هدف یادگیری

علل سقوط امپراتوری روم را به طور کلی تحلیل کنید.

نکات کلیدی

در طول قرن پنجم، قلمروهای امپراتوری در اروپای غربی و شمال غربی آفریقا، از جمله ایتالیا، به دست اقوام مهاجم یا بومی مختلف افتاد، که گاهی به آن دوره مهاجرت‌ها گفته می‌شود.
تا اواخر قرن سوم، شهر رم دیگر به عنوان پایتختی موثر برای امپراتور عمل نمی‌کرد و شهرهای مختلف به عنوان پایتخت‌های اداری جدید مورد استفاده قرار می‌گرفتند. امپراتوران متوالی، از جمله کنستانتین، شهر شرقی بیزانس را که پس از یک محاصره به طور کامل بازسازی کرده بود، ترجیح دادند.
در سال 476، پس از اینکه اودوآکر به زمین در ایتالیا دست نیافت، راونا، پایتخت روم غربی در آن زمان را تصرف کرد و رومولوس آگوستوس، امپراتور روم غربی را خلع کرد. تمام ایتالیا به سرعت فتح شد و حکومت اودوآکر در امپراتوری شرقی به رسمیت شناخته شد.
چهار دیدگاه کلی در مورد زوال و سقوط امپراتوری روم وجود دارد: زوال ناشی از رخوت عمومی، زوال تک‌علتی، فروپاشی فاجعه‌آمیز و تحول.

اصطلاحات

دوره مهاجرت‌ها
همچنین به عنوان دوره تهاجمات بربرها شناخته می‌شود، دوره‌ای از مهاجرت‌های فزاینده انسانی در اروپا از حدود سال 400 تا 800 پس از میلاد، در طی انتقال از اواخر دوران باستان به اوایل قرون وسطی بود.
اودوآکر
یک سرباز که در سال 476 پس از میلاد به قدرت رسید. حکومت او معمولاً به عنوان نشان‌دهنده پایان امپراتوری روم غربی تلقی می‌شود.
سقوط امپراتوری روم غربی فرآیندی از زوال بود که در طی آن امپراتوری نتوانست بر حکمرانی خود تأکید کند و قلمرو وسیع آن به چندین حکومت جانشین تقسیم شد. امپراتوری روم نقاط قوتی را که به آن اجازه می‌داد کنترل موثری را اعمال کند، از دست داد. مورخان مدرن به عواملی از جمله اثربخشی و تعداد ارتش، سلامت و تعداد جمعیت روم، قدرت اقتصاد، شایستگی امپراتور، تغییرات مذهبی دوره و کارایی اداره مدنی اشاره می‌کنند. فشار فزاینده از سوی بربرها خارج از فرهنگ روم نیز به فروپاشی کمک کرد. دلایل فروپاشی موضوعات اصلی تاریخ‌نگاری جهان باستان است و بر بسیاری از بحث‌های مدرن در مورد شکست دولت تأثیر می‌گذارد.
تا سال 476 پس از میلاد، زمانی که اودوآکر امپراتور رومولوس را خلع کرد، امپراتوری روم غربی قدرت نظامی، سیاسی یا مالی ناچیزی داشت و کنترل موثری بر قلمروهای پراکنده غربی که هنوز می‌توانستند به عنوان رومی توصیف شوند، نداشت. "بربرها" مهاجم دولت‌های خود را در بیشتر مناطق امپراتوری غربی تأسیس کرده بودند. در حالی که مشروعیت آن قرن‌ها طول کشید و تأثیر فرهنگی آن امروز نیز باقی است، امپراتوری غربی هرگز قدرت برخاستن دوباره را نداشت.
با این حال، مهم است که توجه داشته باشید که اصطلاح "سقوط امپراتوری روم" به طور خاص به سقوط امپراتوری روم غربی اشاره دارد، زیرا امپراتوری روم شرقی، یا آنچه به عنوان امپراتوری بیزانسی شناخته شد، که کنستانتین پایتخت آن را تأسیس کرد، برای 1000 سال دیگر باقی ماند. تئودوسیوس آخرین امپراتوری بود که بر کل امپراتوری حکومت می‌کرد. پس از مرگ او در سال 395، او دو نیمه امپراتوری را به دو پسرش، آرکادیوس و هونوریوس داد. آرکادیوس حاکم در شرق شد، با پایتخت در قسطنطنیه، و هونوریوس حاکم در غرب شد، با پایتخت در میلان و بعداً راونا.
رم در قرن پنجم پس از میلاد

در طول قرن پنجم، قلمروهای امپراتوری در اروپای غربی و شمال غربی آفریقا، از جمله ایتالیا، به دست اقوام مهاجم یا بومی مختلف افتاد، که گاهی به آن دوره مهاجرت‌ها، که از دیدگاه رومی و اروپای جنوبی به عنوان تهاجمات بربرها نیز شناخته می‌شود، گفته می‌شود. اولین مهاجرت‌ها توسط قبایل ژرمنی مانند گوت‌ها، واندال‌ها، انگل‌ها، ساکسون‌ها، لومباردها، سوئیبی‌ها، فریزی‌ها، یوت‌ها و فرانک‌ها انجام شد. آنها بعداً توسط هون‌ها، آوارها، اسلاوها و بلغارها به سمت غرب رانده شدند.
اگرچه نیمه شرقی با مرزهای اساساً دست‌نخورده برای چندین قرن (تا فتح‌های مسلمانان) زنده ماند، اما امپراتوری به طور کلی از زمان بحران قرن سوم تحولات فرهنگی و سیاسی عمده‌ای را آغاز کرده بود، با تغییر به شکلی آشکارا خودکامه و آیینی از حکومت، پذیرش مسیحیت به عنوان دین رسمی و رد کلی از سنت‌ها و ارزش‌های دوران باستان.
دلایل زوال امپراتوری هنوز امروز مورد بحث است و احتمالاً متعدد است. مورخان استنباط می‌کنند که جمعیت در بسیاری از استان‌ها (به ویژه اروپای غربی) کاهش یافته است، با توجه به کاهش اندازه استحکامات ساخته شده برای محافظت از شهرها در برابر حملات بربرها از قرن سوم به بعد. برخی از مورخان حتی پیشنهاد کرده‌اند که بخش‌هایی از حاشیه دیگر مسکونی نبوده‌اند، زیرا این استحکامات فقط به مرکز شهر محدود شده بود. تا اواخر قرن سوم، شهر رم دیگر به عنوان پایتختی موثر برای امپراتور عمل نمی‌کرد و شهرهای مختلف به عنوان پایتخت‌های اداری جدید مورد استفاده قرار می‌گرفتند. امپراتوران متوالی، از جمله کنستانتین، شهر شرقی بیزانس را که پس از یک محاصره به طور کامل بازسازی کرده بود، ترجیح دادند. بعدها با نام قسطنطنیه تغییر نام یافت و در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم با دیوارهای مستحکم محافظت می‌شد و به بزرگترین و قدرتمندترین شهر اروپای مسیحی در اوایل قرون وسطی تبدیل شد. از زمان بحران قرن سوم، امپراتوری به طور متناوب توسط بیش از یک امپراتور به طور همزمان (معمولاً دو نفر) حکومت می‌شد که بر مناطق مختلف ریاست می‌کردند.
غرب لاتین‌زبان، تحت بحران جمعیتی وحشتناک، و شرق یونانی‌زبان ثروتمندتر، نیز از نظر سیاسی و فرهنگی شروع به واگرایی کردند. اگرچه این یک فرآیند تدریجی بود که هنوز در زمان تسلط روسای بربر بر ایتالیا در آخرین فصل قرن پنجم کامل نشده بود، اما پس از آن عمیق‌تر شد و پیامدهای ماندگاری برای تاریخ قرون وسطی اروپا داشت.
در سال 476، پس از اینکه به زمین در ایتالیا دست نیافت، مزدوران ژرمنی اورستس، تحت رهبری رئیس اودوآکر، اورستس را دستگیر و اعدام کردند و راونا، پایتخت روم غربی در آن زمان را تصرف کردند و رومولوس آگوستوس، امپراتور روم غربی را خلع کردند. تمام ایتالیا به سرعت فتح شد و حکومت اودوآکر در امپراتوری شرقی به رسمیت شناخته شد. در همین حال، بخش عمده‌ای از استان‌های غربی دیگر توسط موجی از تهاجمات ژرمنی فتح شد که بیشتر آنها از نظر سیاسی کاملاً از شرق جدا شده بودند و به زوال تدریجی ادامه می‌دادند. اگرچه اقتدار سیاسی روم در غرب از دست رفت، اما فرهنگ روم در بیشتر مناطق استان‌های غربی سابق تا قرن ششم و بعد از آن دوام آورد.

نظریه‌های مربوط به زوال و سقوط

نظریه‌ها و توضیحات مختلف در مورد سقوط امپراتوری روم در غرب را می‌توان به طور کلی به چهار مکتب فکری طبقه‌بندی کرد (اگرچه این طبقه‌بندی بدون همپوشانی نیست):

زوال ناشی از رخوت عمومی
زوال تک‌علتی
فروپاشی فاجعه‌آمیز
تحول

سنتی که به رخوت عمومی اشاره دارد به مورخ، ادوارد گیبون باز می‌گردد که استدلال کرد که بنای امپراتوری روم از ابتدا بر پایه‌های ناپایدار ساخته شده بود. به گفته گیبون، سقوط در نهایت اجتناب‌ناپذیر بود. از طرف دیگر، گیبون بخش عمده‌ای از مسئولیت زوال را به تأثیر مسیحیت نسبت داد و اغلب، اگرچه شاید به ناحق، به عنوان بنیانگذار مکتب توضیح تک‌علتی تلقی می‌شود. از سوی دیگر، مکتب فروپاشی فاجعه‌آمیز معتقد است که سقوط امپراتوری یک رویداد از پیش تعیین شده نبوده و نباید مسلم فرض شود. بلکه، این امر ناشی از اثر ترکیبی تعدادی از فرآیندهای نامطلوب بود که بسیاری از آنها توسط دوره مهاجرت‌ها آغاز شده بودند و به طور مشترک فشار زیادی را بر ساختار اساساً سالم امپراتوری وارد کردند. در نهایت، مکتب تحول کل مفهوم "سقوط" امپراتوری را به چالش می‌کشد و در عوض به تمایز بین زوال یک نظم سیاسی خاص، که به هر حال در اواخر دوره خود غیرقابل اجرا بود، و سرنوشت تمدن رومی که زیربنای امپراتوری بود، می‌پردازد. طبق این مکتب، با الهام از تز پیرن، جهان روم دستخوش یک سری تحولات تدریجی (اگرچه اغلب خشن) شد و به جهان قرون وسطی تبدیل شد. مورخان متعلق به این مکتب اغلب ترجیح می‌دهند به جای سقوط امپراتوری روم، از اصطلاح اواخر دوران باستان استفاده کنند.

پادشاهی اوستروگوتیک که از ویرانه‌های امپراتوری روم غربی برخاست.


نقشهٔ سرزمین‌های رومی — جمهوری، پرینسیات/دومینات، امپراتوری غربی

سقوط امپراتوری روم غربی، که به‌عنوان سقوط امپراتوری روم یا سقوط رُم نیز شناخته می‌شود، از دست دادن کنترل سیاسی مرکزی در امپراتوری روم غربی بود؛ فرایندی که در آن امپراتوری نتوانست حاکمیت خود را اعمال کند و سرزمین وسیع آن بین چندین دولت جانشین تقسیم شد. امپراتوری روم قدرت‌هایی که به آن اجازه می‌داد بر استان‌های غربی خود کنترل مؤثری داشته باشد، از دست داد؛ تاریخ‌نگاران معاصر عوامل متعددی از جمله کارایی و تعداد ارتش، سلامت و جمعیت رومیان، قوت اقتصاد، شایستگی امپراتوران، درگیری‌های داخلی برای قدرت، تغییرات دینی دوره و کارایی ادارهٔ مدنی را مطرح می‌کنند. فشار فزایندهٔ بربرهای مهاجم از خارج فرهنگ رومی نیز به‌طور چشمگیری به فروپاشی کمک کرد. تغییرات اقلیمی و بیماری‌های بومی و همه‌گیر بسیاری از این عوامل فوری را به‌وجود آوردند. دلایل فروپاشی موضوعات اصلی تاریخ‌نگاری جهان باستان هستند و به‌طور گسترده‌ای بر گفتمان مدرن دربارهٔ شکست دولت‌ها تأثیر گذاشته‌اند.

در سال ۳۷۶، مهاجرت عظیمی از گوت‌ها و دیگر مردمان غیررومی که از هان‌ها فرار کرده بودند، به امپراتوری وارد شد. نیروهای رومی نتوانستند آن‌ها را نابود، اخراج یا تحت تسلط قرار دهند (چیزی که معمولاً انجام می‌دادند). در سال ۳۹۵، پس از پیروزی در دو جنگ داخلی ویرانگر، تئودوسیوس اول درگذشت. او یک ارتش میدانی در حال فروپاشی به‌جا گذاشت و امپراتوری بین وزیران جنگ‌جوی دو پسر ناتوان او تقسیم شد. گوت‌ها و دیگر غیررومیان نیرویی شدند که می‌توانست هر یک از بخش‌های امپراتوری را به چالش بکشد. گروه‌های بربری دیگر نیز از راین و مرزهای دیگر عبور کردند. نیروهای مسلح امپراتوری غربی کم‌عدد و ناکارآمد شدند و با وجود بهبودهای کوتاه‌مدت تحت رهبری‌های توانمند، حکومت مرکزی هرگز به‌طور مؤثری متحد نشد. تا سال ۴۷۶، مقام امپراتور روم غربی قدرت نظامی، سیاسی یا مالی قابل‌توجهی نداشت و بر سرزمین‌های پراکندهٔ غربی که هنوز می‌توانستند رومی توصیف شوند، کنترل مؤثری نداشت. پادشاهی‌های بربری قدرت خود را در بخش‌های وسیعی از قلمرو امپراتوری غربی برقرار کرده بودند. در سال ۴۷۶، پادشاه بربر ژرمنی اودواسر آخرین امپراتور روم غربی در ایتالیا، رومولوس آگوستولوس، را برکنار کرد و سنا نشان‌های امپراتوری را به امپراتور روم شرقی زنو فرستاد. اگرچه مشروعیت آن برای قرن‌ها ادامه یافت و تأثیر فرهنگی‌اش تا امروز باقی مانده است، امپراتوری غربی هرگز نیرویی برای بازگشت نداشت. امپراتوری روم شرقی یا بیزانس زنده ماند و برای قرن‌ها قدرت مؤثری در مدیترانهٔ شرقی بود، هرچند که قوتش کاهش یافت. علاوه بر این، اگرچه از دست دادن وحدت سیاسی و کنترل نظامی به‌طور جهانی پذیرفته شده است، سقوط رُم تنها مفهوم یکپارچه برای این رویدادها نیست؛ دوره‌ای که به‌عنوان دوران باستان دیرینه شناخته می‌شود، بر تداوم‌های فرهنگی در طول و پس از فروپاشی سیاسی تأکید دارد.

رویکردهای تاریخی و ترکیب‌های مدرن

از سال ۱۷۷۶، زمانی که ادوارد گیبون اولین جلد از «تاریخ سقوط و زوال امپراتوری روم» را منتشر کرد، «سقوط و زوال» موضوعی شد که بسیاری از تاریخ‌نگاری‌های امپراتوری روم حول آن ساختار یافته‌اند. گلن باورساک، تاریخ‌نگار، می‌نویسد: «از قرن هجدهم به بعد، ما به سقوط شیفته شده‌ایم: این به‌عنوان الگویی برای هر گونه زوال درک‌شده‌ای ارزش‌گذاری شده و بنابراین به‌عنوان نمادی برای ترس‌های خودمان تبدیل شده است.» یک پارادایم دیگر از دوره

از زمان هانری پیرن (۱۸۶۲–۱۹۳۵) به بعد، پژوهشگران تداوم فرهنگ رومی و مشروعیت سیاسی را حتی پس از سال ۴۷۶ توصیف کرده‌اند. پیرن سقوط تمدن کلاسیک را به قرن هشتم موکول کرد. او ایدهٔ این‌که بربرهای ژرمنی باعث پایان امپراتوری روم غربی شدند را به چالش کشید و از معادل‌سازی پایان امپراتوری روم غربی با پایان دفتر امپراتور در ایتالیا خودداری کرد. او به تداوم اساسی اقتصاد مدیترانهٔ رومی حتی پس از حملات بربری اشاره کرد و پیشنهاد داد که تنها فتوحات مسلمانان یک شکست قطعی با دوران باستان است. دورهٔ تاریخی اخیر که به‌عنوان «دوران باستان دیرینه» شناخته می‌شود، بر تحول‌های جهان باستانی به قرون وسطی در چارچوب تداوم فرهنگی تأکید دارد. در دهه‌های اخیر، استدلال‌های باستان‌شناسی حتی تداوم در فرهنگ مادی و الگوهای سکونت را تا قرن یازدهم ادامه می‌دهند. با مشاهدهٔ واقعیت سیاسی از دست رفتن کنترل (و تجزیهٔ تجاری، فرهنگی و زبانی همراه آن)، اما همچنین تداوم‌های فرهنگی و باستان‌شناسی، این فرایند به‌عنوان یک تحول فرهنگی پیچیده توصیف شده است، نه یک سقوط. «درک از دوران باستان دیرینه به‌طور قابل‌توجهی تغییر کرده است: این دوره دیگر به‌عنوان دوره‌ای از زوال و بحران دیده نمی‌شود، بلکه به‌عنوان دوره‌ای از دگرگونی در منطقهٔ مدیترانه شناخته می‌شود.»

دورهٔ زمانی

مسیرهای مهاجمان بربر به امپراتوری روم در دورهٔ مهاجرت

یک ترکیب توسط هارپر (۲۰۱۷) چهار نقطهٔ تصمیم‌گیری مهم در تحول از اوج امپراتوری به قرون وسطی اولیه را ارائه می‌دهد:

۱‑ طاعون آنتونی که دورهٔ طولانی گسترش جمعیتی و اقتصادی را به پایان برد، امپراتوری را تضعیف کرد اما سرنگون نکرد.
۲‑ بحران قرن سوم که در آن تغییرات اقلیمی، بیماری‌های همه‌گیر نوظهور و ناپایداری سیاسی داخلی و خارجی منجر به نزدیک به فروپاشی نظام امپراتوری شد. بازسازی آن شامل پایهٔ جدیدی برای سکه، گسترش دستگاه دولتی حرفه‌ای، امپراتورانی که بیشتر از مردم خود فاصله گرفته بودند و به‌زودی ظهور مسیحیت، دینی تبلیغی و انحصاری که پایان قریب‌الوقوع جهان را پیش‌بینی می‌کرد.
۳‑ شکست نظامی و سیاسی غرب، که در آن مهاجرت‌های جمعی از استپ‌های اوراسیا بر بخش غربی امپراتوری داخلی‌اً ضعیف غلبه کرد و آن را تکه‌تکه کرد.
۴‑ امپراتوری شرقی خود را بازسازی کرد و شروع به بازپس‌گیری غرب کرد.

در سرزمین‌های اطراف مدیترانه، دورهٔ یخبندان کوچک باستان دیرینه و طاعون جستینین یکی از بدترین فاجعه‌های محیطی ثبت‌شده در تاریخ را ایجاد کرد. سیستم امپراتوری در چند نسل بعدی فرو ریخت و سپس سرزمین‌های وسیعی را به ارتش‌های اسلام، دینی جدید تبلیغی و انحصاری که نیز به پایان زمان نزدیک می‌نگریست، از دست داد. دولت بیزانسی ضعیف و فقرزده در میان کشمکش‌های دائمی بین پیروان مسیحیت و اسلام بقا یافت.

از دست دادن کنترل سیاسی متمرکز بر غرب و کاهش قدرت شرق به‌طور جهانی پذیرفته شده است، اما تمثیل زوال برای بازهٔ زمانی بسیار وسیع‌تری نسبت به صد سال از ۳۷۶ به کار رفته است. برای کاسیوس دیو، صعود امپراتور کومودوس در سال ۱۸۰ میلادی نشانگر سقوط «از یک پادشاهی طلا به یک پادشاهی زنگ‌زده و آهنی» بود. از زمان انسان‌گرایی، فرایند سقوط گمان می‌شود که با کنستانتین بزرگ، یا با امپراتوران نظامی که از سال ۲۳۵ تا ۲۸۴ قدرت را از طریق فرماندهی ارتش به دست گرفتند، یا با کومودوس، یا حتی با آگوستوس آغاز شده باشد. گیبون دربارهٔ زمان آغاز زوال مطمئن نبود. او در پاراگراف اول متن خود نوشت که قصد دارد زوال را از دوران طلایی آنتونیان‌ها دنبال کند؛ بعدها این زمان را حدود سال ۱۸۰ میلادی با مرگ مارکوس اورلیوس می‌داند؛ در حالی که در فصل هفت، شروع زوال را به حدود ۵۲ پیش از میلاد، زمان ژولیوس سزار، پومپئوس و سیکرو می‌برد. گیبون پایان امپراتوری غربی را با حذف مردی که او «آگوستولوس ناتوان» می‌نامید در سال ۴۷۶ می‌داند. آرنولد جی. توینبی و جیمز برک استدلال می‌کنند که تمام دورهٔ امپراتوری یک زوال پیوستهٔ نهادهای تأسیس‌شده در زمان جمهوری بود. تئودور مومسن دورهٔ امپراتوری را از تاریخ‌نگاری برندهٔ جایزه نوبل خود «تاریخ روم» (۱۸۵۴–۱۸۵۶) حذف کرد. به‌عنوان یک نشانگر مناسب برای پایان، سال ۴۷۶ از زمان گیبون استفاده شده است، اما تاریخ‌های کلیدی دیگر برای سقوط امپراتوری روم در غرب شامل بحران قرن سوم، عبور راین در سال ۴۰۶ (یا ۴۰۵)، غارت روم در سال ۴۱۰ و مرگ ژولیوس نپوس در سال ۴۸۰ نیز به‌کار می‌روند.

علل زیرین

زمانی که گیبون اثر برجستهٔ خود را منتشر کرد، به‌سرعت به استاندارد تبدیل شد. پیتر براون نوشته است: «کار گیبون اوج یک قرن پژوهش را شکل داد که بر این باور بود که مطالعهٔ امپراتوری رومی در حال زوال، مطالعهٔ ریشه‌های اروپا مدرن نیز است.» گیبون اولین کسی بود که سعی در توضیح علل سقوط امپراتوری کرد. مانند دیگر روشنفکران دوران روشنایی و شهروندان بریتانیایی که به‌طور عمیق در ضد‌کاتولیسیسم نهاده بودند، گیبون دوران میانه را به‌عنوان سدهٔ تاریک، پر از کشیشان و خرافات، تحقیر می‌کرد. او معتقد بود که تنها در «عصر عقلانیت» که بر تفکر منطقی تأکید داشت، تاریخ بشر می‌تواند پیشرفت خود را ادامه دهد. او بحثی مداوم دربارهٔ نقش مسیحیت آغاز کرد، اما وزن زیادی به علل دیگر زوال داخلی و حملات خارجی داد. داستان ویرانی آن ساده و واضح است؛ و به‌جای پرسیدن اینکه چرا امپراتوری رومی نابود شد، باید شگفت‌زده شد که چقدر طولانی بقا یافت. لشکرهای پیروز که در جنگ‌های دوردست، عیوب غریبه‌ها و مزدوران را به‌دست آوردند، ابتدا آزادی جمهوری را سرکوب کردند و سپس جلال بنفش را نقض کردند. امپراتورانی که برای امنیت شخصی و آرامش عمومی نگران بودند، به‌سختی از طریق فساد نظامی که آن‌ها را هم به حاکم و هم به دشمن قدرتمند می‌ساخت، به‌سرعت به‌پایان رسید؛ قدرت نظامی رومی توسط نهادهای جزئی کنستانتین تضعیف شد؛ و جهان رومی توسط سیل بربرها غرق شد. — ادوارد گیبون، «تاریخ سقوط و زوال امپراتوری روم»، فصل ۳۸ «مشاهدات کلی دربارهٔ سقوط امپراتوری روم در غرب»

پس از تحقیق دقیق، می‌توان چهار علت اصلی ویرانی روم را که بیش از هزار سال ادامه داشتند، تشخیص داد:
۱‑ آسیب‌های زمان و طبیعت.
۲‑ حملات خصمانه بربرها و مسیحیان.
۳‑ استفاده و سوءاستفاده از منابع.
۴‑ درگیری‌های داخلی رومیان. — ادوارد گیبون، «تاریخ سقوط و زوال امپراتوری روم»، فصل ۷۱ «چهار علت زوال و نابودی».

دیدگاه‌های معاصر

تاریخ‌نگاری مدرن از گیبون متفاوت است. اگرچه بیشتر ایده‌های او به‌طور کامل پذیرفته نشده‌اند، اما پایه‌ای برای گفتمان‌های بعدی و ترکیب مدرن با باستان‌شناسی، اپیدمیولوژی، تاریخ اقلیمی، علم ژنتیک و منابع جدید تاریخ فراتر از اسناد مکتوب که تنها منبع گیبون بود، فراهم کرده‌اند. الکساندر دمندت بیش از ۲۱۰ نظریه مختلف دربارهٔ سقوط روم فهرست کرده است؛ اما پژوهش‌های قرن بیست و یکم امکان طبقه‌بندی مختصرتر این احتمالات اصلی را می‌دهد:

بحران اقلیمی
یک خلاصهٔ اخیر بیماری و تغییرات اقلیمی را به‌عنوان عوامل مهمی در فروپاشی سیاسی امپراتوری تفسیر می‌کند. از حدود ۲۰۰ پیش از میلاد تا ۱۵۰ میلادی، یک بهینهٔ اقلیمی رومی وجود داشت که در آن سرزمین‌های اطراف مدیترانه عموماً گرم و آبیاری‌شده بودند. این شرایط کشاورزی را رونق می‌داد، جذب سرباز آسان بود و جمع‌آوری مالیات ساده می‌شد. از حدود ۱۵۰ میلادی، اقلیم به‌طور متوسط برای اکثر سرزمین‌های مسکونی اطراف مدیترانه کمی بدتر شد. پس از حدود ۴۵۰، اقلیم در دورهٔ یخبندان کوچک باستان دیرینه که ممکن است مستقیماً به مجموعه‌ای از عوامل منجر به سقوط روم کمک کرده باشد، بدتر شد. امپراتوری روم بر لبه‌های مناطق گرمسیری ساخته شده بود. جاده‌ها و دریاهای بدون دزدان دریایی که تجارت فراوانی تولید می‌کردند، به‌طور ناخواسته بوم‌شناسی بیماری‌های متقابل را ایجاد کردند که تکامل و گسترش پاتوژن‌ها را تسهیل می‌کرد. همه‌گیری‌ها به تغییرات جمعیتی عظیم، بحران‌های اقتصادی و کمبود غذا در بحران قرن سوم منجر شدند. مرگ‌ومیر شدید در سال‌های ۱۶۵–۱۸۰ به‌دلیل طاعون آنتونی، توانایی دفع مهاجمان ژرمنی را به‌طور جدی تضعیف کرد، اما لشکرها عموماً مرزهای امپراتوری را حفظ یا به‌سرعت بازگرداندند.

بحران مهاجرتی
از سال ۳۷۶، جمعیت‌های عظیمی به‌دلیل هان‌ها که خود ممکن است توسط تغییرات اقلیمی در استپ اوراسیا رانده شده باشند، به امپراتوری وارد شدند. این حملات بربری در نهایت به پادشاهی‌های بربری بر بخش‌های وسیعی از سرزمین‌های پیشین امپراتوری غربی منجر شد. اما ضربهٔ نهایی تنها با یخبندان کوچک باستان دیرینه و پیامدهای آن، زمانی که روم قبلاً به‌صورت سیاسی تکه‌تکه و از نظر مادی خسته شده بود، رخ داد.

بحران سیاسی
اورلیان در سال ۲۷۴ امپراتوری را متحد کرد و از سال ۲۸۴ دیوکلتین و جانشینانش آن را با تأکید بیشتر بر نظام نظامی بازسازند. جان لیدیان، دو قرن پس از آن، گزارش داد که ارتش دیوکلتین در یک زمان ۳۸۹٬۷۰۴ نفر، به‌اضافه ۴۵٬۵۶۲ نفر در ناوگان، داشت و احتمالاً بعدها این اعداد افزایش یافت. با محدودیت‌های ارتباطی زمان، هر دو مرز اروپایی و شرقی به توجه فرماندهان عالی خود نیاز داشتند. دیوکلتین سعی کرد این مشکل را با برقراری یک سلسلهٔ جانشینی سرپرست با یک امپراتور ارشد (آگوست) و یک امپراتور جونیور (سزار) در هر نیمهٔ امپراتوری حل کند، اما این نظام تترارشی در یک نسل فروپاشید و اصل ارثی دوباره با نتایج عموماً نامطلوب احیاء شد. پس از آن جنگ داخلی دوباره روش اصلی برقراری رژیم‌های امپراتوری جدید شد. اگرچه کنستانتین بزرگ (از ۳۰۶ تا ۳۳۷) دوباره امپراتوری را متحد کرد، اما در اواخر قرن چهارم نیاز به تقسیم به‌طور کلی پذیرفته شد. از آن پس، امپراتوری در تنش دائمی بین نیاز به دو امپراتور و بی‌اعتمادی متقابل آن‌ها وجود داشت. تا اواخر قرن چهارم، امپراتوری متحد توانایی کافی برای حملات قدرتمند به دشمنان خود در ژرمانیا و امپراتوری ساسانی را داشت. پذیرش بربرها به‌طور گسترده‌ای اجرا شد: مقامات امپراتوری گروه‌های ممکناً خصمانه را به داخل امپراتوری پذیرفتند، آن‌ها را تقسیم می‌کردند و به آن‌ها زمین، مقام و وظایف در چارچوب امپراتوری می‌دادند. به این ترتیب بسیاری از گروه‌ها کارگرانی (کولونی) برای مالکان رومی و جذب‌کنندگان (لاِتی) برای ارتش رومی فراهم می‌کردند. گاهی رهبران آن‌ها به افسر تبدیل می‌شدند. معمولاً رومیان این فرایند را با دقت مدیریت می‌کردند و نیروی نظامی کافی برای اطمینان از تبعیت داشتند. هم‌سویی فرهنگی در یک یا دو نسل بعدی رخ می‌داد.

بحران مالی
امپراتوری در قرن سوم چندین بحران جدی را تجربه کرد. امپراتوری ساسانی در حال رشد، سه شکست سنگین به ارتش‌های میدانی رومی وارد کرد و به‌عنوان تهدیدی قدرتمند برای قرن‌ها باقی ماند. سایر فاجعه‌ها شامل جنگ‌های داخلی مکرر، حملات بربری و مرگ‌ومیر جمعی در طاعون سیپریان (از سال ۲۵۰ به بعد) بود. برای مدت کوتاهی، امپراتوری به امپراتوری گالیک در غرب (۲۶۰–۲۷۴)، امپراتوری پالمیرن در شرق (۲۶۰–۲۷۳) و یک دولت مرکزی رومی تقسیم شد؛ در سال ۲۷۱، روم استان داسیا را در شمال دانوب رها کرد. مرز راین/دانوب نیز تحت تهدید مؤثرتری از گروه‌های بربری بزرگتر قرار گرفت که کشاورزی بهبود یافته و جمعیتشان افزایش یافته بود. قد متوسط جمعیت در غرب در اواخر قرن دوم به‌طور جدی کاهش یافت؛ جمعیت شمال‑غرب اروپا بهبود نیافت، اگرچه مناطق مدیترانه‌ای بهبود یافتند. امپراتوری «بحران قرن سوم» را پشت سر گذاشت و اقتصاد خود را به‌طور موفقیت‌آمیز به دفاع متمایل کرد، اما بقا به‌قیمت دولت متمرکزتر و بوروکراتیک‌تر بود. هزینه‌های نظامی بیش از حد، همراه با جنگ‌های داخلی به‌دلیل جانشینی ناپایدار، مالیات‌ها را افزایش داد که به ضرر صنعت بود. تحت گالیانوس (امپراتور ۲۵۳ تا ۲۶۸) اشراف سنا دیگر به‌عنوان فرماندهان ارشد نظامی پیوستند. اعضای معمولی آن‌ها به خدمت نظامی علاقه نداشتند و در فرماندهی ناتوان بودند. زیرساخت‌های مالی امپراتوری به‌دلیل فشارهای مالی، فساد و جنگ‌های داخلی به‌سرعت فرسوده شد. تحت کنستانتین، شهرها درآمدهای مالیاتی محلی خود را از دست دادند و تحت کنستانتیوس دوم (۳۳۷–۳۶۱) اموال خود را از دست دادند؛ این امر دشواری حفظ شوراهای شهری را تشدید کرد و خدمات شهری کاهش یا رها شد. پروژه‌های عمومی از قرن دوم به‌طور چشمگیری کاهش یافت. شواهدی از مشارکت یا حمایت دولتی در بازسازی و نگهداری معابد و زیارتگاه‌ها وجود ندارد؛ بازسازی‌ها به‌صورت خصوصی تأمین مالی می‌شد که محدودیت‌هایی ایجاد می‌کرد. یکی دیگر از سوءاستفاده‌های مالی، عادت کنستانتیوس به اعطای املاک افراد محکوم به خیانت و جرائم دیگر به نزدیکان خود بود؛ این کار درآمدهای آینده را کاهش می‌داد اما به نزدیکان امپراتور انگیزهٔ قوی برای تشویق او به شکاکیت نسبت به توطئه‌ها می‌داد. امپراتوران از افسانهٔ قانونی اولیه (که امپراتور را تنها اولین برابر برابر می‌دید) دور شدند؛ از امپراتور آوریلیان (۲۷۰–۲۷۵) به‌بعد به‌صورت آشکار خود را «دومینوس ات دئوس» («سرور و خدای») می‌نامیدند؛ عناوینی که برای رابطهٔ ارباب‑برده مناسب بود. مراسم دربار پیچیده شد و چاپلوسی به‌عنوان معیار روزمره شد. تحت دیوکلتین، درخواست‌های مستقیم به امپراتور به‌سرعت کاهش یافت و در نهایت کاملاً متوقف شد؛ هیچ شکل دیگری از دسترسی مستقیم جایگزین آن نشد و امپراتور تنها اطلاعاتی را از طریق درباریان خود دریافت می‌کرد. با این حال، همان‌طور که سابین ماک‌کورماک توصیف می‌کند، فرهنگ دربار که تحت دیوکلتین شکل گرفت، همچنان تحت فشارهای زیرین بود. امیراس‌های امپراتوری برای تأکید بر محدودیت‌های سنتی دفتر امپراتوری استفاده می‌شد، در حالی که مراسم‌های امپراتوری «فضایی برای اجماع و مشارکت عمومی» می‌گذاشت. خشونت، فساد و استثمار ممکن است رایج‌تر شده باشد؛ نمونه‌ای از این‌گونه قوانین این است که بردگان که اسرار معشوقهٔ خود را فاش می‌کردند، باید سربُر ذغال مذاب در گلوی خود ریخته می‌شد. در حالی که مقیاس، پیچیدگی و خشونت حکومت بی‌نظیر بود، امپراتوران کنترل کامل بر تمام قلمرو خود را از دست دادند؛ زیرا این کنترل به‌تدریج به‌دست هر کسی که توان پرداخت را داشت، منتقل شد. در همین حال، ثروتمندترین خانواده‌های سنا که از اکثر مالیات‌ها معاف بودند، ثروت و درآمدهای بیشتری را به‌دست می‌آوردند و از هر گونه سنت نظامی‌گری جدا می‌شدند. یکی از پژوهشگران افزایش چهار و نیم‌برابر قدرت خرید طلا از سال ۲۷۴ تا اواخر قرن چهارم را نشان می‌دهد؛ این می‌تواند شاخصی از افزایش نابرابری اقتصادی بین نخبگان ثروتمند طلا و کشاورزان کم‌درآمد باشد. «قبلاً، آمینوس می‌گوید، روم به‌دلیل تقشف، همبستگی بین ثروتمندان و فقرا، و بی‌احترامی به مرگ نجات یافت؛ اکنون به‌دلیل تجمل و طمع خود نابود می‌شود.» سالویان این را تأیید می‌کند که طمع (آواریا) یک عیب مشترک برای تقریباً تمام رومیان است. با این حال، لوکیوس کالبورنیوس پیسوس فروگی (کنسول ۱۳۳ پیش از میلاد) پیش از این تاریخ سقوط اخلاقی روم را به سال ۱۵۴ پیش از میلاد برمی‌گشت. در نظام نظامی رومی دیرین، بسیاری از جذب‌ها و حتی افسران ریشه‌های بربری داشتند. سربازان به‌نظر می‌رسید که از آیین‌های احتمالی بربری، مانند ارتقای ادعاکنندگان بر روی سپرها، استفاده می‌کردند؛ برخی پژوهشگران این را نشانه‌ای از ضعف می‌دانند؛ دیگران مخالفند و می‌گویند نه جذب بربری و نه آیین‌های جدید باعث مشکلی در کارایی یا وفاداری ارتش نمی‌شود، به‌شرطی که آن ارتش به‌طور مؤثر رهبری، انضباط، آموزش، پرداخت و تأمین توسط افسرانی که خود را رومی می‌دانستند، داشته باشد. جغرافیا
آ. ه. م. جونز اشاره می‌کند که دیدگاه‌های قبلی بیشتر غرب‌گرایانه بودند. اکثر ضعف‌های مورد بحث «در هر دو نیمهٔ امپراتوری مشترک» بود، در حالی که مسیحیت حتی در شرق بیشتر از غرب رواج داشت. اختلافات دینی تلخ، بوروکراسی فاسد و استثمارآمیز، نظام‌کاستی، و زمین‌داری در شرق همان‌طور که در غرب بود، وجود داشت. با این حال، شرق در قرن پنجم ایستاد، در قرن ششم به‌دست آورد و حتی در قرن هفتم برخی سرزمین‌ها را بازپس گرفت. شرق تنها مزیت آشکار خود جغرافیا بود؛ کمتر از غرب به‌صورت استراتژیک آسیب‌پذیر بود. باریک‌ترین عبور دریایی به سرزمین‌های مرکزی‌اش توسط استحکام‌ها و نیروهای دریایی و زمینی قسطنطنیه از بربرهای شمالی محافظت می‌شد، در حالی که مرز اروپایی از دهان راین تا دانوب حدود ۲٬۰۰۰ کیلومتر مسافت بزرگ‌دایره‌ای داشت و می‌توانست با دشواری کمتری عبور شود. «ویرانی‌های بربرها مرزهای غربی را فقرآورده و جمعیت‌کاهش داد و فشار بی‌وقفهٔ آن‌ها بار دفاعی بر امپراتوری گذاشت که دستگاه اداری و منابع اقتصادی آن را بیش از حد تحت فشار قرار داد... نقش عمده‌ای در سقوط غرب داشت.»

قلهٔ قدرت، ضعف‌های سیستماتیک به‌عنوان علل مستقیم
امپراتوری روم در اوج جغرافیایی خود تحت تراژن (۹۸–۱۱۷) رسید؛ دولتی پررونق که از ارمنستان تا اقیانوس اطلس گسترش یافته بود. امپراتوری تعداد زیادی سربازان آموزش‌دیده، تأمین‌شده و منظم داشت که از جمعیت رو به رشد تأمین می‌شدند. یک ادارهٔ مدنی جامع در شهرهای پررونق وجود داشت که کنترل مؤثری بر مالیات عمومی داشت. نخبگان سوادآموز که خود را تنها شکل ارزشمند تمدن می‌دانستند، مشروعیت ایدئولوژیک امپراتوری و وحدت فرهنگی بر پایهٔ آشنایی جامع با ادبیات و بلاغت یونانی و رومی را فراهم می‌کردند. قدرت امپراتوری اجازه می‌داد تفاوت‌های شدید ثروت و مقام را حفظ کند. شبکه‌های تجاری گسترده حتی خانوارهای متوسط را قادر می‌ساخت از کالاهای تولیدی حرفه‌ای دوردست استفاده کنند. امپراتوری هم قدرت و هم تاب‌آوری داشت. سیستم مالی آن امکان جمع‌آوری مالیات‌های قابل‌توجه را می‌داد که، علیرغم فساد داخلی، ارتش منظم بزرگی را با لجستیک و آموزش پشتیبانی می‌کرد. کورسوس هونوروم، سلسله‌ای استاندارد از پست‌های نظامی و مدنی که برای افراد اشرافی جاه‌طلب سازماندهی شده بود، اطمینان می‌داد که نجیب‌زادگان قدرتمند فرصت آشنایی با فرماندهی نظامی و مدنی و اداره را دارند. در سطوح پایین‌تر ارتش، صدوران (سنتورین‌ها) که به‌صورت گسترده پاداش می‌گرفتند، سوادآموز بودند و مسئول آموزش، انضباط، اداره و رهبری در نبرد بودند. دولت‌های شهری با اموال و درآمدهای خود به‌طور مؤثر در سطح محلی کار می‌کردند؛ عضویت در شوراهای شهری فرصت‌های سودآوری برای تصمیم‌گیری مستقل فراهم می‌کرد و با وجود تعهداتش، به‌عنوان امتیازی تلقی می‌شد. تحت سلسله‌ای از امپراتورانی که هر یک جانشین بالغ و توانمند را برگزیده بودند، امپراتوری نیازی به جنگ‌های داخلی برای تنظیم جانشینی نداشت. درخواست‌ها می‌توانست مستقیماً به امپراتوران بهتر ارائه شود و پاسخ‌ها دارای وزن قانونی بود، به‌طوری که قدرت امپراتوری مستقیماً با حتی ساده‌ترین تابعان در تماس بود. کالت‌های دین چندخدایی بسیار متنوع بودند، اما هیچ‌یک ادعا نمی‌کرد که تنها حقیقت خود را دارند؛ پیروانشان تحمل متقابل نشان می‌دادند و هارمونی دینی چندصوتی را به‌وجود می‌آوردند. پس از سرکوب شورش بار‑کوخبا در ۱۳۶، تنش‌های دینی به‌ندرت رخ می‌داد؛ پس از آن یهودیه ویران شد و دیگر مرکز مهمی برای ناآرامی یهودی نبود. با این حال، فرهنگ رومی همچنان بر پایهٔ اقتصاد زنده‌گی اولیه بود و تنها درک‌های ناکافی از نظریهٔ بیماری وجود داشت. با وجود قنات‌های آب‌رسانی، تأمین آب به‌دلیل بهداشت ضعیف کافی نبود. فاضلاب در خیابان‌ها، در نهرهای باز یا توسط حیوانات دور ریخته می‌شد. حتی در بهینهٔ اقلیمی رومی، شکست‌های برداشت محلی که منجر به قحطی می‌شدند، همیشه امکان‌پذیر بود. و حتی در زمان‌های خوب، زنان رومی برای حفظ جمعیت باید به‌طور متوسط شش فرزند داشته باشند. تغذیهٔ خوب و بهداشت بدنی امتیازهای ثروتمندان بود که با قدم‌زنان، رنگ پوست سالم و عدم بوی «بدبوی زیرآب» شناخته می‌شد. مرگ‌ومیر نوزادان بسیار بالا بود و بیماری‌های اسهالی عامل اصلی مرگ بود. مالاریا در بسیاری از مناطق، به‌ویژه در شهر روم، به‌صورت بومی بود؛ شاید تشویق ثروتمندان رومی به آب‌نماهای باغی خود این امر را تشدید کرده باشد. رشد مسیحیت، احتمالاً کاهش نیروی مسلح
در سال ۳۱۳، کنستانتین بزرگ تحمل رسمی مسیحیت را اعلام کرد. در دهه‌های بعدی، جستجو برای تعریف یک ارتدوکس مسیحی که همه بتوانند بر آن توافق کنند، ادامه یافت. اعتقادات مسیحی هرگز نسخهٔ رسمی کتاب مقدس یا دکترین خود را نپذیرفتند؛ بلکه سنت‌های متنی متعددی داشتند. اختلافات مسیحی ممکن است به‌سختی به‌سقوط منجر شده باشد. اقدام رسمی و خصوصی علیه مسیحیان بدعت‌گر (هرطقی) از قرن چهارم تا دورهٔ مدرن انجام شد. اقدام محدود علیه بت‌پرستان، که عمدتاً نادیده گرفته می‌شدند، بر پایهٔ تحقیر همراه با حس پیروزی مسیحیت پس از کنستانتین بود. مسیحیت قربانی و جادو را رد کرد و امپراتوران مسیحی قوانینی تصویب کردند که به نفع مسیحیت بود. جانشینان کنستانتین عموماً این رویکرد را ادامه دادند و تا پایان قرن چهارم، مسیحیت به دین هر مقام دولتی جاه‌طلب تبدیل شد. ثروت کلیسای مسیحی در قرن پنجم به‌طور چشمگیری افزایش یافت. منابع عظیم، هم عمومی و هم خصوصی، برای ساخت کلیساها، انبارهای غلهٔ خیریه، بیمارستان‌های جدید برای فقراء و حمایت از افراد در زندگی دینی بدون درآمد دیگر استفاده شد. اسقفان در شهرهای ثروتمند توانستند به‌صورت سنتی به‌مانند نخبگان رومی، حمایت مالی ارائه دهند. آمینیوس برخی را توصیف می‌کند که «از اهدای زنان، سوار بر کالسکه‌ها، لباس‌های با دقت انتخاب‌شده می‌پوشند و ضیافت‌های پرزرق‌وبرقی می‌برند که میهمانانشان را از میزهای پادشاهان پیشی می‌گیرد». اما انتقال به مسیحیت احتمالاً تأثیر قابل‌توجهی بر مالیات عمومی نداشت. مجموعهٔ معبدهای بزرگ با کشیشان تمام‌وقت حرفه‌ای، جشن‌ها و تعداد زیادی قربانی (که به‌عنوان غذای رایگان برای مردم تبدیل می‌شد) نیز هزینه‌بر بودند. این معابد پیش از بحران‌های مالی قرن سوم تحت فشارهای مالی امپراتوری قرار گرفته بودند. تعداد روحانیان، راهبان و راهبه‌ها به‌حدی رسید که شاید نیمی از ارتش واقعی را تشکیل می‌دادند و به‌عنوان باری بر نیروی کار محدود در نظر گرفته می‌شدند. تعداد و کارایی سربازان منظم ممکن است در قرن چهارم کاهش یافته باشد. حقوق‌ها تورم یافت، به‌طوری که می‌توانست به‌سوی فساد و فروش معافیت از خدمت منحرف شود. فرصت‌های شخصی سربازان برای استثمار در شهرها چند برابر شد، در حالی که کارایی آن‌ها به‌دلیل تمرکز بر استثمار به‌جای تمرینات نظامی کاهش یافت. با این حال، فساد، استثمار گسترده و ناکارآمدی گاه‌به‌گاه در ارتش رومی جدید نبود. توافقی وجود ندارد که کارایی آن پیش از ۳۷۶ به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته باشد. آمینیوس مارسیلیوس، خود سرباز حرفه‌ای، مشاهدات قدیمی دربارهٔ برتری ارتش‌های رومی معاصر را به‌دلیل آموزش و انضباط، نه به‌دلیل اندازه یا قدرت فردی، تکرار می‌کند. او همچنین کنستانتین I را متهم می‌کند که اولین امپراتوری بود که غرور نظامی را افزایش داد، رتبه و قدرت آن‌ها را به‌حدی افراطی کرد، جرائم جزئی سربازان عادی را به‌شدت مجازات کرد، در حالی که جرائم مرتفع‌تری که توانستند جرائم شرم‌آور و وحشت‌بار مرتکب شوند، بخشیده شد. با وجود احتمال کاهش توانایی امپراتوری برای جمع‌آوری و تأمین ارتش‌های بزرگ، روم تا اواخر قرن چهارم موضع تهاجمی و قدرتمندی در برابر تهدیدهای ادراک‌شده حفظ کرد.

۳۱۳–۳۷۶: جنگ‌های داخلی و خارجی
کنستانتین فرانک‌ها را در سمت چپ پایین راین مستقر کرد. جوامع آن‌ها نیاز به خطی از استحکام‌ها داشت تا تحت کنترل بمانند، که نشان می‌دهد روم تقریباً تمام کنترل محلی خود را از دست داده بود. تحت کنستانتیوس، دزدان به مناطقی مانند ایزاوریا که کاملاً درون امپراتوری بود، تسلط یافتند. قبایل ژرمانیا نیز جمعیت بیشتری پیدا کردند و تهدیدآورتر شدند. در گال، که واقعاً از حملات قرن سوم بهبود نیافته بود، ناامنی گسترده و رکود اقتصادی در قرن‌های ۳۰۰ رخ داد، شاید بدترین حالت در آرموریکا. تا سال ۳۵۰، پس از دهه‌ها حملات دزدان دریایی، تقریباً تمام ویلاهای آرموریکا خالی شده بودند. استفادهٔ محلی از پول حدود سال ۳۶۰ متوقف شد. تلاش‌های مکرر برای صرفه‌جویی در هزینه‌های نظامی شامل اسکان سربازان در شهرها بود، جایی که آن‌ها کمتر می‌توانستند تحت انضباط نظامی نگه داشته شوند و به‌راحتی از شهروندان استثمار می‌کردند. به‌جز موارد نادر یک ژنرال مصمم و غیرقابل‌فساد، این نیروها در عمل ناکارآمد و برای شهروندان خطرناک بودند. سربازان مرزی اغلب به‌جای پرداخت، زمین دریافت می‌کردند. چون برای خود کشاورزی می‌کردند، هزینه‌های مستقیم آن‌ها کاهش می‌یافت، اما کارایی آن‌ها نیز کاهش می‌یافت و پرداخت آن‌ها تحریک کمتری برای اقتصاد مرزی ایجاد می‌کرد. با این حال، به‌جز استان‌های در امتداد راین پایین، اقتصاد کشاورزی عموماً خوب بود. در ۱۸ ژانویهٔ ۳۵۰، مقصر امپراتوری، ماجستریس افیسیوروم، در آگوستودونوم مهمانی داد در حالی که امپراتور غربی، کنستانس، مشغول شکار بود. در طول جشن، ماگنوس ماگنتنتیوس، فرماندهٔ سپاه‌های خانگی امپراتوری، در توگای بنفش امپراتوری ظاهر شد و خود را امپراتور جدید اعلام کرد. کنستانس به‌زودی کشته شد و ماگنتنتیوس بیشتر سرزمین‌های غربی او را به‌دست گرفت. او به‌سوی کنستانتیوس در شرق صلح‌پیشنهاد داد، اما این‌ها شکست خورد. در جنگ داخلی خونین بعدی، ماگنتنتیوس با تمام نیروهایی که می‌توانست جمع‌آوری کند به سمت کنستانتیوس پیش رفت و نیروهای مؤثر مرزی راین را از دست داد. ماگنتنتیوس کشته شد و بسیاری از مردان او نیز. در همین حال، کنستانتیوس پیام‌هایی به قبایل ژرمنی شرق راین فرستاد و آن‌ها را به حمله به گال دعوت کرد؛ آن‌ها این کار را انجام دادند. در چند سال بعد، نوار حدود ۴۰ مایلی در غرب راین توسط ژرمن‌ها اشغال شد و ۱۲۰ مایلی دیگر در گال که جمعیت و گاردهای باقی‌مانده فرار کرده بودند، تحت کنترل آن‌ها قرار گرفت. سولیوس ژولیان، حدود ۳۶۱، پیروزی‌هایی بر ژرمن‌هایی که به گال حمله کرده بودند، به‌دست آورد. او یک کمپین علیه فساد اداری راه‌اندازی کرد که باعث شد مالیات‌های گال به‌یک‌سوم مقدار قبلی کاهش یابد، در حالی که تمام نیازهای دولتی همچنان برآورده می‌شد. در قانون‌گذاری داخلی، ژولیان به‌دلیل سیاست‌های پگانی خود مشهور شد. او ممنوعیت قربانی‌ها را لغو کرد، معابد را بازسازی و بازگشایی کرد و وضعیت مالیاتی و امتیازات ویژهٔ مسیحیان را از بین برد. او به شهرهایی که مورد علاقه‌اش بود تخفیف‌های مالیاتی سخاوتمندانه‌ای داد و به شهرهایی که همچنان مسیحی بودند، تبعیض کرد. ژولیان دستور toleration انواع مسیحیت‌هایی که توسط کنستانتیوس به‌عنوان هرطقی ممنوع شده بود، صادر کرد؛ شاید او نتوانست به‌طور مؤثر گروهی بزرگ و قدرتمند مانند مسیحیان را که اکنون تبدیل شده بودند، سرکوب کند. ژولیان برای جنگ داخلی علیه کنستانتیوس آماده شد، که دوباره ژرمن‌ها را به حمله به گال تشویق کرد. با این حال، کمپین‌های ژولیان مؤثر بودند و تنها یک حملهٔ کوچک المانیک که به‌سرعت توسط ژولیان سرکوب شد، رخ داد. کنستانتیوس پیش از هر نبرد جدی درگذشت و ژولیان به‌عنوان حاکم تمام امپراتوری شناخته شد. او یک کمپین گران‌قیمت علیه ساسانیان راه‌اندازی کرد؛ او به پایتخت ساسانیان، کتسيفون، پیش رفت، اما به‌دلیل پیشنهاد یک عامل ساسانی، کشتی‌ها و تدارکات خود را سوزاند تا نشان دهد که مصمم به ادامه عملیات است. ساسانیان سپس محصولات کشاورزی را سوزاندند تا ارتش رومی غذا نداشته باشد. وقتی خود را در سرزمینی دشمن بدون تدارکات یافت، ژولیان به‌یک عقب‌نشینی زمینی آغاز کرد و در نبرد سامارا، به‌طور مرگبار زخمی شد. جانشین ژولیان، جویان، که توسط ارتش خستهٔ رومی در میان‌شرق انتخاب شد، در سال ۳۶۳–۳۶۴ در حالی که در میان‌شرق اسیر بود، سعی کرد با پرداخت هزینهٔ عبور امن به خانه، مناطق شمالی میان‌شرق از جمله قلعهٔ استراتژیک نیسیبیس را واگذار کند؛ این قلعه پیش از پیمان نیسیبیس در سال ۲۹۹ رومی بود. برادران والنس (۳۶۴–۳۷۸) و والنتینان I (۳۶۴–۳۷۵) به‌طور پرانرژی تهدیدهای حملات بربری بر تمام مرزهای غربی را مقابله کردند. آن‌ها همچنین سعی کردند بار مالیات‌ها را که در طول چهل سال گذشته به‌طور مستمر افزایش یافته بود، کاهش دهند؛ والنس در شرق مالیات را در سال چهارم خود به‌نصف کاهش داد. هر دو مسیحی بودند و زمین‌های معبدی را که ژولیان بازگردانده بود، بازپس گرفتند؛ اما به‌طور کلی نسبت به باورهای دیگر تحمل داشتند. والنتینان در غرب مداخله در اختلافات مسیحی را رد کرد. در شرق، والنس مجبور شد با مسیحیانی که با ایدهٔ ارتدوکس او سازگار نبودند، مقابله کند و سرکوب بخشی از واکنش او بود. او به‌پگانیان تحمل می‌داد، حتی برخی از همراهان ژولیان را در موقعیت‌های مورد اعتماد خود نگه می‌داشت. او حقوق و امتیازات کاهنان پگانی را تأیید کرد و حق پگانیان را برای مراقبت انحصاری از معابد خود تأیید کرد. والنتینان در حین فریاد زدن به نمایندگان رهبران ژرمنی، دچار سکته شد؛ جانشینان او در غرب، فرزندانش، گراتیان (۳۷۵–۳۸۳) و والنتینان II (۳۷۵–۳۹۲) بودند. گراتیان، «از هنر حکومت به‌همه‌جا به‌دلیل طبع و تربیت، بیگانه»، معبد پیروزی را از مجلس سنا حذف کرد و عنوان پونتیفکس ماکسیموس پگانی را رد کرد. ۳۷۶–۳۹۵: حملات، جنگ‌های داخلی و اختلافات دینی
در سال ۳۷۶، شرق با جریان عظیم بربری از طریق دانوب مواجه شد، عمدتاً گوت‌ها که از هان‌ها فرار می‌کردند. آن‌ها به‌جای اینکه به‌طور مؤثر رها و اسکان شوند، توسط مقامات فاسد بهره‌برداری شدند و به سلاح گرفتند و گوت‌های بیشتری و برخی الانی‌ها و هان‌ها به آن‌ها پیوستند. والنس در آسیا با ارتش میدانی اصلی خود برای حمله به امپراتوری ساسانی آماده بود. تغییر مسیر ارتش و پشتیبانی لجستیکی آن زمان می‌برد، و ارتش‌های گراتیان توسط حملات ژرمنی در راین مشغول بودند. در سال ۳۷۸، والنس با ارتش میدانی شرقی، که شاید حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر بود (احتمالاً بسیار کمتر از نیروهایی که ژولیان در میان‌شرق پیش از یک دهه پیش به‌کار گرفته بود) و شاید تنها ۱۰٪ از سربازان موجود در استان‌های دانوب، به مهاجمان حمله کرد. در نبرد آدریناپول (۹ اوت ۳۷۸)، والنس بخش عمده‌ای از آن ارتش و جان خود را از دست داد. تمام استان‌های بالکان در نتیجه در معرض غارت قرار گرفتند، بدون پاسخ مؤثری از گاردهای باقی‌مانده که «به‌جای گوسفند، به‌راحتی ذبح می‌شدند». شهرها توانستند دیوارهای دفاعی خود را در برابر بربری‌هایی که تجهیزات محاصره نداشتند، حفظ کنند، بنابراین شهرها عموماً دست‌نخورده ماندند، اگرچه روستاها آسیب دیدند. گراتیان بخشی از موقعیت رومی در بالکان را بازسازی کرد، اما فساد داخلی و اضطراب مالی ادامه یافت. گراتیان یک آگوستوس جدید، یک ژنرال ثابت‌قدم از هسپانیایی به نام تئودوسیوس، منصوب کرد. در چهار سال بعد، او به‌طور جزئی موقعیت رومی در شرق را بازسازی کرد. این کارزارها به هماهنگی مؤثر امپراتوری و اعتماد متقابل وابسته بود—از سال ۳۷۹ تا ۳۸۰، تئودوسیوس نه تنها امپراتوری شرقی را کنترل می‌کرد، بلکه به‌موجب توافق، دیوسهٔ الیریکوم را نیز در اختیار داشت. تئودوسیوس نتوانست سربازان رومی کافی جذب کند و به باندهای بربری بدون انضباط یا وفاداری نظامی رومی تکیه کرد. (در مقابل، در جنگ سمیری، جمهوری رومی که مساحت کوچکتری نسبت به امپراتوری غربی داشت، توانست پس از شکست‌های بزرگ‌تر از آدریناپول، ارتش‌های بزرگ شهروندی را بازسازی کند؛ آن جنگ با نابودی تقریباً تمام گروه‌های بربری بزرگ که هر کدام بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ جنگجو داشتند، به‌پایان رسید.) تسویهٔ نهایی گوت‌ها با خوشحالی استقبال شد، حتی مقام‌نگار رسمی اذعان کرد که این گوت‌ها نمی‌توانستند اخراج یا نابود شوند، یا به وضعیت غیرآزاد تبدیل شوند. در عوض یا به نیروهای امپراتوری جذب می‌شدند یا در استان‌های ویران‌شده در جنوب دانوب مستقر می‌شدند، جایی که گاردهای منظم هرگز به‌طور کامل بازسازی نشدند. در برخی روایت‌های بعدی و به‌طور گسترده در کارهای اخیر، این به‌عنوان یک توافق‌نامهٔ تسویه‌نظر در نظر گرفته می‌شود، اولین باری که بربرها خانه‌ای درون امپراتوری دریافت کردند و در آن همبستگی سیاسی و نظامی خود را حفظ کردند. هیچ پیمان رسمی ثبت نشده و جزئیات توافق واقعی نیز نامشخص است. وقتی گوت‌ها دوباره در اسناد رومی ظاهر می‌شوند، رهبران متفاوتی دارند و به‌عنوان سربازان نوعی شناخته می‌شوند. در سال ۳۹۱، آلاریك، یک رهبر گوتیک، علیه کنترل رومی شورش کرد. گوت‌ها امپراتور را هدف حمله کردند، اما در عرض یک سال آلاریك به‌عنوان رهبر نیروهای گوتیک تئودوسیوس پذیرفته شد و این شورش پایان یافت. وضعیت مالی تئودوسیوس دشوار بود، زیرا او باید هزینهٔ کارزارهای گران‌قیمت را از پایهٔ مالیاتی کاهش‌یافته تأمین می‌کرد. سرکوب باندهای بربری نیز هدایای قابل‌توجهی از فلزات گرانبها می‌طلبید. حداقل یک مالیات اضافی باعث اضطراب و شورش شد که در آن مجسمه‌های امپراتور تخریب شدند. با این حال، او به‌عنوان امپراتور مالی‌ساز شناخته می‌شود، اگرچه در زندگی شخصی‌اش صرفه‌جو بود. تا پایان سال‌های ۳۸۰، تئودوسیوس و دربار در میدولانوم بودند و شمال ایتالیا دوره‌ای از رونق برای مالکان بزرگ زمین که از نیاز دربار به غذا بهره‌برداری می‌کردند، «محصولات کشاورزی را به طلا تبدیل می‌کردند»، در حالی که فقرزدگان را که آن را می‌کاشتند و می‌آوردند، سرکوب و سوءاستفاده می‌کردند. پولینوس دیاکون، منشی امبروس، این مردان را توصیف کرد که «همه چیز برای فروش بود». امبروس خود مجموعه‌ای از موعظه‌ها را به نخبگان ثروتمند خود ارائه داد که در آن می‌گفت طمع منجر به فروپاشی جامعه می‌شود. برای قرن‌ها، تئودوسیوس به‌عنوان مدافع ارتدوکس مسیحیت شناخته می‌شد که به‌طور قاطع بت‌پرستی را سرکوب کرد. پیشینیان او، کنستانتین، کنستانتیوس دوم و والنس، همگی نیمه‌آریان بودند، در حالی که تئودوسیوس مسیحیت نیکنی را حمایت می‌کرد که در نهایت به‌عنوان نسخهٔ ارتدوکس مسیحیت برای اکثر کلیساهای مسیحی بعدی تبدیل شد—فرمان‌نامهٔ تسالونیکا او مسیحیان آریانی را «احمق و دیوانه» توصیف کرد. بنابراین، از نظر امبروس و سنت مسیحی که پس از او شکل گرفت، تئودوسیوس بیشترین اعتبار را برای پیروزی نهایی مسیحیت دارد. پژوهشگران مدرن این را به‌عنوان تفسیر مسیحی تاریخ می‌دانند. تئودوسیوس بت‌پرستی را سرکوب نکرد؛ این دین تا قرن هفتم ادامه یافت. جنگ‌های داخلی تئودوسیوس مجبور شد با یک شورشی قدرتمند در غرب مواجه شود؛ ماگنوس ماکسیموس خود را در سال ۳۸۳ امپراتور اعلام کرد، نیروها را از سرزمین‌های مرزی بریتانیا (احتمالاً برخی را با سردارهای فدرال و باندهایشان جایگزین کرد) و به گال حمله کرد. او گراتیان را کشت و به‌عنوان آگوستوس در استان‌های گالیک پذیرفته شد، جایی که اولین اعدام‌های رسمی هرطقیان مسیحی انجام شد. برای جبران خسارت‌های گال، هسپانیه و بریتانیا، تئودوسیوس دیاسهٔ داکیا و دیاسهٔ مقدونیه را به کنترل آن‌ها واگذار کرد. در سال ۳۸۷، ماکسیموس به ایتالیا حمله کرد و والنتینان دوم را مجبور کرد به شرق فرار کند، جایی که او مسیحیت نیکنی را پذیرفت. ماکسیموس به امبروس گفت که تعداد بربرهای نیروهای او چقدر زیاد است و هوردهای گوت، هان و الانی به تئودوسیوس پیوستند. ماکسیموس برای پذیرش به‌عنوان آگوستوس غرب با تئودوسیوس مذاکره کرد، اما تئودوسیوس رد کرد، ارتش‌های خود را جمع‌آوری کرد و در سال ۳۸۸ جنگ داخلی را برنده شد. تلفات سنگین در هر دو طرف رخ داد. افسانهٔ ولزی بعدی می‌گوید نیروهای شکست‌خوردهٔ ماکسیموس به آرموریکا اسکان یافتند، نه به بریتانیا بازگشتند و تا سال ۴۰۰، آرموریکا تحت کنترل باگاودها بود نه تحت اقتدار امپراتوری. تئودوسیوس والنتینان دوم، که هنوز جوانی بود، را به‌عنوان آگوستوس در غرب بازگرداند. او همچنین آرگوباست، یک ژنرال پگانی با ریشهٔ فرانکی، را به‌عنوان فرماندهٔ ارشد والنتینان و سرپرست او منصوب کرد. والنتینان در حضور عمومی با آرگوباست دعوا کرد، نتوانست هیچ اقتداری اعمال کند و در سن ۲۱ سالگی، یا خودکشی کرد یا کشته شد. آرگوباست و تئودوسیوس نتوانستند به توافق برسند و آرگوباست یک مقام دولتی، اوژنئوس (۳۹۲–۳۹۴) را به‌عنوان امپراتور در غرب نامزد کرد. اوژنئوس سعی‌های متواضعی برای جلب حمایت پگانیان کرد و به‌همراه آرگوباست یک ارتش بزرگ برای جنگ داخلی مخرب دیگر به‌کار گرفت. آن‌ها در نبرد فریگیوس شکست خوردند و کشته شدند؛ به‌ویژه در میان فدراسیون‌های گوتیک تئودوسیوس تلفات سنگینی شد. مسیرهای شمال‑شرق ایتالیا هرگز به‌طور مؤثر مستقر نشدند. امپراتوری روم شرقی و غربی در زمان مرگ تئودوسیوس I در سال ۳۹۵

تئودوسیوس چند ماه پس از آن در اوایل سال ۳۹۵ درگذشت و پسران جوانش، هونوریوس (۳۹۳–۴۲۳) و آرکادیوس (۳۸۳–۴۰۸) به‌عنوان امپراتوران باقی ماندند. بلافاصله پس از مرگ تئودوسیوس، ماجستریس میلیتوم استیلیکوی، همسر خواهر تئودوسیوس، خود را در غرب به‌عنوان سرپرست هونوریوس و فرماندهٔ باقی‌ماندهٔ ارتش شکست‌خوردهٔ غربی اعلام کرد. او همچنین ادعای کنترل بر آرکادیوس در قسطنطنیه را داشت، اما رفیوس، مقصر افیسیوروم در همان مکان، پیش از آنجا قدرت خود را تثبیت کرده بود. از آن پس امپراتوری تحت کنترل یک نفر نبود، تا زمانی که بخش عمده‌ای از غرب برای همیشه از دست رفت. نه هونوریوس و نه آرکادیوس هرگز توانایی رهبری یا فرماندهی نشان ندادند و هر دو به‌عنوان امپراتورهای عروسکی در دربارهای خود زندگی کردند. استیلیکوی سعی کرد دربارهای شرقی و غربی را تحت کنترل شخصی خود متحد کند، اما در این راه تنها خصومت مستمر تمام وزرای عالی‌رتبهٔ آرکادیوس را به‌دست آورد. ناکارآمدی نظامی، مالی و سیاسی: فرایند شکست

ناتوانی پاسخ‌های نظامی رومی در دوران استیلیکوی و پس از آن «شوک‌آور» توصیف شده است. شواهد کمی از نیروهای میدانی بومی یا آموزش، انضباط، پرداخت یا تأمین کافی برای بربرهایی که بخش عمدهٔ نیروهای موجود را تشکیل می‌دادند، وجود دارد. دفاع محلی گاهی مؤثر بود، اما اغلب با خروج از کنترل مرکزی و مالیات همراه بود. در بسیاری از مناطق، بربرهای تحت حاکمیت رومی به «بگاودها» رومی‑فرهنگی حمله می‌کردند. امپراتورهای غربی قرن پنجم، به‌جز استثنائات کوتاه، افرادی ناتوان در حکومت مؤثر یا حتی کنترل دربارهای خود بودند. این استثنائات مسئول دوره‌های کوتاه اما شگفت‌انگیز احیای قدرت رومی بودند. فساد، به‌معنی انحراف مالی از نیازهای ارتش، ممکن است به‌طور قابل‌توجهی به سقوط کمک کرده باشد. اشراف سنا در خود روم در قرن پنجم به‌طور فزاینده‌ای قدرتمند شدند؛ آن‌ها نظریهٔ قدرت نظامی را در عمل می‌پذیرفتند، اما نه تمایل به پرداخت هزینه آن یا ارائه کارگران خود به‌عنوان جذب ارتش داشتند. با این حال، آن‌ها مقدار زیادی پول به کلیسای مسیحی منتقل کردند. در سطح محلی، از اوایل قرن چهارم، شوراهای شهرها اموال و قدرت خود را از دست دادند که اغلب در دست چند دیکتاتور محلی متمرکز می‌شد که خارج از دسترس قانون بود. ۳۹۵–۴۰۶: استیلیکوی

بدون حاکم مقتدر، استان‌های بالکان به‌سرعت به‌بی‌نظم سقوط کردند. آلاریك از امیدهای خود برای ارتقا به مقصر میلیتوم پس از نبرد فریگیوس ناامید شد. او دوباره قبایل گوتیک را به سلاح درآورد و خود را قدرت مستقلی اعلام کرد، به‌طوری که تا دیوارهای قسطنطنیه سوزاند. جاه‌طلبی‌های آلاریك برای یک مقام رومی بلندمدت هرگز به‌طور کامل توسط دربارهای امپراتوری پذیرفته نشد و مردان او هرگز طولانی‌مدت در یک منطقه مستقر نشدند. آن‌ها تمایلی به ترک امپراتوری و مواجهه با هان‌ها که از آن‌ها در سال ۳۷۶ فرار کرده بودند، نشان ندادند. در همین حال، هان‌ها همچنان مهاجرت‌های بیشتری را تحریک می‌کردند و قبایل مهاجر اغلب به نوبهٔ خود به امپراتوری حمله می‌کردند. گروه آلاریك هرگز نابود یا اخراج نشد و نه تحت تسلط رومی مؤثر فرهنگ‌پذیر شد. تلاش‌های استیلیکوی برای یکپارچه‌سازی امپراتوری، شورش‌ها و حملات

یک دیپتیک عاجی که تصور می‌شود استیلیکوی (راست) را با همسرش سرنا و پسرش اوچریوس نشان می‌دهد، حدود ۳۹۵ (کاتدرال مونزا). آلاریك ارتش گوتیک خود را به‌آنچه استیلیکوی به‌وسیلهٔ کلودیان توصیف کرد «یک کارزار غارت‌کاری» که ابتدا در شرق آغاز شد، برد. نیروهای آلاریك به‌ساحل رفتند تا آتن برسند، جایی که سعی کرد صلح جدیدی را بر رومیان تحمیل کند. مسیر او در سال ۳۹۶ از ترموپیل عبور کرد. استیلیکوی از ایتالیا به یونان رومی با نیروهای متحرک باقی‌مانده‌اش رفت، تهدید واضحی برای کنترل رفیوس بر امپراتوری شرقی ایجاد کرد. بیشتر نیروهای رفیوس درگیر حملات هان‌ها در آسیای صغیر و سوریه بود، بنابراین تراکیه بدون دفاع ماند. استیلیکوی گزارش می‌کند که تنها حملهٔ او جلوی غارت را متوقف کرد، زیرا او نیروهای آلاریك را به‌سوی اپیروس هلند کرد. تفسیر برنز این است که آلاریك و مردانش توسط رژیم شرقی رفیوس جذب شده و به تسالیا فرستاده شدند تا تهدید استیلیکوی را خنثی کنند. نبردی رخ نداد. زوزیموس اضافه می‌کند که نیروهای استیلیکوی نیز تخریب و غارت کردند و به‌آلاریك اجازه دادند غنائم خود را ببرد. بسیاری از نیروهای شرقی استیلیکوی می‌خواستند به خانه برگردند و او مجبور شد آن‌ها را رها کند (اگرچه کلودیان ادعا می‌کند که او این کار را با رضایت انجام داد). برخی به قسطنطنیه تحت فرمان یک گوت به نام گیناس رفتند؛ پس از ورود، گیناس رفیوس را کشته و توسط اوتوپوس، مقصر افیسیوروم، به‌عنوان مقصر میلتوم برای تراکیه منصوب شد. اوتوپوس گزارش می‌کند که آرکادیوس را «همانند گوسفند» کنترل می‌کرد. استیلیکوی چند نفر دیگر از مرزهای ژرمنی به‌دست آورد و به‌طور ناکارآمدی علیه امپراتوری شرقی ادامه داد؛ دوباره توسط آلاریك و مردانش متوقف شد. در سال ۳۹۷، اوتوپوس شخصاً به‌سوی هان‌ها رفت و پیروزی کسب کرد؛ با این قدرت، او استیلیکوی را به‌عنوان دشمن عمومی اعلام کرد و آلاریك را به‌عنوان مقصر میلتوم برای تراکیه منصوب کرد. یک شعر توسط سینسیوس به امپراتور توصیه می‌کند که مردانگی نشان دهد و «وحشی پوست‌پوش» (احتمالاً آلاریك) را از شوراهای قدرت حذف کند و بربرهای او را از ارتش رومی بیرون کند. ما نمی‌دانیم آیا آرکادیوس هرگز از وجود این توصیه آگاه شد یا نه، اما اثر ثبت‌شده‌ای نداشت. سینسیوس، از یک استان که توسط چند بربر فقیر اما حریص تخریب می‌شد، شکایت می‌کند از «جنگ زمان صلح، که تقریباً بدتر از جنگ بربری است و از بی‌نظمی نظامی و طمع افسران ناشی می‌شود». امپراتور هونوریوس، تصویر معاصر بر روی دیپتیک کنسولی که توسط آنیسیوس پتروینوس پروبوس برای جشن کنسولگری خود در سال ۴۰۶ صادر شد، اکنون در موزهٔ آوستا. مقصر میلتوم در دیوسهٔ آفریقا به‌سوی شرق اعلام کرد و تأمین گندم به روم را قطع کرد. ایتالیا قرن‌ها خود را تغذیه نکرده بود و دیگر نمی‌توانست این کار را انجام دهد. در سال ۳۹۸، استیلیکوی آخرین ذخایر خود، چند هزار نفر، به‌سوی دیوسهٔ آفریقا فرستاد تا آن را بازپس گیرد. او موقعیت خود را با ازدواج دخترش ماریا با هونوریوس تقویت کرد. در تمام این دوره استیلیکوی و سایر ژنرال‌ها به‌طور ناامیدانه از جذب نیرو و تأمین آن‌ها رنج می‌بردند. در سال ۴۰۰، استیلیکوی مأمور شد تا هر «لاِتی، آلامان، سارد، بی‌خانمان، فرزند یک کهنه‌سرباز» یا هر شخص دیگری که می‌توانست خدمت کند، به‌خدمت بگیرد. او به‌پایان استخر جذب خود رسیده بود. اگرچه شخصاً فاسد نبود، اما در مصادره اموال بسیار فعال بود؛ ماشین مالی و اداری به‌اندازه کافی برای حمایت از ارتش تولید نمی‌کرد. در سال ۳۹۹، شورش تریبگیلد در آسیای صغیر به گیناس اجازه داد تا ارتش قابل‌توجهی (عمدتاً گوت‌ها) جمع‌آوری کند، در دربار شرقی برتر شد و اوتوپوس را کشته شد. او اکنون احساس می‌کرد می‌تواند خدمات آلاریك را کنار بگذارد و دیوسهٔ آلاریك را به‌صورت نمادین به‌غرب منتقل کرد. این تغییر اداری رتبهٔ رومی آلاریك و حق دریافت تأمین قانونی برای مردانش را از بین برد و ارتش او—تنها نیروی قابل‌توجه در بالکان ویران‌شده—را به‌مشکل استیلیکوی تبدیل کرد. در سال ۴۰۰، شهروندان قسطنطنیه علیه گیناس شورش کردند و تا حد امکان مردم او، سربازان و خانواده‌هایشان را کشتند. برخی گوت‌ها حداقل سوار بر قایق شدند و سعی کردند از طریق نوار دریایی که آسیا را از اروپا جدا می‌کرد عبور کنند؛ ناوگان رومی آن‌ها را کشت. تا ابتدای سال ۴۰۱، سر گیناس در قسطنطنیه به‌وسیلهٔ نیزه‌ای کشته شد و گوت دیگری به‌عنوان کنسول منصوب شد. در همین حین، گروه‌های هان شروع به حملات متوالی در سراسر دانوب کردند و ایزاورها در آناتولی به‌سرعت غارت کردند. در سال ۴۰۱، استیلیکوی از آلپ‌ها به رتیه رفت تا نیروهای بیشتری جمع‌آوری کند. او راین را تنها با «ترس» از انتقام رومی دفاع کرد، نه با نیروهای کافی برای نبرد. اوایل بهار، آلاریك، احتمالاً ناامید، به ایتالیا حمله کرد و هونوریوس را از میدولانوم به سمت هاستا پومپیا در لیگوریا رانده و او را محاصره کرد. استیلیکوی به‌سرعت پس از باز شدن گذرگاه‌ها به‌سوی آلاریك رفت و در دو نبرد (نزدیک پولنتیا و ورونا) بدون نتیجهٔ قطعی مواجه شد. گوت‌ها، که ضعیف شده بودند، اجازه بازگشت به الیریکوم را یافتند، جایی که دربار غربی دوباره به آلاریك مقام داد، اما فقط به‌عنوان «کومس» و فقط بر دولماسی و پانونیا سکندا نه بر تمام الیریکوم. استیلیکوی احتمالاً تصور می‌کرد این پیمان به او اجازه می‌دهد تا حکومت ایتالیایی را منظم کند و نیروهای تازه جذب کند. او ممکن است همچنین برنامه‌ریزی کرده باشد که با کمک آلاریك، تلاش‌های خود برای کنترل دربار شرقی را دوباره آغاز کند. یک آویز کریستالین امپراتور ماریا، دختر استیلیکوی و همسر هونوریوس، اکنون در لوور پاریس. این آویز می‌گوید، اطراف یک صلیب مرکزی (به‌صورت ساعت‌گرد): HONORI MARIA SERHNA VIVATIS STELICHO. حروف یک کریستوگرام تشکیل می‌دهند. با این حال، در سال ۴۰۵، استیلیکوی توسط یک حملهٔ تازه به شمال ایتالیا مشغول شد. گروه دیگری از گوت‌ها که از هان‌ها فرار کرده بودند، به‌سرکردگی رادگایسوس، شش ماه شمال ایتالیا را ویران کرد تا استیلیکوی بتواند نیروهای کافی برای مقابله با آن‌ها جمع‌آوری کند. استیلیکوی نیروها را از بریتانیا فراخواند و عمق بحران زمانی نشان داد که او تمام سربازان رومی را مجبور کرد تا اجازه دهند برده‌های شخصی خود در کنار آن‌ها بجنگند. نیروهای او، شامل هان‌ها و الانی‌ها، شاید در مجموع کمتر از ۱۵٬۰۰۰ نفر بودند. رادگایسوس شکست خورد و اعدام شد، در حالی که ۱۲٬۰۰۰ زندانی از ارتش شکست‌خورده به خدمت استیلیکوی جذب شد. استیلیکوی مذاکرات خود را با آلاریك ادامه داد؛ فلوویوس آتیوس، پسر یکی از حامیان اصلی استیلیکوی، به‌عنوان گروگان به آلاریك در سال ۴۰۵ فرستاده شد. در سال ۴۰۶، استیلیکوی از مهاجمان و شورشیان جدیدی که در استان‌های شمالی ظاهر شده بودند، باخبر شد. او بر صلح با آلاریك اصرار کرد، احتمالاً به این دلیل که آلاریك آماده بود تا یا به سمت دربار شرقی حرکت کند یا به شورشیان در گال حمله کند. سنا به‌طور عمیق از صلح با آلاریك نارضایتی داشت. در سال ۴۰۷، آلاریك به نوریکوم رفت و مبلغ زیادی پول برای تلاش‌های پرهزینهٔ استیلیکوی طلب کرد. سنا، «به‌جای حکمت، از شجاعت پیشینیان خود الهام گرفته»، جنگ را ترجیح داد. یک سناتور مشهور گفت: «این صلح نیست، بلکه پیمان بردگی است». با این حال، استیلیکوی به‌هر حال چهار هزار پوند طلا به آلاریك پرداخت کرد. استیلیکوی ساروس، یک ژنرال گوتیک، را به‌سوی آلپ‌ها فرستاد تا به شورشی کنستانتین سوم حمله کند. ساروس این کارزار را از دست داد و به‌نزدیکاً از دست باندهای دزد که اکنون در گذرگاه‌های آلپ مستقر بودند، فرار کرد. امپراتور ماریا، دختر استیلیکوی، در سال ۴۰۷ یا اوایل ۴۰۸ درگذشت و خواهرش ایمیلیا ماترنا ترمانتیا با هونوریوس ازدواج کرد. در شرق، آرکادیوس در ۱ مه ۴۰۸ درگذشت و پسرش تئودوسیوس دوم جایگزین او شد. استیلیکوی به‌نظر می‌رسید که قصد دارد به قسطنطنیه پیشروی کند و رژیمی وفادار به خود را در آنجا نصب کند. او ممکن است همچنین قصد داشته باشد آلاریك را به‌عنوان مقام عالی‌رتبه منصوب کند و او را به‌سوی شورشیان در گال بفرستد. پیش از آنکه بتواند این کار را انجام دهد...


سقوط امپراتوری روم

روم به مدت بیش از ۱۰۰۰ سال بر یک امپراتوری وسیع حکومت کرد. آن‌ها کنترل بخش زیادی از اروپا را در اطراف دریای مدیترانه، از جمله اسپانیا، ایتالیا و همچنین ترکیه، مصر و سایر مناطق شمال آفریقا در دست داشتند. با این حال، امپراتوری بزرگ آن‌ها در نهایت به نابودی‌شان منجر شد. مانند بسیاری از امپراتوری‌ها، زوال به تدریج و به دلیل مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی متعدد رخ داد.

بسیاری از مسائلی که به زوال روم منجر شد، ناشی از فساد دولتی و اقتصادی بود. اقتصاد روم بر اساس کار برده بنا شده بود. با تکیه بر کار برده، شکاف بزرگی بین ثروتمندان و فقرا وجود داشت. ثروتمندان از کار برده‌های خود ثروتمند می‌شدند در حالی که فقرا برای یافتن کار تلاش می‌کردند. با پایان رسیدن فتوحات روم، واردات برده نیز به پایان رسید. این امر باعث کمبود نیروی کار شد که تولید کشاورزی را مختل کرد. این موضوع، به نوبه خود، فشار بیشتری بر اقتصاد از قبل ضعیف وارد کرد.

بسیاری از افراد به دنبال قدرت بودند و امپراتور اغلب توسط قدرت جدیدی سرنگون می‌شد. رشوه، کلاهبرداری و فساد در سنا، روم را بیشتر تضعیف کرد زیرا از دوران امپراتوران بد متعدد رنج می‌برد. افراد ثروتمند به رای‌ها رشوه می‌دادند و به دوستان خود لطف می‌کردند و منصب امپراتوری به کسانی داده می‌شد که بیشترین پول را پرداخت می‌کردند. برای سال‌های متمادی، روم فاقد ثبات بود و در نهایت به دو امپراتوری غربی و شرقی تقسیم شد. این دو امپراتوری از هم دور شدند و امپراتوری شرقی رشد کرد در حالی که امپراتوری غربی به بحران اقتصادی سقوط کرد.

گسترش روم، حکومت و محافظت از آن را بسیار دشوار کرد. روم به طور مداوم مورد حمله تهاجمات بربرها قرار داشت. قبایل ژرمنی از جمله گوت‌ها، ویسگوت‌ها و هون‌ها از اروپا به داخل حرکت کردند تا به امپراتوری ضعیف روم حمله کنند. این جنگ‌های مداوم مستلزم هزینه‌های نظامی سنگین بود که پول را از جایی که مورد نیاز بود، دور می‌کرد. ارتش روم بیش از حد گسترش یافته بود و به سربازان بیشتری از آنچه داشت نیاز داشت. بدون محافظت کافی یا امکانات برای تامین آن، شهر رم در سال ۴۷۶ میلادی در نهایت به دست قبایل ژرمنی سقوط کرد.


ست ث کاسل
نوامبر 2005
افول ارتش و جامعه روم: علل فروپاشی امپراتوری روم غربی
کاهش دو عنصر امپراتوری روم غربی، ارتش روم و جامعه روم، امپراتوری را به حدی ضعیف کرد که حملات خارجی، که قبلاً دفع شده بودند، با موفقیت بر امپراتوری چیره شدند. ارتش و جامعه روم از سال 180 پس از میلاد تا سرنگونی آگوستوس در سال 476 پس از میلاد رو به زوال رفتند. مشکلات درون ارتش و جامعه، حملاتی را از بیرون دعوت کرد که در نهایت امپراتوری روم غربی را نابود کرد. درها به روی تهاجمات بربرها از هون‌ها و گروه‌های ژرمنی مانند واندال‌ها، لومباردها، آلامانی‌ها، گوت‌ها، فرانک‌ها و بورگوندی‌ها باز شد تا به امپراتوری روم غربی حمله کنند. این گروه‌ها ضربه نهایی را وارد کردند، شهرها و شهرهای امپراتوری را تصرف کردند و با مقاومت کمی از ارتش روم مواجه شدند. در نهایت، بربرها آخرین امپراتور روم را سرنگون کردند، زمانی که مزدوران ژرمنی به رهبری اودواکار در 4 سپتامبر 476، رومولوس آگوستوس را سرنگون کردند. این رویداد معمولاً به عنوان پایان امپراتوری روم غربی شناخته می‌شود. با وجود شکست نهایی ارتش روم در محافظت در برابر چنین تهاجماتی، ارتش در زمان‌های اولیه یک نیروی نظامی موثر بود. حملات به امپراتوری روم در این زمان‌های اولیه، قبل از افول، دفع شدند زیرا امپراتوری ارتشی قدرتمند داشت. یک نمونه از قدرت ارتش روم در طول سه جنگ پونیک بود که از 264 قبل از میلاد تا 146 قبل از میلاد ادامه داشت، زمانی که امپراتوری روم با کارتاژ، ابرقدرت دیگر مدیترانه در آن زمان جنگید. با ارتشی و نیروی دریایی قوی، رومی‌ها توانستند کارتاژ را شکست دهند. شکست امکان‌پذیر بود زیرا امپراتوری روم در آن زمان قوی بود. آنها ارتش و نیروی انسانی لازم را داشتند تا از ضررها بهبود یابند و همچنان نیروی قدرتمندی داشته باشند. نمونه دیگری از قدرت ارتش روم در جنگ‌های گالی، از 58 قبل از میلاد تا 51 قبل از میلاد بود، زمانی که رومی‌ها مردم گالی را شکست دادند. سزار و ارتش روم توانستند به "دلیل ترکیبی از سیاست‌های زیرکانه، کارزارهای موثر و توانایی نظامی بیشتر از مخالفان گالی خود" پیروز شوند. امپراتوری روم توانست دشمنان خود را در دوران اوج امپراتوری به دلیل ارتش برتر و موثر خود شکست دهد، اما در دوران افول، کمیت و کیفیت ارتش روم بدتر شد.

در طول افول، ارتش روم به شدت تضعیف شده بود به حدی که مهاجمانی که قبلاً می‌توانستند توسط امپراتوری شکست بخورند، در نهایت توانستند آن را نابود کنند. در نهایت، امپراتوری روم به دلیل "شکست کلی ارتش‌های خود در انجام وظایفی که از آنها خواسته شده بود" سقوط کرد. یکی از دلایل فروپاشی ارتش این بود که لژیون‌های رومی در جنگ‌های داخلی بر سر انتخاب‌های خود برای امپراتور می‌جنگیدند زیرا از امپراتورهای ضعیف‌تری که در امپراتوری روم بعدی رایج بودند ناراضی بودند. "این درگیری‌ها به عنوان دعوتی غیرقابل مقاومت برای آلمانی‌ها و سایر دشمنان برای نفوذ به استان‌های پریشان عمل کرد." اگرچه جنگ‌های داخلی حواس‌پرتی برای ارتش روم بود، اما این جنگ‌ها تأثیر مضری بر ارتش داشتند زیرا نیروی انسانی آن را از نظر کیفیت و کمیت آسیب رساندند.

ارتش روم در این زمان به سربازان با کیفیت بالا، به نام نیروی میدانی، و سربازان با کیفیت پایین‌تر، که به عنوان نیروی مرزی شناخته می‌شدند و به اندازه نیروی میدانی نمی‌جنگیدند، تقسیم شده بود. نیروی مرزی عمدتاً در پادگان‌های محلی مستقر شده بود که به اندازه مکان‌هایی که نیروهای میدانی در آن می‌جنگیدند، بی‌ثبات نبودند. به دلیل جنگ‌های داخلی بین لژیون‌ها و نبردها علیه مهاجمان خارجی و دشمنان امپراتوری روم غربی، نیروی میدانی به طور قابل توجهی تضعیف شد و تعداد آن به شدت کاهش یافت. نیروی میدانی مجبور شد سربازان رده پایین را از نیروی مرزی بگیرد و در نتیجه کیفیت ارتش را کاهش دهد. کیفیت رو به زوال ارتش روم تنها نگرانی آن نبود. تعداد سربازان جدیدی که به خدمت گرفته می‌شدند نیز کافی نبود.

ارتش روم هرگز شاهد پیش‌نویس منظم نبود که رتبه‌های آنها را از نظر تعداد تقویت می‌کرد. هنگامی که پیش‌نویس انجام می‌شد، بسیاری از دسته‌های افراد از خدمت معاف می‌شدند. سناتورها و بوروکرات‌ها از جمله کسانی بودند که آزادانه معاف بودند، اما حتی آشپزها، نانوایی‌ها و برده‌ها مجبور نبودند به ارتش بپیوندند. کسانی که برای خدمت در ارتش روم فراخوانده می‌شدند، همه کار می‌کردند تا از آن فرار کنند، از قطع کردن انگشت شست خود تا فرار. در نهایت، امپراتورها متوسل شدند به "تبدیل تعهدات نظامی مردم روم به طلا." این طلا سپس برای خرید مزدوران آلمانی برای جایگزینی رومی‌ها استفاده شد، اما این تنها یک راه حل موقت برای ارتش رو به زوال روم بود. رومی‌ها نسبت به آلمانی‌ها تعصب داشتند. بنابراین، این رابطه در نهایت سودمند نبود زیرا آلمانی‌ها دلسرد و غیرقابل اعتماد شدند. این به بی‌نظمی داخلی در ارتش که توسط جنگ‌های داخلی و مشکلات نیروی انسانی ایجاد شده بود، افزود. این معضل به ارتش روم آسیب جدی وارد کرد و آن را ناتوان از محافظت از امپراتوری کرد، اما مشکلات در جامعه ضعیف‌شده آنها نیز به افول آن کمک کرد.

مشکلات در ارتش روم یکی از دلایل سقوط امپراتوری روم غربی بود، اما دلیل دیگری که منجر به فروپاشی شد، مشکلات در جامعه روم بود. ارتش روم و جامعه روم برای بقا به یکدیگر وابسته بودند، اما اساساً عناصر متفاوتی از امپراتوری روم بودند. جامعه روم در طبقات فقیر، متوسط و ثروتمند مشکلاتی را توسعه داد که مانند ارتش روم، به سقوط امپراتوری کمک کرد. مشکلات دیگری که جامعه با آن روبرو بود، افزایش تنش‌های مذهبی و نژادی بود.

فقرا توسط امپراتوران برای حمایت از ارتش و امپراتوری به طور ناعادلانه مالیات می‌پرداختند. "تقریباً تمام جمعیت امپراتوری، حداقل 90 درصد، با درآمدی اندک‌تر از سطح معیشت زندگی می‌کردند، اگرچه بار مالیاتی آنها ممکن است کمی کمتر از 90 درصد باشد." بنابراین، فقرا بیشتر به سمت فقر رانده شدند و این پیامدهایی در سراسر جامعه روم غربی داشت. بیشتر آنها کشاورزانی بودند که قطعات کوچکی از زمین را کشت می‌کردند، اما هنگامی که زمینداران قدرتمند آنها را خریدند، انتخاب کمی داشتند. آنها می‌توانستند به عنوان چیزی بیش از برده در مزارع زندگی کنند یا برای زمینداران در تنظیمات فئودالی کار کنند، به هر حال بیشتر آزادی خود را از دست بدهند. گزینه دیگر آنها رفتن به شهرها و تلاش برای یافتن کار در آنجا بود. طبیعتاً، این موقعیت پایین در جامعه فقرا را دلسرد کرد. بنابراین، آنها نیز مانند گذشته به ارتش نپیوستند. وضعیت فقرا همچنین صلح را مختل کرد زیرا آنها به گروه‌های چریک پیوستند و به عنوان باندهای راهزن و دزدان سفر می‌کردند. امپراتوران فقرا را در موقعیتی قرار دادند که تقریباً غیرممکن بود که امرار معاش اندکی داشته باشند و آنها را به سمت فقر و اعمال جنایی سوق دادند و آنها را از امپراتوری ناراضی کردند.

امپراتوران امپراتوری روم غربی طبقه متوسط را نیز نابود کردند که همیشه ستون فقرات امپراتوری روم بوده است. با گرفتن درآمد مالیاتی از شهرها، جایی که بیشتر طبقه متوسط زندگی می‌کردند و کار می‌کردند، کنستانتین بزرگ بیشتر ثروت را از شهرها خارج کرد و در نتیجه بر طبقه متوسط تأثیر گذاشت و شغل‌ها را از آنها گرفت. طبقه متوسط، فاقد کار، مجبور شد مشاغلی را بر عهده بگیرد که اشراف نمی‌خواستند انجام دهند، مانند مشاوران و جمع‌آوران مالیات. آنها "مسئولیت شخصی برای کسری مالیاتی کل منطقه خود را بر عهده داشتند که اغلب قادر به جبران آن نبودند." بنابراین، مردم طبقه متوسط بیشتر به سمت فقر رانده شدند. علاوه بر این، این مشاغل جدید باعث نفرت آنها از کسانی که در پایین سلسله مراتب اجتماعی قرار داشتند شد و آنها مجبور شدند تحت تهدید قانون در این سمت‌ها بمانند. بنابراین، بخش حیاتی هر جامعه، طبقه متوسط، بیگانه و نابود شد و بیشتر به امپراتوری روم غربی آسیب رساند.

اشراف امپراتوری روم هم زمینداران و هم سناتورها بودند که تأثیرگذار اما فاسد بودند. زمینداران دور از شهرهای بزرگ زندگی می‌کردند و بر دولت تأثیر نمی‌گذاشتند. آنها ارتش‌های خصوصی خود را داشتند که به آنها کمک می‌کرد تا در برابر مالیات مقاومت کنند و به ایالت‌های شهری تقریباً جداگانه تبدیل شوند و بیشتر امپراتوری روم غربی را از هم جدا کنند. آنها زمین می‌خریدند و صاحبان آن را بیرون می‌کردند. سناتورها که همیشه زیردست امپراتور بودند، در طول افول امپراتوری روم غربی قدرت گرفتند و با فقیرتر شدن فقرا، این اشراف ثروتمند حتی ثروتمندتر شدند. سناتورها و سایر کارمندان دولت فاسد بودند. آنها بر سود شخصی متمرکز بودند. "افراد ثروتمند... خانه و زمین پس از خانه و زمین را می‌خریدند، صاحبان سابق خود را بیرون می‌کردند و کل دهکده‌ها را در دستان سیری‌ناپذیر خود جذب می‌کردند." سناتورها بر وضع قوانینی برای بهبود جامعه روم متمرکز نبودند. زمینداران و سناتورهای امپراتوری فاسد بودند و عمدتاً به انباشت ثروت علاقه داشتند.

بالاتر از زمینداران و سناتورها در جامعه، امپراتورها بودند که در امپراتوری روم بعدی، بیشتر از حوزه‌های قضایی خود در امپراتوری روم غربی جدا شده بودند. امپراتوران امپراتوری روم غربی بعدی "به طرز ناامیدکننده‌ای از افکار و احساسات و نیازهای مردم خود جدا شده بودند." بیشتر امپراتورها در این زمان توسط دربار و ثروت بیش از حد خود از جهان جدا شده بودند. این باعث می‌شد که آنها از مشکلات جامعه و نیازهای مردم و ارتش خود آگاه نباشند و "بهبودی را غیرممکن کنند." نه تنها در هر یک از طبقات مشکلاتی وجود داشت، از جمله انزوای امپراتور، بلکه تنش‌هایی نیز بین مردم در جامعه روم وجود داشت.

تنش‌های مذهبی و نژادی بین مردم بیشتر به مشکلات در جامعه افزود که مانند مشکلات در ارتش روم، به فروپاشی امپراتوری روم غربی کمک کرد. امپراتوری روم مدت‌ها به بت‌پرستی اعتقاد داشت. با این حال، کنستانتین بزرگ، که از 306 تا 337 پس از میلاد حکومت کرد، به مسیحیت گروید و به تدریج امپراتوری را به همان دین تبدیل کرد. این کار برای متحد کردن امپراتوری تحت یک دین انجام شد. با این حال، به جای ایجاد وحدت، باعث تفرقه شد. برخی از مردم امپراتوری می‌خواستند به باورهای بت‌پرستانه خود بچسبند. دولت، که با کلیسا متحد شده بود، به آنها اجازه نمی‌داد. به عنوان مثال، تئودوسیوس اول، که از 387 تا 395 پس از میلاد حکومت کرد، تحت تهدید مجازات‌های شدید، به طور کلی عبادت بت‌پرستانه را ممنوع کرد. مقامات مدنی نیز وظایف خود را در زمینه ترویج دین با جدیت بیش از حد انجام دادند و باعث خصومت در بین مردم و نفرت نسبت به امپراتور و دولت او شدند. دولت مسیحی نه تنها عبادت کنندگان بت‌پرست را بیگانه کرد، بلکه نسبت به یهودیان و مانویان نیز تحمل مذهبی نداشت. علاوه بر این، تنش‌های نژادی بین رومی‌ها و آلمانی‌ها وجود داشت. بسیاری از آلمانی‌ها به تدریج بخشی از امپراتوری روم شده بودند. رومی‌ها همچنین از آلمانی‌ها در ارتش خود استفاده می‌کردند، اما از رابطه‌ای که می‌توانست سودمند باشد، اجتناب می‌کردند. در واقع، رومی‌ها آلمانی‌ها را با تحقیر می‌نگریستند و با آنها به عنوان شهروندان درجه دو رفتار می‌کردند و به تنش در بین مردم می‌افزودند. به عنوان مثال، در سال 370 قانونی "به طور عمدی از تحمل ازدواج بین شهروندان رومی و مهاجران آلمانی خودداری کرد." گفته شده است که "سقوط روم با شکست کامل خود پس از پذیرش آلمانی‌ها در داخل امپراتوری، برای ادغام آنها با ترکیب دو نژاد تسریع شد." آلمانی‌ها در جامعه روم از نحوه رفتار رومی‌ها با آنها ناراضی بودند و این باعث شد که آنها از امپراتوری حمایت کمتری کنند. تنش‌ها در داخل امپراتوری ناشی از تعصبات مذهبی و نژادی رومی‌ها باعث شد که بسیاری از مردم از هدف رومی حمایت نکنند و باعث ناآرامی در بین مردم شوند که به افول امپراتوری روم غربی کمک کرد.

افول و در نهایت فروپاشی امپراتوری روم غربی به دلیل مشکلات در دو عنصر امپراتوری، ارتش و جامعه بود. مشکلات در ارتش روم به دلیل جنگ‌های داخلی و کاهش کیفیت و کمیت سربازانی بود که از امپراتوری محافظت می‌کردند. همچنین مشکلاتی در طبقات فقیر، متوسط و ثروتمند وجود داشت که همراه با تنش‌های نژادی و مذهبی در بین مردم، همگی به افول جامعه کمک کردند. ارتش ضعیف و جامعه مشکل‌دار باعث افول امپراتوری روم غربی شد که درها را به روی تهاجمات بربرها باز کرد که در نهایت منجر به فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال 476 پس از میلاد شد.

منابع
بیکر، روسالی اف. و چارلز اف. بیکر سوم. رومیان باستانی: گسترش سنت کلاسیک. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1998.
بنتلی، جری اچ. و هربرت اف. زیگلر. سنت‌های رویارویی: دیدگاهی جهانی از گذشته. نیویورک: مک‌گراو-هیل، 2006.
داولینگ، مایکل. "صفحه بربرها آقای داولینگ"، http://www.mrdowling.com/604- barbarians.html (دسترسی 5 نوامبر 2005).
دایره‌المعارف Encarta، امپراتوری روم، http://www.crystalinks.com/romanempire6.html (دسترسی 5 نوامبر 2005).
گرهارد رمپل، "چرا روم سقوط کرد"، http://mars.acnet.wnec.edu/~grempel/courses/wc1/lectures/14romefell.html (دسترسی 3 نوامبر 2005).
گیبون، ادوارد. افول و سقوط امپراتوری روم. نیویورک: کتابخانه مدرن، 2005.
گرانت، مایکل. سقوط امپراتوری روم. نیویورک: تاچستون، 1997.
هوکِر، ریچارد. "روم: جنگ‌های پونیک"، http://www.wsu.edu:8080/~dee/rome/punicwar.htm (دسترسی 5 نوامبر 2005)
ملور، رونالد و مانی مک‌گی. دنیای رومی باستانی. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 2004.
استار، چستر جی. امپراتوری روم: 27 قبل از میلاد - 476 پس از میلاد مطالعه‌ای در مورد بقا. نیویورک: انتشارات دانشگاه آکسفورد، 1982
ویکی‌پدیا، "جنگ‌های گالی"، http://en.wikipedia.org/wiki/gallic_wars (دسترسی 5 نوامبر 2005)
ویکی‌پدیا، "تاریخچه افول و سقوط امپراتوری روم"، http://en.wikipedia.org/wiki/the_history_of_the_decline_and_ fall_of_the_roman_empire (دسترسی 3 نوامبر 2005).
ویکی‌پدیا، "رومولوس آگوستوس"، http://en.wikipedia.org/wiki/romulus_augustus (دسترسی 5 نوامبر 2005).


محافظت از الکترونیک در برابر پالس الکترومغناطیسی: آیا یک EMP می‌تواند از بتن عبور کند؟

پالس الکترومغناطیسی (EMP) یک انفجار انرژی الکترومغناطیسی است که می‌تواند وسایل و سیستم‌های الکترونیکی را مختل یا به طور دائم آسیب برساند. این پالس می‌تواند به طور طبیعی، مانند طوفان خورشیدی، رخ دهد یا به طور مصنوعی از طریق انفجار هسته‌ای در ارتفاع بالا یا سلاح انرژی هدایت‌شده ایجاد شود. EMPها شامل پالس‌های شدیدی از انرژی الکترومغناطیسی هستند که می‌توانند خسارات زیادی به تجهیزات الکترونیکی، سیستم‌های ارتباطی و حتی زیرساخت‌های حیاتی وارد کنند.

تأثیر EMPها بر الکترونیک می‌تواند فاجعه‌بار باشد و منجر به اختلالات گسترده و زیان‌های مالی شود. این امر منجر به تحقیقات گسترده‌ای برای محافظت از الکترونیک در برابر اثرات مخرب حملات EMP شده است. مهندسان کریستوفر توآن و لیم نگوین در دانشگاه نبراسکا-لینکلن گام‌های مهمی در توسعه بتن مقرون به صرفه برداشته‌اند که از الکترونیک در برابر تداخل الکترومغناطیسی محافظت می‌کند.

پالس الکترومغناطیسی (EMP) چیست؟

درک ماهیت EMPها برای طراحی روش‌های مؤثر برای محافظت از الکترونیک در برابر اثرات مضر آنها بسیار مهم است. EMPها انفجارهای سریع و شدیدی از انرژی الکترومغناطیسی هستند که می‌توانند ولتاژ و جریان بالایی را در سیستم‌های الکتریکی القا کنند و منجر به اختلال یا تخریب آنها شوند. این پالس‌ها می‌توانند همه چیز را از شبکه‌های برق گرفته تا دستگاه‌های الکترونیکی مختل کنند و آنها را به یک تهدید بالقوه برای جامعه مدرن تبدیل کنند.

تأثیر EMPها بر الکترونیک شدید است، زیرا می‌تواند باعث اختلال، آسیب یا حتی تخریب کامل تجهیزات الکترونیکی شود. این شامل سیستم‌های ارتباطی، زیرساخت‌های شبکه برق و حتی تجهیزات نظامی است. با افزایش اتکا به دستگاه‌های الکترونیکی در زندگی روزمره ما، یافتن راه‌های مؤثر برای محافظت از آنها در برابر EMPها به یک اولویت تبدیل شده است.

برای محافظت از الکترونیک، وسایل نقلیه، ژنراتورها و وسایل تفریحی در برابر اثرات مخرب EMPها، تکنیک‌ها و مواد محافظت‌کننده مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است. این شامل استفاده از قفس‌های فارادی، مواد رسانا، دستگاه‌های اتصال به زمین EMP Shield و مصالح ساختمانی تخصصی مانند بتن رسانا است.

بتن رسانا چگونه از الکترونیک در برابر EMP محافظت می‌کند؟

بتن رسانا نوعی بتن تخصصی است که حاوی مواد رسانا مانند کربن و فلز برای مسدود کردن انرژی الکترومغناطیسی و محافظت از الکترونیک است. این ویژگی منحصر به فرد آن را به یک ماده مؤثر برای محافظت از دستگاه‌های الکترونیکی در برابر EMPها تبدیل می‌کند. ماهیت رسانای این نوع خاص از بتن به پراکنده کردن و جذب امواج الکترومغناطیسی کمک می‌کند و از رسیدن و آسیب رساندن به الکترونیک موجود در داخل آن جلوگیری می‌کند.

کاربرد بتن رسانا در محافظت از الکترونیک شامل گنجاندن آن در ساخت ساختمان‌ها یا سازه‌هایی است که تجهیزات الکترونیکی حساس را در خود جای می‌دهند. ترکیب بتن سنتی با مواد رسانا یک راه حل مقرون به صرفه برای محافظت از الکترونیک در برابر تداخل الکترومغناطیسی ایجاد می‌کند.

اثربخشی بتن رسانا در برابر EMP نشان داده شده است و کاربردهای عملی آن امیدبخش برای حفظ زیرساخت‌های حیاتی و سیستم‌های الکترونیکی در برابر تأثیر مخرب پالس‌های الکترومغناطیسی است. این فناوری نوآورانه یک راه حل قابل اجرا برای محافظت از الکترونیک در داخل سازه‌های ساخته شده با بتن رسانا ارائه می‌دهد.

چه کسانی فناوری بتن رسانا را توسعه داده‌اند؟

مهندسان کریستوفر توآن و لیم نگوین در دانشگاه نبراسکا-لینکلن نقش محوری در توسعه فناوری بتن رسانا ایفا کرده‌اند. تحقیقات آنها منجر به ایجاد یک مخلوط بتن مقرون به صرفه شده است که به طور مؤثری از الکترونیک در برابر اثرات مخرب EMPها محافظت می‌کند. کار قبلی توآن و نگوین منجر به انطباق تکنیک‌هایی شد که در نتیجه توسعه بتن رسانا و ارائه یک راه حل عملی برای محافظت در برابر EMP شد.

توسعه این فناوری در دانشگاه نبراسکا-لینکلن بر اهمیت ادامه تحقیقات و نوآوری در زمینه محافظت الکترومغناطیسی تأکید می‌کند. کاربردهای عملی این فناوری به بخش‌های مختلف از جمله مخابرات، دفاع و حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی گسترش می‌یابد و تأثیر قابل توجه آن را بر حفظ دستگاه‌های الکترونیکی در برابر تهدید EMPها برجسته می‌کند.

چرا بتن مسلح برای محافظت از الکترونیک در برابر EMPها مهم است؟

بتن مسلح، به ویژه هنگامی که مگنتیت به عنوان یک ماده کلیدی در آن گنجانده شود، نقش مهمی در محافظت از الکترونیک در برابر EMPها ایفا می‌کند. افزودن مگنتیت به بتن مسلح توانایی آن را برای مسدود کردن انرژی الکترومغناطیسی افزایش می‌دهد و آن را به یک ماده محافظتی مؤثر برای دستگاه‌های الکترونیکی تبدیل می‌کند. این امر از اهمیت بالایی در حفظ زیرساخت‌های حیاتی و به حداقل رساندن اختلالات احتمالی ناشی از EMPها برخوردار است.

مزایای استفاده از بتن مسلح برای محافظت در برابر EMP قابل توجه است، زیرا یک راه حل قوی و بادوام برای محافظت از تجهیزات الکترونیکی در برابر تأثیر مخرب پالس‌های الکترومغناطیسی ارائه می‌دهد. گنجاندن مگنتیت به عنوان یک ماده کلیدی در بتن مسلح، اثربخشی آن را در مسدود کردن EMPها بیشتر می‌کند و آن را به یک ماده ارزشمند برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی تبدیل می‌کند.

مفاهیم استفاده از بتن مسلح برای محافظت از الکترونیک در برابر EMPها به کاربردهای مختلف از جمله تأسیسات مخابراتی، نیروگاه‌ها و سایر زیرساخت‌های حیاتی که در برابر اثرات مخرب تداخل الکترومغناطیسی آسیب‌پذیر هستند، گسترش می‌یابد.

اهمیت قفس‌های فارادی در محافظت الکترومغناطیسی چیست؟

قفس‌های فارادی بخش ضروری از محافظت الکترومغناطیسی هستند و یک راه حل مقرون به صرفه و عملی برای محافظت از الکترونیک در برابر اثرات مضر EMPها ارائه می‌دهند. این محفظه‌ها طوری طراحی شده‌اند که از رسیدن انرژی الکترومغناطیسی به الکترونیک موجود در داخل آنها جلوگیری کنند و به طور مؤثری از آنها در برابر تأثیر مخرب تداخل الکترومغناطیسی محافظت کنند.

درک قفس‌های فارادی و کاربرد آنها در محافظت در برابر EMP در طراحی راه حل‌های مقرون به صرفه برای حفظ دستگاه‌های الکترونیکی در برابر تهدید پالس‌های الکترومغناطیسی بسیار مهم است. با استفاده از اصول محافظت الکترومغناطیسی، قفس‌های فارادی و EMP Shieldها راهی مؤثر برای محافظت از الکترونیک در برابر EMPها ارائه می‌دهند و یک دفاع قابل اعتماد در برابر اثرات مخرب انرژی الکترومغناطیسی شدید فراهم می‌کنند.

اهمیت عملی قفس‌های فارادی در محافظت الکترومغناطیسی در توانایی آنها در ارائه یک راه حل مقرون به صرفه و قابل اعتماد برای حفظ الکترونیک در برابر EMPها آشکار است. کاربرد آنها به بخش‌های مختلف از جمله مخابرات، مراکز داده و زیرساخت‌های حیاتی گسترش می‌یابد و آنها را به یک جزء ضروری در اقدامات حفاظتی در برابر تأثیر مخرب تداخل الکترومغناطیسی تبدیل می‌کند.


برای مقابله با یک انفجار پالس الکترومغناطیسی (EMP)، یک سپر باید قادر به جذب یا تغییر مسیر انرژی پالس باشد. انواع مختلفی از سپرها وجود دارند که می‌توان از آن‌ها برای محافظت در برابر EMPها استفاده کرد که هر کدام نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند.

یکی از انواع سپرها، قفس فارادی است که یک محفظه رسانا از موادی است که می‌تواند میدان‌های الکترومغناطیسی را مسدود کند. قفس فارادی با هدایت انرژی الکتریکی EMP در اطراف قسمت بیرونی قفس کار می‌کند و از هرگونه الکترونیک یا اشیاء دیگر داخل قفس محافظت می‌کند. با این حال، اثربخشی یک قفس فارادی به قدرت و فرکانس EMP و همچنین رسانایی مواد مورد استفاده در قفس بستگی دارد. دستورالعمل‌هایی برای ساخت یک قفس فارادی در اینترنت وجود دارد.

نوع دیگر سپر، سپر مغناطیسی است که با تغییر مسیر میدان مغناطیسی EMP دور از شیء محافظت‌شده کار می‌کند. سپر‌های مغناطیسی اغلب از موادی مانند آهن، نیکل و کبالت ساخته می‌شوند که دارای نفوذپذیری مغناطیسی بالایی هستند. با این حال، سپر‌های مغناطیسی در برابر میدان الکتریکی EMP کمتر مؤثر هستند.

نوع سوم سپر، ترکیبی از هر دو سپر فارادی و مغناطیسی است. این سپرها برای مسدود کردن هر دو جزء الکتریکی و مغناطیسی یک EMP طراحی شده‌اند و می‌توانند محافظت جامع‌تری نسبت به هر یک از انواع سپر به تنهایی ارائه دهند.

اثربخشی هر سپری به ویژگی‌های خاص EMP که مسدود می‌شود و همچنین مواد و طراحی خود سپر بستگی دارد. منابع بالقوه EMP، مانند انفجار هسته‌ای، فوران خورشیدی یا حمله عمدی EMP، تعیین می‌کند که دقیقاً چه نوع/هایی از حفاظت برای اطمینان از اقدامات مناسب برای محافظت از زیرساخت‌های حیاتی و الکترونیک مورد نیاز است.


الکترونیک مدرن به بخشی از زندگی روزمره ما تبدیل شده است، چه بخواهیم چه نخواهیم. تا زمانی که کار می‌کنند، زندگی را آسان‌تر می‌کنند! نکته اینجاست که هرچه با الکترونیک راحت‌تر شویم، هرچه بیشتر به فناوری وابسته شویم، آسیب‌پذیرتر می‌شویم.
بسیاری از ما هر روز به این موضوع فکر نمی‌کنیم، اما اگر یک پالس الکترومغناطیسی (EMP) رخ دهد، می‌تواند بسیاری از دستگاه‌های الکترونیکی و فناوری را مختل و نابود کند. و بعد چه؟

همانطور که ویروس کرونا ثابت کرد، فقط به این دلیل که یک رویداد نادر است، به این معنی نیست که هرگز اتفاق نخواهد افتاد. بنابراین شاید بهتر باشد برای رویدادهای نادرتر که می‌توانند منجر به اختلال در زندگی ما شوند، آماده شویم.
در این صفحه، به بررسی دقیق‌تر اینکه EMP چیست، چه چیزهایی نگران‌کننده است و چگونه می‌توانید با محافظت از ارزشمندترین وسایل الکترونیکی خود در برابر حمله EMP آماده شوید، می‌پردازیم.

EMP چیست؟
آیا EMP به طور دائم وسایل الکترونیکی شما را نابود می‌کند؟
چه وسایل الکترونیکی در برابر EMP زنده می‌مانند؟
چگونه وسایل الکترونیکی را از حمله EMP محافظت کنیم؟
محافظت اولیه و DIY EMP که می‌توانید در خانه امتحان کنید
راه حل واقعی - قفس فارادی
مزایای استفاده از جعبه فارادی حرفه‌ای از Underwater Kinetics (UK)

EMP چیست؟
یک پالس الکترومغناطیسی (EMP) یک انفجار از تشعشعات الکترومغناطیسی است که انرژی ایجاد می‌کند و می‌تواند به راحتی به وسایل الکترونیکی و دستگاه‌های فناوری شما آسیب برساند و آنها را نابود کند. EMPها انفجارهای سریع، نامرئی و اغلب غیرقابل پیش‌بینی انرژی هستند که توسط انفجار هسته‌ای، رویدادهای طبیعی خورشیدی قدرتمند یا بمب‌های EMP تولید می‌شوند و می‌توانند باعث از دست رفتن موقت یا دائمی برق شوند.

شما نمی‌توانید کاری در مورد هیچ یک از اینها انجام دهید، اما می‌توانید اطمینان حاصل کنید که دستگاه‌های الکترونیکی شما در برابر EMP ایمن هستند.
پس چگونه می‌توان وسایل الکترونیکی را از EMP محافظت کرد؟
ما استفاده از تکنیک محافظت RF (تشعشعات الکترومغناطیسی یا محافظت الکترومغناطیسی) را توصیه می‌کنیم که در آن خطرات الکترومغناطیسی کاهش می‌یابد و میدان الکترومغناطیسی به طور موثر با موانع مواد مغناطیسی مسدود می‌شود. راه‌های زیادی برای ایجاد محافظت EMP وجود دارد که بعداً به آن خواهیم پرداخت.
آیا EMP به طور دائم وسایل الکترونیکی شما را نابود می‌کند؟
یک حمله EMP می‌تواند باعث شود برخی از وسایل الکترونیکی، ماشین‌آلات و کنترل‌های ژنراتور به طور موقت یا دائمی از کار بیفتند. دو چیز را باید در نظر گرفت - یکی خود دستگاه و دیگری شبکه برق. دستگاه شما ممکن است کار کند (برای مدتی)، اما بدون برق برای شارژ مجدد، تقریباً مرده است.
وسایل الکترونیکی قادر به تغییر از حالت "روشن" به "خاموش" نخواهند بود. داده‌هایی که با تجهیزات از راه دور ارتباط برقرار می‌کنند نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند.
از دستگاه‌های الکترونیکی مانند تلویزیون‌ها تا تلفن‌های همراه و ژنراتورها؛ EMP می‌تواند به وسایل الکترونیکی یا هر وسیله‌ای که با برق کار می‌کند آسیب برساند. میزان آسیب متفاوت خواهد بود، بسته به شدت قدرت EMP در حالی که دستگاه‌های الکترونیکی کوچک و دستی ممکن است از حمله EMP بهبود یابند.
با این حال، سیستم‌هایی که به خطوط برق متصل هستند، مانند شبکه برق یا تلفن ثابت ممکن است هنگام قرار گرفتن در معرض EMP آسیب دائمی به قطعات خود وارد کنند.
چه وسایل الکترونیکی در برابر EMP زنده می‌مانند؟
EMP به طور کلی به الکترونیک حالت جامد حمله می‌کند، بنابراین وسایلی که با مدار الکترونیکی کار می‌کنند، از کار می‌افتند. شبکه برق به طور مستقیم تحت تأثیر قرار می‌گیرد و ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا تعمیر شود و به حالت عادی بازگردد.
اگرچه EMP می‌تواند بسیار ترسناک باشد، اما وسایل الکترونیکی ساده‌ای که کنترل الکترونیکی حالت جامد قابل اعتمادی ندارند، احتمالاً از حمله EMP جان سالم به در می‌برند.
بیایید به چند نمونه خاص نگاه کنیم:
پنل‌های خورشیدی
پنل‌های خورشیدی که در حال کار هستند و سیم‌کشی شده‌اند، قطعاً حداقل مقداری آسیب را مشاهده خواهند کرد. یک EMP هسته‌ای مقداری آسیب وارد می‌کند - شاید نه به اندازه‌ای که پنل خورشیدی را از بین ببرد، اما قطعاً عملکرد و کارایی آن را کاهش می‌دهد. باید زنده بماند - فقط!

لوازم غیر برقی
لوازم خانگی مانند شومینه، اجاق خورشیدی، ابزار برقی یا ژنراتورها تحت تأثیر EMP قرار نمی‌گیرند. این لوازم غیر برقی لزوماً با کنترل‌های الکترونیکی حالت جامد کار نمی‌کنند و احتمالاً حتی پس از اینکه EMP از منطقه شما عبور کرد، همچنان کار خواهند کرد.
لوازم دستی
لوازم دستی نیز به طور موثری در برابر EMP ایمن هستند. مطمئن شوید که وسایل دستی در خانه یا محل کار خود دارید تا کارهای برقی معمولی را انجام دهید. شما در واقع می‌توانید بسیاری از کارها را به سادگی با استفاده از یک قهوه‌ساز دستی، دستگاه پاستاسازی، مخلوط‌کن دستی، بازکن کنسرو یا دستگاه‌های خاص با باتری انجام دهید.
الکترونیک قدیمی
بیشتر اجزای الکترونیکی قدیمی از یک شبکه حالت جامد استفاده نمی‌کنند. اگر رادیو یا تلویزیون قدیمی شما از لامپ‌های خلاء برای کار استفاده می‌کند، خوش شانس هستید. آنها به تلویزیون قدیمی شما خندیدند اما حالا چه کسی می‌خندد!

الکترونیک کوچک و قابل حمل
این را در دسته "شاید" قرار دهید. وسایل الکترونیکی کوچک مانند دستگاه‌های تلفن همراه ممکن است از حمله EMP جان سالم به در ببرند، به ویژه اگر در ساختمان‌های بتنی قرار داشته باشند. با این حال، این به مکان، شدت و نوع EMP بستگی دارد.
چگونه وسایل الکترونیکی را از حمله EMP محافظت کنیم؟
نمی‌خواهم دروغ بگویم - یک حمله EMP هم در کوتاه مدت و هم در بلند مدت برای تمدن خبر بدی است.
با این حال، حتی می‌توان از یک EMP جان سالم به در برد، اما باید به اندازه کافی آماده باشید زیرا ممکن است هشدار کمی وجود داشته باشد. علاوه بر نکات معمول بقا، مانند داشتن غذا، آب و کیت‌های پزشکی آماده - دستگاه‌های الکترونیکی کارکردنی به شما کمک می‌کنند تا در جریان آنچه اتفاق می‌افتد، بمانید.
بنابراین تمام کاری که می‌توانید برای حفظ عملکرد تمام دستگاه‌ها و لوازم الکترونیکی خود انجام دهید. راه‌هایی برای محافظت یا محافظت از وسایل الکترونیکی شما وجود دارد، اما مطمئن شوید که همیشه احتیاط کنید.
محافظت اولیه و DIY EMP که می‌توانید در خانه امتحان کنید
آیا کیسه یا جعبه EMP ندارید؟ متاسفم.
اما نگران نباشید، در اینجا چند ابزار DIY وجود دارد که کمک می‌کنند.
از فویل آلومینیومی استفاده کنید
یک قفس فارادی خانگی (در مورد قفس‌های فارادی بعداً بیشتر توضیح می‌دهیم) را می‌توان با پوشاندن کامل وسایل الکترونیکی یا لوازم خانگی خود با فویل آلومینیومی ایجاد کرد. دستگاه انتخابی را با پارچه، کاغذ یا هر عایق غیر رسانا بپیچید و حدود سه لایه فویل آلومینیومی بدون شکاف قابل مشاهده اضافه کنید.
PS: برای عملکرد صحیح این روش، پوسته باید به خوبی زمین شود.

از یک سطل زباله فولادی با درپوش استفاده کنید
می‌توانید داخل سطل را با پارچه یا مقوا بپوشانید تا وسایل الکترونیکی شما تحت تأثیر EMP قرار نگیرند. درپوش را با نوار چسب محکم کنید تا به راحتی از جا نیفتد.
یک سقف فلزی یا خانه با پنل‌های خورشیدی
خانه‌هایی با سقف‌های فلزی یا پنل‌های خورشیدی باید مقداری محافظت در برابر EMP ارائه دهند، اما باید به خوبی زمین شوند.
دستگاه‌ها را در مایکروویو قرار دهید
مایکروویوها به طور کلی در فرکانس 2.45 گیگاهرتز کار می‌کنند. آنها دارای محافظ داخلی هستند که از تشعشعات غیر یونیزه کننده استفاده می‌کند و باعث می‌شود غذا انرژی را جذب کند. مولکول‌های آب با یکدیگر تعامل می‌کنند و انرژی جنبشی را به صورت گرما خارج می‌کنند.
پنجره شیشه‌ای مایکروویو دارای سوراخ‌های کوچکی در یک صفحه فلزی است که می‌تواند به عنوان یک قفس فارادی عمل کند و انرژی را در دیواره‌های مایکروویو نگه دارد. این از شما هنگام گرم کردن غذا محافظت می‌کند، اما همچنین در جهت مخالف کار می‌کند - و مقداری محافظت را برای وسایل الکترونیکی قرار داده شده در داخل در هنگام وقوع حمله EMP فراهم می‌کند.

برای آزمایش اثربخشی، وسایل الکترونیکی یا لوازم کوچک خود را در مایکروویو (خاموش) قرار دهید و بررسی کنید که آیا سیگنالی دریافت می‌کنید یا خیر. همچنین - از استفاده از مایکروویو با دستگاه‌ها در داخل خودداری کنید!
راه حل واقعی - قفس فارادی
این قفس به نام بنیانگذار و دانشمند قرن نوزدهم، مایکل فارادی نامگذاری شده است، یک قفس، کیسه یا جعبه فارادی به توزیع تشعشعات الکترومغناطیسی به سطح بیرونی کمک می‌کند و اطمینان می‌دهد که هیچ باری در داخل محفظه قرار نگیرد.
این به طور موثری به عنوان یک سپر EMP عمل می‌کند که برای هدایت برق از زمین ساخته شده است. دستگاه‌های داخل قفس از جریان‌های آسیب‌رسان محافظت می‌شوند.
Backyard Brains به ما نشان می‌دهد که چگونه یک قفس فارادی DIY بسازیم:
اگرچه بسیاری از کیت‌ها یا الگوهای جعبه‌های ضد EMP به صورت آنلاین موجود هستند، ممکن است ارزش سرمایه‌گذاری در یک قفس حرفه‌ای را داشته باشد.
محافظت EMP، کوپلینگ امواج رادیویی، میدان‌های الکترومغناطیسی و میدان‌های الکترواستاتیک را کاهش می‌دهد. همه اینها تهدیدات بالقوه‌ای برای سیستم‌های الکترونیکی هستند.

اگر به دنبال گزینه‌های محافظت حرفه‌ای EMP هستید، به جای درستی آمده‌اید. ما طیف وسیعی از قفس‌های فارادی پیچیده را برای کمک به محافظت از وسایل الکترونیکی شما توسعه داده‌ایم. جعبه‌های محافظ EMP همه محیطی ما با یک رزین رسانای اختصاصی قالب‌گیری شده‌اند که سطح بالایی از تضعیف را برای تشعشعات الکترومغناطیسی در طیف وسیعی از فرکانس‌ها فراهم می‌کنند. این جعبه‌ها همچنین در برابر گرد و غبار و آب مهر و موم شده‌اند و برای تحمل ضربه‌هایی که در سفر با آنها مواجه می‌شوید، مقاوم هستند.
مزایای استفاده از جعبه فارادی حرفه‌ای از Underwater Kinetics (UK)
برخلاف مس، آلومینیوم، فولاد یا محفظه‌های DIY سنتی، چسب پلاستیک رسانایی که برای جعبه‌های ما استفاده می‌کنیم، به دلیل خوردگی احتمالی، قابلیت محافظت خود را از دست نمی‌دهد. این تداوم الکتریکی بین درپوش و پایه جعبه را فراهم می‌کند که از وسایل الکترونیکی شما در برابر گرد و غبار یا آب محافظت می‌کند. همه جعبه‌های ما با استاندارد MIL-STD-464 مطابقت دارند: الزامات اثرات محیطی الکترومغناطیسی برای سیستم‌ها.

محافظت از EMP برای وسایل الکترونیکی یا لوازم خانگی شما آنقدر دشوار نیست که فقط آژانس‌های دولتی بتوانند آماده شوند. احتمال خوبی وجود دارد که هرگز به این محافظت نیاز نداشته باشید، اما باید از خود بپرسید که آیا شما فردی هستید که مایل به ریسک کردن هستید یا خیر.
اگر نه، چه یک راه حل DIY باشد یا یک کیسه EMP حرفه‌ای، مطمئن شوید که مراحل لازم را برای محافظت از خود در برابر رویدادهای فاجعه‌بار آینده انجام می‌دهید.


حمله پالس الکترومغناطیسی هسته‌ای (NEMP) می‌تواند الکترونیک را در همه جا نابود کرده و باعث مرگ میلیون‌ها نفر شود.
محافظت در برابر پالس الکترومغناطیسی
تهدید حمله EMP امروز بیش از هر زمان دیگری واقعی است. کشورهایی مانند کره شمالی و ایران در حال حاضر فناوری لازم برای انجام حمله EMP را در اختیار دارند و عواقب آن ویرانگر خواهد بود.
EMP مانند رعد و برق فوق‌العاده پرانرژی است. با این تفاوت که به جای برخورد به یک نقطه، می‌تواند یک کشور کامل، مانند ایالات متحده، را با یک میدان EMP پوشش دهد.
حمله پالس الکترومغناطیسی هسته‌ای (NEMP) می‌تواند الکترونیک را در همه جا نابود کند، باعث سقوط هواپیماها شود، ترافیک خودرو و ریلی را متوقف کند، شبکه‌های برق و سایر زیرساخت‌های حیاتی که تمدن مدرن و خود زندگی را ممکن می‌سازند را از کار بیاندازد. در نهایت، میلیون‌ها نفر از گرسنگی، بیماری و فروپاشی اجتماعی خواهند مرد.
موشک‌های EMP تنها تهدید برای دنیای مدرن مبتنی بر فناوری که امروزه می‌شناسیم نیستند. تهدیدات واقع‌بینانه دیگر عبارتند از طوفان‌های خورشیدی، تروریسم یا حتی سلاح‌های EMP ساختگی در مقیاس کوچکتر. در یوتیوب می‌توانید دستورالعمل‌های ساخت یک سلاح EMP را در عرض چند دقیقه پیدا کنید.

مقیاس و اثر EMP
تعداد بیشتری از کشورها و سازمان‌ها به مواد هسته‌ای دسترسی دارند و در نتیجه خطر انفجارهای هسته‌ای وجود دارد. برای اینکه ایده‌ای از فاصله‌های درگیر داشته باشید: یک انفجار هسته‌ای در استراتوسفر بالای مسکو یک میدان NEMP را در سراسر اروپای غربی، از جمله لندن ایجاد می‌کند. چنین میدان NEMP می‌تواند تمام داده‌های محافظت نشده را نابود کند. در سمت چپ، نقشه‌ای را مشاهده می‌کنید که ایده‌ای از تأثیر آن بر ایالات متحده به تنهایی به شما می‌دهد.

تهدید IEMI
چندین تهدید الکترومغناطیسی (EM) وجود دارد. تداخل الکترومغناطیسی عمدی (IEMI) یک خطر رو به رشد دیگر در سراسر جهان است. با تمام دستگاه‌های الکتریکی و فرآیندهای کنترل خودکار، آسیب‌پذیری ما در حال افزایش است. پیچیدگی تشعشعات در حال افزایش نیز وجود دارد. امکانات و مشکلات بیشتر به انواع مختلفی از راه حل‌ها نیاز دارند. به شبکه‌های هوشمند برق، واقعیت مجازی، خودروهای بدون راننده، فناوری ردیابی چشم، سلول‌های فتوولتائیک با راندمان بالا، مبدل‌های برق انرژی سبز، فناوری پوشیدنی بی‌سیم، گرافن، انرژی IonThruster و غیره فکر کنید.
تفاوت بین EMI و IEMI این است که IEMI تداخل الکترومغناطیسی عمدی است. با افزایش خطر حملات تروریستی، جنگ الکترونیک، سارقان و هکرهای هوشمند، تداخل عمدی بیشتری ایجاد می‌شود.
IEMI معمولاً در یک باند فرکانسی کوچک رخ می‌دهد. EMP یا HEMP (EMP با ارتفاع بالا) معمولاً به صورت پهن‌باند رخ می‌دهد. تهدیدات EMP یکی از بزرگترین تهدیدات الکترومغناطیسی این زمان است. میزان تأثیر آن بسیار زیاد است. دامنه چنین حمله‌ای فوق العاده است. HEMP یک پالس کوتاه مدت، پر دامنه و پهن‌باند از انرژی الکترومغناطیسی است. این می‌تواند تأثیر بسیار مخربی بر دنیایی داشته باشد که بدون الکترونیک کار نمی‌کند.

EMP یک تهدید برای

امنیت ملی
مراکز داده
مخابرات
شرکت‌های گرمایشی
بخش حمل و نقل
بانک‌ها و سایر خدمات مالی
سیستم‌های امنیتی
زیرساخت توزیع برق
بیمارستان‌ها و مراکز بهداشتی عمومی
صنعت نفت/گاز
تاسیسات تصفیه آب
تمام موارد دیگر مبتنی بر فناوری که ذکر نشده‌اند

سیستم‌های فعال مانند دستگاه‌های انفجار EMP
یک دستگاه انفجار EMP قابل حمل و با باتری می‌تواند در تقریباً هیچ زمانی میدان‌های بسیار قدرتمندی ایجاد کند. یک انفجار می‌تواند برای آسیب رساندن به تمام سرورها و سایر الکترونیک (ایمنی) در محل شما کافی باشد.
در اینترنت می‌توانید به راحتی دستورالعمل‌هایی برای ساخت یک دستگاه انفجار EMP پیدا کنید. یک فرد ماهر می‌تواند با استفاده از قطعات موجود، آن را در چند ساعت بسازد. برای افرادی که در خواندن متن‌ها مشکل دارند، حتی یک ویدیوی آموزشی در یوتیوب وجود دارد.
و یک جنایتکار تنبل یا کم‌مهارت‌تر می‌تواند یک دستگاه قابل حمل را به طور کامل و ناشناس، با کمتر از 1000 دلار آمریکا، از چندین منبع در سراسر جهان اجاره کند. این یک صنعت واقعی، یک نوع جرم کاملاً جدید است.
این امواج NEMP از طریق هوا به مدت صدها متر منتشر می‌شوند و دیوارهای بتنی مانعی نیستند. امواج می‌توانند از طریق کابل‌های موجود، از طریق محافظ فلزی اطراف کابل‌ها یا حتی خطوط لوله معمولی برای گاز و آب نیز حرکت کنند و انفجار قدرت از بین برنده داده‌ها را به هدف مورد نظر خود، یعنی مرکز داده شما، برسانند.

راه حل‌ها و مهندسی محافظت از EMP سیستم‌های Holland Shielding
Holland Shielding Systems یکی از شرکت‌های پیشرو در زمینه حفاظت از EMP است. به قفس‌های فارادی محافظت از EMP، فیلترهای خطوط برق و داده EMP، واحدهای مبدل Ethernet EMP و غیره فکر کنید.
مهندسان ما در زمینه حفاظت در برابر حملات EMP تخصص دارند. ما یک طیف تخصصی از محصولات برای محافظت در برابر تهدیدات EMP داریم.
اثربخشی محافظت از ما از حداقل الزامات HEMP مشخص شده در MIL-STD-188-125 (محافظت HEMP برای تاسیسات C4I زمینی که ماموریت‌های حیاتی و فوری را انجام می‌دهند) فراتر می‌رود.

فیلترهای ما با استفاده از آزمایشگاه آزمایشی داخلی خود آزمایش می‌شوند که با استفاده از آن می‌توانیم PCI را مطابق با پالس‌های آزمایشی E1 (20/500 ns 5 kA peak) و E2 (1.5/4000 µs 250 A peak) انجام دهیم. با استفاده از امکانات آزمایشی خود، اطمینان حاصل می‌کنیم که فیلترهای ما با بالاترین استانداردها مطابقت دارند و جریان‌های باقیمانده در محدوده استانداردهای قابل اجرا و هنجارها قرار دارند.

در زیر مجموعه‌ای از محصولات را خواهید یافت که به شما کمک می‌کند تا از تاسیسات خود در برابر حملات EMP محافظت کنید. یک قفس فارادی کامل به همراه تمام اجزایی که ما با محافظت از پالس الکترومغناطیسی تولید می‌کنیم، به تصویر کشیده شده است. در آزمایشگاه توسعه ما می‌توانیم هر محصول محافظت شده EMP را مطابق با خواسته شما توسعه دهیم. آزمایشگاه آزمایشی ما همچنین می‌تواند تجزیه و تحلیل گسترده‌ای از اندازه‌گیری EMP را در اختیار شما قرار دهد.
برای دریافت قیمت برای آزمایش محصول/دستگاه/و غیره با info@hollandshielding.com تماس بگیرید. ما تجربه گسترده‌ای در زمینه حفاظت از EMP در سطح بین‌المللی داریم.


این یک سوال خوب است. بعداً سعی می‌کنم منابعی را ارائه دهم.
افزایش ولتاژ ناشی از EMP تقریباً مشابه افزایش ولتاژ ناشی از برخورد صاعقه در نزدیکی است (البته EMP مدت بیشتری طول می‌کشد). دانش گسترده و عمومی در مورد محافظت در برابر صاعقه وجود دارد.

برای عملکرد دستگاه‌های الکترونیکی -
برای مدار یا جعبه کلی، می‌خواهید آن را به همان روشی که برای محافظت در برابر صاعقه در نزدیکی محافظت می‌کنید، محافظت کنید. یک قفس فارادی در اطراف دستگاه ایجاد کنید و آن را زمین کنید. منافذ موجود در محافظ را کوچک و باریک نگه دارید.
برای مدارهای ورودی و خروجی، دستگاه‌های محافظتی مشابه آنچه برای محافظت در برابر تخلیه الکترواستاتیک ESD استفاده می‌کنید، اضافه کنید - دستگاه‌هایی مانند تران‌زورب‌ها، دیودهای شاتکی سریع، و مقداری مقاومت و اندوکتانس در ورودی یا خروجی. اگر ممکن است با صاعقه مستقیم مواجه شوید یا آنتن‌های بزرگی داشته باشید، به دستگیره‌های ولتاژ تخلیه جرقه (مانند این http://www.abb.com/product/us/9AAC710009.aspx ) و مهندسی دقیق مسیرهای رسانا نیاز خواهید داشت.
توجه داشته باشید که ساختمان امپایر استیت خروجی تعدادی از ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی را دارد و به طور مکرر مورد اصابت صاعقه قرار می‌گیرد. بیشتر اوقات، پخش رادیویی و تلویزیونی پس از یک وقفه بسیار کوتاه از سر گرفته می‌شود.

برای دستگاه‌های الکترونیکی ذخیره شده - دستگاه را کاملاً در فویل آلومینیومی بدون هیچ گونه بازشدگی بپیچید، سپس در پلاستیک یا سلفون کاملاً بپیچید تا هیچ فلزی دیده نشود، سپس دوباره در فویل آلومینیومی، سپس سلفون و دوباره فویل آلومینیومی.
باید لایه‌هایی از فلز و دو لایه پلاستیک بین لایه‌های فلزی داشته باشید.
دو لایه فلز در واقع کافی است، داشتن سه لایه حاشیه ایمنی را فراهم می‌کند. هر باتری نیز باید پیچیده شود، اما ابتدا با پلاستیک شروع کنید تا اتصال کوتاه نشود.

***********
بسیاری از منابع قدیمی هستند، این مربوط به سال 1984 است -
http://www.amazon.com/EMP-Environment-System-Hardness-Design/dp/093226316X
این مربوط به سال 1990 و در وب است -
http://www.fas.org/nuke/intro/nuke/emp/toc.htm
******************نظری در مورد برخی از مقالات مرتبط با EMP **********
در حالی که تهدید EMP یک نگرانی معتبر است، مقداری تبلیغات منفی در مورد EMP وجود داشته است، به ویژه در مورد تجهیزات نظامی ایالات متحده.
اظهاراتی در نشریات اروپایی و آمریکایی وجود داشته است مبنی بر اینکه ارتش ایالات متحده در برابر EMP آسیب پذیر است، احتمالاً EMP توسط کره شمالی یا ایران پرتاب شود. این درست است که یک آسیب پذیری وجود دارد و این برای بسیاری از تجهیزات COTS (تجاری در دسترس) مورد استفاده توسط ایالات متحده نیز صادق است.
مقالات اروپایی - من حداقل دو مورد را در 8 سال گذشته دیده‌ام - به نظر می‌رسد EMP را به عنوان یک تهدید "جدید" و خطری برای ایالات متحده که قبلاً شناخته نشده بود، به تصویر می‌کشند. یک یا چند مورد تمایل دارند در برخی از مقالات اروپایی غایب باشند، اغلب همه آنها...
1. ایالات متحده اولین کشف کننده و/یا تایید کننده EMP بود.
2. ایالات متحده تعدادی آزمایش مرتبط با EMP را انجام داده است، از جمله سری در اقیانوس اطلس جنوبی.
3. طراحی برای اثرات EMP مدت زیادی است که بخشی از طراحی تجهیزات نظامی بوده است.
4. آزمایش آسیب پذیری در برابر اثرات EMP یک الزام مکرر برای سیستم‌های دفاعی اصلی است.
نتیجه گیری یا عنوان این مقالات معمولاً این است که ایالات متحده یک "نقطه آشیل [2]" دارد یا ایالات متحده می‌تواند به شدت توسط کشور کوچک X آسیب ببیند (هرگز روسیه یا چین، بلکه یک کشور کوچکتر یا تروریست‌ها).
من واقعاً نمی‌دانم چرا این مقالات ظاهر می‌شوند. بدیهی است که ممکن است به این دلیل باشد که روزنامه‌ها را می‌فروشند. دلیل دیگر لابی‌گری آشکار برای صرف هزینه‌های کلان برای محافظت در برابر EMP است. من حدس می‌زنم که در برخی سطوح اینها مقالات "احساس خوبی" هستند - آنها نشان می‌دهند که پس از صرف میلیاردها دلار برای دفاع، ایالات متحده هنوز در برابر یک ملت کوچک "آسیب پذیر" است. اگر شما یک سیاستمدار در یک کشور اروپایی متوسط هستید و تحت فشار ایالات متحده و بریتانیا برای افزایش سهم خود در هزینه‌های دفاعی و تعهد به نیروهای ناتو یا اتحادیه اروپا هستید، این نوع مقاله به ارائه مبنایی برای گفتن نه به افزایش هزینه‌های دفاعی کمک می‌کند.

آزمایش آسیب پذیری EMP

برای اطلاعات بیشتر:
http://en.wikipedia.org/wiki/Electromagnetic_pulse
[2] نقطه آشیل یک نقطه آسیب پذیر است. به: http://en.wikipedia.org/wiki/Achilles%27_heel مراجعه کنید.