نگرش‌ها نسبت به کتاب مقدس در خاور نزدیک باستان، بین دهه‌های ۲۰ و ۳۰ و در حال حاضر، و همچنین نقش باستان‌شناسی و تأثیر آن بر کتاب مقدس، و سوالاتی درباره اینکه آیا چیزی به نام باستان‌شناسی کتاب مقدسی وجود دارد یا خیر، به طور چشمگیری تغییر کرده است. نقل قول‌های زیر از گلوک و رایت، به ویژه، مربوط به دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی هستند، زمانی که نوعی «اجماع آلبرایت» وجود داشت که بسیار سودمند بود. بعداً دیدگاه‌های معاصر (دهه ۹۰ میلادی) را مورد بحث قرار خواهیم داد، اما برای اکنون، بگذارید کسانی که در آن دوره با کتاب مقدس و باستان‌شناسی کار می‌کردند، خودشان صحبت کنند.

نلسون گلوک (رودخانه‌ها در صحرا، ص. ۳۰ به بعد) به مسئله جایگاه کتاب مقدس در بحث باستان‌شناسی می‌پردازد:
«هدف مورخ و باستان‌شناس کتاب مقدسی، اثبات درستی کتاب مقدس نیست. این اساساً یک سند الهیاتی است که هرگز نمی‌توان آن را «اثبات» کرد، زیرا بر ایمان به خدا مبتنی است، که وجود آن را می‌توان به صورت علمی پیشنهاد داد، اما هرگز نمی‌توان آن را به صورت علمی نشان داد.»1
«کسانی که اساساً کم‌اعتقاد هستند، کسانی هستند که از طریق تأیید باستان‌شناسی مواد منبع تاریخی در کتاب مقدس، به دنبال تأیید آموزه‌های مذهبی و بینش‌های معنوی آن هستند.»
«در واقع، می‌توان به طور قاطع گفت که هیچ یافته باستان‌شناسی وجود نداشته است که بیانیه های تاریخی در کتاب مقدس را به طور واضح یا با جزئیات دقیق تأیید کند. و به همین ترتیب، ارزیابی صحیح توصیفات کتاب مقدسی اغلب منجر به اکتشافات شگفت‌انگیز شده است. آنها موزاییکی عظیم از حافظه تاریخی تقریباً بی‌نظیر کتاب مقدس را تشکیل می‌دهند.»

جی. ارنست رایت («آیا هدف گلوک اثبات درستی کتاب مقدس است؟» باستان‌شناس کتاب مقدسی، XXII، دسامبر، ۱۹۵۹) از «اجماع آلبرایت» در برابر اتهام داشتن دستور کار کتاب مقدسی دفاع می‌کند:
«جی. جی. فینکلشتاین از دانشگاه کالیفرنیا، نقدی بر رودخانه‌ها در صحرا (Commentary، آوریل، ۱۹۵۹، XXVII شماره ۴) ارائه می‌دهد. در واقع، این مقاله تا حد زیادی نقدی بر اکتشافات گلوک نیست، بلکه مقاله‌ای انتقادی در مورد این سوال است که آیا باستان‌شناسی اصالت تاریخی کتاب مقدس را ثابت می‌کند یا خیر. او مورد ۳ بالا را به عنوان تز گلوک در نظر می‌گیرد و در مورد آن بحث می‌کند.»
فینکلشتاین: «رایت در باستان‌شناسی کتاب مقدسی خود می‌گوید: «شگفت‌انگیزترین و ناامیدکننده‌ترین نتیجه کار تا به امروز، کشف این بوده است که تقریباً هیچ چیزی در محل بین ۱۵۰۰ تا ۱۲۰۰ قبل از میلاد باقی نمانده است.» (اریکو). رایت: «فینکلشتاین ادعا می‌کند که کلمه «تقریباً» صرفاً یک پوشش علمی برای «هیچ» است و آنچه من در واقع می‌گویم این است که این مکان در عصر برنز پایانی خالی از سکنه بوده است. علاوه بر این، فینکلشتاین می‌گوید کلمه «ناامیدکننده» من در این ارتباط «حجم زیادی در مورد جدایی علمی در حوزه مطالعات کتاب مقدسی صحبت می‌کند». او ادامه می‌دهد: «دستورالعمل‌های روند جدید، که مستلزم هماهنگ کردن هر تناقضی بین شواهد باستان‌شناسی و متن کتاب مقدسی برای حفظ صحت کتاب مقدس است، ظاهراً دکتر رایت - حداقل در این مورد - را از دسترس عقل سلیم خارج کرده است.»»

نقش بنیادگرایی
رایت: «افراد زیادی هم در اینجا و هم در خارج از کشور وجود دارند که صادقانه فکر می‌کنند و اغلب ادعا می‌کنند که باستان‌شناسی فلسطین و کتاب مقدسی توسط مسیحیان محافظه‌کار تصور شده و پرورش یافته است که می‌خواستند از ایمان خود به صحت کتاب مقدس حمایت کنند. اما در واقعیت، اینطور نیست. در مناقشه بزرگ بنیادگرایان و مدرنیست‌ها که به اوج خود قبل از جنگ جهانی اول رسید، باستان‌شناسی عامل واقعی در بحث نبود. در واقع، اکتشافات مربوط به قدمت انسان و داستان‌های آفرینش و سیل بابلی معمولاً در برابر موضع بنیادگرایانه ذکر می‌شدند. در مورد حفاری‌ها در فلسطین، کافی است فهرست حامیان و مشارکت‌کنندگان برجسته آمریکایی را نام ببرید تا وضعیت واقعی را نشان دهد: دانشگاه هاروارد (ساماریه)، دانشگاه پنسیلوانیا (بت‌شان)، دانشگاه شیکاگو (مگیدو)، دانشگاه ییل (جراش)، مدارس آمریکایی تحقیقات شرقی و غیره. باستان‌شناسی فلسطین تحت سلطه علاقه فرهنگی عمومی بوده است و می‌توان گفت که پول «بنیادگرایانه» هرگز عامل بسیار مهمی نبوده است.2 تحقیقات باستان‌شناسی به طور کلی توسط نظر انسان‌گرایانه حمایت می‌شود که هر چیزی که مربوط به تحقیقات تاریخی، بررسی گذشته ما باشد، یک «خیر» آشکار است که نیازی به توجیه ندارد.»

جایگاه آلبرایت
«معرفی موضوع «باستان‌شناسی صحت تاریخی کتاب مقدس را تأیید می‌کند» به بحث در مورد مسائل علمی باستان‌شناسی یک پدیده نسبتاً جدید است. و باید به قلم ویلیام فاکسوال آلبرایت نسبت داده شود تا به هر شخص دیگری. از دهه ۱۹۲۰، آلبرایت بر حوزه باستان‌شناسی کتاب مقدسی به عنوان بزرگترین غولی که تولید کرده است، سایه افکنده است و بیش از هر شخص دیگری بر روی محققان جوان‌تر، پروتستان، کاتولیک و یهودی تأثیر گذاشته است تا این موضوع را به عنوان یک ابزار اصلی تحقیق تاریخی جدی بگیرند. در عین حال، او تشویق مهمی برای محققان جوان محافظه‌کار بوده است. از طریق نوشته‌های خود، آنها به این نتیجه رسیدند که اگر ابزارهای تحقیق را تسلط یابند، می‌توانند مشارکت مثبتی در تحقیقات کتاب مقدسی داشته باشند و دیدگاه‌های رادیکالی که نمی‌توانستند بپذیرند، لزوماً در تحقیقات اخیر پشتیبانی نمی‌شوند.»

«با این حال، آلبرایت اغلب در این زمینه مورد سوء تفاهم قرار گرفته است. او هرگز «بنیادگرا» نبوده است (به عنوان مثال، به حمله قاطع به او به عنوان یک لیبرال قدیمی در قلب توسط O. T. Allis، «تلاش آلبرایت برای دیدگاه کتاب مقدس»، CT، ۲۵ مه ۱۹۵۹، جلد III. ۱۷، صص ۷-۹) و تشویق این جنبش به دور از مرکز مورد علاقه او است... در عین حال، علاقه عمیق آلبرایت به تاریخ باستان و تسلط او بر چندین رشته در آن، او را به این باور رساند که یک محیط جدید برای مطالعه کتاب مقدس در حال ظهور است که قرن نوزدهم چیزی از آن نمی‌دانست.»

«در نتیجه، ابتدا در نوشته‌های عامه‌پسند و سرانجام در سنتز علمی شواهد خود (از عصر سنگ تا مسیحیت)، او در جهان انگلیسی‌زبان به پیش‌فرض‌های بررسی نشده «ولهاوزنیسم» از منظر تاریخ باستان و به ویژه باستان‌شناسی حمله کرد. سنت‌های تاریخی اولیه اسرائیل را نمی‌توان به راحتی به عنوان داده‌های تاریخی رد کرد، زمانی که تنوع زیادی از حقایق باستان‌شناسی و نشانه‌ها، دیدگاه متفاوتی را بسیار معقول‌تر می‌کند، حداقل به عنوان یک فرضیه کاری، یعنی سنت‌ها از یک حماسه منقول سینه به سینه مشتق شده‌اند که خاطرات تاریخی را به طرز شگفت‌انگیزی حفظ کرده است، «تقلب مذهبی» عامل واقعی در تولید یا انحراف سنت‌ها نبوده است و در اسرائیل، اتیمولوژی یک عامل ثانویه بوده است، نه عامل اصلی، در ایجاد حماسه.»3

باستان‌شناسی محافظه‌کارانه
«این اطلاعات از اریکو «ناامیدکننده» توصیف شد و دلیل آن این است: نه تنها اکنون تفسیر روایت کتاب مقدسی سقوط اریکو دشوار است، بلکه ردیابی تاریخ سنت نیز غیرممکن است. از نظر من، دیگر نمی‌توان به سادگی داستان‌هایی مانند این را به عنوان جعل‌های محض یا «اتیمولوژی‌ها» در نظر گرفت. آنها تاریخچه‌ای طولانی از انتقال، شفاهی قبل از کتبی دارند و از چیزی واقعی در تاریخ مشتق شده‌اند، مهم نیست که چقدر از آن دور شده باشند. در بسیاری از موارد، منشأ و تاریخ یک سنت معین را می‌توان با استفاده از روش‌های تاریخی، انتقادی و سایر روش‌های مطالعه مشخص کرد. اما مشکل اریکو بیشتر از همیشه یک مشکل است، دقیقاً به این دلیل که نفوذ در تاریخ سنت در مورد آن به نظر غیرممکن می‌رسد.»

تفاوت بین مدارس قاره‌ای و آمریکایی
اسکاگین، ج. آلبرتو، BA، XXIII، شماره ۳، سپتامبر، ۱۹۶۰. Qin’at sofrim tarbeh hokma. (حسادت دانشمندان خرد را افزایش می‌دهد.) او دیدگاه‌های آلبرشت آلت و معاصر جوان‌ترش مارتین نوث را در مقابل مدرسه آلبرایت که توسط جان برایت، تاریخ اسرائیل نشان داده می‌شود، ارائه می‌دهد. اولی استدلال می‌کند که باید هر چیزی را قبل از تشکیل لیگ دوازده قبیله (آمفیکتیونی) بر روی خاک فلسطین به طور کامل رد کرد. در حالی که دومی اصالت اساسی سنت‌های زیربنایی منابع را حفظ می‌کند. برای بحث مفصل‌تر در مورد این شکاف و اصلاحات بعدی، به DeVaux، کتاب مقدس و خاور نزدیک باستان، صص ۱۱۱-۱۲۲ مراجعه کنید.

نگرش‌ها در دهه ۹۰
دبلیو. اف. آلبرایت در سال ۱۹۷۱ درگذشت. یک شماره از باستان‌شناس کتاب مقدسی به «جشن گرفتن و بررسی» میراث او اختصاص داده شد. سردبیر می‌گوید: «دبلیو. اف. آلبرایت، به نوعی، آتلانتیس مطالعات کتاب مقدسی و خاور نزدیک است که پس از غرق شدن در دریا، در حافظه و داستان باقی می‌ماند.»4 دیورز به ویژه در ارزیابی کار آلبرایت ویرانگر است.5 او می‌گوید: «واقعیت این است که «باستان‌شناسی کتاب مقدسی» به سبک کلاسیک آلبرایت-رایت مرده است، چه به عنوان یک سرمایه‌گذاری فکری جدی و چه به عنوان یک نیروی مؤثر در زندگی دانشگاهی یا مذهبی آمریکا.» او ادامه می‌دهد که با وجود استدلال‌های آلبرایت مبنی بر اینکه موسی قرن سیزدهم یکتاپرست بود، «اجماع علمی قاطع امروز این است که موسی یک شخصیت اسطوره‌ای است، که یهودیت از ابتدا بسیار التقاطی بوده است و یکتاپرستی واقعی تنها در اواخر تاریخ اسرائیل، احتمالاً تا زمان تبعید و بازگشت، توسعه یافته است (به مطالعات به‌روز جمع‌آوری‌شده در میلر، هانسون و مک‌براید ۱۹۸۷).»

بنابراین ما به نقطه شروع بازگشته‌ایم: آلبرایت ادعاهای بیش از حد انتقادی برای غیر تاریخی بودن کتاب مقدس را رد کرد، اما اکنون موضع او رد شده است. اکنون باید در مورد باستان‌شناسی جدید، نه باستان‌شناسی کتاب مقدسی صحبت کنیم.6
کیچن استدلال می‌کند که دیدگاه‌های آلبرایت بر اساس ماری (قرن هجدهم) و نوزی (قرن پانزدهم) خوب بود. سفر گسترده، نیمه‌کوچ‌نشینی، نام‌های شخصی سامی غربی و استفاده حقوقی/اجتماعی وجود داشت.7 کیچن ادامه می‌دهد که این داده‌ها توسط درمان‌های بعدی مبهم شده است. گوردون ابراهیم را در قرن چهاردهم قرار داد و او را به عنوان یک تاجر شاهزاده معرفی کرد. دیگران او را به عنوان یک قهرمان جنگجو معرفی کردند. خود آلبرایت او را به عنوان یک کاروان خر، یک تاجر مسافرتی معرفی کرد تا یک چوپان. اسپایزر بر اساس نوزی تفسیری حوری ارائه داد. پدرسالاران بیشتر شبیه حوریان تا عبرانی‌ها به نظر می‌رسیدند! او می‌گوید که در دهه ۱۹۷۰ واکنشی در برابر دیدگاه‌های آلبرایت تشویق شده توسط «سخت‌گیران» قدیمی در آلمان و آمریکا وجود داشت. این چیزی جز عقل‌گرایی قدیمی آلمانی نیست. کسانی که سعی می‌کنند «اعتبار آلبرایت را تضعیف کنند» عبارتند از: تی. ال. تامپسون، اصالت روایات پدرسالاران، ۱۹۷۴؛ ج. ون سترز، ابراهیم در تاریخ و سنت، ۱۹۷۵؛ و دی. بی. ردفورد، «مطالعه‌ای در مورد داستان کتاب مقدسی یوسف»، VTSup 20 (1970).8
دیدگاه‌های کلی آلبرایت همچنان در این طرح ارائه می‌شود به این دلیل ساده که من معتقدم بسیاری از نتایج تاریخی او درست است.
در همین دوره (دهه‌های ۸۰-۹۰)، مسئله حداقل‌گرایی در مقابل حداکثرگرایی مطرح شد. تعداد کمی از مدافعان (وایتلم،9 تامپسون،10 دیویس،11 لمچه،12 فینکلشتاین،13 و غیره) که نفوذ نامتناسبی بر دنیای علمی دارند، استدلال می‌کنند که هیچ تاریخی از کتاب مقدس قبل از قرن ششم قبل از میلاد وجود ندارد. بنابراین، دوباره، ما به جایی رسیده‌ایم که آلبرایت شروع به رد دیدگاه‌های فوق‌انتقادی قرن نوزدهم کرد. به دیورز (خودش محافظه‌کار نیست) مراجعه کنید که این را رد می‌کند.14 کنت کیچن کار بناگوش خود را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد.15 به نظر من او استدلال‌های حداقل‌گرایان را نابود می‌کند.
تامپسون حتی در برابر کتیبه تل دان که به طور خاص به خانه داوود از قرن نهم قبل از میلاد اشاره می‌کند، استدلال می‌کند. او به شدت سعی می‌کند معانی دیگری برای کلمات پیدا کند.16 کیچن به کتیبه‌های حداقل‌گرایان کتاب مقدسی در صفحات ۴۴۹-۵۰۰ حمله می‌کند. به بحث او در مورد فلسطینیان و شترها در زمان پدرسالاران در صفحه ۴۶۵ مراجعه کنید. فقدان سوابق مربوط به خروج در صفحه ۴۶۶ مورد بحث قرار گرفته است. او با اثر دیورز، «اعراب اولیه اسرائیل چه کسانی بودند و از کجا آمده بودند؟» در صفحات ۴۶۸ به بعد تعامل دارد. «به نظر می‌رسد یک پس‌ماندگی روانی وجود دارد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، آلبرایت و دیورز بسیار از «باستان‌شناسی کتاب مقدسی» (به علاوه الهیات) آمریکایی متنفر بودند - بنابراین (به طور غیرمنطقی) نباید به هیچ کس اجازه داده شود که آنها را به طور جدی مطالعه کند یا داده‌هایی (مهم نیست چقدر واقعی یا مرتبط) را تولید کند که واقعیت احتمالی آنها را نشان دهد. با توجه به آنچه که اکنون شناخته شده است، هیچ توجیهی برای رد پدرسالاران (با یک خط زمانی محکم) یا خروج وجود ندارد. به درمان‌های کاملاً جدید در فصل‌های ۶ و ۷ در بالا مراجعه کنید. درمان‌های ارائه شده در اینجا توسط من بر اساس آلبرایت، گوردون یا مشکلات محلی و بسیار محدود مدرسه آمریکایی باستان‌شناسی/الهیات متوفی نیست. باستان‌شناسانی که «امید خود را برای بازیابی هر زمینه‌ای که ابراهیم، اسحاق یا یعقوب را به عنوان شخصیت‌های تاریخی معتبر کند» از دست داده‌اند (۹۸) به این ترتیب «قابل احترام» نمی‌شوند. در واقع، آنها به سادگی دانش مواد منبع مربوطه (که عمدتاً متنی است) را ندارند، صلاحیت قضاوت در مورد مسائل را ندارند و بهتر است به عنوان نادان و خارج از محدوده توصیف شوند.»17

1 اما جستجوی تأیید اسناد مکتوب توسط باستان‌شناسی نادرست نیست و برای اسناد دیگری غیر از کتاب مقدس عملی است (کیچن، خاور نزدیک باستان و عهد عتیق، ۱۶۹، ۷۰).
2 شوویل (کیث شوویل، باستان‌شناسی کتاب مقدسی در تمرکز، ص. ۹۷) به این بیانیه اشاره می‌کند و می‌افزاید: «با این حال، در حال حاضر روندی برای افزایش حمایت مالی و پرسنلی از محافل محافظه‌کار وجود دارد.»
3 آلبرایت گفت: «در مرکز تاریخ کتاب مقدس قرار دارد» (به نقل از ج. م. ساسون، «آلبرایت به عنوان یک خاورشناس»، BA، ۵۶ [۱۹۹۳] ۶).
4 دیوید سی. هاپکینز، «از سردبیر»، باستان‌شناس کتاب مقدسی ۵۶ (۱۹۹۳) داخل جلد.
5 دبلیو. جی. دیور، «از آنچه که آلبرایت ساخته است چه باقی مانده است؟» BA56 (1993) 32-33.
6 به جان ون سترز (در جستجوی تاریخ) برای ارائه کلاسیک دیدگاه جدیدتر مراجعه کنید.
7 به پرووان و همکاران، تاریخ کتاب مقدسی اسرائیل، ص. ۱۱۵ برای بحث اخیر در مورد نوزی و پدرسالاران مراجعه کنید.
8 ک. کیچن، کتاب مقدس در دنیای خود، صص ۵۷-۵۸. برای یک بررسی در سال ۱۹۸۷، به F. R. Brandfon، «باستان‌شناسی و متن کتاب مقدس»، BAR 14 (1987) 54-59 مراجعه کنید.
9 کیث دبلیو. وایتلم، اختراع اسرائیل باستان: خاموش کردن تاریخ فلسطین، نیویورک: راتلج، ۱۹۹۶.
10 توماس ال. تامپسون، اساطیر گذشته: باستان‌شناسی کتاب مقدسی و اسطوره اسرائیل، نیویورک: اساسی، ۱۹۹۹.
11 پی. آر. دیویس، در جستجوی «اسرائیل باستان»، شفیلد: انتشارات JSOT، ۱۹۹۲.
12 نیلس پیتر لمچه، اسرائیلیان در تاریخ و سنت.
13 اسرائیل فینکلشتاین و ان. ای. سیلبرمن، کتاب مقدس آشکار شده: چشم‌انداز جدید باستان‌شناسی از اسرائیل باستان و منشأ متون مقدس آن.
14 ویلیام جی. دیور، نویسندگان کتاب مقدس چه می‌دانستند و چه زمانی می‌دانستند؟ آنچه باستان‌شناسی می‌تواند به ما در مورد واقعیت اسرائیل باستان بگوید.
15 ک. کیچن، در مورد قابلیت اطمینان عهد عتیق (OROT)، گراند راپیدز: Eerdmans، 2003.
16 کوین دی. میلر، «آیا خروج هرگز اتفاق افتاده است؟» Christianity Today، سپتامبر، ۱۹۹۸، برای بحث خوبی در مورد مسائل.
17 کیچن، OROT، صص ۴۶۸-۴۶۹. به پاسخی به دیور در جان اوسوالت، کتاب مقدس در میان اسطوره‌ها، صص ۱۸۰-۸۱ مراجعه کنید.


چهارده سال پیش وقتی به عنوان کشیش منصوب شدم، در ارائه شواهد برای آموزه‌های کلیسای کاتولیک کمی تهاجمی عمل می‌کردم. می‌دانستم که مردم به دنبال پاسخ هستند، اما چون معتقد بودم که آن‌ها در برابر شنیدن حقایق دشوار مقاومت می‌کنند، تا حدی در ارائه دلایل آموزه‌ها خصمانه رفتار می‌کردم.
[مشاهده سخنرانی پدر جاستین در اینجا.]
وقتی به انجیل امروز در مورد عدم باور سنت توماس و نشان دادن شواهد توسط عیسی نگاه می‌کنیم، از خود می‌پرسیم: شواهد چه نقشی در ایمان ما ایفا می‌کنند؟ بیشتر مردم به سه طریق به این سوال نزدیک می‌شوند:
۱) برخی از ما به دلیل این‌که دیگران به ما گفته‌اند و برایمان منطقی است، ایمان داریم؛ این خوب است، اما متاسفانه، وقتی می‌خواهیم ایمان خود را برای دیگران توضیح دهیم، قانع‌کننده نیست. بسیاری از کاتولیک‌های قدیمی‌تر به این شکل به ایمان نزدیک می‌شوند.
۲) برای برخی دیگر از ما، مقداری ایمان داریم اما برای پذیرش کامل دستورات عیسی، به ویژه زمانی که یک آموزه کلیسا با هنجارهای فرهنگی در تضاد است، به شواهد بیشتری نیاز داریم؛ خواستن دلیل خوب است، اما مشکل اینجاست که اغلب باورهای ما با عیسی مطابقت نخواهد داشت و بیشتر عمر خود را با او اختلاف نظر خواهیم داشت.
۳) برای برخی دیگر از ما، اصلاً ایمانی نداریم زیرا شواهد کافی ندیده‌ایم.
انجیل می‌گوید: «توماس که دوقلو نامیده می‌شد، یکی از دوازده، هنگام آمدن عیسی با آن‌ها نبود. بنابراین شاگردان دیگر به او گفتند: «ما خداوند را دیده‌ایم». اما او به آن‌ها گفت: «مگر اینکه جای میخ‌ها را در دستانش ببینم و انگشتم را در جای میخ‌ها بگذارم و دستم را در پهلویش فرو ببرم، باور نخواهم کرد» (یوحنا ۲۰: ۲۴-۲۵).
در اینجا تمایزی در الهیات بین دو نوع دانش قائل می‌شویم: دانش مبتنی بر شواهد و دانش مبتنی بر ایمان. سنت توماس می‌خواهد زخم‌های عیسی را ببیند، که دانش مبتنی بر شواهد است، در حالی که شاگردان دیگر آنچه را که دیده‌اند به او می‌گویند. اگر او به آن‌ها ایمان بیاورد، آن دانش مبتنی بر ایمان خواهد بود، یعنی دانشی مبتنی بر اعتماد به دیگران (آوری دولز، در الهیات نظام‌مند اثر فرانسیس شوسلر فیورنزا و جان پی. گالوین، ۱۰۸-۱۱۰).
مثالی مشابه این است که معلمان ریاضی پاسخ درست یک مسئله خاص را به دانش‌آموزان خود می‌دهند: آن‌ها می‌توانند توضیح دهند که چرا پاسخ درست است (دانش مبتنی بر شواهد) یا فقط پاسخ را بدهند (دانش مبتنی بر ایمان).
هر نوع دانش، مزایا و معایب خود را دارد: دانش مبتنی بر شواهد از نظر نحوه دانستن بهتر است، زیرا می‌فهمیم چرا. با این حال، هیچ‌کس نمی‌تواند فقط با دانش مبتنی بر شواهد زندگی کند. هر روز به دانش مبتنی بر ایمان متکی هستیم: به دوستان، معلمان، کارشناسان، رسانه‌ها، سیاستمداران (شاید نه) ایمان می‌آوریم. فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از ما دانش مستقیمی داشته باشیم و خودمان ثابت کرده باشیم که دنیا گرد است. ما فقط به افرادی که به ما گفته‌اند اعتماد کرده‌ایم. این دانش مبتنی بر ایمان است، نه ایمان کلامی، بلکه اعتماد به افرادی که به آن‌ها اعتماد داریم.
بسیاری از ما می‌دانیم که عیسی از مردگان برخاسته است، که درست است، اما ما فقط این را می‌دانیم زیرا افرادی که به آن‌ها قابل اعتماد هستند به ما گفته‌اند و هیچ شاهد قانع‌کننده‌ای بر خلاف آن نشنیده‌ایم. تعداد کمی از ما دانش مبتنی بر شواهد بیشتری در مورد رستاخیز داریم: می‌دانیم که با وعده‌های عیسی سازگار است و اثراتی که پس از آن در تاریخ رخ داده است - این یک استدلال ضعیف است، اما برای ما کافی است. با این حال، نحوه دانش ما قوی‌تر خواهد بود اگر ذهن خود را درگیر سه واقعیت تاریخی کنیم که نشان می‌دهند رستاخیز عیسی محتمل‌ترین توضیح برای آنچه اتفاق افتاده است: قبر خالی، ظهور عیسی و رشد انفجاری مسیحیت (ویلیام لین کریگ، ایمان معقول، ۳۹۵). این دانش مبتنی بر شواهد است. این شواهد علمی نیست، بلکه شواهد تاریخی است.
در مورد دانش مبتنی بر ایمان، بزرگترین مزایای آن این است که می‌توانیم سریع‌تر از تلاش برای فهمیدن همه چیز به حقیقت برسیم و به ما کمک می‌کند از اشتباهات جلوگیری کنیم. کودکانی که از سنین پایین یاد می‌گیرند که «لطفاً» و «متشکرم» بگویند، به کمک دیگران پیشنهاد دهند، صاف بایستند و شکایت نکنند، بدون اینکه بدانند چرا، مزیت بزرگی دارند، زیرا بهتر می‌توانند با مردم کنار بیایند و شغل پیدا کنند. افرادی که در جوانی به تماشای پورنوگرافی نمی‌پردازند، معمولاً مزیت دارند، حتی اگر نتوانند توضیح دهند چرا، زیرا کنترل جنسی بهتری دارند، بدن خود و دیگران را شیء‌انگاری نمی‌کنند و جنسیت را صرفاً برای لذت نمی‌بینند، بلکه چیزی مرتبط با ازدواج می‌دانند.
سنت توماس امروز می‌خواهد دانش مبتنی بر شواهد در مورد رستاخیز عیسی را داشته باشد، که خوب است. ما به عنوان مسیحیان باید دائماً در حال یادگیری بیشتر در مورد ایمان خود باشیم. ذهن برای دانستن ساخته شده است و باید از خدا برای درک و دلایل درخواست کنیم. و اگر مؤمن نیستیم، خدا از ما نمی‌خواهد که به همه چیز از هر کسی که ملاقات می‌کنیم ایمان بیاوریم - این غیرمنطقی و ساده‌لوحانه است. یا باید خودمان ببینیم که چرا مسیحیت چیزهای خاصی را آموزش می‌دهد، یا باید اعتبار افرادی را که در مورد مسیحیت به ما می‌گویند، ثابت کنیم. بنابراین، چیزی خوب در درخواست سنت توماس برای دانش مبتنی بر شواهد وجود دارد.
با این حال، جنبه منفی نیز در آن وجود دارد: محقق کتاب مقدس ریموند براون اشاره می‌کند که در انجیل یوحنا، برخی از مردم، هنگامی که با معجزات عیسی روبرو می‌شدند، به معنای عمیق‌تر معجزات علاقه‌مند نبودند، بلکه فقط به جنبه‌های سطحی آن کنجکاو بودند (انجیل بر اساس یوحنا، در کتاب مقدس لنگر، ۱۰۴۵-۴۶)؛ آن‌ها فقط بدبین نیستند، بلکه متشکک هستند: متشککان سوالات خوبی مطرح می‌کنند در حالی که متشککان برای بحث کردن بیرون آمده‌اند زیرا بی‌اعتماد هستند.
این مانند نوجوانان باهوش اما نابالغ است: آن‌ها سوالات زیادی می‌پرسند، نه برای یافتن پاسخ، بلکه برای مخالفت با والدین خود. یک بار یک جوان که تصمیم به ترک ایمان کاتولیک خود گرفته بود از من پرسید: «اگر خدایی وجود داشته باشد و جهان ۱۳.۷ میلیارد سال قدمت دارد، چرا تا این مدت طولانی منتظر ساختن ما ماند؟» من گفتم: «چرا نه؟ چرا باید فوراً ما را بسازد؟» منتظر پاسخ شدم. او پاسخی نداد، زیرا سوال اینکه انسان‌ها چه زمانی ساخته شده‌اند، چیزی به ما نمی‌گوید. این یک سوال گمراه‌کننده است و ثابت نمی‌کند که خدا وجود دارد یا نه. اما این مرد واقعاً به دنبال پاسخ نبود.
سوال بهتری که معمولاً از بزرگسالان صادق می‌آید این است: «اگر خدا وجود داشته باشد و همانطور که مسیحیان می‌گویند مهربان باشد، چرا خود را واضح‌تر آشکار نمی‌کند؟» این یک سوال هوشمندانه است.
بنابراین، ما می‌توانیم مانند سنت توماس به دنبال شواهد باشیم. من شگفت‌زده می‌شوم از نحوه پاسخ عیسی به او. حتی اگر قلب سنت توماس کاملاً خالص نباشد، عیسی هنوز هم شواهدی را که او به دنبال آن است به او می‌دهد و نه به روش خصمانه‌ای که من قبلاً استفاده می‌کردم، بلکه با عشق و دعوت او به ایمان آوردن (سنت سیرل اورشلیم، یوحنا ۱۱-۲۱، در تفسیر مسیحی باستانی بر کتاب مقدس، ۳۷۳-۴): «بعد از هشت روز، شاگردان دوباره در خانه بودند و توماس با آن‌ها بود. با اینکه درها بسته بودند، عیسی آمد و در میان آن‌ها ایستاد و گفت: «سلام بر شما». سپس به توماس گفت: «انگشت خود را اینجا بگذار و دستان من را ببین. دستت را دراز کن و در پهلویم بگذار. شک نکن، بلکه ایمان بیاور». توماس به او پاسخ داد: «خدای من و ارباب من!» عیسی به او گفت: «چون مرا دیدی ایمان آوردی؟ خوشایند کسانی است که ندیده‌اند و با این حال ایمان آورده‌اند» (یوحنا ۲۰: ۲۶-۲۹).
ما می‌توانیم سه بینش در اینجا ببینیم:
۱) سنت توماس خواستار دیدن و لمس عیسی شد. اما او حتی با اینکه دعوت شده بود، هرگز زخم‌های عیسی را لمس نکرد. دیدن برای او کافی بود (پدر ریموند براون، مقدمه‌ای بر عهد جدید، ۳۶۰). از این می‌آموزیم که او در جستجوی خود صادق بود؛ او فقط به دنبال شواهد بیشتر و بیشتر نبود، در حالی که از شواهدی که درست در مقابل او بود، اجتناب می‌کرد.
۲) اگرچه او مقداری مقاومت در برابر دانش مبتنی بر ایمان داشت، اما او کسی است که در نهایت بزرگترین اعلامیه در مورد هویت عیسی را در تمام انجیل‌ها می‌کند: «خدای من و ارباب من!» سنت توماس تنها رسولی است که او را «خدا» می‌نامد (انجیل بر اساس یوحنا، ۱۰۴۷).
۳) عیسی می‌گوید: «چون مرا دیدی ایمان آوردی؟ خوشایند کسانی است که ندیده‌اند و با این حال ایمان آورده‌اند». چه از طریق شواهد و چه از طریق ایمان به دانش عیسی برسیم، مهم‌ترین چیز رسیدن به حقیقت است. دانستن حقیقت مهم است (۱۰۴۸): اگر ما کسانی باشیم که در بخش اول این گفته به شواهد نیاز داریم و سپس می‌بینیم، خوب است، زیرا مریم مقدس و ده رسول دیگر نیز فقط پس از دیدن عیسی رستاخیز شده به او ایمان آوردند (۱۰۴۹-۵۱). اما اگر به دلیل اعتماد به کسانی که خدا در زندگی ما فرستاده است ایمان بیاوریم، شاید خوشبخت‌تر باشیم زیرا عنصر اعتماد به خدا بیشتر است.
همانطور که هفته گذشته اشاره کردم، اکنون که بر خانواده در کلیسای ما تمرکز می‌کنیم، سه سوال وجود دارد:
۱) هدف زندگی رسیدن به حقیقت است، بنابراین به کدام نوع دانش بیشتر نیاز دارید؟ به طور کلی، بیشتر والدین کاتولیک به دانش مبتنی بر شواهد بیشتری نیاز دارند تا به فرزندان خود آموزش دهند. بیشتر جوانان کاتولیک به دانش مبتنی بر ایمان بیشتری نیاز دارند، به ویژه اعتماد به عیسی، تا زندگی خوبی داشته باشند.
۲) آیا کسی را در خانواده خود به خاطر ایمانش سرزنش می‌کنید؟ «اوه مادر، تو فقط به هر چیزی که کتاب مقدس می‌گوید ایمان می‌آوری، حتی اگر منطقی نباشد.» شاید مادرت نداند چرا، اما مهم این است که اگر حقیقت را زندگی کند و نباید او را به خاطر آن سرزنش کرد. یا، کسی ممکن است به برادرش بگوید: «تو ایمانی نداری. فقط به خدا اعتماد کن». اما شاید آن‌ها قبل از اینکه بتوانند به آن رضایت دهند، به کمک بیشتری برای درک حقیقت نیاز داشته باشند.
۳) با چه کسی در خانواده خود باید صبورتر باشیم؟ عیسی با سنت توماس بسیار صبور بود. در برخی از زمینه‌های زندگی، باید به مردم زمان بدهیم تا حقیقت را بیاموزند. مردم تغییر می‌کنند؛ من کردم. به آن‌ها فرصتی برای تغییر بدهید.
همه ما به ایمان... و عقل نیاز داریم. ژان پل دوم گفت که این‌ها «دو بال» هستند که روح انسان با آن‌ها به دانش حقیقت می‌رسد (Fides et Ratio, 1). خدا می‌خواهد از هر دو استفاده کنیم.


فهرست مجلات
Can J Pain
جلد 6(1)؛ 2022
PMC9620999

چکیده
تماشای فیلم‌ها محبوب و در دسترس طیف وسیعی از مردم است. به تصویر کشیدن شرایط پزشکی در فیلم‌ها می‌تواند بر درک عمومی از آن‌ها تأثیر بگذارد و به کلیشه‌ها و انگ‌ها دامن بزند. ما بررسی کردیم که بیماران مبتلا به درد مزمن و درمان آن‌ها چگونه در فیلم‌های سینمایی به تصویر کشیده می‌شوند. فیلم‌هایی که شخصیت‌هایی با درد مزمن یا ارجاعاتی به آن داشتند، با استفاده از پایگاه‌های داده‌ای مانند پایگاه داده بین‌المللی فیلم (IMDb) جستجو شدند. مضامینی که از تحلیل محتوا به دست آمد، حول به تصویر کشیدن شخصیت‌های دارای درد، ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و روش‌های درمانی برای مدیریت درد می‌چرخید. بیماران مبتلا به درد مزمن به روش‌های مختلف به تصویر کشیده شدند، از جمله به روش‌هایی که می‌توانست همدلی مخاطبان را برانگیزد یا به ایجاد کلیشه‌های منفی در مورد آن‌ها کمک کند. نگرش متخصصان مراقبت‌های بهداشتی نسبت به بیماران مبتلا به درد مزمن از دلسوزانه تا بی‌تفاوت متغیر بود. مدیریت درد معمولاً به عنوان فاقد گستردگی یا استفاده از رویکردهای چند رشته‌ای با تمرکز بر مدیریت دارویی به تصویر کشیده می‌شد. تنوع موضوعات مرتبط با درد مزمن که در فیلم‌های سینمایی به تصویر کشیده شده است، استفاده از آن‌ها را در استراتژی‌های آموزش پزشکی برای اطلاع‌رسانی بهتر به فراگیران حرفه‌های بهداشتی در مورد مدیریت درد مزمن تسهیل می‌کند.
کلیدواژه‌ها: درد مزمن، فیلم، هالیوود، سینما-آموزش
RÉSUMÉ
Le visionnement de films est populaire et accessible à de larges segments de la population. La représentation des affections médicales dans les films est susceptible d'affecter la perception qu'en a le public et de contribuer aux stéréotypes et à la stigmatisation. Nous avons étudié comment les patients souffrant de douleur chronique et leur prise en charge sont représentés dans les longs métrages. Les films qui contenaient des personnages ou des références à la douleur chronique ont été recherchés à l'aide de bases de données telles que l’International Movie Database. Les thèmes qui sont ressortis de l'analyse du contenu tournaient autour des représentations des personnages souffrant de douleur, de leurs prestataires de soins de santé et des traitements pour la prise en charge de la douleur. Les patients souffrant de douleur chronique étaient représentés de diverses manières, y compris de manière à susciter l'empathie du public ou contribuer à l'apparition de stéréotypes négatifs à leur sujet. L'attitude des professionnels de la santé à l'égard des patients souffrant de douleur chronique allait de la compassion à la circonspection. La prise en charge de la douleur était généralement décrite comme manquant d'envergure ou utilisant des approches multidisciplinaires, tout en mettant l’accent sur la prise en charge pharmacologique. La variété des sujets liés à la douleur chronique présentés dans les longs métrages favorise leur utilisation dans les stratégies d'éducation médicale pour mieux informer les professionnels de la santé en formation sur la prise en charge de la douleur chronique.

مقدمه
فیلم‌ها به شدت در دسترس و محبوب هستند، به طیف وسیعی از مردم می‌رسند و منبع مهمی از سرگرمی و همچنین استراحت و آرامش باقی می‌مانند. حتی در دهه‌های اول پس از اولین نمایش فیلم‌های متحرک تصویری، شناخته شد که فیلم‌ها نه تنها می‌توانند دغدغه‌های اجتماعی را به نمایش بگذارند، بلکه بر ادراکات و رفتارهای عمومی نیز تأثیر بگذارند. در سال 1936، الکساندر مارکی، تهیه‌کننده اجرایی بنیاد فیلم ایالات متحده، قدردانی کرد که فیلم‌ها در حال «تغییر کل روند تفکر جمعی مدرن» هستند. سینما «اهمیت اولیه» آن، به گفته او، در «قدرت آن برای شکل‌دهی به ارزش‌های اجتماعی، اخلاقی و فرهنگی امروز و فردا» نهفته است. کار باندورا در نظریه یادگیری اجتماعی نشان داده است که رفتارها تحت تأثیر به تصویر کشیدن واقعیت در رسانه‌ها قرار می‌گیرند، زیرا «بسیاری از اطلاعات در مورد ارزش‌ها، الگوهای تفکر و رفتار انسان از طریق مدل‌هایی که به صورت نمادین از طریق ابزارهای کلامی یا تصویری به تصویر کشیده می‌شوند، به دست می‌آید». به طور خاص، فیلم‌ها توانایی تأثیرگذاری بر نگرش‌ها و رفتارها در مورد مسائل سیاسی، کلیشه‌های جنسیتی، فعالیت‌های جنسی ناایمن و مصرف مواد را نشان داده‌اند.

ادراکات و نگرش‌های عمومی نسبت به پزشکی می‌تواند تحت تأثیر به تصویر کشیدن آن‌ها در فیلم‌ها قرار گیرد. همانطور که گانس نوشت، از آنجایی که فیلم‌ها بخشی از تجارت سرگرمی هستند، به تصویر کشیدن واقع‌گرایانه ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و شرایط پزشکی اغلب هدف اصلی نیست:

برخلاف، به عنوان مثال، تجارت سوپرمارکت که باید به خواسته‌ها و آرزوهای عموم مردم پاسخ دهد، سرگرمی به مجموعه‌ای خاص و متغیر از مخاطبان خدمت می‌کند و باید، به طور ذاتی، منحرف، جسورانه و حتی مخالف ارزش‌های این مخاطبان باشد. فیلم‌های محبوب… درباره ازدواج روزمره نیستند، بلکه درباره روابط پرشور یا خشن هستند. آن‌ها به سرقت خودرو نمی‌پردازند، بلکه به قتل می‌پردازند. آن‌ها زندگی در حومه شهر را نادیده می‌گیرند و به زندگی در مافیا می‌پردازند.

شگفت‌آور نیست، بنابراین، که پزشکان و شرایط پزشکی به روش‌های کلیشه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند. فلورس دریافت که پزشکان در تقریباً نیمی از 131 فیلمی که بررسی کرد، به طور منفی به تصویر کشیده شده‌اند. شرایط پزشکی نیز به طور کلیشه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند، به عنوان مثال، شرایط روانی مانند روان‌پریشی با جنایت و خشونت همراه است. برخی از ویژگی‌های شرایط پزشکی یا درمان‌های آن‌ها ممکن است برجسته شوند و برخی دیگر به حداقل برسند یا به طور واقع‌بینانه ارائه نشوند. نگرانی این است که چنین تصویرسازی ممکن است به طور ناخودآگاه و ناخودآگاه توسط مخاطبان پردازش شود و بر نگرش‌ها و دیدگاه‌های آن‌ها در مورد پزشکی تأثیر بگذارد. در مورد تصویرسازی پزشکان، استدلال شده است که این می‌تواند به طور بالقوه بر رابطه درمانی بین پزشکان و بیماران تأثیر منفی بگذارد، مانند ایجاد بی‌اعتمادی به پزشکان یا حتی ترس از مراجعه به مراقبت‌های بهداشتی. در مورد شرایط پزشکی، نگرانی‌هایی وجود دارد که فیلم‌ها کلیشه‌ها را تقویت کرده و انگ و تبعیض را تداوم بخشند، همانطور که در مورد نگرش‌های عمومی نسبت به درمان الکتروتشنجی پس از به تصویر کشیدن آن در One Flew Over the Cuckoo's Nest مشاهده شد. این نگرانی توسط صنعت فیلم مورد توجه قرار گرفته است، با سازمان‌هایی مانند آکادمی فیلم و تلویزیون بریتانیا که برنامه‌هایی را برای حمایت از درک بهتر عموم مردم از مسائل مربوط به سلامت روان ترویج می‌کنند.

اگرچه به تصویر کشیدن طیف وسیعی از متخصصان پزشکی، شرایط و روش‌ها در فیلم‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است، اما تا به امروز هیچ مطالعه‌ای بر روی به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند یا مدیریت آن‌ها در فیلم‌ها متمرکز نشده است. موئری و همکاران به تصویرسازی درد در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی پرداختند، اما مطالعه آن‌ها فقط بر روی رسانه‌های هدفمند برای کودکان 4 تا 6 ساله متمرکز بود و در این تصویرسازی‌ها بیش از 99 درصد موارد درد مربوط به آسیب‌های حاد یا خشونت بود. هدف این مطالعه، بررسی نحوه به تصویر کشیدن درد مزمن و مدیریت آن در فیلم‌ها بود. هیچ فرضیه‌ای از قبل مطرح نشد زیرا مشخص نبود که چه مقدار محتوا وجود دارد یا چگونه به تصویر کشیده می‌شود، اگرچه بر اساس نتایج مطالعاتی که به بررسی به تصویر کشیدن سایر شرایط پزشکی در فیلم می‌پردازند، تصور می‌شد که این ممکن است به گونه‌ای رخ دهد که بیماران مبتلا به درد مزمن یا مدیریت آن را انگ‌زده کند.

روش‌ها
یک تحلیل محتوای کیفی انجام شد. ابتدا فهرستی از فیلم‌ها تهیه شد که شخصیت‌هایی با درد مزمن یا مدیریت درد مزمن داشتند، به طور مستقل توسط دو بازبین که در پایگاه داده بین‌المللی فیلم (IMDb)، پایگاه داده پزشکی هنر و ادبیات (Literature Arts Medicine Database)، پایگاه‌های داده تاریخ پزشکی و علوم انسانی پزشکی (History of Medicine and Medical Humanities Databases) و Medicine on Screen جستجو کردند. IMDb، یک پایگاه داده آنلاین با بیش از 8 میلیون فیلم، سریال تلویزیونی و محتوای آنلاین پخش از سال 1888 تا به امروز، به عنوان ابزاری معتبر برای جستجوی فیلم‌ها برای اهداف تحقیقاتی در نظر گرفته می‌شود. از اصطلاحات کلیدی زیر برای جستجو استفاده شد: «pain» و «chronic pain». این اصطلاحات عمداً گسترده نگه داشته شدند تا احتمال یافتن هر فیلم مرتبط افزایش یابد. پایگاه‌های داده بین ژانویه 1980 و ژانویه 2022 مورد پرس و جو قرار گرفتند. به جای بررسی یک لیست «جامع» از فیلم‌هایی که هر گونه اشاره‌ای به درد مزمن دارند، فیلم‌های نماینده در نظر گرفته شدند.

معیارهای ورود شامل فیلم‌هایی بود که شخصیت‌هایی با درد مزمن را به تصویر می‌کشیدند. تعریف درد انجمن بین‌المللی مطالعه درد به عنوان «یک تجربه حسی و عاطفی ناخوشایند مرتبط با آسیب بافتی واقعی یا بالقوه» برای انتخاب فیلم‌های مرتبط استفاده شد. سرنخ‌هایی از فیلم‌ها در مورد جدول زمانی هر فیلم یا ارجاعاتی که شخصیت‌های فیلم به درد داشتند برای تعیین مزمن بودن درد استفاده شد تا فیلم‌هایی انتخاب شوند که مدت درد حداقل 3 ماه باشد، مطابق با طبقه‌بندی درد مزمن طبق ویرایش یازدهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها. فقط فیلم‌هایی که پس از سال 1980 منتشر شده بودند، حفظ شدند زیرا ما به فیلم‌هایی علاقه‌مند بودیم که ممکن است به نگرش‌های معاصر در مورد درد مزمن کمک کنند. فیلم‌ها باید اکران سینمایی داشته باشند یا بتوانند از طریق YouTube، Netflix، AmazonPrime، iTunes یا Amazon در دسترس باشند زیرا فیلم‌های گنجانده شده باید فیلم‌هایی باشند که به راحتی در دسترس عموم باشند. هر فیلمی که تمرکز آن بر درد حاد یا مدیریت آن بود، از بررسی حذف شد. همچنین فیلم‌های کودکان و انیمیشن‌ها حذف شدند زیرا مطالعات اخیر به جنبه‌های تصویرسازی درد آن‌ها پرداخته‌اند. مستندها و هر سریال فیلم یا تلویزیونی حذف شدند، همانطور که فیلم‌های اینترنتی و ویدئویی مستقیم نیز حذف شدند. با پیروی از روش Auwen و همکاران، فیلم‌هایی گنجانده شدند که احتمالاً با «تأثیر فرهنگی قابل توجهی» از دیدگاه آمریکای شمالی مرتبط باشند زیرا ممکن است احتمال بیشتری داشته باشند که بر ادراکات عمومی در آمریکای شمالی تأثیر بگذارند. بنابراین، ما به دنبال فیلم‌هایی بودیم که توسط شرکت‌های فیلم هالیوود تولید شده‌اند یا از طریق نامزدی برای جوایز مرتبط با هالیوود، مانند جوایز اسکار یا گلدن گلوب، به هالیوود مرتبط هستند. اقداماتی برای ارزیابی چنین اهمیت‌هایی شامل دریافت جوایز فیلم، درآمد قابل توجه گیشه و/یا نظرات مطلوب منتقدان است.

فیلم‌های جمع‌آوری شده به طور مستقل توسط دو بازبین (K.M. و S.S.) به طور کامل مشاهده شدند. دیالوگ‌های مربوط به درد مزمن یا مدیریت آن توسط این بازبین‌ها رونویسی شدند و صحنه‌ها توصیف شدند. یک تحلیل محتوای کیفی از فیلم‌ها با استفاده از رویکردهایی که توسط دیگران برای تحلیل‌های فیلم خود توصیف شده است، انجام شد. پس از تماشای فیلم‌ها، هر بازبین (K.M. و S.S.) صحنه‌هایی را که فکر می‌کردند برای تجزیه و تحلیل مرتبط هستند، رونویسی کردند. بازبین‌ها سپس برای مقایسه رونوشت‌های خود برای هر فیلم ملاقات کردند. یک الگوی کدگذاری پس از بحث اولیه ایجاد شد. ایده‌هایی برای مضامین مربوط به نحوه به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند و مدیریت درد مزمن با هم مورد بحث قرار گرفت و بر اساس اجماع به مضامین سازماندهی شد. این یک فرآیند تکراری بود.

نتایج
استراتژی جستجو پنج فیلم را برای بررسی و تجزیه و تحلیل شناسایی کرد (جدول 1، شکل 1). همه درام‌هایی بودند که برای سینما ساخته شده بودند. فیلم‌هایی که پس از ارزیابی برای واجد شرایط بودن حذف شدند، سریال‌ها (n = 4) یا مستندها (n = 8) بودند یا معیارهای ورود را از نظر دریافت یا نامزدی برای جوایز، کسب درآمد گیشه یا نظرات مطلوب برآورده نمی‌کردند (n = 8). پس از بررسی دقیق‌تر، یک فیلم به درد مزمن نمی‌پرداخت.

[جدول 1. فیلم‌های مورد تجزیه و تحلیل برای به تصویر کشیدن درد مزمن و مدیریت آن.]

[شکل 1. فرآیند جستجوی مدیریت مقاله.]

تنوعی از مضامین از تحلیل محتوای کیفی به دست آمد. این مضامین به طور کلی در دسته‌های زیر سازماندهی می‌شوند:
1. به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند:
(الف) درد مزمن به طور منفی بر ابعاد مختلف زندگی شخصیت‌ها و همچنین بر زندگی افراد نزدیک به آن‌ها تأثیر می‌گذارد.
(ب) شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند ممکن است خود را یا به عنوان یک بار برای دیگران به تصویر کشیده شوند، یا
(ج) به روش‌های نامطلوب.
(د) درد مزمن به عنوان یک تجربه غیرقابل تحمل که منجر به افکار خودکشی می‌شود.
2. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی که از شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند مراقبت می‌کنند:
(الف) متخصصان مراقبت‌های بهداشتی با نیازهای شخصیت‌هایی که درد دارند هماهنگ نیستند.
(ب) متخصصان مراقبت‌های بهداشتی مراقبت دلسوزانه و همدلانه از شخصیت‌هایی که درد دارند ارائه می‌دهند.
3. درمان‌های مدیریت درد:
(الف) استفاده از مواد مخدر و کانابیس به روش‌هایی به تصویر کشیده می‌شود که باعث انگ می‌شود.
(ب) استفاده از هنر برای مدیریت درد به طور مطلوب به تصویر کشیده می‌شود.

به تصویر کشیدن زندگی شخصیت‌ها با درد
درد مزمن به طور منفی بر ابعاد مختلف زندگی شخصیت‌ها تأثیر می‌گذارد
نحوه تأثیر درد مزمن بر ابعاد مختلف زندگی بیماران در فیلم‌هایی که در آن شخصیت اصلی از درد مزمن رنج می‌برد، آشکار شد. Cake زندگی کلر بنت را دنبال می‌کند، زنی که پس از یک حادثه رانندگی از درد مزمن رنج می‌برد. کلر دیگر به عنوان وکیل در لس آنجلس کار نمی‌کند و از همسرش جدا شده است. بدن او شواهدی فیزیکی از تروما دارد: «چه اتفاقی برای صورتت افتاده؟»، پسری وقتی برای اولین بار او را می‌بیند می‌پرسد (53:12). اعمال او نشان می‌دهد که درد چقدر است و حتی انجام کارهای ساده و حرکات ساده نیز دشوار است. بیرون رفتن از یک وسیله نقلیه تلاش زیادی می‌طلبد زیرا کلر به پشت دراز کشیده و سعی می‌کند بدون چرخاندن زیاد سر و گردن خود پول را به راننده تاکسی بدهد و بیرون بیاید (3:41). حرکات نیاز به قطعه‌قطعه کردن اعمال آهسته و دقیق دارد. او بدن خود را سفت نگه می‌دارد در حالی که راه می‌رود، به آرامی به دیوار تکیه می‌کند (4:06) یا اخم می‌کند در حالی که به تلفن خود نگاه می‌کند (4:26). خواب آرام یک رویا است: او در رختخواب خود می‌چرخد و ناله می‌کند (6:30). حتی یک صحنه صمیمیت فیزیکی باعث می‌شود کلر اشک بریزد و خود را مهار کند (13:44). در یک جلسه آب درمانی، درد کلر به وضوح شنیده می‌شود: «لعنتی، خیلی درد داره!» او فریاد می‌زند (19:53). بنابراین، درد مزمن نشان داده می‌شود که تأثیر فراگیری بر زندگی کلر دارد، از جمله توانایی او در کار و روابط با دیگران.

یک حس درد به عنوان خیانت به بدن در فیلم‌ها ایجاد شد. در فیلم Frida، فریدا کالو به تلاش برای زندگی خود به بهترین شکل ممکن از طریق نقاشی با وجود درد خود به تصویر کشیده می‌شود. پس از اینکه لئون تروتسکی با او به بالای هرم در تئوتیهواکان می‌رود (1:29:52)، او از او می‌پرسد که چگونه آسیب دیده است: «دیگر حتی نمی‌توانم بگویم»، او به او می‌گوید (1:30:06). «من با دردها و بیماری‌های فیزیکی و روحی زیادی آشنا شدم. من حدود سی سال اول زندگی‌ام را تقریباً در تاریکی گذراندم، اما خیلی زود فهمیدم که سرم و آنچه در آن است، علاوه بر منبع لذت و دانش، پتانسیل بی‌نهایتی برای درد دارد. خیلی زود متوجه شدم… انواع مختلفی از درد عضلانی: کمر، پشت، تاندونیت، هر دو زانو و شانه. … سردرد تخصص من است. میگرن، سردرد تنشی یا خوشه‌ای و درد پشت. … از جراحی فیوژن ستون فقرات کمرم که بیش از نیمی از پشت من را بی‌حرکت کرد، فهمیدم که زندگی من حول ستون فقرات می‌چرخد. … اما همه چیز فیزیکی و قابل نشان دادن نیست. من همچنین از غم و اندوه‌های انتزاعی، درد و رنج روحی، مانند وحشت و اضطراب رنج می‌برم که اضطراب و وحشت را به زندگی من اضافه می‌کنند. و البته من سال‌ها با افسردگی دست و پنجه نرم کرده‌ام. در شب‌هایی که چندین درد با هم تلاقی می‌کنند، در آن شب‌ها به خدا اعتقاد دارم. و دعا می‌کنم. در روزهایی که فقط یک نوع درد دارم، من یک بی‌دین هستم» (10:37). در طول فیلم، نحوه تأثیر درد بر زندگی او آشکار می‌شود: سفتی در حرکات او وجود دارد و او خسته است. او آپارتمان خود را در هنگام سردرد تاریک نگه می‌دارد. او در خوابیدن مشکل دارد و هنوز در ساعت 4:06 صبح در رختخواب خود به بی‌قراری ادامه می‌دهد (38:45). دوستش مرسدس تشخیص می‌دهد که درد چقدر بر توانایی او در انجام فعالیت‌های روزمره تأثیر می‌گذارد و با خانه دار او در این مورد صحبت می‌کند:
مرسدس: مایا، به او بگو که اشکالی ندارد کفش‌هایش را ببندد یا کفش ورزشی‌اش را. حتماً برایش سخت است که بند کفش‌هایش را ببندد. بیچاره.
مایا: مطمئناً به او می‌گویم، خانم مرسدس. اما او نمی‌خواهد. فکر می‌کنم خجالت می‌کشد و من برایش متاسفم. نمی‌دانم چه کار کنم.
مرسدس: خب، لبخند بزن و از او مراقبت کن. و اگر چیزی عجیب دیدی، با من تماس بگیر.
مایا: خانم مرسدس، همه چیز اینجا عجیب است. (39:33)
درد مزمن توانایی سالوادور را برای ادامه کار به عنوان کارگردان فیلم تحت تأثیر قرار داده است. در یک ملاقات تصادفی با بازیگری که می‌شناسد، حس از دست دادن مرتبط با ناتوانی او در کار اشاره می‌شود:
زولما: تعجب می‌کنم که تو نیستی که کار نمی‌کنی. همیشه فکر می‌کردم تو کسی هستی که هرگز بازنشسته نمی‌شود.
سالوادور: من هم همینطور. (6:57)
مرسدس: [تشویق سالوادور به انجام فعالیت‌های بیشتر برای اشغال وقت خود، اما ناتوانی او در انجام کاری که دوست دارد باعث ایجاد حس عمیق از دست دادن می‌شود]: باید کاری انجام دهی. وقت آزاد زیادی برای فکر کردن به بیماری‌هایت داری. به مغزت چیزی بده تا خود را سرگرم کند.
سالوادور: من نمی‌خواهم بنویسم اگر نتوانم آن را فیلمبرداری کنم. تو بهتر از هر کسی می‌دانی که نمی‌توانم یک فیلم را در این حالت فیلمبرداری کنم. بدون فیلمبرداری، زندگی من هدفی ندارد. اما این فقط همین است. (49:27)

به تصویر کشیدن متخصصان مراقبت‌های بهداشتی
متخصصان مراقبت‌های بهداشتی با نیازهای شخصیت‌هایی که درد دارند هماهنگ نیستند
تنش در رابطه بین متخصصان مراقبت‌های بهداشتی و شخصیت‌هایی که درد دارند قابل مشاهده است. به عنوان مثال، در Cake، کلر و درمانگر فیزیکی خود در تلاش برای همکاری هستند. آنت، رهبر کارگاه درد مزمن، پیامی صوتی برای کلر می‌گذارد که دیگر به گروه خوش نمی‌آید. یک داروساز در مکزیک به روشی که باعث انگ می‌شود رفتار می‌کند. او بدون نسخه به کلر مواد مخدر می‌دهد و به روشی که او را به قاچاق آن‌ها به کالیفرنیا تشویق می‌کند. وقتی کلر نگرانی‌های خود را بیان می‌کند، داروساز به امتیازات او اشاره می‌کند: «تو یک زن سفیدپوست ثروتمندی هستی. آیا تا به حال به خاطر چیزی دستگیر شده‌ای؟» (33:57). او به صراحت اشاره می‌کند که کلر مشکلاتی دارد و همدلی کمی نسبت به او دارد.

در برخی از فیلم‌های بررسی شده، پزشکان به گونه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند که با نیازهای شخصیت‌های دارای درد هماهنگ نیستند. پزشکان به نظر می‌رسد که برای برخوردهای درمانی آماده نیستند. پزشک در Cake پزشک اصلی کلر نیست، که حتی باعث می‌شود احتیاط بیشتری در آشنایی با سابقه درد و مصرف مواد مخدر کلر داشته باشد، اما او این کار را نمی‌کند. او به نظر آشفته است: «وای. نمی‌توانم مجوز شما را پیدا کنم. … من یادآوری در مورد یادآوری‌ها می‌نویسم. … من سر خودم را گم می‌کنم اگر به بدنم وصل نباشد» (9:52). با این حال، او با وجود این، پرکوست و اکسی‌کدون را تجویز می‌کند و در پایان ملاقات بالینی، با توجه به شرایط واقعی کلر که مخاطب از آن آگاه است، اظهاراتی نامناسب می‌کند: «به کار خود ادامه بده» (10:52) و «خیلی خوب پیش می‌روی» (10:54).

اظهاراتی در مورد پزشکان در برخی از فیلم‌ها وجود دارد که نشان می‌دهد آن‌ها با نیازهای شخصیت‌ها هماهنگ نیستند. فریدا به پزشکان خود به عنوان «خواستگاران» اشاره می‌کند و به عمل‌هایی که آن‌ها انجام داده‌اند به عنوان «احتمالاً بیشتر از حادثه آسیب‌رسان» اشاره می‌کند (1:30:15). سالوادور در Pain and Glory شکایت می‌کند که او از پزشکان «خسته» شده است (46:36). در واقع، او هروئین را از دوستی دریافت می‌کند که مادرش داروساز است و همچنین آن را از یک فروشنده مواد مخدر در خیابان می‌خرد.

متخصصان مراقبت‌های بهداشتی مراقبت دلسوزانه و همدلانه ارائه می‌دهند
یک استثنا در این تصویر منفی از پزشکان در Pain and Glory دیده می‌شود، جایی که سالوادور تصمیم می‌گیرد مصرف هروئین را متوقف کند و خانم مرسدس را با خود به ملاقات با یک پزشک متخصص درد می‌برد. دکتر گالیندو توجه، همدلی و حرفه‌ای‌گری نشان می‌دهد و تمرکز او بر بیمار است (1:20:11). پزشک هیچ قضاوتی نمی‌کند وقتی سالوادور اعتراف می‌کند که از هروئین استفاده کرده است و سؤالات او به نظر صادقانه و واقعی است تا آمادگی سالوادور برای قطع مصرف آن را ارزیابی کند. او به شرایط مربوط به مصرف هروئین سالوادور می‌پردازد و در مورد پروژه‌های خلاقانه او سؤال می‌کند که به ایجاد یک رابطه درمانی کمک می‌کند.

به تصویر کشیدن استراتژی‌های مدیریت درد
استفاده از مواد مخدر و کانابیس به روش‌هایی به تصویر کشیده می‌شود که باعث انگ می‌شود
مواد مخدر رایج‌ترین داروی مورد استفاده برای مدیریت درد در فیلم‌های بررسی شده است. در The English Patient، در حالی که کنت آلماسی به تماشای کاراواجو می‌پردازد تا مرفین تزریق کند، او اعتراف می‌کند که «به آن ضربه کوچک ناخن روی سرنگ» علاقه مند شده است (44:22). مرفین بعداً برای ارائه نهایی به درد او از طریق تسهیل اتانازی استفاده می‌شود. برای مقابله با درد خود، کلر عمدتاً از مواد مخدر مانند اکسی کدون در Cake استفاده می‌کند.

استفاده از مواد مخدر گاهی اوقات به گونه‌ای به تصویر کشیده می‌شود که مشکل‌ساز است. کلر رفتارهای نامناسبی در مورد مواد مخدر از خود نشان می‌دهد. او به طور همزمان مواد مخدر را در حالی که الکل می‌نوشد مصرف می‌کند. او یک پزشک را فریب می‌دهد که از او آگاه نیست تا نسخه مواد مخدر را تمدید کند. به نظر می‌رسد که او بیش از حد تجویز شده مصرف می‌کند زیرا بطری‌های خالی قرص دارد و برای دریافت بیشتر به تیخوانا سفر می‌کند. مصرف بیش از حد باعث مسمومیت او و بستری شدن در بیمارستان می‌شود. سالوادور ابتدا هروئین را به دلیل «کنجکاوی» امتحان می‌کند اما سپس برای مدیریت درد خود بیشتر از آن استفاده می‌کند و آن را از آلبرتو، بازیگری که قبلاً با او کار کرده بود و همچنین از یک فروشنده مواد مخدر در خیابان می‌خرد. مصرف هروئین باعث می‌شود سالوادور بی‌حال و ناکارآمد شود.

کانابیس به گونه‌ای به تصویر کشیده می‌شود که اثرات مفیدی بر درد دارد اما همچنین به روشی به تصویر کشیده می‌شود که نشان‌دهنده انگ در مورد استفاده از آن است در The Upside. پس از اینکه فیلیپ از درد عصبی خود مطلع شد، دل پیشنهاد می‌کند که او کانابیس بکشد. «این کمک نمی‌کند»، فیلیپ اعلام می‌کند (48:12). «به من بگو بعد از اینکه آن را امتحان کردی»، دل به او می‌گوید بعد از اینکه خودش یک پاف از ماری‌جوانا می‌کشد و آن را به دهان فیلیپ می‌آورد (48:15). «تو شرط می‌بندی»، فیلیپ پاسخ می‌دهد (51:25). صحنه بعدی نشان می‌دهد که دل حق دارد زیرا فیلیپ می‌خندد و به او می‌گوید: «باید بیشتر شرط می‌بستی!» (51:31). با این حال، هنوز حس انگ در مورد مصرف کانابیس وجود دارد، زیرا دل فیلیپ را به یک قسمت خلوت از پارک مرکزی می‌برد تا بتواند آن را امتحان کند. تاریک است، تقریباً کسی آنجا نیست و صدای آژیر پلیس شنیده می‌شود که این حس را ایجاد می‌کند که مصرف کانابیس به اندازه کافی قابل قبول نیست که بتوان آن را به طور علنی استفاده کرد.

The Upside تنها فیلم در میان فیلم‌های بررسی شده است که شامل صحنه‌های مربوط به استفاده از کانابیس برای درد است. این فیلم همچنین منحصر به فرد است زیرا فیلم‌های هالیوودی معمولاً استفاده تفریحی و نه درمانی از کانابیس را به تصویر می‌کشند، همانطور که در فیلم‌هایی مانند Harold & Kumar Go to White Castle، Knocked Up و Pineapple Express نشان داده شده است. یک بررسی سیستماتیک اخیر دریافت که شواهد حاصل از کارآزمایی‌های بالینی تصادفی برای استفاده از کانابیس برای درد مزمن کم یا بسیار کم است و اثرات مفیدی کمی یافت شده است، در حالی که بررسی دیگر دریافت که استفاده از کانابینوئیدهای غیر استنشاقی منجر به تسکین درد کوچک تا بسیار کوچک می‌شود. با وجود ضعف این شواهد، ارائه کانابیس یا کانابینوئیدهای غیر استنشاقی به عنوان یک درمان کمکی به فیلیپ با توجه به ناکافی بودن مدیریت درد او توسط یک دستورالعمل بالینی اخیر پشتیبانی می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند که بیماران مبتلا به درد این تصور را دارند که استفاده از کانابیس توسط ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خود بیشتر مورد تأیید قرار می‌گیرد، اگرچه انگ در مورد استفاده از آن هنوز وجود دارد.

استفاده از هنر برای مدیریت درد به طور مطلوب به تصویر کشیده شد
Frida و Pain and Glory نشان می‌دهند که استفاده از هنر به کمک مقابله با زندگی با درد کمک می‌کند. فریدا کالو در صحنه‌های مختلف در حالی که در رختخواب نقاشی می‌کند به تصویر کشیده می‌شود و در طول فیلم، پیگیری او برای هنر به عنوان راهی برای مقابله با درد خود دیده می‌شود. حتی دیگران نیز به این موضوع اشاره می‌کنند که هنر او به عنوان درمانی عمل می‌کند: تروتسکی به او می‌گوید: «این چیزی است که من در نقاشی‌های شما دوست داشتم. اینکه آن‌ها این پیام را منتقل می‌کنند. شما فکر می‌کردید که هیچ‌کس به آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد، اما من فکر می‌کنم اشتباه می‌کنید. زیرا نقاشی‌های شما بیانگر چیزی است که همه احساس می‌کنند. اینکه آن‌ها تنها هستند، در درد» (1:30:43). سالوادور در Pain and Glory دوباره به کارگردانی فیلم‌ها متصل می‌شود که به نظر می‌رسد به او حس هدفمندی جدیدی می‌دهد.

بحث
این اولین مطالعه است که فیلم‌هایی را که شخصیت‌هایی با درد مزمن دارند بررسی می‌کند و نحوه به تصویر کشیدن این شخصیت‌ها و مدیریت درد آن‌ها را بررسی می‌کند. فیلم‌های بررسی شده تجربه زندگی شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند و نحوه تأثیر آن بر روابط و تعاملات آن‌ها با دیگران، تجربیات آن‌ها با متخصصان مراقبت‌های بهداشتی و مدیریت یا سوء مدیریت درد آن‌ها را نشان می‌دهند. از آنجایی که فیلم‌های بررسی شده به راحتی در دسترس عموم هستند و بسیاری از آن‌ها جوایز و توجه عمومی قابل توجهی دریافت کرده‌اند، این پتانسیل وجود دارد که این تصویرسازی‌ها می‌تواند بر درک عمومی از بیماران مبتلا به درد مزمن و مدیریت آن تأثیر بگذارد. این پتانسیل استفاده از این فیلم‌ها را در یک رویکرد سینما-آموزش برای آموزش فراگیران حرفه‌های بهداشتی فراهم می‌کند.

به تصویر کشیدن شخصیت‌های مبتلا به درد مزمن
در برخی راه‌ها، به تصویر کشیدن چالش‌های زندگی با درد مزمن در فیلم‌های بررسی شده با تجربیات زندگی بیماران مطابقت دارد. این به ویژه در فیلم‌هایی مانند Cake و Pain and Glory صادق است که در آن مخاطب شاهد زندگی کلر و سالوادور است و شاهد تلاش آن‌ها برای انجام فعالیت‌های روزمره و مشاهده کوچک شدن «جهان زندگی» آن‌ها است.

در راه‌های دیگر، به تصویر کشیدن درد در فیلم به گونه‌ای انجام شد که کلیشه‌های خاصی از بیماران مبتلا به درد مزمن را تقویت می‌کند. خلاصه شواهد برای توسعه یک استراتژی ملی درد کانادا به رسمیت شناخت که انگ مربوط به درد مزمن یک بار است و مطالعات مختلف نشان می‌دهند که چقدر رایج است. مطالعات قبلی که به سود ثانویه مرتبط با درد مزمن یا «شخصیت مستعد درد» اشاره کرده‌اند، به تغذیه یک کلیشه کمک می‌کنند که بیماران مبتلا به درد مزمن «شکایت‌کنندگان» یا «دشوار» هستند، «مطالبه‌گر» و «دستکاری‌کننده» هستند. یک حس این انگ در Cake آشکار است، به عنوان مثال، کلر به عنوان چالش‌برانگیز برای تعامل با بسیاری از افراد در زندگی خود و دستکاری در تلاش برای دریافت مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شود. انگ می‌تواند بر نحوه ارتباط بیماران مبتلا به درد مزمن با دیگران در مورد درد خود تأثیر بگذارد.

به تصویر کشیدن نگرش‌های متخصصان مراقبت‌های بهداشتی
مطالعات نشان می‌دهند که بیماران مبتلا به درد مزمن به علاقه، همدلی و تأیید درد خود توسط پزشکان خود اهمیت می‌دهند. نگرش‌های منفی پزشکان نسبت به بیماران مبتلا به درد مزمن در فیلم‌های بررسی شده قابل مشاهده است. یک مانع شناسایی شده در مدیریت درد موثر، نگرش‌های پزشکان است که با این ایده‌آل‌ها در تضاد است. بیماران ابراز کرده‌اند که احساس می‌کنند مورد سرزنش، غیرانسانی‌سازی و قضاوت قرار گرفته‌اند.

در برخی از فیلم‌ها، پزشکان به گونه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند که با نیازهای شخصیت‌های دارای درد هماهنگ نیستند. پزشک در Cake به نظر نمی‌رسد به نیازهای کلر توجه کند. یک نکته قابل توجه این است که پزشک پزشک اصلی کلر نیست، که حتی باعث می‌شود احتیاط بیشتری در آشنایی با سابقه درد و مصرف مواد مخدر کلر داشته باشد، اما او این کار را نمی‌کند. او به نظر آشفته است و اظهاراتی می‌کند که نشان می‌دهد او به طور کامل درگیر نیست.

در برخی از فیلم‌ها، پزشکان به گونه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند که با نیازهای شخصیت‌های دارای درد هماهنگ نیستند. فریدا به پزشکان خود به عنوان «خواستگاران» اشاره می‌کند و به عمل‌هایی که آن‌ها انجام داده‌اند به عنوان «احتمالاً بیشتر از حادثه آسیب‌رسان» اشاره می‌کند. سالوادور شکایت می‌کند که از پزشکان «خسته» شده است.

به تصویر کشیدن استراتژی‌های مدیریت درد
نور منفی که در برخی از فیلم‌های بررسی شده به استراتژی‌های مدیریت درد دارویی مانند مواد مخدر داده می‌شود، با انگ مرتبط با استفاده از آن‌ها سازگار است. بررسی‌های سیستماتیک نشان می‌دهند که مواد مخدر ممکن است فقط مزایای کمی برای درد مزمن داشته باشند. در برخی از فیلم‌ها، به نظر می‌رسد که استفاده از مواد مخدر به عنوان آخرین راه حل است، همانطور که در The English Patient دیده می‌شود. در موارد دیگر، استفاده از آن با مشکلاتی همراه است، همانطور که در Cake دیده می‌شود، جایی که کلر رفتارهای نامناسبی در مورد مواد مخدر از خود نشان می‌دهد.

The Upside تنها فیلم در میان فیلم‌های بررسی شده است که شامل صحنه‌های مربوط به استفاده از کانابیس برای درد است. این فیلم همچنین منحصر به فرد است زیرا فیلم‌های هالیوودی معمولاً استفاده تفریحی و نه درمانی از کانابیس را به تصویر می‌کشند.

پیامدها برای آموزش
تحلیل محتوای انجام شده در این مطالعه نشان می‌دهد که محتوای متنوعی در فیلم‌های سینمایی معاصر مربوط به به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی که درد مزمن دارند و مدیریت آن‌ها وجود دارد و ما پیشنهاد می‌کنیم که این تصویرسازی‌ها می‌توانند در یک رویکرد سینما-آموزش برای آموزش فراگیران در مورد مدیریت درد مزمن مورد استفاده قرار گیرند. پس از تماشای یک یا چند فیلم بررسی شده توسط فراگیران، تأملات آن‌ها می‌تواند به عنوان سکوی پرتابی برای بحث بیشتر با معلمان بالینی خود در مورد مدیریت درد مزمن مورد استفاده قرار گیرد.

محدودیت‌ها
این احتمال وجود دارد که همه فیلم‌های مرتبط شناسایی نشده باشند، زیرا، همانطور که Auwen و همکاران اشاره کردند، کلمات کلیدی در یک پایگاه داده مانند IMDb ممکن است در طول زمان تغییر کنند. علاوه بر این، فیلم‌های انتخاب شده برای بررسی در این مطالعه توسط صنعت فیلم آمریکای شمالی تولید شده‌اند یا تصور می‌شود که پتانسیل تأثیرگذاری بر فرهنگ عامه را از طریق دریافت جوایز مهم مانند جوایز اسکار یا گلدن گلوب یا درآمد گیشه دارند. در این مورد، این مطالعه به سمت مضامین از دیدگاه معاصر آمریکای شمالی و از یک دیدگاه متمرکز بر آمریکای شمالی متمایل است. علاوه بر این، فیلم‌های بررسی شده شامل شخصیت‌هایی هستند که ممکن است عمدتاً خود را به عنوان سفیدپوست و هتروسکسوال معرفی کنند. بررسی فیلم‌ها از سایر کشورها و فرهنگ‌ها احتمالاً تصاویر و مضامین متفاوتی را ارائه می‌دهد. اهمیت مشارکت در خودانعکاسی در فرآیند تحقیقات کیفی مورد توجه قرار گرفته است. ما اذعان می‌کنیم که باورها و فرضیات ما بر تفسیر ما از فیلم‌ها تأثیر می‌گذارد. در طول فرآیند کدگذاری، ما نظرات مکمل و واگرا را در نظر گرفتیم. بنابراین، با توجه به ماهیت ذهنی سینما، مضامین ارائه شده در این مطالعه جامع نیستند و مخاطبان دیگر ممکن است مضامین دیگری را از تجزیه و تحلیل فیلم‌ها به دست آورند. با این حال، ماهیت اکتشافی این مطالعه مبنایی را برای مطالعات آینده که به بررسی دقیق‌تر مضامین مربوط به مدیریت درد در سینما و همچنین اینکه آیا فیلم‌ها بر نگرش‌های اجتماعی نسبت به بیماران مبتلا به درد مزمن و مدیریت آن تأثیر می‌گذارند یا خیر، فراهم می‌کند. کار در حال انجام است تا ماژول‌های یادگیری مبتنی بر فیلم برای فراگیران در حین چرخه‌های بالینی خود برای ارائه دیدگاه بهتری از ماهیت چند بعدی درد مزمن ایجاد شود.

تأمین مالی
کار SS در این پروژه توسط بورسیه تحصیلی تحقیقات در پزشکی که توسط دانشکده پزشکی دانشگاه دالهوزی ارائه شده است، حمایت شد.

افشای اطلاعات
نویسندگان هیچ تضاد منافعی برای گزارش ندارند.

منابع
[منابع حذف شده‌اند زیرا درخواست شده بود که فقط ترجمه ارائه شود.]


کارآزمایی بالینی
تأثیر خلق و خوی ناشی از فیلم بر درک درد
ماتیسیاهو وایزنبرگ و همکاران. درد. ژوئن 1998
چکیده
نشان داده شده است که خلق و خوی فرد می‌تواند بر تحمل درد تأثیر بگذارد. از فیلم‌ها به عنوان ابزاری برای القای خلق و خوی مطلوب استفاده شده است. اثر نوع فیلم و طول آن در القای خلق و خوی بر درک درد مورد بررسی قرار گرفت. تحقیقات قبلی با فیلم‌های خنده‌دار کوتاه، هیچ مزیت منحصر به فردی برای طنز نسبت به رویکردهای حواس‌پرتی نشان نداده بود. تحقیقات اخیر دیگر نشان داده بود که پس از قرار گرفتن در معرض تحریک فیلم، لازم است تقریباً 40 دقیقه صبر کرد تا بتوان تغییرات فیزیولوژیکی را به دست آورد. بنابراین، مطالعه حاضر هم نوع و هم طول فیلم را تغییر داد و یک دوره انتظار 30 دقیقه‌ای را پس از القای خلق و خوی از طریق فیلم قبل از قرار گرفتن در معرض درد فشار سرد معرفی کرد. دویست نفر از شرکت‌کنندگان در نه گروه مختلف در این مطالعه شرکت کردند. از سه نوع فیلم استفاده شد: (1) خنده‌دار، (2) هولوکاست، (3) خنثی. از سه طول از هر نوع نیز استفاده شد: 15 دقیقه، 30 دقیقه و 45 دقیقه. علاوه بر این، یک گروه بدون فیلم دهم به عنوان کنترلی برای اثرات فیلم عمل کرد. به هر شرکت‌کننده یک آزمایش پایه درد فشار سرد، یک آزمایش بلافاصله پس از فیلم و یک آزمایش 30 دقیقه بعد داده شد. نتایج نشان داد که فیلم خنده‌دار در افزایش تحمل درد و فیلم‌های طولانی‌تر صرف نظر از نوع، تنها پس از دوره انتظار 30 دقیقه‌ای، افزایش تحمل درد را نشان می‌دهد. نتایج از منظر تئوری درد مورد بحث قرار گرفت و بر بازگشت به دستکاری‌های روانشناختی جنبه‌های حسی درد و نه فقط ابعاد شناختی/عاطفی/انگیزشی تأکید شد.

سلب مسئولیت PubMed
مقالات مشابه

طنز به عنوان یک تکنیک شناختی برای افزایش تحمل درد.
وایزنبرگ ام، تپر ای، شوارزوالد ج. وایزنبرگ ام و همکاران. درد. نوامبر 1995;63(2):207-212. doi: 10.1016/0304-3959(95)00046-U. Pain. 1995. PMID: 8628586
مقایسه‌ای از اثرات موسیقی ترجیحی، محاسبات و طنز بر درد فشار سرد.
میچل ال‌ای، مک‌دونالد آر‌ای، برودی ای‌ای. میچل ال‌ای و همکاران. Eur J Pain. مه 2006;10(4):343-51. doi: 10.1016/j.ejpain.2005.03.005. Eur J Pain. 2006. PMID: 15878297
تأثیرات متفاوت طنز مقابله‌ای و سوگیری طنز بر خلق و خو.
موران سی‌سی، ماسام ام‌ام. موران سی‌سی و همکاران. Behav Med. بهار 1999;25(1):36-42. doi: 10.1080/08964289909596737. Behav Med. 1999. PMID: 10209697
اثرات حواس‌پرتی بر پاسخ‌ها به درد فشار سرد.
هودز آر‌ال، رولند ای‌دبلیو، لایت‌فوت ان، کلی‌لند سی‌اس. هودز آر‌ال و همکاران. درد. آوریل 1990;41(1):109-114. doi: 10.1016/0304-3959(90)91115-Y. Pain. 1990. PMID: 2352758
واکنش‌پذیری درد انسان در یک مدل درد تونیک: عوامل روانشناختی.
چن ای‌سی‌ان، دورکین اس‌اف، هاگ ج، گرهریگ ج. چن ای‌سی‌ان و همکاران. درد. مه 1989;37(2):143-160. doi: 10.1016/0304-3959(89)90126-7. Pain. 1989. PMID: 2664663 بررسی.

ارجاع شده توسط

بازنگری نقش مرموز مخچه در درد.
لی سی‌ان، کی‌ای کا، هندرسون ال‌ای، میچاسیوک آر. لی سی‌ان و همکاران. J Neurosci. 24 آوریل 2024;44(17):e1538232024. doi: 10.1523/JNEUROSCI.1538-23.2024. J Neurosci. 2024. PMID: 38658164 بررسی.
اثربخشی کمدی بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی و استرس اکسیداتیو در بازماندگان سرطان.
ساکاموتو آر، هیدا وای، شیوزاکی ام، موتُوکا اچ، کویاما آ. ساکاموتو آر و همکاران. Cureus. 31 ژوئیه 2023;15(7):e42760. doi: 10.7759/cureus.42760. مجموعه 2023 ژوئیه. Cureus. 2023. PMID: 37654944 مقاله رایگان PMC.
خنده به عنوان دارو: یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از مطالعات مداخله‌ای که ارزیابی تأثیر خنده خودجوش بر سطوح کورتیزول را انجام می‌دهند.
کرامر سی‌کی، لیتائو سی‌بی. کرامر سی‌کی و همکاران. PLoS One. 23 مه 2023;18(5):e0286260. doi: 10.1371/journal.pone.0286260. مجموعه 2023. PLoS One. 2023. PMID: 37220157 مقاله رایگان PMC.
اثر موسیقی ترجیحی در مقابل موسیقی ناخوشایند بر آستانه‌های درد در داوطلبان سالم. یک مطالعه مشاهده‌ای.
تیمرمان اچ، ون بوکل آر‌ال‌ام، ون ده لینده ال‌اس، برونکهورست ای‌ام، ویسرز کی‌سی‌پی، ون در وال اس‌ای‌آی، استیگرز ام‌ای‌اچ. تیمرمان اچ و همکاران. PLoS One. 17 ژانویه 2023;18(1):e0280036. doi: 10.1371/journal.pone.0280036. مجموعه 2023. PLoS One. 2023. PMID: 36649221 مقاله رایگان PMC.
اثر عدم قطعیت بر تصمیمات درد برای خود و دیگران.
لوئد-خنی‌سی ال، مارتین-بروت اس، شوماخر ال، کورادی-دل‌آکوا سی. لوئد-خنی‌سی ال و همکاران. Eur J Pain. مه 2022;26(5):1163-1175. doi: 10.1002/ejp.1940. منتشر شده در 1 آوریل 2022. Eur J Pain. 2022. PMID: 35290697 مقاله رایگان PMC.

منابع
1. 1. آل ابسی ام، روکه پی‌دی. آیا اضطراب می‌تواند به تحمل درد ما کمک کند؟ درد. 1991;46:43-51.
2. 1. آرتنز آ، لوسبرگ آر. اثرات دست کم گرفتن درد و رابطه آن با عادت‌سازی. Behav. Res. Ther. 1990;28:15-28.
3. 1. باندورا آ. مکانیسم خودکارآمدی در عاملیت انسانی. Am. Psychol. 1982;37:122-147.
4. 1. بلومر دی، هایلبرون ام. درد مزمن به عنوان یک نوع بیماری افسردگی. J. Nerv. Ment. Dis. 1982;170:381-406.
5. 1. بلومر دی، زوریک اف، هایلبرون ام، روت تی. نشانگرهای بیولوژیکی برای افسردگی در درد مزمن. J. Nerv. Ment. Dis. 1982;170:425-428.
انواع انتشار
اصطلاحات MeSH
LinkOut - منابع بیشتر

منابع متن کامل

Elsevier Science
Ovid Technologies, Inc.
Wolters Kluwer

پزشکی

اطلاعات بهداشتی MedlinePlus


مقدمه
داستان‌پردازی و نمایش، به اشکال مختلف، از ویژگی‌های مهم جامعه‌ی انسانی و مشترک در تمام فرهنگ‌ها هستند. اگرچه این حوزه‌ها به طور گسترده در علوم انسانی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما دلایل غرق شدن ما در داستان‌ها و عملکردهای احتمالی آن، توجه چندانی از سوی روان‌شناسان یا زیست‌شناسان رفتاری به خود جلب نکرده است. با این حال، واضح است که افراد حاضرند زمان و اغلب پول زیادی را صرف سرگرمی به این شکل کنند، چه به طور اتفاقی در موقعیت‌های اجتماعی و چه به طور رسمی در تئاتر یا سینما، و اغلب هزینه‌های قابل توجهی را متحمل شوند. داستان‌گویی بخش مهمی از گفتگوهای شبانه در کنار آتش در جوامع شکارچی-گردآورنده است [1]. یکی از عملکردهای مهم آن، امکان انتقال ایدئولوژی‌های فرهنگی است که حس اجتماع را ایجاد می‌کنند، به شکل داستان‌های پیدایش یا مجموعه‌ای از افسانه‌ها و دانش عامیانه. دانش مشترک بخشی از سازوکاری است که دوستان [2–5] و همچنین جوامع [6,7] را به هم پیوند می‌دهد.
هرچقدر که این جنبه‌های شناختی داستان‌گویی برای پیوند اجتماعی مهم باشند، توضیح نمی‌دهند که چرا مایل هستیم بارها و بارها از داستان‌سرایان و نمایش‌نامه‌نویسان سرگرم شویم. یک توضیح محتمل برای لذت ما از کمدی این است که کمدی باعث خنده می‌شود و خنده سیستم اندورفین را فعال می‌کند [8–11] و در نتیجه احساس پاداش و لذت را فراهم می‌کند. اندورفین‌ها به عنوان مسکن عمل می‌کنند و تحمل درد را افزایش می‌دهند [12] و مسئول پدیده‌های شناخته شده‌ای مانند "اُفوریای دوندگان" [13] هستند. در نتیجه، کمدی که باعث خندیدن ما می‌شود، آستانه درد را افزایش می‌دهد [8–10]. اما چرا باید به طرح‌های احساسی که "ما را به گریه می‌اندازند" (یعنی تراژدی‌ها) نیز به همان اندازه جذب شویم؟ یک احتمال این است که برانگیختگی عاطفی ناشی از چنین داستان‌هایی نیز سیستم اندورفین را فعال می‌کند، زیرا همان نواحی مغز که از درد فیزیکی پشتیبانی یا به آن پاسخ می‌دهند، در درد روانی نیز دخیل هستند [14–17]. اکنون ادبیات گسترده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد طرد اجتماعی یا تماشای تصاویر با بار عاطفی و حتی تغییر خلق و خو ناشی از موسیقی، آستانه درد را افزایش می‌دهد و به نظر می‌رسد که به افراد اجازه می‌دهد پاسخ‌های خود را به تجربیات عاطفی منفی کاهش دهند [18–22]. حتی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تماشای یک فیلم دراماتیک آستانه درد را افزایش می‌دهد، اگرچه با نمونه‌های کوچک و نتایج تا حدی متناقض [23,24].
در حالی که مؤلفه شناختی پیوند اجتماعی در حفظ روابط در طول زمان در انسان‌ها مهم است، روابط اجتماعی در نخستی‌ها و پیوند گروه‌های اجتماعی در انسان‌ها نیز توسط یک مکانیسم روان‌دارویی پشتیبانی می‌شود که در واقع یک فرآیند دوگانه است [25]. اندورفین‌ها، در حالی که بخشی از سیستم مدیریت درد مغز هستند [12,26–29]، نقش مرکزی در پیوند اجتماعی در نخستی‌های انسان‌نما نیز دارند [30–33]. این اثر دوم از طریق سیستم عصبی لمسی c-afferent [34] توسط نوازش ملایمی که در طول آراستگی اجتماعی رخ می‌دهد، واسطه‌گری می‌شود و تصویربرداری PET نشان داده است که این رفتار سیستم اندورفین را در انسان‌ها فعال می‌کند [35]. به نظر می‌رسد که فعالیت‌های اجتماعی دیگری از جمله خنده [8]، آواز خواندن [36] و رقص [37] نیز این سیستم را فعال می‌کنند و از این طریق حس پیوند با افراد حاضر را تقویت می‌کنند.
ما از مخاطبان زنده برای آزمایش این فرضیه استفاده کردیم که درام فیلمی که از نظر احساسی برانگیزاننده است، پاسخ اندورفین (که با تغییر آستانه درد نشان داده می‌شود) را تحریک می‌کند و همزمان حس تعلق به گروه (پیوند اجتماعی) را افزایش می‌دهد.
2. مواد و روش‌ها
ما از یک فیلم تلویزیونی با شدت احساسی (استوارت: زندگی به عقب؛ 90 دقیقه) بر اساس یک داستان شخصی واقعی [38] استفاده کردیم. این فیلم داستان زندگی استوارت، یک کودک معلول و بی‌خانمان که از سوء استفاده جنسی جان سالم به در برده است را به تصویر می‌کشد، اغلب با جزئیات تکان‌دهنده، و بینشی آزاردهنده در مورد اینکه چگونه یک کودک معلول می‌تواند به زندان، مواد مخدر، ناامیدی، زندگی در خیابان و در نهایت خودکشی کشیده شود، ارائه می‌دهد. در مجموع، 169 شرکت‌کننده (101 زن؛ میانگین سنی = 24.8 ± 10.2 سال، دامنه 18–72) فیلم را در یک محیط تئاتری کوچک در گروه‌های با اندازه‌های مختلف (میانگین 11.3، دامنه 2–49) تماشا کردند. به عنوان یک گروه کنترل، 68 شرکت‌کننده (42 زن؛ میانگین سنی = 29.7 ± 12.3 سال) دو مستند (موزه زندگی، قسمت اول (BBC، 2010؛ 60 دقیقه) و اسرار منظره: در جستجوی طلای ایرلندی (BBC، 2008؛ 30 دقیقه)) را در یک ارائه پشت سر هم در گروه‌های 12–20 نفره (میانگین = 16.7) تماشا کردند. شرکت‌کنندگان به طور جداگانه برای دو سری فیلم با تبلیغات مختلف درخواست شدند و از جایگزین یا فرضیه مورد آزمایش آگاه نبودند. به دلایل عملی، سری آزمایشی ابتدا و سری کنترل بعداً اجرا شد.
در حالی که ما سعی کردیم اطمینان حاصل کنیم که شرکت‌کنندگان فیلم را با دوستان خود تماشا نمی‌کنند، نمی‌توانستیم اطمینان حاصل کنیم که آنها کاملاً با سایر اعضای گروه تعیین شده خود آشنا نیستند. از 169 شرکت‌کننده در گروه آزمایشی، 74 نفر (44٪) اظهار داشتند که هیچ‌کس را در گروه خود نمی‌شناسند و تنها 13 نفر (8٪) بیش از دو نفر دیگر را در گروه خود می‌شناختند (و همه به جز یک نفر از آنها در گروه‌های بزرگ بودند).
پس از امضای فرم رضایت آگاهانه، شرکت‌کنندگان موارد زیر را تکمیل کردند: (i) مقیاس گنجاندن دیگر در خود (IOS [39]؛ که در آن "دیگر" به گروهی اشاره دارد که با آن فیلم را تماشا می‌کنند و در نتیجه به عنوان شاخصی از تعلق یا پیوند گروهی عمل می‌کند)، (ii) مقیاس کوتاه PANAS برای تأثیر، که شاخص‌های جداگانه‌ای برای تأثیر مثبت و منفی ارائه می‌دهد [40] و (iii) یک سنجش آستانه درد. شرکت‌کنندگان سپس فیلم تعیین شده (به مدت 90 دقیقه) را تماشا کردند و در نهایت هر سه کار (IOS، PANAS و آستانه درد) را تکرار کردند. مقیاس‌های روان‌شناختی مقیاس‌های خودارزیابی 7 نقطه‌ای لیکرت بودند. در هر مورد، اندازه‌گیری ما تغییر یک متغیر است که به صورت بعد از منهای قبل فهرست شده است. مقیاس PANAS برای اطمینان از اینکه شرکت‌کنندگان (یا عدم آن در گروه کنترل) در هنگام تماشای فیلم یک پاسخ عاطفی را تجربه می‌کنند و برای بررسی اینکه آیا تغییرات در IOS یا آستانه درد را می‌توان با تغییرات در تأثیر به تنهایی توضیح داد، گنجانده شد.
ما از مقیاس IOS به عنوان معیاری برای پیوند با، یا درگیری با، گروهی که شرکت‌کنندگان فیلم را با آن تماشا کردند، استفاده می‌کنیم. IOS [40] در اصل برای فهرست کردن روابط دوتایی توسعه یافته است: این شامل مجموعه‌ای از هفت جفت دایره‌ای است که به طور فزاینده‌ای همپوشانی دارند، از تقریباً همپوشانی ندارند تا تقریباً کاملاً همپوشانی دارند، و این سؤال: "کدام جفت دایره بهترین توصیف از رابطه فعلی شما با [...] است؟" در حالی که در اصل با یک فرد خاص (به عنوان مثال، شریک زندگی عاشقانه) در ذهن توسعه یافته است، هیچ چیز ذاتاً منحصر به فردی در طراحی مفهومی وجود ندارد و به طور طبیعی و شهودی به عضویت گروه منتقل می‌شود. در واقع، در بسیاری از جهات، این جوهره آنچه عضویت در گروه است را به تصویر می‌کشد (ادغام در یک گروه زمانی که فرد بخشی از آن احساس می‌کند) بهتر از آنچه جوهره روابط دوتایی را به تصویر می‌کشد. IOS در تعدادی از مطالعات قبلی [36,37,41–43] برای سنجش پیوند با یک گروه استفاده شده است و با سایر شاخص‌های عضویت/تعلق گروهی به خوبی همبستگی دارد.
اندورفین‌ها از سد خونی-مغزی عبور نمی‌کنند [44–46] و بنابراین فقط به سختی می‌توان آنها را به طور مستقیم سنجید (به طور معمول با سوراخ شدن نخاع یا اسکن PET، که هر دو استرس‌زا هستند و هیچ‌کدام برای مخاطبان زنده عملی نیستند). از آنجایی که اندورفین‌ها دارای خواص مسکن طبیعی قوی هستند و نقش مهمی در تعدیل درد دارند [12,27–30]، ما روش معمول را دنبال کردیم و از تغییرات آستانه درد به عنوان سنجشی برای فعال شدن اندورفین استفاده کردیم. به عنوان یک سنجش آستانه درد، ما از یک تمرین اسکی استاندارد، تست نشستن روی دیوار (که به عنوان صندلی رومی نیز شناخته می‌شود) استفاده کردیم و اندازه‌گیری کردیم که یک شرکت‌کننده چقدر می‌تواند بدون پشتیبانی با پشت خود به دیوار بنشیند [47–49]؛ این وضعیت با گذشت زمان دردناک‌تر می‌شود تا زمانی که فرد دیگر نتواند آن را تحمل کند و به زمین بیفتد. در این زمینه، تست نشستن روی دیوار نسبت به سایر سنجش‌های درد رایج‌تر مانند درد ایسکمیک، کمپرس سرد یا الگومتر، مزایایی دارد، زیرا کمتر در معرض تعاریف ذهنی از آنچه دردناک است قرار دارد. شرکت‌کنندگان همیشه به صورت گروه‌های چهار یا پنج نفره آزمایش می‌شدند و پس از آزمایش در همان گروه‌ها دوباره آزمایش می‌شدند. در هر مورد، به آنها یادآوری می‌شد که "…این یک مسابقه نیست، اما سعی کنید تا جایی که می‌توانید در این وضعیت بمانید. لطفاً به آنچه دیگران انجام می‌دهند توجه نکنید." با این حال، هر رقابتی که ممکن است از آزمایش در گروه‌ها ایجاد شود، فقط می‌تواند مفید باشد: ما واقعاً می‌خواهیم افراد تا جایی که می‌توانند در این وضعیت بمانند.
یک شرکت‌کننده انتخاب کرد که کار نشستن روی دیوار را انجام ندهد و یک شرکت‌کننده پس از تماشای فیلم در شرایط آزمایشی، کار IOS را تکمیل نکرد. به دلیل زمان مورد نیاز برای انجام تست‌های نشستن روی دیوار، ما فقط نیمی از شرکت‌کنندگان در گروه‌های بزرگ (47 نفر از 92 نفری که در گروه‌های بزرگتر از 20 نفر بودند) را در شرایط آزمایشی به طور تصادفی نمونه‌برداری کردیم. این همچنین به متعادل کردن اندازه‌های نمونه در گروه‌های با اندازه‌های مختلف کمک کرد. همه شرکت‌کنندگان در گروه کنترل نمونه‌برداری شدند.
در شرایط آزمایشی، هیچ تأثیری از اندازه گروه بر هیچ یک از چهار متغیر (تغییر در آستانه درد، چه به صورت تغییر مطلق یا نسبی: F2,120 = 0.38، p = 0.683 و F2,120 = 0.36، p = 0.696، به ترتیب؛ تغییر در IOS: F2,165 = 1.41، p = 0.248؛ تغییر در PANAS مثبت: F2,166 = 2.21، p = 0.113؛ تغییر در PANAS منفی: F2,166 = 0.09، p = 0.916) وجود نداشت. تفاوت‌ها در تغییر آستانه درد یا تغییر در IOS در گروه‌های با اندازه‌های مختلف در شرایط کنترل نیز معنی‌دار نبود (درد: F2,65 = 0.18، p = 0.834؛ IOS: F9,113 = 0.08، p = 0.924). با در نظر گرفتن فقط گروه‌های آزمایشی با محدوده اندازه یکسان (10–20 موضوع) مانند شرایط کنترل، میانگین‌ها و واریانس‌ها برای دو متغیر وابسته کلیدی (تغییر در آستانه درد و تغییر در IOS) در این گروه‌ها از نظر آماری با نمونه کامل متفاوت نبود (p ≥ 0.995، آزمون دو طرفه). اندازه گروه احتمالاً یک عامل مزاحم در هیچ یک از تجزیه و تحلیل‌ها نیست.
اگرچه هیچ یک از متغیرها به طور قابل توجهی از حالت نرمال متفاوت نبودند (Kolmogorov–Smirnov، p > 0.05)، پنج نمره فردی در شرایط آزمایشی و دو نمره در شرایط کنترل بیش از 3 انحراف معیار از میانگین مربوطه خود در آستانه درد یا IOS بودند (شکل 2) و طبق قرارداد، این مقادیر از همه تجزیه و تحلیل‌ها به جز تجزیه و تحلیل‌های توزیعی (شکل 1 و 2) حذف شدند. توجه داشته باشید که در شرایط آزمایشی، فرضیه ما به طور صریح جهت‌دار است: کاهش قابل توجه در آستانه درد پس از تماشای فیلم استوارت حداقل به اندازه یک نتیجه غیرمعنی‌دار، شواهد علیه فرضیه اندورفین است. در جایی که ما یک تغییر جهت‌دار صریح را آزمایش می‌کنیم، آزمون‌های آماری یک‌طرفه مناسب هستند. در همه موارد دیگر، از آزمون‌های دو طرفه استفاده می‌کنیم. داده‌ها در مواد تکمیلی الکترونیکی ارائه شده است.

شکل 1. توزیع فراوانی (الف) تغییر در تأثیر مثبت (نمره مرکب بعد از منهای قبل) و (ب) تغییر در تأثیر منفی برای گروه آزمایشی (نوارهای خاکستری) و گروه کنترل (نوارهای سفید). خط عمودی خط چین نشان‌دهنده 0 (بدون تغییر) است.

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

شکل 2. توزیع فراوانی (الف) تغییر در آستانه درد (مدت زمان نشستن روی دیوار، بر حسب ثانیه، بعد از منهای قبل) و (ب) تغییر در رتبه IOS برای شرکت‌کنندگان آزمایشی (نوارهای خاکستری) و کنترل (نوارهای سفید). خط عمودی خط چین نشان‌دهنده 0 (بدون تغییر) است.

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

3. نتایج
به عنوان یک بررسی دستکاری، ابتدا تعیین کردیم که آیا شرکت‌کنندگان از نظر احساسی تحت تأثیر دو فیلم قرار گرفته‌اند یا خیر. تماشای استوارت منجر به کاهش قابل توجهی در تأثیر مثبت (شکل 1a؛ میانگین تغییر Δ = -1.36: آزمون‌های t جفت شده، t128 = -4.98، p < 0.0001) و افزایش بسیار قابل توجهی در تأثیر منفی (شکل 1b؛ میانگین Δ = +2.75: t128 = -11.66، p < 0.00001) شد، در حالی که تماشای فیلم کنترل منجر به کاهش قابل توجه، اگرچه کم، در هر دو تأثیر مثبت (شکل 1a؛ میانگین Δ = -1.37: t67 = -2.61، p = 0.011) و تأثیر منفی (شکل 1b؛ میانگین Δ = -0.47: t67 = -2.25، p = 0.028) شد. ما مدل‌های ترکیبی را در دو متغیر PANAS (تأثیر مثبت و منفی) اجرا کردیم، با شرط (فیلم استوارت در مقابل فیلم‌های کنترل) به عنوان یک اثر بین موضوعی و تغییر در نمره PANAS (قبل از بعد) و تعامل شرط PANAS به عنوان اثرات درون موضوعی. یک تغییر قابل توجه در هر دو نمره PANAS پس از تماشای فیلم‌ها وجود داشت (PANAS مثبت: F1,234 = 26.1، p < 0.001، η = 0.10؛ PANAS منفی: F1,234 = 31.5، p < 0.001، η = 0.12)، اما فقط در مورد PANAS منفی یک اثر شرط (استوارت در مقابل کنترل) وجود داشت (مثبت: F1,234 = 1.88، p = 0.172، η = 0.01؛ منفی: F1,234 = 47.0، p < 0.001، η = 0.17) یا یک اثر تعامل (مثبت: F1,234 = 0.02، p = 0.887، η = 0.00؛ منفی: F1,234 = 68.1، p < 0.001، η = 0.23). به طور خلاصه، تا جایی که PANAS تأثیر را فهرست می‌کند، پاسخ‌ها به دو فیلم به طور قابل توجهی متفاوت بودند، با فیلم آزمایشی استوارت که یک پاسخ منفی قوی ایجاد می‌کند، در حالی که فیلم‌های کنترل فقط یک تغییر کم ایجاد می‌کنند (احتمالاً به دلیل کسالت). فیلم‌ها بنابراین به نظر می‌رسید که تأثیری را که می‌خواستیم داشته باشند، ایجاد می‌کنند.

شکل 2، پاسخ‌ها را در دو متغیر وابسته اصلی (تغییر در آستانه درد از قبل از تماشای فیلم تا بعد از آن و تغییر معادل در IOS) برای دو فیلم مقایسه می‌کند. نه آستانه درد پایه (قبل از فیلم) و نه IOS پایه در دو شرط به طور قابل توجهی متفاوت بودند (درد: F1,188 = 0.85، p = 0.359؛ IOS: F1,235 = 0.14، p = 0.711). اگرچه همه به تغییر مثبت پاسخ ندادند، تغییر در هر دو متغیر به طور قابل توجهی بیشتر از صفر برای گروه آزمایشی بود (آزمون‌های جهت‌دار، آزمون‌های t جفت شده: p ≤ 0.010 یک‌طرفه)، بدون تأثیر اندازه گروه (درد: F2,115 = 0.99، p = 0.374؛ IOS: F2,160 = 1.56، p = 0.214، آزمون‌های دو طرفه) یا جنسیت (درد: F1,115 = 1.02، p = 0.314؛ IOS: F2,160 = 0.003، p = 0.955، آزمون‌های دو طرفه). در مقابل، شرایط کنترل در هیچ یک از معیارها به طور قابل توجهی از صفر متفاوت نبود (p ≥ 0.558، آزمون‌های دو طرفه). افزایش متوسط در آستانه درد پس از تماشای استوارت، افزایش 13.1 درصدی از آستانه پایه (قبل از مشاهده) است. مقدار معادل برای فیلم‌های کنترل، کاهش 4.6 درصدی از پایه است (اثری که در گروه‌های کنترل در مطالعات قبلی با استفاده از سنجش‌های درد مشاهده شده است [10,33,34]). از آنجایی که دومی نشان‌دهنده چیزی است که در غیاب هرگونه مداخله انتظار می‌رود، در واقع این بدان معناست که دستکاری آزمایشی یک افزایش خالص در آستانه درد به میزان 17.7 درصد ایجاد کرده است.

ما از یک مدل خطی تعمیم‌یافته ترکیبی (GLM) برای مقایسه مستقیم پاسخ‌ها برای دو فیلم استفاده کردیم، با زمان‌بندی (قبل از و بعد از فیلم، به طوری که آستانه درد پایه قبل از فیلم کنترل شود) و نوع فیلم (استوارت در مقابل فیلم‌های کنترل) به عنوان اثرات اصلی و یک اثر تعامل جهت‌دار به عنوان آزمون حیاتی. در مورد آستانه درد، هیچ اثر اصلی از زمان‌بندی (F1,188 = 0.63، p = 0.428) یا فیلم (F1,188 = 0.07، p = 0.789) وجود نداشت، اما مهم‌تر از آن، یک تعامل زمان‌بندی × فیلم قابل توجه در جهت پیش‌بینی شده وجود داشت (F1,188 = 3.37، p = 0.034). میانگین‌های حاشیه‌ای این را در شکل 3a نشان می‌دهند، با کاهش آستانه درد پس از تماشای فیلم کنترل (همانطور که معمولاً اتفاق می‌افتد [8]) اما افزایش چشمگیر در شرایط آزمایشی (استوارت). برای شاخص پیوند گروهی IOS، یک اثر اصلی قابل توجه از زمان‌بندی وجود داشت (به طور کلی، IOS پس از تماشای هر فیلم بالاتر بود: F1,233 = 5.71، p = 0.018) اما نه نوع فیلم (F1,233 = 0.12، p = 0.199)، و دوباره، یک تعامل زمان‌بندی × فیلم قابل توجه در جهت پیش‌بینی شده وجود داشت (F1,233 = 4.32، p = 0.020؛ شکل 2b). میانگین‌های حاشیه‌ای یک تضاد قوی بین فیلم‌ها را نشان می‌دهند، بدون تغییر در شرایط کنترل و یک تغییر مثبت قوی در شرایط آزمایشی (شکل 3b).

شکل 3. میانگین‌های حاشیه‌ای برای (الف) آستانه درد و (ب) IOS قبل و بعد از تماشای فیلم آزمایشی (استوارت: زندگی به عقب) (خط جامد) یا فیلم‌های کنترل (خط چین).

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

رسم تغییر در IOS در مقابل تغییر در آستانه درد برای گروه آزمایشی (شکل 4) توزیعی را ایجاد می‌کند که از بین معادلات موجود در SPSS، بهترین تناسب با رگرسیون مکعبی با دم راست رو به بالا (F3,115 = 3.35، r2 = 0.08، p = 0.022؛ بهترین معادله خطی تناسب: F1,117 = 3.38، r2 = 0.028، p = 0.069) دارد، که نشان می‌دهد رابطه احتمالاً شکل خطی ندارد. بازرسی داده‌ها نشان می‌دهد که رابطه در سمت چپ نامتقارن است (مقادیر منفی Δpain) اما به طور خطی برای مقادیر مثبت Δpain افزایش می‌یابد. تقسیم‌بندی در آستانه‌های درد متوالی و برازش رگرسیون‌های خطی جداگانه به نیمه‌های چپ و راست نمودار حاصل نشان می‌دهد که صرف نظر از محل قرارگیری نقطه شکست، سمت چپ هرگز از شیب = 0 متفاوت نیست (0.226 ≤ p ≤ 0.916)، در حالی که سمت راست دارای تناسب خطی مثبت قابل توجهی برای همه تقسیم‌بندی‌ها بین تقریباً -24 ≤ Δpain ≥ +17 است (که در آن 0.009 ≤ p ≤ 0.036؛ شکل 5). حتی با حذف پنج داده پرت در سمت راست بالای نمودار، رابطه سمت راست هنوز قابل توجه است (Δpain > 0: p = 0.024). این نشان می‌دهد که همه افراد به طور احساسی به فیلم استوارت پاسخ نمی‌دهند و کسانی که پاسخ نمی‌دهند نه افزایش آستانه درد و نه افزایش پیوند را نشان می‌دهند (این افراد مانند شرکت‌کنندگان در شرایط کنترل رفتار می‌کنند)؛ اما کسانی که پاسخ می‌دهند، یک افزایش خطی در پیوند را نشان می‌دهند که متناسب با افزایش آستانه درد آنها است.

شکل 4. تغییر در رتبه‌های IOS (بعد از منهای قبل) در مقابل تغییر در آستانه درد (مدت زمان نشستن روی دیوار، بر حسب ثانیه، بعد از منهای قبل) برای شرکت‌کنندگان در شرایط آزمایشی. پنج نقطه داده بیش از 3 انحراف معیار از میانگین مربوطه خود حذف شده‌اند. خط عمودی نشان‌دهنده عدم تغییر در آستانه درد است. خط خط چین نشان‌دهنده روابط خطی جداگانه بین دو متغیر زیر و بالای Δpain = 0 است.

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

شکل 5. تناسب خوب (فهرست شده با مقدار F رگرسیون) برای تغییر در IOS رگرس شده بر روی تغییر در آستانه درد برای نقاط داده زیر (نمادهای باز) و بالای (نمادهای جامد) یک برش لغزنده در تغییر آستانه درد برای توزیع در شکل 4. همه مقادیر بالاتر از خط افقی از نظر آماری معنی‌دار هستند (p < 0.05).

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

ما از تحلیل مسیر برای تعیین اینکه آیا این رابطه ممکن است صرفاً به دلیل تغییرات در تأثیر باشد، استفاده کردیم. ما تغییر پس از تماشای فیلم را برای چهار متغیر کلیدی (آستانه درد، IOS و تأثیر مثبت و منفی) در نظر گرفتیم، با یک اثر جهت‌دار از درد بر IOS و اثرات دو طرفه در همه موارد دیگر. ما شش مدل جایگزین را در نظر گرفتیم که همه شامل اثر تغییر در تأثیر مثبت و آستانه درد بر IOS (پیوند گروهی) بود (شکل 6؛ Fisher's C = 22.003؛ همه مدل‌های دیگر C ≤ 16.145). مقادیر در مقابل فلش‌های جامد، شیب‌های استاندارد شده برای این دو اثر را نشان می‌دهند. توجه داشته باشید که اگرچه β استاندارد شده برای آستانه درد کمتر از تأثیر مثبت است، اما مدل فقط روابط خطی را در نظر می‌گیرد، در حالی که شکل 4 نشان می‌دهد که رابطه با IOS در واقع غیرخطی است. با در نظر گرفتن فقط Δpain > 0، این ضرایب درد = 0.288 (p = 0.007 یک‌طرفه) و تأثیر مثبت = 0.233 (p = 0.044 دو طرفه) هستند. تغییرات در تأثیر منفی بر آستانه درد یا IOS تأثیری ندارند و نه تأثیر مثبت و نه تأثیر منفی بر آستانه درد تأثیری نداشتند. توجه داشته باشید که تأثیر مثبت و آستانه درد هر دو بر IOS به یک جهت تأثیر می‌گذارند: هرچه پاسخ درد بیشتر و تأثیر مثبت بیشتر باشد، حس پیوند گروهی بیشتر است. از آنجایی که آستانه درد با قرار گرفتن در معرض این محرک احساسی شدید افزایش می‌یابد و تأثیر مثبت کاهش می‌یابد (شکل 1 و 2)، این نشان می‌دهد که این دو متغیر به طور مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند.

شکل 6. بهترین مدل شناسایی شده توسط تحلیل مسیر روابط علی بین تغییرات در آستانه درد و IOS (پیوند) و تغییرات در تأثیر مثبت و منفی. مدل‌های جداگانه‌ای برای شرایط آزمایشی و کنترل آزمایش شد. پنج موضوع در شرایط آزمایشی (استوارت) و دو موضوع در شرایط کنترل دارای نمرات فردی بودند که بیش از 3 انحراف معیار از میانگین مربوطه خود در آستانه درد یا IOS بودند و این افراد از تجزیه و تحلیل‌ها حذف شدند. شش مدل پیچیده‌تر (شامل اثرات نشان داده شده توسط فلش‌های دو سر خط چین در ترکیب‌های مختلف) با استفاده از احتمال حداکثر مقایسه شدند، اما مدلی که با فلش‌های جامد نشان داده شده است، بهترین و همچنین ساده‌ترین تناسب را ارائه می‌دهد. اعداد در مقابل فلش‌های جامد، ضرایب رگرسیون جزئی استاندارد شده، β، برای این بهترین مدل هستند؛ مقادیر بدون پرانتز مربوط به شرایط آزمایشی (استوارت) (با مقدار اول مربوط به همه داده‌ها و مقدار دوم مربوط به Δpain > 0) هستند، در حالی که مقادیر داخل براکت مربوط به شرایط کنترل هستند. همه ضرایب به جز درد → IOS در شرایط کنترل معنی‌دار هستند.

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

سپس تحلیل مسیر را بر روی داده‌های شرایط کنترل اجرا کردیم. این نتایج اساساً یکسان بود (تأثیر مثبت به طور قابل توجهی با IOS مرتبط بود، اما تأثیر مثبت و منفی با هیچ چیز دیگری مرتبط نبود)، به جز اینکه رابطه بین آستانه درد و IOS از بین رفت. در واقع، اگر چیزی وجود داشته باشد، رابطه بین آستانه درد و IOS منفی بود (شکل 6). ما این نتایج را به این معنا تفسیر می‌کنیم که یک رابطه زمینه‌ای ثابت بین تأثیر مثبت و IOS وجود دارد (احساس مثبت باعث می‌شود احساس پیوند بیشتری با هر گروهی که در آن هستید داشته باشید، یا بالعکس)، اما هنگامی که سیستم اندورفین تحریک می‌شود، این یک تقویت اضافی مستقل به رتبه‌های IOS اضافه می‌کند. این پیشنهاد قوی برای ادعای ما ارائه می‌دهد که (i) تأثیر و آستانه درد نامرتبط هستند و (ii) آستانه درد به طور مستقل از تأثیر بر IOS تأثیر می‌گذارد. همچنین نشان می‌دهد که جهت علیت تغییر در آستانه درد است که بر IOS تأثیر می‌گذارد (به [11] نیز مراجعه کنید).
4. بحث
ما فرضیه صریح خود را آزمایش کردیم که تماشای یک فیلم دراماتیک از نظر احساسی، حس تعلق به یک گروه را افزایش می‌دهد و این اثر احتمالاً توسط سیستم اندورفین واسطه‌گری می‌شود. نتایج ما تأیید می‌کند که هم آستانه درد و هم حس پیوند به گروه پس از تماشای یک فیلم دراماتیک از نظر احساسی افزایش می‌یابد، اما نه پس از تماشای فیلم‌هایی که محتوای احساسی ندارند. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که این اثر پیوند خاص گروهی است که فرد در آن یک فعالیت مرتبط انجام می‌دهد و حس پیوند به جامعه گسترده‌تر را افزایش نمی‌دهد، حتی زمانی که آن جامعه آشنا باشد [37]. تحلیل مسیر به ما اجازه می‌دهد تا نتیجه بگیریم که این رابطه مستقل از تغییر همزمان در تأثیر است. شواهد نوروفیزیولوژیکی گسترده برای یک رابطه نزدیک بین تحمل درد و فعال شدن اندورفین [12,26–29]، همراه با این واقعیت که تغییرات در آستانه درد پس از خنده نیز به طور صریح با فعال شدن اندورفین همراه است [11]، نشان می‌دهد که افزایش آستانه درد را می‌توان به عنوان نشان‌دهنده جذب اندورفین تفسیر کرد. بنابراین، نتایج حاضر را به این معنا تفسیر می‌کنیم که افزایش آستانه درد باعث تغییر در IOS می‌شود و نه برعکس (به [11] نیز مراجعه کنید)، اگرچه مطلوب است که این را به صورت تجربی تأیید کنیم، شاید با استفاده از PET برای تأیید فعال شدن سیستم اندورفین.
آزمایش ما چهار نتیجه مهم به دست می‌دهد. اول، ما یافته‌های قبلی را تأیید می‌کنیم، بر اساس نمونه‌های متوسط با استفاده از کلیپ‌های فیلم کوتاه با نتایج تا حدی متناقض [23,24]، که تماشای تراژدی منجر به افزایش آستانه درد می‌شود. دوم، در حالی که به طور کلی افزایش آستانه درد پس از تماشای استوارت وجود داشت، همه این را نشان نمی‌دهند: برخی از افراد تحت تأثیر فیلم قرار نگرفتند. برای درک مقیاس درگیر، میانگین تغییر در آستانه درد برای کسانی که یک تغییر مثبت نشان دادند، 20.8 ± 21.3 ثانیه (معادل افزایش 25 درصدی نسبت به مقدار پایه متوسط قبل از فیلم تقریباً 79 ثانیه) در مقابل کاهش -18.5 ± 15.6 ثانیه برای کسانی که یک تغییر منفی نشان دادند. تجزیه و تحلیل خوشه‌ای k-means از تغییر در آستانه درد نشان می‌دهد که یک تقسیم‌بندی بهینه به سه خوشه (شکل 7) وجود دارد که به ترتیب نشان‌دهنده کسانی است که اصلاً به فیلم پاسخ نمی‌دهند (Δpain < -5 ثانیه)، کسانی که تا حدی پاسخ می‌دهند (-5 > Δpain < 35 ثانیه) و یک زیرمجموعه کوچک که به شدت پاسخ می‌دهند (Δpain > 35 ثانیه) (با دو جنسیت به طور مساوی در سه دسته تقسیم شده است: χ2 = 3.62، df = 2، p = 0.623). (همه مقادیر k ≤ 6 آزمایش شده Δpain ≈ 0 را به عنوان یک تقسیم‌بندی اصلی در داده‌ها شناسایی می‌کنند.) نتایج مشابه که در آن برخی از موضوعات پاسخ نمی‌دهند، در آزمایش‌هایی یافت شده است که در آن موضوعات فیلم‌های کمدی را تماشا می‌کنند [10]. سوم، برای کسانی که پاسخ دادند، این افزایش در آستانه درد با حس تعلق قوی‌تر به گروه (پیوند گروهی) همراه است. مهم است که شکل 4 نشان می‌دهد که کسانی که با فعال شدن اندورفین پاسخ نمی‌دهند، هیچ تغییری در حس پیوند گروهی خود نشان نمی‌دهند. چهارم، تجزیه و تحلیل مسیر شکل 6 نشان می‌دهد که حس تعلق به گروهی که توسط IOS فهرست شده است، به طور مستقل تحت تأثیر هر دو تغییر در تأثیر مثبت و تغییر در آستانه درد (یعنی اندورفین‌ها) قرار می‌گیرد. این ممکن است نشان دهد که آنچه به طور معمول به عنوان "تأثیر" در ادبیات روان‌شناسی گسترده‌تر برچسب‌گذاری می‌شود، در واقع ممکن است از دو پدیده کاملاً متفاوت تشکیل شده باشد. از آنجایی که PANASها کلامی هستند، ممکن است به بازتاب شناختی سطح بالایی ضربه بزنند که ممکن است با پاسخ‌های عاطفی زیر قشری بیشتر مرتبط نباشد که مستقیماً یک پاسخ اندورفین را ایجاد می‌کنند.

شکل 7. تجزیه و تحلیل خوشه k-means از تغییر مطلق در آستانه درد برای شرایط آزمایشی نشان می‌دهد که تقسیم‌بندی بهینه به سه خوشه است: کسانی که اصلاً به فیلم پاسخ ندادند (تغییر منفی: نوارهای سفید)، کسانی که تا حدی پاسخ دادند (تغییر مثبت کم: نوارهای خاکستری) و کسانی که به شدت پاسخ دادند (تغییر مثبت زیاد: نوارهای سیاه).

دانلود شکل
باز کردن در تب جدید
دانلود پاورپوینت

ما استدلال کرده‌ایم که بر اساس تعادل، نتایج ما باید به عنوان یک توالی علّی تفسیر شوند که در آن پاسخ عاطفی به یک فیلم بر آستانه درد (تفسیر شده به عنوان سیگنالی از فعال شدن اندورفین) تأثیر می‌گذارد و این به نوبه خود بر حس پیوند تأثیر می‌گذارد. البته دو مدل علّی دیگر نیز وجود دارد. یکی این است که منطق علّی معکوس است: تماشای یک فیلم از نظر احساسی پیوند را افزایش می‌دهد و این به نوبه خود آستانه درد را افزایش می‌دهد. دیگری این است که یک فیلم از نظر احساسی می‌تواند از طریق تغییرات آستانه درد و همچنین به طور مستقیم بر پیوند تأثیر بگذارد (اگرچه مکانیسم این امر نامشخص است). اگرچه آزمایش بین این جایگزین‌ها دشوار است، یک احتمال (اگرچه در تنظیم فعلی عملی نیست) این است که با تجویز یک آنتاگونیست اندورفین مانند نالتراکسون، پاسخ اندورفین را سرکوب کنیم. اگر پیوند نیز سرکوب شود، می‌توانیم نتیجه بگیریم که توالی علّی پیشنهادی ما درست است. سرکوب پیوند، با این حال، دشوارتر خواهد بود، بنابراین اجرای دستکاری در هر دو جهت احتمالاً امکان‌پذیر نخواهد بود. تجزیه و تحلیل میانجیگری می‌تواند یک رویکرد جایگزین مفید در چنین مواردی باشد. اگرچه ایده‌آل نیست با توجه به اینکه نوع فیلم یک متغیر دوگانه است (اگرچه با مبنای کمی در شرایط برانگیختگی)، تجزیه و تحلیل میانجیگری داده‌ها برای هر دو فیلم به طور مشترک نشان می‌دهد که توالی علّی نوع فیلم → آستانه درد → پیوند (اثر جزئی فیلم بر تغییر آستانه درد معنی‌دار است، در حالی که اثر اصلی نیست: p = 0.044 در مقابل 0.068، آزمون‌های دو طرفه) محتمل‌تر است تا نوع فیلم → پیوند → آستانه درد (اثر جزئی فیلم بر پیوند معنی‌دار نیست، در حالی که اثر اصلی است: p = 0.087 در مقابل 0.045). اگر مدل جایگزین که در آن نوع فیلم هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم بر پیوند تأثیر می‌گذارد درست باشد، فرضیه ما همچنان تأیید می‌شود.
هنوز یک سوال وجود دارد که آیا افزایش بیشتر در آستانه درد (و در نتیجه اثر اندورفین فرضی) در شرایط آزمایشی را می‌توان به اثر آزمایش در گروه‌ها نسبت داد، به طوری که افراد در برابر یکدیگر در آزمون پس از مشاهده رقابتی‌تر می‌شوند. دو دلیل وجود دارد که فکر می‌کنیم این بعید است. اول، برای توضیح نتایج، لازم است که این اثر در شرایط آزمایشی قوی‌تر از شرایط کنترل باشد. ما هیچ دلیل اصولی برای این موضوع نمی‌بینیم، مگر اینکه این واقعیت باشد که استوارت یک پاسخ عاطفی قوی ایجاد می‌کند و فیلم کنترل این کار را نمی‌کند - و این نکته اصلی این مطالعه است. نحوه ایجاد اثر برانگیختگی (چه به طور مستقیم یا با فعال کردن افراد برای رقابتی‌تر شدن) یک سوال جداگانه از ادعایی است که ما مطرح می‌کنیم (که برانگیختگی در نهایت بر IOS تأثیر می‌گذارد و می‌تواند از طریق سیستم اندورفین انجام شود). دوم، و شاید مهم‌تر، طراحی ما درون موضوعی است، که تأثیر تفاوت‌های فردی در رقابت‌پذیری را کاهش می‌دهد.
این واقعیت که تماشای درام‌های از نظر احساسی تکان‌دهنده حس تعلق به گروه را افزایش می‌دهد، نشان می‌دهد که اشتیاق ما به این شکل از داستان‌گویی ممکن است در زمینه پیوند گروه‌های اجتماعی تکامل یافته باشد. ما پیشنهاد می‌کنیم که این اثر احتمالاً به اشکال دیگر داستان‌گویی نیز گسترش می‌یابد، هر زمان که این کار یک پاسخ عاطفی قوی ایجاد کند. در این زمینه، داستان‌گویی باید به عنوان مکمل سایر مکانیسم‌های اجتماعی (خنده، آواز خواندن و رقص) دیده شود، که همه به نظر می‌رسد خواص فعال‌کننده اندورفین مشابهی دارند [9,10,36,37] و همه پیوند اجتماعی گروهی را تقویت می‌کنند [36,37,49]. به عنوان اشکالی از آراستگی از راه دور، عملکرد آنها به نظر می‌رسد که سقف شیشه‌ای را که بر اندازه گروه اجتماعی تحمیل می‌شود، از بین می‌برد، با آراستگی اجتماعی یک به یک که زیربنای پیوند اجتماعی نخستی‌ها (و حتی انسان‌ها) است [25,50].
تمرکز ما در اینجا بر یک جنبه خاص از درام است. قصد ما این نیست که پیشنهاد کنیم که همه داستان‌های دراماتیک اکنون می‌توانند به یک سیستم عصبی‌شیمیایی ساده کاهش یابند. هم ساختار داستان و هم لذت ما از آن شامل جنبه‌های دیگری از روان‌شناسی انسان و همچنین نظریه‌های توضیحی ادبی و زبانی صریح‌تری است که در مورد نحوه ساختن طرح‌ها و استفاده از زبان ایجاد شده‌اند. در عوض، هدف ما نشان دادن این است که بخشی از دلیل لذت ما از داستان‌ها ناشی از توانایی آنها در تأثیرگذاری بر حداقل یک سیستم عصبی‌شیمیایی مهم است و این به نوبه خود پیامدهایی برای نحوه دخالت داستان‌گویی در پیوند اجتماعی دارد. اگر چیزی وجود داشته باشد، آزمایش ما به پتانسیل مزایا و بینش‌هایی که همکاری بین علوم انسانی و علوم می‌تواند ارائه دهد، اشاره می‌کند.
اخلاق
طرح مطالعه توسط کمیته اخلاق تحقیقات ترکیبی دانشگاه آکسفورد تأیید شد.
دسترسی به داده‌ها
داده‌ها در مواد تکمیلی الکترونیکی ارائه شده است.
مشارکت نویسندگان
همه نویسندگان به طور مساوی در تمام مراحل مطالعه و تولید این مقاله مشارکت داشتند.
تضاد منافع
نویسندگان هیچ تضاد منافعی را اعلام نمی‌کنند.
تأمین مالی
این مطالعه و B.T.، S.D. و E.v.E.B. توسط مرکز تحقیقات کالهوا، کالج مگدالن، آکسفورد تأمین مالی می‌شوند. R.D. و J.T. از یک بورسیه محقق ارشد ERC برای R.D. حمایت می‌کنند.
قدردانی
ما از میرته لیبرگتس و کول رابرتسون برای کمک به اجرای برخی از آزمایش‌ها تشکر می‌کنیم.
یادداشت‌ها
© 2016 نویسندگان.
منتشر شده توسط انجمن سلطنتی تحت شرایط مجوز Creative Commons Attribution License http://creativecommons.org/licenses/by/4.0، که استفاده نامحدود را مجاز می‌کند، به شرطی که نویسنده اصلی و منبع ذکر شوند.


تماشای فیلم‌های غم‌انگیز آستانه تحمل درد را افزایش می‌دهد و احساس خوبی ایجاد می‌کند: مطالعه

تحقیقات جدیدی که توسط دانشمندان آکسفورد انجام شده است، نشان می‌دهد که تماشای فیلم‌هایی که شما را به گریه می‌اندازند، می‌تواند آستانه درد شما را افزایش دهد و مواد شیمیایی شادی‌بخش در مغز را تقویت کند.

آنها همچنین دریافتند که داستان‌هایی که احساسات ما را برمی‌انگیزند، مکانیسم‌های مشابهی را با سایر اشکال پیوند ایجاد می‌کنند.

در حالی که کمدی باعث خندیدن ما می‌شود، فرآیندی که اندورفین‌ها - مواد شیمیایی شادی‌بخش که آستانه درد را افزایش می‌دهند و منجر به پیوند ما با یکدیگر می‌شوند - را آزاد می‌کند، مشخص نیست که چرا ما انتخاب می‌کنیم تماشای درام‌های تکان‌دهنده عاطفی را.

محققان دانشگاه آکسفورد در انگلستان تصمیم گرفتند آزمایش کنند که آیا چنین درامی باعث برانگیختگی عاطفی می‌شود که خود باعث آزاد شدن اندورفین می‌شود یا خیر.

برای این مطالعه، گروهی از داوطلبان فیلم استوارت: زندگی به عقب را تماشا کردند، که داستان زندگی یک بازمانده سوء استفاده از کودکان معلول را روایت می‌کند که در نهایت خودکشی می‌کند.

گروه دوم مستندهایی را تماشا کردند که موضوعات کم‌اثرتری داشتند.

از آنجایی که اندازه‌گیری مستقیم آزاد شدن اندورفین بدون اسکن یا نمونه‌برداری نخاعی غیرممکن است، که هیچ‌کدام معمولاً عملی نیستند، تیم تغییرات در آستانه درد را آزمایش کرد، که یک معیار جایگزین رایج برای آزاد شدن اندورفین است.

این کار با استفاده از تست نشستن به دیوار انجام شد، که در آن افراد در حالت نشسته بدون تکیه‌گاه با پشت خود به دیوار قرار می‌گیرند و تا جایی که ممکن است آن را نگه می‌دارند. هر دو گروه داوطلب این تست را قبل و بعد از تماشا انجام دادند.

آنها همچنین قبل و بعد از آن پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی اثر عاطفی فیلم‌ها تکمیل کردند.

کسانی که استوارت را تماشا کردند، پس از آن به طور قابل توجهی شادتر نبودند، در حالی که بینندگان مستند کمتر تحت تأثیر قرار گرفتند.

هنگامی که دوباره در تست نشستن به دیوار آزمایش شدند، کسانی که استوارت را تماشا کرده بودند، می‌توانستند موقعیت را به طور متوسط 13.1 درصد طولانی‌تر نگه دارند.

گروه مستند به طور متوسط 4.6 درصد زمان کوتاه‌تری را نگه داشتند، همان نتیجه‌ای که محققان انتظار داشتند اگر بین دو نشستن به دیوار کاری انجام نمی‌دادند.

از طریق پرسشنامه‌ها، تیم دریافت که کسانی که فیلم را تماشا کرده بودند، احساس پیوند بیشتری با بینندگان دیگر در مقایسه با گروه تماشای مستند داشتند.

روبین دانبار، استاد دانشگاه آکسفورد، گفت: «کسانی که بیشترین واکنش عاطفی را داشتند، بیشترین افزایش در آستانه درد را داشتند و حس پیوند بیشتری با گروه خود داشتند.»

دانبار گفت: «به نظر می‌رسد علاقه ما به داستان‌های احساسی ممکن است در زمینه پیوند گروه‌های اجتماعی تکامل یافته باشد.»

او گفت: «همانطور که این اثر اندورفین را در خنده، آواز خواندن و رقص نیز مشاهده کرده‌ایم، به نظر می‌رسد داستان‌گویی بخشی از گروهی از فعالیت‌های اجتماعی است که مردم را گرد هم می‌آورد.»

او افزود: «این بدان معنا نیست که این یک اثر شیمیایی به تنهایی تنها دلیل درام است - جنبه‌های دیگری از روانشناسی انسان نیز در کار است - اما ما معتقدیم که این یک دلیل مهم برای لذت ما از داستان است.»

(با ورودی PTI)


تمام زندگی‌ام دوش آب گرم گرفتن را دوست داشتم. همیشه می‌گفتم که می‌توانم هر کاری انجام دهم – از پس هر روزی برآیم – تا زمانی که بدانم در پایان روز یک دوش آب گرم منتظرم است.
اما حدود یک سال پیش، شروع به دوش آب سرد گرفتن کردم. اولش شوک‌آور بود، اما الان کاملاً با پریدن در آب سرد هر صبح راحت هستم.
اکثر مردم وقتی این را به آن‌ها می‌گویم، با نگاهی عجیب به من نگاه می‌کنند. تعجب می‌کنند که چرا این کار را می‌کنم یا می‌گویند: «اوه، من هرگز نمی‌توانم این کار را انجام دهم.»
اما می‌توانند. همه ما پتانسیل افزایش تحمل درد را داریم. و این در مورد ایجاد یک طرز فکر ریاضت‌کشانه نیست. بلکه در مورد دادن آزادی بیشتر به خودتان است.
اجازه دهید توضیح دهم:
انسان‌ها با تحمل درد بیشتر به دنیا نمی‌آیند.
تحمل درد چیزی است که در طول زمان، از طریق سال‌ها تجربه ساخته می‌شود. اخیراً دوستی به من گفت که حتماً تحمل درد بالایی دارم. و فکر می‌کنم احتمالاً درست است. اما این‌طور به دنیا نیامده بودم.
من دائماً به دنبال فعالیت‌ها و تجربیاتی هستم که اکثر مردم آن‌ها را به نوعی دردناک می‌دانند. با رویارویی با آن درد و ناراحتی، تحمل شما به طور طبیعی در طول زمان افزایش می‌یابد.
این فقط یک طرز فکر نیست، یک سفر است.
حتی از دیدگاه دارویی و علمی، درک درد پیچیده است.
درد می‌تواند به عنوان یک بارومتر برای وضعیت ذهنی شما عمل کند.
درد ایستا نیست. روان‌تنی است. تحمل شما بسته به آنچه در بقیه زندگی‌تان می‌گذرد، بالا و پایین می‌رود.
نکته جالب در مورد آن دوش‌های یخ‌زده این است که در واقع به من نشان می‌دهند که در چه حالتی هستم.
وقتی هر صبح وارد دوش می‌شوم، می‌توانم میزان استرسی را که دارم و اینکه چقدر خوب از پس همه چیز بیرون از دوش برمی‌آیم، آزمایش کنم. اگر بتوانم برای مدت طولانی در آن بمانم، احتمالاً همه چیز به خوبی پیش می‌رود. اگر نتوانم مدت زیادی زیر آب تحمل کنم – اگر تحمل من کمتر باشد – مانند یک زنگ هشدار عمل می‌کند. شاید استرس بیشتری از آنچه فکر می‌کردم دارم.
همانطور که با درد راحت‌تر می‌شوید و با تحمل خود هماهنگ‌تر می‌شوید، به بینش‌هایی در مورد رفتار و وضعیت ذهنی خود دست خواهید یافت.
درد زمانی ارزشمند می‌شود که آن را درک کنیم.
در ابتدا، دیدن اینکه چگونه درد می‌تواند به ما کمک کند دشوار است. اما این فقط به این دلیل است که ما تمام راه‌هایی را که به طور معمول از درد در زندگی روزمره خود استفاده می‌کنیم، فراموش می‌کنیم.
به دردی که روز بعد از یک تمرین سخت تجربه می‌کنید فکر کنید. این نوعی درد است که خودتان ایجاد می‌کنید، با این علم که طی یک یا دو روز از بین می‌رود.
اینقدر سخت کار می‌کنید چون درد را دوباره درک کرده‌اید. به جای اینکه به آن به عنوان چیزی وحشتناک نگاه کنید که باید به هر قیمتی از آن اجتناب کرد، آن را به عنوان نشانه یک تمرین خوب می‌بینید. این نشان می‌دهد که برای رسیدن به یک هدف تلاش واقعی کرده‌اید.
در ورزش، درد اغلب منبع غرور است. این نماد آن است که ما از سختی‌ها عبور کرده‌ایم.
بنابراین، وقتی درد خود را درک می‌کنیم، به طور فعال نحوه نگرش به آن و میزان تحمل آن را شکل می‌دهیم.
و همه چیز فیزیکی نیست. انواع مختلفی از درد وجود دارد.
شما احتمالاً در پایان روز به طور فیزیکی خسته از دفتر کار بیرون نمی‌روید و صبح روز بعد دردناک بیدار نمی‌شوید. اما این بدان معنا نیست که محیط اداری پتانسیل درد را ندارد.
به عنوان مثال، مکالمات ناراحت‌کننده را در نظر بگیرید. همیشه تنش‌هایی در یک کسب و کار وجود خواهد داشت. شما معتقدید که شرکت باید در یک جهت حرکت کند، آن‌ها فکر می‌کنند باید در جهت دیگری برود. یا شاید پروژه‌ای با تاخیر مواجه شده باشد.
تعداد زیادی مکالمه ناراحت‌کننده وجود دارد که باید روزانه انجام شود. کار راحت این است که از آن‌ها اجتناب کنید. همه چیز را هموار کنید و امیدوار باشید که همه چیز درست شود. اما البته، این فقط منجر به مشکلات بیشتر در آینده می‌شود. در واقع، هرچه مکالمات بیشتری داشته باشید، وضعیت بهتری خواهید داشت.
من سعی می‌کنم واقعاً به آن درد روی بیاورم. با رویارویی با درد و انجام مکالماتی که باید انجام شوند، به طور طبیعی قادر خواهید بود خود را در موقعیت‌های ناراحت‌کننده‌ای قرار دهید.
به همین دلیل است که تحمل درد بالا منجر به آزادی می‌شود.
اکنون، همه این‌ها بر اساس هر فرد است. چیزی که برای یک نفر دردناک است ممکن است برای دیگری نباشد.
حتی از نظر پزشکی، درد برای شخصی که آن را تجربه می‌کند ذهنی است. درد من درد شما نیست. هر فرد آن را به طور متفاوتی تجربه می‌کند و با آن کنار می‌آید.
اما هرچه بتوانید درد و تجربیات دردناک را تحمل و با آن‌ها کنار بیایید، فرصت‌های بیشتری برای تجربه زندگی، گسترش مرزهای خود و باز کردن خود به فرصت‌های جدید خواهید داشت.
با داشتن مکالمات دشوار، خود را در برابر ایده‌های جدید باز می‌کنید و از بروز تعارض در آینده جلوگیری می‌کنید. با به چالش کشیدن خود از نظر فیزیکی، فرصتی به دست می‌آورید تا کارهایی را انجام دهید که هرگز فکر نمی‌کردید ممکن است. با یادگیری کنار آمدن با ناراحتی، تحمل خود را در برابر موقعیت‌های دشوار افزایش می‌دهید.
وقتی خود را در منطقه امن خود قفل می‌کنید – هرگز تحمل خود را افزایش نمی‌دهید – فرصت‌های کمتری برای گسترش دانش و تجربیات خود خواهید داشت.
شما لزوماً مجبور نیستید دوش آب یخ بگیرید، اما به رویارویی با فعالیت‌های دردناک یا ناراحت‌کننده عادت کنید. بهترین چیزهای زندگی فراتر از آستانه درد بیشتر مردم یافت می‌شوند. اگر در سمت راست آن آستانه باشید، آزاد هستید.


هنرمندان مستقل جدید چگونه توانایی تولید و ساخت نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود را دارند؟ از آنجایی که آن‌ها تحت قرارداد شرکت‌های ضبط نیستند، بودجه این تولید را از کجا تامین می‌کنند؟

هنرمندان مستقل جدید اغلب با چالش تامین بودجه تولید و ساخت نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود مواجه هستند، زیرا معمولاً از حمایت یک شرکت ضبط برخوردار نیستند. در اینجا چند روش وجود دارد که هنرمندان مستقل ممکن است بتوانند نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود را تولید و بسازند:

*   **تامین مالی جمعی:** پلتفرم‌هایی مانند Kickstarter، Indiegogo و GoFundMe به هنرمندان اجازه می‌دهند تا مستقیماً از طرفداران و حامیان خود بودجه جمع‌آوری کنند. هنرمندان می‌توانند کمپین‌هایی را به‌طور خاص برای تولید نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود ایجاد کنند و در ازای مشارکت، مشوق‌هایی مانند سی‌دی‌های امضا شده، کالاهای انحصاری یا تجربیات شخصی‌سازی شده ارائه دهند.
*   **پس‌انداز شخصی:** برخی از هنرمندان مستقل از پس‌انداز شخصی یا درآمد حاصل از مشاغل دیگر برای تامین بودجه تولید موسیقی خود استفاده می‌کنند. این ممکن است شامل بودجه‌بندی دقیق و اولویت‌بندی تخصیص بودجه به ضبط، میکس، مسترینگ و ساخت نسخه‌های فیزیکی باشد.
*   **کمک‌های مالی و بورسیه‌ها:** کمک‌های مالی، بورسیه‌ها و فرصت‌های تامین مالی برای هنرمندان مستقل از طریق سازمان‌ها، بنیادها و برنامه‌های دولتی مختلف در دسترس است. هنرمندان می‌توانند برای این کمک‌های مالی درخواست دهند تا هزینه‌های مربوط به تولید نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود را پوشش دهند.
*   **مشارکت‌ها و حمایت مالی:** هنرمندان مستقل ممکن است به دنبال مشارکت با برندها، شرکت‌ها یا سازمان‌هایی باشند که با ارزش‌ها و مخاطبان هدف آن‌ها همسو هستند. این مشارکت‌ها می‌تواند شامل حمایت مالی یا کمک‌های غیرنقدی برای کمک به تولید و توزیع نسخه‌های فیزیکی موسیقی باشد.
*   **پیش‌سفارش و پیش‌فروش:** هنرمندان مستقل می‌توانند با ارائه پیش‌سفارش و پیش‌فروش نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود، از قبل درآمد کسب کنند. این می‌تواند به پوشش هزینه‌های اولیه تولید و ساخت کمک کند و همچنین علاقه و تقاضا از طرفداران خود را ارزیابی کند.
*   **رویکرد DIY (خودت انجام بده):** برخی از هنرمندان مستقل رویکردی DIY را برای تولید نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود در پیش می‌گیرند. آن‌ها ممکن است در تجهیزاتی برای ساخت سی‌دی یا وینیل در خانه سرمایه‌گذاری کنند یا با خدمات چاپ و تکثیر محلی کار کنند تا هزینه‌ها را پایین نگه دارند.
*   **فروش کالا:** علاوه بر فروش موسیقی، هنرمندان مستقل می‌توانند از طریق فروش کالا در اجراهای زنده، فروشگاه‌های آنلاین و سایر پلتفرم‌ها درآمد کسب کنند. با متنوع کردن پیشنهادات محصول خود، هنرمندان می‌توانند درآمد خود را تکمیل کرده و تولید نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود را تامین کنند.

به طور کلی، هنرمندان مستقل اغلب باید خلاق، کارآفرین و سازگار باشند تا راه‌هایی برای تامین مالی تولید و ساخت نسخه‌های فیزیکی موسیقی خود پیدا کنند. با استفاده از ترکیبی از استراتژی‌های ذکر شده در بالا، هنرمندان مستقل می‌توانند بر موانع مالی غلبه کرده و موسیقی خود را به مخاطبان گسترده‌تری برسانند.

معمولاً با کار در شغل دیگری. هنرمندان مستقل باید همه چیز را خودشان پرداخت کنند، و منظورم همه چیز است. ضبط، میکس، مسترینگ، ساخت سی‌دی، تبلیغات، کالا، تور، تمرین - بی‌پایان است و می‌تواند خیلی سریع پرهزینه شود. من این را ده سال پیش فهمیدم و تصمیم گرفتم یاد بگیرم که موسیقی خود را ضبط و میکس کنم تا حداقل بتوانم فقط تجهیزات ضبط و کامپیوتر را برای خودم بخرم تا همیشه مجبور نباشم به پرداخت هزینه استودیو وابسته باشم. این بدان معناست که من باید در صورت امکان در شغل دیگری کار کنم تا هزینه‌ها را بپردازم و نرم‌افزاری را که برای تولید موسیقی خود نیاز دارم، تهیه کنم. هنوز هزینه‌های زیادی وجود دارد و در اوایل درآمد زیادی برنمی‌گردد، بنابراین برای بسیاری از هنرمندان مستقل قطعاً یک کار پرعشق است. متاسفانه، زمانی که آن‌ها مجبورند برای پرداخت هزینه‌ها در شغل دیگری کار کنند، زمان کمتری برای خلق موسیقی دارند، بنابراین می‌تواند یک تلاش طولانی و سخت با هیچ چشم‌اندازی برای بسیاری از نوازندگان مستقل باشد.

با ظهور استریمینگ و افول مدل قدیمی صنعت ضبط، کسب درآمد از موسیقی برای هنرمندان مستقل سخت‌تر از همیشه شده است، اما امکان‌پذیر است. اینترنت به شما این فرصت را می‌دهد که موسیقی خود را به‌طور مستقل به میلیون‌ها شنونده بالقوه جدید برسانید، اما تبلیغات آنلاین نیز هزینه دارد، زیرا دسترسی ارگانیک تنها تا حدی شما را جلو می‌برد، مگر اینکه خوش‌شانس باشید (یا یک نابغه بازاریابی) و یکی از آهنگ‌های شما ویروسی شود. در غیر این صورت، بودن یک هنرمند مستقل در سال 2019 کار زیادی است.

آن‌ها پولی از شغل روزانه (و گاهی شبانه) خود دارند.

اساساً این گروه از نوازندگان فقط افراد معمولی هستند که در کنار کار خود موسیقی انجام می‌دهند. موسیقی کار اصلی آن‌ها نیست.

آن‌ها بیشتر در داخل جعبه کار می‌کنند، تجهیزات ارزان خود را می‌خرند و فقط برای مواردی مانند ضبط وکال و درام به استودیو می‌روند و از خدمات آنلاین میکس و مسترینگ استفاده می‌کنند یا اصلاً آن را نادیده می‌گیرند. این بیشترین صرفه‌جویی در هزینه را برای آن‌ها به همراه دارد.

آن‌ها از افراد متخصص در صنعت راهنمایی می‌خواهند و مستقیماً با تامین‌کنندگان تماس می‌گیرند و دسته‌های کوچک سی‌دی و درج‌ها را سفارش می‌دهند.

هزینه زیادی دارد، اما در مقیاس انتشار مستقل، آنقدرها هم گران نیست. یک انتشار کوچک باید حدود قیمت یک مک‌بوک پرو جدید برای شما هزینه داشته باشد، اگر خوش‌شانس باشید و مطبوعات و ناشران ارزان‌قیمتی در اطراف خود داشته باشید.

اگر یک هنرمند بدون قرارداد بخواهد امروزه سی‌دی منتشر کند، معمولاً از طریق پلتفرمی مانند Create Space عبور می‌کند که در آن تمام موسیقی و آثار هنری آپلود می‌شوند و سپس اگر مردم شروع به سفارش سی‌دی کنند (مثلاً از طریق آمازون)، کارخانه فشردن Create Space نسخه‌هایی از آن سی‌دی را به‌طور حرفه‌ای یک به یک در صورت نیاز فشار می‌دهد. دیگر نیازی نیست صدها یا هزاران رکورد را از قبل فشار دهید تا فقط در گاراژ شما انباشته شوند!

در مورد تولید موسیقی، ویدیوها و غیره، مانند پاسخ‌های دیگر است: شما از شغل روزانه خود پول پس‌انداز می‌کنید. علاوه بر این، می‌توانید امروزه تقریباً در خانه یک رکورد بسازید. همین امر در مورد ویدیوها نیز صادق است. من در یک محله شهری لندن با یک کوچه بسیار زیبا (یک محیط بسیار "شهری") زندگی می‌کنم و بچه‌های محلی همیشه ویدیوهای هیپ هاپ و "گرایم" خود را در آنجا فیلم‌برداری می‌کنند. گاهی اوقات فیلم‌برداران حرفه‌ای نیز از آنجا استفاده می‌کنند. واقعاً لازم نیست برای ساخت موسیقی و هنر خوب پول زیادی خرج کنید.