اقتصاددانان معمولاً آمارهای کلان اقتصادی را تحت یکی از سه عنوان – پیشرو، عقب‌مانده یا همزمان – گروه‌بندی می‌کنند. این بدان معناست که آن‌ها از طریق شیشه جلو، آینه عقب یا پنجره کناری دیده می‌شوند.
شاخص‌های همزمان و عقب‌مانده، اطلاعاتی را در اختیار سرمایه‌گذاران قرار می‌دهند که تایید می‌کند اقتصاد در کجا قرار دارد و اخیراً کجا بوده است و تا حدی نشان می‌دهد که ممکن است به کجا برود.
تمام این اطلاعات به طور آزادانه توسط آژانس‌های دولتی و سایر سازمان‌هایی که داده‌ها را جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و گزارش می‌کنند، در دسترس قرار می‌گیرد. این اطلاعات همچنین به سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا تعیین کنند چه کاری باید انجام دهند تا اقتصاد را پایدار نگه دارند یا آن را در جهت بهتری سوق دهند.

نکات کلیدی

شاخص‌های اقتصادی، آمارهای کلان اقتصادی هستند که برای درک وضعیت کلی اقتصاد و جهت احتمالی آن استفاده می‌شوند.
شاخص‌ها به سه دسته پیشرو، عقب‌مانده و همزمان طبقه‌بندی می‌شوند. شاخص‌های پیشرو بیشترین توجه را به خود جلب می‌کنند.
این شاخص‌ها اطلاعات مهمی برای سیاست‌گذاران، سرمایه‌گذاران و تصمیم‌گیرندگان تجاری هستند.
برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از شاخص‌های بازار، درخواست‌های بیمه بیکاری، عرضه پول، ساخت و ساز مسکونی جدید ماهانه، فروش خانه‌های موجود، تولید ناخالص داخلی (GDP) و شاخص اعتماد مصرف‌کننده.

شاخص‌های بازار

برای اینکه یک شاخص اقتصادی ارزش پیش‌بینی‌کننده برای سرمایه‌گذاران داشته باشد، باید به‌روز باشد، باید آینده‌نگر باشد و باید ارزش‌های فعلی را بر اساس انتظارات آینده تعدیل کند. آمار معنادار در مورد جهت اقتصاد با شاخص‌های اصلی بازار و اطلاعاتی که در مورد موارد زیر ارائه می‌دهند، شروع می‌شود:

بازارهای سهام و معاملات آتی سهام
نرخ‌های بهره اوراق قرضه و وام مسکن و منحنی بازده
نرخ‌های ارز خارجی
قیمت کالاها، به ویژه طلا، سایر فلزات، غلات و نفت

اگرچه این معیارها برای سرمایه‌گذاران بسیار مهم هستند، اما به طور کلی به عنوان شاخص‌های اقتصادی در نظر گرفته نمی‌شوند. این به این دلیل است که آن‌ها خیلی دور به آینده نگاه نمی‌کنند – حداکثر چند هفته یا چند ماه.
نمودار تاریخچه شاخص‌ها در طول زمان، آن‌ها را در متن قرار می‌دهد و به آن‌ها معنا می‌بخشد. به عنوان مثال، دانستن اینکه خرید یک پوند انگلیس ۱.۲۶ دلار هزینه دارد، خیلی مفید نیست، اما دانستن اینکه پوند در بالاترین یا پایین‌ترین سطح پنج سال گذشته در برابر دلار معامله می‌شود، ممکن است مفید باشد.

گزارش‌های هفتگی داده‌های شاخص

گزارش هفتگی درخواست‌های بیمه بیکاری توسط وزارت کار منتشر می‌شود. در یک اقتصاد ضعیف‌تر، درخواست‌های بیکاری روند صعودی دارند. آن‌ها معمولاً به عنوان میانگین متحرک چهار هفته‌ای (MA) تجزیه و تحلیل می‌شوند تا واریانس هفتگی را از بین ببرند. افزایش درخواست‌ها نشان‌دهنده تضعیف اقتصاد است.
این گزارش به دلیل سوگیری ذاتی، مورد نظر قرار می‌گیرد زیرا افراد خوداشتغال، کارگران پاره‌وقت و کارمندان قراردادی که شغل خود را از دست می‌دهند، واجد شرایط دریافت مزایا نیستند و بنابراین در شمارش نمی‌شوند.

عرضه پول

عرضه پول، که توسط فدرال رزرو ردیابی و منتشر می‌شود، یک محاسبه فنی نسبتاً انتزاعی است. این مقدار پولی را که در اقتصاد در گردش است، جمع می‌کند.
در دنیای دیجیتالی که در آن مبالغ هنگفتی از پول می‌تواند در یک لحظه در سراسر جهان منتقل شود، این شاخص بخش زیادی از اهمیت خود را از دست داده است.

گزارش‌های ماهانه داده‌های شاخص

گزارش ساخت و ساز مسکونی جدید ماهانه، که معمولاً به عنوان شروع مسکن شناخته می‌شود، توسط اداره سرشماری و وزارت مسکن و توسعه شهری (HUD) منتشر می‌شود. این گزارش تعداد پروانه‌های ساختمانی صادر شده، شروع مسکن و تکمیل مسکن را نشان می‌دهد.
این یک شاخص پیشرو مهم در نظر گرفته می‌شود زیرا فعالیت‌های ساخت و ساز تمایل دارند در اوایل مرحله توسعه چرخه تجاری افزایش یابند.

فروش خانه‌های موجود

انتشار خبر فروش خانه‌های موجود توسط انجمن ملی املاک و مستغلات انجام می‌شود. در حالی که گزارش شروع مسکن بر عرضه تمرکز دارد، این گزارش بر تقاضا تمرکز دارد.
گزارش‌های ساخت و ساز مسکونی جدید و فروش خانه‌های موجود با هم برای ارزیابی سلامت کلی بخش مسکن استفاده می‌شوند.

۳.۹٪

نرخ بیکاری ایالات متحده در فوریه ۲۰۲۴، طبق آمار وزارت کار ایالات متحده.

داده‌های موجود در این گزارش معمولاً به دلیل طولانی بودن فرآیند بستن فروش خانه‌ها، دو ماه قدیمی هستند. این در پیش‌بینی هزینه‌های مصرف‌کننده مفید است. با این حال، باید با در نظر گرفتن عوامل فعلی مانند جهت نرخ بهره وام مسکن و ماهیت فصلی کسب و کار املاک و مستغلات در نظر گرفته شود.

اعتماد مصرف‌کننده

شاخص اعتماد مصرف‌کننده (CCI) توسط هیئت کنفرانس، یک گروه تحقیقاتی تجاری غیرانتفاعی منتشر می‌شود.
این یکی از معدود گزارش‌هایی است که ادراک و نگرش مصرف‌کنندگان و نحوه ارزیابی رفاه مالی شخصی خود را اندازه‌گیری و ردیابی می‌کند.
نتایج غیردقیق و مبهم هستند، اما شاخص اعتماد مصرف‌کننده در پیش‌بینی هزینه‌های مصرف‌کننده، که معمولاً حدود دو سوم تولید ناخالص داخلی ایالات متحده را تشکیل می‌دهد، به طور شگفت‌آوری دقیق ثابت شده است.

سایر شاخص‌های مهم

نظرسنجی چشم‌انداز کسب و کار تولیدی توسط فدرال رزرو فیلادلفیا منتشر می‌شود و بر اساس نظرسنجی از مدیران خرید در ۵۰۰۰ شرکت تولیدی در پنسیلوانیا، دلاور و نیوجرسی است. این نظرسنجی نظرات "بهتر"، "یکسان" یا "بدتر" را در مورد طیف وسیعی از سؤالات در مورد قیمت‌ها و در دسترس بودن تأمیناتی که به طور معمول خریداری می‌کنند، جمع‌آوری می‌کند.

محدودیت‌های آن – اندازه نمونه کوچک، جغرافیا محدود و تمرکز بر تولید – مانع از ارزیابی دقیق شاخص کلیدی مدیران خرید (PMI) که مقدم بر آن است، نمی‌شود. واریانس ماه به ماه در قرائت‌ها تا حدی به دلیل اندازه نمونه کوچک است.

شاخص مدیران خرید

شاخص مدیران خرید (PMI) توسط موسسه مدیریت تأمین منتشر می‌شود که قبلاً انجمن ملی مدیران خرید بود.
علیرغم اندازه نمونه کوچک و تمرکز بر تولید، وال استریت آن را به دقت زیر نظر دارد زیرا از نظر تاریخی در پیش‌بینی رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) قابل اعتماد بوده است.

جریان‌های صندوق سرمایه‌گذاری مشترک

گزارش جریان‌های صندوق سرمایه‌گذاری مشترک بلندمدت تخمینی به صورت ماهانه توسط موسسه سرمایه‌گذاری منتشر می‌شود. این شاخص مقادیر پولی را که به سهام، اوراق قرضه و صندوق‌های بازار پول سرازیر می‌شود، جمع می‌کند.
این گزارش به دلایل متعددی به طور گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. این خرید و فروش سهام فردی را حذف می‌کند و بین سرمایه‌گذاری سیستماتیک (مانند مشارکت‌های ۴۰۱(k)) و اقدامات زمان‌بندی بازار تمایز قائل نمی‌شود.
همچنین یک شاخص خلاف جریان است زیرا بسیاری از سرمایه‌گذاران فردی با خرید در قیمت‌های بالا و فروش در قیمت‌های پایین به رویدادها واکنش نشان می‌دهند. جریان صندوق بازار پول به طور جداگانه توسط فدرال رزرو گزارش می‌شود.

گزارش‌های صنعتی و تولیدی

گزارش ماهانه حمل و نقل، موجودی و سفارشات کالاهای بادوام تولیدکنندگان، که بیشتر به عنوان گزارش کالاهای بادوام (DGR) شناخته می‌شود، توسط اداره سرشماری منتشر می‌شود. این گزارش از تولیدکنندگان کالاهایی که طول عمر بیش از سه سال دارند، نظرسنجی می‌کند.

خرید کالاهای بادوام توسط مشاغل نشان‌دهنده گسترش ظرفیت است. افزایش فروش در خرده فروشی نشان‌دهنده افزایش اعتماد مصرف‌کننده است. نوسانات بالای ماه به ماه مستلزم استفاده از میانگین‌های متحرک و مقایسه‌های سال به سال برای شناسایی نقاط عطف در اقتصاد است.

سفارشات کارخانه

گزارش سفارشات کارخانه، که همچنین از اداره سرشماری است، دقیق‌تر و به موقع‌تر از گزارش کالاهای بادوام است. نقطه ضعف آن این است که تغییرات قیمت را که می‌تواند بر موجودی در زمان تورم و کسادی تأثیر بسزایی بگذارد، در نظر نمی‌گیرد.

این گزارش حاوی داده‌هایی برای دو ماه قبل از انتشار آن است و آن را به شاخصی "پیشرو از عقب" تبدیل می‌کند.

کتاب آبی

"کتاب آبی" (به طور رسمی "خلاصه نظرات در مورد شرایط اقتصادی فعلی توسط فدرال رزرو") هشت بار در سال توسط فدرال رزرو منتشر می‌شود. این شامل مجموعه‌ای از بحث‌ها از هر یک از ۱۲ منطقه فدرال، همراه با یک بیانیه خلاصه است که همه در لحن‌های غیرمتعهد و سنجیده‌ای که به عنوان "گفتار فدرال" شناخته می‌شود، ارائه می‌شوند.

تحلیلگران و سرمایه‌گذاران سعی می‌کنند معنای گزارش را که شبیه خواندن تفاله چای است، رمزگشایی کنند. این گزارش اقدامات کمیته باز بازار فدرال (FOMC) در جلسه بعدی را پیش‌بینی می‌کند، اگرچه بازار اوراق قرضه این اقدامات را با معیاری آماری که تقریباً بی‌نقص است، پیش‌بینی می‌کند.

شاخص‌های اقتصادی چه هستند؟

شاخص‌های اقتصادی، معیارهای آماری از معیارهای اقتصادی مختلف مانند تولید ناخالص داخلی (GDP)، بیکاری، تورم و مصرف هستند. این اعداد به سیاست‌گذاران و سرمایه‌گذاران ایده‌ای از اینکه اقتصاد به کجا می‌رود می‌دهند.

داده‌ها توسط آژانس‌های دولتی و سازمان‌های مختلف جمع‌آوری شده و به صورت گزارش ارائه می‌شوند.

شاخص‌های اصلی یک اقتصاد چه هستند؟

برخی از شاخص‌های اصلی سلامت کلی اقتصاد عبارتند از تولید ناخالص داخلی (GDP)، تورم، بیکاری، عرضه پول، هزینه‌های مصرف‌کننده، فروش خرده‌فروشی و فروش خانه‌های موجود.

شاخص پیشرو چیست؟

شاخص‌های پیشرو، معیارهای اقتصادی هستند که برای کمک به پیش‌بینی جهت اقتصاد استفاده می‌شوند. آن‌ها ارزشمندتر از سایر شاخص‌ها هستند زیرا تصور می‌شود آینده فعالیت‌های اقتصادی را پیش‌بینی می‌کنند تا اینکه وقایع اخیر را ثبت کنند.

شاخص‌های پیشرو شامل شاخص اعتماد مصرف‌کننده (CCI)، درخواست‌های اولیه بیکاری و سفارشات کالاهای بادوام است.

نتیجه‌گیری

شاخص‌های اقتصادی پیشرو می‌توانند به سرمایه‌گذاران احساسی از اینکه اقتصاد به کجا می‌رود بدهند تا بتوانند استراتژی‌های سرمایه‌گذاری خود را با شرایط آینده تنظیم کنند. آن‌ها زمانی مفیدتر هستند که در طول زمان ردیابی شوند تا روند بزرگتر قابل مشاهده باشد.

شاخص‌ها کامل نیستند و همیشه می‌توانند توسط رویدادهای غیرمنتظره مختل شوند. با این حال، نظارت بر اینکه اقتصاد به کدام سمت حرکت می‌کند و تنظیم انتخاب‌های سرمایه‌گذاری خود بر اساس آن منطقی است.


چرا تولید ناخالص داخلی مهم است؟

تولید ناخالص داخلی (GDP) یکی از پرکاربردترین معیارهای سنجش تولید یا خروجی یک اقتصاد است. این شاخص به عنوان ارزش کل کالاها و خدمات تولید شده در داخل مرزهای یک کشور در یک دوره زمانی مشخص – ماهانه، فصلی یا سالانه – تعریف می‌شود.

تولید ناخالص داخلی شاخص دقیقی از خروجی یک اقتصاد است و نرخ رشد تولید ناخالص داخلی احتمالاً بهترین شاخص رشد اقتصادی است.

نکات کلیدی

تولید ناخالص داخلی به سیاست‌گذاران و بانک‌های مرکزی این امکان را می‌دهد تا تشخیص دهند که آیا اقتصاد در حال انقباض است یا گسترش یافته و اقدامات لازم را به موقع انجام دهند.
همچنین به سیاست‌گذاران، اقتصاددانان و کسب‌وکارها اجازه می‌دهد تا تأثیر متغیرهایی مانند سیاست‌های پولی و مالی، شوک‌های اقتصادی و برنامه‌های مالیاتی و هزینه‌ای را تجزیه و تحلیل کنند.
تولید ناخالص داخلی را می‌توان از طریق رویکردهای هزینه‌ای، درآمدی یا ارزش افزوده محاسبه کرد.
تولید ناخالص داخلی یک شاخص بی‌نقص نیست؛ زیرا عوامل مهم متعددی را نادیده می‌گیرد.

درک اهمیت تولید ناخالص داخلی

پل ساموئلسون و ویلیام نوردهاوس به طور خلاصه اهمیت حساب‌های ملی و تولید ناخالص داخلی را در کتاب درسی مشهور خود با عنوان «اقتصاد» بیان می‌کنند.

در حالی که تولید ناخالص داخلی و بقیه حساب‌های درآمد ملی ممکن است مفاهیم پیچیده‌ای به نظر برسند، اما در واقع یکی از بزرگترین اختراعات قرن بیستم هستند.

آنها توانایی تولید ناخالص داخلی در ارائه تصویری کلی از وضعیت اقتصاد را با ماهواره‌ای در فضا مقایسه می‌کنند که می‌تواند وضعیت آب و هوا را در سراسر یک قاره بررسی کند. تولید ناخالص داخلی به سیاست‌گذاران و بانک‌های مرکزی این امکان را می‌دهد تا تشخیص دهند که آیا اقتصاد در حال انقباض یا گسترش است، آیا به تقویت نیاز دارد یا باید مهار شود و آیا تهدیداتی مانند رکود یا تورم افسارگسیخته در کمین است یا خیر.

حساب‌های درآمد و تولید ملی (NIPA) اساس اندازه‌گیری تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهند. سیاست‌گذاران، اقتصاددانان و کسب‌وکارها تأثیر متغیرهایی مانند سیاست‌های پولی و مالی و شوک‌های اقتصادی را تجزیه و تحلیل می‌کنند. این اطلاعات به آنها کمک می‌کند تا برنامه‌های مالیاتی و هزینه‌ای را در زیرمجموعه‌های خاصی از یک اقتصاد و کل اقتصاد ایجاد کنند.

استفاده از داده‌های تولید ناخالص داخلی

اکثر کشورها هر ماه و هر فصل داده‌های تولید ناخالص داخلی را منتشر می‌کنند. در ایالات متحده، اداره تحلیل اقتصادی (BEA) یک انتشار اولیه از تولید ناخالص داخلی فصلی را چهار هفته پس از پایان فصل و یک انتشار نهایی را سه ماه پس از پایان فصل منتشر می‌کند. انتشار BEA جامع است و حاوی جزئیات فراوانی است که به اقتصاددانان و سرمایه‌گذاران امکان می‌دهد اطلاعات و بینش‌هایی در مورد جنبه‌های مختلف اقتصاد به دست آورند.

داده‌های اولیه تولید ناخالص داخلی بیشترین تأثیر را بر بازارها دارد زیرا اولین تصویر از عملکرد اقتصاد است. انتشار بعدی تأثیر محدودی بر بازار دارد مگر اینکه انحراف قابل توجهی از رقم اولیه تولید ناخالص داخلی وجود داشته باشد. این امر به دلیل مدت زمانی است که از پایان فصل تا این انتشارها می‌گذرد.

محاسبه تولید ناخالص داخلی

تولید ناخالص داخلی را می‌توان از طریق رویکرد هزینه‌ای – مجموع هزینه‌های همه افراد در یک اقتصاد در یک دوره زمانی خاص – محاسبه کرد. رویکرد درآمدی – مجموع آنچه همه به دست آورده‌اند – نیز می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. هر دو باید به یک نتیجه برسند. روش سوم، رویکرد ارزش افزوده، تولید ناخالص داخلی را بر اساس صنعت محاسبه می‌کند.

تولید ناخالص داخلی مبتنی بر هزینه، هم مقادیر واقعی (با تعدیل تورم) و هم مقادیر اسمی را تولید می‌کند، در حالی که محاسبه تولید ناخالص داخلی مبتنی بر درآمد فقط به صورت اسمی انجام می‌شود. رویکرد هزینه‌ای رایج‌تر است و با جمع کل مصرف، هزینه‌های دولت، سرمایه‌گذاری و خالص صادرات به دست می‌آید. تولید ناخالص داخلی به صورت زیر محاسبه می‌شود:

GDP = C + I + G + (X – M)

که در آن:

C = مصرف خصوصی یا هزینه‌های مصرف‌کننده
I = هزینه‌های تجاری
G = هزینه‌های دولت
X = ارزش صادرات
M = ارزش واردات

عواملی که بر تولید ناخالص داخلی تأثیر می‌گذارند

تولید ناخالص داخلی به دلیل چرخه تجاری نوسان دارد. هنگامی که اقتصاد رونق دارد و تولید ناخالص داخلی در حال افزایش است، زمانی فرا می‌رسد که فشارهای تورمی به سرعت افزایش می‌یابند زیرا نیروی کار و ظرفیت تولید به اشباع نزدیک می‌شوند. این امر باعث می‌شود بانک مرکزی چرخه سیاست پولی سخت‌گیرانه‌تری را برای خنک کردن اقتصاد بیش از حد گرم شده و مهار تورم آغاز کند.

نرخ بهره

با افزایش نرخ بهره، شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان هزینه‌های خود را کاهش می‌دهند و اقتصاد کند می‌شود. کاهش تقاضا باعث می‌شود شرکت‌ها کارکنان خود را اخراج کنند و این امر بیشتر بر اعتماد و تقاضای مصرف‌کننده تأثیر می‌گذارد.

برای شکستن این چرخه باطل، بانک مرکزی سیاست پولی را تسهیل می‌کند تا رشد اقتصادی و اشتغال را تحریک کند تا زمانی که اقتصاد دوباره رونق یابد. این چرخه در طول زمان تکرار می‌شود.

هزینه‌های مصرف‌کننده

هزینه‌های مصرف‌کننده بزرگترین جزء است که بیش از دو سوم اقتصاد ایالات متحده را تشکیل می‌دهد. بنابراین، اعتماد مصرف‌کننده تأثیر بسیار زیادی بر رشد اقتصادی دارد. سطح بالای اعتماد نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان مایل به خرج کردن هستند، در حالی که سطح پایین نشان‌دهنده عدم اطمینان در مورد آینده و تمایل به خرج نکردن است.

سرمایه‌گذاری تجاری

سرمایه‌گذاری تجاری جزء حیاتی دیگری از تولید ناخالص داخلی است زیرا ظرفیت تولید را افزایش می‌دهد و اشتغال را تقویت می‌کند. هزینه‌های دولت نیز اهمیت ویژه‌ای به عنوان یک جزء از تولید ناخالص داخلی به دست می‌آورند، زمانی که هزینه‌های مصرف‌کننده و سرمایه‌گذاری تجاری به شدت کاهش می‌یابد، برای مثال، پس از یک رکود.

در نهایت، مازاد حساب جاری نیز تولید ناخالص داخلی یک کشور را افزایش می‌دهد زیرا (X – M) مثبت است، در حالی که کسری مزمن مانعی برای تولید ناخالص داخلی است.

معایب تولید ناخالص داخلی

تولید ناخالص داخلی اقتصاد زیرزمینی را در نظر نمی‌گیرد. این شاخص به داده‌های رسمی متکی است، بنابراین میزان اقتصاد زیرزمینی را که می‌تواند در برخی کشورها قابل توجه باشد، در نظر نمی‌گیرد.

در یک اقتصاد جهانی باز، از نظر جغرافیایی محدود است. تولید ناخالص ملی (GNP) که خروجی شهروندان و شرکت‌های یک کشور را صرف نظر از موقعیت مکانی آنها اندازه‌گیری می‌کند، در برخی موارد به عنوان یک معیار بهتر از خروجی نسبت به تولید ناخالص داخلی در نظر گرفته می‌شود. به عنوان مثال، تولید ناخالص داخلی سود به دست آمده در یک کشور توسط شرکت‌های خارجی که به سرمایه‌گذاران خارجی بازگردانده می‌شود را در نظر نمی‌گیرد. این امر می‌تواند خروجی واقعی اقتصادی یک کشور را بیش از حد نشان دهد. به عنوان مثال، در سال 2022، ایرلند تولید ناخالص داخلی 506.3 میلیارد یورو و تولید ناخالص ملی 362.9 میلیارد یورو داشت، تفاوت 143.4 میلیارد یورو (یا 28 درصد تولید ناخالص داخلی) عمدتاً به دلیل بازگشت سود توسط شرکت‌های خارجی مستقر در ایرلند بود.

تولید ناخالص داخلی بر خروجی اقتصادی تأکید می‌کند بدون اینکه رفاه اقتصادی را در نظر بگیرد. رشد تولید ناخالص داخلی به تنهایی نمی‌تواند توسعه یک کشور یا رفاه شهروندان آن را اندازه‌گیری کند. به عنوان مثال، یک کشور ممکن است در حال تجربه رشد سریع تولید ناخالص داخلی باشد، اما این امر ممکن است هزینه قابل توجهی را از نظر تأثیرات زیست محیطی و افزایش نابرابری درآمدی به جامعه تحمیل کند.

تولید ناخالص داخلی در سطح جهانی

تولید ناخالص داخلی همچنین مهم است زیرا به اقتصاددانان اجازه می‌دهد تا در مورد روند‌های جهانی اطلاعات کسب کنند. به عنوان مثال، چین و هند با وجود جمعیت زیاد خود موفق شده‌اند، به طوری که تولید ناخالص داخلی چین از 149.54 میلیارد دلار در سال 1978 به 17.96 تریلیون دلار در سال 2022 افزایش یافته است. هند در همین دوره با سرعت رشد کمتری مواجه شد – 137.3 میلیارد دلار به 3.39 تریلیون دلار.

تصویر زیر نشان می‌دهد که بین سال‌های 1990 و 2019، بازارهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه سریع‌تر از جهان توسعه‌یافته رشد کردند. واگرایی در نرخ‌های رشد در سال 2007 شروع به کاهش کرد. خط قرمز نشان‌دهنده تولید ناخالص داخلی بازارهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه، خط آبی نشان‌دهنده اقتصادهای پیشرفته و خط قهوه‌ای نشان‌دهنده تولید ناخالص داخلی جهان است.

صندوق بین‌المللی پول

در سال 2011، کشورهای در حال توسعه به طور جمعی رشد تولید ناخالص داخلی 6.4 درصدی را ثبت کردند، در حالی که کشورهای توسعه‌یافته تنها 1.7 درصد رشد کردند. تا سال 2019، شکاف تنگ‌تر شده بود، اما در سال 2020، همه‌گیری COVID-19 در خروجی اکثر کشورها اختلال ایجاد کرد. تا اواسط سال 2023، تولید ناخالص داخلی جمعی کشورهای در حال توسعه به 3.9 درصد کاهش یافت، در حالی که تولید ناخالص داخلی کشورهای توسعه‌یافته به 1.3 درصد کاهش یافت.

واگرایی در خروجی که در اوایل قرن وجود داشت، طبق به‌روزرسانی چشم‌انداز اقتصادی جهانی صندوق بین‌المللی پول برای ژوئیه 2023، در حال تکرار است.

ارزش کل بازار سهام به تولید ناخالص داخلی

یک معیار جالب که سرمایه‌گذاران می‌توانند از آن برای درک ارزش‌گذاری بازار سهام استفاده کنند، نسبت ارزش کل بازار سهام به تولید ناخالص داخلی است که به صورت درصد بیان می‌شود. نزدیک‌ترین معادل این در ارزش‌گذاری سهام، ارزش کل بازار به فروش کل (یا درآمد) است که در اصطلاح سهامی، نسبت قیمت به فروش شناخته می‌شود.

همانطور که سهام در بخش‌های مختلف با نسبت‌های قیمت به فروش بسیار متفاوت معامله می‌شوند، سایر کشورها نیز با نسبت‌های ارزش کل بازار سهام به تولید ناخالص داخلی که در همه جا پراکنده هستند، معامله می‌شوند. به عنوان مثال، ایالات متحده در سه ماهه چهارم سال 2020 نسبت ارزش کل بازار سهام به تولید ناخالص داخلی 193.3 درصد داشت، در حالی که چین نسبت کمی بیش از 83.2 درصد و هند نسبت 97.2 درصد داشت.

با این حال، سودمندی این نسبت در مقایسه آن با هنجارهای تاریخی برای یک کشور خاص نهفته است. به عنوان مثال، ایالات متحده در پایان سال 2015 نسبت ارزش کل بازار سهام به تولید ناخالص داخلی 137.7 درصد داشت که تا پایان سال 2020 به 193.3 درصد افزایش یافت. با توجه به افزایش بازار سهام ایالات متحده تا پایان سال 2020 – و با استفاده از hindsight – این قرائت‌ها ممکن است به عنوان مناطق ارزندگی و بیش‌ارزشی دیده شوند.

سه مزیت تولید ناخالص داخلی چیست؟

این شاخص به سیاست‌گذاران و بانک‌های مرکزی اجازه می‌دهد تا تعدیل‌ها و تصمیم‌گیری‌ها انجام دهند، به تحلیلگران اقتصادی داده‌هایی می‌دهد که به آنها کمک می‌کند تا اثرات تصمیمات را ببینند و به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین شاخص‌های خروجی یک کشور در نظر گرفته می‌شود.

مزایا و معایب تولید ناخالص داخلی چیست؟

در حالی که تولید ناخالص داخلی به طور گسترده به عنوان دقیق‌ترین شاخص خروجی یک کشور در نظر گرفته می‌شود، تراکنش‌هایی که خارج از بازار رخ می‌دهند یا نابرابری درآمدی در آن کشور را در نظر نمی‌گیرد. همچنین سود به دست آمده در یک کشور و بازگردانده شده به کشور دیگر را در نظر نمی‌گیرد.

کدام تولید ناخالص داخلی مهم‌تر است؟

تولید ناخالص داخلی واقعی تورم را در نظر می‌گیرد، بنابراین دقیق‌تر از تولید ناخالص داخلی اسمی در نظر گرفته می‌شود.

نتیجه‌گیری

از نظر توانایی آن در انتقال اطلاعات در مورد اقتصاد در یک عدد، تعداد کمی از نقاط داده می‌توانند با تولید ناخالص داخلی و نرخ رشد آن مطابقت داشته باشند. تولید ناخالص داخلی برای اهداف بسیاری استفاده می‌شود، از تجزیه و تحلیل اقتصادی تا سرمایه‌گذاری بین‌المللی.


یخچال‌ها، نگهبانان بزرگ پایداری اقلیم سیاره
طبیعت
ذوب شدن یخچال‌ها، پدیده‌ای که در قرن بیستم تشدید شد، در حال از بین بردن یخ‌های سیاره ماست. فعالیت‌های انسانی عامل اصلی انتشار دی‌اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای است. سطح دریا و پایداری جهانی به نحوه تکامل این توده‌های عظیم برف منجمد بستگی دارد.

سرعت ذوب شدن یخچال‌ها در سه دهه گذشته افزایش یافته است.
یخچال‌های زمین بیش از نیم قرن است که به آرامی در حال عقب‌نشینی هستند، زیرا تغییرات اقلیمی به طور اجتناب‌ناپذیری پیش می‌رود. طبق مطالعه ماهواره‌ای سال 2019 دانشگاه زوریخ (سوئیس)، هیچ مکانی در سیاره - به جز جنوب شرقی آسیا - قادر به مقاومت در برابر اثرات پدیده‌ای که از سال 1961 بیش از 9.6 میلیارد تن یخ یخچال را در سراسر جهان ذوب کرده است، نیست و طبق صندوق جهانی حیات وحش، تهدید می‌کند تا سال 2100 بیش از یک سوم تمام یخچال‌ها را تبخیر کند.
یخچال چیست و چگونه تشکیل می‌شود؟
این بلوک‌های عظیم یخ متحرک زمانی ایجاد می‌شوند که برف انباشته شده در مکان‌های سرد متراکم و دوباره متبلور شود، مانند یخچال‌های کوهستانی و قطبی که نباید با صفحات غول‌پیکر قطب شمال اشتباه گرفته شوند. یخچال‌ها بر اساس مورفولوژی - میدان‌های یخی، یخچال‌های سیرکی، یخچال‌های دره‌ای و غیره -، آب و هوا - قطبی، گرمسیری یا معتدل - و شرایط حرارتی - پایه سرد، گرم یا پلی‌ترمال - طبقه‌بندی می‌شوند.
تشکیل یک یخچال هزاران سال طول می‌کشد و اندازه آن بسته به میزان یخی که در طول عمر خود حفظ می‌کند، متفاوت است. رفتار این توده‌ها یادآور رودخانه‌هایی است که در هنگام ذوب شدن به آن‌ها غذا می‌دهند و سرعت آن‌ها به اصطکاک و شیب زمینی که روی آن حرکت می‌کنند، بستگی دارد. در مجموع، یخچال‌ها 10 درصد از سطح زمین را پوشش می‌دهند و همراه با کلاهک‌های یخی، تقریباً 70 درصد از آب شیرین جهان را تشکیل می‌دهند.
چرا یخچال‌ها ذوب می‌شوند؟ علل
افزایش دمای زمین بدون شک مسئول ذوب شدن یخچال‌ها در طول تاریخ بوده است. امروزه، سرعت پیشرفت تغییرات اقلیمی ممکن است باعث انقراض آن‌ها در زمان بی‌سابقه‌ای شود. بیایید نگاهی دقیق به علل ذوب شدن یخچال‌ها بیندازیم:

انتشار CO2: غلظت جوی دی‌اکسید کربن و سایر گازهای گلخانه‌ای (GHG) تولید شده توسط صنعت، حمل و نقل، جنگل‌زدایی و سوزاندن سوخت‌های فسیلی و از جمله سایر فعالیت‌های انسانی، کره زمین را گرم می‌کند و باعث ذوب شدن یخچال‌ها می‌شود.
گرمایش اقیانوس‌ها: اقیانوس‌ها 90 درصد از گرمای زمین را جذب می‌کنند و این امر بر ذوب شدن یخچال‌های دریایی تأثیر می‌گذارد که بیشتر در نزدیکی قطب‌ها و سواحل آلاسکا (ایالات متحده) واقع شده‌اند.

[PDF] اینفوگرافیک: چرخه حیات یک یخچال
اثرات ذوب شدن یخچال‌ها
در مطالعه ذکر شده، دانشگاه زوریخ فاش کرد که ذوب شدن یخچال‌ها در سه دهه گذشته سرعت گرفته است. این از دست دادن یخ در حال حاضر به 335 میلیارد تن در سال رسیده است که 30 درصد از نرخ فعلی رشد اقیانوس است. پیامدهای اصلی ذوب شدن یخچال‌ها عبارتند از:
  افزایش سطح دریا
ذوب شدن یخچال‌ها از سال 1961 به افزایش 2.7 سانتی‌متری سطح دریا کمک کرده است. علاوه بر این، یخچال‌های جهان حاوی یخ کافی - حدود 170000 کیلومتر مکعب - هستند که می‌توانند سطح دریا را تقریباً به نیم متر افزایش دهند.
  تأثیر بر آب و هوا
ذوب شدن یخچال‌ها در قطب‌ها جریان‌های اقیانوسی را کند می‌کند، پدیده‌ای که به تغییرات آب و هوای جهانی و مجموعه‌ای از رویدادهای آب و هوایی شدید در سراسر جهان مرتبط است.
  ناپدید شدن گونه‌ها
ذوب شدن یخچال‌ها همچنین باعث انقراض گونه‌های بی‌شماری می‌شود، زیرا یخچال‌ها زیستگاه طبیعی تعدادی از حیوانات، هم زمینی و هم آبزی هستند.
  آب شیرین کمتر
ناپدید شدن یخچال‌ها همچنین به معنای آب کمتر برای مصرف جمعیت، کاهش ظرفیت تولید انرژی برق آبی و آب کمتری برای آبیاری است.
راه حل‌هایی برای جلوگیری از ذوب شدن یخچال‌ها
یخچال‌شناسان معتقدند که با وجود از دست دادن عظیم یخ، هنوز هم زمانی برای نجات یخچال‌ها از انقراض پیش‌بینی شده وجود دارد. در اینجا چند ایده و پیشنهاد برای چگونگی کمک به دستیابی به این هدف وجود دارد:
  توقف تغییرات اقلیمی
برای مهار تغییرات اقلیمی و نجات یخچال‌ها، کاهش 45 درصدی انتشار جهانی CO2 در طول دهه آینده و کاهش آن به صفر پس از سال 2050 ضروری است.
  کاهش سرعت فرسایش آن‌ها
مجله علمی Nature پیشنهاد کرد که ساخت یک سد 100 متری در مقابل یخچال یاکوبشاون (گرینلند)، که بیشترین آسیب را از ذوب شدن قطب شمال دیده است، برای مهار فرسایش آن.
  ترکیب کوه‌های یخ مصنوعی
معمار اندونزیایی، فاریس راجاک کوتاهاتوها، برای پروژه خود به نام Refreeze the Arctic، که شامل جمع‌آوری آب از یخچال‌های ذوب شده، نمک‌زدایی و دوباره منجمد کردن آن برای ایجاد بلوک‌های یخی بزرگ شش ضلعی است، جایزه دریافت کرد. به لطف شکل خود، این کوه‌های یخ می‌توانند سپس برای ایجاد توده‌های یخ منجمد ترکیب شوند.
  افزایش ضخامت آن‌ها
دانشگاه آریزونا یک راه حل به ظاهر ساده را پیشنهاد کرد: تولید یخ بیشتر. پیشنهاد آن‌ها شامل جمع‌آوری یخ از زیر یخچال از طریق پمپ‌هایی است که با انرژی بادی کار می‌کنند تا روی کلاهک‌های یخی بالایی پخش شود تا منجمد شود و در نتیجه استحکام آن افزایش یابد.


تأثیرات یخی
تغییرات آب و هوایی به شیوه‌های خارق‌العاده‌ای بر سیاره ما تأثیر می‌گذارد. این تغییرات به‌طور جدایی‌ناپذیری با سیل‌های شدید و رویدادهای طوفانی، خشکسالی‌های بی‌سابقه، موج‌های گرما و سایر بلایایی مرتبط هستند که متأسفانه بسیار رایج شده‌اند.

کلاه یخی قطب جنوب در حال ذوب شدن و در دریا شناور است.
طبق گزارش ارزیابی ششم پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) که در سال 2021 منتشر شد، دمای متوسط سطح جهانی از قرن نوزدهم تاکنون حدود 1 درجه سانتی‌گراد (تقریباً 2 درجه فارنهایت) افزایش یافته است. برخی مناطق بیشتر از سایرین تحت تأثیر قرار گرفته‌اند - دما در قطب شمال احتمالاً در دو دهه گذشته بیش از دو برابر میانگین جهانی افزایش یافته است.1
افزایش چشمگیر دما در قطب شمال منجر به تحول این منطقه قطبی حساس شده است. بین سال‌های 1992 و 2020، صفحه یخی گرینلند تقریباً 5000 گیگاتن (Gt) یخ از دست داد که عامل اصلی آن فعالیت‌های انسانی بود. از دست دادن یخ منحصر به قطب شمال نیست، زیرا صفحه یخی قطب جنوب نیز در طول همین دوره بیش از 2500 گیگاتن یخ از دست داد.1
یخچال‌های آلپی - آن‌هایی که از ارتفاعات بالا در کوه‌ها سرچشمه می‌گیرند - نیز تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی قرار دارند. بسیاری از آن‌ها عقب‌نشینی کرده‌اند زیرا یخ آن‌ها سریع‌تر از آنی که بارش برف بتواند انباشته شود و یخ جدید تشکیل دهد، ذوب می‌شود. یخچال مویر در پارک ملی و پناهگاه خلیج گلیسر نمونه‌ای عالی از یخی است که در طول قرن گذشته به طور چشمگیری عقب‌نشینی کرده است.
شناخته‌شده‌ترین تأثیر ذوب شدن یخچال‌ها افزایش سطح دریا است، اما راه‌های دیگری نیز وجود دارد که جهان ما تغییر می‌کند، برخی از آن‌ها ممکن است برایتان شگفت‌انگیز باشد.

1) کاهش سطح دریا
شهودی‌ترین نتیجه ذوب شدن یخچال‌ها افزایش سطح دریا است - به تأثیر شماره 2 مراجعه کنید. با این حال، مناطقی وجود دارد که در آن‌ها ذوب شدن یخچال‌ها باعث کاهش سطح دریا شده است.
برای درک چگونگی این امر، به این نکته توجه کنید که 1) یخچال‌ها سنگین هستند و 2) پوسته زمین در پاسخ به وزن اضافی فرورفته (یعنی فرو می‌رود). این شبیه به نحوه واکنش یک کشتی باری هنگام بارگیری کانتینرهای بزرگ است - در آب پایین‌تر می‌نشیند.

هنگامی که یخچال‌ها ذوب می‌شوند، پوسته زمین در پاسخ به کاهش بار بالا می‌رود (یعنی بالا می‌رود) و در نتیجه خطوط ساحلی بالا می‌آیند (یعنی کاهش سطح دریا). در پاسخ به ذوب شدن یخچال‌ها، سطح دریا در امتداد سواحل آلاسکا از دهه 1930 تاکنون بیش از 13 میلی‌متر (حدود 0.5 اینچ) در سال کاهش یافته است.2
در امتداد ساحل، این امر منجر به تغییرات در سطح آب زیرزمینی، مسائل مربوط به مرزهای ملک و خشک شدن تالاب‌ها شده است.

2) افزایش سطح دریا
اکثر مناطق ساحلی در حال تجربه افزایش سطح دریا به دلیل ذوب شدن یخچال‌ها و انبساط حرارتی آب دریا هستند.
از اواخر دهه 1800، سطح متوسط دریا در سطح جهانی 21-24 سانتی‌متر (8-9 اینچ) افزایش یافته است. شاید نگران‌کننده‌تر این باشد که افزایش سطح دریا تسریع شده است - از 1.4 میلی‌متر در سال در بیشتر قرن بیستم به 3.6 میلی‌متر در سال در اوایل قرن بیست و یکم.3

افزایش سطح دریا در حال حاضر شروع به ایجاد خرابی کرده است. امواج طوفانی ناشی از طوفان‌ها می‌توانند بیشتر به داخل خشکی نفوذ کنند و سیل‌های مکرر جزر و مد (یعنی سیل‌های آزاردهنده) در ایالات متحده از دهه 1970 تا 900 درصد افزایش یافته است.3
بسیاری از مناطق ساحلی در معرض خطر سیل دائمی قرار دارند. بسته به مدل پیش‌بینی مورد استفاده، سطح دریا ممکن است تا سال 2100 بین 0.3 متر (1 فوت) تا نزدیک به 2 متر (6.5 فوت) افزایش یابد.1 سیل‌هایی که در امتداد مناطق ساحلی یک بار در هر قرن رخ می‌دادند، ممکن است به زودی به رویدادهای سالانه تبدیل شوند.

3) کند شدن جریان‌های اقیانوسی
ذوب شدن یخچال‌ها همچنین می‌تواند باعث توقف شبکه جریان‌های اقیانوسی زمین شود.
کمربند نقاله اقیانوسی سیستمی از جریان‌های آبی است که در سراسر جهان جریان دارند. گردش ترموهالینی نیروی محرکه این جریان‌ها است، زیرا گرما (ترمو) و نمک (هالین) بر چگالی آب تأثیر می‌گذارند - آب سرد و شور متراکم‌تر از آب گرم و کم‌شور است. آب اقیانوس در پاسخ به این تغییرات چگالی حرکت می‌کند و جریان‌هایی را تشکیل می‌دهد.

در شمال اقیانوس اطلس، ورود آب شیرین از ذوب شدن یخچال‌ها از غرق شدن سریع آب سرد جلوگیری می‌کند و در نهایت باعث کند شدن کل سیستم نقاله می‌شود. این مسئله‌ساز است، زیرا نقاله در الگوهای آب و هوایی، رساندن مواد مغذی به حیات دریایی و چرخه گازها نقش دارد.
یک فروپاشی ناگهانی و کامل نقاله قبل از سال 2100 بعید است، اگرچه اگر صفحه یخی گرینلند سریع‌تر از حد انتظار ذوب شود، ممکن است. این امر منجر به تغییرات ناگهانی در الگوهای آب و هوایی و چرخه آب می‌شود.1

گردش ترموهالینی: نیروی محرکه پشت جریان‌های جهانی که اقیانوس‌های کره زمین را گرم و سرد می‌کند.

4) قطب شمال جدید
چرخش زمین نیز در حال تغییر است زیرا مقادیر زیادی آب ذوب شده وارد اقیانوس‌ها می‌شود.
زمین دو مجموعه قطب دارد - قطب‌های مغناطیسی بخشی از میدان مغناطیسی زمین هستند و مسئول عملکرد قطب‌نما هستند، در حالی که قطب‌های جغرافیایی نقاطی روی محور نامرئی هستند که زمین حول آن می‌چرخد.
مکان قطب‌ها می‌تواند در طول زمان تغییر کند و حتی می‌دانیم که قطب‌های مغناطیسی به طور دوره‌ای معکوس می‌شوند. در طول قرن بیستم، دانشمندان متوجه شدند که قطب‌های جغرافیایی هر سال چند سانتی‌متر جابجا می‌شوند. در حالی که این حرکت رفت و برگشتی بود، قطب شمال به طور کلی به سمت کانادا در حرکت بود.5

قطب شمال پوشیده از یخ دریایی است. خرس‌های قطبی - یکی از معدود حیواناتی که در این محیط شدید زندگی می‌کنند - برای زنده ماندن به یخ دریایی متکی هستند.
از سال 2000، قطب شمال به سمت شرق - به سمت اروپا - با سرعت شتاب‌گرفته‌ای به میزان 10 سانتی‌متر در سال جابجا شده است و برخی دانشمندان معتقدند که این تغییر تا حدی به ذوب شدن یخچال‌ها مرتبط است. هنگامی که یخچال‌ها ذوب می‌شوند، جرم از دست می‌رود و در جاهای دیگر سیاره توزیع می‌شود. در پاسخ به این تغییر در توزیع جرم، محور زمین به سمت جایی که جرم از دست رفته است، جابجا می‌شود.5 قطب شمال جغرافیایی به عنوان "شمال واقعی" در نظر گرفته می‌شود. در نقشه‌ها، این همان جایی است که تمام خطوط طول جغرافیایی به هم می‌رسند.6 بنابراین، اگر مکان قطب‌های جغرافیایی به اندازه کافی تغییر کند، نقشه‌ها باید دوباره ترسیم شوند.

5) زلزله
یخچال‌ها سنگین هستند و زمین در پاسخ به ذوب شدن یخچال‌ها بالا می‌رود. صفحات تکتونیکی - قطعات عظیمی از پوسته زمین - می‌توانند آزادانه‌تر در برابر یکدیگر حرکت کنند وقتی این وزن برداشته شود و احتمال وقوع زلزله در منطقه یخچال ذوب شده افزایش یابد.7
زلزله سنت الیاس در سال 1979 نمونه‌ای از فعالیت تکتونیکی است که دانشمندان آن را به ذوب شدن یخچال‌ها مرتبط کرده‌اند. این رویداد مهم که در زیر کوه‌های چوگاچ و سنت الیاس در جنوب شرقی آلاسکا رخ داد، 7.2 ریشتر را ثبت کرد.7

تکه تکه شدن زمانی رخ می‌دهد که قطعات یخ از لبه یخچال جدا شده و کوه‌های یخی را تشکیل می‌دهند. بزرگترین کوه یخی که تا به حال ثبت شده است، به اندازه ایالت ایالات متحده کانکتیکات بود که در مارس 2000 تشکیل شد. 7
چه کاری می‌توان انجام داد؟

راه‌حل‌های خلاقانه‌ای برای جلوگیری از ذوب شدن یخچال‌ها پیشنهاد شده است - از دیوارهای زیر آب ساخته شده با ربات‌ها گرفته تا تونل‌های خنک‌کننده عظیم زیر یخ.8
با این حال، به طور واقع‌بینانه، تنها راه حل بلندمدت، کاهش - *و در نهایت توقف -* انتشار گازهای گلخانه‌ای است که باعث افزایش دمای جهانی می‌شوند. متأسفانه، حتی اگر دمای جهانی تثبیت شود، یخچال‌ها برای دهه‌ها به ذوب شدن ادامه خواهند داد.1
دانشمندان محترمی در سراسر جهان در حال تحقیق در مورد نحوه واکنش جهان ما به تغییرات آب و هوایی هستند. آگاه ماندن از یافته‌های آن‌ها و آموزش خود - *و دیگران -* با استفاده از منابع علمی می‌تواند راه زیادی در افزایش آگاهی زیست‌محیطی طی کند.
در نهایت، اگر می‌توانید، از برخی از یخچال‌های در حال نابودی مانند یخچال مویر بازدید کنید، زیرا ممکن است به مدافع قوی این غول‌های یخی تبدیل شوید.

منابع
1. IPCC، AR6 تغییرات آب و هوایی 2021: مبانی علمی فیزیکی
2. NOAA، روند سطح دریا نسبی: 9452210 ژونو، آلاسکا
3. NOAA، تغییرات آب و هوایی: سطح دریا جهانی
4. USGS، اگر همه یخچال‌ها ذوب شوند، سطح دریا چقدر تغییر می‌کند؟
5. National Geographic، تغییرات آب و هوایی قطب شمال را جابجا می‌کند
6. پرینستون، راهنمای OA برای نقشه و قطب‌نما
7. ناسا، عقب‌نشینی یخچال‌ها باعث زلزله در آلاسکا می‌شود
8. NBC، دو طرح جسورانه برای نجات صفحات یخی جهان
9. ناسا، پایان سفر برای کوه یخی B-15Z؟


در دهه 1950، زمانی که دانشمندان این یخچال طبیعی را نقشه‌برداری کردند، سطح آن سفید، مسطح و صدها متر ضخیم بود. در این عکس سال 2010، سنگ بستر در حال نمایان شدن با عقب‌نشینی یخچال طبیعی است.

تغییرات آب و هوایی انتظار می‌رود بر مکان، زمان و میزان برف و یخ در منظره تأثیر بگذارد. تغییرات در دما و بارش - که در روند چندین دهه و در تغییرات فصلی تا دهه‌ای منعکس می‌شود - فرآیندهای فیزیکی اساسی منطقه را تغییر می‌دهد. این فرآیندهای تغییر یافته شامل تجمع و ذوب شدن پوشش برف، رشد یا کاهش یخچال‌های طبیعی و زمان‌بندی و کمیت فرآیندهای هیدرولوژیکی مانند جریان رودخانه است. تأثیر تغییرات آب و هوایی بر برف و یخ به بازه زمانی مورد نظر، نحوه واکنش آب و هوای محلی و اقلیم به تغییرات دمایی و بارشی نیم‌کره‌ای یا جهانی و در مقیاس‌های ریزتر، نحوه بروز این تغییرات در توپوگرافی پیچیده و ناهموار منطقه بستگی دارد. برخی از این تغییرات شهودی هستند، به ویژه برای پوشش برف؛ با این حال، تعامل پیچیده بین توپوگرافی، ارتفاع و الگوهای آب و هوایی گسترده ممکن است منجر به پویایی‌های غیرمنتظره‌ای برای یخچال‌های طبیعی شود.

تغییرات آب و هوایی و اثرات آن بر برف، یخ و هیدرولوژی
آب و هوا - آمار آب و هوا در طول زمان (معمولاً 30 سال یا بیشتر) - را می‌توان ترکیبی از دما، بارش، باد، ماهیت طوفان‌ها، فشار اتمسفر و سایر عواملی در نظر گرفت که مشخصه یک مکان هستند. آب و هوا همچنین شامل تغییرات بین سالانه تا دهه‌ای (و طولانی‌تر) در این ویژگی‌ها و مکانیسم‌های منطقه‌ای تا جهانی است که باعث آن می‌شوند. با این حال، آب و هوای مشخص در آلاسکا و قطب شمال به سرعت در حال تغییر است به گونه‌ای که تنها با تغییرات آب و هوایی جهانی قابل توضیح است. پیش‌بینی تأثیرات احتمالی آب و هوا بر فرآیندهای برف و یخ مستلزم درک مکانیسم‌هایی است که آب و هوا و اقلیم بر پوشش برف، یخچال‌های طبیعی و جریان رودخانه حاصل تأثیر می‌گذارد.

در مکان‌هایی که برف و یخ به طور تاریخی رایج بوده است، انتظار می‌رود تغییرات آب و هوایی بر توسعه، توزیع و ذوب شدن پوشش برف با افزایش دما و تغییر زمان‌بندی و کمیت بارش تأثیر بگذارد. افزایش دما به طور مستقیم بر پوشش برف تأثیر می‌گذارد و بر زمان‌بندی فصلی ذوب برف و دوره‌ای از سال که به اندازه کافی خنک است تا تجمع پوشش برف را تقویت کند، تأثیر می‌گذارد.

محیط‌های یخی از میدان یخی تا اقیانوس. (الف) رواناب یخچال طبیعی که از انتهای یخچال طبیعی مندنهال، آلاسکا سرازیر می‌شود. (ب) انتهای یخچال طبیعی میارس و فورد، خلیج پرنس ویلیام، آلاسکا، که نشان‌دهنده شیب‌های پوشیده از جنگل بالای یخچال طبیعی است. (ج) مخلوط شدن آب اقیانوس و آب گل‌آلود در خلیج برنرز، آلاسکا. (د) فوک‌های مادر و توله که روی کوه‌های یخی جدا شده از یخچال طبیعی مک‌برید، پارک ملی خلیج گلیسر، آلاسکا دراز کشیده‌اند.

اولاً، با گرم‌تر شدن دمای متوسط در پاییز، زمستان و بهار، احتمال وقوع طوفان‌ها در حالی که دما بالای صفر است افزایش می‌یابد و در نتیجه میزان بارش که به صورت باران می‌بارد به جای برف افزایش می‌یابد. ثانیاً، با افزایش دمای بهار، ذوب شدن بهار زودتر در سال اتفاق می‌افتد. با وجود افزایش دما، افزایش بارش ممکن است منجر به افزایش قابل توجه برف در ارتفاعات بسیار بالا شود، جایی که بارش در گذشته کمتر بوده است، اما پیش‌بینی می‌شود دما در آینده به ندرت بالای صفر باشد. در مکان‌های سردتر که دما به طور مداوم زیر صفر است (معمولاً در ارتفاعات بالاتر یا در مناطق داخلی)، افزایش بارش در آینده می‌تواند منجر به افزایش پوشش برف شود.

به طور متوسط، ذوب شدن برف در عرض‌های جغرافیایی بالا اکنون زودتر در بهار اتفاق می‌افتد. پوشش برف دیرتر در پاییز باز می‌گردد و مساحت کمتری را نسبت به گذشته پوشش می‌دهد. در مجموع، این کاهش پوشش برف، بازتابندگی زمینی (نحوه بازتاب انرژی خورشیدی ورودی توسط یک سطح) را کاهش می‌دهد، میزان گرمای جذب شده توسط زمین را افزایش می‌دهد و به گرم شدن عرض‌های جغرافیایی بالا کمک می‌کند.

یخچال‌های طبیعی
یخچال‌های طبیعی نتیجه آب و هوایی است که به طور مداوم در طول زمستان بارش برف بیشتری نسبت به آنچه که در تابستان می‌تواند ذوب شود، تولید می‌کند. مازاد برف در طول دهه‌ها تا هزاره‌ها جمع می‌شود و در نهایت به یخ متراکم می‌شود. با عمیق‌تر شدن یخ، وزن زیاد یخچال طبیعی باعث می‌شود که یخ به سمت پایین شیب حرکت کند تا به ارتفاعات پایین‌تری برسد که گرم‌تر هستند و بارش برف کمتری دریافت می‌کنند، در نتیجه اجازه می‌دهد که یخ اضافی ذوب شود.

عکس بالایی نشان‌دهنده یخچال طبیعی پدرسون در شبه جزیره کنای در جنوب شرقی آلاسکا در سال 1917 است. عکس پایینی که از همان زاویه گرفته شده است، نشان می‌دهد که چه چیزی از یخچال طبیعی در سال 2005 باقی مانده است. در سراسر جهان، جرم کلی یخچال‌های طبیعی به شدت کاهش یافته است و به افزایش سطح دریا کمک می‌کند.

یک یخچال طبیعی می‌تواند اندازه و شکل ثابتی داشته باشد اگر افزایش خالص برف در منطقه تجمع بالایی به طور کامل با میزان خالص یخ از دست رفته در منطقه فرسایش (منطقه ذوب) در قسمت پایین‌تر جبران شود. اگر میزان ذوب شدن از میزان تجمع برف بیشتر باشد، بودجه جرمی یخچال طبیعی منفی می‌شود و یخچال طبیعی کوچک می‌شود و آن آب را به جریان رودخانه و در نهایت به اقیانوس‌ها اضافه می‌کند. اندازه یخچال‌های طبیعی بنابراین به طور جدایی‌ناپذیری با میزان نسبی بارش برف و ذوب شدن - دو عاملی که انتظار می‌رود با تغییرات آب و هوایی تغییر کنند - مرتبط است. بیشتر یخچال‌های طبیعی در عرض‌های جغرافیایی بالا در حال کوچک شدن هستند و آب بیشتری را به جریان رودخانه اضافه می‌کنند.

به طور کلی، تغییرات در برف و یخ با تغییرات آب و هوایی انتظار می‌رود بر هیدرولوژی سیستم‌های داخل و پایین دست کوه‌ها و یخچال‌های طبیعی تأثیر بگذارد. این تغییرات هیدرولوژیکی می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر اکوسیستم‌های زمینی، حاشیه‌ای و ساحلی داشته باشد و تحت تأثیر آنها قرار گیرد. زمین‌شناسی و جغرافیا، همراه با تغییرات فیزیکی و اکولوژیکی در حوضه‌های آبریز، بر پاسخ هیدروگرافی به تغییرات آب و هوایی تأثیر می‌گذارد، بنابراین پاسخ‌ها می‌توانند به طور قابل توجهی از حوضه آبریزی به حوضه آبریزی در یک منطقه متفاوت باشد. پیوندهای قوی و بازخوردهای بین یخ، اقیانوس و اکوسیستم نیز وجود دارد، از جمله تحویل مواد مغذی و بهره‌وری اولیه، که پیامدهایی برای جمعیت ماهی و پرندگان دارد.

متن پیشین از منابع زیر استخراج و خلاصه شده است:

O'Neel, S., E. Hood, A.L. Bidlack, S.W. Fleming, M.L. Arimitsu, A. Arendt, E. Burgess, C.J. Sergeant, A.H. Beaudreau, K. Timm, G.D. Hayward, J.H. Reynolds, and S. Pyare (2015): Icefield-to-ocean linkages across the northern Pacific coastal temperate rainforest ecosystem. BioScience, 65, 499–512, doi:10.1093/biosci/biv027.
Arctic Matters: The Global Connection to Changes in the Arctic.
Littell, J.S., S. McAfee, S. O'Neel, E. Burgess, L. Sass. D. Kurtz, and L. Kelly (In Review): Chapter 3: Snow and Ice. Assessment of selected biophysical and social consequences of climate change on the Chugach National Forest and Kenai Peninsula, Alaska, G. Hayward, S. Colt, T. Hollingsworth, and M. McTeague, Eds., United States Forest Service General Technical Report PNW-GTR-pending, U.S. Department of Agriculture Forest Service, Pacific Northwest Research Station.


مطالعات علمی نشان می‌دهند که تاثیر انسان بر یخچال‌های طبیعی در حال افزایش است؛ ذوب شدن یخ‌های قطب جنوب سریع‌تر از آنچه تصور می‌شد، رخ می‌دهد.

هوآینا پوتوسا در بولیوی، میزبان یکی از سریع‌ترین یخچال‌های طبیعی در حال ذوب شدن در جهان است.
به قلم مگان داربی
دانشمندان اتریشی و کانادایی دریافته‌اند که فعالیت‌های انسانی نقش فزاینده‌ای در ذوب شدن یخچال‌های طبیعی ایفا می‌کند.
پسروی یخچال‌ها، یکی از مخرب‌ترین اثرات تغییرات آب و هوایی، منجر به افزایش سطح دریا، رانش زمین و در دسترس بودن غیرقابل پیش‌بینی آب در پایین‌دست می‌شود.
در همین حال، مطالعه‌ای جداگانه نشان داد که تخلیه یخ از قطب جنوب می‌تواند سطح دریا را تا 37 سانتی‌متر در این قرن افزایش دهد، که بیشتر از تصورات قبلی است.
دانشمندان و سیاست‌گذاران خواستار همکاری بین‌المللی برای حفاظت از قطب جنوب برای اهداف تحقیقاتی و گردشگری هستند.

یخچال‌ها
در سطح جهانی، یخچال‌های طبیعی از اواسط قرن نوزدهم به دلیل ترکیبی از عوامل طبیعی و انسانی در حال عقب‌نشینی بوده‌اند.
مطالعه‌ای که در مجله Science منتشر شده است، نشان می‌دهد که بین سال‌های 1851 و 2010، انسان‌ها مسئول حدود یک‌چهارم از کاهش جرم کلی یخچال‌های طبیعی بوده‌اند.
بقیه را می‌توان به عوامل طبیعی مانند تشعشعات متغیر خورشید و فعالیت‌های آتشفشانی نسبت داد.
در 20 سال آخر این دوره، سهم انسان به 69 درصد افزایش یافت. این نتیجه انتشار گازهای گلخانه‌ای و افزایش دمای جهانی است.
بن مارزیون، محقق آب و هوا در دانشگاه اینسبروک، که یکی از نویسندگان این مطالعه است، می‌گوید: «به طور معمول، یخچال‌ها دهه‌ها یا قرن‌ها طول می‌کشد تا با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند.»
مارزیون گفت: با ادامه پمپاژ گازهای گلخانه‌ای به هوا از طریق سوزاندن سوخت‌های فسیلی، این روند ادامه خواهد داشت.
«بدون دخالت انسان در سیستم آب و هوایی، یخچال‌ها در ارتفاعات کمی بالاتر تثبیت شده و در نهایت از دست دادن جرم خود را متوقف می‌کردند.
دخالت انسان در وادار کردن سیستم آب و هوایی، مانع از رسیدن یخچال‌ها به تعادل جدید در آینده نزدیک می‌شود.»
محققان از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری آب و هوا برای مدل‌سازی تکامل یخچال‌ها استفاده کردند و نتایج خود را با مشاهدات دنیای واقعی بررسی کردند.
آنها تمام یخچال‌های طبیعی خارج از قطب جنوب را با استفاده از داده‌های موجود در فهرست یخچال‌های راندولف مطالعه کردند.

قطب جنوب
یخچال قطب جنوب نیز در حال از دست دادن جرم است. آخرین نتایج از موسسه تحقیقات تاثیر آب و هوا در پوتسدام، هلند، نشان می‌دهد که این امر ممکن است سریع‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، در حال رخ دادن باشد.
یخ از دست رفته از قاره اطراف قطب جنوب در حال حاضر مسئول کمتر از 10 درصد از افزایش سطح دریا است. محققان هشدار دادند که این وضعیت در حال تشدید است.
اگر انتشار گازهای گلخانه‌ای با نرخ فعلی خود ادامه یابد، آنها پیش‌بینی می‌کنند که یخ از دست رفته از قطب جنوب می‌تواند سطح دریا را 1 تا 37 سانتی‌متر افزایش دهد.
آندرس لوورمن، نویسنده اصلی این مقاله، گفت: «این یک محدوده بزرگ است - و به همین دلیل است که ما آن را یک خطر می‌نامیم. علم باید در مورد عدم قطعیت‌ها شفاف باشد، تا تصمیم‌گیرندگان در سواحل و شهرهای بزرگ ساحلی مانند شانگهای یا نیویورک بتوانند پیامدهای احتمالی را در فرآیندهای برنامه‌ریزی خود در نظر بگیرند.»
مذاکره‌کنندگان بین‌المللی امیدوارند انتشار گازها را کاهش دهند و افزایش دمای جهانی را به 2 درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطح قبل از صنعتی شدن محدود کنند. آنها قرار است سال آینده یک معاهده آب و هوایی را در پاریس امضا کنند.
حتی اگر آنها در این هدف موفق شوند، محققان می‌گویند که ذوب شدن یخ‌های قطب جنوب می‌تواند سطح دریا را تا 23 سانتی‌متر افزایش دهد.

نامشخص است که از دست دادن یخ قطب جنوب با چه سرعتی سطح دریا را افزایش می‌دهد، اما پیامدها می‌تواند جدی باشد (عکس: edubucher)
آخرین گزارش از پانل بین‌دولتی تغییرات آب و هوا (IPCC)، که نتایج صدها مطالعه را جمع‌آوری می‌کند، تخمین می‌زند که سطح دریا در این قرن بین 26 تا 82 سانتی‌متر افزایش خواهد یافت. قطب جنوب 5 سانتی‌متر از این مقدار را تشکیل می‌دهد.
این ارقام به طور قابل توجهی بالاتر از ارزیابی IPCC در سال 2007 بود، زیرا داده‌های جدید ماهواره‌ای و میدانی به دست آمد. مطالعه پوتسدام نشان می‌دهد که این وضعیت می‌تواند جدی‌تر هم باشد.
صدها میلیون نفر در مناطق ساحلی پست زندگی می‌کنند که از افزایش سطح دریا تهدید می‌شوند.
رابرت بیندشادلر از ناسا، یکی از نویسندگان مقاله قطب جنوب، گفت: «میلیاردها دلار، یورو، یوان و غیره در خطر است و تصمیم‌گیرندگان عاقل و مقرون به صرفه به این نوع اطلاعات مفید از کارشناسان علمی نیاز دارند.»
همانند یخچال‌های طبیعی، ممکن است تاخیر چند دهه‌ای بین افزایش دما و تأثیر آن بر یخ‌های قطب جنوب وجود داشته باشد.
لوورمن گفت: «تحقیقات قبلی نشان می‌داد که قطب جنوب در بلندمدت اهمیت خواهد داشت.
اما با جمع‌آوری تمام شواهد، به نظر می‌رسد که قطب جنوب می‌تواند خیلی زودتر به عامل اصلی افزایش سطح دریا تبدیل شود.»
در حالی که این مطالعه گامی رو به جلو در درک قطب جنوب است، محققان گفتند که هنوز جایی برای بهبود داده‌ها و مدل‌سازی تعاملات فیزیکی بین یخ و اقیانوس وجود دارد.

همکاری
در مقاله‌ای که هفته گذشته در مجله Nature منتشر شد، 75 دانشمند و سیاست‌گذار از 22 کشور اولویت‌های خود را برای تحقیقات قطب جنوب تعیین کردند.
استیون چاون، استاد دانشگاه موناش، نویسنده اصلی این مقاله، گفت: «برای رسیدگی به این حوزه‌های علمی، محققان و دولت‌ها باید با هم کار کنند و ما باید همکاری بین‌المللی بیشتری داشته باشیم.
همچنین نیاز به سرمایه‌گذاری بیشتر در علم در این منطقه، مدیریت زیست‌محیطی بهتر و ارتباطات بیشتر در مورد اهمیت این منطقه برای عموم مردم وجود دارد.»
استرالیا در حال تدوین یک برنامه استراتژیک 20 ساله برای قطب جنوب است.
چاون از استرالیا خواست تا کاهش حضور علمی خود در این منطقه را معکوس کند. این کشور امسال از 62 پروژه حمایت می‌کند، در حالی که این رقم در سال‌های 1997/98، 142 پروژه بود.
چاون گفت: «استرالیا علاقه واضحی به قطب جنوب دارد و همچنین توانایی نشان دادن رهبری جهانی در حوزه‌های علم، محیط زیست و سیاست را دارد.
اکنون فرصتی وجود دارد تا این رهبری به نفع استرالیایی‌ها و جامعه جهانی رشد کند.»


هیچ چیز به اندازه تاریخ باستان متغیر نیست. با شروع تفسیر آرشیوهای طبیعت، بینش‌های جدیدی پدیدار می‌شوند که باورهای سنتی قدیمی را سرنگون می‌کنند، اما خود نیز به نوبه خود با موجی از حقایق جدید از بین می‌روند. کتاب اخیر برایان فاگان نیز صرفاً تاریخی در حال پیشرفت است که عمر قفسه آن نسبتاً کوتاه است. در برخی از قسمت‌ها، قبلاً به آن اعتراض شده است [1].

بزرگترین مزیت کتاب – تلاش برای قرار دادن آب و هوا و تاریخ باستان در کنار یکدیگر – همچنان مورد مناقشه باقی مانده است. و درس اصلی آن نیز همین است. آب و هوا تغییر خواهد کرد. نبوغ انسان در ابتدا با «تعمیق» فناوری‌های کشاورزی – مقیاس‌بندی آن‌ها – و تنظیم ساختارهای اجتماعی برای انطباق با شرایط تغییر یافته، این تغییر را جبران خواهد کرد. «در تلاش‌هایمان برای محافظت از خود در برابر استرس‌های آب و هوایی کوچک‌تر و مکرر، به‌طور مداوم خود را در برابر فجایع نادر اما بزرگ‌تر آسیب‌پذیرتر کرده‌ایم. کل سیر تمدن را می‌توان به عنوان فرآیندی برای افزایش مقیاس آسیب‌پذیری در نظر گرفت.»

من کلمه «به‌طور مداوم» را به صورت ایتالیک نوشته‌ام – به دلیلی. همانطور که جرد دایموند در کتاب اخیر خود [2] نشان می‌دهد، این یک فرآیند قطعی یا حتی یک الگوی ثابت نیست. برخی از جوامع توانستند با تغییرات آب و هوایی سازگار شوند؛ برخی دیگر انتخاب کردند که شکست بخورند. وایکینگ‌ها در گرینلند ترجیح دادند از گرسنگی بمیرند تا ماهی‌های در دسترس را بخورند. جوامع دیگر، از طرف دیگر، فناوری لازم برای سازگاری را نداشتند – و از بین رفتند.

در 500 هزار سال گذشته از 780 هزار سال گذشته، آب و هوای جهان بین گرم و سرد در نوسان بوده است. دوره‌های یخبندان بسیار طولانی‌تر از دوره‌های گرم‌تر بوده‌اند. با شروع هولوسن (10000 سال پیش)، یک تابستان بی‌سابقه طولانی آغاز شد. تمدن ما در طول یک تابستان به‌طور قابل توجهی طولانی به وجود آمد. با این حال، انسان‌ها مدت‌ها قبل از آن در حال حرکت بودند.

در اروپا، کلاه یخی – به ضخامت 4 کیلومتر – به سواحل قاره رسید. این کلاه یخی توسط بیابان‌های پر از آوار احاطه شده بود و توسط استپ/توندرا در جنوب دورتر احاطه شده بود. کرومانیون‌ها از شکار گوزن شمالی و پرندگان آبزی، ماهیگیری قزل‌آلا زندگی می‌کردند و خود را با لباس‌های لایه‌لایه دوخته شده با سوزن و نخ از سرما محافظت می‌کردند. «می‌توانیم اروپا در اواخر عصر یخبندان را به عنوان یک قاره تنفسی تصور کنیم که در زمان‌های گرم‌تر حیوانات و مردم را به درون خود می‌کشد، سپس آن‌ها را در زمان‌های سردتر بیرون می‌راند و قرن‌ها بعد دوباره شروع به کار می‌کند.» به نظر نمی‌رسد کسی در شمال شرقی دور آسیا زندگی کرده باشد.

100000 سال پیش، با کاهش سطح دریا به میزان 90 متر، پلی خشکی – بریگینیا مرکزی – بین آسیا و آمریکا تشکیل شد. شواهد ژنتیکی، زبانی و باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین آمریکایی‌ها از شمال شرق آسیا به عنوان بخشی از پویایی طبیعی زندگی شکارچی-گردآور در حدود 13500 قبل از میلاد، پس از یک مرحله گرم شدن که 1500 سال قبل آغاز شده بود، آمده‌اند. راهرویی بدون یخ در آنچه اکنون کانادا در شرق کوه‌های راکی است، توسعه یافت و تا 12000 قبل از میلاد، انسان‌ها به شیلی رسیدند. تا 11200 قبل از میلاد، مردم «کلوویس» در سراسر آمریکای شمالی پراکنده شده بودند.

اخیراً صحبت‌های زیادی در مورد «متوقف شدن گردش جریان گلف استریم» شده است – بنابراین ممکن است مکانیسم در اینجا توضیح داده شود. توجه شده است که یخ به آرامی رشد می‌کند، اما به سرعت از بین می‌رود. چرا؟ مکرراً، در خلیج هادسن، هنگامی که به ارتفاع بحرانی می‌رسید، یخ از پایه گرانیتی به داخل دریای لابرادور سر می‌خورد، جایی که ذوب می‌شد. همانطور که ماسه به دام افتاده در یخ ذوب شده به ته فرو می‌رفت، امضای متمایز یک «رویداد هاینریش» (به نام کاشف آن) را به جا می‌گذاشت. هشت مورد از آن‌ها وجود داشت، آخرین مورد حدود 13500 قبل از میلاد. آب شیرین ذوب شده، آب شور پایین‌رونده در گلف استریم را رقیق کرد و گردش را متوقف کرد. با مختل شدن گلف استریم، شرایط سرد، خشک و بادی بر آمریکای شمالی و اروپا حاکم شد.

آخرین موج سرما (یونگر دریاس) در 11000 قبل از میلاد رخ داد و حدود 1000 سال به طول انجامید و روند گرم شدن که از 13000 قبل از میلاد آغاز شده بود را متوقف کرد. به احتمال زیاد، این مرحله آب و هوایی سرد، با تخلیه فاجعه‌بار دریاچه آگاسیز، دریاچه‌ای که توسط یخچال‌های لورنتی در شمال کانادا احاطه شده و سیستم فعلی دریاچه‌های بزرگ را کوچک جلوه می‌دهد، ایجاد شده است.

در اروپا، دوره بین 13000 و 8000 قبل از میلاد از نظر اکولوژیکی ناپایدار بود – اما به طور کلی، با افزایش دما، جنگل‌ها گسترش یافتند و بازی‌های بزرگ را بیرون راندند یا باعث انقراض آن‌ها شدند. کرومانیون‌ها با همه‌چیزخواری و زندگی در سکونتگاه‌های پراکنده در پاکسازی‌های نزدیک سواحل دریاچه‌ها و دریا سازگار شدند. از نظر فناوری، آن‌ها از نیزه‌ها و پرتاب‌کننده‌های نیزه به کمان حرکت کردند.

شرایط گرم‌تر در 13000 قبل از میلاد باران و جنگل‌های غنی از بلوط را به خاورمیانه آورد، و همچنین آب فراوان. شکارچیان-گردآورندگان کباران دامنه خود را از Levant تا آناتولی گسترش دادند. نوادگان آن‌ها، ناتوفی‌ها، غذاهای گیاهی – علف‌های وحشی در بهار، گردو و بادام زمینی در پاییز – می‌خوردند و جوامع دائمی در نزدیکی درختان می‌ساختند. شکار از رکن اصلی رژیم غذایی به یک مکمل تبدیل شد. سکونت ضروری شد، زیرا تهیه آرد بلوط زمان زیادی می‌برد. سکونتگاه‌ها رشد کردند و منظره را پر کردند. این تکامل در 11000 قبل از میلاد با ورود یونگر دریاس به پایان رسید. در این منطقه حتی تغییرات جزئی در الگوهای بارندگی می‌توانست تغییرات عمده‌ای در پوشش گیاهی ایجاد کند. جنگل‌ها عقب‌نشینی کردند و مردم سعی کردند برای گسترش برداشت وحشی، علف‌ها را پرورش دهند. اولین بذرهای اهلی – چاودار، ایمورن و عدس – ظاهر شدند. این کافی نبود – و زمین‌ها رها شدند. هنگامی که گرمایش از سر گرفته شد و هوا دوباره مرطوب شد، کشاورزی رکن اصلی زندگی شد. تا 9500 قبل از میلاد، مردم تقریباً کاملاً به کشاورزی غلات وابسته بودند. 500 سال بعد، آن‌ها از شکار گوزن به پرورش گوسفند و بز روی آوردند.

فاجعه دوباره در حدود 6200 قبل از میلاد رخ داد. دریاچه دیگری در شمال کانادا منفجر شد و جریان عظیمی از آب ذوب شده را به خلیج مکزیک فرستاد. یک دوره مینی یخبندان 400 ساله به دنبال آن بود. برای بدتر شدن اوضاع، سطح دریا به سرعت بالا رفت. پس از دوره سرد، گرمایش از سر گرفته شد و سطح دریا بیشتر بالا رفت. حدود 5600 قبل از میلاد، آب مدیترانه از تنگه داردانل به داخل دریاچه‌ای که در آن زمان بود سرریز شد – و دریای سیاه را ایجاد کرد.

تا 5000 قبل از میلاد، تغییرات آب و هوایی عمده عمدتاً به پایان رسیده بود – تابستان طولانی تثبیت شده بود. با این حال، دوره تا به امروز دوره ثبات نبود. حتی تغییرات آب و هوایی کوچکتر نیز تأثیرات مهمی بر سکونتگاه‌ها و تمدن‌ها داشت. مثال‌ها فراوان است. از 5800 قبل از میلاد، شهرها در بین‌النهرین به وجود آمدند، زیرا کشاورزان سیستم‌های آبیاری پیچیده‌تری ایجاد کردند. یک شهر امکان سازماندهی اجتماعی متمرکزتر و تقسیم کار برای وظایف آبیاری پیچیده را فراهم می‌کرد. مازادها برای جبران خشکسالی انباشته می‌شدند. طبقات اداری و مذهبی ظهور کردند. اما آب و هوا همچنان متغیر باقی ماند: حدود 3800 قبل از میلاد، دوره‌ای از سرما و خشکسالی آغاز شد. مزارع حاشیه‌ای رها شدند و یک طبقه بدون زمین برای کار با دستمزد در دسترس قرار گرفت. تا 3200 قبل از میلاد، تمدن سومری ظهور کرد. تجارت رونق گرفت. آکادی‌ها جایگزین سومری‌ها شدند، اما احتمالاً در نتیجه خشکسالی‌های غیرعادی سقوط کردند.

فاگان این و داستان‌های دیگر را به خوبی روایت می‌کند و در بخش دوم کتاب، به سرنوشت بسیاری از تمدن‌هایی که می‌شناسیم، از مصر تا مایاها، می‌پردازد. داستان همیشه یکسان است. تغییرات آب و هوایی رخ می‌دهد – چه در مقیاس بزرگ، مانند زمانی که فجایع طبیعی رخ می‌دهد، یا به دلیل تغییرات طبیعی. برای مدتی، انسان با موفقیت سازگار می‌شود. فناوری به مردم امکان می‌دهد بر استرس‌های کوچک‌تر و رایج‌تر غلبه کنند – مانند خشکسالی گاه به گاه که با ذخیره غذا از سال به سال بر آن غلبه می‌شود. برای انجام این کار، مردم ناخواسته آسیب‌پذیری بیشتری را می‌پذیرند – با ایجاد سکونتگاه‌های دائمی، گزینه مهاجرت در پاسخ به تغییرات آب و هوایی طولانی‌مدت را از دست می‌دهند. آن‌ها زندانی سیستمی هستند که ایجاد کرده‌اند و با آن از بین می‌روند. تاریخ تعامل انسان با آب و هوا یک داستان هشداردهنده است.

بله – تغییرات آب و هوایی رخ می‌دهد و مهم نیست که منشأ آن انسانی باشد یا طبیعی. بله – فجایع طبیعی که از سونامی که به تازگی تجربه کرده‌ایم بزرگتر هستند، رخ می‌دهند. آتشفشان‌ها به طور مکرر خشکسالی یا سیل و قحطی را به راه انداخته‌اند. فناوری می‌تواند از فاجعه جلوگیری کند، اما می‌تواند آن را تشدید کند. و در نهایت، بله – ما در پیش‌بینی خیلی خوب نیستیم.

یادداشت‌ها
[1] گرمایش جهانی، به عنوان مثال، ممکن است بسیار قدیمی‌تر از آن چیزی باشد که فکر می‌کنیم. با شروع قطع درختان و توسعه آبیاری توسط انسان، تعادل CO2 مختل شد. اگر همه چیز طبق موقعیت زمین نسبت به خورشید پیش می‌رفت، اکنون باید در عصر یخبندان می‌بودیم. به ویلیام اف. اودیمان (2005)، «چگونه انسان‌ها برای اولین بار آب و هوای جهانی را تغییر دادند؟» Scientific American CCLXCII، 3 صص 34-41 مراجعه کنید.
[2] جارِد دایموند (2005)، فروپاشی – چگونه جوامع انتخاب می‌کنند شکست بخورند یا موفق شوند. وایکینگ، نیویورک؛ xi + 575 ص.

بررسی شده توسط آلدو ماتئوتچی


بحران اقتصادی سال‌های 2007-2009 عمیق و طولانی بود به حدی که به «رکود بزرگ» معروف شد و پس از آن، دوره‌ای از بهبودی طولانی اما به طور غیرمعمولی کند دنبال شد.

در تاریخ 2 آوریل 2009، افراد جویای کار در صف برای درخواست شغل در فروشگاه آمریکن اپرِل در شهر نیویورک ایستاده‌اند. (عکس: ماریو تاما/گتی ایمیجز نیوز/گتی ایمیجز)

بخش‌ها

افزایش و سقوط بازار مسکن
اثرات بر بخش مالی
اثرات بر اقتصاد کلان
اثرات بر مقررات مالی

دوره ای که به «اعتدال بزرگ» معروف بود، زمانی به پایان رسید که گسترش ده ساله فعالیت در بازار مسکن ایالات متحده در سال 2006 به اوج خود رسید و ساخت و ساز مسکونی شروع به کاهش کرد. در سال 2007، زیان‌های دارایی‌های مالی مرتبط با وام مسکن، باعث ایجاد فشار در بازارهای مالی جهانی شد و در دسامبر 2007، اقتصاد ایالات متحده وارد رکود شد. در آن سال، چندین شرکت مالی بزرگ دچار بحران مالی شدند و بسیاری از بازارهای مالی با آشفتگی قابل توجهی روبرو شدند. در پاسخ، فدرال رزرو از طریق مجموعه‌ای از برنامه‌ها، نقدینگی و حمایت ارائه کرد که هدف آن بهبود عملکرد بازارهای مالی و موسسات بود و در نتیجه، آسیب به اقتصاد ایالات متحده را محدود می‌کرد.1 با این وجود، در پاییز سال 2008، انقباض اقتصادی بدتر شد و در نهایت به حدی عمیق و طولانی شد که عنوان «رکود بزرگ» را به خود گرفت. در حالی که اقتصاد ایالات متحده در اواسط سال 2009 به پایین‌ترین حد خود رسید، بهبودی در سال‌های پس از آن، از نظر برخی معیارها، به طور غیرمعمولی کند بود. فدرال رزرو در پاسخ به شدت انقباض و سرعت تدریجی بهبودی بعدی، تسهیلات پولی بی‌سابقه‌ای را فراهم کرده است. علاوه بر این، بحران مالی منجر به طیف وسیعی از اصلاحات عمده در بانکداری و مقررات مالی، و همچنین قانونگذاری کنگره شد که به طور قابل توجهی بر فدرال رزرو تأثیر گذاشت.

افزایش و سقوط بازار مسکن

رکود و بحران پس از یک دوره طولانی گسترش در ساخت و ساز مسکن ایالات متحده، قیمت‌های خانه و اعتبار مسکن رخ داد. این گسترش در دهه 1990 آغاز شد و از طریق رکود سال 2001 ادامه یافت و در اواسط دهه 2000 شتاب گرفت. میانگین قیمت خانه‌ها در ایالات متحده بین سال‌های 1998 و 2006 بیش از دو برابر شد، که سریع‌ترین افزایش در تاریخ ایالات متحده بود و حتی در برخی مناطق افزایش بزرگتری ثبت شد. مالکیت خانه در این دوره از 64 درصد در سال 1994 به 69 درصد در سال 2005 افزایش یافت و سرمایه‌گذاری مسکونی از حدود 4.5 درصد تولید ناخالص داخلی ایالات متحده به حدود 6.5 درصد در همان دوره رشد کرد. تقریباً 40 درصد از ایجاد شغل خالص در بخش خصوصی بین سال‌های 2001 و 2005 به دلیل اشتغال در بخش‌های مرتبط با مسکن بود.

گسترش در بخش مسکن با گسترش در وام‌های رهنی مسکن توسط خانوارهای آمریکایی همراه بود. بدهی وام مسکن خانوارهای آمریکایی از 61 درصد تولید ناخالص داخلی در سال 1998 به 97 درصد در سال 2006 افزایش یافت. به نظر می‌رسد تعدادی از عوامل به رشد بدهی وام مسکن کمک کرده‌اند. در دوره پس از رکود سال 2001، کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) نرخ وجوه فدرال را پایین نگه داشت و برخی از ناظران پیشنهاد کرده‌اند که با پایین نگه داشتن نرخ‌های بهره برای یک «دوره طولانی» و با افزایش آن‌ها با «سرعت سنجیده» پس از سال 2004، فدرال رزرو به گسترش فعالیت در بازار مسکن کمک کرد (Taylor 2007). با این حال، تحلیلگران دیگر پیشنهاد کرده‌اند که چنین عواملی تنها می‌توانند بخش کوچکی از افزایش فعالیت مسکن را توضیح دهند (Bernanke 2010). علاوه بر این، سطح پایین تاریخی نرخ‌های بهره ممکن است تا حدی به دلیل انباشت پس‌اندازهای بزرگ در برخی از اقتصادهای نوظهور باشد که باعث کاهش نرخ‌های بهره در سطح جهانی شد (Bernanke 2005). برخی دیگر به رشد بازار اوراق بهادار رهنی به عنوان عامل افزایش وام‌دهی اشاره می‌کنند. به طور تاریخی، دریافت وام مسکن برای وام‌گیرندگانی که ریسک اعتباری ضعیفی داشتند، دشوار بود، شاید به دلیل سابقه اعتباری پایین‌تر از حد متوسط یا ناتوانی در ارائه پیش‌پرداخت بزرگ. اما در اوایل و اواسط دهه 2000، وام‌های رهنی پرخطر یا «زیر رتبه اعتباری» توسط وام‌دهندگانی ارائه می‌شد که این وام‌ها را به اوراق بهادار تبدیل می‌کردند. نتیجه آن، گسترش گسترده دسترسی به اعتبار مسکن بود که به افزایش تقاضا و افزایش قیمت خانه‌ها در سراسر کشور کمک کرد.

اثرات بر بخش مالی

پس از اوج گرفتن قیمت خانه‌ها در اوایل سال 2007، بر اساس شاخص قیمت خانه آژانس تامین مالی مسکن فدرال، میزان کاهش احتمالی قیمت‌ها به یک سوال مهم برای قیمت‌گذاری اوراق بهادار مرتبط با وام مسکن تبدیل شد، زیرا کاهش شدید قیمت خانه‌ها به احتمال زیاد منجر به افزایش نکول وام‌ها و زیان‌های بیشتر برای دارندگان این اوراق بهادار می‌شد. کاهش‌های بزرگ و سراسری قیمت خانه‌ها در داده‌های تاریخی ایالات متحده نسبتاً نادر بوده است، اما افزایش قیمت خانه‌ها نیز از نظر مقیاس و دامنه بی‌سابقه بوده است. در نهایت، قیمت خانه‌ها به طور متوسط از سه ماهه اول سال 2007 تا سه ماهه دوم سال 2011 بیش از یک پنجم کاهش یافت. این کاهش قیمت خانه‌ها به ایجاد بحران مالی سال‌های 2007-2008 کمک کرد، زیرا شرکت‌کنندگان بازار مالی با عدم قطعیت قابل توجهی در مورد میزان زیان‌های دارایی‌های مرتبط با وام مسکن مواجه شدند. در آگوست 2007، فشارهایی در بازارهای مالی خاص، به ویژه بازار اوراق تجاری با پشتوانه دارایی، به وجود آمد، زیرا سرمایه‌گذاران بازار پول از قرار گرفتن در معرض وام‌های رهنی زیر رتبه اعتباری نگران شدند (Covitz، Liang و Suarez 2009). در بهار سال 2008، بانک سرمایه‌گذاری بیر استیرنز با کمک فدرال رزرو توسط جی‌پی‌مورگان چیس خریداری شد. در سپتامبر، لیمن برادرز برای ورشکستگی درخواست داد و روز بعد فدرال رزرو از AIG، یک شرکت بزرگ بیمه و خدمات مالی، حمایت کرد. سیتی‌گروپ و بانک آو آمریکا از فدرال رزرو، خزانه داری و شرکت بیمه سپرده فدرال درخواست حمایت کردند.

حمایت فدرال رزرو از موسسات مالی خاص تنها گسترش اعتبار بانک مرکزی در پاسخ به بحران نبود. فدرال رزرو همچنین تعدادی برنامه وام جدید را معرفی کرد که نقدینگی را برای حمایت از طیف وسیعی از موسسات مالی و بازارها فراهم می‌کرد. این موارد شامل یک تسهیل اعتبار برای «دلالان اصلی»، دلالانی که به عنوان طرف مقابل برای عملیات بازار باز فدرال رزرو عمل می‌کنند، و همچنین برنامه‌های وام‌دهی طراحی شده برای ارائه نقدینگی به صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بازار پول و بازار اوراق تجاری بود. همچنین، با همکاری وزارت خزانه داری ایالات متحده، تسهیل وام اوراق بهادار با پشتوانه دارایی (TALF) معرفی شد که هدف آن تسهیل شرایط اعتباری برای خانوارها و مشاغل با ارائه اعتبار به دارندگان اوراق بهادار با پشتوانه دارایی با کیفیت بالا در ایالات متحده بود.

حدود 350 عضو انجمن سازمان‌های اجتماعی برای اصلاحات در تاریخ 11 مارس 2008 در مقابل ساختمان کنگره ایالات متحده برای افزایش آگاهی در مورد بحران ضبط وثیقه خانه و تشویق کنگره به کمک به خانواده‌های LMI برای ماندن در خانه‌های خود گرد هم آمدند. (عکس از چیپ سومودویلا/گتی ایمیجز)

در ابتدا، گسترش اعتبار فدرال رزرو با کاهش ذخایر اوراق بهادار خزانه فدرال رزرو تأمین مالی شد، به منظور جلوگیری از افزایش ذخایر بانکی که نرخ وجوه فدرال را به زیر هدف خود سوق دهد، زیرا بانک‌ها به دنبال وام دادن به ذخایر اضافی خود بودند. اما در اکتبر 2008، فدرال رزرو اختیار پرداخت بهره به بانک‌ها بر ذخایر اضافی خود را به دست آورد. این امر به بانک‌ها انگیزه می‌داد تا ذخایر خود را نگه دارند تا آن‌ها را وام دهند، و در نتیجه نیاز به جبران وام‌های گسترده خود با کاهش سایر دارایی‌ها توسط فدرال رزرو کاهش می‌یافت.2

اثرات بر اقتصاد کلان

بخش مسکن نه تنها بحران مالی، بلکه کاهش فعالیت اقتصادی کلان را نیز رهبری کرد. سرمایه‌گذاری مسکونی در سال 2006 به اوج خود رسید، همانطور که اشتغال در ساخت و ساز مسکونی نیز به اوج خود رسید. کل اقتصاد در دسامبر 2007 به اوج خود رسید، ماهی که دفتر تحقیقات اقتصادی ملی آن را به عنوان آغاز رکود به رسمیت می‌شناسد. کاهش فعالیت اقتصادی در ابتدا کم بود، اما در پاییز سال 2008 با رسیدن فشار در بازارهای مالی به اوج خود، به شدت افزایش یافت. از اوج تا کف، تولید ناخالص داخلی ایالات متحده 4.3 درصد کاهش یافت و این عمیق‌ترین رکود از زمان جنگ جهانی دوم بود. همچنین طولانی‌ترین رکود بود که هجده ماه به طول انجامید. نرخ بیکاری بیش از دو برابر شد، از کمتر از 5 درصد به 10 درصد.

در پاسخ به تضعیف شرایط اقتصادی، FOMC هدف خود را برای نرخ وجوه فدرال از 4.5 درصد در پایان سال 2007 به 2 درصد در آغاز سپتامبر 2008 کاهش داد. با تشدید بحران مالی و انقباض اقتصادی در پاییز سال 2008، FOMC کاهش نرخ بهره خود را تسریع کرد و نرخ را تا پایان سال به کف موثر خود - محدوده هدف 0 تا 25 صدم درصد - رساند. در نوامبر 2008، فدرال رزرو همچنین اولین برنامه خرید دارایی در مقیاس بزرگ (LSAP) را آغاز کرد و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن و اوراق بهادار خزانه بلندمدت را خریداری کرد. این خریدهای با هدف ایجاد فشار نزولی بر نرخ‌های بهره بلندمدت و بهبود شرایط مالی به طور گسترده‌تر، و در نتیجه حمایت از فعالیت اقتصادی (Bernanke 2012) بود.

رکود در ژوئن 2009 به پایان رسید، اما ضعف اقتصادی ادامه یافت. رشد اقتصادی تنها متوسط بود - به طور متوسط حدود 2 درصد در چهار سال اول بهبودی - و نرخ بیکاری، به ویژه نرخ بیکاری بلندمدت، در سطوح تاریخی بالایی باقی ماند. در مواجهه با این ضعف طولانی مدت، فدرال رزرو سطح استثنایی پایینی را برای هدف نرخ وجوه فدرال حفظ کرد و به دنبال راه‌های جدیدی برای ارائه تسهیلات پولی اضافی بود. این موارد شامل برنامه‌های LSAP اضافی بود که به طور گسترده‌تر به عنوان تسهیل کمی یا QE شناخته می‌شوند. FOMC همچنین شروع به برقراری ارتباط صریح‌تر با نیات خود برای تنظیمات سیاست آینده در بیانیه‌های عمومی خود کرد، به ویژه شرایطی که نرخ‌های بهره استثنایی پایین احتمالاً مناسب خواهند بود. به عنوان مثال، در دسامبر 2012، کمیته اظهار داشت که پیش‌بینی می‌کند نرخ‌های بهره استثنایی پایین احتمالاً تا زمانی که نرخ بیکاری بالاتر از آستانه 6.5 درصد باشد و انتظار می‌رود تورم حداکثر نیم درصد بالاتر از هدف بلندمدت 2 درصدی کمیته باشد، مناسب باقی بماند. این استراتژی، که به عنوان «راهنمایی رو به جلو» شناخته می‌شود، با هدف متقاعد کردن مردم بود که نرخ‌ها حداقل تا زمانی که شرایط اقتصادی خاصی برآورده شود، پایین خواهند ماند و در نتیجه فشار نزولی بر نرخ‌های بهره بلندمدت وارد خواهد کرد.

اثرات بر مقررات مالی

هنگامی که آشفتگی بازار مالی فروکش کرد، توجه به طور طبیعی به سمت اصلاحات بخش مالی و نظارت و مقررات آن معطوف شد، با انگیزه جلوگیری از رویدادهای مشابه در آینده. تعدادی از اقدامات پیشنهاد یا اجرا شده است تا خطر بحران مالی کاهش یابد. برای بانک‌های سنتی، افزایش قابل توجهی در میزان سرمایه مورد نیاز به طور کلی وجود دارد، با افزایش بزرگتر برای موسسات «از نظر سیستماتیک مهم» (Bank for International Settlements 2011a; 2011b). استانداردهای نقدینگی برای اولین بار به طور رسمی میزان تحول سررسید بانک‌ها را محدود می‌کنند (Bank for International Settlements 2013). آزمایش‌های استرس منظم به بانک‌ها و تنظیم‌کننده‌ها کمک می‌کند تا خطرات را درک کنند و بانک‌ها را مجبور می‌کند تا از درآمد خود برای ایجاد سرمایه به جای پرداخت سود سهام در شرایط بدتر استفاده کنند (Board of Governors 2011).

قانون داد-فرانک سال 2010 همچنین مقررات جدیدی را برای نحوه برخورد با موسسات مالی بزرگ ایجاد کرد. به عنوان مثال، شورای نظارت بر ثبات مالی اختیار دارد واسطه‌های اعتباری غیرسنتی را به عنوان «موسسات مالی مهم سیستمی» (SIFI) تعیین کند، که آن‌ها را تحت نظارت فدرال رزرو قرار می‌دهد. این قانون همچنین اختیار انحلال منظم (OLA) را ایجاد کرد، که به شرکت بیمه سپرده فدرال اجازه می‌دهد موسسات خاصی را زمانی که احتمال می‌رود شکست شرکت خطر بزرگی برای سیستم مالی ایجاد کند، منحل کند. بند دیگری از این قانون از موسسات مالی بزرگ می‌خواهد «وصیت‌های زنده» ایجاد کنند، که طرح‌های مفصلی است که نحوه حل این موسسه تحت قانون ورشکستگی ایالات متحده بدون به خطر انداختن بقیه سیستم مالی یا نیاز به حمایت دولت را مشخص می‌کند.

مانند رکود بزرگ دهه 1930 و تورم بزرگ دهه 1970، بحران مالی سال 2008 و رکود بعدی، حوزه‌های مهمی برای مطالعه برای اقتصاددانان و سیاست‌گذاران هستند. اگرچه ممکن است سال‌ها طول بکشد تا علل و پیامدهای این رویدادها به طور کامل درک شود، اما تلاش برای درک آن‌ها فرصتی مهم برای فدرال رزرو و سایر آژانس‌ها برای یادگیری درس‌هایی است که می‌تواند سیاست‌های آینده را شکل دهد.

منابع

Bank for International Settlements. “Basel III: A global regulatory framework for more resilient banks and banking system.” Revised June 2011a.
Bank for International Settlements. “Global systemically important banks: Assessment methodology and the additional loss absorbency requirement.” July 2011b.
Bernanke, Ben, “The Global Saving Glut and the U.S. Current Account Deficit,” Speech given at the Sandridge Lecture, Virginia Association of Economists, Richmond, Va., March 10, 2005.
Bernanke, Ben,“Monetary Policy and the Housing Bubble,” Speech given at the Annual Meeting of the American Economic Association, Atlanta, Ga., January 3, 2010.
Bernanke, Ben, “Monetary Policy Since the Onset of the Crisis,” Speech given at the Federal Reserve Bank of Kansas City Economic Symposium, Jackson Hole, Wyo., August 31, 2012.
Covitz, Daniel, Nellie Liang, and Gustavo Suarez. “The Evolution of a Financial Crisis: Collapse of the Asset-Backed Commercial Paper Market.” Journal of Finance 68, no. 3 (2013): 815-48.
Ennis, Huberto, and Alexander Wolman. “Excess Reserves and the New Challenges for Monetary Policy.” Federal Reserve Bank of Richmond Economic Brief no. 10-03 (March 2010).
Federal Reserve System, Capital Plan, 76 Fed Reg. 74631 (December 1, 2011) (codified at 12 CFR 225.8).
Taylor, John,“Housing and Monetary Policy,” NBER Working Paper 13682, National Bureau of Economic Research, Cambridge, MA, December 2007.


للوید بلانکین، رئیس و مدیرعامل شرکت بانکداری سرمایه‌گذاری و اوراق بهادار گلدمن ساکس، در حال شهادت در یک جلسه استماع سنای ایالات متحده در مورد بانک‌های وال استریت و بحران مالی سال‌های 2007-2008، واشنگتن دی.سی، 2010.
چارلز داراپاک/AP/Shutterstock
همچنین به نام:
بحران وام‌های مسکن درجه پایین
بحران مالی سال‌های 2007-2008، انقباض شدید نقدینگی در بازارهای مالی جهانی که در ایالات متحده در نتیجه فروپاشی بازار مسکن این کشور آغاز شد. این بحران تهدید کرد سیستم مالی بین‌المللی را نابود کند؛ باعث ورشکستگی (یا نزدیک به ورشکستگی) چندین بانک بزرگ سرمایه‌گذاری و تجاری، وام‌دهندگان مسکن، شرکت‌های بیمه و انجمن‌های پس‌انداز و وام شد؛ و رکود بزرگ (2007-2009) را به وجود آورد، بدترین رکود اقتصادی از رکود بزرگ (1929-حدود 1939).
علل بحران
اگرچه علل دقیق بحران مالی مورد اختلاف بین اقتصاددانان است، اما در مورد عواملی که نقش ایفا کردند توافق کلی وجود دارد (کارشناسان در مورد اهمیت نسبی آنها اختلاف نظر دارند).

اولاً، فدرال رزرو (فد)، بانک مرکزی ایالات متحده، با پیش‌بینی یک رکود خفیف که در سال 2001 آغاز شد، نرخ صندوق فدرال (نرخ بهره‌ای که بانک‌ها برای وام‌های شبانه وجوه فدرال - یعنی موجودی‌های نگهداری شده در یک بانک فدرال رزرو - به یکدیگر می‌پردازند) را 11 بار بین ماه مه 2000 و دسامبر 2001، از 6.5 درصد به 1.75 درصد کاهش داد. این کاهش قابل توجه به بانک‌ها اجازه داد تا اعتبار مصرف‌کننده را با نرخ بهره ترجیحی پایین‌تر (نرخ بهره‌ای که بانک‌ها به مشتریان "ترجیحی" یا کم‌خطر خود، معمولاً سه درصد بالاتر از نرخ صندوق فدرال، می‌پردازند) گسترش دهند و آنها را تشویق کرد تا حتی به مشتریان "درجه پایین" یا پرخطر نیز وام دهند، هرچند با نرخ بهره بالاتر (به وام‌دهی درجه پایین مراجعه کنید). مصرف‌کنندگان از اعتبار ارزان برای خرید کالاهای بادوام مانند لوازم خانگی، خودرو و به ویژه خانه‌ها استفاده کردند. نتیجه آن ایجاد یک "حباب مسکن" (افزایش سریع قیمت خانه‌ها به سطحی فراتر از ارزش اساسی یا ذاتی آنها، ناشی از سفته‌بازی بیش از حد) در اواخر دهه 1990 بود.

ثانیاً، به دلیل تغییرات در قوانین بانکداری که از دهه 1980 آغاز شد، بانک‌ها توانستند به مشتریان درجه پایین وام‌های مسکن ارائه دهند که با پرداخت‌های بالونی (پرداخت‌های غیرمعمولاً بزرگ که در پایان یا نزدیک به پایان دوره وام سررسید می‌شوند) یا نرخ‌های بهره قابل تنظیم (نرخ‌هایی که برای یک دوره اولیه در سطوح نسبتاً پایین ثابت می‌مانند و سپس معمولاً با نرخ صندوق فدرال نوسان می‌کنند) ساختار یافته بودند. تا زمانی که قیمت خانه‌ها به افزایش خود ادامه می‌داد، وام‌گیرندگان درجه پایین می‌توانستند با بازسازی وام، وام گرفتن در برابر ارزش افزوده خانه‌های خود یا فروش خانه‌های خود با سود و پرداخت بدهی‌های خود، از پرداخت‌های سنگین وام مسکن محافظت کنند. در صورت عدم پرداخت، بانک‌ها می‌توانستند ملک را مصادره کرده و آن را به قیمتی بالاتر از مبلغ وام اصلی بفروشند. بنابراین، وام‌دهی درجه پایین برای بسیاری از بانک‌ها یک سرمایه‌گذاری سودآور بود. بر این اساس، بسیاری از بانک‌ها به طور تهاجمی وام‌های درجه پایین را به مشتریانی با اعتبار ضعیف یا دارایی‌های کم بازاریابی می‌کردند، در حالی که می‌دانستند این وام‌گیرندگان نمی‌توانند وام‌ها را بازپرداخت کنند و اغلب آنها را در مورد خطرات موجود گمراه می‌کردند. در نتیجه، سهم وام‌های مسکن درجه پایین در بین تمام وام‌های مسکن از حدود 2.5 درصد به نزدیک 15 درصد در سال از اواخر دهه 1990 تا 2004-2007 افزایش یافت.

ثالثاً، مشارکت در رشد وام‌دهی درجه پایین، عمل گسترده‌ای به نام تجاری‌سازی بود، که در آن بانک‌ها صدها یا حتی هزاران وام مسکن درجه پایین و سایر اشکال کمتر پرخطر بدهی مصرف‌کننده را با هم ترکیب می‌کردند و آنها را (یا قطعاتی از آنها) به عنوان اوراق بهادار (اوراق قرضه) در بازارهای سرمایه به سایر بانک‌ها و سرمایه‌گذاران، از جمله صندوق‌های پوشش ریسک و صندوق‌های بازنشستگی می‌فروختند. اوراق قرضه متشکل عمدتاً از وام‌های مسکن به عنوان اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن یا MBS شناخته می‌شدند، که به خریداران آنها حق سهمی از پرداخت‌های بهره و اصل وام‌های اساسی را می‌داد. فروش وام‌های مسکن درجه پایین به عنوان MBS به عنوان راهی خوب برای بانک‌ها برای افزایش نقدینگی و کاهش مواجهه خود با وام‌های پرخطر در نظر گرفته می‌شد، در حالی که خرید MBS به عنوان راهی خوب برای بانک‌ها و سرمایه‌گذاران برای تنوع بخشیدن به سبد سهام خود و کسب درآمد تلقی می‌شد. با ادامه افزایش سرسام‌آور قیمت خانه‌ها در اوایل دهه 2000، MBS به طور گسترده‌ای محبوب شد و قیمت آنها در بازارهای سرمایه به همین ترتیب افزایش یافت.

درباره بدهی خوب و بدهی بد بیشتر بدانید.
Encyclopædia Britannica, Inc.

چهارماً، در سال 1999 قانون Glass-Steagall (1933) دوران رکود بزرگ تا حدی لغو شد و به بانک‌ها، شرکت‌های اوراق بهادار و شرکت‌های بیمه اجازه داد تا وارد بازارهای یکدیگر شوند و با هم ادغام شوند، که منجر به تشکیل بانک‌هایی شد که "بزرگتر از آن بودند که شکست بخورند" (یعنی آنقدر بزرگ که شکست آنها تهدید به تضعیف کل سیستم مالی کند). علاوه بر این، در سال 2004 کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) الزام سرمایه خالص (نسبت سرمایه یا دارایی‌ها به بدهی یا بدهی‌ها که بانک‌ها موظف به حفظ آن به عنوان محافظی در برابر ورشکستگی هستند) را تضعیف کرد، که بانک‌ها را تشویق کرد تا حتی پول بیشتری را در MBS سرمایه‌گذاری کنند. اگرچه تصمیم SEC منجر به سودهای هنگفتی برای بانک‌ها شد، اما سبد سهام آنها را در معرض خطر قابل توجهی قرار داد، زیرا ارزش دارایی MBS به طور ضمنی بر ادامه حباب مسکن مبتنی بود.

پنجم و در نهایت، دوره طولانی ثبات و رشد اقتصادی جهانی که بلافاصله قبل از بحران، از اواسط تا اواخر دهه 1980 آغاز شد و از آن زمان به عنوان "اعتدال بزرگ" شناخته می‌شود، بسیاری از مدیران بانکی، مقامات دولتی و اقتصاددانان ایالات متحده را متقاعد کرده بود که نوسانات شدید اقتصادی چیزی از گذشته است. این نگرش مطمئن - همراه با یک فضای ایدئولوژیک که بر آزادسازی و توانایی شرکت‌های مالی برای نظارت بر خود تأکید داشت - تقریباً همه آنها را به نادیده گرفتن یا کم اهمیت دادن علائم آشکار یک بحران قریب الوقوع و در مورد بانکداران، ادامه دادن به شیوه‌های بی‌پروا وام‌دهی، وام‌گیری و تجاری‌سازی سوق داد.


بحران مالی سال 2008، که اغلب به عنوان بحران وام‌های مسکن درجه پایین شناخته می‌شود، باعث انقباض نقدینگی در بازارهای مالی جهانی شد که از ایالات متحده و به دلیل فروپاشی بازار مسکن این کشور آغاز شد و سیستم مالی بین‌المللی را تهدید کرد.
چندین بانک بزرگ سرمایه‌گذاری و تجاری، وام‌دهندگان مسکن، شرکت‌های بیمه و انجمن‌های پس‌انداز و وام ورشکست شدند و رکود بزرگ را تسریع کردند.
در پاسخ، رؤسای جمهور جورج دبلیو بوش و باراک اوباما چندین قانون برای مقابله با بحران مالی تصویب کردند، از جمله قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده دد-فرانک و قانون تثبیت اقتصادی اضطراری (EESA) که برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار (TARP) را ایجاد کرد.

نکات کلیدی

بحران مالی سال 2008 در ایالات متحده در نتیجه فروپاشی بازار مسکن این کشور آغاز شد.
دد-فرانک و قانون تثبیت اقتصادی اضطراری از جمله اقداماتی بودند که برای پاسخ به بحران انجام شد.
دد-فرانک بسیاری از قوانین موجود را اصلاح و مقررات جدید متعددی را ایجاد کرد.
قانون تثبیت اقتصادی اضطراری 475 میلیارد دلار کمک مالی از طریق برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار (TARP) ارائه کرد.

دد-فرانک

مؤثرترین اقدام، قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده دد-فرانک بود که اقداماتی را برای تنظیم فعالیت‌های بخش مالی و حمایت از مصرف‌کنندگان معرفی کرد. دد-فرانک که در ژوئیه 2010 به قانون تبدیل شد، اصلاحات گسترده‌ای را در بخش مالی ایالات متحده به ارمغان آورد.

CFPB

دد-فرانک دفتر حمایت از مصرف‌کنندگان مالی (CFPB) را معرفی کرد که به یک نهاد مهم در نظارت و حمایت از منافع مالی مصرف‌کنندگان آمریکایی تبدیل شده است.

FSOC

شورای نظارت بر ثبات مالی (FSOC) در عنوان اول دد-فرانک مورد بحث قرار گرفته است و وظیفه آن نظارت بر مؤسسات مالی مهم سیستمی (SIFI) مانند بانک‌ها، شرکت‌های بیمه یا سایر مؤسسات مالی است که "خیلی بزرگ برای شکست" تلقی می‌شوند.
اعضای رأی‌دهنده FSOC شامل رؤسای بخش‌هایی مانند وزارت خزانه‌داری، هیئت فدرال رزرو و کمیسیون بورس و اوراق بهادار است. FSOC نیاز به آزمایش و مستندسازی عملیات تجاری SIFIها دارد. همچنین می‌تواند تصمیم بگیرد اقداماتی را برای تقسیم یا سازماندهی مجدد این مؤسسات به گونه‌ای انجام دهد که خطر کلی برای اقتصاد کاهش یابد.

قانون ولکر

یکی از مفاد دد-فرانک، قانون ولکر، برای محدود کردن سرمایه‌گذاری‌های سفته‌بازانه طراحی شده است. قانون ولکر به طور عملی معاملات اختصاصی توسط مؤسسات سپرده‌گذاری را ممنوع کرده و همچنین حقوق معاملاتی معامله‌گران اختصاصی در سایر مؤسسات مالی بزرگ را کاهش داده است.

مقررات اصلاح‌شده

دد-فرانک مقررات موجود در ایالات متحده را تقویت کرد، از جمله:

قانون اوراق بهادار 1933: دد-فرانک مقررات D را اصلاح کرد تا برخی از اوراق بهادار را از ثبت‌نام معاف کند و همچنین تعریف یک سرمایه‌گذار معتبر را بازنگری کرد و حذف مشارکت مسکن اصلی را به عنوان بخشی از خالص دارایی یک سرمایه‌گذار.
قانون تبادل اوراق بهادار 1934: عنوان IX دد-فرانک ایجاد یک کمیته مشورتی سرمایه‌گذار (IAC)، یک دفتر حمایت از سرمایه‌گذار (OIA) و یک میانجی منصوب شده توسط OIA را برای هدف قرار دادن تضاد منافع در شرکت‌های سرمایه‌گذاری و در تبلیغات صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و مسائل پاسخگویی، حقوق اجرایی و حکمرانی شرکتی الزامی می‌کند. عنوان IX شامل ایجاد دفتر رتبه‌بندی اعتباری کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) و نظارت بر اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن است.
قانون شرکت‌های سرمایه‌گذاری 1940: قانون دد-فرانک کمیته‌های نظارتی جدیدی را ایجاد کرد و محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌تری را در مورد حمایت از مصرف‌کننده و سیاست‌های افشا اعمال کرد.
قانون مشاوران سرمایه‌گذاری 1940: قانون مشاوران سرمایه‌گذاری 1940 شاهد تغییراتی در الزامات ثبت‌نام برای مشاوران سرمایه‌گذاری شد که هم مشاوران سرمایه‌گذاری مستقل و هم صندوق‌های پوشش ریسک را تحت تأثیر قرار داد.
قانون ساربنز-آکسلی 2002: دد-فرانک حمایت‌های جدیدی را برای افشاگران و مشوق‌های مالی اضافه کرد.

آینده دد-فرانک

در سال 2018، رئیس جمهور دونالد ترامپ قانون رشد اقتصادی، کاهش مقررات و حمایت از مصرف‌کننده را تصویب کرد. این قانون با افزایش آستانه الزامات مستندسازی نظارتی برای بانک‌ها، برخی از بارهای نظارتی ایجاد شده برای بانک‌ها از طریق دد-فرانک را کاهش داد. این آستانه از 50 میلیون دلار به 250 میلیون دلار افزایش یافت. دولت بایدن امیدوار است این تسهیلات در مقررات دد-فرانک را لغو کند.
قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده دد-فرانک تأثیرگذارترین و بحث‌برانگیزترین قانون از مجموعه‌ای از اقداماتی بود که توسط رؤسای جمهور سابق جورج دبلیو بوش و باراک اوباما تصویب شد. هدف از این اقدامات تنظیم فعالیت‌های بخش مالی و حمایت از مصرف‌کنندگان بود.

قانون تثبیت اقتصادی اضطراری

در اکتبر 2008، کنگره‌ای با اختلاف، قانون تثبیت اقتصادی اضطراری را تصویب کرد که در ابتدا حدود 700 میلیارد دلار را برای خرید "دارایی‌های مشکل‌دار"، عمدتاً سهام بانک‌ها و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن، در اختیار خزانه داری قرار داد.
بودجه بعداً به 475 میلیارد دلار کاهش یافت و برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار، که این برنامه به آن معروف بود، در نهایت 426.4 میلیارد دلار برای نجات مؤسسات، از جمله American International Group Inc. (AIG)، Bank of America (BAC)، Citigroup (C)، JPMorgan (JPM) و General Motors (GM) هزینه کرد. خزانه داری در نهایت 441.7 میلیارد دلار از دریافت‌کنندگان TARP را بازیابی کرد.

441.7 میلیارد دلار

خزانه داری 441.7 میلیارد دلار از 426.4 میلیارد دلار وجوه TARP سرمایه‌گذاری شده را بازیابی کرد.

فدرال رزرو

فدرال رزرو گام‌های اضافی برای حمایت از اقتصاد و بازارهای مالی در طول و پس از بحران مالی سال 2008 برداشت. علاوه بر اجرای سیاست پولی، عمدتاً نرخ وجوه فدرال، فدرال رزرو همچنین ابزارهای ویژه‌ای را برای وام دادن به بخش‌های مختلف بازار طراحی کرد و استانداردی جدید را برای وام‌دهی منظم و اضطراری فدرال رزرو ایجاد کرد.
تحت نظارت دد-فرانک، فدرال رزرو موظف است آزمایش‌های استرس منظم را بر روی بانک‌ها در بخش بانکی انجام دهد، که مفادی در مورد آزمایش استرس فدرال رزرو در عنوان XI دد-فرانک وجود دارد. فدرال رزرو سالانه دو نوع آزمایش استرس انجام می‌دهد: تجزیه و تحلیل جامع سرمایه و بررسی (CCAR) و آزمایش استرس نظارتی قانون دد-فرانک (DFAST).

دد-فرانک چه تأثیری بر بانک‌های کوچکتر داشته است؟

یکی از پیامدهای غیرمنتظره مقررات دد-فرانک این بود که بانک‌های کوچکتر به دلیل تحمیل همان بار مقرراتی که بر بانک‌های بزرگتر تحمیل شده بود، مجازات شدند. بانک‌های کوچکتر با کارهای اداری اضافی و پرسنل اضافی مورد نیاز برای رعایت مقررات با مشکل مواجه شدند. متعاقباً، قوانینی برای کاهش برخی از این مقررات برای بانک‌های محلی و منطقه‌ای تصویب شد.

چگونه به بانک‌ها نظارت می‌شود تا از رعایت مقررات دد-فرانک اطمینان حاصل شود؟

قانون دد-فرانک به فدرال رزرو دستور داد تا به طور دقیق بر بانک‌های بزرگ، مؤسسات مالی و شرکت‌های بیمه در ایالات متحده نظارت کند. آزمایش‌های استرس سالانه تأیید می‌کند که این شرکت‌ها برای مقابله با رکودها و بحران‌های مالی آینده آماده هستند. سناریوهای فرضی نتایج ناشی از آشفتگی‌های مالی مختلف را بر قدرت آنها ارزیابی می‌کند. اگر نشان داده شود که شرکتی سرمایه کافی برای غلبه بر سناریوهای خاص را در اختیار ندارد، فدرال رزرو می‌تواند اقدامات مختلفی را برای حفظ بانک در صورت بروز بحران انجام دهد.

یک افشاگر تحت قانون ساربنز-آکسلی چه پاداشی می‌تواند انتظار داشته باشد؟

برنامه جایزه تحت قانون ساربنز-آکسلی می‌تواند به افشاگران 10 تا 30 درصد از عواید یک توافق قضایی را که پس از گزارش رفتار نادرست یک بانک به دست می‌آید، ارائه دهد و دوره زمانی که یک کارمند می‌تواند علیه کارفرمای خود ادعا کند از 90 روز به 180 روز افزایش یافته است.

نتیجه‌گیری

قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده دد-فرانک و قانون تثبیت اقتصادی اضطراری (EESA) که برنامه کمک به دارایی‌های مشکل‌دار (TARP) را ایجاد کرد، به مهار بحران مالی سال 2008 کمک کرد. ایجاد CFPB و FSOC به نظارت بر مؤسسات مالی و حمایت از مصرف‌کنندگان کمک می‌کند. اجزای کلیدی مورد توجه این اقدامات قانونی شامل استانداردهای وام مسکن، حمایت از سرمایه‌گذار، خطر سیستمی و مقررات بانکی است.