آخرین به‌روزرسانی
۱ می ۲۰۲۲
ذخیره به صورت PDF

بهترین استراتژی برای حفاظت از تنوع زیستی در بلندمدت، حفاظت از جمعیت‌های وحشی موجود در اکوسیستم‌های طبیعی خود است. این استراتژی که به عنوان حفاظت درجا یا در محل (in situ) شناخته می‌شود، نه تنها جوامع اکولوژیکی کامل – شامل هزاران گونه و تعاملات آن‌ها – بلکه فرآیندهای طبیعی و خدمات اکوسیستمی را نیز حفظ می‌کند. با این حال، اگر آخرین جمعیت‌های یک گونه در معرض خطر آنقدر کوچک باشند که نتوانند زنده بمانند، اگر با وجود تلاش‌های حفاظتی به کاهش خود ادامه دهند، یا اگر تهدیدات آن‌ها برطرف نشود، حفاظت درجا ممکن است ناکارآمد باشد. در چنین مواردی، گاهی اوقات تنها گزینه باقی‌مانده برای جلوگیری از انقراض قریب‌الوقوع، گرفتن افراد باقی‌مانده و انتقال آن‌ها به تاسیساتی است که در آنجا تحت شرایط مصنوعی و کنترل‌شده توسط انسان از آن‌ها مراقبت شود. این استراتژی به عنوان حفاظت خارج از محل (ex situ) شناخته می‌شود و ممکن است شامل افرادی باشد که از طبیعت جمع‌آوری شده‌اند، یتیم شده‌اند، مصادره شده‌اند یا آواره شده‌اند و جای دیگری برای رفتن ندارند. به لطف تلاش‌های خارج از محل، بسیاری از گیاهان و حیواناتی که در طبیعت منقرض شده‌اند، هنوز در باغ‌وحش‌ها، آکواریوم‌ها و باغ‌های گیاه‌شناسی زنده مانده‌اند.

حفاظت خارج از محل و درجا استراتژی‌های مکمل یکدیگر هستند (شکل ۱۵.۷.۱؛ همچنین به Conde et al., 2011 مراجعه کنید). به عنوان مثال، بسیاری از برنامه‌های حفاظت خارج از محل با هدف پرورش افراد سالم کافی برای حمایت از پروژه‌های انتقال مجدد در هنگام در دسترس بودن زیستگاه‌های مناسب هستند.

شکل ۱۵.۷.۱ روش‌های مختلفی وجود دارد که در آن حفاظت درجا و خارج از محل می‌توانند یکدیگر را تکمیل کنند. هیچ گونه‌ای دقیقاً با این مدل ایده‌آل مطابقت ندارد، اما تقریباً همه گونه‌ها برخی از این عناصر را نشان می‌دهند. برگرفته از Maxted, 2001, CC BY 4.0.

حفظ یک نمونه به خوبی نمایندگی‌شده از تنوع زیستی جهان تنها نقش کوچکی در تلاش‌های حفاظت خارج از محل ایفا می‌کند. حفظ جمعیت‌های حیات وحش خودپایدار تحت مراقبت انسان نه تنها نیاز به جمع‌آوری افراد برای تحقیق از طبیعت را کاهش می‌دهد، بلکه به محققان اجازه می‌دهد تا جنبه‌هایی مانند فیزیولوژی، ژنتیک و جمعیت‌شناسی گونه‌های در معرض خطر (Conde et al., 2019) را با استفاده از روش‌هایی که بدون حیوانات در اسارت ممکن نیست، مطالعه کنند. این مطالعات سپس می‌تواند دانش و تجربه‌ای را برای کمک به حفاظت از جمعیت‌های خارج از محل و درجا فراهم کند. به عنوان مثال، ایجاد شاخص دانش جمعیت‌شناسی گونه‌ها (Conde et al., 2019) که داده‌های جمعیت‌شناسی به دست آمده از تاسیسات حفاظت خارج از محل را خلاصه می‌کند، نقش مهمی در پر کردن شکاف‌ها در مجموعه داده‌ها برای تجزیه و تحلیل پایداری جمعیت ایفا می‌کند. تاسیسات خارج از محل همچنین نقش مهمی در پرورش در اسارت، شروع زودهنگام، اطلاع‌رسانی به مردم، آموزش و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای حفاظت درجا ایفا می‌کنند. بسیاری از تاسیسات خارج از محل همچنین مستقیماً درگیر – و گاهی اوقات حتی نقش‌های پیشرو – در تلاش‌های حفاظت میدانی شده‌اند (Wilson et al., 2019). در نهایت، بسیاری از تاسیسات خارج از محل مستقیماً حفاظت را با پیشرفت‌های اجتماعی و اقتصادی از طریق آموزش، اشتغال و اجرای طیف وسیعی از فعالیت‌های توسعه جامعه مرتبط می‌کنند (Ferrie et al., 2013).

تلاش‌های اخیر برای افزایش انتقال دانش بین تاسیسات خارج از محل، به طور قابل توجهی به مشارکت آن‌ها در تلاش‌های کلی حفاظت افزوده است. با تسهیل سازمان‌هایی مانند گروه متخصص برنامه‌ریزی حفاظت IUCN (CPSG)، تاسیسات خارج از محل به طور منظم اطلاعات مربوط به بهترین شیوه‌ها برای مراقبت و جابجایی گونه‌ها تحت مراقبت انسان، از جمله جنبه‌هایی مانند نیازهای تغذیه‌ای، شرایط مسکن بهینه و تکنیک‌های دامپزشکی برای بی‌هوشی، بی‌حرکت کردن و کاهش استرس حیوانات در هنگام جابجایی یا درمان‌های پزشکی (به http://www.cpsg.org مراجعه کنید) را به اشتراک می‌گذارند. بخش زیادی از این اطلاعات در یک پایگاه داده مرکزی به نام سیستم مدیریت اطلاعات جانوری (ZIMS) ذخیره می‌شود. Species360، ZIMS اطلاعات مربوط به نگهداری، پزشکی و تولید مثل بیش از ۶.۸ میلیون حیوان متعلق به بیش از ۲۱۰۰۰ گونه را برای بیش از ۱۰۰۰ موسسه عضو در ۹۰ کشور پیگیری می‌کند. تاسیسات خارج از محل که این سوابق را حفظ می‌کنند و با استانداردهای عملیاتی در زمینه رفاه حیوانات، حفاظت، آموزش و تحقیق مطابقت دارند، می‌توانند برای تبدیل شدن به یک موسسه معتبر با انجمن باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌های جهان (WAZA) نیز درخواست دهند.

انواع تاسیسات خارج از محل
انواع مختلفی از تاسیسات به حفظ جمعیت‌های خارج از محل کمک می‌کنند. در اینجا به برخی از رایج‌ترین آن‌ها، از جمله باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها برای حیوانات و باغ‌های گیاه‌شناسی و بانک‌های بذر برای گیاهان اشاره می‌کنیم.

باغ‌وحش‌های سراسر جهان در حال حاضر با مراقبت از بیش از ۵۰۰۰۰۰ حیوان فردی، به حفاظت از نزدیک به ۷۰۰۰ گونه مهره زمینی (پستانداران، پرندگان، خزندگان و دوزیستان) کمک می‌کنند. آن‌ها این کار را به تنهایی انجام نمی‌دهند. آن‌ها اغلب با آژانس‌های دولتی، دانشگاه‌ها و سازمان‌های مختلف دیگر همکاری می‌کنند که از حیوانات باغ‌وحش برای تحقیق، آموزش و سایر فعالیت‌های حفاظتی استفاده می‌کنند. در حالی که باغ‌وحش‌ها به طور سنتی بر نمایش حیوانات کاریزماتیک که بازدیدکنندگان را جذب می‌کنند تمرکز داشته‌اند، بسیاری از باغ‌وحش‌ها اکنون در حال سرمایه‌گذاری در حفاظت از مهره‌های کوچک در معرض خطر، و همچنین بی‌مهرگان، مانند پروانه‌ها، سوسک‌ها، اژدهایان، عنکبوت‌ها و نرم‌تنان (که بسیاری از آن‌ها نیز ارزان‌تر هستند) هستند.

آکواریوم‌ها نسخه آبی باغ‌وحش‌ها هستند و در مراقبت، نمایش و حفاظت از تنوع زیستی دریایی و آب شیرین، مانند ماهی‌ها، مرجان‌ها، نرم‌تنان و سخت‌پوستان (شکل ۱۵.۷.۲) تخصص دارند. بیشتر موجوداتی که در حال حاضر در آکواریوم‌ها وجود دارند از طبیعت به دست آمده‌اند، اما فعالان حفاظت به طور مداوم در حال اصلاح تکنیک‌ها برای پرورش گونه‌های بیشتر در اسارت برای محدود کردن جمع‌آوری از طبیعت هستند. افزایش چشمگیر و اخیر در آبزی‌پروری، که در حال حاضر تقریباً یک سوم تولید جهانی ماهی و صدف را تشکیل می‌دهد، حفاظت خارج از محل از گونه‌های آبی را حتی مهم‌تر کرده است. امید این است که این جمعیت‌های خارج از محل به حفظ ذخایر ژنتیکی کمک کنند و به عنوان بیمه‌ای در برابر شیوع بیماری‌های ناشی از ماهی‌های اهلی، نرم‌تنان و سخت‌پوستان عمل کنند.

شکل ۱۵.۷.۲ آکواریوم‌ها فرصت‌هایی را برای مشاهده گونه‌هایی مانند گونه‌های موجود در نمایشگاه جنگل کلپ در آکواریوم مونتری بی فراهم می‌کنند که بسیاری از مردم در غیر این صورت تجربه آن را نخواهند داشت. عکس از Cam Vilay، از طریق Wikimedia Commons، CC BY 2.0.

باغ‌های گیاه‌شناسی (و درختستان‌ها، که در درختان و سایر گیاهان چوبی تخصص دارند) به جمع‌آوری، پرورش و نگهداری آموزشی گونه‌های زنده گیاهی (شکل ۱۵.۷.۳) اختصاص داده شده‌اند. باغ‌های گیاه‌شناسی در سراسر جهان بیش از ۶ میلیون گیاه زنده را در خود جای داده‌اند که نشان‌دهنده بیش از ۸۰۰۰۰ گونه – تقریباً ۲۵ درصد از فلور عروقی جهان (Wyse Jackson, 2001) است. قدیمی‌ترین و بزرگترین باغ گیاه‌شناسی جهان – باغ‌های گیاه‌شناسی سلطنتی در لندن، انگلستان – بیش از ۲۸۰۰۰ گونه گیاهی را نگهداری می‌کند که تقریباً ۱۰ درصد از گونه‌های گیاهی جهان است. مانند باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها، باغ‌های گیاه‌شناسی نقش مهمی در تلاش‌های حفاظتی از طریق اطلاع‌رسانی به مردم و آموزش ایفا می‌کنند.

شکل ۱۵.۷.۳ باغ گیاه‌شناسی برلین. تصویر از Paul VanDerWerf (CC-BY).

تعدادی از باغ‌های گیاه‌شناسی و موسسات تحقیقاتی مجموعه‌هایی از بذرها، که به عنوان بانک‌های بذر شناخته می‌شوند، ایجاد کرده‌اند که از این واقعیت استفاده می‌کنند که بذرهای بیشتر گیاهان می‌توانند در شرایط سرد و خشک برای مدت طولانی زنده بمانند. بذرهای سپرده شده در بانک‌های بذر ممکن است از طبیعت یا از نمونه‌های کشت شده به دست آیند. هنگام جمع‌آوری مواد از طبیعت، گیاه‌شناسان به طور کلی جمعیت‌هایی را از سراسر محدوده جغرافیایی و زیستگاه گونه هدف قرار می‌دهند تا مجموعه‌های آن‌ها بتواند تا حد امکان تنوع ژنتیکی هر گونه را ثبت کند. به این ترتیب، بانک‌های بذر نقش مهمی نه تنها در حفاظت از غنای گونه‌های گیاهی، بلکه در تنوع ژنتیکی نیز ایفا می‌کنند. بانک‌های بذر حتی ممکن است تنها وسیله‌ای باشند که برخی از گونه‌های گیاهی محافظت می‌شوند. از آنجایی که معمولاً بذرهای زیادی از هر گونه جمع‌آوری می‌شود، بانک‌های بذر همچنین فرصتی مناسب برای پروژه‌های انتقال مجدد فراهم می‌کنند. این به این دلیل است که مجموعه‌های بذری محافظت شده می‌توانند برای تولید نه تنها تعداد زیادی نهال، بلکه در برخی موارد، مخلوط‌های ژنتیکی سفارشی برای به حداکثر رساندن سازگاری‌های محلی استفاده شوند. بزرگترین و متنوع‌ترین بانک بذر جهان، بانک بذر هزاره، انگلستان است. تا پایان سال ۲۰۱۸، بانک بذر هزاره بیش از ۲.۲۵ میلیارد بذر از بیش از ۳۹۰۰۰ گونه را فهرست کرده است. یک میلیاردمین بذر آن، از یک بامبوی آفریقایی، در آوریل ۲۰۰۷ سپرده شد.

بانک‌های بذر با جمع‌آوری مواد در سراسر محدوده جغرافیایی و زیستگاه گونه‌های هدف، به حفظ تنوع ژنتیکی گیاهان کمک می‌کنند.

چالش‌های پیش روی تاسیسات خارج از محل
در حالی که مشارکت تاسیسات حفاظت خارج از محل در استراتژی‌های کلی حفاظت از تنوع زیستی قابل توجه است (Conde et al., 2011)، برخی از معایب وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، به دلیل تعداد محدود افرادی که می‌توانند تحت مراقبت انسان نگهداری شوند، به ویژه برای حیوانات بزرگتر، خطر افزایش خطر ابتلا به تهدیدات جمعیت‌های کوچک، مانند افسردگی درون‌آمیزی و تصادفی جمعیتی وجود دارد. نگرانی دیگری نیز وجود دارد که حفاظت خارج از محل می‌تواند به نگرانی‌های دورگه سازی کمک کند، به عنوان مثال اگر گونه‌های پنهان مختلف به طور تصادفی به عنوان یک گونه واحد مدیریت شوند. برای جلوگیری از این تهدیدات، بسیاری از تاسیسات خارج از محل جمعیت‌های اسیر خود را به طور مشترک به عنوان یک متاجمعیت متقابل واحد مدیریت می‌کنند. آن‌ها این کار را از طریق دفترچه های نسب‌نامه انجام می‌دهند که منشاء، نسب‌نامه و تاریخچه جمعیتی هر فرد در تاسیسات شرکت‌کننده را پیگیری می‌کند. با حفظ و مراجعه به این دفترچه‌ها، تاسیسات حفاظت خارج از محل می‌توانند تصمیمات آگاهانه‌ای در مورد توصیه‌های انتقال و تولید مثل بگیرند.

تاسیسات خارج از محل اغلب جمعیت‌های اسیر را به عنوان یک متاجمعیت واحد با استفاده از دفترچه‌های نسب‌نامه برای پیگیری منشاء و تاریخچه جمعیتی افراد تولید مثل مدیریت می‌کنند.

تامین مالی نیز همچنان یک مانع است، با توجه به اینکه تاسیسات خارج از محل معمولاً به تعهدات مالی بزرگ و بلندمدت نیاز دارند، در مقایسه با بسیاری از فعالیت‌های حفاظت درجا. یکی از پیامدهای محدودیت‌های بودجه این است که تاسیسات خارج از محل عمدتاً بر روی گونه‌های جذاب یا کاریزماتیک که بازدیدکنندگان را جذب می‌کنند تمرکز می‌کنند، بنابراین گونه‌های کوچک و کمتر کاریزماتیک همیشه از حفاظت یکسانی برخوردار نمی‌شوند (Brooks et al., 2009). بسیاری از تاسیسات خارج از محل نیز بیشتر تمایل دارند گونه‌های غیرتهدید را که نگهداری و مراقبت از آن‌ها آسان‌تر و ارزان‌تر است، در خود جای دهند تا گونه‌های در معرض خطر با نیازهای تخصصی (جدول ۱۵.۷.۱). به عنوان مثال، با وجود ترس از انقراض‌های گسترده دوزیستان ناشی از بیماری ناشی از قارچ کیترید (Batrachochytrium dendrobatidis) (Alroy, 2015)، ۷۵ درصد از مجموعه‌های دوزیستان خارج از محل از گونه‌های غیرتهدید تشکیل شده است، با تنها ۶.۲ درصد از تمام دوزیستان در معرض خطر که از حفاظت خارج از محل برخوردار هستند (Dawson et al., 2016). غفلت از گونه‌های در معرض خطر در تلاش‌های حفاظت خارج از محل همچنین یک حلقه بازخورد ایجاد می‌کند، با حفظ درک محدود از نحوه مراقبت از گونه‌هایی که بیشترین نیاز را دارند.

جدول ۱۵.۷.۱ تعداد و درصد گونه‌های مهره زمینی از آفریقای جنوب صحرا که در حال حاضر در تاسیسات خارج از محل جهان نگهداری می‌شوند. مقادیر داخل پرانتز نشان‌دهنده درصد کل گونه‌ها، گونه‌های در معرض خطر و گونه‌های فهرست شده در CITES برای هر رده طبقه‌بندی است.

|   | پستانداران
 | پرندگان
| خزندگان
| دوزیستان
| کل
|
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| در سراسر جهان
| ۶۵۹ (۵۵٪)
| ۱,۴۷۰ (۶۵٪)
| ۱۹۷ (۲۷٪)
| ۴۴ (۵٪)
| ۲,۳۷۰ (۴۷٪)
|
| آفریقا
| ۱۱۰ (۹٪)
| ۲۳۴ (۱۰٪)
| ۳۴ (۴٪)
| ۶ (۱٪)
| ۳۸۴ (۸٪)
|
| آسیا
| ۱۳۶ (۱۱٪)
| ۳۲۷ (۱۴٪)
| ۲۲ (۳٪)
| ۲ (۰٪)
| ۴۸۷ (۱۰٪)
|
| اقیانوسیه
| ۳۷ (۳٪)
| ۶۱ (۳٪)
| ۶ (۱٪)
| ۱ (۰٪)
| ۱۰۵ (۲٪)
|
| اروپا
| ۱۹۱ (۱۲٪)
| ۴۶۵ (۲۰٪)
| ۷۳ (۱۰٪)
| ۱۹ (۲٪)
| ۷۴۸ (۱۵٪)
|
| آمریکای شمالی
| ۱۴۵ (۱۲٪)
| ۳۱۱ (۱۴٪)
| ۵۳ (۷٪)
| ۱۴ (۲٪)
| ۵۲۳ (۱۰٪)
|
| آمریکای جنوبی
| ۴۰ (۳٪)
| ۷۲ (۳٪)
| ۱۹۷ (۲۷٪)
| ۴۴ (۵٪)
| ۳۵۳ (۷٪)
|
| گونه‌های در معرض خطر
| ۴۵ (۲۳٪)
| ۴۲ (۲۰٪)
| ۲۲ (۲۱٪)
| ۸ (۴٪)
| ۱۱۷ (۱۶٪)
|
| منقرض شده در طبیعت
| ۱ (۱۰۰٪)
| ۰ (۰٪)
| ۰ (۰٪)
| ۱ (۱۰۰٪)
| ۲ (۱۰۰٪)
|
| به شدت در معرض خطر
| ۷ (۲۶٪)
| ۴ (۱۹٪)
| ۵ (۲۵٪)
| ۳ (۵٪)
| ۱۹ (۱۵٪)
|
| در معرض خطر
| ۱۳ (۱۶٪)
| ۱۲ (۱۵٪)
| ۲ (۵٪)
| ۳ (۳٪)
| ۳۰ (۱۰٪)
|
| آسیب‌پذیر
| ۲۴ (۲۷٪)
| ۲۶ (۲۳٪)
| ۱۵ (۳۳٪)
| ۱ (۲٪)
| ۶۶ (۲۳٪)
|
| گونه‌های فهرست شده در CITES
| ۹۵ (۵۰٪)
| ۱۲۱ (۶۲٪)
| ۴۵ (۲۵٪)
| ۱ (۶٪)
| ۲۶۲ (۴۵٪)
|
| گونه‌های پیوست I
| ۳۰ (۵۸٪)
| ۴ (۴۴٪)
| ۸ (۸۰٪)
| ۱ (۶٪)
| ۴۳ (۴۹٪)
|
| گونه‌های پیوست II
| ۵۸ (۴۴٪)
| ۱۱۲ (۶۲٪)
| ۳۷ (۲۲٪)
| ۰ (۰٪)
| ۲۰۷ (۴۳٪)
|
| گونه‌های پیوست III
| ۷ (۱۰۰٪)
| ۵ (۱۰۰٪)
| ۰ (۰٪)
| ۰ (۰٪)
| ۱۲ (۱۰۰٪)
|
منبع: https://zims.species360.org، تا آوریل ۲۰۱۹. تهیه شده توسط Johanna Staerk (Species360).

خوشبختانه، تاسیسات خارج از محل با توسعه چندین مکانیسم نوآورانه که به آن‌ها امکان می‌دهد به حفاظت از گونه‌های در معرض خطر کمک بیشتری کنند، به این نگرانی‌ها پاسخ داده‌اند. به عنوان مثال، تاسیسات خارج از محل موافق هستند که جذب بازدیدکنندگان بیشتر، جذب بودجه بیشتری را به همراه دارد. برای جذب بازدیدکنندگان بیشتر، باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها به طور فزاینده‌ای حیوانات را در محوطه‌هایی نگهداری می‌کنند که نماینده محیط‌های طبیعی آن‌ها هستند. این امر حیوانات را سالم‌تر نگه می‌دارد و فرصت‌های بیشتری را برای نمایش رفتارهای طبیعی فراهم می‌کند که به نوبه خود بازدیدکنندگان را راضی‌تر می‌کند. برخی از باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها همچنین نمایشگاه‌های ویژه‌ای را ایجاد کرده‌اند که در آن بازدیدکنندگان می‌توانند حیوانات را تغذیه کنند، لمس کنند یا به نوعی با آن‌ها تعامل داشته باشند. بسیاری از تاسیسات خارج از محل همچنین هنرمندان محلی را دعوت کرده‌اند تا مجسمه‌ها و سایر آثار هنری را به نمایش بگذارند که به تجربه بازدیدکنندگان می‌افزاید و افرادی را که در غیر این صورت بازدید نمی‌کردند جذب می‌کند. یک تلاش نسبتاً غیرمعمول – اما بسیار موفق – برای افزایش رفت و آمد از ایالات متحده آمریکا می‌آید، جایی که آکادمی علوم کالیفرنیا هر پنجشنبه شب مهمانی‌های رقص با نمایش لیزر، غذا و نوشیدنی برگزار می‌کند (http://www.calacademy.org/nightlife) که بازدیدکنندگان می‌توانند در حین بازدید از آکواریوم و سایر نمایشگاه‌های حفاظتی آکادمی از آن لذت ببرند.


چگونه یک مستند بسازیم: انتخاب ساختار روایی مناسب برای فیلم‌تان

ساخت فیلم مستند یک ابزار قدرتمند برای روایت داستان‌هاست و انتخاب ساختار روایی مناسب می‌تواند تفاوت چشمگیری در نحوه دریافت فیلم شما ایجاد کند. انواع مختلفی از ساختارهای روایی وجود دارد که هر کدام مزایا و چالش‌های خاص خود را دارند. در این مطلب، به بررسی هر یک از این ساختارها و ارائه دستورالعمل‌های عملی برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای هر کدام می‌پردازیم.

ساختار زمانی (Chronological)
ساختار زمانی رایج‌ترین و سرراست‌ترین ساختار در فیلم‌سازی مستند است. رویدادها را به ترتیبی که اتفاق افتاده‌اند، از ابتدا تا انتها ارائه می‌دهد. این ساختار زمانی کارآمد است که داستان دارای شروع، میانه و پایان مشخصی باشد. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

رویدادهای کلیدی که داستان را به پیش می‌برند، تعیین کنید.
یک جدول زمانی از این رویدادها و ترتیب زمانی آن‌ها ایجاد کنید.
هر گونه شکافی در داستان را که نیاز به پر شدن دارد، مانند اطلاعات پس‌زمینه یا مصاحبه با افراد کلیدی، شناسایی کنید.
ریتم داستان و مدت زمانی که باید به هر رویداد اختصاص دهید را تعیین کنید.

ساختار دایره‌ای (Circular)
ساختار دایره‌ای شامل شروع و پایان دادن به داستان با یک رویداد یا ایده یکسان است. این می‌تواند حس انسجام ایجاد کند و به بینندگان دیدگاهی نسبت به رویدادهایی که شاهد آن بوده‌اند، بدهد. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

رویداد یا ایده کلیدی که داستان را محدود می‌کند، شناسایی کنید.
تعیین کنید که رویدادهای بینابین چگونه به آن ایده باز می‌گردند.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان مخاطب را در طول داستان درگیر نگه داشت، با دانستن اینکه آن‌ها از قبل پایان آن را می‌دانند.
از پیش‌گویی و بازگشت به عناصری قبلی برای ایجاد حس انتظار و ارتباط بین ابتدا و انتهای داستان استفاده کنید.

ساختار موازی (Parallel)
ساختار موازی شامل روایت دو یا چند داستان است که به نوعی با هم مرتبط هستند. داستان‌ها به صورت موازی ارائه می‌شوند و مخاطب بین آن‌ها حرکت می‌کند. این ساختار زمانی کارآمد است که داستان‌ها از نظر موضوعی به هم مرتبط باشند یا دیدگاه‌های متضادی را در مورد یک موضوع خاص ارائه دهند. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

داستان‌های کلیدی و نحوه ارتباط موضوعی آن‌ها را شناسایی کنید.
تعیین کنید که چگونه بین داستان‌ها حرکت کنید بدون اینکه مخاطب را گیج کنید.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان تنش و شتاب را در هر داستان حفظ کرد و در عین حال آن‌ها را از نظر موضوعی به هم متصل کرد.
اطمینان حاصل کنید که هر داستان به اندازه کافی قوی است که بتواند به تنهایی بایستد و همچنین در رابطه با داستان‌های دیگر جذاب باشد.

ساختار غیرخطی (Non-linear)
ساختار غیرخطی شامل ارائه داستان به صورت غیرخطی، رفت و برگشت در زمان یا استفاده از فلش‌بک برای آشکار کردن اطلاعات کلیدی است. این ساختار می‌تواند برای ایجاد تعلیق یا آشکار کردن داستان به روشی غیرمتعارف استفاده شود. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

رویدادهای کلیدی داستان و نحوه ارتباط آن‌ها با یکدیگر را شناسایی کنید.
تعیین کنید که کدام رویدادها می‌توانند از طریق فلش‌بک یا داستان‌گویی غیرخطی آشکار شوند.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان انسجام و وضوح را حفظ کرد، حتی زمانی که داستان در زمان به عقب و جلو می‌پرد.
از نشانه‌های بصری یا راوی برای کمک به مخاطب برای دنبال کردن داستان استفاده کنید.

ساختار مبتنی بر شخصیت (Character Driven)
ساختار مبتنی بر شخصیت بر روی یک یا چند شخصیت اصلی متمرکز است و داستان از طریق تجربیات و دیدگاه‌های آن‌ها آشکار می‌شود. این ساختار زمانی کارآمد است که شخصیت‌ها جذاب باشند و دارای قوس یا سفر مشخصی باشند. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

شخصیت(های) کلیدی و داستان‌های آن‌ها را شناسایی کنید.
تعیین کنید که چگونه داستان‌های آن‌ها را در یک روایت بزرگتر با هم ترکیب کنید.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان علاقه مخاطب را به هر شخصیت حفظ کرد و در عین حال داستان را به پیش برد.
اطمینان حاصل کنید که هر شخصیت دارای قوس یا سفری واضحی است که برای مخاطب رضایت‌بخش باشد.

ساختار مبتنی بر مسئله (Issue Driven)
ساختار مبتنی بر مسئله بر روی یک مسئله اجتماعی یا سیاسی خاص متمرکز است و به بررسی علل، اثرات و راه حل‌های بالقوه مربوط به آن مسئله می‌پردازد. این ساختار زمانی کارآمد است که مسئله پیچیده و چندوجهی باشد و دیدگاه‌های متعددی برای بررسی وجود داشته باشد. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

جنبه‌های کلیدی مسئله‌ای که می‌خواهید بررسی کنید را شناسایی کنید.
تعیین کنید که از کدام کارشناسان، ذینفعان یا افراد آسیب‌دیده مصاحبه کنید.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان دیدگاه‌های مختلف در مورد مسئله را به طور منصفانه و متعادل ارائه کرد.
اطمینان حاصل کنید که داستان به سمت یک فراخوان به اقدام یا نتیجه‌گیری واضح پیش می‌رود.

ساختار شاعرانه (Poetic)
ساختار شاعرانه بر خلق و خو، لحن و احساسات نسبت به وضوح روایی تأکید دارد و اغلب از تکنیک‌های تجربی یا تأثیرگذار برای انتقال مضامین و ایده‌های فیلم استفاده می‌کند. این ساختار زمانی کارآمد است که داستان بیشتر در مورد یک احساس یا برداشت باشد تا یک روایت سنتی. برای برنامه‌ریزی و آماده‌سازی برای این ساختار، باید:

مضامین یا احساسات کلیدی که می‌خواهید منتقل کنید را شناسایی کنید.
در نظر بگیرید که چگونه می‌توان از تکنیک‌های بصری یا صوتی برای ایجاد خلق و خو یا فضا استفاده کرد.
تعیین کنید که چگونه می‌توان داستان را به گونه‌ای ساختار داد که مضامین یا احساساتی را که می‌خواهید بررسی کنید، منتقل کند.
آماده باشید تا با رویکرد داستان‌گویی خود آزمایش کنید و ریسک کنید.

نکته‌ای در مورد اخلاق
هنگام ساخت فیلمی در مورد رویدادها یا افراد واقعی، ضروری است که با افرادی که ممکن است در فیلم ظاهر شوند، برای دریافت بازخورد در مورد ساختار داستان مشورت کنید. این همکاری نه تنها اخلاقی‌تر است، بلکه می‌تواند منجر به داستان‌گویی پویاتر و جذاب‌تری شود. افرادی که تجربیات به تصویر کشیده شده در فیلم را تجربه کرده‌اند، دیدگاه‌های منحصر به فردی دارند که می‌توانند بینش‌های ارزشمندی را در مورد نحوه ساختار داستان ارائه دهند. با مشارکت دادن آن‌ها در این فرآیند، فیلمسازان می‌توانند اطمینان حاصل کنند که فیلم به طور دقیق تجربیات و دیدگاه‌های آن‌ها را نشان می‌دهد.

در نتیجه،
انتخاب ساختار روایی مناسب برای موفقیت فیلم مستند شما ضروری است. با درک نقاط قوت و چالش‌های هر ساختار و پیروی از دستورالعمل‌های عملی ارائه شده، می‌توانید برای ساخت یک فیلم جذاب و تأثیرگذار برنامه‌ریزی و آماده‌سازی کنید. به یاد داشته باشید که همیشه به دیدگاه خود و داستانی که می‌خواهید روایت کنید وفادار بمانید و در عین حال نسبت به ایده‌های جدید و رویکردهای خلاقانه باز باشید.


از ساختار سه پرده‌ای تا یافتن داستان در تدوین، جنیفر پیدم، فیلمساز سفر برنده جایزه، رازهای روایتگری خود را فاش می‌کند.
عکس © جنیفر پیدم

ساختار سه پرده‌ای در مستندها
یافتن داستان در تدوین
درام، تقابل است
ایجاد ساختار
شخصیت خود را پیدا کنید
چه چیزی به شما الهام می‌بخشد؟

من به شدت به ساختار روایی در مستندها اعتقاد دارم. فکر می‌کنم فیلمسازان مستند می‌توانند چیزهای زیادی از آثار داستانی یاد بگیرند و به طور معمول هنگام جستجوی الهام برای ساختار روایی فیلم‌هایم، به فیلم‌های دیگر - هم درام و هم مستند - مراجعه می‌کنم.
حداقل، فیلم شما باید یک آغاز، میانه و پایان داشته باشد. به همین دلیل، ساختار سه پرده‌ای نقطه شروع خوبی است. قوانین اساسی داستان‌گویی به اندازه داستان‌های داستانی برای مستندها نیز کاربرد دارد. اینها عبارتند از:

داستان
تقابل
ساختار
شخصیت.

این عناصر را در همه مستندهای عالی خواهید یافت و هرچه با آنها آشنایی بیشتری داشته باشید، بهتر می‌توانید آنها را از داستان خود بیرون بکشید، حتی اگر داستان شما بر اساس رویدادهای پیچیده زندگی واقعی باشد.
بیمه مسافرتی
بیمه مسافرتی ساده و انعطاف‌پذیر
شما می‌توانید آن را در خانه یا هنگام سفر خریداری کنید و از هر جای دنیا به صورت آنلاین درخواست خسارت دهید. با پوشش 150+ فعالیت ماجراجویانه و کمک اضطراری 24 ساعته.
دریافت قیمت

بزرگترین تفاوت بین یک مستند و یک درام این است که در یک مستند، شما دیالوگ را نمی‌نویسید، بلکه آن را همانطور که اتفاق می‌افتد فیلمبرداری می‌کنید. فرآیند "نوشتن" در یک مستند اغلب در تدوین اتفاق می‌افتد.
پس از اتمام فیلمبرداری، تصاویر خام شما [تصاویر خام از فیلمبرداری روز] به مواد خام شما تبدیل می‌شوند. اینجاست که شما به کارت‌های صحنه و وایت‌برد خود باز می‌گردید و آنها را بر اساس معیارهای دراماتیک اندازه‌گیری می‌کنید. اینجاست که فرآیند غربالگری، حذف و مرتب‌سازی آغاز می‌شود. در اینجا باید توسعه داستان و یافتن ساختار دراماتیک مناسب برای فیلم خود را مشخص کنید.
آن عناصر ضروری (داستان، تقابل، ساختار و شخصیت) عناصری هستند که چارچوبی برای فیلم شما فراهم می‌کنند. بدون اینها، حفظ علاقه مخاطب دشوار خواهد بود.
شما باید تصمیم بگیرید که چه نوع داستانی را روایت می‌کنید (امیدوارم این را قبل از فیلمبرداری مشخص کرده باشید، اما اگر نه، قطعا باید اکنون این کار را انجام دهید). این به شما کمک می‌کند بهترین ساختار را برای فیلم خود پیدا کنید. احتمالاً در یکی از دسته‌های زیر قرار می‌گیرد: هدف‌گرا، مسئله‌گرا یا تمرکز بر سفر و تحول. می‌توانید با پرسیدن چند سوال اساسی این موضوع را بفهمید: مسئله‌ای که زیربنای فیلم من است چیست؟ هدف شخصیت اصلی من چیست؟ او/او در پیگیری آن هدف چگونه تغییر می‌کند؟ چه چیزی یاد می‌گیرند؟
شما نمی‌توانید تقابل را در یک مستند ایجاد کنید، اما اگر در داستان شما وجود نداشته باشد، احتمالاً فیلمی ندارید. به عبارت ساده، تقابل چیزی است که بین شخصیت(ها) و هدف(ها)ی آنها قرار دارد. انواع مختلفی از تقابل وجود دارد - و در اینجا چند نمونه آورده شده است: تقابل درونی، تقابل رابطه‌ای و تقابل اجتماعی. تقابل می‌تواند بیرونی (یک سیستم سیاسی، یک کوه) یا درونی (شک به خود) باشد.
تقابل همیشه به یک حریف نیاز دارد که می‌تواند طبیعت باشد (مانند فیلم Touching the Void)، یک شرور ساده (کسب و کار بزرگ، یک شرکت معدنی) یا حتی زمان (به نجات پسربچه‌ها از غار تایلندی فکر کنید).
اغلب زندگی واقعی در یک ساختار کلاسیک "سفر قهرمان" جای نمی‌گیرد. اما یادگیری قوانین اساسی ساختار حداقل باعث می‌شود که شما سوالات درست را بپرسید. اگر در مورد یک ساختار سه پرده‌ای اساسی فکر کنید، قوانین یکسانی برای مستندها و درام‌ها اعمال می‌شود:
پرده 1 - مقدمه را تنظیم می‌کند. شخصیت‌های اصلی چه کسانی هستند و با چه مشکلاتی روبرو هستند؟ چه چیزی بین آنها و هدفشان قرار دارد؟
پرده 2 - در اینجا شخصیت(ها)ی شما برای رسیدن به هدف خود مبارزه می‌کنند. پیچیدگی‌ها به وجود می‌آیند و اوضاع به هم می‌ریزد. مشکلات تشدید می‌شوند و شخصیت(ها)ی شما تحت فشار قرار می‌گیرند.
پرده 3 - در اینجا داستان شما به یک راه‌حل می‌رسد. شخصیت شما یا به هدف خود می‌رسد یا شکست می‌خورد (فیلم من Solo نمونه‌ای از یک ساختار کلاسیک است که در آن قهرمان به هدف خود نمی‌رسد) و امیدوار است که در نتیجه این سفر به نوعی تغییر یا تحول یافته باشد.
هنگام توسعه یک فیلم، اکیداً پیشنهاد می‌کنم که در مورد ساختار داستان بیشتر بخوانید. نیازی نیست کتاب‌هایی را پیدا کنید که به طور خاص به مستندها مربوط شوند. هر کتاب خوبی در مورد ساختار داستان به شما کمک می‌کند، فقط ایده‌ها را به موقعیت واقعی خود اعمال کنید. در اینجا یک لیست خوب وجود دارد.
حتی اگر فیلم شما در مورد یک ایده یا یک مکان باشد - همیشه به یک شخصیت نیاز دارد تا ما را در این سفر همراهی کند. این ممکن است یک جامعه از مردم باشد، اما باز هم به حداقل یک شخصیت اصلی نیاز دارید که هدف خود را بیان کند. انتخاب یک شخصیت اصلی یک امر بسیار فردی است، اما کسی را انتخاب کنید که هدف قوی داشته باشد و آماده فیلمبرداری باشد.
بهترین راه برای درک همه قوانین فوق این است که فیلم‌های دیگر را تماشا کنید و ببینید که این قوانین چگونه اعمال می‌شوند. وقتی در حال توسعه یک پروژه جدید هستم، فیلم‌ها و مستندهای زیادی را با در نظر گرفتن آن پروژه خاص تماشا می‌کنم.
مثال‌های عالی زیادی از مستندهای خوش‌ساخت وجود دارد که همه از قوانین فوق استفاده می‌کنند. برخی از موارد مورد علاقه من عبارتند از:
One Day in September اثر کوین مک‌دونالد؛ Touching the Void.
Grizzly Man اثر ورنر هرتزوگ
Senna؛ Amy اثر آسف کاپادیا
Thin Blue Line (یا هر یک از فیلم‌های او) اثر ارول موریس
Citizen Four اثر لورا پویترس.

DocPlay یک مرکز عالی برای مستندهای بلند است. اما من به طور معمول از دنیای داستان نیز الهام می‌گیرم. اخیراً در حال توسعه پروژه‌ای در مورد یک کوهنورد مشهور هستم و برای یافتن ساختار مناسب، یافتن نمونه‌هایی از مضمون و نمونه‌های خاصی از نحوه واکنش یک شخصیت به تقابل یا مانع، درام زیادی تماشا می‌کنم. این موارد شامل فیلم‌های زیر است: Shine، Good Will Hunting، Apollo 13، The Imitation Game و بسیاری موارد دیگر.

توسط
همکار World Nomads - یکشنبه، 18 آگوست 2019
مقالات مرتبط


خلاصه
در این مقاله نشان می‌دهم که چگونه درک روایت و ابزارهای تحلیل روایت می‌تواند به جرم‌شناسان کمک کند تا تکنیک‌های معناسازی به کار رفته در بازنمایی‌های رسانه‌ای، از جمله فیلم‌های مستند درباره زندان، را واکاوی کنند. از آنجایی که رسانه‌ها به شکل‌گیری، هرچند نه تعیین‌کننده، ادراکات عمومی از جرم و عدالت کیفری کمک می‌کنند، برای جرم‌شناسان مفید است که نه تنها محتوای رسانه‌ها (یعنی آنچه گفته می‌شود)، بلکه چگونگی پیشبرد استدلال‌هایی که به عنوان بدیهی و درست ارائه می‌شوند را نیز بررسی کنند. ساختار روایی یک راه برای روزنامه‌نگاران است تا محتوا را به شیوه‌ای متقاعدکننده و از نظر احساسی جذاب سازماندهی کنند و استدلال‌ها و تفسیرها را در داستان آنچه اتفاق افتاده بگنجانند تا به نظر برسد که به طور طبیعی و منطقی از خود رویدادها ناشی می‌شوند. با بررسی دقیق ساختار روایی، جرم‌شناسان می‌توانند بهتر درک کنند که چگونه استدلال‌ها و تفسیرهای ساخته‌شده در رسانه‌ها منتقل می‌شوند و به نظر منطقی و متقاعدکننده می‌رسند. در ادامه، رویکرد روایت‌شناختی سوسیو زبانی لابوف را اقتباس می‌کنم تا نقش ساختار روایی را در استدلال نشان دهم و در این مورد، تحلیل دو فیلم مستند تحقیقی کانادایی درباره سوء استفاده گسترده و مرگ در زندان یک زن زندانی، اشلی اسمیت، را تسهیل کنم.

مقدمه
در دهه‌های اخیر، محققان از رشته‌های مختلف از جمله جرم‌شناسی، جامعه‌شناسی، مطالعات حقوقی، تاریخ و روان‌شناسی، علاقه فزاینده‌ای به چگونگی روایت رویدادهای اجتماعی، تجربیات و زندگی ما به طور کلی نشان داده‌اند. در بسیاری از این متون، داستان‌گویی به عنوان فرآیندی برای معناسازی درک می‌شود که به ما امکان می‌دهد چیزهایی را که در اطرافمان اتفاق می‌افتد نظم دهیم و معنا ببخشیم (به عنوان مثال، برونر 2002؛ پولتا، چن، گاردنر و موتس، 2011؛ پرسر، 2016؛ وایت، 1980). در جرم‌شناسی، محققان بررسی کرده‌اند که چگونه زندانیان از کار روایی برای مقابله با انگ و تصویرسازی از خود به عنوان افراد محترم استفاده می‌کنند (فلیت‌وود، 2015؛ اوگل‌ویک، 2015) و چگونه روایت‌های خاص می‌توانند اقدام اجتماعی مضر را تشویق یا دلسرد کنند (کیتون، 2015؛ اوکانر، 2015؛ پرسر، 2016). با مشارکت در جعبه ابزار روش‌شناختی جرم‌شناسی روایی، هدف این مقاله نشان دادن این است که چگونه یک رویکرد روایی می‌تواند تحلیل‌های جرم‌شناختی مصنوعات رسانه‌ای، مانند فیلم‌های مستند را آگاه کند. در دهه‌های اخیر، بسیاری از مسائل مربوط به جرم و عدالت کیفری در فیلم‌های مستند به تصویر کشیده شده‌اند، از جمله، اما نه محدود به، تقاطع نژاد و حبس انبوه در ایالات متحده (باریش، دوورنی و آوریك، 2016)، تجربیات زندانیان ترنسجندر (بوس، هانت و ویلیامز، 2006) و تأثیرات جنگ با مواد مخدر (ژارکی و شاپسین، 2012).

با اذعان به اهمیت چگونگی شکل‌گیری و ساخت مسائل، محققان مدت‌هاست که بررسی کرده‌اند که رسانه‌ها چگونه مشکلات اجتماعی را روایت می‌کنند و چگونه این امر می‌تواند بر سیاست، نگرانی عمومی و شیوه‌های انزوا تأثیر بگذارد (به عنوان مثال، کوهن 1972؛ جوکس 2015؛ لوسکه 2003). به عنوان مثال، کوهن (1972) در مورد پوشش رسانه‌ای شورش‌های جوانان در بریتانیا در دهه 1960 نوشت و شناسایی کرد که چگونه بازنمایی‌های رسانه‌ای به احساس اضطراب در مورد زیرفرهنگ‌های جوانان خاص کمک کرد و منجر به درخواست برای اقدام تنبیهی شد. به طور مشابه، جوکس (2015) استدلال می‌کند که گزارش‌های رسانه‌ای در مورد اعمال منحرف یا مجرمانه می‌تواند ادراکات خطر را تشدید کند، زیرا روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها برای به دست آوردن و حفظ توجه مخاطبان رقابت می‌کنند. با ارائه روایت‌های جذاب از نظر احساسی و بازنمایی‌های ملموس از مسائلی که ممکن است در غیر این صورت دور یا انتزاعی به نظر برسند (نیکولز 2017)، فیلم‌های مستند و سایر اشکال مستند مانند پادکست‌ها می‌توانند به اطلاع‌رسانی به مخاطبان و بسیج نگرانی عمومی در مورد طیف گسترده‌ای از مشکلات اجتماعی کمک کنند. فیلم‌های مستندی که در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرند، Out of Control (2010) و Behind the Wall (2010)، تلاشی قابل ستایش برای افشای و ابراز نگرانی در مورد سوء استفاده از زندانیان بیمار روانی و فقدان شفافیت در زندان‌های کانادایی هستند.

در جرم‌شناسی بحث‌هایی در مورد اینکه آیا فیلم‌های مستند می‌توانند به تلاش‌های اصلاح زندان کمک کنند یا خیر وجود دارد (بنت، 2006؛ جوکس، 2015). در حالی که فیلم‌های مستند می‌توانند مفروضات عقل سلیم در مورد زندان‌ها و زندانیان را به چالش بکشند، به بینندگان اجازه دهند تا از نظر احساسی با دردهای حبس درگیر شوند و شاید همدلی را برانگیزند، اما می‌توانند تماشاگر، فردی‌ساز و ممکن است سیستم زندان را بدیهی جلوه دهند (جوکس، 2015؛ استوری، براون و کارابین، 2017). بازنمایی‌های رسانه‌ای می‌توانند تأثیر قدرتمندی بر درک عمومی از زندان و عدالت کیفری داشته باشند (دیتمن و گربر، 2016)، که ممکن است به نوبه خود منجر به تغییر در قانون و سیاست شود. با این حال، مخاطبان منفعل نیستند و از ابزارهای تفسیر از پیش موجود برای درک آنچه به آنها ارائه می‌شود استفاده می‌کنند (دویل، 2006؛ جوکس، 2015). از آنجایی که تجربه مستقیم با زندان ممکن است محدود باشد و فیلم‌های مستند ادعا می‌کنند که واقعیت را نشان می‌دهند، فیلم‌های مستند در مورد زندان ممکن است به ویژه در شکل‌گیری ادراکات عمومی از حبس تأثیرگذار باشند و بررسی روایت‌هایی که آنها می‌سازند را مهم می‌کند. در این مقاله نشان می‌دهم که چگونه ابزارهای مفهومی تحلیل روایت سوسیو زبانی لابوف را می‌توان برای بررسی روایت‌های مستند در مورد اصلاحات و سیستم عدالت کیفری بسیج کرد. من استدلال می‌کنم که بررسی دقیق ساختار روایی می‌تواند به ما کمک کند تا درک کنیم که چگونه مصنوعات رسانه‌ای به رویدادها معنا می‌بخشند و چگونه تکنیک‌های روایی خاص می‌توانند به متقاعدکنندگی و شباهت رسانه‌ای کمک کنند.

من از تحلیل روایت لابوف برای بررسی دو فیلم مستند کانادایی تولید شده توسط برنامه روزنامه‌نگاری تحقیقی برجسته کانادایی Broadcasting Corporation، The Fifth Estate استفاده کردم. فیلم‌های مستند، Out of Control (OC) (ژانویه 2010) و Behind the Wall (BW) (نوامبر 2010)، داستان اشلی اسمیت را روایت می‌کنند. اسمیت در سن 15 سالگی به دلیل یک حکم حبس موقت 30 روزه زندانی شد که قبل از انتقال به سیستم فدرال بزرگسالان کانادا پس از 18 سالگی به مدت سه سال طول کشید. در طول حبس فدرال خود، اسمیت بیش از یازده ماه در انفرادی نگهداری شد، تحت محدودیت‌های فیزیکی و شیمیایی قرار گرفت و 17 بار منتقل شد. در سال 2007، در سن 19 سالگی، او بر اثر خفگی ناشی از استفاده از لیگاتور در حالی که کارکنان زندان از راهرو خارج از سلولش تماشا می‌کردند و به دستور مدیریت تا پس از مرگ اسمیت مداخله نمی‌کردند، درگذشت. دو فیلم مستند The Fifth Estate آنچه را که برای اسمیت اتفاق افتاد بازگو می‌کنند و نشان می‌دهند که «زندان‌های کانادا مجازات روانی را مجازات می‌کنند» (گارتنر، BW) به جای ارائه درمان سلامت روان. من این فیلم‌های مستند خاص را به دلایل متعددی انتخاب کردم. پرونده اسمیت توجه زیادی از سوی مردم و رسانه‌ها به خود جلب کرد و تصاویر و شواهد ویدیویی سوء استفاده از اسمیت در زندان در نهایت به دستور دادگاه برای عموم منتشر شد. تحقیقات بازپرس درباره مرگ اسمیت به طور رسمی آن را قتل اعلام کرد (کارلایل، 2013) و بیش از 100 توصیه برای سرویس اصلاحات کانادا ارائه کرد. یک گزارش عمومی در مورد مرگ اسمیت توسط بازرس فدرال اصلاحات به نام A Preventable Death (Sapers، 2008) «شکست‌های گسترده» (بند 117) در رویه‌های مربوط به انتقال، انفرادی، شرایط حبس، مراقبت‌های بهداشتی، استفاده از زور، خدمات سلامت روان و فرآیندهای شکایات را شناسایی کرد. علاوه بر این، The Fifth Estate از CBC مخاطبان ملی گسترده‌ای دارد و در ساعات اوج تلویزیون در کانادا پخش می‌شود. در یک قسمت مستند پشت صحنه به نام Secrets of the Fifth Estate (2015)، چندین نفر درگیر در تولید Out of Control و Behind the Wall در مورد تأثیر مثبت پوشش The Fifth Estate از مرگ اسمیت صحبت کردند و پیشنهاد کردند که این امر بی‌عدالتی‌ها را افشا کرده و بحث عمومی را تحریک کرده است که به نوبه خود بر تحقیقات بازپرس و توصیه‌های آن تأثیر گذاشته است. با گسترش یک مقاله قبلی که یک نقد فمینیستی از فیلم‌های مستند ارائه می‌داد (Crépault & Kilty، 2017)، این مقاله یک بحث روش‌شناختی در مورد چگونگی مشارکت ساختار روایی در استدلال کلی در فیلم‌های مستند و چگونگی تلاش برای تجزیه و تحلیل آن ارائه می‌دهد.

روایت‌ها صرفاً از طریق تجزیه و تحلیل کشف نمی‌شوند، بلکه توسط محقق و راوی (یا مستندسازان) به طور مشترک تولید می‌شوند. به عنوان مثال، موضع من به عنوان یک جرم‌شناس فمینیست انتقادی بر روایتی که در دو فیلم مستند The Fifth Estate دیدم تأثیر گذاشت. من با مقایسه فیلم‌های مستند با مطالعات فمینیستی در مورد تجربیات زنان در زندان به فیلم‌های مستند نزدیک شدم که به مشاهدات من در مورد محتوای فیلم‌های مستند و آنچه از آن حذف شده بود، راهنمایی کرد. همانطور که پرسر و ساندبرگ (2015) اظهار می‌کنند، «افشای تحلیلگر از آنچه روایت می‌نامد و چرا بسیار مهم است. یعنی، باید داستان تحقیق را گفت» (ص. 14). در این مقاله، «داستان تحقیق» را ارائه می‌دهم و مفهوم‌سازی روایت را که تجزیه و تحلیل را هدایت می‌کرد، برخی از عدم قطعیت‌هایی که در طول تجزیه و تحلیل تجربه کردم و مراحلی که برای ردیابی ساختار روایی انجام دادم و این امر به من اجازه داد تا آنچه را که در فیلم‌های مستند دیدم را نشان دهم. به عبارت دیگر، من نشان می‌دهم که چگونه با روایت‌های مستند درگیر شدم و بینش‌هایی که این فرآیند آشکار کرد.

من با مفهوم‌سازی روایت و بررسی چگونگی متقاعدکننده، تأثیرگذار و بازتولید انتظارات هنجاری روایت‌ها، مقاله را آغاز می‌کنم. پس از آن، روایت را در زمینه فیلم‌های مستند در نظر می‌گیرم و استدلال می‌کنم که ساختار روایی می‌تواند به توانایی یک فیلم مستند برای طنین‌انداز شدن با مخاطبان و ارائه خود به عنوان حقیقت کمک کند. پس از آن، رویکرد روایت‌شناختی سوسیو زبانی لابوف را معرفی می‌کنم و توضیح می‌دهم که چگونه آن را برای تسهیل تجزیه و تحلیل فیلم مستند اقتباس کردم. در سه بخش آخر مقاله، نتایج یک بررسی روایی از دو فیلم مستند The Fifth Estate را مورد بحث قرار می‌دهم تا نشان دهم که چگونه ساختار روایی می‌تواند به سازماندهی، استدلال و متقاعدکنندگی یک فیلم مستند کمک کند.

«با نحوه پیش‌بینی شما شروع نمی‌شود»: معناسازی از طریق روایت
در ادبیات گسترده در مورد روایت، محققان مفاهیم به ظاهر ساده روایت و داستان را به روش‌های مختلف تعریف کرده‌اند.2 همانطور که وایت (1980) اشاره می‌کند، روایت‌ها «آشنا اما از نظر مفهومی مبهم» (ص. 17) هستند. ما وقتی یک داستان می‌شنویم آن را می‌دانیم، اما در تعریف آن بدون ارجاع به نمونه‌های اولیه مشکل داریم. برای اهداف این مقاله، من روایت را به عنوان یک شکل ارتباطی درک می‌کنم که رویدادها یا تجربیات را به گونه‌ای بازگو می‌کند که آنها را به طور معناداری به هم متصل می‌کند، اغلب (اما نه همیشه) با قرار دادن آنها به ترتیب زمانی، تا حساب را با یک هدف یا هدف برای گفتن ارائه دهد (پرسر، 2016؛ پرسر و ساندبرگ، 2015؛ ریسمن، 2008؛ سالمون و ریسمن، 2013). بر اساس پرسر (2009)، جرم‌شناسی روایی نه تنها به محتوای روایت‌ها توجه می‌کند، بلکه به چگونگی عملکرد روایت‌ها «به عنوان یک عامل در انگیزه و تحقق جرم و کیفری‌سازی» (ص. 178) نیز توجه می‌کند. به عبارت دیگر، جرم‌شناسان روایی با این شناخت شروع می‌کنند که نحوه گفتن روایت‌ها بر رفتار مضر تأثیر می‌گذارد و چگونه ما آن را تعریف و به آن پاسخ می‌دهیم.

اگرچه روایت‌ها می‌توانند از رویدادهای گذشته صحبت کنند، اما هرگز نمی‌توانند به طور کامل آنها را نشان دهند. در واقع، این سوال که آیا یک داستان بازنمایی صادقانه است یا خیر ممکن است کمتر مهم باشد تا بررسی اینکه چه چیزی می‌تواند در مورد زمینه اجتماعی که در آن گفته می‌شود و سیستم ارزشی که بر آن تکیه می‌کند به ما بگوید (ساندبرگ، 2010). ساختار روایت شامل نه تنها انتخاب، سازماندهی و حذف رویدادها و جزئیات مختلف، بلکه القای معنا به رویدادها است که نشان می‌دهد چرا مهم هستند و چرا گفته شده‌اند (بارت، 1975؛ گوبریوم و هولستین، 1998؛ ریسمن و کوینی، 2005؛ وایت، 1980). روایت‌ها شکل می‌گیرند، هرچند نه تعیین می‌شوند، توسط زمینه‌هایی که در آن گفته می‌شوند. به عنوان مثال، راویان برای ایجاد یک روایت منسجم از گفتمان‌های فرهنگی مختلف استفاده می‌کنند (پرسر و ساندبرگ، 2015) و روایت‌های خود را در پاسخ به انتظارات بیان شده یا ادراک شده مخاطبان تنظیم می‌کنند (سالمون و ریسمن، 2013). روایت‌ها نه تنها تحت تأثیر دنیای اجتماعی هستند، بلکه به تشکیل و شکل‌دهی دنیای اجتماعی و عمل انسانی نیز کمک می‌کنند.

جرم‌شناسان روایی بر این نکته تأکید می‌کنند و با بررسی چگونگی انگیزه، توجیه، مهار، موقعیت یا تأثیرگذاری روایت‌های خاص بر عمل اجتماعی مضر (کیتون، 2015؛ اوکانر 2015؛ پرسر، 2016؛ پرسر و ساندبرگ، 2015) این کار را انجام می‌دهند. روایت‌ها همچنین می‌توانند به بازتولید کلیشه‌های فرهنگی و معانی غالب کمک کنند (اویک و سیلبی، 1995؛ پولتا، 2006؛ پولتا و همکاران، 2011؛ ون دیک، 1993). از طرف دیگر، برخی از روایت‌ها ممکن است راه‌های غالب تفکر را به چالش بکشند و نابرابری‌های سیستماتیک را آشکار کنند (پولتا، 2006؛ اسمیت، 2010). به این ترتیب، روایت‌ها هم تحت تأثیر زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی خود هستند و هم بر آنها تأثیر می‌گذارند (پرسر، 2016).

روایت‌ها همچنین می‌توانند به شیوه‌های متقاعدکننده کمک کنند. همانطور که رویدادهای یک سری را انتخاب، سازماندهی و به آنها معنا می‌بخشند، راویان ادعاهایی در مورد جهان مطرح می‌کنند. از آنجایی که این ادعاها در حساب آنچه اتفاق افتاده تعبیه شده‌اند، اغلب به طور ضمنی منتقل می‌شوند و بنابراین کمتر در معرض مناقشه یا انتقاد هستند (اویک و سیلبی، 1995). روایت‌ها همچنین می‌توانند با تجدید احساسات مخاطبان متقاعد کنند. با ارائه نگاهی به تجربیات، افکار و دیدگاه فرد، داستان‌گویی مخاطبان را تشویق می‌کند تا با افراد همدلی کنند (رابینز، 2006). علاوه بر این، راویان ممکن است با استفاده از کلیشه‌ها و طرح‌های داستانی آشنای فرهنگی، روایتی بسازند که یک مخاطب خاص آن را تشخیص دهد و درک کند (چستک، 2012؛ فولی و رابینز، 2001؛ رابینز، 2006).

«قابل گزارش بودن» یک روایت، که به رابطه بین محتوای روایت و زمینه گفتن آن بستگی دارد، به چگونگی دریافت آن و حتی اینکه آیا گفته می‌شود یا نه، کمک می‌کند (لابوف، 2013؛ شومان، 2011). قابلیت گزارش‌دهی نشان می‌دهد که آیا یک سری رویداد غیرعادی، معنادار یا به اندازه کافی جالب است که توجه مخاطب خاصی را به خود جلب کند یا خیر. اگر یک روایت به اندازه کافی قابل گزارش نباشد، ممکن است قطع شود یا پاسخ خردکننده «پس چی؟» را برانگیزد (لابوف، 2013، ص. 21). قابلیت گزارش‌دهی یک روایت به احتمال درک شده رویدادهای آن مرتبط است. روایت‌های قابل گزارش اغلب شامل حداقل یک رویداد است که از انتظارات فرهنگی در مورد آنچه در یک موقعیت معین طبیعی است منحرف می‌شود (آمستردام و برونر، 2002؛ برونر، 2002؛ لابوف، 2013). به عنوان مثال، یک سفر به بانک که دقیقاً همانطور که انتظار می‌رود اتفاق می‌افتد، احتمالاً یک داستان قابل گزارش نیست. غیرمنتظره بودن، بنابراین، به اینکه آیا یک روایت به عنوان قابل گزارش و «قابل اخبار» (جوکس، 2015، ص. 45) دیده می‌شود یا خیر، کمک می‌کند.

با استخراج قابلیت گزارش‌دهی از غیرمنتظره بودن رویدادهای خاص، روایت‌ها انتظارات هنجاری را بسیج و تقویت می‌کنند (آمستردام و برونر، 2002). به عنوان مثال، در ابتدای اولین فیلم مستند The Fifth Estate (Out of Control)، گارتنر به ما می‌گوید که داستان اسمیت «نه آنطور که ممکن است پیش‌بینی کنید شروع می‌شود، بلکه در یک خانه مرتب و خوب با والدینی که واقعاً اهمیت می‌دهند» (گارتنر، OC). این کلمات با تصاویر یک خانه حومه شهر همراه است و بلافاصله پس از آن با مصاحبه‌ای در اتاق قدیمی اسمیت با کورالی اسمیت، مادرخوانده‌اش دنبال می‌شود. در طول مصاحبه، کورالی مجموعه‌ای از عروسک‌های دخترش را نشان می‌دهد و گارتنر به ما می‌گوید که اسمیت یک دختر «شیرین و بازیگوش» بوده و می‌گوید که «با نگاه کردن به این اتاق هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که همه چیز چگونه به طرز وحشتناکی اشتباه پیش رفت». در این تصویر شروع غیرمنتظره داستان، ضمنی وجود دارد که چگونه ممکن است انتظار داشته باشیم داستانی در مورد یک زن جوان زندانی شروع شود: در یک خانه نامرتب، با والدینی که اهمیتی نمی‌دهند و کودکی که شیرین یا بازیگوش نیست. به این ترتیب، غیرمنتظره بودن یک روایت همیشه مفاهیم هنجاری در مورد آنچه مورد انتظار است و چه چیزی، با عادی بودن خود، ممکن است روایت را کمتر قابل گزارش کند، را به همراه دارد. بسیج انتظارات جنسیتی از انفعال زنانه، فیلم مستند رفتار «دخترانه» (کورالی اسمیت) اسمیت را در دوران کودکی با رفتار «خارج از کنترل» او در دوران نوجوانی در تضاد قرار می‌دهد و روایت را تکان‌دهنده‌تر و قابل اخبار می‌کند.

«امشب—حقیقت تکان‌دهنده»: فیلم مستند و روایت
با توجه به اینکه هر بازنمایی یک «ساخت مصنوعی، یک دیدگاه بسیار گزینشی و هدفمند از جهان» (ایتزن، 1995، ص. 82) است، تعیین اینکه چه چیزی یک فیلم مستند را تشکیل می‌دهد می‌تواند مبهم باشد. تمایزهای به ظاهر ساده‌ای که فیلم‌های مستند را به عنوان بازنمایی‌هایی از واقعیت قرار می‌دهند، زمانی شروع به محو شدن می‌کنند که تشخیص دهیم که هم آثار واقعی و هم تخیلی به واقعیت اشاره می‌کنند و «آن را منعکس می‌کنند به طریقی که نمی‌تواند به طور مستقیم آن را آینه کند یا به طور کامل آن را به دست آورد» (فراولی، 2016، ص. 444). ایتزن (1995) یک مفهوم‌سازی انعطاف‌پذیر از مستند ارائه می‌دهد که نیازی به تأیید اینکه آیا یک فیلم «دروغ می‌گوید» (ص. 89) ندارد. او پیشنهاد می‌کند که می‌توانیم به طور معقول بپرسیم که آیا یک فیلم مستند دروغ می‌گوید، در حالی که پرسیدن این سؤال در مورد یک فیلم تخیلی منطقی نیست. در این مفهوم‌سازی، شناسایی فیلم‌های مستند نیازی به ارائه پاسخ به این سؤال «آیا دروغ می‌گوید؟» ندارد، بلکه به این بستگی دارد که آیا این سؤال مرتبط است یا خیر. همانطور که ایتزن (1985) اشاره می‌کند، فکر کردن در مورد مستند به این روش «مجموعه منظمی و مشخص از متون را ایجاد نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای مبهم و انعطاف‌پذیر را ایجاد می‌کند» (ص. 89). پذیرش مفهوم‌سازی انعطاف‌پذیر ایتزن از مستند به ما امکان می‌دهد تا در مورد چگونگی ارائه یک فیلم به عنوان یک مستند فکر کنیم، یعنی استراتژی‌های گفتمانی که برای نشان دادن صحت خود به کار می‌برد. سخن آغازین راوی در Behind the Wall—«امشب—حقیقت تکان‌دهنده در مورد آنچه در پشت دیوارهای زندان‌های فدرال ما می‌گذرد»—مثالی از چگونگی علامت‌گذاری مستندسازان سؤال «آیا دروغ می‌گوید؟» و به تبع آن، وضعیت مستند خود است.

فیلم‌های مستند به یک منطق سازماندهی داخلی نیاز دارند که می‌تواند، اما لزوماً، به شکل یک داستان باشد (نیکولز، 2017). با سازماندهی یک فیلم مستند به صورت روایی، مستندسازان ادعاهایی در مورد آنچه اتفاق افتاده است مطرح می‌کنند و در عین حال با ایجاد انسجام درونی و شباهت از طریق ارائه داستان به عنوان یافت شده یا کشف شده، به حساب خود اعتبار می‌بخشند. اگرچه ایجاد یک روایت منسجم نیازمند حذف رویدادها، جزئیات و تفاسیر جایگزین است، اما انسجامی که به دست می‌آید می‌تواند به طور متناقضی این حذف‌ها را با ایجاد ظاهری از کامل بودن پنهان کند (Crépault & Kilty، 2017؛ وایت، 1980). همانطور که چانان (2008) استدلال می‌کند، «مستند همیشه بر ساختارهای غیاب ساخته می‌شود، که معمولاً در فرآیند ویرایش، یعنی دستیابی به انسجام روایی یا گفتمانی یا شاعرانه سرکوب می‌شوند» (ص. 124). حتی با حذف اطلاعات از یک فیلم مستند، ساختار روایی به ظاهر کامل و صادقانه بازگویی رویدادهای واقعی کمک می‌کند.

ساختار روایی همچنین می‌تواند به توانایی یک فیلم مستند برای طنین‌انداز شدن با مخاطبان و ارائه خود به عنوان حقیقت کمک کند. همانطور که قبلاً ذکر شد، روایت‌ها می‌توانند استدلال‌های ضمنی را پیش ببرند، احساسات را برانگیزند و از طرح‌های داستانی آشنای فرهنگی برای تأثیرگذاری بر مخاطبان استفاده کنند. سازماندهی یک فیلم مستند به صورت روایی همچنین می‌تواند جذابیت زیبایی‌شناختی را ارائه دهد (گوشه، 2008) و به فیلم‌های مستند کمک کند تا با چارچوب‌های روایی از پیش موجود مخاطبان خود طنین‌انداز شوند (بوندبیورگ، 2014). علاوه بر این، تکنیک‌های روایی، مانند پیچش‌های داستانی دراماتیک، می‌توانند منجر به پاسخ‌های عاطفی قدرتمندی شوند که ممکن است پس از تماشا با مخاطبان طنین‌انداز شوند و شاید حتی انگیزه اقدام سیاسی را ایجاد کنند (هورک، 2014، ص. 155-6).

با استدلال اینکه ساختار روایی می‌تواند به متقاعدکنندگی و طنین‌اندازی یک فیلم مستند کمک کند، من هیچ ادعا یا فرضی در مورد اینکه چگونه مخاطبان روایت محتوا را مشاهده یا تحت تأثیر قرار می‌دهند، ندارم. مخاطبان گیرنده‌های منفعل بازنمایی‌های رسانه‌ای نیستند (دویل، 2006) و ما باید مراقب باشیم که «اثر یکنواخت رسانه‌های جمعی بر دیدگاه‌ها، احساسات و اقدامات ما در مورد جرم و عدالت را بیش از حد بخوانیم» (اریکسون، 1991، ص. 221). برای تفسیر و درک بازنمایی‌های رسانه‌ای، مخاطبان منابع فرهنگی، فرضیات، ایدئولوژی‌ها، اسکریپت‌ها و تجربیات شخصی مختلفی را بسیج می‌کنند که ممکن است منجر به دیدگاه‌های بسیار متفاوتی شود (دویل، 2006؛ جوکس، 2015). علاوه بر این، تجزیه و تحلیل من از فیلم‌های مستند خود یک تفسیر است—یکی که تحت تأثیر ابزارهای تجزیه و تحلیل روایت و بینش‌های جرم‌شناسی فمینیستی قرار دارد (Crépault & Kilty، 2017). در این مقاله، من بر چگونگی عملکرد ساختار روایی به عنوان تکنیک‌های گفتمانی برای ساختن حساب‌های متقاعدکننده و شبیه به واقعیت تمرکز می‌کنم.

رویکرد روایت‌شناختی لابوف را برای تجزیه و تحلیل فیلم مستند اقتباس کردم
برای تسهیل یک بررسی دقیق، ابتدا فیلم‌های مستند را رونویسی کردم. همانطور که ریسمن (2008) استدلال می‌کند، حتی رونویسی یک مصاحبه ضبط شده شامل تصمیمات تفسیری است و باید به عنوان بخشی از فرآیند تجزیه و تحلیل در نظر گرفته شود. دشواری کلیدی که در هنگام رونویسی فیلم‌های مستند با آن مواجه شدم، تنوع اجزای همپوشان آن بود. هر فیلم مستند دو نوع گفتگوی مختلف را به هم متصل می‌کرد: گفتگوی اصلی ضبط شده برای خود فیلم مستند (به عنوان مثال، راوی، مصاحبه‌ها) و گفتگوی فیلمبرداری نظارتی اسمیت. همچنین احساس می‌کردم که مهم است که موسیقی، صداهای پس‌زمینه مختلف و محتوای بصری را در رونویسی خود بگنجانم. علاوه بر این، می‌خواستم نحوه همپوشانی این ابعاد با یکدیگر را ثبت کنم. به همین دلیل، تصمیم گرفتم فیلم‌های مستند را به یک جدول رونویسی کنم که شامل پنج ستون زیر باشد: زمان، گفتگوی اصلی، فیلمبرداری نظارتی، صداهای پس‌زمینه اضافه شده و محتوای بصری. اگرچه توصیف محتوای صوتی و بصری به صورت کلامی محدود است، اما این رویکرد به من اجازه داد تا نحوه تعامل و لایه‌بندی اجزای مختلف را در نظر بگیرم. به عنوان مثال، اگر مونولوگ راوی با صدای بسته شدن در سلول و تصویر آن همزمان بود، این اجزا می‌توانستند به طور همزمان ارائه شوند (یعنی در ستون‌های مختلف اما در کنار یکدیگر). برای نشان دادن محل شکستن صحنه، یک ردیف جدید برای هر صحنه شروع کردم و زمان شروع و پایان آن را در ستون «زمان» ثبت کردم. رونوشت‌های حاصل شده امکان بررسی چگونگی مشارکت هر صحنه در روایت مستند را فراهم کرد.

تجزیه و تحلیل ساختار روایی عمدتاً از دو مرحله مرتبط تشکیل شده بود: تجزیه و تحلیل صحنه‌های فردی و بررسی چگونگی عملکرد صحنه‌ها در رابطه با یکدیگر و ترکیب شدن برای تشکیل یک «روایت کلی» در مورد پرونده اسمیت. اصطلاح «روایت کلی» به چگونگی تأکید بر نکات یا مسائل خاص و استفاده از آنها برای اتصال صحنه‌ها به یک داستان منسجم اشاره دارد (Crépault & Kilty، 2017). من در ابتدا به دنبال یک «روایت کلی» نبودم، اما این اصطلاح دقیق نبود زیرا هیچ روایت واحدی برای تفسیر هر جزئیات ارائه شده در محتوای مستند استفاده نمی‌شد. در عوض، مسیر روایی در هر فیلم مستند به نظر می‌رسید که از میان صحنه‌های مختلف عبور می‌کند و نکات خاصی را به عنوان مهم و شایسته بررسی بیشتر انتخاب می‌کند و از آن نکات برای اتصال صحنه‌ها به یکدیگر استفاده می‌کند. در سه بخش بعدی، من روایت کلی را با جزئیات بیشتری بررسی می‌کنم و توضیح می‌دهم که چگونه در هر فیلم مستند ساخته شده است.

در طول مرحله اول تجزیه و تحلیل، به هر صحنه به طور جداگانه نگاه کردم و یادداشت‌های مفصلی در مورد چیزهایی مانند استدلال‌های کلیدی، تنظیمات، تغییرات در گفت‌وگو، ارتباط بین گفت‌وگو و محتوای بصری، نحوه فریم‌بندی رویدادها توسط سخنرانان مختلف و زبان (به عنوان مثال، «قانونی/غیرقانونی»؛ «امنیت و خطر»؛ «ناتوانی») برداشتم. در حالی که در این مرحله تحلیلی مشغول بودم، نگران بودم که ممکن است صرفاً محتوای فیلم مستند را توصیف کنم و نه سازماندهی یا معانی بزرگتر آن. من در آن زمان یادداشت‌های زیر را در دفترچه یادداشت تحقیقاتی خود نوشتم:

گاهی اوقات به نظر می‌رسد که تجزیه و تحلیل من صرفاً توصیف آنچه در فیلم مستند می‌گذرد با برخی از نظرات در مورد نحوه ارتباط آن با قطعات دیگر است. به نظر می‌رسد که من بیش از حد توصیفی در یادداشت‌های خود هستم، اما در عین حال این فقط یک سطح از تجزیه و تحلیل است. وقتی به کل فیلم مستند نگاه کنم، امیدوارم بتوانم ارتباطات گسترده‌تری را فراتر از توصیف ببینم.

علیرغم نگرانی‌هایم، توصیف دقیق هر صحنه در نهایت بخش مهمی از تجزیه و تحلیل بود زیرا به من کمک کرد تا قبل از بررسی ساختار روایی، با محتوای فیلم مستند آشنا شوم. علاوه بر این، این بررسی دقیق به من اجازه داد تا نکات کلیدی هر صحنه را استخراج کنم و نحوه ارائه و فریم‌بندی آنها را در نظر بگیرم.

در مرحله دوم تحلیلی، از رویکرد لابوف برای بررسی چگونگی سازماندهی صحنه‌ها برای ساختار فیلم مستند استفاده کردم. به طور خاص، از مفاهیم لابوف برای شناسایی اینکه آیا هر صحنه به عنوان چکیده، جهت‌گیری، عمل پیچیده، نتیجه، ارزیابی یا کد عمل می‌کند یا خیر، استفاده کردم. در حالی که شناسایی عملکردهای روایی صحنه‌ها یک فرآیند تفسیری بود که همیشه واضح نبود، این رویکرد بینش‌هایی در مورد چگونگی قرار دادن صحنه‌ها توسط فیلمسازان در رابطه با یکدیگر به گونه‌ای که تفسیرها، استدلال‌ها و معانی خاصی را پیش ببرد، ارائه داد. به طور کلی، یک نکته قوت کلیدی تجزیه و تحلیل روایی این است که به محققان اجازه می‌دهد تا روایت را به عنوان یک کل در نظر بگیرند، به جای شکستن آن به قطعات بر اساس کدگذاری موضوعی (ریسمن، 2008؛ شینکل، 2014). با در نظر گرفتن محتوای هر صحنه و همچنین عملکرد روایی و موقعیت آن در فیلم مستند، من بررسی کردم که چگونه گفتارها، مصاحبه‌ها و فیلم‌های نظارتی مختلف برای ایجاد یک روایت کلی در مورد آنچه اتفاق افتاده و معنای آن به هم بافته شده‌اند. این یک فرآیند آشفته و نامطمئن بود، همانطور که در قطعه زیر از دفترچه یادداشت تحقیقاتی من نشان داده شده است: «فیلم مستند دارای ظرافت و جزئیات زیادی است و تلاش برای ردیابی روایتی که به نظر می‌رسد همه چیز را به هم متصل می‌کند، بیشتر اوقات مرا سردرگم می‌کند.» با در نظر گرفتن دقیق نحوه اتصال هر صحنه به صحنه دیگر و بسیج مفاهیم لابوف، توانستم از احساس «گیر کردن» عبور کنم و معنای فیلم مستند را درک کنم.

از آنجایی که روایت‌ها به شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی وابسته هستند، زمینه بخشیدن به روایت‌های مستند با در نظر گرفتن گفتمان‌های فرهنگی گسترده‌تر که آنها را بسیج می‌کنند نیز بخش مهمی از تجزیه و تحلیل بود. در جای دیگر، من و کیتی (2017) به زمینه سیاسی و فرهنگی که فیلم‌های مستند در آن ساخته شده‌اند اشاره می‌کنیم و یک نقد فمینیستی از نحوه بسیج روایت‌های فردی‌سازی و پاتولوژیک‌سازی که زنان مجرم را به عنوان از نظر روانی ناسالم نشان می‌دهند و موانع و سرکوب‌های ساختاری گسترده‌تری را که به مجرم‌سازی زنان کمک می‌کنند، پنهان می‌کنند، ارائه می‌دهیم. ما استدلال کردیم که علیرغم انتقاد صریح فیلم‌های مستند از شیوه‌های CSC، روایت‌های مستند نتوانستند به سؤالات مربوط به اینکه درمان سلامت روان در اصلاحات چیست یا در مورد ماهیت اجباری شیوه‌های درمانی اصلاحی از دیدگاه فمینیستی (به عنوان مثال، پولاک، 2006) به چالش بکشند. با استفاده از تجزیه و تحلیل روایی، می‌توانیم به بررسی چگونگی سازماندهی روایت‌ها و پیشبرد استدلال‌های خاص و همچنین آنچه حذف شده است، بپردازیم. تجزیه و تحلیل صرف محتوا ممکن است منجر به تمرکز بر آنچه وجود دارد و نه آنچه حذف شده است شود و توجه را از نحوه اولویت‌بندی اطلاعات خاص در مسیر روایت مستند دور کند. در بخش‌های باقی‌مانده این مقاله، من بر ساختار روایی تمرکز می‌کنم و بررسی می‌کنم که چگونه سازماندهی مستند به پیشبرد استدلال‌ها و تفسیرهای خاص کمک می‌کند.

«آنها زندگی او را نگرفتند، آنها او را کشتند»: ترسیم روایت کلی فیلم مستند
یک تفاوت مهم بین روایت شفاهی شخصی و فیلم مستند این است که دومی باید با ویرایش کلیپ‌های ویدیویی، مصاحبه‌ها و حساب‌های ارائه شده توسط افراد مختلف ایجاد شود. به همین دلیل، من پیشنهاد می‌کنم که فیلم‌های مستند اغلب حاوی اظهارات، تفاسیر جایگزین یا جزئیاتی هستند که ممکن است بخشی از روایت کلی نباشند. در حالی که برخی از محتواها در طول فرآیند ویرایش حذف می‌شوند، فیلمسازان، تا حدی، از حساب‌های دیگران برای ساختن روایت خود استفاده می‌کنند که نیازمند فریم‌بندی نظرات، تصاویر و کلیپ‌های ویدیویی است تا به روایت کمک کند. اگرچه ایجاد یک روایت منسجم نیازمند حذف رویدادها، جزئیات و تفاسیر جایگزین است، اما انسجامی که به دست می‌آید می‌تواند به طور متناقضی این حذف‌ها را با ایجاد ظاهری از کامل بودن پنهان کند (Crépault & Kilty، 2017؛ وایت، 1980). همانطور که چانان (2008) استدلال می‌کند، «مستند همیشه بر ساختارهای غیاب ساخته می‌شود، که معمولاً در فرآیند ویرایش، یعنی دستیابی به انسجام روایی یا گفتمانی یا شاعرانه سرکوب می‌شوند» (ص. 124). حتی با حذف اطلاعات از یک فیلم مستند، ساختار روایی به ظاهر کامل و صادقانه بازگویی رویدادهای واقعی کمک می‌کند.

روایت‌ها می‌توانند به شیوه‌های متقاعدکننده کمک کنند. همانطور که رویدادهای یک سری را انتخاب، سازماندهی و به آنها معنا می‌بخشند، راویان ادعاهایی در مورد جهان مطرح می‌کنند. از آنجایی که این ادعاها در حساب آنچه اتفاق افتاده تعبیه شده‌اند، اغلب به طور ضمنی منتقل می‌شوند و بنابراین کمتر در معرض مناقشه یا انتقاد هستند (اویک و سیلبی، 1995). روایت‌ها همچنین می‌توانند با تجدید احساسات مخاطبان متقاعد کنند. با ارائه نگاهی به تجربیات، افکار و دیدگاه فرد، داستان‌گویی مخاطبان را تشویق می‌کند تا با افراد همدلی کنند (رابینز، 2006). علاوه بر این، راویان ممکن است با استفاده از کلیشه‌ها و طرح‌های داستانی آشنای فرهنگی، روایتی بسازند که یک مخاطب خاص آن را تشخیص دهد و درک کند (چستک، 2012؛ فولی و رابینز، 2001؛ رابینز، 2006).

«قابل گزارش بودن» یک روایت، که به رابطه بین محتوای روایت و زمینه گفتن آن بستگی دارد، به چگونگی دریافت آن و حتی اینکه آیا گفته می‌شود یا نه، کمک می‌کند (لابوف، 2013؛ شومان، 2011). قابلیت گزارش‌دهی یک روایت نشان می‌دهد که آیا یک سری رویداد غیرعادی، معنادار یا به اندازه کافی جالب است که توجه مخاطب خاصی را به خود جلب کند یا خیر. اگر یک روایت به اندازه کافی قابل گزارش نباشد، ممکن است قطع شود یا پاسخ خردکننده «پس چی؟» را برانگیزد (لابوف، 2013، ص. 21). قابلیت گزارش‌دهی یک روایت به احتمال درک شده رویدادهای آن مرتبط است. روایت‌های قابل گزارش اغلب شامل حداقل یک رویداد است که از انتظارات فرهنگی در مورد آنچه در یک موقعیت معین طبیعی است منحرف می‌شود (آمستردام و برونر، 2002؛ برونر، 2002؛ لابوف، 2013). به عنوان مثال، یک سفر به بانک که دقیقاً همانطور که انتظار می‌رود اتفاق می‌افتد، احتمالاً یک داستان قابل گزارش نیست. غیرمنتظره بودن، بنابراین، به اینکه آیا یک روایت به عنوان قابل گزارش و «قابل اخبار» (جوکس، 2015، ص. 45) دیده می‌شود یا خیر، کمک می‌کند.

با استخراج قابلیت گزارش‌دهی از غیرمنتظره بودن رویدادهای خاص، روایت‌ها انتظارات هنجاری را بسیج و تقویت می‌کنند (آمستردام و برونر، 2002). به عنوان مثال، در ابتدای اولین فیلم مستند The Fifth Estate (Out of Control)، گارتنر به ما می‌گوید که داستان اسمیت «نه آنطور که ممکن است پیش‌بینی کنید شروع می‌شود، بلکه در یک خانه مرتب و خوب با والدینی که واقعاً اهمیت می‌دهند» (گارتنر، OC). این کلمات با تصاویر یک خانه حومه شهر همراه است و بلافاصله پس از آن با مصاحبه‌ای در اتاق قدیمی اسمیت با کورالی اسمیت، مادرخوانده‌اش دنبال می‌شود. در طول مصاحبه، کورالی مجموعه‌ای از عروسک‌های دخترش را نشان می‌دهد و گارتنر به ما می‌گوید که اسمیت یک دختر «شیرین و بازیگوش» بوده و می‌گوید که «با نگاه کردن به این اتاق هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که همه چیز چگونه به طرز وحشتناکی اشتباه پیش رفت». در این تصویر شروع غیرمنتظره داستان، ضمنی وجود دارد که چگونه ممکن است انتظار داشته باشیم داستانی در مورد یک زن جوان زندانی شروع شود: در یک خانه نامرتب، با والدینی که اهمیتی نمی‌دهند و کودکی که شیرین یا بازیگوش نیست. به این ترتیب، غیرمنتظره بودن یک روایت همیشه مفاهیم هنجاری در مورد آنچه مورد انتظار است و چه چیزی، با عادی بودن خود، ممکن است روایت را کمتر قابل گزارش کند، را به همراه دارد. بسیج انتظارات جنسیتی از انفعال زنانه، فیلم مستند رفتار «دخترانه» (کورالی اسمیت) اسمیت را در دوران کودکی با رفتار «خارج از کنترل» او در دوران نوجوانی در تضاد قرار می‌دهد و روایت را تکان‌دهنده‌تر و قابل اخبار می‌کند.

در این مقاله، من رویکردی برای تجزیه و تحلیل روایت مستند ارائه کرده‌ام که فراتر از محتوای متنی می‌رود و به چگونگی بافتن جنبه‌های مختلف یک فیلم مستند برای ایجاد یک روایت منسجم می‌پردازد. استفاده از رویکرد روایی که در این مقاله توضیح داده شد به من اجازه داد تا جزئیات هر جزء روایی (به عنوان مثال، بند، صحنه مستند و غیره) در Out of Control و Behind the Wall را بررسی کنم و در عین حال به چگونگی معنای هر جزء در چارچوب روایت کلی کمک می‌کند، توجه کنم. اصطلاح «روایت کلی» برای به تصویر کشیدن چگونگی سازماندهی فیلم‌های مستند و پیشبرد استدلال‌های خاص و ارائه آنها به عنوان بدیهی و درست استفاده شد. علاوه بر این، رویکرد روایی که من استفاده کردم به من اجازه داد تا ببینم که چگونه دیدگاه‌های متضاد ارائه شده و در روایت کلی حل و فصل شده‌اند و چگونه روایت‌های مستند از تکنیک‌های خاصی برای تأثیرگذاری بر مخاطبان استفاده می‌کنند. با استفاده از تجزیه و تحلیل روایی، من توانستم بررسی کنم نه تنها آنچه گفته می‌شد (یعنی محتوای متنی)، بلکه چگونگی ساختن معانی و استدلال‌های خاص توسط فیلمسازان به گونه‌ای که حذف اطلاعات دیگر را پنهان کند.

تجزیه و تحلیل روایی می‌تواند به ما کمک کند تا درک کنیم که روایت‌ها چه چیزی را به دست می‌آورند (به عنوان مثال، معانی که می‌سازند، تکنیک‌های متقاعدکننده‌ای که به کار می‌برند و غیره) بدون اینکه ادعایی در مورد قصد راوی یا پذیرش مخاطب داشته باشیم (رایت، 2016). اگرچه نوع تجزیه و تحلیل روایتی که در اینجا انجام شده است نمی‌تواند به ما بگوید که آیا یک فیلم مستند متقاعدکننده است یا با مخاطبان طنین‌انداز می‌شود، اما می‌تواند بینش‌هایی در مورد چگونگی کمک ساختار روایی به پیشبرد و تأکید بر نکات یک فیلم مستند ارائه دهد. علاوه بر این، سازماندهی یک روایت مستند می‌تواند به قابلیت گزارش‌دهی و شایستگی آن کمک کند، مانند از طریق پیچش‌های داستانی غیرمنتظره و ایجاد ظاهری از کامل بودن. همانطور که فیلم‌های مستند The Fifth Estate نشان می‌دهند، ساختن یک «روایت کلی» می‌تواند به فیلمسازان کمک کند تا ادعاهای خود را به گونه‌ای ارائه دهند که به نظر برسد به طور طبیعی و منطقی از خود رویدادها ناشی می‌شوند. به این ترتیب، این مقاله نشان می‌دهد که چگونه استفاده از تجزیه و تحلیل روایی برای تجزیه و تحلیل تکنیک‌های روایی ساختارهای رسانه‌ای و کمک به درک استدلال‌های اساسی آنها می‌تواند مفید باشد.

مراجع
آمستردام، A.G. و برونر، J. (2002). ذهن قانون: چگونه دادگاه‌ها از داستان‌گویی استفاده می‌کنند و چگونه داستان‌های آنها نحوه درک ما از قانون و خودمان را تغییر می‌دهند. کمبریج، ماساچوست: انتشارات دانشگاه هاروارد.
باریش، H.، دوورنی، A. (کارگردان) و آوریك، S. (تهیه‌کننده). (2016). سیزدهم: از برده تا مجرم با یک اصلاحیه [مستند]. ایالات متحده: Kandoo Films.
بارت، R. (1975). مقدمه‌ای بر تحلیل ساختاری روایت. (ترجمه L. Duisit). تاریخچه ادبی جدید، 6(2)، 237-272.
بوس، J.، هانت، D. و ویلیامز، R. (تهیه‌کننده/کارگردان). (2006). بی‌رحمانه و غیرعادی: زنان ترنسجندر در زندان [مستند]. ایالات متحده: Reid Productions.
بنت، J. (2006). «ما ممکن است زندانی باشیم، اما احمق نیستیم»: Kids Behind Bars رکس بلومستین. جرم، رسانه، فرهنگ، 2(3)، 268-285.
بیرکت، G. (2014). گفتمان اصلاح کیفری برای مجرمان زن: کمپین‌ها، استراتژی‌های سیاست‌گذاری و «بازسازی مسائل». جرم، رسانه، فرهنگ، 10(2)، 115-132.
بوندبیورگ، I. (2014). مستند و نظریه شناختی: روایت، احساسات و حافظه. رسانه و ارتباطات، 2(1)، 13-22.
برونر، J. (2002). ساختن داستان‌ها: قانون، ادبیات، زندگی. کمبریج: انتشارات دانشگاه هاروارد.
Carlisle, J. (2013). Coroner’s Inquest Touching the Death of Ashley Smith: Verdict of Coroner’s Jury. Coroner for Ontario.
Chanan, M. (2008). فیلمبرداری از «نامرئی». در T. Austin & W. de Jong (Eds.), Rethinking Documentary: New Perspectives, New Practices (pp. 121-132). Berkshire, England: Open University Press.
Chestek, K.D. (2012). داستان‌های رقابتی: مطالعه موردی نقش استدلال روایی در تصمیمات قضایی. ارتباطات حقوقی و بلاغت، 9، 99-137.
Cohen, S. (1972). Folk Devils and Moral Panics. London and New York: Routledge.
Corner, J. (2008). مطالعات مستند: ابعاد گذار و تداوم. در T. Austin & W. de Jong (Eds.), Rethinking Documentary: New Perspectives, New Practices (pp. 13-28). Berkshire: Open University Press.
Crépault, C. & Kilty, J.M. (2017). رسانه‌های اصلی و کلمه F: انسجام مستند و حذف روایت فمینیستی در پوشش The Fifth Estate از پرونده اشلی اسمیت. مجله کانادایی قانون و جامعه/Revue Canadienne Droit et Société، 32(2)، 269-290.
Dayter, D. (2015). داستان‌های کوچک و روایت‌های گسترده در توییتر. Discourse, Context and Media, 10, 19-26.
Dittmann, L. & Gerber, J. (2016). Framing legitimacy: A qualitative analysis examining local print-media portrayals of an immigrant family detention center in Texas. Journal of Qualitative Criminal Justice & Criminology, 4(2), 217-243.
Doyle, A. (2006). How not to think about crime in the media. Canadian Journal of Criminology and Criminal Justice, 48(6), 867-885.
Eitzen, D. (1995). When is a documentary? Documentary as a mode of reception. Cinema Journal, 35(1), 81-102.
Ericson, R. (1991). Mass media, crime, law, and justice: An institutional approach. The British Journal of Criminology, 31(3), 219-249.
Ewick, P. & Silbey, S.S. (1995). Subversive stories and hegemonic tales: Toward a sociology of narrative. Law & Society Review, 29(2), 197-226.
Fleetwood, J. (2015). In search of respectability: Narrative practice in a women’s prison in Quito, Ecuador. In L. Presser & S. Sandberg (Eds.) Narrative Criminology: Understanding Stories of Crime (pp. 42-68). NYU Press.
Foley, B.J. & Robbins, R.A. (2001). Fiction 101: A primer for lawyers on how to use fiction writing techniques to write persuasive facts sections. Rutgers Law Journal, 32, 459-483.
Frauley, J. (2016). Fact, fantasy, fallacy: Division between fanciful musings and factual mutterings. In C. Picart, M. Jacobsen, & C. Greek (Eds.), Framing Law and Crime: An Interdisciplinary Anthology (pp. 433-454). Fairleigh Dickinson University Press.
Gubrium, J.F. & Holstein, J.A. (1998). Narrative practice and the coherence of personal stories. The Sociological Quarterly, 39(1), 163-187.
Horeck, T. (2014). ‘A film that will rock you to your core’: Emotion and affect in Dear Zachary and the real crime documentary. Crime, Media, Culture, 10(2), 151-167.
Jewkes, Y. (2015). Media & Crime (3rd ed). London: Sage Publications.
Jarecki, E. (Producer/Director) & Shopsin, M. (Producer). (2012). The House I Live In [Documentary]. United States.
Keeton, R.M. (2015). “The race of pale men should increase and multiply”: Religious narratives and Indian removal. In L. Presser & S. Sandberg (Eds.) Narrative Criminology: Understanding Stories of Crime (pp. 125-149). NYU Press.
Kilty, J.M. (2012). “It’s like they don’t want you to get better”: Psy control of women in the carceral context. Feminism & Psychology, 22(2): 162-82.
Labov, W. (1972). The transformation of experience in narrative syntax. In Language in the Inner City (pp. 354-396). University of Pennsylvania Press.
Labov, W. (2013). Narrative analysis. In The Language of Life and Death: The Transformation of Experience in Oral Narrative (pp. 14-43). Cambridge University Press.
Langellier, K.M. (1989). Personal narratives: Perspectives on theory and research. Text and Performance Quarterly, 9(4), 243-276.
Loseke, D.R. (2003). Thinking about Social Problems: An Introduction to Constructivist Perspectives (2nd ed). London and New York: Routledge.
McCorkel, J.A. (2003). Embodied surveillance and the gendering of punishment. Journal of Contemporary Ethnography, 32(1), 41-76.
Nichols, B. (2017). Introduction to Documentary (3rd ed). Bloomington: Indiana University Press.
O’Connor, P. (2015). Telling moments: Narrative hot spots in accounts of criminal acts. In L. Presser & S. Sandberg (Eds.) Narrative Criminology: Understanding Stories of Crime (pp. 174-203). NYU Press.
Patterson, W. (2013). Narratives of events: Labovian narrative analysis and its limitations. In M. Andrews, C. Squire, & M. Tamboukou (Eds.), Doing Narrative Research (2nd ed) (pp. 27-46). Sage Publications.
Pollack, S. (2006). Therapeutic programming as a regulatory practice in women’s prisons. In G. Balfour & E. Comack (Eds.), Criminalizing Women: Gender and (In)justice in Neo-liberal Times (pp. 236-249). Nova Scotia: Fernwood.
Pollack, S. & Kendall, K. (2005). Taming the shrew: Regulating prisoners through women-centered mental health programming. Critical Criminology, 13, 71-87.
Polletta, F. (2006). It Was Like a Fever: Storytelling in Protest and Politics. Chicago and London: University of Chicago Press.
Polletta, F., Chen, P.C.B., Gardner, B.G. & Motes, A. (2011). The sociology of storytelling. Annual Review of Sociology, 37, 109-130.
Presser, L. (2009). The narratives of offenders. Theoretical Criminology, 13(2), 177-200.
Presser, L. (2016). Criminology and the narrative turn. Crime, Media, Culture, 12(2), 137-151.
Presser, L. & Sandberg, S. (2015). Introduction: What is the story? In L. Presser & S. Sandberg (Eds.), Narrative Criminology: Understanding Stories of Crime (pp. 1-20). NYU Press.
Riessman, C.K. (2008). Narrative Methods for the Human Sciences. United States: Sage Publications Inc.
Riessman, C.K. & Quinney, L. (2005). Narrative in social work: A critical review. Qualitative Social Work, 4(4), 391-412.
Robbins, R.A. (2006). Harry Potter, ruby slippers and Merlin: Telling the client’s story using the characters and paradigm of the archetypical hero’s journey. Seattle University Law Review, 29, 767-803.
Sandberg, S. (2010). What can “lies” tell us about life? Notes towards a framework of narrative criminology. Journal of Criminal Justice Education, 21(4), 447-465.
Sapers, H. (2008). A Preventable Death. Ottawa: Office of the Correctional Investigator.
Schinkel, M. (2014). Narrative methods. In Being Imprisoned: Punishment, Adaptation and Desistance (pp. 146-160). UK: Palgrave MacMillan.
Schokkenbroek, C. (1999). News stories: Structure, time and evaluation. Time & Society, 8(1), 59-98.
Shuman, A. (2011). Exploring narrative interactions in multiple contexts. In J.A. Holstein & J.F. Gubrium (Eds.), Varieties of Narrative Analysis (pp. 125-150). Sage Publications.
Smith, M.S. (2010). Gender, whiteness, and ‘other Others’ in the academy. In S. Razack, M. Smith & S. Thobani (Eds.), States of Race: Critical Race Feminism for the 21st Century (pp. 37-58). Toronto: Between the Lines.
Story, B., Brown, M. & Carrabine, E. (2017). The Prison in Twelve Landscapes: An interview with film producer and director Brett Story. Crime, Media, Culture, 13(1), 107-113.
The Fifth Estate. (2010). Behind the Wall [Documentary]. Marie Caloz (Director). Canadian Broadcasting Corporation.
The Fifth Estate. (2010). Out of Control [Documentary]. Marie Caloz (Director). Canadian Broadcasting Corporation.
The Fifth Estate. (2015). Secrets of the Fifth Estate [Documentary]. Claude Vickery (Producer/Director). Canadian Broadcasting Corporation.
Ugelvik, T. (2015). The rapist and the proper criminal: The exclusion of immoral others as narrative work on the self. In L. Presser & S. Sandberg (Eds.) Narrative Criminology: Understanding Stories of Crime (pp. 23-41).
van Dijk, T.A. (1993). Stories and racism. In D. Mumby (Ed.), Narrative and Social Control (pp. 121-142). Newbury Park, CA: Sage.
White, H. (1980). The value of narrativity in the representation of reality. Critical Inquiry 7(1), 5-27.
Wright, S. (2016). “Ah … the power of mothers”: Bereaved mothers as victim-heroes in media enacted crusades for justice. Crime, Media, Culture, 12(3), 327-343.
Contributor
Charissa Crépault Weir is a doctoral candidate in criminology at the University of Ottawa. Her Masters research mobilized tools of narrative analysis and the insights of feminist criminology to critically examine documentary film coverage of an imprisoned woman’s carceral death. Turning to gendered representations and practices in the courtroom, her doctoral research investigates the power dynamics of narrative construction during a high-profile sexual assault trial. Charissa’s work has been funded by the Social Sciences and Humanities Research Council and the Ontario Graduate Scholarship program. Previous publications have appeared in the Canadian Journal of Law and Society and Symbolic Interaction.
Acknowledgement
This research was supported by graduate student funding of the Social Sciences and Humanities Research Council of Canada.


۲۱ مارس ۲۰۲۳
به قلم جوسلین تیمپرلی، خبرنگار ویژه، @jloistf
اورجان الینگواگ/آلامی
فن‌های جذب مستقیم هوا در هینویل، اتریش، که توسط شرکت سوییسی Climeworks اداره می‌شوند. این سیستم با استفاده از انرژی حاصل از سوزاندن زباله، دی‌اکسید کربن را جذب می‌کند (اعتبار: اورجان الینگواگ/آلامی)
مقابله با تغییرات آب و هوایی ممکن است به معنای بیرون کشیدن کربن از جو باشد، طبق گزارش IPCC. جوسلین تیمپرلی بررسی می‌کند که این "انتشارات منفی" چگونه ممکن است کار کنند.
علاوه بر اقداماتی برای کاهش میزان کربن منتشر شده به جو، این رویکرد احتمالاً شامل اقدام دیگری نیز خواهد بود که دانشمندان آن را به طور فزاینده‌ای، اگرچه ناامیدکننده، ضروری می‌دانند: حذف دی‌اکسید کربن (CO2).

اشتباه نکنید، ما به حذف کربن نیاز داریم؛ اما باید آن را به طور مسئولانه انجام دهیم - راب بلامی

این اصطلاح به مجموعه‌ای از مکانیسم‌ها و فناوری‌هایی اشاره دارد که CO2 را دوباره از هوا جمع‌آوری کرده و آن را به دام می‌اندازد تا نتواند به اثر گلخانه‌ای که در حال گرم کردن سیاره ما است، کمک کند. ایده این است که به طور فعال انتشاراتی را که انسان‌ها به جو پمپ کرده‌اند، معکوس کنیم. تکنیک‌های موجود شامل همه چیز از جذب مستقیم هوا یا بیوانرژی با جذب و ذخیره کربن (CCS) تا زیست‌زغال یا افزایش هوازدگی سنگ است.
اما آیا امکان‌پذیر است که روش‌های پیشنهادی مختلف برای حذف CO2 را به سطحی که تفاوت معناداری در آب و هوا ایجاد کند، گسترش دهیم؟ آیا برخی از گزینه‌ها بهتر از بقیه هستند؟ و کدام طرح‌ها در معرض خطر صرفاً غیرواقعی بودن و عدم موفقیت هستند؟

کریگ لاول/آلامی
جذب و ذخیره CO2 آزاد شده توسط محصولات بیوانرژی مانند این کاج‌های Loblolly هنگام سوزانده شدن، می‌تواند به انتشار منفی کمک کند (اعتبار: کریگ لاول/آلامی)

حذف دی‌اکسید کربن چیست؟
حذف دی‌اکسید کربن (CDR) - که به عنوان "انتشارات منفی" نیز شناخته می‌شود - یک اصطلاح فراگیر برای طیف وسیعی از روش‌هایی است که انسان‌ها می‌توانند با استفاده از فناوری CO2 را مستقیماً از جو حذف کنند یا از طریق سیستم‌های طبیعی مانند جنگل‌ها، حذف آن را تحت تأثیر قرار دهند.

راب بلامی، مدرس اقلیم و جامعه در دانشگاه منچستر، می‌گوید گزارش IPCC به وضوح نشان می‌دهد که حذف CO2 از هوا "نه تنها یک گزینه - بلکه یک ضرورت" است. با این حال، او هشدار داد که روش‌های حذف کربن خطرات قابل توجهی را هم برای مردم و هم برای محیط زیست به همراه دارد.

"ما اکنون به یک گفتگوی گسترده اجتماعی در مورد اینکه کدام روش‌ها را پیش ببریم، چگونه آنها را تشویق کنیم و در نهایت چگونه آنها را مدیریت کنیم، نیاز داریم. اشتباه نکنید، ما به حذف کربن نیاز داریم؛ اما باید آن را به طور مسئولانه انجام دهیم."

به طور خاص، گزارش جدید IPCC خاطرنشان می‌کند که حذف CO2 برای مقابله با "انتشارات گازهای گلخانه‌ای باقیمانده‌ای که کاهش آنها دشوار است" برای دستیابی به انتشار خالص صفر CO2 یا گازهای گلخانه‌ای مورد نیاز خواهد بود. بخش‌هایی با این انتشار دشوار شامل کشاورزی، هوانوردی، حمل و نقل دریایی و فرآیندهای صنعتی است (این بخش‌ها به دلیل کمبود فناوری یا هزینه بالای کربن‌زدایی، کاهش انتشار در آنها دشوار تلقی می‌شود).

پیش‌بینی انتشارها برای سیاست‌های اجرا شده و سناریوهایی همسو با محدود کردن گرمایش جهانی به ۲ درجه سانتی‌گراد و ۱.۵ درجه سانتی‌گراد (منبع: گزارش ترکیبی IPCC AR6 SfP 2023/BBC Future)

"گزارش‌های IPCC نشان می‌دهد که اگر راه حل‌های اثبات شده موجود را گسترش دهیم، می‌توانیم از آسیب‌های جبران‌ناپذیر به مردم و سیاره جلوگیری کنیم: جایگزینی سوخت‌های فسیلی با انرژی‌های تجدیدپذیر، افزایش بهره‌وری انرژی و کاهش مصرف انرژی و منابع، مطمئن‌ترین راه برای محدود کردن گرمایش جهانی به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد است." لیلی فهر، معاون مدیر برنامه آب و هوا و انرژی در مرکز حقوق محیط زیست بین‌المللی (CIEL)، یک شرکت حقوقی غیرانتفاعی محیط زیست مستقر در ژنو، سوئیس، می‌گوید.

"ساختن استراتژی‌های کاهش خود بر اساس مدل‌هایی که به جای آن رشد نابرابر را تثبیت می‌کنند و به راحتی خطرات راه‌حل‌های فناورانه مانند جذب و ذخیره کربن و حذف CO2 را نادیده می‌گیرند، این پیام هشداردهنده را نادیده می‌گیرد و احتمال تجاوز را افزایش می‌دهد." فهر می‌گوید. (برای اطلاعات بیشتر در مورد تجاوز به آب و هوا، به پایین مراجعه کنید)

چقدر به آن نیاز داریم؟
در اوایل امسال، گزارشی به رهبری محققان دانشگاه آکسفورد اولین ارزیابی کامل از وضعیت فعلی حذف CO2 توسط انسان در سطح جهانی را ارائه داد. این گزارش این عدد را حدود دو میلیارد تن (GT) CO2 در سال محاسبه کرد که بیشتر آن از زمین است. این معادل تقریباً ۵ درصد از ۳۶.۶ گیگاتن CO2 است که در سال ۲۰۲۲ در اثر استفاده از سوخت‌های فسیلی و سیمان به جو منتشر شده است.

اما در حال حاضر برنامه‌های کمی از سوی کشورها برای گسترش حذف CO2 فراتر از سطوح فعلی وجود دارد، این گزارش نشان می‌دهد.

شاید شما هم دوست داشته باشید:

وضعیت آب و هوا در سال ۲۰۲۳
یک دنیای بدون پرواز چگونه خواهد بود؟
اگر آلوده‌کنندگان هزینه آب و هوا را پرداخت کنند چه می‌شود؟

در ارزیابی‌های خود، IPCC به مسیرهای مختلفی برای دستیابی به کاهش انتشار همسو با درجات مختلف جاه‌طلبی نگاه می‌کند. بیشتر این مسیرها اکنون به سطحی از تکنیک‌های حذف CO2 نیاز دارند و تقریباً تمام سناریوهای سازگار با اهداف توافق‌نامه پاریس برای محدود کردن گرمایش به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد یا به طور قابل توجهی زیر ۲ درجه سانتی‌گراد شامل حداقل مقداری حذف CO2 است. در حال حاضر، جهان در مسیر افزایش ۲.۴ درجه سانتی‌گراد تا سال ۲۱۰۰ است اگر تمام تعهدات آب و هوایی کشورهای سازمان ملل به طور کامل اجرا شود، یا ۲.۸ درجه سانتی‌گراد تا سال ۲۱۰۰ اگر فقط سیاست‌های آب و هوایی موجود در نظر گرفته شوند.

مقدار دقیق حذف مورد نیاز برای دستیابی به این سطح، با این حال، به شدت به میزان کاهش انتشار انجام شده بستگی دارد - و تعیین یک رقم دقیق را دشوار می‌کند. سناریوهایی که نشان دهنده کاهش انتشار تند و سریع هستند، کمترین میزان حذف CO2 را نیاز دارند.

برخی از سناریوهای IPCC امکان "تجاوز به آب و هوا" را نیز فراهم می‌کنند - دوره‌ای که در آن دمای جهانی به طور موقت از اهداف تعیین شده فراتر می‌رود قبل از اینکه به مقدار هدف بازگردد. کاهش دما به این روش به نوعی حذف CO2 نیاز دارد، IPCC می‌گوید.

گزینه‌ها چیست؟
راه‌های مختلفی وجود دارد که به طور بالقوه می‌توانیم CO2 را از هوا حذف کنیم. با این حال، شایان ذکر است که هیچ روش فناوری هنوز در مقیاس بزرگ ثابت نشده است.

نمودار زیر پتانسیل کاهش انتشار تخمینی چندین تکنیک مختلف از ارزیابی حذف CO2 دانشگاه آکسفورد را نشان می‌دهد.

پتانسیل جذب سالانه تخمینی تکنیک‌های حذف CO2، که محدوده بالایی و پایینی تخمین‌ها (که بسیار نامطمئن هستند) را نشان می‌دهد (منبع: وضعیت حذف CO2 (2023))

بیوانرژی با جذب و ذخیره کربن (CCS) برجسته‌ترین روش فناوری در گزارش IPCC است. در اینجا، درختان برای جذب CO2 رشد می‌کنند و سپس در یک نیروگاه برای تولید انرژی سوزانده می‌شوند. انتشار از نیروگاه جذب و به طور دائم زیر زمین ذخیره می‌شود، که به عنوان CCS شناخته می‌شود.

استفاده از زیست‌زغال برای حذف CO2، در این میان، شامل استفاده از زیست‌توده مانند درختان یا مواد گیاهی است که در حین رشد کربن را جذب کرده‌اند و با پیرولیز (گرم کردن در غیاب اکسیژن) به یک ماده سیاه و شبیه زغال تبدیل می‌شود که عمدتاً از کربن عنصری تشکیل شده است. سپس می‌توان این زیست‌زغال را به خاک اضافه کرد و به طور تئوری کربن را قفل کرد.

هوازدگی سنگ‌های افزایش یافته نیز به عنوان راهی برای حذف CO2 از جو پیشنهاد شده است. این شامل پخش مقادیر زیادی از سنگ‌های سیلیکاتی آسیاب شده مانند بازالت بر روی زمین به منظور تقلید از هوازدگی طبیعی سنگ‌ها است که در نهایت منجر به به دام افتادن CO2 در اقیانوس به عنوان بی‌کربنات یا قفل شدن آن در کف دریا می‌شود.

در نهایت، قلیایی‌سازی اقیانوس یک فرآیند پیشنهادی دیگر است که شامل افزودن مواد قلیایی به اقیانوس مانند سنگ‌های سیلیکاتی یا کربناتی برای افزایش میزان CO2 جذب آن است. به طور مشابه، بارور کردن اقیانوس شامل تحریک رشد فیتوپلانکتون در اقیانوس برای افزایش تثبیت کربن است.

علیرغم تبلیغات زیاد، این روش‌های "جدید" CO2 نیز در واقع هنوز در مراحل اولیه خود هستند. استیو اسمیت، مدیر اجرایی Oxford Net Zero و CO2RE در دانشگاه آکسفورد و نویسنده اصلی ارزیابی حذف CO2، خاطرنشان می‌کند که حتی با هم، همه روش‌های فوق فقط دو میلیون تن CO2 در سال (Mt CO2/yr) را حذف می‌کنند. این مقدار برابر با 0.005 درصد از انتشار جهانی سوخت‌های فسیلی و سیمان در سال 2022 است.

چگونه بتن می‌تواند یک راه حل آب و هوایی شگفت‌انگیز ارائه دهد

محدودیت‌های انتشار منفی
با این حال، محدودیت‌هایی برای میزان کربن قابل جذب توسط این سیستم‌های طبیعی وجود دارد. دانشمندان هشدار داده‌اند که نباید بیش از حد به درختان اعتماد کنیم تا ما را نجات دهند و قطعاً نمی‌توانند به تنهایی تغییرات آب و هوایی را معکوس کنند. همچنین خطراتی وجود دارد که احیای این اکوسیستم‌ها ممکن است دائمی نباشد، به خصوص با افزایش دما، بنابراین CO2 ذخیره شده در آنها ممکن است دوباره به جو آزاد شود.

و دانشمندان هشدار می‌دهند که گسترش بسیاری از فناوری‌های جدید نیز می‌تواند مشکلات قابل توجهی ایجاد کند.

استقرار گسترده بیوانرژی با CCS نیز به مناطق وسیعی از زمین برای تبدیل شدن به محصولات بیوانرژی نیاز دارد که می‌تواند به نوبه خود سیستم‌های غذایی و حفاظت از اکوسیستم‌ها را به خطر بیندازد.

Dac با CCS نیز انرژی‌بر است و ممکن است استقرار آن در مقیاس بزرگ بسیار پرهزینه باشد، اگرچه برخی از دانشمندان در حال کار بر روی روش‌های جدیدی هستند که امیدوارند ارزان‌تر باشند.

چرا جذب کربن همیشه CO2 را حذف نمی‌کند

تعداد فزاینده‌ای از تاسیسات CCS در سراسر جهان وجود دارد، اما ذخیره کربن هنوز در مقیاس بزرگ به دست نیامده است و IPCC خاطرنشان می‌کند که در حال حاضر بسیار کمتر از میزان مورد نیاز است. با این حال، IPCC می‌گوید که ظرفیت ذخیره سازی زمین‌شناسی فنی کافی برای تمام ذخیره سازی CO2 مورد نیاز تا سال 2100 برای محدود کردن گرمایش جهانی به 1.5 درجه سانتی‌گراد در سطح جهانی وجود دارد.

اگرچه دانشمندان در مورد نیاز به انتشار منفی در آینده به توافق رسیده‌اند، اما بیشتر شکاف انتشار تا سال 2030 همچنان باید با کاهش انتشار بسته شود، می‌گوید اسمیت.

در غیاب سیاست‌های جدید برای مقابله با تغییرات آب و هوایی، ما تنها به تثبیت انتشار جهانی در طول سال‌های 2020-2030 می‌رسیم. سپس حذف CO2 حیاتی می‌شود، او می‌گوید - به خصوص در بلندمدت.

در پاسخ به گزارش جدید IPCC، فعال آب و هوا گرتا تونبرگ، عدم اقدام افراد قدرتمند در قبال بحران آب و هوا را "خیانت بی‌سابقه‌ای" خواند. متأسفانه، جهان ممکن است اکنون وارد قلمرو لغو خسارت با استفاده از روش‌هایی شود که بسیار دشوارتر و پرخطرتر از توقف انتشار در وهله اول است.


ظهور اقتصاد فریلنسری (یا اقتصاد مبتنی بر کار موقت) تغییرات چشمگیری در نحوه کار و کسب درآمد افراد ایجاد کرده است. اقتصاد فریلنسری به بازار کار اطلاق می‌شود که با قراردادهای کاری کوتاه‌مدت، آزادکاری یا پروژه‌محور مشخص می‌شود، که در آن افراد اغلب برای چندین کارفرما یا مشتری به صورت انعطاف‌پذیر کار می‌کنند. کارگران فریلنسر، پیمانکاران مستقل یا آزادکاران معمولاً از طریق پلتفرم‌ها یا برنامه‌های آنلاین برای ارتباط با مشتریان یا خریداران بالقوه استفاده می‌کنند. با ظهور پلتفرم‌هایی مانند اوبر، ایر بی‌ان‌بی و مشاغل راه دور، افراد بیشتری به سمت کار آزاد و فرصت‌های شغلی انعطاف‌پذیر روی می‌آورند. این مقاله به بررسی تأثیر اقتصاد فریلنسری بر بازار املاک و مستغلات می‌پردازد و بر چگونگی تأثیر این تغییر در الگوهای اشتغال بر تقاضای مسکن، توسعه شهری و سرمایه‌گذاری در املاک تمرکز دارد.

اقتصاد فریلنسری: درک ظهور کار انعطاف‌پذیر

برای درک تأثیر اقتصاد فریلنسری بر بازار املاک و مستغلات، درک خود اقتصاد فریلنسری ضروری است. این بخش مروری بر اقتصاد فریلنسری ارائه می‌دهد و ویژگی‌های کلیدی، عوامل رشد و طیف متنوعی از کارگران فریلنسر را برجسته می‌کند. با بررسی انگیزه‌های شرکت در اقتصاد فریلنسری، می‌توانیم به ترجیحات و نیازهای مسکن کارگران فریلنسر بپردازیم. تأثیر اقتصاد فریلنسری بر بخش املاک و مستغلات قابل توجه و چندوجهی است. در اینجا برخی از راه‌های کلیدی که اقتصاد فریلنسری بر املاک و مستغلات تأثیر می‌گذارد، آورده شده است:

تغییر تقاضای مسکن: انطباق با نیازهای فریلنسرها

اقتصاد فریلنسری نسل جدیدی از کارگران با الزامات مسکن منحصر به فرد ایجاد کرده است. این امر منجر به تغییر در ترجیحات و تقاضای مسکن شده است. کارگران فریلنسر اغلب انعطاف‌پذیری و تحرک را در اولویت قرار می‌دهند و به گزینه‌های مسکن نیاز دارند که با برنامه‌های کاری نامنظم آنها مطابقت داشته باشد. اجاره‌های کوتاه‌مدت، مانند لیست‌های Airbnb، به انتخاب‌های محبوبی برای کارگران فریلنسری تبدیل شده‌اند که ممکن است به اقامت موقت در مکان‌های مختلف نیاز داشته باشند. این امر تقاضا برای املاکی را که برای اجاره‌های کوتاه‌مدت مناسب هستند، افزایش داده و بر بازار اجاره بلندمدت سنتی تأثیر گذاشته است. این دسته از کارگران گزینه‌های مسکن انعطاف‌پذیر، مقرون به صرفه و مناسب را ترجیح می‌دهند و این امر در حال تغییر شکل بازار املاک و مستغلات است. همراه با افزایش تقاضا برای اجاره‌های کوتاه‌مدت، نیاز به زندگی مشارکتی (co-living) و فضاهای اداری مشترک نیز در حال افزایش است. این موضوع تأثیر قابل توجهی بر املاک مسکونی سنتی و مدیریت املاک دارد.

توسعه شهری: تبدیل شهرها برای پذیرایی از کارگران فریلنسر

با رونق گرفتن اقتصاد فریلنسری، شهرها در حال انطباق برای پاسخگویی به نیازهای کارگران فریلنسر هستند. کارگران فریلنسر به دنبال ترتیبات زندگی مقرون به صرفه و جمعی هستند، به ویژه در مناطق شهری. فضاهای زندگی مشارکتی که مناطق مشترک و اتاق‌ها یا آپارتمان‌های خصوصی را ارائه می‌دهند، در میان کارگران فریلنسری که به دنبال گزینه‌های مسکن مقرون به صرفه و فرصت‌هایی برای شبکه‌سازی و همکاری با افراد همفکر هستند، محبوبیت بیشتری پیدا کرده‌اند. توسعه‌دهندگان و سرمایه‌گذاران املاک و مستغلات با ایجاد فضاهای زندگی مشارکتی به این تقاضا پاسخ می‌دهند که محله‌های پر جنب و جوش و پویاتری هستند که به نیازهای فریلنسرها پاسخ می‌دهند. آنها در حال بررسی احیای فضاهای استفاده نشده، ادغام فضاهای کار اشتراکی در مناطق مسکونی و توسعه جوامع چند منظوره هستند که محیط‌های زندگی-کار-بازی را فراهم می‌کنند.

فرصت‌های سرمایه‌گذاری در املاک و مستغلات: بهره‌برداری از اقتصاد فریلنسری

اقتصاد فریلنسری بر تقاضای مسکن تأثیر می‌گذارد و فرصت‌های سرمایه‌گذاری منحصربه‌فردی را در بخش املاک و مستغلات ارائه می‌دهد. سرمایه‌گذاران می‌توانند با شناسایی روندهای نوظهور و حوزه‌های تخصصی و درک اهمیت موقعیت مکانی و امکانات در جذب کارگران فریلنسر به عنوان مستاجر، از اقتصاد فریلنسری بهره‌برداری کنند. فضاهای زندگی مشارکتی راه دیگری برای سرمایه‌گذاری در املاک و مستغلات ارائه می‌دهند، زیرا به طور خاص به کارگران فریلنسر پاسخ می‌دهند و پتانسیل بازده اجاره بالاتر را ارائه می‌دهند. سرمایه‌گذاران همچنین می‌توانند مکان‌هایی را با غلظت بالای کارگران فریلنسر هدف قرار دهند و نیازها و ترجیحات مسکن آنها را در نظر بگیرند.

چالش‌ها و ملاحظات: پیمایش تأثیر اقتصاد فریلنسری

در حالی که اقتصاد فریلنسری مزایا و فرصت‌های متعددی را ارائه می‌دهد، چالش‌هایی را نیز به همراه دارد که باید به آنها رسیدگی شود. اقتصاد فریلنسری چالش‌های نظارتی را برای بخش املاک و مستغلات ایجاد کرده است. برخی از شهرها و حوزه‌های قضایی مقرراتی را بر اجاره‌های کوتاه‌مدت اعمال کرده‌اند تا نگرانی‌ها در مورد مقرون به صرفه بودن مسکن، تأثیر اجتماعی و رقابت منصفانه را برطرف کنند. متخصصان املاک و سیاست‌گذاران باید این ملاحظات نظارتی را پیمایش کنند و تعادلی بین حمایت از بازارهای مسکن و پاسخگویی به نیازهای کارگران فریلنسر ایجاد کنند.

نتیجه‌گیری

اقتصاد فریلنسری در حال تغییر کار مردم و تأثیرگذاری بر بخش‌های مختلف، از جمله املاک و مستغلات است. با افزایش کارگران فریلنسر، بازار املاک و مستغلات باید با نیازها و ترجیحات مسکن منحصر به فرد آنها سازگار شود. از اجاره‌های انعطاف‌پذیر تا توسعه‌های شهری نوآورانه، اقتصاد فریلنسری در حال تغییر شکل چشم‌انداز سرمایه‌گذاری در املاک و مستغلات و تقاضای مسکن است. با درک و پذیرش تأثیر اقتصاد فریلنسری، ذینفعان در بخش املاک و مستغلات می‌توانند این تغییرات را پیمایش کنند و از فرصت‌هایی که از این چشم‌انداز اشتغال در حال تغییر به وجود می‌آیند، بهره‌مند شوند.

این مقاله توسط مهسا نظامی نوشته شده است. مهسا تحلیلگر پژوهشی در موسسه مطالعات سیاست اقبال (IIPS) است.


منبع: unsplash.com
نیکیلش میشرا
نیکیلش میشرا
طراح موشن گرافیک
منتشر شده در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۳
اقتصاد گیگ (یا اقتصاد اشتراکی) در سال‌های اخیر در حال افزایش بوده است و افراد بیشتری به جای استخدام سنتی، کار آزاد یا قراردادی را انتخاب می‌کنند. این تغییر تأثیر قابل توجهی بر نحوه تفکر ما در مورد کار داشته و ماهیت مدل استخدام سنتی را تغییر داده است.

یکی از برجسته‌ترین اثرات اقتصاد گیگ، افزایش انعطاف‌پذیری برای کارگران است. با ظهور پلتفرم‌هایی مانند اوبر، ایر بی‌ان‌بی و تسک‌ربیت، افراد این امکان را دارند که به شروط خود کار کنند و زمان و مکان کار خود را انتخاب کنند. این امر امکان ایجاد تعادل شخصی‌تر بین کار و زندگی را فراهم کرده و به بسیاری از افراد این فرصت را داده است تا در عین امرار معاش، به دنبال علایق خود باشند.

با این حال، اقتصاد گیگ معایبی نیز دارد. فقدان امنیت شغلی و مزایای مرتبط با استخدام سنتی می‌تواند برنامه‌ریزی برای آینده را برای کارگران گیگ دشوار کند. علاوه بر این، بسیاری از کارگران گیگ تحت پوشش قوانین کار سنتی قرار نمی‌گیرند و ممکن است به مزایایی مانند بیمه درمانی و پس‌انداز بازنشستگی دسترسی نداشته باشند.

اثر دیگر اقتصاد گیگ، تغییر در نحوه تفکر شرکت‌ها در مورد نیروی انسانی و استخدام است. شرکت‌ها به طور فزاینده‌ای به کارگران گیگ برای پر کردن موقعیت‌های کوتاه مدت یا مبتنی بر پروژه روی می‌آورند، به جای استخدام کارمندان تمام وقت. این امر می‌تواند منجر به نیروی کار انعطاف‌پذیرتر شود، اما همچنین به این معنی است که شرکت‌ها ممکن است وفاداری و تعهد مشابهی را از کارگران که با کارمندان سنتی دارند، نداشته باشند.

اقتصاد گیگ تأثیر بر نحوه تفکر ما در مورد مهارت‌ها و آموزش نیز داشته است. با افزایش تعداد افرادی که در اقتصاد گیگ کار می‌کنند، داشتن مجموعه متنوعی از مهارت‌های مورد تقاضا برای افراد اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. این امر منجر به تأکید بیشتر بر یادگیری مادام‌العمر و نیاز افراد به به‌روزرسانی مداوم مهارت‌های خود برای حفظ رقابت در بازار کار شده است.

در نتیجه، اقتصاد گیگ تأثیر قابل توجهی بر استخدام سنتی داشته است. ظهور پلتفرم‌هایی مانند اوبر، ایر بی‌ان‌بی و تسک‌ربیت به افراد این امکان را داده است که به شروط خود کار کنند و انعطاف‌پذیری و شخصی‌سازی بیشتری را به تعادل کار و زندگی خود ارائه دهند. با این حال، اقتصاد گیگ معایبی نیز دارد، مانند فقدان امنیت شغلی و مزایا. علاوه بر این، منجر به تغییر در نحوه تفکر شرکت‌ها در مورد نیروی انسانی و استخدام شده است، با نیروی کار انعطاف‌پذیرتر اما وفاداری و تعهد کمتری از سوی کارگران. علاوه بر این، منجر به تأکید بر یادگیری مادام‌العمر و نیاز افراد به به‌روزرسانی مداوم مهارت‌های خود برای حفظ رقابت در بازار کار شده است.
منبع - https://www.gigeconomydata.org/
ستون نویسنده
ستون نویسنده
۸۷ دنبال‌کننده
دیگران نیز مشاهده کردند
موضوعات را کاوش کنید


انعطاف‌پذیری: یکی از برجسته‌ترین اثرات اقتصاد فریلنسری، افزایش انعطاف‌پذیری است که به کارگران ارائه می‌دهد. اشتغال سنتی معمولاً شامل برنامه و مکان کاری ثابت است، در حالی که کار فریلنسری به افراد امکان می‌دهد تا زمان، مکان و میزان کاری خود را در کازینوهای کانادایی انتخاب کنند. این انعطاف‌پذیری می‌تواند برای کسانی که به تعادل بین کار و زندگی اهمیت می‌دهند یا تعهدات دیگری دارند، جذاب باشد.
2. کار ناپایدار: از سوی دیگر، اقتصاد فریلنسری به دلیل ایجاد شرایط کاری ناپایدارتر مورد انتقاد قرار گرفته است. کارگران فریلنسر اغلب فاقد امنیت شغلی، مزایا و حمایت‌های قانونی هستند که با اشتغال سنتی همراه است. آنها ممکن است به بیمه درمانی، طرح‌های بازنشستگی یا مرخصی با حقوق دسترسی نداشته باشند.
3. ناامنی اقتصادی: کارگران فریلنسر اغلب با بی‌ثباتی درآمد مواجه هستند. درآمد آنها می‌تواند از ماه به ماه به طور قابل توجهی نوسان داشته باشد و برنامه‌ریزی و برنامه‌ریزی برای آینده را دشوار کند. اشتغال سنتی تمایل دارد درآمد پایدارتر و قابل پیش‌بینی‌تری را ارائه دهد.
4. تنوع مهارت‌ها: کار فریلنسری می‌تواند فرصت‌هایی را برای افراد فراهم کند تا مجموعه مهارت‌های خود را متنوع کنند. بسیاری از کارگران فریلنسر چندین نقش یا شغل را بر عهده می‌گیرند که می‌تواند منجر به توسعه پایگاه مهارتی گسترده‌تری شود. در مقابل، کارمندان سنتی اغلب در یک نقش خاص تخصص دارند.
5. اختلال در بازار کار: اقتصاد فریلنسری بازارهای کار سنتی را در صنایع مختلف مختل کرده است. برخی از شرکت‌ها به کارگران فریلنسر روی آورده‌اند تا هزینه‌های نیروی کار را کاهش دهند که منجر به بحث‌هایی در مورد دستمزد منصفانه و بهره‌کشی از کارگران شده است. کارفرمایان سنتی ممکن است با کارگران فریلنسری که می‌توانند خدمات مشابهی را با قیمت‌های پایین‌تر ارائه دهند، نیز مواجه شوند.
6. بازتعریف روابط کاری: اقتصاد فریلنسری رابطه سنتی کارفرما و کارمند را به چالش کشیده است. کارگران فریلنسر اغلب به عنوان پیمانکاران مستقل یا فریلنسر در نظر گرفته می‌شوند که می‌تواند بر حقوق و تعهدات قانونی آنها در مقایسه با کارمندان سنتی تأثیر بگذارد.
7. فناوری و پلتفرم‌ها: اقتصاد فریلنسری به شدت به پلتفرم‌ها و برنامه‌های فناوری متکی است تا کارگران را به مشتریان یا مشتریان متصل کند. این امر نحوه تطبیق و مدیریت کار را متحول کرده و فرصت‌های جدیدی را برای افراد برای یافتن کار و برای مشاغل برای یافتن استعداد ایجاد کرده است.
8. چالش‌های نظارتی: دولت‌ها و سازمان‌های کارگری در تلاشند تا نحوه تنظیم و حمایت از حقوق کارگران فریلنسر را تعیین کنند. بحث مداومی وجود دارد که آیا کارگران فریلنسر باید به عنوان کارمند یا پیمانکار مستقل طبقه‌بندی شوند و چه حقوق و مزایایی باید داشته باشند.
9. تأثیر بر مشاغل سنتی: کارفرمایان سنتی مجبور شده‌اند خود را با چشم‌انداز کاری در حال تغییر وفق دهند. برخی کارگران فریلنسر را در نیروی کار خود گنجانده‌اند تا به مهارت‌های تخصصی در صورت تقاضا دسترسی داشته باشند، در حالی که برخی دیگر با پلتفرم‌های اقتصاد فریلنسری در ارائه خدمات یا محصولات مواجه شده‌اند.
10. شبکه‌های ایمنی اجتماعی: اقتصاد فریلنسری سوالاتی را در مورد کفایت شبکه‌های ایمنی اجتماعی در حمایت از کارگرانی که با مدل اشتغال سنتی مطابقت ندارند، مطرح کرده است. سیاست‌گذاران در حال بررسی راه‌هایی برای گسترش مزایایی مانند مراقبت‌های بهداشتی، مزایای بیکاری هستند.
به طور خلاصه، اقتصاد فریلنسری فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای مدل اشتغال سنتی ایجاد کرده است. در حالی که انعطاف‌پذیری و امکانات جدید کسب درآمد را ارائه می‌دهد، اما نگرانی‌هایی را در مورد امنیت شغلی، ثبات اقتصادی و نیاز به مقررات کار به‌روز برای حمایت از کارگران در این چشم‌انداز در حال تحول ایجاد می‌کند. تأثیر مداوم اقتصاد فریلنسری بر بازار کار و اقتصاد گسترده‌تر موضوع بحث و مطالعه مداوم است.
1. انعطاف‌پذیری و خودمختاری: کار فریلنسری انعطاف‌پذیری و خودمختاری بیشتری را به کارگران ارائه می‌دهد. افراد می‌توانند زمان، مکان و میزان کاری خود را انتخاب کنند و به آنها امکان می‌دهد کار را با زندگی شخصی خود متعادل کنند، چندین منبع درآمد کسب کنند و با شرایط در حال تغییر سازگار شوند.
2. اشتغال ناپایدار: اشتغال سنتی اغلب با مزایایی مانند بیمه درمانی، طرح‌های بازنشستگی و مرخصی با حقوق همراه است. در اقتصاد فریلنسری، بسیاری از کارگران به عنوان پیمانکاران مستقل طبقه‌بندی می‌شوند که می‌تواند منجر به مزایای کمتر یا عدم وجود مزایا شود. این تغییر می‌تواند کارگران را آسیب‌پذیرتر کند.
3. نابرابری درآمد: کار فریلنسری می‌تواند منجر به نابرابری درآمد شود، زیرا بسیاری از کارگران فریلنسر کمتر از همتایان خود در اشتغال سنتی درآمد کسب می‌کنند، فاقد امنیت شغلی هستند و فرصت‌های کمتری برای پیشرفت یا توسعه مهارت دارند.
4. نیروی کار پراکنده: اقتصاد فریلنسری می‌تواند منجر به پراکندگی نیروی کار شود، زیرا افراد به طور همزمان برای چندین پلتفرم یا کارفرما کار می‌کنند. این می‌تواند ایجاد حس اجتماع یا همبستگی در بین کارگران را دشوار کند.
5. فناوری و پلتفرم‌ها: اقتصاد فریلنسری به شدت به پلتفرم‌های فناوری متکی است که کارگران را به مشتریان یا مشتریان متصل می‌کنند. این پلتفرم‌ها صنایع سنتی را مختل کرده‌اند و گاهی اوقات به دلیل شیوه‌های کاری خود، مانند دستمزد پایین و شرایط کاری ضعیف، مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.
6. مدل‌های کسب و کار جدید: اقتصاد فریلنسری منجر به ظهور مدل‌های کسب و کار جدیدی مانند خدمات اشتراک خودرو، پلتفرم‌های تحویل غذا و بازارهای فریلنسری شده است که صنایع کلیدی را متحول کرده و فرصت‌هایی را برای کارآفرینی ایجاد کرده است.
7. چالش‌های نظارتی: اقتصاد فریلنسری در حال تحول سوالاتی را در مورد قوانین و مقررات کار ایجاد کرده است. برخی از کشورها با بازتعریف دسته‌های اشتغال، معرفی حمایت از کارگران یا تعیین استانداردهای حداقل دستمزد برای کارگران فریلنسر سازگار شده‌اند.
8. مسیرهای شغلی: اشتغال سنتی اغلب مسیرهای شغلی ساختاریافته و فرصت‌هایی را برای توسعه مهارت در یک سازمان واحد فراهم می‌کند. در اقتصاد فریلنسری، پیشرفت شغلی می‌تواند کمتر واضح باشد و نیاز به ابتکار عمل کارگران در ایجاد مهارت‌ها و شبکه‌های خود دارد.
9. تأثیر اقتصادی: اقتصاد فریلنسری می‌تواند تأثیرات اقتصادی مثبت و منفی داشته باشد. این می‌تواند با ارائه مشاغل و خدمات، رشد اقتصادی را تحریک کند، اما همچنین می‌تواند منجر به بی‌ثباتی درآمد و کاهش هزینه‌های مصرف‌کننده در زمان رکود اقتصادی شود.
10. تعادل بین کار و زندگی: بسیاری از کارگران فریلنسر به انعطاف‌پذیری در تعیین برنامه‌های خود ارزش قائل هستند که می‌تواند تعادل بین کار و زندگی را بهبود بخشد. با این حال، این امر می‌تواند مرزهای بین کار و زندگی شخصی را نیز محو کند و قطع ارتباط از کار را دشوار کند.
به طور خلاصه، اقتصاد فریلنسری تغییرات قابل توجهی را در مدل اشتغال سنتی ایجاد کرده است و انعطاف‌پذیری و خودمختاری بیشتری را به کارگران ارائه می‌دهد، اما در عین حال نگرانی‌هایی را در مورد نابرابری درآمد، امنیت شغلی و حمایت از کارگران ایجاد می‌کند. با ادامه تکامل اقتصاد فریلنسری، یافتن راه‌هایی برای تعادل بین مزایای انعطاف‌پذیری با نیاز به حقوق کارگران و شبکه‌های ایمنی اجتماعی ضروری خواهد بود.


ظهور اقتصاد فریلنسری تأثیر بسزایی بر مدل‌های سنتی اشتغال داشته و نحوه کار مردم و ساختار بازار کار را دگرگون کرده است.
در اینجا چند نکته کلیدی برای برجسته کردن این تأثیر آورده شده است:

۱. انعطاف‌پذیری در مقابل ثبات:
کار فریلنسری سطحی از انعطاف‌پذیری را ارائه می‌دهد که اشتغال سنتی اغلب نمی‌تواند با آن مطابقت داشته باشد. افراد می‌توانند انتخاب کنند که چه زمانی، کجا و چگونه کار کنند. این می‌تواند رهایی‌بخش باشد، اما به این معنی است که از ثبات و مزایایی که با یک شغل سنتی همراه است، صرف نظر می‌کنند.

۲. کارگران مستقل:
در اقتصاد فریلنسری، کارگران اغلب به عنوان پیمانکار مستقل در نظر گرفته می‌شوند. آن‌ها رئیس خود هستند، به این معنی که به شبکه حمایتی مزایای کارمندی مانند بیمه درمانی، طرح‌های بازنشستگی یا مرخصی با حقوق دسترسی ندارند.

۳. افزایش کار از راه دور:
اقتصاد فریلنسری رشد کار از راه دور را تقویت کرده است. با گسترش پلتفرم‌های دیجیتال، کارگران می‌توانند در سراسر مرزها همکاری کنند و چشم‌انداز نحوه تشکیل تیم توسط شرکت‌ها را تغییر دهند.

۴. حقوق کارگران فریلنسر:
اقتصاد فریلنسری بحث‌هایی را در مورد حقوق کار و مقررات برانگیخته است. این امر سیستم طبقه‌بندی نیروی کار سنتی را به چالش می‌کشد، زیرا کارگران فریلنسر اغلب در رابطه با حقوق استخدامی در یک منطقه خاکستری قرار می‌گیرند.

۵. بی‌ثباتی درآمد:
کار فریلنسری می‌تواند غیرقابل پیش‌بینی باشد و درآمد اغلب از ماهی به ماه متفاوت باشد. این بی‌ثباتی مالی می‌تواند بر توانایی افراد برای برنامه‌ریزی برای آینده و تصمیم‌گیری‌های مهم زندگی تأثیر بگذارد.

۶. اختلال تکنولوژیکی:
بسیاری از مشاغل سنتی در حال خودکار شدن یا برون‌سپاری به کارگران فریلنسر هستند. این اختلال تکنولوژیکی باعث می‌شود که کارمندان سنتی برای حفظ رقابت‌پذیری خود سازگار شوند و مهارت‌های جدیدی کسب کنند.

۷. روحیه کارآفرینی:
اقتصاد فریلنسری روحیه کارآفرینی را تقویت می‌کند. بسیاری از کارگران فریلنسر اساساً کسب و کارهای کوچک خود را اداره می‌کنند، که می‌تواند گزینه جذابی برای کسانی باشد که می‌خواهند مسیر خود را ترسیم کنند.

۸. تأثیر بر مزایا:
کارفرمایان سنتی نیز در حال سازگاری هستند. برخی از آن‌ها برای جذب و حفظ استعداد، توافقات کاری انعطاف‌پذیرتری را ارائه می‌دهند، در حالی که برخی دیگر بسته‌های مزایای خود را برای رقابت با اقتصاد فریلنسری مورد ارزیابی مجدد قرار می‌دهند.

۹. پیامدهای اقتصادی و اجتماعی:
ظهور اقتصاد فریلنسری پیامدهای گسترده‌تری از نظر اقتصادی و اجتماعی دارد. این امر بر جمع‌آوری مالیات، شبکه‌های حمایتی اجتماعی و نحوه برنامه‌ریزی مردم برای بازنشستگی تأثیر می‌گذارد.

۱۰. تغییر فرهنگی:
اقتصاد فریلنسری در حال تغییر فرهنگ کار ما است. این امر در حال تغییر مفهوم "شغلی برای تمام عمر" به یک مفهوم سیال‌تر از کار و حرفه است، جایی که سازگاری و یادگیری ضروری است.

به طور خلاصه، اقتصاد فریلنسری یک چالش بزرگ برای مدل‌های سنتی اشتغال ایجاد کرده است. این امر انعطاف‌پذیری بی‌نظیری را ارائه می‌دهد، اما چالش‌های منحصربه‌فردی را نیز به همراه دارد، به ویژه از نظر امنیت شغلی و مزایا. با ادامه تکامل آن،
یافتن تعادل بین مزایای اقتصاد فریلنسری و امنیت اشتغال سنتی وظیفه مهمی برای سیاست‌گذاران، کارفرمایان و کارگران است. آینده کار در حال بازنویسی است و این یک سفر انسانی، گاهی نامطمئن اما جذاب است.