروم شده و موقتاً زندگی پیش از زمینی خود را فراموش کرده‌اند، باید با ایمان زندگی کنند و از طریق تجربه خود یاد بگیرند که بین خیر و شر انتخاب کنند. رشد و توسعه آن‌ها به انتخاب‌هایی بستگی دارد که انجام می‌دهند. وسوسه‌های شیطان بخشی از طرح خداوند بود، زیرا، همانطور که لیهی اشاره کرد، باید «مخالفت در همه چیز» وجود داشته باشد (2 نفای 2:11–12).
برای رشد معنادار مردان و زنان در این زندگی، آن‌ها باید بتوانند بین خیر و شر انتخاب کنند و به عنوان «عاملان خود» مسئول اعمال خود باشند (رجوع کنید به D&C 29:39؛ موسی 6:55–56). [6] سقوط آدم به فرزندان پدر آسمانی دانش خیر و شر را در این جهان داد (رجوع کنید به موسی 3:15–17؛ 4:3–29)، و کفاره مسیح، با رهایی آن‌ها از کنترل شیطان، به آن‌ها آزادی انتخاب بین خیر و شر را می‌دهد. بنابراین، آن‌ها آزاد هستند «تا خودشان عمل کنند و تحت تأثیر قرار نگیرند» (رجوع کنید به 2 نفای 2:26–27). برای پیرو خدا شدن، باید به صدای او گوش دهیم (رجوع کنید به موسی 1:4) و از طریق رهایی از «انسان طبیعی» تجدید معنوی شویم (موسی 3:19). «از طریق کفاره مسیح، همه بشریت ممکن است با اطاعت از قوانین و مراسم انجیل نجات یابند» (مقالات ایمان 1:3). همانطور که آموزش می‌بینیم و از طریق تجربه خود دانش کسب می‌کنیم، می‌توانیم پیشرفت کنیم و در نهایت مانند خدا شویم (رجوع کنید به D&C 130:18–19؛ 121:41–46؛ 132:19–24).
اما شیطان و پیروانش تأثیر زیادی دارند. اهداف اصلی شیطان روی زمین نابودی اختیار انسان، «به اسارت کشیدن روح مردان» با برده کردن آن‌ها به اراده خود و تصاحب بدن آن‌ها در صورت امکان است. [7] شیطان دشمن خداست و در مخالفت با همه چیز خوب است (رجوع کنید به مورونی 7:17). پیام او به فرزندان آدم که در حال آموزش انجیل بودند، «به آن ایمان نیاورید» بود و با رد کردن کلام خدا، «شهوانی، حسی و شیطانی» شدند (موسی 5:12–13). «او استاد فریب، تغییر و تقلید است. تقریباً هیچ شهوت انسانی وجود ندارد که او آن را به مقاصد شیطانی خود منحرف نکرده باشد؛ فضیلت را به رذیلت تبدیل می‌کند؛ و چیزهایی که برای نفع بشریت اختراع و طراحی شده‌اند را به اهداف خود منحرف می‌کند.» [8] او حسادت، درگیری، نفرت، جنگ و هر نوع سوء استفاده را تشویق می‌کند. [9] او مؤلف فلسفه‌های سیاسی نادرست است و سعی می‌کند با رژیم‌های سرکوبگر که حقوق و آزادی‌های اساسی انسان را سلب می‌کنند، انسان را به بردگی بکشد. [10]
اما مردان و زنان آزادند که انتخاب کنند و توانایی انجام کارهای خوب بسیاری را با اراده و انتخاب خود دارند (رجوع کنید به D&C 58:26–28). همانطور که فرزندان روح پدر آسمانی، بخشی از میراث الهی آن‌ها حفظ «چیزی از الهیت او» است که آن‌ها را به سمت خودسازی سوق می‌دهد. [11] همه فرزندان خدا، صرف نظر از نژاد یا اعتقاد، با نور مسیح، که چشم‌های آن‌ها را روشن می‌کند و درک آن‌ها را تسریع می‌کند، موهبت یافته‌اند تا «خیر را از شر بدانند» (D&C 88:11، مورونی 7:16). خداوند به همه مردان و زنان وجدان داده است و آن‌ها را به انجام کارهای خوب سوق می‌دهد (رجوع کنید به مورونی 7:13، 16).
قوانین درگیری، علاوه بر این، به دقت تعریف شده‌اند. شیطان مجاز نیست کسانی را که دانش ندارند، مانند کودکان کوچک، وسوسه کند، بلکه فقط حق دارد کسانی را که مسئول شده‌اند وسوسه کند (رجوع کنید به D&C 29:47). کسانی که قانون کمتری دارند، مسئولیت کمتری دارند، زیرا «در جایی که قانونی داده نشده است . . . محکومیتی وجود ندارد» (2 نفای 9:25)، تا رحمت الهی بتواند به نفع آن‌ها مداخله کند. و شیطان فقط تا حدی می‌تواند بر ذهن ما تأثیر بگذارد که به او اجازه دهیم. [12] او نمی‌تواند ما را مجبور به انجام کار اشتباه کند.
این واقعیت که زندگی انسان روی زمین ادامه حیات در قلمرو پیشا-مرگی است، پیامدهای مهمی برای تاریخ بشر دارد. تاریخ جهان تا حد زیادی تاریخ درگیری بین خیر و شر است، که در آن انسان، در محیطی که خدا (و او) انتخاب کرده است (رجوع کنید به اعمال 17:24–26، یسعیا 6:8–9)، به تأثیرات اطراف خود پاسخ می‌دهد و بین نور و هوش خدا، راه‌های انسان و وسوسه‌های شیطانی انتخاب می‌کند (رجوع کنید به D&C 46:7). همانطور که مردم به مقادیر مختلف به هر تأثیر پاسخ می‌دهند، به صورت فردی و جمعی ترکیبی از خیر و شر به نسبت‌های مختلف هستند.
مسائل مرتبط نیز به وضوح توسط تجربه پیشا-مرگی تعریف شده‌اند. در هر جامعه بشری، سؤالات مربوط به ماهیت کنترل اجتماعی و درجه آزادی انسان مسائل مهمی بوده‌اند. همچنین، جوامع تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و اغلب سرنوشت آن‌ها توسط درجه دانش و مهارتی که داشته‌اند و نحوه استفاده از آن‌ها تعیین شده است. خداوند می‌خواهد فرزندانش آزاد و روشن‌فکر باشند، در حالی که شیطان تلاش می‌کند آن‌ها را به صورت فردی و جمعی به بردگی بکشد و نور و حقیقت را از آن‌ها بگیرد. صحنه در وجود پیشا-زمینی برای نمایشنامه بزرگ تجربه بشری تنظیم شده است. تأثیرات شرورانه پیش از ورود انسان فانی به زمین قرار گرفته‌اند و درگیری بین نیروهای خیر و شر، که در زمان ما آشکار است، با خشم بی‌امان ادامه خواهد داشت تا شیطان در آمدن دوم مسیح بسته شود (رجوع کنید به D&C 88: 110).
پس از شورش شیطان، او و پیروانش از بهشت بیرون رانده شدند و به زمین فرستاده شدند، جایی که آزاد بودند تا آن‌هایی را که از طرح خداوند پیروی کرده بودند، وسوسه و آزمایش کنند (رجوع کنید به مکاشفه 12:7–9؛ همچنین رجوع کنید به D&C 76:25–29). در مقام دوم خود روی زمین، فرزندان روح پدر آسمانی بدن فیزیکی مانند او به دست می‌آورند تا خانواده‌های ازلی را تشکیل دهند. و، از حضور پدر آسمانی خود محروم شده و موقتاً زندگی پیش از زمینی خود را فراموش کرده‌اند، باید با ایمان زندگی کنند و از طریق تجربه خود یاد بگیرند که بین خیر و شر انتخاب کنند. رشد و توسعه آن‌ها به انتخاب‌هایی بستگی دارد که انجام می‌دهند. وسوسه‌های شیطان بخشی از طرح خداوند بود، زیرا، همانطور که لیهی اشاره کرد، باید «مخالفت در همه چیز» وجود داشته باشد (2 نفای 2:11–12).
برای رشد معنادار مردان و زنان در این زندگی، آن‌ها باید بتوانند بین خیر و شر انتخاب کنند و به عنوان «عاملان خود» مسئول اعمال خود باشند (رجوع کنید به D&C 29:39؛ موسی 6:55–56). [6] سقوط آدم به فرزندان پدر آسمانی دانش خیر و شر را در این جهان داد (رجوع کنید به موسی 3:15–17؛ 4:3–29)، و کفاره مسیح، با رهایی آن‌ها از کنترل شیطان، به آن‌ها آزادی انتخاب بین خیر و شر را می‌دهد. بنابراین، آن‌ها آزاد هستند «تا خودشان عمل کنند و تحت تأثیر قرار نگیرند» (رجوع کنید به 2 نفای 2:26–27). برای پیرو خدا شدن، باید به صدای او گوش دهیم (رجوع کنید به موسی 1:4) و از طریق رهایی از «انسان طبیعی» تجدید معنوی شویم (موسی 3:19). «از طریق کفاره مسیح، همه بشریت ممکن است با اطاعت از قوانین و مراسم انجیل نجات یابند» (مقالات ایمان 1:3). همانطور که آموزش می‌بینیم و از طریق تجربه خود دانش کسب می‌کنیم، می‌توانیم پیشرفت کنیم و در نهایت مانند خدا شویم (رجوع کنید به D&C 130:18–19؛ 121:41–46؛ 132:19–24).
اما شیطان و پیروانش تأثیر زیادی دارند. اهداف اصلی شیطان روی زمین نابودی اختیار انسان، «به اسارت کشیدن روح مردان» با برده کردن آن‌ها به اراده خود و تصاحب بدن آن‌ها در صورت امکان است. [7] شیطان دشمن خداست و در مخالفت با همه چیز خوب است (رجوع کنید به مورونی 7:17). پیام او به فرزندان آدم که در حال آموزش انجیل بودند، «به آن ایمان نیاورید» بود و با رد کردن کلام خدا، «شهوانی، حسی و شیطانی» شدند (موسی 5:12–13). «او استاد فریب، تغییر و تقلید است. تقریباً هیچ شهوت انسانی وجود ندارد که او آن را به مقاصد شیطانی خود منحرف نکرده باشد؛ فضیلت را به رذیلت تبدیل می‌کند؛ و چیزهایی که برای نفع بشریت اختراع و طراحی شده‌اند را به اهداف خود منحرف می‌کند.» [8] او حسادت، درگیری، نفرت، جنگ و هر نوع سوء استفاده را تشویق می‌کند. [9] او مؤلف فلسفه‌های سیاسی نادرست است و سعی می‌کند با رژیم‌های سرکوبگر که حقوق و آزادی‌های اساسی انسان را سلب می‌کنند، انسان را به بردگی بکشد. [10]
اما مردان و زنان آزادند که انتخاب کنند و توانایی انجام کارهای خوب بسیاری را با اراده و انتخاب خود دارند (رجوع کنید به D&C 58:26–28). همانطور که فرزندان روح پدر آسمانی، بخشی از میراث الهی آن‌ها حفظ «چیزی از الهیت او» است که آن‌ها را به سمت خودسازی سوق می‌دهد. [11] همه فرزندان خدا، صرف نظر از نژاد یا اعتقاد، با نور مسیح، که چشم‌های آن‌ها را روشن می‌کند و درک آن‌ها را تسریع می‌کند، موهبت یافته‌اند تا «خیر را از شر بدانند» (D&C 88:11، مورونی 7:16). خداوند به همه مردان و زنان وجدان داده است و آن‌ها را به انجام کارهای خوب سوق می‌دهد (رجوع کنید به مورونی 7:13، 16).
قوانین درگیری، علاوه بر این، به دقت تعریف شده‌اند. شیطان مجاز نیست کسانی را که دانش ندارند، مانند کودکان کوچک، وسوسه کند، بلکه فقط حق دارد کسانی را که مسئول شده‌اند وسوسه کند (رجوع کنید به D&C 29:47). کسانی که قانون کمتری دارند، مسئولیت کمتری دارند، زیرا «در جایی که قانونی داده نشده است . . . محکومیتی وجود ندارد» (2 نفای 9:25)، تا رحمت الهی بتواند به نفع آن‌ها مداخله کند. و شیطان فقط تا حدی می‌تواند بر ذهن ما تأثیر بگذارد که به او اجازه دهیم. [12] او نمی‌تواند ما را مجبور به انجام کار اشتباه کند.
این واقعیت که زندگی انسان روی زمین ادامه حیات در قلمرو پیشا-مرگی است، پیامدهای مهمی برای تاریخ بشر دارد. تاریخ جهان تا حد زیادی تاریخ درگیری بین خیر و شر است، که در آن انسان، در محیطی که خدا (و او) انتخاب کرده است (رجوع کنید به اعمال 17:24–26، یسعیا 6:8–9)، به تأثیرات اطراف خود پاسخ می‌دهد و بین نور و هوش خدا، راه‌های انسان و وسوسه‌های شیطانی انتخاب می‌کند (رجوع کنید به D&C 46:7). همانطور که مردم به مقادیر مختلف به هر تأثیر پاسخ می‌دهند، به صورت فردی و جمعی ترکیبی از خیر و شر به نسبت‌های مختلف هستند.
مسائل مرتبط نیز به وضوح توسط تجربه پیشا-مرگی تعریف شده‌اند. در هر جامعه بشری، سؤالات مربوط به ماهیت کنترل اجتماعی و درجه آزادی انسان مسائل مهمی بوده‌اند. همچنین، جوامع تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و اغلب سرنوشت آن‌ها توسط درجه دانش و مهارتی که داشته‌اند و نحوه استفاده از آن‌ها تعیین شده است. خداوند می‌خواهد فرزندانش آزاد و روشن‌فکر باشند، در حالی که شیطان تلاش می‌کند آن‌ها را به صورت فردی و جمعی به بردگی بکشد و نور و حقیقت را از آن‌ها بگیرد. صحنه در وجود پیشا-زمینی برای نمایشنامه بزرگ تجربه بشری تنظیم شده است. تأثیرات شرورانه پیش از ورود انسان فانی به زمین قرار گرفته‌اند و درگیری بین نیروهای خیر و شر، که در زمان ما آشکار است، با خشم بی‌امان ادامه خواهد داشت تا شیطان در آمدن دوم مسیح بسته شود (رجوع کنید به D&C 88: 110).
طرح ازلی خداوند
با وجود این شواهد فراوان از تعامل خداوند با خانواده بشری، چرا نقش او در امور انسان بهتر درک نمی‌شود؟ خداوند به انوک گفت که «همه چیز برای ثبت من آفریده شده و ساخته شده است» (موسی 6:63). اما برای درک چیزهای خدا، باید با چشم‌های روحانی دید (رجوع کنید به 1 قرنتیان 2:11–14). تنها در موارد نادری خداوند با آشکارسازی قدرت خود به گونه‌ای مداخله می‌کند که هیچ شکی در مورد تعامل او باقی نماند. موسی با قدرتی آمد که نه فرعون و نه اسرائیلیان نمی‌توانستند به طور معقول آن را انکار کنند (رجوع کنید به خروج 3–14، به ویژه 14:31)، و نشانه‌هایی در آمریکا از تولد خداوند چنان قدرتمند بود که «اکثر مردم ایمان آوردند و تغییر کردند» (3 نفای 1:15). در آمدن دوم، «هر زانویی خم می‌شود و هر زبانی اعتراف می‌کند» که عیسی مسیح است، زیرا جلال آمدن او بسیار بزرگ خواهد بود (D&C 88:103–4). اما این موارد نادر هستند. خداوند به ندرت به طور مستقیم در امور انسان به روشی قابل مشاهده مداخله می‌کند. شواهد حضور او بیشتر در زمزمه‌های «صدای آرام» روح (رجوع کنید به 1 پادشاهان 19:9) و در پاسخ به دعاهای صمیمانه و ایمان کسانی که صمیمانه او را جستجو می‌کنند، نهفته است.
به ندرت خداوند به طور مستقیم برای اصلاح مصائب انسانی مداخله می‌کند. [70] «دستورالعمل اصلی» زندگی روی زمین اختیار است. خداوند به مردم اختیار می‌دهد تا بتوانند وفاداری واقعی خود را خارج از حضور او نشان دهند. افراد شرور مجاز به آزار و سوء استفاده از دیگران هستند تا در روز داوری کاملاً مسئول باشند (رجوع کنید به علما 14:10–11)، در حالی که خداوند، در رحمت و لطف بی‌پایان خود، می‌تواند زخم‌های آسیب‌دیدگان را التیام بخشد، همانطور که این سرود یادآوری می‌کند: «زمین هیچ اندوهی ندارد که بهشت نتواند آن را التیام بخشد». [71] از آنجایی که مداخله خداوند به ندرت به گونه‌ای است که با چشم طبیعی قابل مشاهده باشد، ایمان اصل اساسی است. برای یک آشکارسازی آشکار از قدرت الهی، فرزندان خداوند باید با ایمان زندگی کنند و تمایلات واقعی خود را خارج از حضور او نشان دهند. این، پس از همه، ماهیت آزمون در این زندگی فانی، مقام دوم ما است.
نتیجه‌گیری
ماهیت طرح خداوند برای نجات فرزندانش تأثیر زیادی بر نقش الهی در امور انسانی دارد. یک پدر مهربان که توسط اصول ازلی هدایت می‌شود، خداوند «با تمام حکمت و دوراندیشی» بر تمام عقول حکومت می‌کند (ابراهیم 3:21). او زمین را به عنوان مسکن انسان آفریده است و از زمان والدین اول ما روی زمین، انجیل خود را از زمان به زمان آشکار کرده و قدرت خود را بر اساس ایمان مردم آشکار کرده است. پیمان‌ها و مردم پیمانی نقش مهمی در طرح او برای نجات فرزندانش دارند. او کتاب مقدس را حفظ کرده است که حاوی کلام اوست و دانش معنوی و دنیوی را در میان کسانی که از کمال انجیل برخوردار نیستند، آشکار کرده است. همه فرزندان او از نور مسیح بهره‌مند شده‌اند تا گام‌های آن‌ها را هدایت کند.
او سرنوشت ملت‌ها را هدایت می‌کند، اما به جای اینکه با آشکارسازی‌های بزرگ قدرت خود کودکانش را شگفت‌زده کند، بیشتر ترجیح می‌دهد آن‌ها را در اصول درست آموزش دهد. او پیامبران خود را فرستاده است تا در زمان‌های مختلف به مردم خدمت کنند و در زمان ما، او انجیل را از طریق جوزف اسمیت، پیامبر بزرگ بازسازی، بازگردانده است. کار او با آموزش انجیل در سراسر جهان ادامه دارد، با وعده اینکه حقیقت در نهایت پیروز خواهد شد.
اما این همچنین زمانی از آشفتگی با بلایای طبیعی، جنگ‌ها و سایر انواع تخریب‌ها است که در صحنه‌های پایانی آماده‌سازی برای آمدن دوم مسیح رخ می‌دهد. این زمانی است که درگیری بزرگ بین خیر و شر، که در قلمرو پیشا-زمینی آغاز شده است، وارد مرحله نهایی خود می‌شود. همانطور که خداوند کار خود را تسریع می‌کند، دست او - که از ما خواسته شده است که «در همه چیز به آن اعتراف کنیم» (D&C 59:21) - در پویایی کلیسای او و در آماده‌سازی جهان برای موعظه انجیل آشکارتر شده است. [72] درک جایگاه ما در تاریخ به ما کمک می‌کند تا بهتر با دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم کنار بیاییم. نگاه کردن به تاریخ جهان، از جمله نقش الهی همانطور که خداوند آن را تعریف کرده است، دیدگاه جدید و کامل‌تری را اضافه می‌کند. همچنین ممکن است به ما کمک کند تا صفات خدا و رابطه شخصی خود با او را بهتر درک کنیم.
یادداشت‌ها
[1] جوزف اسمیت، آموزه‌های پیامبر جوزف اسمیت، گردآوری جوزف فیلدینگ اسمیت (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1976)، 220.
[2] رجوع کنید به کریگ ج. استلر، «زلزله‌ها، جنگ‌ها، هولوکاست، بیماری و بی‌رحمی: چرا خدا مداخله نمی‌کند؟» در این جلد.
[3] رجوع کنید به روی آ. پرِت، «مقدمه: ادغام سکولار و معنوی» در این جلد، برای ارزیابی تاریخ‌نگاری دقیق‌تر.
[4] اصطلاح مدرن همانطور که در اینجا استفاده می‌شود، به تعیین غربی مدرن اشاره دارد: از پایان قرون وسطی، حدود سال 1450 پس از میلاد.
[5] رجوع کنید به «رئیس پکر در مورد «درام همه دوران» صحبت می‌کند»، اخبار کلیسا، 13 مه 1995.
[6] رجوع کنید به فصل بایرون مریل، «اختیار و آزادی در طرح الهی» در این جلد.
[7] هارولد ب. لی، آموزه‌های هارولد ب. لی، ویرایش شده توسط کلاید ج. ویلیامز (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1966)، 37–38.
[8] لی، آموزه‌ها، 39.
[9] عزرا تافت بنسون، «مراقب غرور باشید»، Ensign، مه 1989، 4–7.
[10] رجوع کنید به بروس آر. مک‌کانکی، دکترین Latter-day Saints، ویرایش دوم (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1966)، 194. همچنین رجوع کنید به داگلاس اف. تابلر، «خیر از شر در قرن بیستم: فراتر رفتن از تمامیت‌گرایی، جنگ‌ها و هولوکاست»، در این جلد، برای ارزیابی بیشتر ایده‌ها و رژیم‌های مدرن سرکوبگر.
[11] گوردون ب. هینکلی، «جستجوی تعالی»، Ensign، سپتامبر 1999، 2–5.
[12] لی، آموزه‌ها، 36.
[13] لی، آموزه‌ها، 23.
[14] اسمیت، آموزه‌ها، 365.
[15] مک‌کانکی، دکترین Latter-day Saints، 357.
[16] رجوع کنید به سخنرانی‌ها در مورد ایمان: از مدرسه پیامبران در کیرتلند، اوهایو، گردآوری ان. ب. لوندوال (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، بی‌تاریخ)، 12–32.
[17] اسمیت، آموزه‌ها، 167–69.
[18] بریگام یانگ، آموزه‌های رؤسای کلیسا: بریگام یانگ (سیلت لیک سیتی: کلیسای عیسی مسیح Latter-day Saints، 1997)، 18–19، 125–29.
[19] رجوع کنید به ویکتور ال. لادلو، «پراکندگی و جمع‌آوری اسرائیل: پیمان خداوند با ابراهیم در طول اعصار»، در این جلد، برای درمان کامل‌تر.
[20] جیمز ام. رابینسون، ویرایشگر کتابخانه ناگ حمادی به زبان انگلیسی، ویرایش سوم اصلاح شده (سان فرانسیسکو: هارپر و رو، 1988).
[21] رجوع کنید به جوزف اف. اسمیت، دکترین انجیل: سخنرانی‌ها و نوشته‌های جوزف اف. اسمیت (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1986)، 65–68.
[22] پیام ریاست جمهوری اول، 15 فوریه 1978.
[23] برای درمان عمیق‌تر، رجوع کنید به راجر آر. کلر، «چرا مطالعه ادیان جهان؟» در این جلد.
[24] یانگ، آموزه‌های رؤسای کلیسا، 52، 287.
[25] مک‌کانکی، دکترین Latter-day Saints، 357. رجوع کنید به جوزف فیلدینگ اسمیت، پیشرفت انسان (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1964)، 178–95.
[26] رجوع کنید به هیو نیبلی، دولت باستانی: حاکمان و تحت حکومت، ویرایش شده توسط استیون ریکس و دونالد دبلیو. پری (سیلت لیک سیتی و پروو، یوتا: کتاب دزرت و FARMS، 1991); هیو نیبلی، معبد و کیهان: فراتر از این جهل حاضر (سیلت لیک سیتی و پروو، یوتا: کتاب دزرت و FARMS، 1992).
[27] جوزف اف. اسمیت، دکترین انجیل، 30.
[28] جوزف اف. اسمیت، دکترین انجیل، 59–61.
[29] برای یک بررسی گسترده، رجوع کنید به جیمز ای. مک‌للان سوم و هارولد دورن، علم و فناوری در تاریخ جهان: مقدمه (بالتیمور: انتشارات دانشگاه جانز هاپکینز، 1999)، مورد بررسی فیلیپ اف. ربهوک، «جهانی کردن تاریخ علم»، مجله تاریخ مدرن (2001)، 1:186–92.
[30] دینو جان گئاناکوپلوس، بیزانس: کلیسا، جامعه و تمدن از طریق چشم‌اندازهای معاصر (شیکاگو: انتشارات دانشگاه شیکاگو، 1984)، 443.
[31] هنری بی. ایریگ، «فرزندی و شاگردی»، Ensign، مه 2003، 32.
[32] رجوع کنید به ویلیام اچ. مک‌نیل، تاریخ جهان (نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1967)، 11–108.
[33] اسپنسر دبلیو. کیمبال، «سنگی که بدون دست بریده شد»، Ensign، مه 1976، 6–9.
[34] عزرا تافت بنسون، آموزه‌های عزرا تافت بنسون (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1988)، 358 (به من توسط وین دیویس اطلاع داده شد).
[35] عزرا تافت بنسون، «مراقب غرور باشید»، Ensign، مه 1989، 4–6.
[36] جان تیلور، 18 مه 1862، در سخنرانی‌ها، 26 جلد. (لندن: انبار کتاب Latter-day Saints، 1854–86)، 10:57–58.
[37] اسمیت، آموزه‌ها، 248–50.
[38] یانگ، آموزه‌های رؤسای کلیسا، 96.
[39] اسمیت، آموزه‌ها، 365.
[40] جوزف فیلدینگ اسمیت، در گزارش کنفرانس، آوریل 1970، 6; نیل ای. مکسول، با وجود ضعف من (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1981)، 18–19; جیمز ای. فاست، یافتن نور در دنیای تاریک (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1995)، 107–8.
[41] بریگام یانگ، سخنرانی‌های بریگام یانگ، گردآوری جان ای. ویدستو (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1966)، 55.
[42] اسپنسر دبلیو. کیمبال، «اعمال کوچک خدمت»، Ensign، دسامبر 1974، 2.
[43] آبراهام لینکلن، خطاب به سنای نیوجرسی، 21 فوریه 1861.
[44] رالف جی. لیندستوم، لینکلن خدا را پیدا می‌کند (نیویورک: لانگمن، گرین و شرکت، 1958)، 22–23; التون تروبلود، آبراهام لینکلن: الهی‌دان دردناک آمریکایی (نیویورک: هارپر و رو، 1973)، 24–25; جی. جورج فاکس، دین آبراهام لینکلن (نیویورک: انتشارات اکسپوزیشن، 1959)، 34، 42، 86–87.
[45] وینستون اس. چرچیل، جنگ جهانی دوم، جلد 1، طوفان در حال جمع شدن (بوستون: هوتون میفلین، 1948)، 667.
[46] مک‌کانکی، دکترین Latter-day Saints، 678.
[47] برای جزئیات بیشتر، رجوع کنید به ویکتور ال. لادلو، «مهاجرت‌های یهودیان»، Ensign، مه 1972، 18–24; اسپنسر جی. پالمر، «اسرائیل در آسیا»، Ensign، ژانویه 1971، 70–75.
[48] مک‌کانکی، دکترین Latter-day Saints، 455–57.
[49] رجوع کنید به ویکتور ال. لادلو، «پراکندگی و جمع‌آوری اسرائیل: پیمان خداوند با ابراهیم در طول اعصار»، در این جلد، برای درمان کامل‌تر.
[50] در سرود «روح خدا»، ما پیش‌بینی می‌کنیم که خداوند «قضات خود را مانند گذشته» بازگرداند، سرودها (سیلت لیک سیتی: کلیسای عیسی مسیح Latter-day Saints، 1985)، شماره 2.
[51] عزرا تافت بنسون، این ملت دوام خواهد آورد (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1977)، 1–4; گوردون ب. هینکلی، دعای تقدیس معبد لندن، «معبد لندن: معبد «زیباتر» شد»، اخبار دزرت، 31 اکتبر 1992; رجوع کنید به فصل رابرت اس. پترسون، کارما تی. پرِت و روی آ. پرِت، «ریشه‌های آزادی در اروپا» در این جلد، برای بسط بیشتر.
[52] رجوع کنید به دیوید او. مک‌کی، ایده‌آل‌های انجیل: گزیده‌ای از سخنرانی‌های دیوید او. مک‌کی (سیلت لیک سیتی: عصر بهبود، 1953)، 486; گوردون ب. هینکلی، آموزه‌های گوردون ب. هینکلی (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1997)، 207–8.
[53] هبر جی. گرانت، استانداردهای انجیل: گزیده‌ای از سخنرانی‌ها و نوشته‌های هبر جی. گرانت، گردآوری جی. هومر دورام (سیلت لیک سیتی: عصر بهبود، 1981)، 150.
[54] توماس اس. مونسون، راه‌های کمال (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1980)، 223–30.
[55] آبراهام لینکلن، فلسفه عقل سلیم، ویرایش شده توسط ادوارد جی. کمپ (نیویورک: آکادمی علوم نیویورک، 1965)، 60.
[56] «دستی که گهواره را تکان می‌دهد، دستی است که بر جهان حکومت می‌کند»، در محبوب‌ترین شعرهای مردم Latter-day Saints، ویرایش شده توسط جک ام. لیون و دیگران (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1996)، 291.
[57] گوردون ب. هینکلی، «به فرزندان کوچک خود نگاه کنید»، Ensign، ژوئن 2001، 5، با نقل قول از ای. تی. سالیوان، صندوق گنج، ویرایش شده توسط چارلز ال. والیس (نیویورک: هارپر و رو، 1965)، 53.
[58] یانگ، سخنرانی‌ها، 199–200.
[59] مک‌کی، ایده‌آل‌های انجیل، 133، 452–53.
[60] یانگ، سخنرانی‌ها، 40.
[61] جوزف اف. اسمیت، دکترین انجیل، 5–6.
[62] رجوع کنید به فصل شرلین فارنس و روی آ. پرِت، «فرآیند کشف: موازی‌های معنوی و دنیوی» در این جلد، برای درمان کامل‌تر.
[63] جوزف فیلدینگ اسمیت، دکترین‌های رستگاری: سخنرانی‌ها و نوشته‌های جوزف فیلدینگ اسمیت، گردآوری بروس آر. مک‌کانکی (سیلت لیک سیتی: Bookcraft، 1977–78)، 1:178–81.
[64] مریل جی. بتمن، «سپیده دم هزاره جدید»، سخنرانی BYU، 11 ژانویه 2000، http://speeches.byu.edu/devo/99–00/MJBatemanW00 .html.
[65] رجوع کنید به مالکوم آر. ثورپ، «ضمیمه A، زمین سفید است تا برداشت شود»، در مردان با مأموریت، 1837–1841: هیئت دوازده رسول در جزایر بریتانیا، ویرایش شده توسط جیمز بی. آلن، رونالد کی. اسپلین و جیمز جی. ویتکر (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1992)، 337–40; رجوع کنید به ریچارد او. کاوان، «صحنه‌های رشد کلیسا در سراسر جهان»، در این جلد.
[66] رجوع کنید به فارنس و پرِت، «فرآیند کشف» در این جلد، برای درمان کامل‌تر.
[67] جوزف اسمیت، تاریخ کلیسای عیسی مسیح Latter-day Saints، ویرایش شده توسط ب. ه. رابرتس، ویرایش دوم اصلاح شده (سیلت لیک سیتی: کتاب دزرت، 1971)، «نامه ونتورث»، 4:535–41.
[68] رجوع کنید به فصل برایان کیو. کانون، «توبیخ ملت‌ها، 1914–45» در این جلد.
[69] اسمیت، آموزه‌ها، 162–63.
[70] رجوع کنید به کریگ ج. استلر، «زلزله‌ها، جنگ‌ها، هولوکاست، بیماری و بی‌رحمی: چرا خدا مداخله نمی‌کند؟» در این جلد برای بحث کامل‌تر.
[71] «بیایید ای دل‌شکسته»، سرودها، شماره 115.
[72] برای توسعه بیشتر این موضوع، رجوع کنید به
رابرت اس. پترسون و ای. دیل لبارون، «آماده شدن برای موعظه انجیل در سراسر جهان از سال 1945»، در این جلد.