کعبه در مکه، مقصد زیارت مسلمانان است.

اردوگاه زائران، حدود سال ۱۹۱۰
حج، زیارتی است به مکه که میلیون‌ها مسلمان هر سال از سراسر جهان اسلام انجام می‌دهند. تاریخ آن به قرن‌های پیشین باز می‌گردد. الگوی کنونی حج اسلامی توسط پیامبر اسلام، محمد (ص)، حدود سال ۶۳۲ میلادی، بنا نهاده شد که سنت زیارتی عرب‌های بت‌پرست را اصلاح کرد. بر اساس سنت اسلامی، حج به هزاران سال پیش‌تر، به زمانی که ابراهیم (ع)، به دستور خدا، کعبه ("خانه خدا") را ساخت، باز می‌گردد. این بنای مکعبی مقدس‌ترین مکان در اسلام محسوب می‌شود و مناسک حج شامل طواف مکرر به دور آن است.

در قرون وسطی، زائران در شهرهایی مانند بصره، دمشق و قاهره گرد هم می‌آمدند تا به صورت گروه‌ها و کاروان‌هایی متشکل از ده‌ها هزار زائر به مکه بروند. برخی از راه دریا با کشتی‌های بادبانی می‌آمدند. سلاطین امپراتوری عثمانی از زائران حمایت می‌کردند و امیرالحج ("فرمانده حج") را برای سازماندهی و رهبری کاروان‌ها منصوب می‌کردند. با معرفی وسایل حمل و نقل جدید از جمله کشتی‌های بخار و قطار، زائران می‌توانستند سریع‌تر به مکه سفر کنند.

قبایل بادیه‌نشین صحرا - که به عنوان بدوی شناخته می‌شدند - یک مسئله امنیتی مداوم برای کاروان‌های حج بودند. زیارت سالانه فرصتی را برای زائران و همچنین بازرگانان حرفه‌ای فراهم می‌کرد تا فعالیت‌های تجاری مختلفی را هم در مسیر و هم در مکه، دمشق و قاهره انجام دهند. در طول تاریخ خود، حج بر ادبیات و هنر تأثیر گذاشته است، زیرا زائران راهنماهایی نوشته‌اند و تصاویر هنری از اماکن مقدس و مناسک ایجاد کرده‌اند.

**منشأ**

در سنت اسلامی، زیارت در زمان پیامبر ابراهیم (ع) معرفی شد. بر اساس سنت، به دستور خدا، ابراهیم همسرش هاجر و پسرش اسماعیل را با غذای کم و آب در صحرای مکه باستان تنها گذاشت که به زودی تمام شد. مکه در آن زمان مکانی خالی از سکنه بود. هاجر در جستجوی آب، هفت بار با ناامیدی بین دو تپه صفا و مروه دوید اما چیزی پیدا نکرد. وقتی با ناامیدی به اسماعیل بازگشت، دید که نوزاد با پایش زمین را می‌خراشد و چشمه آبی از زیر آن جوشیده است. به دلیل وجود آب، قبایل در مکه ساکن شدند و قبیله جرهم اولین قبیله‌ای بود که وارد شد. وقتی اسماعیل بزرگ شد، در قبیله ازدواج کرد و با آنها زندگی کرد. قرآن می‌گوید که ابراهیم به همراه پسرش اسماعیل، پایه‌های خانه‌ای را بنا کردند که اکثر مفسران آن را کعبه می‌دانند. پس از قرار دادن حجرالاسود در گوشه شرقی کعبه، ابراهیم وحیی دریافت کرد که در آن خداوند به پیامبر پیر دستور داد تا زیارت را به مردم اعلام کند. قرآن به این حوادث در آیات ۱۲۴-۱۲۷ سوره بقره و ۲۷-۳۰ سوره حج اشاره می‌کند. عالم اسلامی شیبلی نعمانی می‌گوید که خانه‌ای که ابراهیم بنا کرد ۲۷ فوت ارتفاع، ۹۶ فوت طول و ۶۶ فوت عرض داشت.

**تاریخچه**

**عربستان پیش از اسلام**

عرب‌های پیش از اسلام پرستش خدایان دیگری داشتند. کعبه هنوز مرکز عبادت آنها بود و با بت‌ها و تصاویری از فرشتگان پر شده بود. در طول فصل زیارت سالانه، مردم از داخل و خارج از کشور از کعبه بازدید می‌کردند. قبیله قریش مسئول پذیرایی و خدمت از زائران بود. شیبلی نعمانی می‌گوید که عرب‌های بت‌پرست برخی از مناسک غیرمجاز را در طول زیارت خود معرفی کردند. بر خلاف حج امروزی، آنها بین تپه‌های صفا و مروه راه نمی‌رفتند و در عرفات جمع نمی‌شدند. برخی در طول دوره زیارت سکوت می‌کردند. به جز قبیله قریش، زائران در حالی که برهنه بودند طواف می‌کردند. در سال‌های اولیه پیامبری محمد (ص)، فصل زیارت فرصتی را برای او فراهم می‌کرد تا اسلام را به مردم خارجی که برای زیارت به مکه می‌آمدند، تبلیغ کند.

**محمد (ص) و حج**

الگوی کنونی حج توسط پیامبر اسلام، محمد (ص)، بنا نهاده شد که اصلاحاتی را در زیارت پیش از اسلام عرب‌های بت‌پرست ایجاد کرد. مکه در سال ۶۳۰ میلادی توسط مسلمانان فتح شد. محمد (ص) سپس تمام بت‌های بت‌پرستانه را نابود کرد و ساختمان را به خدا تقدیس کرد. سال بعد، به دستور محمد (ص)، ابوبکر ۳۰۰ مسلمان را به زیارت مکه هدایت کرد، جایی که علی خطبه‌ای ایراد کرد که مناسک جدید حج را تعیین می‌کرد و مناسک بت‌پرستانه را لغو می‌کرد. او به ویژه اعلام کرد که از سال آینده هیچ فرد غیر مومن، بت‌پرست و برهنه‌ای اجازه طواف کعبه را نخواهد داشت. در سال ۶۳۲ میلادی، درست قبل از مرگش، محمد (ص) تنها و آخرین زیارت خود را با تعداد زیادی از پیروان انجام داد و مناسک حج و آداب انجام آنها را به آنها آموخت. در دشت عرفات، خطبه‌ای معروف - که به عنوان خطبه وداع شناخته می‌شود - برای کسانی که در آنجا حضور داشتند ایراد کرد. از آن زمان، حج به یکی از پنج رکن اسلام تبدیل شد. حج در سال نهم هجری واجب شد.

**دوره خلافت**

در قرون وسطی، زائران در شهرهای بزرگی مانند دمشق، قاهره و بغداد گرد هم می‌آمدند تا به صورت گروه‌ها و کاروان‌هایی متشکل از ده‌ها هزار زائر به مکه بروند. حاکمان مسلمان مسئولیت حج را بر عهده می‌گرفتند و از سازماندهی چنین کاروان‌های زیارتی حمایت مالی دولتی می‌کردند. برای تسهیل سفر زیارتی، جاده‌ای به طول ۹۰۰ مایل از عراق تا مکه و مدینه ساخته شد. ساخت این جاده احتمالاً در زمان خلیفه سوم عباسی، المهدی، پدر خلیفه پنجم عباسی، هارون الرشید، در حدود سال ۷۸۰ میلادی انجام شد. بعداً به "راه زبیده" نامگذاری شد، به نام همسر هارون، زیرا او به خاطر انجام بهبودات در طول مسیر و تأمین آب آشامیدنی و خانه‌های غذا برای زائران در فواصل منظم شناخته شده است. هم هارون و هم زبیده چندین بار حج انجام دادند و فعالیت‌های بهبود را در مکه و مدینه انجام دادند.

اطلاعات زیادی در مورد حج قرون وسطی از مشاهدات مستقیم سه مسافر مسلمان - ناصر خسرو، ابن جبیر و ابن بطوطه - که خودشان حج انجام داده‌اند و گزارش‌های مفصلی را ثبت کرده‌اند، به دست می‌آید. خسرو در سال ۱۰۵۰ حج انجام داد. ابن جبیر، اصالتاً اهل اسپانیا، سفر اول خود را از گرانادا در سال ۱۱۸۳ آغاز کرد و در سال ۱۱۸۴ حج خود را انجام داد و سپس به بغداد رفت. ابن بطوطه، اصالتاً اهل مراکش، در سال ۱۳۲۵ خانه خود را ترک کرد و در سال ۱۳۲۶ حج خود را انجام داد. پس از سقوط بغداد در سال ۱۲۵۸ (در دوره مملوکی)، دمشق و قاهره به نقاط اصلی تجمع زائران تبدیل شدند. زائران از سوریه، عراق، ایران و آناتولی به کاروان دمشق می‌پیوستند، در حالی که زائران از شمال آفریقا و آفریقای زیر صحرا به کاروان قاهره می‌پیوستند.

**دوره عثمانی**

پس از به قدرت رسیدن عثمانی‌ها، سلاطین امپراتوری عثمانی به مدیریت برنامه حج پرداختند و بودجه سالانه را برای تنظیم آن اختصاص دادند. در این دوره، دمشق و قاهره هنوز نقاط اصلی بودند که از آنجا کاروان‌های اصلی حج حرکت می‌کردند و برمی‌گشتند. این کاروان‌ها شامل هزاران شتر برای حمل زائران، بازرگانان، کالاها، مواد غذایی و آب بود. بسیاری از مردم نیز با پای پیاده سفر حج خود را انجام می‌دادند. حاکمان نیروهای نظامی لازم را برای حفظ امنیت کاروان‌های حج فراهم می‌کردند. فرماندهان کاروان‌هایی که از قاهره و دمشق حرکت می‌کردند توسط حاکم مسلمان تعیین می‌شدند و مسئول محافظت از زائران کاروان و تأمین بودجه و تدارکات برای سفر بودند. جراحان و پزشکان نیز برای درمان رایگان زائران با کاروان‌های سوریه فرستاده می‌شدند. در این دوره، حدود ۲۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰ نفر به طور سالانه حج انجام می‌دادند.

**دوره مدرن**

در نیمه دوم قرن نوزدهم (پس از سال ۱۸۵۰)، کشتی‌های بخار در سفر زیارتی به مکه مورد استفاده قرار گرفتند و تعداد زائرانی که از طریق مسیر دریایی سفر می‌کردند افزایش یافت. با افتتاح کانال سوئز در سال ۱۸۶۹، زمان سفر برای زیارت کاهش یافت. در ابتدا، شرکت‌های کشتیرانی بریتانیایی در این تجارت کشتی بخار انحصار داشتند و امکانات کمی را به زائران ارائه می‌دادند. در سال ۱۸۸۶، دولت وقت هند مقرراتی را برای بهبود سفر زیارتی از هند به حجاز اتخاذ کرد. در اوایل قرن بیستم، سلطان عثمانی عبدالحمید دوم راه‌آهن حجاز را بین دمشق و مدینه ساخت که سفر زیارتی را تسهیل کرد: زائران با سهولت نسبی سفر می‌کردند و در عرض چهار روز به حجاز می‌رسیدند. از سپتامبر ۱۹۰۰، راه‌آهن از دمشق شروع به کار کرد و در سپتامبر ۱۹۰۸ به مدینه رسید و طول آن ۱۳۰۰ کیلومتر بود. این راه‌آهن در طول جنگ جهانی اول توسط یک نیروی شورشی عرب به رهبری افسر انگلیسی تی. ای. لارنس آسیب دید. تا سال ۱۹۱۸، تقریباً هر سال طاعون شیوع پیدا می‌کرد.

در سال ۱۹۳۶، پس از انعقاد قراردادی بین دولت سعودی و شرکت مصرایر، مصرایر اولین سرویس هوایی را برای زائران حج در سال ۱۹۳۷ معرفی کرد. مشکلات موتور هواپیما پروازهای حج را مختل کرد و جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ باعث کاهش تعداد زائران شد. سیستم‌های حمل و نقل مدرن در سفر زیارتی به طور موثر تنها پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد. عربستان سعودی شرکت حمل و نقل عربی و شرکت حمل و نقل بخشب را در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۸ به ترتیب تأسیس کرد تا زائران را در مکان‌های مختلف حج حمل کند که در سال‌های بعد بسیار موثر بود و استفاده از شتر به عنوان وسیله حمل و نقل برای سفرهای زیارتی عملاً در سال ۱۹۵۰ به پایان رسید. بر اساس یک گزارش، در فصول زیارتی ۱۹۴۶-۱۹۵۰، حدود ۸۰ درصد از کل زائران خارجی از طریق دریا، ۱۰ درصد از طریق زمین و ۷ درصد از طریق هوا وارد شدند. دهه‌های ۱۹۷۰ و پس از آن شاهد افزایش چشمگیر تعداد زائران به دلیل در دسترس بودن سیستم حمل و نقل هوایی مقرون به صرفه بود.

در سال ۱۹۷۹، گروهی شورشی مسجدالحرام را به تصرف درآوردند. کنترل این وضعیت دو هفته طول کشید و شورشیان بعداً اعدام شدند. در سال‌های اخیر حوادث قابل توجهی مانند ازدحام جمعیت در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶، فروریختن جرثقیل در سال ۲۰۱۵ و ازدحام جمعیت در همان سال رخ داده است. دولت عربستان سعودی میلیاردها دلار برای کنترل جمعیت و اقدامات ایمنی هزینه کرده است. در طول همه‌گیری کووید-۱۹، تنها ۱۰ هزار نفر در حج سال ۲۰۲۰ شرکت کردند و تعداد زائران در سال ۲۰۲۱ به ۵۹ هزار نفر افزایش یافت. با رفع محدودیت‌های همه‌گیری کووید-۱۹، تعداد شرکت‌کنندگان در حج در سال ۲۰۲۲ به ۹۲۶ هزار نفر و در سال ۲۰۲۳ به حدود ۱.۸۴ میلیون نفر رسید.

**مسیرهای حج**

**"راه زبیده" (مسیر عراقی)**

در عراق قرون وسطی، نقاط اصلی تجمع زائران کوفه و بصره بود که اولی از طریق راه زبیده به منطقه حجاز متصل می‌شد. این مسیر عراقی از کوفه شروع می‌شد، از فید (مکانی نزدیک جبل شمر در مرکز عربستان سعودی) عبور می‌کرد، از منطقه نجد (منطقه‌ای در مرکز عربستان سعودی) عبور می‌کرد، به مدینه می‌رسید و سپس به مکه می‌رسید.

**مسیر سوریه**

در سوریه قرون وسطی، نقطه عزیمت زائران دمشق بود. این مسیر سوریه از دمشق شروع می‌شد و با حرکت به سمت جنوب، به الکرک و سپس معان (هر دو در اردن امروزی) می‌رسید، از طریق تبوک (مکانی در شمال غربی عربستان سعودی)، حجر (اکنون مدائن صالح)، و العلاء (در شمال غربی عربستان سعودی، ۳۸۰ کیلومتری شمال مدینه) عبور می‌کرد، سپس به مدینه و در نهایت به مکه می‌رسید.

از دوره اموی تا زمان عثمانی، شهر معان به عنوان بازار برای زائران در مسیر سوریه عمل می‌کرد.

**دوره عثمانی**

خان‌های عثمانی، مهمان‌سراهای مستحکم برای زائران هستند که به نام‌های مختلفی خوانده می‌شوند - خان، قلعه/قیله یا منزل.

*   سلیمانیه تکیه
*   میدان
*   کسوه (الکسوه)
*   خان دانون
*   غباغیب
*   سنامین
*   موزایرب
*   مفرق: خان یا قلعه المفرق
*   منزل از زرقه یا قصر شبیب
*   برکت زیزیه: منزل یا قلعه زیزیه
*   دبعه: منزل یا قلعه دبعه
*   قترانه: خان قترانه
*   حسا/الحسا: خان الحسا
*   عنیزه ('اونیزه): خان العنیزه
*   معان: منزل یا قلعه معان
*   فاسوآ: منزل یا قلعه فاسوآ
*   مدوره: منزل یا قلعه المدوره
*   ذات الحج
*   تبوک
*   قلندریه
*   الاخیدر: قلعه الاخضر
*   المعظم
*   دارالحمرا
*   مدائن صالح/هجرا
*   العلا
*   بیر الغنام
*   زمرد
*   سوره
*   هدیه (الهدیه، المدینه)
*   نخلتین
*   وادی القری
*   حفیره/الحفیره

**مسیر مصری**

برای مسیر مصری، زائران در قاهره جمع می‌شدند و پس از چهار روز، به سمت زمین آجرد آغاز می‌کردند و از آنجا به سوئز می‌رسیدند و از طریق شبه جزیره سینا از نقطه النخل عبور می‌کردند و به عقبه (در جنوب اردن امروزی) می‌رسیدند، سپس در امتداد دریای سرخ، به ینبو می‌رسیدند، سپس به مدینه و در نهایت به مکه می‌رسیدند. کاروان‌های حج از آنجا شروع به سفر می‌کردند، از طریق زمین یا دریا و از طریق صحراها سفر می‌کردند و پس از انجام زیارت، به آنجا بازمی‌گشتند. کل سفر به طور متوسط دو تا سه ماه طول می‌کشید.

**از مناطق دورتر**

زیارت مکه عمدتاً یک سفر زمینی با استفاده از شتر به عنوان وسیله حمل و نقل بود. در طول تاریخ، با این حال، بسیاری از زائران دوردست از مغرب، شبه قاره هند و آسیای جنوب شرقی نیز مجبور بودند از مسیرهای دریایی مختلفی برای رسیدن به حجاز استفاده کنند. انیس الحجاج، شرحی مصور از یک حج است که در سال ۱۶۷۷ توسط یکی از اعضای دربار مغولی انجام شده است. او با سایر زائران از سورات به جدّه از طریق موکا، یمن سفر کرد. زائران از مغرب (تونس، الجزایر، لیبی) از طریق ساحل پایین دریای مدیترانه سفر می‌کردند تا به کاروان‌های قاهره برسند. برخی از زائران که از آفریقا می‌آمدند از دریای سرخ عبور می‌کردند تا به حجاز و سپس به مکه برسند.

**محمل، نمادهای قدرت سلطنتی**

محمل، یک تشک تشریفاتی بدون مسافر بود که هر سال توسط یک شتر در میان کاروان زائران حمل می‌شد. این نمادی از قدرت سیاسی سلاطینی بود که آن را می‌فرستادند و نشان‌دهنده حضانت آنها از اماکن مقدس اسلام بود. محمل‌ها از قاهره، دمشق، یمن، حیدرآباد، دارفور و امپراتوری تیموری در دوره‌های مختلف فرستاده می‌شدند. ورود محمل به مکه یک رویداد مهم بود که مردم محلی و زائران برای تماشای آن بیرون می‌آمدند. قبل از ورود به شهر، پارچه‌های ساده‌ای که محمل را در طول سفر پوشانده بودند با کسوه جایگزین می‌شدند: پارچه‌ای مجلل و رنگارنگ که با آیات قرآن و توغرا (نشان) سلطان حامی گلدوزی شده بود. محمل‌ها از کشورهای مختلف برای به دست آوردن بهترین موقعیت در مقابل کعبه با یکدیگر رقابت می‌کردند. محمل بازگشته از مکه به شهر خود به عنوان حامل برکت (برکت) در نظر گرفته می‌شد. هنگام بازگشت کاروان، والدین فرزندان خود را بیرون می‌آوردند تا به محمل دست بزنند و مردم به طور خلاصه دستمال‌های خود را داخل آن می‌گذاشتند.

**مالیات بر زائران**

به گفته ابن جبیر، در دوره حاکمیت فاطمیان بر حجاز، حاکمان محلی حجاز مالیاتی را به میزان هفت و نیم دینار طلا به ازای هر نفر بر زائران تحمیل می‌کردند. کسانی که قادر به پرداخت آن نبودند مجبور به تحمل شکنجه‌های جسمی شدیدی می‌شدند. با این حال، تحمیل مالیات بر زائران توسط فقیهان اسلامی غیرقانونی تلقی می‌شد. پس از سرنگونی خلافت فاطمیان توسط صلاح‌الدین ایوبی در حدود سال ۱۱۷۱ و تأسیس سلسله ایوبی، تلاش‌هایی برای لغو مالیات بر زائران انجام شد. حذف مالیات توسط صلاح‌الدین مورد تحسین ابن جبیر قرار گرفت. اقدامات صلاح‌الدین، با این حال، ناکافی ثابت شد، تا حدی به این دلیل که مالیات‌های دیگری (مانند مالیات بر کاروان‌های حج یا شترها) وجود داشت و همچنین به این دلیل که تصمیمات اداری اتخاذ شده در دمشق یا قاهره به دلیل فاصله طولانی به طور موثر در حجاز قابل اجرا نبود. برخی از سلاطین مملوکی بعدی - مانند بیبرس و حسن - تلاش‌های فعالی را برای کنترل حاکمان محلی مکه از مالیات بر کاروان‌های زائران با جبران حاکمان مکه با تخصیص سالانه مبلغ ثابتی از پول انجام دادند. السیوتی اشاره می‌کند که در سال ۳۸۴ هجری (حدود ۹۹۴ میلادی)، زائرانی که از عراق، سوریه و یمن برای انجام حج آمده بودند، موفق به انجام آن نشدند زیرا اجازه نداشتند بدون پرداخت مالیات حج انجام دهند. فقط زائران مصری حج را انجام دادند.

**مسائل امنیتی بدوی**

در طول تاریخ حج، قبایل بادیه‌نشین صحرا - که به عنوان بدوی شناخته می‌شدند - یک مسئله امنیتی مداوم برای کاروان‌های حج بوده‌اند. آنها اغلب به کاروان‌ها - حج یا کالا - که از مناطق آنها عبور می‌کردند، حمله می‌کردند. در ازای امنیت کاروان‌های حج به آنها پول پرداخت می‌شد. رئیس رژیم پول را به امیرالحج - فرمانده مسئول کاروان‌ها - تحویل می‌داد که سپس با توجه به شرایط پرداخت‌ها را به بدوی‌ها می‌کرد. با این وجود، تلفات گاه به گاه وجود داشت. در سال ۱۷۵۷، یک قبیله بدوی، بنی سخره، به کاروان‌های حج حمله کرد که منجر به مرگ بسیاری از زائران و همچنین تلفات دیگر شد.

**فعالیت‌های تجاری**

در طول تاریخ، سفر زیارتی به مکه فرصتی را برای زائران و همچنین بازرگانان حرفه‌ای فراهم می‌کرد تا فعالیت‌های تجاری مختلفی را هم در مسیر و هم در مکه، دمشق و قاهره انجام دهند. معافیت از گمرک در زمین و امنیت ارائه شده به کاروان‌های حج، آن را به یک زمینه سودآور برای تجارت تبدیل کرد. بسیاری از زائران کالاهایی را که در سرزمین‌های خود تولید می‌شدند، برای فروش می‌آوردند و بدین ترتیب به یک تاجر گاه به گاه تبدیل می‌شدند و بخشی از هزینه‌های سفر حج خود را تأمین می‌کردند. بر اساس جان لوئیس بورکهارت، افغان‌ها شال‌های درشت، مهره‌های سنگی، مسواک می‌آوردند. ترک‌های اروپایی کفش، دمپایی، کیف ابریشمی بافتنی، وسایل گلدوزی شده و شیرینی می‌آوردند. ترک‌های آناتولی شال‌های آنگورا و فرش می‌آوردند. زائران مغرب شنل‌هایی از پشم می‌آوردند. بازرگانان حرفه‌ای فعالیت‌های تجاری در مقیاس بزرگ انجام می‌دادند که شامل حمل و نقل کالاها بین مکه و شهرهای خود و همچنین فروش آنها در طول مسیر حج بود. کالاهای هندی و شرقی دیگر که با کشتی به مکه آورده می‌شدند، توسط بازرگانان بزرگ قاهره و دمشق خریداری می‌شدند که پس از بازگشت آنها را در بازارهای خود می‌فروختند. این کالاها عموماً شامل منسوجات هندی، انواع ادویه‌جات، قهوه، داروها و سنگ‌های قیمتی بود.

**گواهینامه‌های حج**

از قرن یازدهم تا اوایل قرن بیستم، زائران می‌توانستند گواهینامه‌های حج کاغذی دریافت کنند که معمولاً آنها را در خانه‌های خود به نمایش می‌گذاشتند. اولین گواهینامه‌های شناخته شده، مربوط به قرن یازدهم، آثار خوشنویسی صرف هستند. از اواخر قرن دوازدهم به بعد، آنها شامل تصاویری از کعبه و سایر اماکن مقدس بودند، چه با دست نقاشی شده و چه با چاپ چوبی. اینها برخی از اولین تصاویر بازمانده از این مکان‌ها هستند. در طول سال‌ها، گواهینامه‌ها رنگارنگ‌تر شدند. با توزیع در سراسر جهان اسلام توسط زائران بازگشتی، آنها به عنوان مراجع برای تصاویر هنری دیگر از اماکن مقدس و مناسک مورد استفاده قرار گرفتند. آنها به عنوان نقشه‌ها و راهنماهایی برای مسیرهای زیارتی عمل می‌کردند. گواهینامه‌های بعدی مناسکی را که زائر در هر مکان انجام داده بود، فهرست می‌کردند و مکان‌ها را به صورت عمودی نشان می‌دادند. با تأیید فعالیت‌های مذهبی زائر در برابر خداوند، گواهینامه‌ها به عنوان منبع برکت (برکت) در نظر گرفته می‌شدند که با ساخته شدن آنها در نزدیکی مکان مقدس مکه و حمل متن قرآن تقویت می‌شد. گواهینامه‌هایی که باقی مانده‌اند شامل گواهینامه شاهزاده عثمانی محمد در قرن شانزدهم است.

**همچنین ببینید**

*   غارت مکه (۹۳۰)
*   حمله به کاروان حج در سال ۱۷۵۷
*   تاریخ اسلام
*   حج: سفر به قلب اسلام
*   مجموعه خلیلی حج و هنرهای زیارتی

**منابع**

*   ابن کثیر (۲۰۰۱). داستان‌های پیامبران: از آدم تا محمد. منصوره: دار المناره. ترجمه انگلیسی توسط سید گاد و همکاران. ص. ۷۸. شابک ۹۷۷-۶۰۰۵-۱۷-۹.
*   پیترز، اف. ای. (۱۹۹۴). حج: زیارت مسلمانان به مکه و اماکن مقدس. نیوجرسی: انتشارات دانشگاه پرینستون. شابک ۰-۶۹۱-۰۲۱۲-۰-۱.
*   کمپو، خوان ای. (۲۰۰۹). "محمد". دانشنامه اسلام. حقایق در مورد فایل. ص. ۴۹۴. شابک ۹۷۸-۰-۸۱۶۰-۵۴۵۴-۱.
*   کاسمن، ام. پی.; جونز، لیندا جی. (۲۰۰۸). راهنمای زندگی در جهان قرون وسطی. نیویورک: حقایق در مورد فایل. ص. ۸۱۴. شابک ۹۷۸-۰-۸۱۶۰-۴۸۸۷-۸.
*   دیویدسون، لیندا کی; گیتلیز، دیوید مارتین (۲۰۰۲). زیارت: از گنگ تا گریس لند: یک دانشنامه، جلد ۱. کالیفرنیا: ABC-CLIO. ص. ۲۲۰. شابک ۱-۵۷۶۰۷-۰۰۴-۲.
*   فریدمن، جان بلاک; فیگ، کریستن ماسلر، ویراستاران. (۲۰۱۳). "ابن جبیر (۱۱۴۵-۱۲۱۷)". تجارت، سفر و اکتشاف در قرون وسطی: یک دانشنامه. راتلج. ص. ۲۷۰. شابک ۹۷۸-۱۱۳۵۵۹۰۹۴۹. بازیابی شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۵.
*   هیکال، ام. اچ. (۲۰۰۸). زندگی محمد. سلنگور: اعتماد کتاب اسلامی. شابک ۹۷۸-۹۸۳-۹۱۵۴-۱۷-۷.
*   رابینسون، اف.، ویراستار. (۱۹۹۶). تاریخ مصور اسلام. انتشارات دانشگاه کمبریج. شابک ۹۷۸۰۵۲۱۶۶۹۹۳۱.
*   سینگر، آ. (۲۰۰۲). ساختن نیکوکاری عثمانی: یک آشپزخانه امپراتوری در اورشلیم. انتشارات ایالتی نیویورک. ص. ۱۴۱. شابک ۹۷۸۰۷۹۱۴۵۳۵۱۳.
*   تاگلیاکوزو، ای.; توروا، اس.، ویراستاران. (۲۰۱۶). حج: زیارت در اسلام. انتشارات دانشگاه کمبریج. ص. ۱۱۳. شابک ۹۷۸-۱-۱۰۰۷-۰۳۰۵۱-۰.
*   ال-حرری ریفایی، دبلیو. (۱۹۹۰). میراث پادشاهی عربستان سعودی. واشنگتن دی سی: انتشارات GDG. ص. ۳۷. شابک ۰-۹۶۲۴۴۸۳-۰-۳.
*   السویوتی، ج. تاریخ الخلافه (تاریخچه خلفا).

**پیوندها**

*   ویجدان فریق عناد (۹ اکتبر ۲۰۲۳). مسیر حج لاوانتین و خرابه های مردم لوط: مطالعه ای از منابع جغرافیایی اسلامی. در muslimheritage.com. دسترسی در ۲۶ مارس ۲۰۲۴.
*   "قلعه‌های حج عثمانی اردن" در اردن باستانی: نقشه با ۵ خان، صفحات برای هر کدام (مکان، توضیحات، عکس‌ها، دسترسی). دسترسی در آوریل ۲۰۲۴.

(توجه: این ترجمه سعی کرده است تا حد امکان دقیق و طبیعی باشد. در صورت وجود هرگونه ابهام یا نیاز به اصلاح، لطفاً اطلاع دهید.)


پایداری اقیانوس
پایداری اقیانوس رویکردی است که برای مدیریت اقیانوس‌های ما و خدماتی که ارائه می‌دهند، ضروری است. اقیانوس‌ها و به ویژه مناطق ساحلی آن‌ها، جزء ضروری اکوسیستم زمین هستند و میزبان بین 500000 تا 10 میلیون گونه هستند که طیف گسترده‌ای از خدمات اکوسیستمی را ارائه می‌دهند. اقیانوس‌ها همچنین سهم کلیدی در اقتصاد جهانی، به ویژه در بخش‌های حمل و نقل، انرژی و گردشگری دارند. سازمان ملل متحد تخمین زده است که "بیش از سه میلیارد نفر برای معیشت خود به منابع دریایی و ساحلی وابسته هستند". بنابراین، اقیانوس‌ها و منابع آن‌ها برای امنیت غذایی و رفاه انسان حیاتی هستند و در عین حال، حائلی ضروری در برابر گرمایش جهانی و کاهش تنوع زیستی فراهم می‌کنند.

افزایش سریع جمعیت و مهاجرت عمومی آن به سمت مناطق ساحلی، سوء مدیریت منطقه‌ای و تغییرات آب و هوایی جهانی، اقیانوس‌ها و خدماتی که ارائه می‌دهند را تهدید می‌کند. آلودگی، ماهیگیری بیش از حد، افزایش تقاضا برای منابع اقیانوس، تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان، از جمله چالش‌هایی هستند که به طور منفی بر محیط اقیانوس‌ها تأثیر می‌گذارند. بنابراین، مطالعات جامع و راه حل‌هایی برای تضمین توسعه پایدار فعالیت‌های انسانی مبتنی بر خشکی و دریا، و کاهش اثرات منفی انسان بر محیط دریایی مورد نیاز است. پروژه‌ها و راه حل‌ها باید به صورت یکپارچه، یکدست، بین بخشی و در مقیاس‌های مختلف طراحی و اجرا شوند.

موسسه فناوری جورجیا به طور فعال در توسعه راه حل‌های پایدار برای طیف گسترده‌ای از مشکلات از طریق پروژه‌های متعدد در سراسر دانشگاه مشارکت دارد و دانشجویان برنامه OSE می‌توانند از چندین منبع در حین انجام تحقیقات در زمینه پایداری اقیانوس بهره‌مند شوند.

موسسه انرژی استراتژیک جورجیا تک
موسسه بایرز برای سیستم‌های پایدار
سیستم‌های اقیانوسی اجتماعی-اکولوژیکی
درک چگونگی تأثیر فعالیت‌های انسانی بر منابع دریایی و چگونگی تأثیر تغییرات در سیستم‌های اقیانوسی بر جوامع، یک چالش کلیدی در تحقیقات اقیانوسی است. چارچوب مهمی که در حال حاضر برای بررسی تعاملات بین سیستم‌های انسانی و ابعاد مختلف سیستم طبیعی استفاده می‌شود، رویکرد سیستم‌های اجتماعی-اکولوژیکی-محیطی (SEES) است. اگرچه نیاز به در نظر گرفتن تعاملات چند بعدی و بین رشته‌ای مدت‌ها شناخته شده است، اما پیشرفت در توسعه مدل‌های یکپارچه برای بررسی حساسیت SEES خاص تحت سناریوهای مختلف تغییر، همچنان یک حوزه تحقیقات فعال است. یکی از اهداف اساتید OSE، توسعه پروژه‌های جدید بین رشته‌ای با دانشمندان در مدرسه سیاست عمومی، مدرسه اقتصاد و دانشکده کسب و کار شلر برای رسیدگی به مسائل اجتماعی-اکولوژیکی نوظهور در سیستم‌های اقیانوسی، به ویژه در مناطق ساحلی است.

دکتر دی لورنزو یک چارچوب اجتماعی-اکولوژیکی را به یک سازمان بین‌دولتی که بر آب و هوای اقیانوس آرام و اکوسیستم‌ها تمرکز دارد، توضیح می‌دهد.
خدمات اکوسیستمی
جوامع انسانی برای غذا، پوشاک، سرپناه، داروها و تصفیه هوا و آب و تعدیل آب و هوا، به خدمات اکوسیستمی طبیعی و تنوع زیستی وابسته هستند، با این حال، فعالیت‌های بیش از 7 میلیارد انسان در حال تغییر سیستم‌های طبیعی به گونه‌ای است که توانایی آن‌ها در ارائه این خدمات اکوسیستمی حیاتی را به خطر می‌اندازد. این تغییرات پیش‌بینی‌های آینده نیستند؛ آن‌ها واقعیت‌های کنونی هستند. این امر به ویژه در مورد اکوسیستم‌های اقیانوسی صادق است که 70 درصد از سطح زمین را تشکیل می‌دهند، اکثریت قریب به اتفاق اشکال حیات زمین را در خود جای داده‌اند و بسیاری از پیامدهای برداشت بیش از حد، آلودگی، تخریب زیستگاه و تغییرات جهانی را جذب و تعدیل می‌کنند. نمونه‌هایی از این اکوسیستم‌ها که در موسسه فناوری جورجیا مورد مطالعه قرار می‌گیرند، صخره‌های مرجانی، تالاب‌ها، جنگل‌های حرا، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها هستند.

انرژی اقیانوسی
افزایش مصرف انرژی و کاهش ذخایر سوخت‌های فسیلی منجر به افزایش علاقه به انرژی تجدیدپذیر جایگزین از اقیانوس شده است. جریان‌های اقیانوسی یک منبع جایگزین انرژی پاک به دلیل قابلیت اطمینان ذاتی، پایداری و پایداری آن‌ها هستند. محققان و مهندسان در موسسه فناوری جورجیا از مدل‌های پیشرفته اقیانوسی منطقه‌ای برای شبیه‌سازی جریان‌های جزر و مدی در امتداد کل خط ساحلی ایالات متحده و ترسیم پتانسیل انرژی مرتبط با جزر و مد و جریان‌های اقیانوسی، از جمله ویژگی‌های گردش مقیاس حوضه‌ای مانند جریان گلف استریم استفاده می‌کنند. شبیه‌سازی‌های مدل با مطالعات مهندسی و آزمایش دستگاه‌های جدید استخراج انرژی اقیانوسی تکمیل می‌شود.

برنامه‌ریزی و توسعه پایدار سواحل
ایجاد شهرهای پایدار و انعطاف‌پذیر مستلزم درک ویژگی‌های شبکه‌ای غذا، انرژی، آب و سایر زیرساخت‌ها است. در موسسه فناوری جورجیا چندین گروه در حال کار بر روی روش‌های جدید برای درک و کمی‌سازی انعطاف‌پذیری و پایداری مناطق ساحلی مانند چارچوب مقیاس‌پذیر مستقل از موقعیت مکانی برای برنامه‌ریزی تاب‌آوری ساحلی مبتنی بر جامعه (C-SCARP) و ابزار تحلیل شبکه اکولوژیکی (ENA) هستند. این روش‌ها به مدیران کمک می‌کنند تا ابعاد زیست‌محیطی، اکولوژیکی و اجتماعی سیستم‌های ساحلی را در برنامه‌ریزی توسعه خود در نظر بگیرند.

درباره C-SCARP بخوانید
افراد در پایداری اقیانوس

(متا) ژنومیک، بیوشیمی، آنزیم‌شناسی ساختاری و مکانیکی
 BIOL

شیمی محصولات طبیعی دریایی و بوم‌شناسی شیمیایی دریایی
 BIOL

بیوجئوشیمی، آب و هوا، اقیانوس‌شناسی، آب و هوای گذشته
 EAS

استاد و رئیس انجمن، EAS و مدیر مشترک، OSE
اقیانوس‌شناسی فیزیکی، پویایی آب و هوا
 EAS

استاد وابسته (EAS) و استاد، دانشگاه براون
اقیانوس‌شناسی گذشته، ژئوشیمی ایزوتوپ، پویایی آب و هوا
 EAS

میکروبیولوژی، تخریب بیولوژیکی
 BIOL

استاد وابسته (EAS) و استاد، دانشگاه براون
پویایی اقیانوس و آب و هوا، اکوسیستم‌های دریایی ساحلی
 EAS

میکروبیولوژی، بیوجئوشیمی، اقیانوس‌شناسی و آب و هوا
 EAS

ساختارهای ساحلی، خطرات طبیعی، مهندسی ساحلی
 CEE

استاد الیزابت و بیل هیگینباتم
مهندسی سیستم‌های ژئوسیستم، پایداری ساحلی
 CEE

میکروبیولوژی، بیوجئوشیمی، چرخه‌های بیوجئوشیمیایی
 EAS

 EAS

استاد و رئیس انجمن، CE و مدیر مشترک و رئیس GC، OSE
انرژی اقیانوسی، مهندسی ساحلی، امواج
 CEE

بوم‌شناسی دریایی، بوم‌شناسی شیمیایی
 BIOL

 EAS

سیستم اقیانوس و آب و هوا، اقیانوس‌شناسی فیزیکی
 EAS

 BIO

میکروبیولوژی، بیوجئوشیمی، چرخه‌های بیوجئوشیمیایی
 EAS

انرژی جنبشی، مکانیک موج، دینامیک سیالات
 CEE

استاد ریچارد سی تاکر
 CEE

بوم‌شناسی میکروبی، تخریب زیستی، اصلاح زیستی
 BIOL

تالاب نمکی، بوم‌شناسی، احیا
 BIO

معاون رئیس جمهور برای تحقیقات بین رشته‌ای
زیست‌شناسی شیمیایی، کشف دارو
 BIOL

مکانیک سیالات تجربی، نظریه آشفتگی، آشفتگی در فرآیندهای محیطی
 CEE

 EAS

اقیانوس‌شناسی فیزیکی، پویایی آب و هوا
 EAS

منطقه یخ‌بندان، سیاست محیط زیست
 EAS

بیدار کشتی، مهندسی ساحلی
 CEE

علوم دریایی، حفاظت، مهندسی، فناوری
 EAS

 BIOL

منابع زنده دریایی، اقیانوس‌شناسی زیستی، محاسبات
 BIOL

مکانیک سیالات، پراکندگی ساحلی
 CEE

هیدرودینامیک دریایی، مکانیک اقیانوس
 CEE

استاد وابسته (BIO) و استاد، دانشگاه ایالتی مونتانا
میکروبیولوژی، بوم‌شناسی میکروبی و ژنومیک
 BIOL

ارتباطات شیمیایی میکروبی، بوم‌شناسی شیمیایی و میکروبی آبی
 BIO

ژئوشیمی، سیستم‌های ساحلی
 EAS

 EAS

بوم‌شناسی و رفتار بی‌مهرگان، پرورش آبزیان
 BIOL

مکانیک سیالات، هیدرولوژی، آب و هوا، آمار
 CEE

رئیس مدرسه کارن و جان هاف و استاد
مکانیک سیالات زیست‌محیطی و اکولوژیکی
 CEE

بوم‌شناسی دریایی، بوم‌شناسی شیمیایی
 BIOL

بوم‌شناسی شیمیایی، زئوپلانکتون دریایی
 BIOL

 EAS


حفاظت از دریاها، که یکی از شاخه‌های متعدد علوم دریایی است، به معنای حفاظت و نگهداری از اکوسیستم‌ها و تنوع زیستی اقیانوس‌هاست. این حفاظت محدود به اقیانوس نیست، بلکه شامل مصب‌ها، جنگل‌های مانگرو و سایر زیستگاه‌های ساحلی نیز می‌شود که برای حیات دریایی حیاتی بوده و در معرض تهدید هستند.

استراتژی‌های حفاظتی برای تضمین سلامت و پویایی اقیانوس‌ها ضروری هستند، زیرا اقیانوس‌ها برای بقای بسیاری از گونه‌ها و رفاه کلی سیاره حیاتی هستند. این استراتژی‌ها بر کاهش تأثیرات انسانی بر اکوسیستم‌های دریایی، ترویج استفاده پایدار از منابع دریایی و حفاظت از زیستگاه‌ها و گونه‌های حیاتی تمرکز دارند.

استراتژی‌های مؤثر حفاظت از دریاها می‌توانند شامل رویکردهای متعددی باشند و با توجه به نیازها و شرایط خاص منطقه مورد نظر تنظیم شوند. همکاری بین دولت، سازمان‌های غیردولتی، صنعت و جوامع محلی اغلب برای موفقیت تلاش‌های حفاظتی دریایی بسیار مهم است. تلاش‌های حفاظتی باید با سایر بخش‌ها، مانند گردشگری و انرژی، بر اساس بهترین شواهد علمی یکپارچه شوند.

این استراتژی‌ها عبارتند از:

مناطق حفاظت‌شده دریایی (MPA)
مناطق حفاظت‌شده دریایی، مناطق تعیین‌شده‌ای در اقیانوس هستند که در آن‌ها فعالیت‌های انسانی، مانند ماهیگیری و استخراج نفت و گاز، محدود یا ممنوع شده‌اند. این امر زیستگاه‌های حیاتی مانند صخره‌های مرجانی یا جنگل‌های کلپ را برای شکوفایی گونه‌های دریایی مانند لاک‌پشت‌های دریایی یا نهنگ‌ها محافظت می‌کند. این مناطق از سایت‌های کوچک و محلی تا مناطق بزرگ و چندمنظوره متغیر هستند.

تنها در آمریکای شمالی بیش از 1000 منطقه حفاظت‌شده دریایی وجود دارد، از جمله پناهگاه‌هایی مانند پناهگاه دریایی فلوریدا کیز که برای حفظ سلامت اکوسیستم صخره‌های مرجانی خود تلاش می‌کند. همچنین با اجازه رشد جمعیت و تعداد ماهی‌های خود، مدیریت ماهیگیری را نیز انجام می‌دهد.

شیوه‌های ماهیگیری پایدار
این شامل محدودیت‌های صید، محدودیت‌های تجهیزات، تعطیلی‌های فصلی و حفاظت از زیستگاه‌ها برای اطمینان از اینکه جمعیت ماهی‌ها بیش از حد صید نمی‌شوند و ماهیگیری به حیات دریایی یا زیستگاه‌های دیگر آسیب نمی‌رساند، می‌شود. این همچنین شامل اقداماتی برای کاهش صید ناخواسته است که به معنای صید ناخواسته گونه‌های غیرهدف در ابزار ماهیگیری است. به عنوان مثال، استفاده از ابزار ماهیگیری انتخابی، مانند دستگاه‌های حذف لاک‌پشت، می‌تواند به کاهش تعداد لاک‌پشت‌های دریایی صید شده در تورهای میگو کمک کند.

کاهش آلودگی
کنترل آلودگی برای حفظ اقیانوس‌های سالم بسیار مهم است. آلودگی ناشی از منابعی مانند نشت نفت، زباله‌های پلاستیکی، زباله‌های شیمیایی و روان‌آب مواد مغذی از کشاورزی به حیات دریایی آسیب می‌رساند و اکوسیستم دریایی را تخریب می‌کند. اجرای سیاست‌ها و مقررات برای کاهش آلودگی و ترویج آگاهی عمومی و اقدامات فردی برای کاهش زباله می‌تواند به محافظت از اقیانوس کمک کند.

سازگاری و کاهش اثرات تغییرات آب و هوایی
تغییرات آب و هوایی یک تهدید مهم برای اقیانوس‌ها است، زیرا می‌تواند منجر به افزایش سطح دریا، اسیدی شدن اقیانوس و تغییرات در جریان‌ها و دمای اقیانوس شود. استراتژی‌های سازگاری می‌تواند شامل مهاجرت یاری‌شده یا پرورش انتخابی برای کمک به گونه‌های دریایی برای سازگاری با شرایط در حال تغییر باشد. در مقابل، استراتژی‌های کاهش به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای برای کند کردن سرعت تغییرات آب و هوایی طراحی شده‌اند. استراتژی‌های کاهش شامل انتقال به انرژی پاک است.

حفاظت از گونه‌های در معرض خطر و تهدید
این شامل اقداماتی مانند برنامه‌های پرورش در اسارت، احیای زیستگاه و ایجاد راهروهای حفاظتی برای اتصال زیستگاه‌های تکه‌تکه شده است.

بازسازی و توانبخشی
این شامل بازسازی زیستگاه‌های تخریب‌شده، مانند صخره‌های مرجانی و جنگل‌های مانگرو، و توانبخشی حیوانات دریایی آسیب‌دیده یا بیمار است. بازسازی زیستگاه می‌تواند با حذف آوار و کاشت صخره‌های مرجانی جدید، حیات دریایی و محیط زیست را محافظت و تقویت کند. توانبخشی همچنین می‌تواند سلامت کلی اقیانوس را بهبود بخشد، کیفیت آب را افزایش دهد و فرصت‌های ماهیگیری را بهبود بخشد.

این رویکرد شامل همکاری با جوامع محلی و ذینفعان برای مدیریت و حفاظت از منابع دریایی است. این می‌تواند شامل به اشتراک گذاشتن دانش بومی اکولوژیکی، برنامه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی، مشارکت در فرآیندهای تصمیم‌گیری، توافق‌نامه‌های مدیریت مشترک و برنامه‌های پایش مبتنی بر جامعه باشد.

مشارکت جوامع به اطمینان از اثربخشی و پایداری تلاش‌های حفاظت از اقیانوس کمک می‌کند.

مدیریت توسعه ساحلی
ساخت بنادر، اسکله‌ها و زیرساخت‌های گردشگری می‌تواند تأثیر منفی بر اقیانوس و ساکنان آن داشته باشد. برنامه‌ریزی و مدیریت دقیق توسعه ساحلی می‌تواند این تأثیرات را به حداقل برساند.

همکاری بین‌المللی
اقیانوس‌ها یک منبع جهانی هستند که توسط همه کشورها به اشتراک گذاشته می‌شوند. بسیاری از چالش‌های حفاظت از اقیانوس‌ها، مانند صید بی‌رویه و آلودگی، برای رسیدگی مؤثر به همکاری بین‌المللی نیاز دارند. این می‌تواند شامل توافق‌نامه‌ها و اقداماتی باشد که از طریق سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی انجام می‌شود.

برنامه‌ریزی فضایی دریایی
این شامل توسعه یک برنامه مدیریت جامع برای استفاده پایدار و حفاظت از منابع دریایی است. این شامل شناسایی فعالیت‌ها و خدمات مختلف اقیانوس، مانند خطوط کشتیرانی، مناطق ماهیگیری و مناطق حفاظت‌شده و تعیین چگونگی همزیستی پایدار آن‌ها است.

این شامل اقداماتی مانند توسعه دستورالعمل‌های گردشگری زیست‌محیطی و ایجاد مناطق گردشگری پایدار است. ذخیره گاه دریایی گالاپاگوس در اکوادور یک میراث جهانی یونسکو است که برای گردشگری پایدار مدیریت می‌شود و دستورالعمل‌هایی برای به حداقل رساندن تأثیر گردشگری بر زیستگاه‌ها و حیات وحش دریایی دارد.

تحقیق و پایش
تحقیقات علمی در مورد حیات دریایی و اکوسیستم‌ها و برنامه‌های پایش می‌تواند به ردیابی سلامت اقیانوس‌ها، شناسایی مناطق مورد نگرانی و ردیابی اثربخشی تلاش‌های حفاظتی کمک کند. این اطلاعات می‌تواند استراتژی‌های حفاظتی را در صورت نیاز اطلاع‌رسانی و تنظیم کند.

برنامه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی
این شامل برنامه‌هایی برای مشارکت جوامع محلی در تلاش‌های حفاظتی و درک مسائل حفاظت از دریا است. ترویج آگاهی عمومی از اهمیت اکوسیستم‌های دریایی و تهدیداتی که با آن روبرو هستند ضروری است.

خلاصه
اقیانوس یکی از باارزش‌ترین منابع طبیعی است که مزایای اقتصادی و اکولوژیکی متعددی را برای جامعه جهانی فراهم می‌کند. استراتژی‌های حفاظت از دریاها می‌تواند به اطمینان از این موضوع کمک کند که اکوسیستم‌های دریایی به ارائه خدمات حیاتی به مردم و حیات وحش برای نسل‌های آینده ادامه دهند. حفاظت مؤثر از دریاها نیازمند همکاری، یکپارچگی با سایر بخش‌ها و تعهد به برابری و فراگیری است.


دسته بندی اثربخشی کلی: در انتظار ارزیابی
تعداد مطالعات: 0

اطلاعات پس زمینه و تعاریف
روش‌های ماهیگیری پایدار، سطوح برداشت را محدود می‌کنند تا از صید بیش از حد جلوگیری شود و به کاهش صید ناخواسته کمک کنند. با این حال، برای ماهیگیران، ماهیگیری پایدارتر ممکن است شامل تغییر به ابزار ماهیگیری انتخابی‌تر یا کاهش میزان صید باشد که هر دو هزینه‌های اقتصادی را به همراه دارند یا منجر به زیان می‌شوند. مشوق‌های اقتصادی برای استفاده یا تغییر به روش‌های پایدارتر و در نتیجه کاهش اثرات صید بیش از حد، می‌تواند با کمک به جبران زیان‌های اقتصادی، پذیرش را تشویق کند (Costello et al. 2010).
Costello C., Lynham J., Lester S.E. & Gaines S.D. (2010) Economic incentives and global fisheries sustainability. Annual Review of Resource Economics, 2, 299–318.
بیشتر بخوانید
کمتر بخوانید
پیام‌های کلیدی

ما هیچ مطالعه‌ای پیدا نکردیم که اثرات معرفی مشوق‌های اقتصادی برای تشویق ماهیگیری پایدار بر جمعیت‌های ماهی‌های دریایی را ارزیابی کند.

'ما هیچ مطالعه‌ای پیدا نکردیم' به این معنی است که ما هنوز هیچ مطالعه‌ای را پیدا نکرده‌ایم که این مداخله را در طول جستجوهای سیستماتیک مجلات و گزارش‌ها به طور مستقیم ارزیابی کرده باشد. بنابراین، ما هیچ مدرکی نداریم که نشان دهد آیا این مداخله اثرات مطلوب یا مضر دارد یا خیر.
درباره پیام‌های کلیدی
پیام‌های کلیدی یک فهرست توصیفی از مطالعاتی است که ما یافته‌ایم و این مداخله را آزمایش می‌کنند.
مطالعات به طور مستقیم قابل مقایسه یا دارای ارزش یکسان نیستند. هنگام تصمیم‌گیری بر اساس این شواهد، باید عواملی مانند حجم مطالعه، طراحی مطالعه، معیارهای گزارش شده و ارتباط مطالعه با وضعیت خود را در نظر بگیرید، نه اینکه صرفاً تعداد مطالعاتی را که از یک تفسیر خاص حمایت می‌کنند، بشمارید.
لطفاً به این صورت نقل قول کنید:
Taylor, N., Clarke, L.J., Alliji, K., Barrett, C., McIntyre, R., Smith, R.K., and Sutherland, W.J. (2021) Marine Fish Conservation: Global Evidence for the Effects of Selected Interventions. Synopses of Conservation Evidence Series. University of Cambridge, Cambridge, UK.

حفاظت از ماهی‌های دریایی - منتشر شده در سال 2021
ارزیابی توسط کارشناسان مستقل از اثربخشی این اقدام بر اساس شواهد خلاصه شده (0٪ = بی‌اثر، 100٪ = بسیار مؤثر). این امتیاز بر اساس جهت و اندازه اثرات گزارش شده در هر مطالعه است. اقداماتی که امتیاز بالایی دارند، معمولاً اثرات مطلوب بزرگ بر گونه/زیستگاه هدف در هر مطالعه دارند. تنوعی بین اقدامات وجود دارد، به عنوان مثال، 100٪ اثربخشی در افزودن گذرگاه‌های زیر جاده برای حفاظت از خفاش‌ها احتمالاً تأثیرات متفاوتی نسبت به 100٪ اثربخشی در احیای زیستگاه‌های مردابی خواهد داشت. امتیاز اثربخشی، کمیت یا کیفیت مطالعات را در نظر نمی‌گیرد. یک مطالعه واحد و ضعیف طراحی شده می‌تواند امتیاز اثربخشی بالایی ایجاد کند. امتیاز اثربخشی با امتیازهای قطعیت و آسیب ترکیب می‌شود تا دسته بندی اثربخشی کلی تعیین شود (برای جزئیات بیشتر به https://www.conservationevidence.com/content/page/79 مراجعه کنید).
ارزیابی توسط کارشناسان مستقل از آسیب‌های این اقدام به گروه هدف گونه/زیستگاه، بر اساس شواهد خلاصه شده (0٪ = هیچ، 100٪ = اثرات نامطلوب عمده). اثرات نامطلوب بر گروه‌های دیگر گونه/زیستگاه‌ها در این امتیاز در نظر گرفته نمی‌شود. امتیاز آسیب با امتیازهای اثربخشی و قطعیت ترکیب می‌شود تا دسته بندی اثربخشی کلی تعیین شود (برای جزئیات بیشتر به https://www.conservationevidence.com/content/page/79 مراجعه کنید).
ارزیابی توسط کارشناسان مستقل از قطعیت شواهد برای این اقدام بر اساس شواهد خلاصه شده (0٪ = هیچ مدرکی، 100٪ = شواهد با کیفیت بالا). چقدر می‌توانیم مطمئن باشیم که امتیاز اثربخشی برای همه اهداف مداخله اعمال می‌شود (به عنوان مثال، همه پرندگان برای یک اقدام در خلاصه پرندگان)؟ این امتیاز بر اساس تعداد، کیفیت و پوشش (گونه‌ها، زیستگاه‌ها، موقعیت‌های جغرافیایی) مطالعات است. اقداماتی که امتیاز بالایی دارند، توسط مطالعات متعدد و با طراحی خوب با پوشش گسترده نسبت به دامنه مداخله پشتیبانی می‌شوند. با این حال، تعریف "زیاد" و "خوب طراحی شده" بسته به گستردگی موضوع، بین مداخلات و خلاصه‌ها متفاوت خواهد بود. امتیاز قطعیت با امتیازهای اثربخشی و آسیب ترکیب می‌شود تا دسته بندی اثربخشی کلی تعیین شود (برای جزئیات بیشتر به https://www.conservationevidence.com/content/page/79 مراجعه کنید).
دسته بندی اثربخشی کلی با استفاده از امتیازهای اثربخشی، قطعیت و آسیب ایجاد شده توسط یک فرآیند ارزیابی ساختاریافته با چندین دور امتیازدهی و اظهار نظر ناشناس (یک روش دلفی اصلاح شده) تعیین می‌شود. در این ارزیابی، کارشناسان موضوع مستقل (که برای هر خلاصه ذکر شده‌اند) شواهد خلاصه شده را با استفاده از دستورالعمل‌های استاندارد تفسیر می‌کنند. برای جزئیات بیشتر به https://www.conservationevidence.com/content/page/79 مراجعه کنید.


مدیریت پایدار منابع ماهیگیری یک فرآیند تطبیقی است که به علم دقیق، رویکردهای نوآورانه مدیریتی، اجرای مؤثر، مشارکت‌های معنادار و مشارکت گسترده عمومی متکی است. مدیریت مؤثر ماهیگیری با اطلاعات علمی دقیق در مورد ماهی‌ها و منابع ماهیگیری آغاز می‌شود. در واقع، قانون ایالات متحده ایجاب می‌کند که مدیران ماهیگیری از بهترین علم موجود برای تصمیم‌گیری در مورد مدیریت ماهیگیری استفاده کنند.

ارزیابی ذخایر ماهی
ارزیابی‌های علمی ذخایر ماهی برای مدیریت مدرن ماهیگیری حیاتی هستند. با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده از ماهیگیران تجاری و تفریحی و مشاهدات علمی ما در دریا، ارزیابی ذخایر ماهی وضعیت گذشته و فعلی جمعیت یا ذخیره ماهی را توصیف می‌کند، به سؤالاتی در مورد اندازه ذخیره پاسخ می‌دهد و پیش‌بینی می‌کند که یک منبع ماهیگیری چگونه به اقدامات مدیریتی فعلی و آینده پاسخ خواهد داد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ارزیابی‌های علمی ذخایر ماهی ما

تحقیقات مشارکتی
تحقیقات مشارکتی راهی را برای مشارکت ماهیگیران تجاری و تفریحی در جمع‌آوری اطلاعات اساسی ماهیگیری برای حمایت از توسعه و ارزیابی گزینه‌های مدیریتی فراهم می‌کند. در تحقیقات مشارکتی، صنعت و سایر ذینفعان می‌توانند با دانشمندان NOAA Fisheries و دانشگاه‌ها در تمام مراحل برنامه تحقیقاتی، از جمله طراحی نظرسنجی/آمار، انجام تحقیقات، تجزیه و تحلیل نتایج و اطلاع‌رسانی نتایج، همکاری کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تلاش‌های تحقیقات مشارکتی ما

اقتصاد و علوم اجتماعی
ما از تحقیقات اقتصادی و علوم اجتماعی برای ارزیابی مزایا و هزینه‌های اقدامات مدیریتی مختلف، اولویت‌بندی نیازهای مدیریتی و ایجاد طراحی سیاست‌هایی استفاده می‌کنیم که مزایای اجتماعی از منابع اقیانوسی و ساحلی را به طور پایدار به حداکثر می‌رساند. تجزیه و تحلیل اقتصادی ماهیگیری تجاری شامل:

تخمین برداشت گونه‌های هدف و گونه‌های فرعی قابل بازاریابی
پیش‌بینی صید ناخواسته گونه‌های حفاظت‌شده
ارزیابی ظرفیت ماهیگیری و هزینه کاهش ظرفیت بیش از حد
پیش‌بینی ورود/خروج به ماهیگیری
تعیین سهم ماهیگیری تجاری در اقتصادهای محلی، ایالتی و ملی

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تحقیقات اقتصادی و علوم اجتماعی ما

فراورده‌های صید تجاری
ما یک پایگاه داده ملی از داده‌های فراورده‌های صید تجاری ایالات متحده را از سال 1950 نگهداری می‌کنیم. این مجموعه داده که به‌صورت هفتگی به‌روز می‌شود، شامل فراورده‌های صید شده توسط ناوگان ماهیگیری داخلی در ایالات متحده است. فراورده‌های صید شده توسط کشتی‌های ایالات متحده در مناطق و بنادر خارجی گنجانده نمی‌شوند. شما می‌توانید داده‌های فراورده سالانه را بر اساس منطقه، ایالت و گونه جستجو کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد فراورده‌های صید تجاری

سیستم اطلاعاتی ماهیگیری
برای حمایت از علم دقیق و مدیریت مؤثر منابع دریایی زنده، ما از طریق مشارکت‌ها به صورت مشترک کار می‌کنیم تا دسترسی آسان همه ذینفعان داده‌های ماهیگیری را به اطلاعات جامع در مورد منابع ماهیگیری کشور فراهم کنیم. ما برای بهبود مستمر کیفیت، به موقع بودن و یکپارچگی جمع‌آوری، ذخیره‌سازی و برنامه‌های انتشار داده‌های وابسته به ماهیگیری تلاش می‌کنیم.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد سیستم اطلاعاتی ماهیگیری

تجارت خارجی (واردات و صادرات)
ما یک پایگاه داده تجارت خارجی را از سال 1975 نگهداری می‌کنیم که به کاربران امکان می‌دهد تجارت خارجی ایالات متحده در محصولات ماهیگیری را خلاصه کنند. کاربران می‌توانند کیلوگرم و ارزش دلاری را بر اساس سال، محصول، کشور و نوع تجارت خلاصه کنند. این داده‌ها از بخش تجارت خارجی اداره آمار ایالات متحده خریداری می‌شود که مسئول گردآوری اطلاعات ارائه شده توسط واردکنندگان و صادرکنندگان به گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تجارت خارجی

اخبار بازار
اخبار بازار ماهیگیری یک برنامه مشترک فدرال/صنعتی است که گزارش‌های دقیق و بی‌طرفانه‌ای را ارائه می‌دهد که شرایط فعلی را که بر تجارت ماهی و محصولات ماهیگیری تأثیر می‌گذارد، نشان می‌دهد. اخبار بازار نبض بازار را می‌گیرد. سایر خدمات ممکن است سعی در تشخیص بازار داشته باشند، اما اخبار بازار صرفاً مشاهده، ثبت و گزارش شرایط فعلی را انجام می‌دهد. با دفاتر واقع در بوستون، لانگ بیچ، نیواورلئان، نیویورک و سیاتل، می‌توانید انبوهی از اطلاعات را در اخبار بازار از جمله گزارش‌های سراسری و همچنین گزارش‌های ژاپن بیابید.

برای کسب اطلاعات بیشتر از اخبار بازار

محصولات ماهیگیری
ما سالانه نظرسنجی از تمام فرآوری‌کنندگان غذاهای دریایی که در ایالات متحده فعالیت می‌کنند، انجام می‌دهیم. این تنها نظرسنجی جامع از صنعت فرآوری غذاهای دریایی ایالات متحده است و منبع تمام آمار منطقه‌ای و ملی است که این بخش از صنعت را توصیف می‌کند. گزارش‌های تولید شده از این آمار شامل Fisheries of the United States و سالنامه سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد—آمار ماهیگیری-کالاها است. از داده‌ها همچنین برای محاسبه مصرف سالانه غذاهای دریایی ایالات متحده برای تعیین حاشیه ارزش افزوده و هزینه‌های مصرف‌کننده مربوط به ماهیگیری تجاری و در ارزیابی تأثیرات تغییرات در برنامه‌های مدیریت ماهیگیری و تأثیرات بلایای طبیعی استفاده می‌شود. سازمان‌های تجاری و اعضای جوامع صنعتی و مالی از داده‌ها برای تصمیم‌گیری‌های تجاری که بر صنایع ماهیگیری و غذاهای دریایی تأثیر می‌گذارد، استفاده می‌کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نظرسنجی سالانه محصولات ماهیگیری ما

برنامه اطلاعاتی تفریحی دریایی
برنامه اطلاعاتی تفریحی دریایی مشارکت ایالتی-منطقه‌ای-فدرال است که مسئول توسعه، بهبود و اجرای نظرسنجی‌هایی است که تعداد سفرهای ماهیگیران آب شور و تعداد ماهی‌هایی که صید می‌کنند را اندازه‌گیری می‌کند. این اطلاعات حیاتی، همراه با سایر داده‌ها مانند صید تجاری و تحقیقات زیستی، دانشمندان و مدیران را قادر می‌سازد تا ذخایر ماهی ایالات متحده را ارزیابی و به طور پایدار حفظ کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد برنامه اطلاعاتی تفریحی دریایی


با بیش از ۲۷ سال سابقه در صنعت موسیقی، شاهد صعود چشمگیر موسیقی دیجیتال و پلتفرم‌های استریمینگ بوده‌ام و می‌توانم تأیید کنم که این پلتفرم‌ها تأثیر عمیقی بر صنعت شرکت‌های ضبط داشته‌اند. برای درک کامل این تحول، بررسی مهم‌ترین تغییرات ارزشمند است.
۱. توزیع موسیقی: در دوران پیش از دیجیتال، شرکت‌های ضبط کنترل کانال‌های توزیع را در دست داشتند. آن‌ها شبکه‌ای برای قرار دادن سی‌دی‌ها (و قبل از آن کاست‌ها و وینیل) در قفسه‌های فروشگاه‌ها و در نهایت رساندن آن‌ها به دست مصرف‌کنندگان داشتند. اما با ظهور پلتفرم‌های موسیقی دیجیتال مانند iTunes در ابتدا و سپس سرویس‌های استریمینگ مانند Spotify، Apple Music و Tidal، توزیع دموکراتیزه شد. هنرمندان اکنون می‌توانند موسیقی خود را به‌طور مستقل به‌صورت آنلاین بارگذاری و به فروش برسانند و از توزیع سنتی شرکت‌های ضبط عبور کنند. این تغییر شرکت‌های ضبط را مجبور کرده است نقش و ارزش پیشنهادی خود را بازنگری کنند.
۲. کشف هنرمند: بخش A&R (هنرمندان و آثار) به‌طور سنتی مسئولیت یافتن و قرارداد بستن با استعدادهای جدید را بر عهده داشت. آن‌ها اغلب در صحنه‌های موسیقی زیرزمینی جستجو می‌کردند و دموهایی را که هنرمندان امیدوارکننده ارسال می‌کردند بررسی می‌کردند. اما اکنون، پلتفرم‌های مبتنی بر داده به هر کسی امکان انتشار موسیقی خود را داده‌اند، که باعث می‌شود هنرمندان راحت‌تر بدون نیاز به حمایت یک شرکت ضبط کشف شوند. امروزه، الگوریتم‌ها و پلی‌لیست‌ها نقش مهمی در کشف هنرمندان جدید ایفا می‌کنند.
۳. حق امتیاز و کسب درآمد: انتقال از فروش فیزیکی و دانلود به استریمینگ، نحوه تولید درآمد و پرداخت به هنرمندان را به‌شدت تغییر داده است. مدل استریمینگ با پرداخت‌های خرد به ازای هر استریم، تمایل دارد هنرمندانی را که حجم استریم بالایی دارند، معمولاً هنرمندان شناخته‌شده، مورد توجه قرار دهد. این موضوع بحث‌های مداومی را در مورد پرداخت منصفانه به هنرمندان برانگیخته است و برخی از شرکت‌های ضبط را به حمایت از هنرمندان خود و مذاکره برای معاملات بهتر با پلتفرم‌های استریمینگ وادار کرده است.
۴. بازاریابی و تبلیغات: ظهور رسانه‌های اجتماعی با پلتفرم‌های موسیقی دیجیتال و استریمینگ در هم آمیخته است تا ارتباط مستقیم‌تری بین هنرمندان و طرفداران ایجاد کند. در نتیجه، شرکت‌های ضبط مجبور شده‌اند استراتژی‌های تبلیغاتی خود را با این پلتفرم‌های دیجیتال سازگار کنند و سرمایه‌گذاری بیشتری در کمپین‌های رسانه‌های اجتماعی، برندسازی آنلاین و حتی قرار دادن در پلی‌لیست‌ها انجام دهند.
۵. استقلال هنرمندان: با پلتفرم‌های موسیقی دیجیتال، هنرمندان توانمند شده‌اند تا کنترل حرفه موسیقی خود را در دست بگیرند. آن‌ها این گزینه را دارند که به‌صورت «ایندی» فعالیت کنند، مالکیت موسیقی خود را حفظ کنند و اغلب از سهم بیشتری از درآمدها برخوردار شوند. شرکت‌های ضبط مجبور شده‌اند معاملات جذاب‌تر و خدمات ارزش‌افزوده مانند حمایت بازاریابی و دسترسی به شبکه‌ها را ارائه دهند تا مرتبط باقی بمانند.
با این حال، همه چیز برای شرکت‌های ضبط ناامیدکننده نیست. بسیاری از هنرمندان هنوز ارزش حمایت و تخصص یک شرکت ضبط را می‌بینند، به‌ویژه برای وظایفی که به‌طور مستقیم به فرآیند تولید موسیقی مربوط نمی‌شوند. شرکت‌های ضبط همچنین قدرت مالی برای سرمایه‌گذاری در توسعه و بازاریابی یک هنرمند را دارند، که در بازار موسیقی بسیار رقابتی بسیار مهم است.
در نتیجه، ظهور موسیقی دیجیتال و پلتفرم‌های استریمینگ واقعاً مدل کسب‌وکار سنتی صنعت شرکت‌های ضبط را مختل کرده است. اما این موضوع فرصت‌هایی را نیز برای کسانی که مایل به سازگاری و تکامل با زمان هستند ایجاد کرده است. این صنعت با اختلالات بیگانه نیست و همانطور که در گذشته انجام داده‌ایم، به نوآوری و بازتعریف نقش خود در این عصر دیجیتال جدید و هیجان‌انگیز ادامه خواهیم داد.


پنج سال گذشته شاهد احیای صنعت موسیقی بوده است. پس از گسترش دزدی اینترنتی و کاهش فروش فیزیکی، درآمد این صنعت در اوایل دهه 2010 به پایین‌ترین سطح خود رسید، اما در شش سال گذشته، درآمد حاصل از فروش موسیقی ضبط‌شده به‌طور مداوم افزایش یافته است. این رشد ناگهانی و سریع ناشی از محبوبیت سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای و اپل موزیک است. سرویس‌های استریمینگ در سال 2020 به طور جهانی 13.4 میلیارد دلار درآمد کسب کردند که 62.1 درصد از کل درآمد صنعت موسیقی را تشکیل می‌دهد. بخش عمده این درآمد از طریق اشتراک‌های ماهانه یا سالانه پولی به دست می‌آید که رشد پایداری داشته‌اند. تا سه ماهه اول سال 2021، سرویس‌های استریمینگ 487 میلیون مشترک در سراسر جهان داشته‌اند.

تغییر صنعت موسیقی به سمت مدل استریمینگ بر اساس تقاضا، توسط بسیاری به عنوان یک تغییر مثبت تلقی شده است. اشتراک‌های استریمینگ به طرفداران موسیقی این امکان را می‌دهند که بیشتر از همیشه به موسیقی گوش دهند و در بیشتر موارد، مقرون‌به‌صرفه‌تر از خرید آلبوم‌های کامل هستند (میانگین هزینه اشتراک سرویس استریمینگ پولی حدود 10 دلار در ماه است و بسیاری نسخه‌های رایگان با تبلیغات را نیز ارائه می‌دهند).

در حالی که تغییر موسیقی به سمت استریمینگ، خزانه صنعت موسیقی را پر کرده و دسترسی شنوندگان را افزایش داده است، یک گروه کلیدی از این انقلاب دیجیتالی عقب مانده است: خود موسیقی‌دانان.

اقتصاد استریمینگ

هنگامی که یک آلبوم فیزیکی به فروش می‌رسد، بخشی از سود حاصل از فروش طبق شرایط قرارداد ضبط با هنرمند پرداخت می‌شود. یک قرارداد استاندارد معمولاً به هنرمند 10 تا 20 درصد از درآمد حاصل از فروش فیزیکی، یا حدود 1.50 تا 3.00 دلار برای هر فروش یک CD به قیمت 15 دلار پرداخت می‌کند. در مدل استریمینگ مبتنی بر اشتراک، پرداخت حق امتیاز به شکل دیگری انجام می‌شود. درآمد حاصل از همه مشترکین جمع‌آوری می‌شود و پرداخت حق امتیاز به هنرمندان و شرکت‌های ضبط آن‌ها به نسبت سهمی که هر هنرمند در کل استریم‌های موسیقی ایجاد کرده است، پرداخت می‌شود. این بدان معناست که میزان پرداختی به هنرمندان نه تنها به تعداد دفعاتی که موسیقی آن‌ها استریم می‌شود، بلکه به تعداد دفعاتی که موسیقی هنرمندان دیگر استریم می‌شود نیز بستگی دارد.

پس از پرداخت حق امتیاز به شرکت ضبط هنرمند، این مبلغ بین تمام طرف‌های ذینفع تقسیم می‌شود. معمولاً شرکت‌های ضبط سهم شیر حق امتیاز را به خود اختصاص می‌دهند. در سال 2015، شرکت‌های بزرگ ضبط 46 درصد از درآمد حاصل از اشتراک‌های استریمینگ را دریافت کردند، در حالی که تنها 7 درصد در نهایت به هنرمندان رسید.

نرخ‌های حق امتیاز در پلتفرم‌های مختلف استاندارد نیست و هر سرویس استریمینگ ممکن است پرداخت خود را بر اساس عوامل متعددی، مانند اینکه استریم از یک مشترک پولی باشد یا یک کاربر رایگان، تغییر دهد. با این حال، به طور متوسط، هنرمندان به ازای هر استریم درآمد کمی کسب می‌کنند. اسپاتیفای که تقریباً یک سوم سهم بازار جهانی استریمینگ موسیقی را در اختیار دارد، به هنرمندان به طور متوسط فقط 0.0038 دلار پرداخت می‌کند. برای کسب یک دلار از طریق اسپاتیفای، یک هنرمند به حدود 229 استریم نیاز دارد.

برای هنرمندان رده بالا که بسیاری از آن‌ها میلیاردها استریم دریافت می‌کنند، استریمینگ می‌تواند درآمد قابل توجهی ایجاد کند. با این حال، برای اکثر هنرمندان اینطور نیست. یک مطالعه اخیر از دفتر مالکیت معنوی بریتانیا نشان داد که تنها 0.4 درصد از هنرمندان در پلتفرم‌های استریمینگ به اندازه‌ای از استریمینگ درآمد کسب می‌کنند که بتوانند امرار معاش کنند. حتی هنرمندان شناخته‌شده با طرفداران قابل توجه نیز ممکن است با مشکل مواجه شوند. نادین شاه، خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی، ماه گذشته در برابر اعضای مجلس عوام بریتانیا حاضر شد و فاش کرد که با وجود داشتن بیش از 100000 شنونده ماهانه در اسپاتیفای، در پرداخت اجاره‌اش مشکل دارد. شاه تنها نیست. تحقیقات نشان می‌دهد که 82 درصد از هنرمندان در پلتفرم‌های استریمینگ کمتر از 270 دلار در سال درآمد دارند. کاهش درآمد تنها پس از همه‌گیری COVID-19 بیشتر شده است، زمانی که از دست دادن درآمد حاصل از تورها - که بخش عمده‌ای از درآمد بسیاری از هنرمندان را تشکیل می‌دهد - منجر به کاهش دو سوم درآمد متوسط هنرمندان در سال 2020 شد.

فراخوان برای تغییر

پرداخت ضعیف برای استریمینگ موسیقی، تلاش‌های سازماندهی را برای ایجاد تغییر در سطوح مختلف صنعت برانگیخته است.

صنوف - به‌ویژه اتحادیه موسیقی‌دانان و کارگران وابسته (UMAW) - بر بهبود پرداخت حق امتیاز از سرویس‌های استریمینگ تمرکز کرده‌اند. UMAW از طریق کمپین «عدالت در اسپاتیفای» که مستقیماً از اسپاتیفای می‌خواهد پرداخت حق امتیاز خود را افزایش دهد و نگرانی‌های هنرمندان را در اولویت قرار دهد، سرخط اخبار شده است.

مهم‌ترین خواسته‌های اتحادیه مربوط به تغییر در مدل پرداخت اسپاتیفای است. UMAW خواستار حداقل یک سنت به ازای هر استریم شده و خواستار آن شده است که اسپاتیفای از مدل فعلی تجمیع حق امتیاز خود فاصله بگیرد. UMAW نگران است که مدل فعلی اسپاتیفای ممکن است «فقط به بزرگترین ستاره‌های موسیقی کمک کند» و استدلال می‌کند که پرداخت به هنرمندان بر اساس سهم آن‌ها از کل استریم‌ها، هنرمندان را در رقابت قرار می‌دهد. اتحادیه از جایگزینی سیستم موجود با یک مدل «متمرکز بر کاربر» حمایت کرده است که در آن به هنرمندان یک نرخ ثابت به ازای هر استریم پرداخت می‌شود، صرف نظر از اینکه هنرمندان دیگر چند استریم دریافت می‌کنند.

با این حال، مدل‌های عادلانه‌تر پرداخت، تنها آغاز تمرکز UMAW است. سایر خواسته‌های اتحادیه عبارتند از:

شفافیت در معاملات اسپاتیفای با شرکت‌های ضبط؛
فهرست کامل اعتبار برای تمام ضبط‌های موجود در سرویس؛ و
پایان دادن به تلاش‌های قانونی و لابی‌گری اسپاتیفای که برخلاف منافع هنرمندان است.

علیرغم فشار از سوی UMAW، اسپاتیفای در برابر تغییر در مدل پرداخت خود مقاومت کرده است. سرویس‌های استریمینگ به طور کلی استدلال کرده‌اند که افزایش قابل توجه در پرداخت حق امتیاز از نظر اقتصادی امکان‌پذیر نخواهد بود، به ویژه از آنجایی که بخش عمده‌ای از درآمد حاصل از سرویس‌های استریمینگ در حال حاضر به دارندگان حقوق موسیقی پرداخت می‌شود.

با مقاومت اسپاتیفای و سایر سرویس‌های استریمینگ در برابر افزایش قابل توجه در پرداخت حق امتیاز، برخی استدلال کرده‌اند که مشکل برای موسیقی‌دانان، تقسیم حق امتیاز بین شرکت‌های ضبط، ناشران و هنرمندان است. این موضوع برای بسیاری از هنرمندان در بریتانیا مطرح شده است، جایی که جنبش #BrokenRecord از نمایندگان مجلس خواسته است تا قانون را تغییر دهند تا اطمینان حاصل شود که هنرمندان سهم عادلانه‌تری از پرداخت حق امتیاز را دریافت می‌کنند. اوایل ماه جاری، پارلمان استدلال‌هایی را در مورد «لایحه برنان» شنید که حق دریافت حق امتیاز عادلانه را برای هنرمندان استریمینگ گسترش می‌دهد. این قانون که قرار بود تقسیم عادلانه‌تری از پرداخت حق امتیاز بین هنرمندان و شرکت‌های ضبط برای درآمد استریمینگ را تضمین کند، با مخالفت شدید شرکت‌های ضبط، علیرغم حمایت گسترده از سوی بسیاری از هنرمندان برجسته موسیقی، پیش نرفت. با این حال، حمایت از اصلاحات صنعت موسیقی توسط نمایندگان مجلس از طیف‌های سیاسی مختلف نشان داده شد، که نشان می‌دهد تغییرات قانونی هنوز امکان‌پذیر است.

در حالی که مبارزه برای بهبود غرامت ادامه دارد، برخی از هنرمندان ناامید شده‌اند که برای بهبود درآمد خود به پلتفرم‌های جایگزین روی می‌آورند. Bandcamp، که تبلیغ می‌کند فرصتی برای «حمایت مستقیم از هنرمندان» است، یکی از پلتفرم‌های استریمینگی است که از طریق فرصت‌های پرداخت بهتر، هنرمندان را جذب می‌کند. 75 Dollar Bill، یک دوئت تجربی، به Pitchfork گفت که در دو روز از 700 خرید آلبوم جدید خود در Bandcamp 4200 دلار درآمد کسب کرده‌اند، که به طور قابل توجهی بیشتر از حدود 100 دلاری است که سالانه از پرداخت حق امتیاز سایر سرویس‌های استریمینگ دریافت می‌کنند.

استریمینگ موسیقی منجر به ایجاد شرکت‌های چند میلیارد دلاری و احیای شرکت‌های ضبط بیمار شده است. با این حال، موسیقی‌دانانی که استریمینگ دیجیتال را ایجاد کرده‌اند، شاهد کاهش سهم خود از این کیک بوده‌اند. با این حال، با افزایش فشار عمومی، تلاش برای قانون‌گذاری جدید و روی آوردن هنرمندان به رقبای صنعت، ممکن است به زودی زمان آن رسیده باشد که صنعت به موسیقی گوش دهد.


پلتفرم‌های پخش دیجیتال موسیقی (DSPs) نه تنها نحوه شنیدن موسیقی توسط مردم را متحول کرده‌اند، بلکه نحوه کسب درآمد هنرمندان از شنوندگان خود را نیز تغییر داده‌اند. در حالی که پلتفرم‌هایی مانند Spotify، Apple Music، YouTube Music و Tidal راهی ارزان‌قیمت برای توزیع و کسب درآمد از موسیقی با دسترسی جهانی فراهم می‌کنند، کسب درآمد از این خدمات می‌تواند پیچیده باشد. در نتیجه، بسیاری از هنرمندان سهم عادلانه‌ای از درآمد حاصل از پخش موسیقی را از دست می‌دهند. در اینجا نحوه پرداخت به هنرمندان از طریق پلتفرم‌های پخش موسیقی آمده است:

پخش مستقیم – DSPها عمدتاً بر اساس مدل پرداخت به ازای هر پخش عمل می‌کنند، به این معنی که هنرمندان/برچسب‌ها برای هر بار پخش یکی از قطعات خود، مبلغ کمی دریافت می‌کنند. میزان پرداخت به ازای هر پخش در هر پلتفرم متفاوت است، اما معمولاً بین 0.003 تا 0.008 دلار است. به طور کلی، هرچه هنرمندی پخش بیشتری داشته باشد، پرداخت او بیشتر خواهد بود. با این حال، عوامل متعددی بر درآمد حاصل از پخش تأثیر می‌گذارند، مانند منطقه، مدت زمان پخش و رفتار کاربر. هنرمندان برای کسب درآمد معقول به تعداد زیادی پخش نیاز دارند.
حق امتیاز مکانیکی – این حق امتیازی است که به آهنگسازان برای استفاده از آثار آهنگسازی آن‌ها توسط سرویس‌های پخش پرداخت می‌شود. DSPها معمولاً حق امتیاز مکانیکی را به سازمان‌های حقوق اجرا (PROs) پرداخت می‌کنند که آن‌ها را جمع‌آوری و بین آهنگسازان توزیع می‌کنند. سازمان‌هایی مانند ASCAP، BMI و SESAC میلیون‌ها پخش را برای اطمینان از دریافت سهم عادلانه آهنگسازان نظارت می‌کنند. ثبت‌نام هنرمندان در یک PRO برای دریافت حق امتیاز مکانیکی ضروری است.
توافق‌نامه‌های صدور مجوز – برخی از هنرمندان وظیفه دشوار مذاکره مستقیم توافق‌نامه‌های صدور مجوز با پلتفرم‌های پخش را بر عهده می‌گیرند تا از شرکت‌های بزرگ ضبط و خدمات توزیع مانند TuneCore عبور کنند. این توافق‌نامه‌ها معمولاً به مذاکرات قابل توجه و پیشینه حقوقی نیاز دارند، اما می‌توانند کنترل بیشتری و کارمزدهای کمتری را ارائه دهند.

نکته پایانی: فراداده‌های تمیز و سازمان‌یافته برای توزیع موسیقی دیجیتال ضروری هستند. فراداده‌ها اطلاعاتی هستند که در یک فایل موسیقی دیجیتال یا یک پلتفرم آنلاین تعبیه شده‌اند و آن را بر اساس اطلاعات منحصربه‌فردی مانند تاریخ انتشار، نام هنرمند، عنوان آلبوم، طرح جلد، آهنگساز، حق چاپ و اطلاعات توزیع شناسایی می‌کنند. DSPها دستورالعمل‌های توزیع موسیقی دارند که باید رعایت شوند و معمولاً برای تأیید هویت هنرمند و اطلاعات صحیح پخش صدا، به فراداده‌های دقیق نیاز دارند.


صنعت موسیقی به طور مداوم در حال تحول است، با ترندهای جدید، انتشار آثار و رویدادهایی که نحوه مصرف و تجربه موسیقی را شکل می‌دهند. در این مقاله، به برخی از آخرین تحولات این صنعت نگاهی می‌اندازیم و اهمیت آن‌ها را برای هر دو گروه هنرمندان و علاقه‌مندان به موسیقی بررسی می‌کنیم.
یکی از بزرگترین ترندهای سال‌های اخیر، ظهور سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای، اپل موزیک و تایдал بوده است. این پلتفرم‌ها نحوه گوش دادن به موسیقی را متحول کرده‌اند و کشف هنرمندان و آهنگ‌های جدید را آسان‌تر از همیشه کرده‌اند. در واقع، استریمینگ در حال حاضر بیش از نیمی از کل مصرف موسیقی در ایالات متحده را به خود اختصاص داده است. در نتیجه، هنرمندان بیشتری به استریمینگ به عنوان منبع اصلی درآمد روی می‌آورند و صنعت به سمت مدل‌های کسب‌وکار سازگار با استریمینگ تغییر کرده است.
ترند دیگری که در حال افزایش است، ظهور هنرمندان مستقل است. با ظهور اینترنت، توزیع و تبلیغ موسیقی بدون کمک یک شرکت ضبط برای هنرمندان آسان‌تر از همیشه شده است. این امر منجر به انفجاری از صداها و سبک‌های جدید و همچنین تأکید مجدد بر اخلاق DIY (خودت انجام بده) و ایجاد جامعه شده است.
یکی از قابل توجه‌ترین آثار سال گذشته، آلبوم استودیویی نهم تیلور سویفت با عنوان "evermore" بود. این آلبوم در دسامبر 2020، چند ماه پس از آلبوم استودیویی هشتم او، "folklore" منتشر شد و با استقبال زیادی از سوی طرفداران مواجه شد. این آلبوم دارای حضور افتخاری هنرمندانی مانند Bon Iver، The National و Haim است و به دلیل اشعار اعتراف‌آمیز و اجراهای احساسی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت.
رویداد مهم دیگری در صنعت موسیقی، مراسم اهدای جوایز گرمی 2021 بود که در مارس 2021 برگزار شد. این مراسم به دلیل نداشتن مجری و تمرکز بر اجراها، با حضور هنرمندانی مانند بیلی آیلیش، تیلور سویفت و مگان دی استالیون قابل توجه بود. این شب همچنین با پیروزی‌های تاریخی همراه بود، بگونه‌ای که بیانسه به پر افتخارترین زن در تاریخ گرمی تبدیل شد و H.E.R. جایزه آلبوم سال را برای آلبوم هم‌نام خود دریافت کرد.
در نتیجه، صنعت موسیقی در حالت تغییر دائمی قرار دارد، با ترندهای جدید، انتشار آثار و رویدادهایی که نحوه مصرف و تجربه موسیقی را شکل می‌دهند. سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای و اپل موزیک نحوه گوش دادن به موسیقی را متحول کرده‌اند و هنرمندان مستقل به طور فزاینده‌ای برجسته می‌شوند. صنعت موسیقی همچنان پر از لحظات بزرگ مانند انتشار آلبوم‌هایی مانند "evermore" تیلور سویفت و رویدادهایی مانند مراسم گرمی است. این تحولات همگی مهم هستند، زیرا منعکس‌کننده سلیقه‌های در حال تغییر شنوندگان موسیقی و فرصت‌های جدیدی هستند که برای هنرمندان وجود دارد.
درباره ظهور هنرمندان مستقل در صنعت موسیقی.
ظهور هنرمندان مستقل در صنعت موسیقی یک ترند مهم در سال‌های اخیر بوده است. با ظهور اینترنت و گسترش پلتفرم‌های استریمینگ، توزیع و تبلیغ موسیقی بدون کمک یک شرکت ضبط برای هنرمندان آسان‌تر از همیشه شده است. این امر منجر به انفجاری از صداها و سبک‌های جدید و همچنین تأکید مجدد بر اخلاق DIY (خودت انجام بده) و ایجاد جامعه شده است.
یکی از عوامل کلیدی در این ترند، دموکراتیزه شدن صنعت موسیقی است. اینترنت به هر کسی امکان ایجاد و توزیع موسیقی را داده است و بسیاری از هنرمندان ترجیح می‌دهند مسیر مستقل را انتخاب کنند تا کنترل خلاقانه بر کار خود را حفظ کنند. علاوه بر این، ظهور سرویس‌های استریمینگ، دسترسی هنرمندان مستقل به مخاطبان جهانی را آسان‌تر کرده است و بسیاری با ایجاد یک پایگاه طرفداران اختصاصی از طریق رسانه‌های اجتماعی و سایر کانال‌های آنلاین به موفقیت دست یافته‌اند.
ظهور هنرمندان مستقل تأثیر قابل توجهی بر کل صنعت موسیقی داشته است. این امر رقابت را افزایش داده و منجر به تنوع بیشتری در صداها و سبک‌ها شده است. علاوه بر این، منجر به مدل‌های کسب‌وکار جدیدی مانند فروش مستقیم به طرفداران و تأمین مالی جمعی شده است که به هنرمندان مستقل امکان می‌دهد بدون نیاز به یک شرکت ضبط سنتی، درآمد کسب کنند.
با این حال، هنرمند مستقل بودن چالش‌های خاص خود را نیز دارد. بدون حمایت و منابع یک شرکت ضبط، هنرمندان مستقل اغلب باید نقش‌های متعددی را بر عهده بگیرند، مانند رزرو تورهای خود، تبلیغ موسیقی و مدیریت امور مالی خود. علاوه بر این، از آنجایی که هنرمندان مستقل به اندازه هنرمندانی که با یک شرکت ضبط قرارداد دارند، دیده نمی‌شوند و بازاریابی آن‌ها به اندازه آن‌ها نیست، ممکن است برای آن‌ها سخت‌تر باشد که در صنعت نامی برای خود دست و پا کنند.
به طور کلی، ظهور هنرمندان مستقل در صنعت موسیقی یک تحول مثبت بوده است، زیرا منجر به یک چشم‌انداز موسیقی متنوع‌تر و پویا شده است. در حالی که هنرمند مستقل بودن چالش‌های خاص خود را دارد، بسیاری از هنرمندان با کنترل بر حرفه خود و ایجاد یک پایگاه طرفداران اختصاصی به موفقیت دست یافته‌اند. در نتیجه، احتمالاً صنعت شاهد ظهور هنرمندان مستقل بیشتری در سال‌های آینده خواهد بود.
درباره تأثیر سرویس‌های استریمینگ بر صنعت موسیقی.
سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای، اپل موزیک و تایدل تأثیر بسزایی بر صنعت موسیقی داشته‌اند. آن‌ها نحوه گوش دادن به موسیقی را متحول کرده‌اند و کشف هنرمندان و آهنگ‌های جدید را آسان‌تر از همیشه کرده‌اند. در واقع، استریمینگ در حال حاضر بیش از نیمی از کل مصرف موسیقی در ایالات متحده را به خود اختصاص داده است و به سرعت در حال تبدیل شدن به فرم غالب مصرف موسیقی در سراسر جهان است.
یکی از بزرگترین تأثیرات سرویس‌های استریمینگ بر صنعت موسیقی، تغییر تمرکز به مدل‌های کسب‌وکار سازگار با استریمینگ است. هنرمندان و شرکت‌های ضبط اکنون بر انتشار موسیقی که در پلتفرم‌های استریمینگ عملکرد خوبی داشته باشد، تمرکز می‌کنند تا اینکه به فروش آلبوم یا کالاهای فیزیکی تکیه کنند. این امر منجر به تغییر در نحوه تولید موسیقی شده است، با تأکید بیشتر بر تک‌آهنگ‌ها و آلبوم‌های کوتاه‌تر و همچنین تمرکز بیشتر بر لیست‌های پخش و گزینش.
سرویس‌های استریمینگ همچنین صنعت موسیقی را دموکراتیزه کرده‌اند و دسترسی هنرمندان مستقل به مخاطبان جهانی را آسان‌تر کرده‌اند. هنرمندان دیگر نیازی به تکیه بر شرکت‌های ضبط برای توزیع موسیقی خود ندارند و می‌توانند آهنگ‌های خود را مستقیماً در پلتفرم‌های استریمینگ آپلود کنند. در نتیجه، شاهد موفقیت هنرمندان مستقل بیشتری از طریق ایجاد یک پایگاه طرفداران اختصاصی از طریق سرویس‌های استریمینگ هستیم.
با این حال، سرویس‌های استریمینگ چالش‌هایی را نیز برای صنعت موسیقی ایجاد کرده‌اند. یکی از بزرگترین مسائل این است که درآمد استریمینگ اغلب کمتر از اشکال سنتی مصرف موسیقی مانند فروش آلبوم یا دانلود دیجیتال است. این امر منجر به کاهش درآمد کلی برای صنعت موسیقی شده و برای برخی از هنرمندان سخت‌تر کرده است که از موسیقی خود درآمد کسب کنند. علاوه بر این، سرویس‌های استریمینگ منجر به کاهش ارزش موسیقی شده‌اند، زیرا شنوندگان می‌توانند به یک کتابخانه گسترده از آهنگ‌ها با هزینه اشتراک ماهانه کم دسترسی داشته باشند.
به طور کلی، سرویس‌های استریمینگ تأثیر بسزایی بر صنعت موسیقی داشته‌اند و نحوه گوش دادن به موسیقی و نحوه تولید و مصرف آن را متحول کرده‌اند. در حالی که آن‌ها فرصت‌های جدیدی را برای هنرمندان مستقل باز کرده‌اند، چالش‌هایی را نیز برای صنعت ایجاد کرده‌اند. احتمالاً صنعت موسیقی به تکامل و سازگاری خود ادامه خواهد داد زیرا سرویس‌های استریمینگ به شکل‌گیری نحوه مصرف و تجربه موسیقی ادامه می‌دهند.

سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای، اپل موزیک و تایدل نحوه گوش دادن به موسیقی را متحول کرده‌اند و کشف هنرمندان و آهنگ‌های جدید را آسان‌تر از همیشه کرده‌اند. استریمینگ در حال حاضر بیش از نیمی از کل مصرف موسیقی در ایالات متحده را به خود اختصاص داده است.
ظهور هنرمندان مستقل در صنعت موسیقی یک ترند مهم در سال‌های اخیر بوده است، با ظهور اینترنت و گسترش پلتفرم‌های استریمینگ، توزیع و تبلیغ موسیقی بدون کمک یک شرکت ضبط برای هنرمندان آسان‌تر از همیشه شده است.
ظهور هنرمندان مستقل منجر به یک تنوع بیشتر در صداها و سبک‌ها شده است. علاوه بر این، منجر به مدل‌های کسب‌وکار جدیدی مانند فروش مستقیم به طرفداران و تأمین مالی جمعی شده است که به هنرمندان مستقل امکان می‌دهد بدون نیاز به یک شرکت ضبط سنتی، درآمد کسب کنند.
سرویس‌های استریمینگ منجر به تغییر تمرکز به مدل‌های کسب‌وکار سازگار با استریمینگ شده‌اند. هنرمندان و شرکت‌های ضبط اکنون بر انتشار موسیقی که در پلتفرم‌های استریمینگ عملکرد خوبی داشته باشد، تمرکز می‌کنند تا اینکه به فروش آلبوم یا کالاهای فیزیکی تکیه کنند.
سرویس‌های استریمینگ همچنین صنعت موسیقی را دموکراتیزه کرده‌اند و دسترسی هنرمندان مستقل به مخاطبان جهانی را آسان‌تر کرده‌اند.
سرویس‌های استریمینگ چالش‌هایی را نیز برای صنعت موسیقی ایجاد کرده‌اند، مانند درآمد کمتر نسبت به اشکال سنتی مصرف موسیقی و کاهش ارزش موسیقی.

چه ترندهای مهمی در صنعت موسیقی در سال‌های اخیر وجود داشته است؟ پاسخ: برخی از مهم‌ترین ترندهای سال‌های اخیر شامل ظهور سرویس‌های استریمینگ مانند اسپاتیفای، اپل موزیک و تایدل و ظهور هنرمندان مستقل است. استریمینگ در حال حاضر بیش از نیمی از کل مصرف موسیقی در ایالات متحده را به خود اختصاص داده است و هنرمندان مستقل به طور فزاینده‌ای برجسته می‌شوند.
ظهور هنرمندان مستقل چه تأثیری بر صنعت موسیقی داشته است؟ پاسخ: ظهور هنرمندان مستقل منجر به تنوع بیشتر در صداها و سبک‌ها و همچنین مدل‌های کسب‌وکار جدیدی مانند فروش مستقیم به طرفداران و تأمین مالی جمعی شده است. علاوه بر این، ظهور هنرمندان مستقل رقابت را افزایش داده و منجر به یک چشم‌انداز موسیقی پویا شده است. با این حال، چالش‌هایی نیز ایجاد کرده است، مانند نیاز هنرمندان مستقل به بر عهده گرفتن نقش‌های متعدد و دشواری در کسب نام و نشان در صنعت.
ظهور سرویس‌های استریمینگ چه تأثیری بر صنعت موسیقی داشته است؟ پاسخ: سرویس‌های استریمینگ نحوه گوش دادن به موسیقی و نحوه تولید و مصرف آن را متحول کرده‌اند. سرویس‌های استریمینگ منجر به تغییر تمرکز به مدل‌های کسب‌وکار سازگار با استریمینگ شده‌اند و دسترسی هنرمندان مستقل به مخاطبان جهانی را آسان‌تر کرده‌اند. آن‌ها همچنین چالش‌هایی را برای صنعت ایجاد کرده‌اند، مانند درآمد کمتر نسبت به اشکال سنتی مصرف موسیقی و کاهش ارزش موسیقی.

یک پلتفرم موسیقی جامع یک سرویس دیجیتال است که طیف گسترده‌ای از ویژگی‌ها و ابزارها را برای هنرمندان و علاقه‌مندان به موسیقی ارائه می‌دهد. این پلتفرم‌ها معمولاً شامل ویژگی‌هایی مانند استریمینگ موسیقی، زمان‌بندی و رزرو اجرا، ادغام فروش بلیط و عملکرد استریمینگ زنده درون برنامه‌ای هستند. ابزارهای اجرای زنده، مانند ابزارهایی که توسط پلتفرم‌های موسیقی جامع ارائه می‌شوند، برای هنرمندان مهم هستند زیرا راهی را برای هنرمندان فراهم می‌کنند تا با طرفداران خود ارتباط برقرار کنند و از طریق رویدادهای زنده موسیقی خود را تبلیغ کنند. این ابزارها همچنین برنامه‌ریزی و اجرای اجراهای زنده، چه حضوری و چه آنلاین را برای هنرمندان آسان‌تر می‌کنند. به طور کلی، پلتفرم‌های موسیقی جامع با ارائه منابع لازم برای تبلیغ و اجرای موثر موسیقی، می‌توانند به هنرمندان کمک زیادی کنند.
منبع: https://jubal.baronsa.dev/6c5t


گرکзит چیست؟
گرکзит، که مخفف "خروج یونان" است، به خروج احتمالی یونان از منطقه یورو و بازگشت به دراخما به عنوان ارز رسمی به جای یورو اشاره دارد.

نکات کلیدی

گرکзит، که مخفف "خروج یونان" است، به خروج احتمالی یونان از منطقه یورو و بازگشت به دراخما به عنوان ارز رسمی به جای یورو اشاره دارد.
گرکзит به عنوان یک راه حل قابل اجرا برای بحران بدهی این کشور، در اوایل سال 2012 مورد توجه قرار گرفت و از آن زمان تاکنون در اصطلاحات مالی رایج شده است.
دولت یونان گرکзит را رد کرد و در عوض، چندین دور وام نجات از منطقه یورو به همراه اجرای اقدامات ریاضتی دریافت کرد.

درک گرکзит
گرکзит در اوایل سال 2012 مورد توجه قرار گرفت و برای سال‌ها پس از آن در اصطلاحات مالی باقی ماند. بسیاری از کارشناسان و حتی برخی از شهروندان یونانی این ایده را مطرح کردند که یونان باید به عنوان یک راه حل قابل اجرا برای بحران بدهی این کشور از منطقه یورو خارج شود.
ترک یورو و بازگرداندن دراخما به یونان به عنوان راهی برای کمک به یونان برای رهایی از آستانه ورشکستگی تلقی می‌شد. کاهش ارزش دراخما می‌توانست سرمایه‌گذاری خارجی را تشویق کند و به سایر اروپایی‌ها اجازه دهد با پرداخت به یورو، که گران‌تر است، با هزینه کمتری از یونان بازدید کنند. به این ترتیب، حامیان استدلال می‌کردند که اقتصاد یونان در کوتاه مدت آسیب خواهد دید، اما در نهایت می‌تواند با کمک کمتر از سایر کشورهای منطقه یورو و صندوق بین‌المللی پول (IMF) بهبود یابد، شاید حتی سریع‌تر از طریق وام‌های نجات منطقه یورو.
با این حال، مخالفان استدلال می‌کردند که بازگشت به دراخما منجر به یک انتقال اقتصادی بسیار دشوار و استانداردهای زندگی بسیار پایین‌تر می‌شود که می‌تواند منجر به ناآرامی‌های مدنی بیشتر شود. برخی در اروپا نگران بودند که گرکзит حتی ممکن است یونان را به سمت قدرت‌های خارجی سوق دهد که ممکن است با منافع منطقه یورو همسو نباشند.
مخالفان گرکзит به نظر می‌رسد پیروز شده‌اند، حداقل در سال‌هایی که از آغاز بحث در مورد گرکзит می‌گذرد. تا سال 2021، یونان با کمک وام‌های نجات در سال‌های 2010، 2012 و 2015 در منطقه یورو باقی مانده است. اگرچه اصطلاح گرکзит دیگر به اندازه قبل در تیترها ظاهر نمی‌شود، اما برخی استدلال می‌کنند که گرکзит همچنان یک احتمال نهایی است. یونان همچنان به جذب سرمایه‌گذاری خارجی ادامه می‌دهد و بسیاری از اقدامات ریاضتی را اجرا کرده است.

ریشه‌های بحران بدهی یونان
گرکзит به مشکلات دیرینه یونان مانند بدهی بالای دولت، فرار مالیاتی و فساد دولتی اشاره دارد. یونان برای اولین بار در سال 2001 به منطقه یورو پیوست، اما دولت آن تنها سه سال بعد فاش کرد که داده‌های اقتصادی برای اطمینان از ورود این کشور به منطقه یورو دستکاری شده است.
هنگامی که بحران مالی جهانی فرا رسید، بسیاری از مشکلات ساختاری یونان را آشکار کرد. تولید ناخالص داخلی (GDP) یونان در سه ماهه اول سال 2009 به میزان 4.7 درصد کاهش یافت و کسری به بیش از 12 درصد تولید ناخالص داخلی رسید. این کشور پس از آن با مجموعه‌ای از تنزل رتبه اعتباری مواجه شد که در نهایت منجر به کاهش رتبه بدهی یونان به رتبه ضعیف توسط استاندارد اند پورز شد، که باعث افزایش بازده اوراق قرضه این کشور شد و نشان دهنده بی‌ثباتی مالی شدید بود.

ریاضت و وام‌های نجات
در ازای دریافت چندین وام نجات برای جلوگیری از ورشکستگی، یونان مجبور شد با اقدامات ریاضتی موافقت کند. اولین دور ریاضت در سال 2010 حقوق بخش دولتی را کاهش داد، سن بازنشستگی حداقل را افزایش داد و قیمت سوخت را افزایش داد. اقدامات بعدی در طول سه سال بعد، حقوق بخش دولتی را بیشتر کاهش داد، حداقل دستمزد یونان را کاهش داد، پرداخت‌های بازنشستگی را کاهش داد، هزینه‌های دفاعی را کاهش داد و مالیات‌ها را افزایش داد. در نتیجه، نرخ بیکاری در پاییز سال 2013 به تقریباً 28 درصد رسید، که بسیار بالاتر از میانگین 11 درصد برای کل منطقه یورو بود.
یکی از انتقادات به وام‌های نجات این است که بخش کمی از این پول به طور مستقیم به کمک به شهروندان یونانی اختصاص یافته است. در عوض، بیشتر آن از طریق یونان عبور کرده و به بازپرداخت بدهی‌داران یونان، که بیشتر آنها بانک‌هایی در سایر کشورهای اروپایی هستند، کمک کرده است. آلمان، به عنوان مثال، بزرگترین مشارکت کننده در بسته‌های نجات یونان بوده است و بانک‌های آن نیز بزرگترین سرمایه‌گذاران در اوراق قرضه یونان هستند.

بهبودی یونان
نااطمینانی اقتصادی و مالی در یونان از بدترین روزهای بحران به طور قابل توجهی بهبود یافته است. در آگوست 2018، مقامات دولتی اعلام کردند که این کشور با موفقیت از آخرین برنامه وام نجات خود خارج شده است. پایان دادن به برنامه‌های وام نجات به یونان اجازه داد تا در سال 2019 برای اولین بار در نه سال گذشته اوراق قرضه 10 ساله بفروشد. این رویداد یک نقطه عطف در بهبودی یونان است زیرا به این کشور اجازه می‌دهد تا پول جمع‌آوری کند و سفر طولانی خود را برای بازپس‌گیری حاکمیت اقتصادی ادامه دهد.
به نظر می‌رسید که اقتصاد در حال ورود به دوره‌ای از بهبودی متوسط از مشکلات اقتصادی قابل توجه خود در سال‌های 2010-2016 است. با این حال، مانند بسیاری از کشورهای دیگر، یونان در سال 2020 به دلیل همه‌گیری جهانی COVID-19 یک رکود عمیق را تجربه کرد. متأسفانه، این امر منجر به افزایش بدهی عمومی این کشور شد که از قبل به طور سرسام‌آوری بالا بود. کارشناسان تخمین می‌زنند که بهبودی کامل تنها پس از سال 2021 امکان‌پذیر خواهد بود.


پیامد فروپاشی منطقه یورو یکی از بزرگ‌ترین نامعلوم‌های بحران اقتصادی کنونی است. یِنس نوردویگ می‌نویسد که اگرچه در گذشته نمونه‌هایی از فروپاشی اتحادیه‌های پولی وجود داشته است، اما مقیاس منطقه یورو و اهمیت آن برای اقتصاد جهانی، چنین رویدادی را بی‌سابقه خواهد کرد. حتی اگر فروپاشی محدود به اقتصادهای مشکل‌دار منطقه یورو یعنی یونان، ایرلند، ایتالیا، پرتغال و اسپانیا شود، باز هم هیچ نمونه تاریخی مشابهی وجود نخواهد داشت.

اگر به گذشته نگاه کنیم، نمونه‌های زیادی از اتحادیه‌های پولی که از هم پاشیده شده‌اند، وجود دارد. با این حال، استنباط بر اساس انحلال‌های قبلی اتحادیه‌های پولی باید با احتیاط فراوان صورت گیرد.

با بررسی دقیق‌تر، تفاوت‌های مهمی بین شرایطی که منطقه یورو اکنون با آن روبرو است و شرایطی که سایر اتحادیه‌های پولی در آستانه فروپاشی با آن مواجه بودند، وجود دارد. مشکل اصلی در به کارگیری مطالعات تاریخی برای تحلیل فروپاشی منطقه یورو این است که فروپاشی‌های قبلی اتحادیه‌های پولی معمولاً شامل کشورهایی می‌شد که تأثیر کمتری بر بازارهای جهانی و اقتصادها نسبت به منطقه یورو امروزی داشتند.

اولاً، منطقه یورو از نظر اقتصادی و بازارهای مالی، نقش مهمی در سطح جهانی ایفا می‌کند. کشورهای منطقه یورو تقریباً ۲۰ درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تشکیل می‌دهند و کشورهای GIIPS (یونان، ایرلند، ایتالیا، پرتغال و اسپانیا) به تنهایی ۶.۷ درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص می‌دهند. در نمودار زیر، اندازه اقتصاد منطقه یورو را با اندازه اقتصادی اتحادیه‌های پولی قبلی که با فروپاشی مواجه شده‌اند، به صورت درصدی از تولید ناخالص داخلی جهان در زمان فروپاشی مقایسه می‌کنیم. شکل ۱ به وضوح نشان می‌دهد که منطقه یورو هم از نظر تولید ناخالص داخلی (اندازه حباب) و هم از نظر تولید ناخالص داخلی واقعی سرانه (مقدار محور عمودی) برجسته است و سهم بی‌سابقه‌ای از اقتصاد جهانی را در مقایسه با اتحادیه‌های پولی از هم گسیخته قبلی به خود اختصاص داده است.

[شکل ۱: زمان‌بندی، اندازه و سطح توسعه در فروپاشی‌های قبلی اتحادیه‌های پولی]

توجه: اندازه حباب‌ها نشان‌دهنده تولید ناخالص داخلی (به دلار آمریکا) به عنوان سهمی (%) از تولید ناخالص داخلی جهان در زمان فروپاشی است. تولید ناخالص داخلی سرانه در زمان فروپاشی به دلار سال ۲۰۰۵ اندازه‌گیری می‌شود و ما برای اهداف نمایشی، یک فروپاشی کامل منطقه یورو، یک فروپاشی محدود که فقط شامل کشورهای GIIPS می‌شود و خروج یک‌جانبه یونان در سال ۲۰۱۲ را گنجانده‌ایم. تولید ناخالص داخلی منطقه یورو و اتحاد جماهیر شوروی سرانه به عنوان میانگین مقادیر برای کشورهای تشکیل‌دهنده اتحادیه‌های پولی محاسبه می‌شود. به دلیل محدودیت‌های داده، فقط اتریش از فروپاشی اتریش-مجارستان گنجانده شده است.

منبع: محاسبات نویسنده، جداول جهانی پن، بانک جهانی، موسسه پیترسون برای اقتصاد بین‌الملل، کتاب حقایق جهان سیا

با این حال، تولید اقتصادی تنها یک معیار از اهمیت منطقه یورو در اقتصاد جهانی است. اگر به اندازه بازارهای مالی منطقه یورو نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که اهمیت نسبی منطقه یورو حتی بیشتر است. به عنوان مثال، بانک‌های منطقه یورو ۳۵ درصد از دارایی‌های بانکی جهانی و ۳۴ درصد از وام‌دهی بین‌المللی را تشکیل می‌دهند. در مقابل، اتحاد جماهیر شوروی (که بزرگترین فروپاشی اتحادیه پولی از بین G7 است که ما مطالعه کرده‌ایم) در زمان فروپاشی اتحادیه پولی خود، ادغام چندانی در سیستم مالی جهانی نداشت.

[شکل ۲: موقعیت‌های مالی و اقتصادی فروپاشی‌های اتحادیه‌های پولی]

توجه: معیار جهانی بازار بدهی از نظرسنجی مک‌کینزی بر اساس داده‌های Dealogic، BIS، SIFMA، S&P و تجزیه و تحلیل اختصاصی مک‌کینزی اتخاذ شده است.

منبع: محاسبات نویسنده، بانک جهانی، بلومبرگ، BIS، جداول جهانی پن، موسسه پیترسون برای اقتصاد بین‌الملل، کتاب حقایق جهان سیا

اندازه بزرگ بازارهای مالی منطقه یورو نه تنها ناشی از حجم اقتصادی منطقه است، بلکه ناشی از درجه بسیار بالای توسعه مالی در منطقه نیز هست. یکی از استدلال‌ها برای ایجاد منطقه یورو این بود که منجر به ادغام بازارهای مالی، بهبود نقدینگی و کارایی شود. تولید ناخالص داخلی سرانه در منطقه یورو حدود ۵ برابر بیشتر از میانگین مشاهده شده در نمونه‌های قبلی فروپاشی اتحادیه‌های پولی است.

علاوه بر این، تفاوت‌های قابل توجهی بین فروپاشی منطقه یورو و فروپاشی‌های قبلی اتحادیه‌های پولی در رابطه با تحرک سرمایه وجود خواهد داشت. این تا حدی به دلیل پیشرفت در فناوری است که جابجایی سرمایه فرامرزی را بسیار آسان کرده است. محیط نظارتی نیز مهم است، زیرا جابجایی سرمایه در داخل منطقه یورو بدون محدودیت است (همانطور که در معاهدات تأسیس تعیین شده است). به نوبه خود، شرایط جدید خطر فرار سرمایه را در این سناریوی فروپاشی تعیین می‌کند. تحرک بسیار بیشتر سرمایه، هزینه‌های انتقال را به طور تصاعدی بالاتر از نمونه‌های تاریخی ایجاد می‌کند.

در نهایت، می‌خواهیم تأکید کنیم که نقش یورو به عنوان یک ارز بین‌المللی مهم، مسائل جدیدی را در ارتباط با فروپاشی ایجاد می‌کند که در دوره‌های قبلی فروپاشی اتحادیه‌های پولی وجود نداشته است. حدود ۲۰ تریلیون یورو قراردادهایی با نام یورو در خارج از حوزه قضایی منطقه یورو وجود دارد، هنگامی که اوراق قرضه تحت قوانین خارجی، توافقنامه‌های وام بین‌المللی و مشتقات ارزی را در نظر بگیریم. تغییر نام مجدد کارآمد و منصفانه همه این قراردادها در یک سناریوی فروپاشی کامل که یورو از بین می‌رود، بسیار دشوار خواهد بود.

قبل از اینکه یورو به وجود بیاید، واحد پولی اروپا (ECU) واحد حساب در اتحادیه اروپا بود. هنگامی که یورو در سال ۱۹۹۹ متولد شد، تعهدات ECU به یورو تغییر نام دادند. یک فروپاشی کامل منطقه یورو دوباره نیازمند فرآیند تغییر نام مجدد خواهد بود و یک ECU جدید می‌تواند فرآیند تغییر نام مجدد منظم‌تری را برای مجموعه وسیعی از قراردادها و تعهدات فعلی به یورو تسهیل کند.

ما معتقدیم که یک مکانیسم ECU-2 که با استفاده از یک دستورالعمل اتحادیه اروپا ایجاد شده است، بهترین راه برای جلوگیری از هرج و مرج کامل تغییر نام مجدد است. اما چنین مکانیسمی به سختی فرآیند را هموار می‌کند. با این حال، در غیاب یک مکانیسم کارآمد برای تغییر نام مجدد سریع قراردادهای قانون بین‌الملل، احتمالاً یک انجماد کامل سیستم مالی جهانی پس از یک فروپاشی کامل رخ خواهد داد.

یک فرآیند فروپاشی نامنظم می‌تواند ادامه همکاری در سطح اتحادیه اروپا را دشوار کند و منجر به معکوس شدن دهه‌ها ادغام تجاری شود. همچنین مسئله گسترده‌تر سطح بی‌سابقه بدهی در کشورهای توسعه‌یافته، از جمله کشورهای منطقه یورو وجود دارد. این بدان معنا نیست که درک تجربیات تاریخی بی‌فایده است. بسیاری از نظریه‌های اساسی اقتصادی زیربنایی یکسان هستند، حتی اگر پارامترهای کلیدی در زمینه منطقه یورو متفاوت باشند.

اما باید هنگام تجزیه و تحلیل تجربه فروپاشی‌های قبلی اتحادیه‌های پولی احتیاط کرد. دلایل متعددی وجود دارد که فروپاشی منطقه یورو شامل مسائل کاملاً متفاوت و پیچیده‌تری نسبت به فروپاشی‌های پس از اتحادیه پولی است و می‌تواند آسیب بیشتری به اقتصاد کشورهای عضو وارد کند، اگر به طور کارآمد و سنجیده مدیریت نشود.

[شکل ۳: انحلال‌های تاریخی اتحادیه‌های پولی]

توجه: آمار نشان‌دهنده مقادیر در زمان فروپاشی است. این لیست فروپاشی اتحادیه پولی شامل ۶۷ کشوری است که از یک اتحادیه پولی خارج شده‌اند (۱۹۱۸- تا کنون)، بر اساس لیستی که اندرو کی. رز در مطالعه خود با عنوان Checking Out: Exits from Currency Unions (2007) تهیه کرده است. علاوه بر کشورهایی در لیست او، ما فروپاشی اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۸ و فروپاشی منطقه روبل در سال ۱۹۹۲ را نیز در نظر می‌گیریم. ارقام تجمعی منطقه یورو شامل همه ۱۷ کشوری است که در حال حاضر از یورو به عنوان ارز خود استفاده می‌کنند.

منبع: محاسبات نویسنده، رز (۲۰۰۷)، جداول جهانی پن، بانک جهانی، موسسه پیترسون برای اقتصاد بین‌الملل

لطفاً قبل از ارسال نظر، سیاست نظرات ما را مطالعه کنید.

توجه: این مقاله دیدگاه‌های نویسنده را بیان می‌کند و موضع EUROPP – سیاست و سیاست اروپا یا مدرسه اقتصاد لندن را نشان نمی‌دهد.

آدرس اینترنتی کوتاه شده برای این پست: http://bit.ly/PI27D9

_________________________________
درباره نویسنده
یِنس نوردویگ
یِنس نوردویگ رئیس تحقیقات درآمد ثابت، آمریکا و رئیس جهانی استراتژی ارز خارجی در بانک سرمایه‌گذاری جهانی نومورا است. او برای دو سال متوالی (۲۰۱۱ و ۲۰۱۲) توسط Institutional Investor به عنوان شماره ۱ در FX رتبه‌بندی شده است. همراه با هم‌نویس نیک فیروزی، ارائه او بخشی از لیست نهایی پنج نفره برای جایزه اقتصاد ولفسون در سال ۲۰۱۲ بود.


مذاکرات بسیار دشوار بین یونان و تامین‌کنندگان مالی اروپایی‌اش، بسیاری را به این حدس و گمان واداشته است که یونان از اتحادیه پولی خارج شود یا باید خارج شود. (که اغلب به عنوان "برگزیت" شناخته می‌شود.) در این صورت، یونان دوباره کنترل نرخ ارز و سیاست‌های نرخ بهره خود را به دست خواهد آورد. به طور کلی، این موضوع با این فرض همراه است که یونان تصمیم به نکول یا بازسازی اساسی تعهدات بدهی بسیار بزرگ خود به کشورهای و موسسات اروپایی و احتمالاً به صندوق بین‌المللی پول می‌گیرد. علاوه بر این، همه فرض می‌کنند که با خروج از اتحادیه پولی، کاهش ارزش قابل توجهی در ارز رخ خواهد داد تا کالاهای و خدمات یونانی در بازارهای جهانی رقابتی‌تر شوند، که اهمیت زیادی پیدا می‌کند زیرا احتمالاً تامین مالی خارجی برای مدتی خشک خواهد شد.

برگزیت یک رویداد سرنوشت‌ساز خواهد بود که پیامدهای مهمی برای اقتصاد یونان، سیاست و نقش ژئوپلیتیکی آن خواهد داشت و ممکن است آن را حتی بیشتر به روسیه نزدیک کند. علاوه بر این، برگزیت نشان خواهد داد که کشورهای با مشکل می‌توانند از اتحادیه پولی خارج شوند، که پیامدهایی برای بقیه اروپا، به ویژه در مناطق بحرانی خواهد داشت. علاوه بر اثرات اقتصادی مانند افزایش نرخ بهره، ممکن است اثرات عمیقی بر سیاست در اسپانیا، ایرلند، ایتالیا و حتی فرانسه داشته باشد. روابط در داخل اتحادیه اروپا (EU) نیز قطعاً تحت تأثیر قرار خواهد گرفت، که ممکن است منجر به یکپارچگی بیشتر شود، اما بسته به شرایط غیرقابل پیش‌بینی، ممکن است بی‌هماهنگی بیشتری ایجاد کند.

من معتقدم که احتمال برگزیت کم است، حدود 5 تا 10 درصد، و اجماع بازارهای مالی نیز در همین محدوده به نظر می‌رسد، اگرچه تحلیلگران و سرمایه‌گذارانی وجود دارند که احتمال بیشتری را پیش‌بینی می‌کنند. با این حال، ارزش بررسی این موضوع دارد که برگزیت چگونه ممکن است رخ دهد، به ویژه از آنجایی که تصورات غلط زیادی در این زمینه وجود دارد.

نکته اصلی که باید درک شود این است که برگزیت، در صورت وقوع، احتمالاً با اکراه فراوان و به صورت مرحله‌ای انجام خواهد شد. یونان شروع به پرداخت بخشی از قبوض خود با یک سند تعهد جدید خواهد کرد که به یک شبه ارز تبدیل می‌شود و کنترل سرمایه را اعمال می‌کند، اما با این امید که همه این مراحل پس از آن بتوانند معکوس شوند، هنگامی که مذاکرات نتیجه‌ای را به همراه داشته باشد که به کشور اجازه دهد در اتحادیه پولی بماند. بخش عمده این مقاله به بررسی جزئیات این خروج مرحله‌ای خواهد پرداخت.

نکته کلیدی دوم این است که حدس و گمان زیادی در مورد نحوه وقوع برگزیت وجود دارد. بنیانگذاران اتحادیه پولی عمداً پل‌های پشت سر خود را سوزاندند تا خروج هر کشوری را تا حد امکان دردناک و بعید کنند. آنها فروپاشی توافقات ارزی قبلی، مانند "مکانیسم نرخ ارز" دهه 1980 و اوایل دهه 1990 را دیده بودند، زیرا یک یا چند کشور اراده یا توانایی انجام کاری را که برای ماندن در آن لازم بود، از دست دادند. آنها مصمم بودند که هیچ راه پس‌گردانی را باز نگذارند.

بنابراین، هیچ سازوکاری قانونی برای خروج از اتحادیه پولی وجود ندارد، مگر اینکه یونان تصمیم به خروج کامل از اتحادیه اروپا بگیرد. سازوکارهایی برای خروج داوطلبانه از اتحادیه اروپا وجود دارد، اما آنها دست و پا گیر، طولانی و برای یونان بسیار دردناک خواهند بود. (شاید تاکید بر این نکته ارزشمند باشد که هیچ سازوکاری برای خروج اجباری در معاهدات وجود ندارد، زیرا گاهی اوقات مفسران پیشنهاد بیرون راندن یونان را می‌دهند.) حتی اگر بتوان آن را به راحتی انجام داد، یونان از عضویت در اتحادیه اروپا سود زیادی می‌برد و با خروج، ضررهای بسیار بیشتری را متحمل خواهد شد. این کشور هر ساله کمک مالی قابل توجهی از اتحادیه اروپا دریافت می‌کند و توانایی یونان در وتوی اقدامات اتحادیه اروپا یکی از قوی‌ترین ابزارهای مذاکره بین‌المللی آن است. علاوه بر این، باید توافقات تجاری جدیدی را با اعضای سابق خود در زمانی که بیشتر آنها از یونان بسیار ناراضی هستند، مذاکره کند، که می‌تواند به طور جدی تجارت آن با سایر کشورهای اتحادیه اروپا را مختل کند. فراتر از این، امتیازات ارزشمندی نیز وجود دارد که در معرض خطر قرار می‌گیرند، مانند توانایی شهروندان یونانی برای رفت و آمد آزادانه در اتحادیه اروپا.

در تئوری، کشورهای عضو می‌توانند سازوکار جدیدی را برای خروج یونان طراحی کنند، اما این امر در بحبوحه بحران کاملاً غیرعملی خواهد بود، زیرا به توافق سریع و گسترده‌ای نیاز دارد که بسیار دشوار خواهد بود.

بدون سازوکاری برای خروج از اتحادیه پولی، برگزیت به صورت موردی رخ خواهد داد و ما مجبوریم حدس بزنیم چه اتفاقی خواهد افتاد. متأسفانه، تاریخ اطلاعات زیادی در مورد آنچه باید انتظار داشت به ما نمی‌دهد. ما تأثیر کاهش ارزش‌های شدید را درک می‌کنیم، مانند آنچه که با برگزیت همراه خواهد بود، زیرا نمونه‌های زیادی از این دست در طول زمان وجود داشته است. ما همچنین نمونه‌هایی مانند آرژانتین داریم که نشان می‌دهد چه اتفاقی می‌افتد وقتی کشوری ارزش پول خود را به پول کشور دیگری گره می‌زند و سپس آن پیوند شکسته می‌شود. اما خروج از یک ارز مشترک عناصر اضافی زیادی دارد، به ویژه سوالاتی در مورد اینکه کدام یورو به طور خودکار به ارز جدید تبدیل می‌شود و کدام بدهی‌ها به طور اجباری با ارز دیگری تعیین می‌شوند. یونان می‌تواند قانونی را تصویب کند که تمام بدهی‌های یورویی خانوارها و نهادهای یونانی را به ارز جدید تبدیل کند و احتمالاً این کار را خواهد کرد. با این حال، بدهی‌های خارجی زیادی وجود دارد که طرف خارجی به سادگی تصمیم یونان را نمی‌پذیرد، از جمله وام‌های قابل توجهی که به صراحت تحت قانون انگلیسی اداره می‌شوند، که احتمالاً بازتعیین تحت قانون یونانی را به رسمیت نمی‌شناسد. به همین ترتیب، بعید است که شرکای اروپایی یونان به سادگی قبول کنند که بدهی رسمی خود را با ارز جدید یونان به صورت یک به یک بازپرداخت کنند.

موارد معدودی وجود دارد که اتحادیه‌های ارزی از هم پاشیده شده‌اند، زیرا کشوری از هم جدا شده است، مانند اتحاد جماهیر شوروی یا چکسلواکی. با این حال، تغییر ارز به طور جدایی ناپذیری با تحولات بزرگتر گره خورده بود و ارزش درس‌هایی را برای مورد حاضر کاهش می‌داد.

دو سناریوی اصلی به نظر می‌رسد. نمایشی‌ترین و به دور از احتمال‌ترین سناریو این است که دولت یونان به طور ناگهانی از اتحادیه پولی خارج شود و ارز جدیدی را اعلام کند که معمولاً به عنوان "دراخما" پس از ارز قبلی شناخته می‌شود، اگرچه در واقع احتمالاً نام جدیدی انتخاب خواهد شد. تمام سپرده‌های بانکی، دارایی‌ها، تعهدات، درآمدها و پرداخت‌ها طبق قانون به دراخما تبدیل می‌شوند. یونان باید این کار را به سرعت و به طور غافلگیرانه، احتمالاً در یک آخر هفته انجام دهد تا از خروج سرمایه از کشور و برداشت سپرده‌ها از بانک‌ها جلوگیری کند.

این رویکرد مستقیم یک نتیجه با احتمال بسیار کم است، زیرا به طور موثر غیرقابل برگشت خواهد بود، خطرات زیادی را به همراه خواهد داشت، تقریباً به طور قطع در ابتدا منجر به رکود جدی می‌شود و حمایت سیاسی گسترده‌ای در یونان نخواهد داشت. نظرسنجی‌ها به طور مداوم نشان می‌دهند که اکثریت بزرگ یونانی‌ها مایل به پذیرش فداکاری‌های زیادی برای ماندن در اتحادیه پولی هستند. مطابق با این موضوع، سیریزا در طول مبارزات انتخاباتی خود بر مذاکرات سخت با بقیه اروپا تأکید کرد، اما با تعهد به ماندن در اتحادیه پولی.

بنابراین، اگر برگزیت اتفاق بیفتد، احتمالاً یک خروج مرحله‌ای و با اکراه خواهد بود. مرحله اول با هجوم به بانک‌ها و خروج سرمایه آغاز می‌شود که احتمالاً ناشی از شکست یا بن‌بست در مذاکرات اروپایی است که باعث می‌شود سرمایه‌گذاران و سپرده‌گذاران از برگزیت یا نکول بدهی بترسند. این امر می‌تواند با تصمیمی از سوی بانک مرکزی اروپا (ECB) برای توقف اجازه دادن به بانک مرکزی یونان برای ارائه کمک نقد اضطراری (ELA) به بانک‌های یونانی تسریع شود. ELA برنامه‌ای است که به بانک‌ها اجازه می‌دهد با استفاده از وثیقه‌های با کیفیت پایین‌تر از آنچه که معمولاً توسط ECB پذیرفته می‌شود، از بانک مرکزی خود وام بگیرند. بانک‌های یونانی بیشتر وثیقه‌های با کیفیت بالا را مصرف کرده‌اند، بنابراین برداشت سپرده‌های بزرگ بدون در دسترس بودن ELA به سرعت آنها را نقدینه‌ناقص می‌کند و یک بحران بانکی ایجاد می‌کند.

دولت یونان می‌تواند با تزریق سرمایه و نقدینگی بیشتر به بانک‌ها از طریق خرید سهام یا بدهی‌های بانکی فرعی، بانک‌ها را تقویت کند، اما این امر می‌تواند به سرعت ذخایر باقی‌مانده یورو دولت را مصرف کند. مرحله بعدی پرداخت سهام یا بدهی با اسناد تعهد، به یورو و با نرخ بهره پایین خواهد بود. هدف این است که آنها را با یورو واقعی جایگزین کنیم، هنگامی که یونانی‌ها به یک توافق تامین مالی جدید با همتایان اروپایی خود برسند. خود بانک‌ها ممکن است از یورو برای پرداخت به سپرده‌گذاران تمام شوند و دولت ممکن است مجبور شود اعلام کند که پرداخت بخشی از برداشت‌ها با این اسناد تعهد قابل قبول است. دولت ممکن است مجبور شود از اسناد تعهد برای سایر پرداخت‌ها استفاده کند، زیرا یورو تمام می‌شود. این اسناد تعهد به یک شبه ارز تبدیل می‌شوند، اما بدون شک در معاملات داوطلبانه با تخفیف قابل توجهی معامله می‌شوند و به کاهش ارز نزدیک می‌شوند که در صورت برگزیت کامل رخ می‌دهد.

دولت می‌تواند با اعمال کنترل سرمایه بر خروج یورو از کشور، از نیاز به اسناد تعهد جلوگیری کند یا آن را محدود کند. این گزینه‌ای است که در صورت بروز شرایط اضطراری تحت معاهدات اتحادیه اروپا در دسترس است و از سال 2013 در قبرس مورد استفاده قرار گرفته است. کنترل سرمایه البته هزینه‌های اقتصادی قابل توجهی دارد، زیرا به شدت انگیزه سرمایه‌گذاری ورودی را کاهش می‌دهد، در تجارت اختلال ایجاد می‌کند و عدم قطعیت‌های قانونی و سایر عدم قطعیت‌ها را ایجاد می‌کند. (به عنوان مثال، برخی از مشاغل ممکن است نتوانند تمام تعهدات خارجی خود را پرداخت کنند.) چنین کنترل‌هایی نیز اجتناب‌ناپذیر است تا حدی دور زده می‌شوند و مزایای آنها را کاهش می‌دهند.

محدودیت‌هایی می‌توان بر برداشت سپرده‌های بانکی اعمال کرد تا نیاز به اسناد تعهد کاهش یابد و از خروج سرمایه جلوگیری شود، زیرا بخش زیادی از آن سرمایه در ابتدا در یک حساب بانکی بوده است. این امر احتمالاً ضربه بزرگتری به اقتصاد نسبت به کنترل سرمایه وارد می‌کند، زیرا بسیاری از معاملات را مسدود می‌کند و مصرف خانوارها و مشاغل را به شدت کاهش می‌دهد.

این خروج شبه‌مرحله‌ای می‌تواند برای مدت طولانی ادامه یابد، اگرچه آسیب با گذشت زمان افزایش می‌یابد. راه حل‌های کوتاه‌مدت توسط خانوارها، مشاغل و دولت تمام می‌شود، در حالی که تحریفات اقتصادی تشدید می‌شود. اگر دولت یونان در قدرت بماند و نتواند به یک توافق قابل قبول با بقیه اروپا دست یابد که به آن اجازه دهد اقدامات اضطراری را لغو کند، ممکن است به نقطه‌ای برسد که به نظر برسد پذیرش واقعیت جدید و حرکت به سمت خروج واقعی از یورو ترجیح داده شود. به عنوان مثال، فشار کمتری برای کنترل‌های آسیب‌رسان بر خروج سرمایه یا برداشت سپرده‌ها وجود خواهد داشت، هنگامی که کاهش ارزش مورد ترس قبلاً رخ داده باشد.

اگر کنترل سرمایه و محدودیت‌های برداشت سپرده در حال اجرا باشد، نیازی به غافلگیری کمتری وجود دارد، اما هنوز هم مزایایی در برگزیت پنهانی وجود دارد. اگر مردم ببینند که خروج با زمان برای اقدام در حال رخ دادن است، ممکن است به روش‌های افراطی‌تر و احتمالاً غیرقانونی برای خارج کردن یوروهای خود از کشور روی آورند. پس از همه، خروج تقریباً به طور قطع با کاهش ارزش شدید همراه خواهد بود، به این معنی که یک یورو خارج از یونان بسیار ارزشمندتر از یک یورو سابق خواهد بود که در یونان به دام افتاده و به دراخما تبدیل شده است.

برخی استدلال می‌کنند که یونان در دراز مدت در خارج از اتحادیه پولی بهتر خواهد بود، اگرچه من به این موضوع متقاعد نیستم. به هر حال، شکی نیست که خروج منجر به رکود شدید خواهد شد، حداقل در کوتاه مدت تا زمانی که عدم قطعیت‌ها از بین بروند. بحث کامل در مورد هزینه‌ها و مزایای کوتاه‌مدت و بلندمدت برگزیت فراتر از دامنه این مقاله است.


پس از بحران مالی سال 2009، یونان به کانون مشکلات بدهی اروپا تبدیل شد. تا سال 2010، این کشور به سمت ورشکستگی پیش می‌رفت و ترس از یک بحران مالی دوم را برانگیخت. بسیاری اکنون خروج یونان از یورو، یا همان "گرکزیت" را به عنوان تنها راه حل برای پایان دادن به چرخه بدهی، بازپس‌گیری کنترل سیاست‌های پولی و تثبیت اقتصاد این کشور می‌بینند.

در پروژه GED، ما علل و اثرات زیربنایی بحران بدهی یونان را تجزیه و تحلیل می‌کنیم و با استفاده از جدیدترین ابزارها و روش‌ها، پویایی‌های اقتصادی جهانی را آشکار می‌سازیم.

تعریف گرکزیت

منطقه یورو یک اتحاد پولی است که از 19 کشور تشکیل شده که هر کدام یورو را به عنوان ارز واحد خود پذیرفته‌اند. نباید آن را با اتحادیه اروپا اشتباه گرفت، که یک اتحاد سیاسی-اقتصادی بدون ارز مشترک است - اگرچه، همه اعضای منطقه یورو همچنین عضو اتحادیه اروپا هستند.

برای پیوستن به منطقه یورو، اعضا باید مجموعه‌ای از معیارها را برآورده کنند و پس از تأیید، باید مجموعه‌ای از سیاست‌های مالی - از جمله پیمان ثبات و رشد اتحادیه اروپا - را اتخاذ کنند. طبق تعریف، گرکزیت به خروج یونان از این اتحاد پولی اشاره دارد.

تاریخچه نه چندان باستانی یونان: جدول زمانی گرکزیت

یونان در سال 2001 به عضویت منطقه یورو درآمد. با این حال، تا بحران مالی سال 2009، میزان مشکلات مالی این کشور آشکار نشد. در سال 2010، نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی یونان 146 درصد بود. چندین علت برای مشکلات بدهی یونان وجود دارد. اولین مورد، ناشی از یک سری فرار مالیاتی و فساد دولتی است.

گمان می‌رود این امر طی چندین دهه اتفاق افتاده و برای حفظ انطباق با دستورالعمل‌های پولی منطقه یورو، نادرست گزارش شده باشد. مورد دوم این است که هنگام پیوستن یونان به منطقه یورو، هزینه‌های نیروی کار آن به طور قابل توجهی افزایش یافت و کسری تجاری آن را افزایش داد. سوم: با وقوع بحران مالی، دو صنعت بزرگ یونان، کشتیرانی و گردشگری، به شدت کند شدند.

هنگامی که کسری‌های یونان آشکار شد، سرمایه‌گذاران نرخ بهره را در ازای وام‌هایی که یونان برای تحریک اقتصاد به آن نیاز داشت، افزایش دادند. این امر مشکل کسری یونان را بدتر کرد که به نوبه خود نرخ بهره را افزایش داد. در سال 2010، برای جلوگیری از گرکزیت، کمیسیون اروپا، بانک مرکزی اروپا (ECB) و صندوق بین‌المللی پول (IMF) با اقدامات ریاضتی مشروط، اصلاحات ساختاری و خصوصی‌سازی موافقت کردند.

با این حال، در سال بعد، رکود تشدید شد زیرا اقتصاد شروع به انقباض کرد و باعث بیکاری گسترده و رکود اقتصادی شد. برای کاهش این امر، در سال 2012 یک بسته کمک مالی دوم به مبلغ 130 میلیارد یورو صادر شد. به نظر می‌رسید که این امر در حال کار است تا اینکه در سال 2014 کشور دوباره به رکود بازگشت.

پس از آن، دولت چپ‌گرای سیریزا به رهبری الکسیس سیپراس با مأموریتی برای پایان دادن به ریاضتی که بسیاری آن را فلج‌کننده اقتصاد می‌دانستند، توسط مردم یونان انتخاب شد و در نتیجه، پرداخت وام‌ها به حالت تعلیق درآمد. یونان از آن زمان چندین رفراندوم برگزار کرده است. در 5 ژوئیه 2015، شهروندان یونانی به رد شرایط بسته کمک مالی رای دادند.

این امر باعث سقوط سهام شد زیرا احتمال گرکزیت افزایش یافت و همچنین منجر به بحران نقدینگی شد، با ادامه ارائه کمک‌های نقدینگی اضطراری توسط بانک مرکزی اروپا به بانک‌های یونانی. اگر یونان تمام پول خود را تمام کند، مجبور به چاپ ارز جایگزین خواهد شد - و این گرکزیت رسمی از منطقه یورو خواهد بود.

آیا یونان باید منطقه یورو را ترک کند؟

اگرچه منطقه یورو از نظر تجارت مزایایی دارد، اما معایبی نیز در به اشتراک گذاشتن یک ارز با 19 کشور دیگر وجود دارد. به طور خاص: سیاست پولی یونان، از جمله میزان پولی که می‌تواند چاپ کند، توسط بانک مرکزی اروپا کنترل می‌شود.

بسیاری از کشورها نگران هستند که افزایش میزان یورو در گردش منجر به تورم در سایر کشورهای منطقه یورو شود. با بازگرداندن دراخما از طریق گرکزیت، یونان کنترل سیاست پولی خود را به دست می‌آورد و می‌توانست طرح‌های مالی خود را اجرا کند.

بسیاری از اقتصاددانان پیشنهاد می‌کنند که ورشکستگی یونان در بلندمدت اجتناب‌ناپذیر است و به تعویق انداختن آن به اقتصاد یونان و وام‌دهندگان اتحادیه اروپا آسیب می‌رساند. در GED، ما از جدیدترین ابزارها و روش‌ها برای پیش‌بینی پویایی‌های اقتصادی استفاده می‌کنیم.

شبیه‌سازی‌های مدل VIEW ما پیش‌بینی می‌کنند که کاهش 50 درصدی ارزش پول یونان، نسبت بدهی دولت را به دراخما جدید افزایش می‌دهد، زیرا این بدهی قبلاً به یورو تعیین شده بود.

در حالی که این ممکن است در ابتدا دشوار باشد، در نهایت اقتصاد یونان را تقویت می‌کند و همچنین انسجام را در منطقه یورو تقویت می‌کند - و آن را قادر می‌سازد تا با چالش‌های مالی دیگری که باقی مانده‌اند، مقابله کند.

با این حال، تغییر ارز مشکلاتی دارد. اگر، همانطور که در مورد گرکزیت مورد انتظار است، انتظار می‌رود ارز جایگزین در برابر یورو کاهش یابد، این می‌تواند منجر به هجوم به بانک‌ها شود زیرا مردم برای برداشت یورو با ارزش‌تر عجله می‌کنند و فشار بیشتری بر اقتصاد وارد می‌کنند.

احتمال گرکزیت و بازگرداندن دراخما کاهش یافته، قبلاً باعث شده است که بسیاری از مردم یوروهای خود را از بانک‌های این کشور خارج کنند. در نه ماه منتهی به مارس 2012، سپرده‌های بانکی یونان 13 درصد کاهش یافته بود.

اثر دومینو: تأثیر گسترده گرکزیت

از لرزش‌های اقتصادی جزئی تا رکود جهانی، پیامدهای پیش‌بینی‌شده گرکزیت متنوع است. در مطالعه ما با عنوان "گرکزیت: تجزیه و تحلیل تأثیر اقتصادی بالقوه خروج کشورهای عضو جنوب اروپا از منطقه یورو"، ما پیامدهای گسترده چنین رویدادی را از نظر چهار سناریوی ممکن در نظر می‌گیریم.

در اولین سناریو، فقط یونان از منطقه یورو خارج می‌شود (سناریوی گرکزیت). در سناریوی دوم، هم یونان و هم پرتغال خارج می‌شوند (سناریوی GP-Exit). سناریوی سوم شامل خروج اسپانیا علاوه بر یونان و پرتغال است (سناریوی GPS-Exit). و در سناریوی چهارم، چهارتایی متشکل از یونان، پرتغال، اسپانیا و ایتالیا از منطقه یورو خارج می‌شوند.

در حالی که تأثیر اولیه گرکزیت بر اقتصاد جهانی نسبتاً جزئی خواهد بود، می‌تواند پیامدهای بلندمدت داشته باشد و حتی یک اثر دومینو را در میان کشورهای جنوب اروپا ایجاد کند و منطقه یورو را بی‌ثبات کند.

گرکزیت می‌تواند اعتماد سرمایه‌گذاران را در بازارهای پرتغال، اسپانیا و ایتالیا تضعیف کند و نه تنها منجر به نکول بدهی در این کشورها شود، بلکه باعث رکود جهانی شود که منجر به کاهش تولید ناخالص داخلی جهانی به میزان تقریباً 17.2 تریلیون یورو شود. این امر به شدت بر اقتصادهای آلمان، ایالات متحده و چین تأثیر می‌گذارد و همچنین باعث افزایش بیکاری در سایر اقتصادهای اروپایی می‌شود.

علاوه بر این، گرکزیت بر سیاست‌های اقتصادی نیز تأثیر می‌گذارد و منجر به بی‌ثباتی سیاسی در منطقه یورو و کاهش کیفیت زندگی مردم در همه جا می‌شود. گرکزیت احتمالاً منجر به کاهش قابل توجهی در بودجه‌های دولتی در سراسر منطقه یورو خواهد شد.

این بدان معناست که کسری بودجه کشورهایی که یونان به طور مستقیم یا غیرمستقیم به آنها بدهکار است، افزایش می‌یابد و بدهی‌های دولتی این کشورها را افزایش می‌دهد. این امر به نوبه خود، این دولت‌ها را مجبور به تعدیل با کاهش هزینه‌ها یا افزایش مالیات می‌کند. چنین اقداماتی تقاضا برای کالاها و خدمات را کاهش می‌دهد و باعث انقباض اقتصاد و افزایش بیکاری می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد گرکزیت و سایر مسائل، با پروژه پویایی‌های اقتصادی جهانی (GED) همراه باشید.

همانطور که گرکزیت نشان می‌دهد، تقریباً تمام مسائل اقتصادی در هسته خود دارای پویایی‌های جهانی هستند. در GED، ما با ارزیابی پیامدهای اقتصادی و اجتماعی، بر این روابط و وابستگی‌های متقابل تمرکز می‌کنیم.

سپس این یافته‌ها را در قالب‌های مختلف ارائه می‌کنیم: مطالعات GED موضوعات پیشرفته را با استفاده از مدل‌های پیچیده بررسی می‌کنند. GED Shorts این اطلاعات را به راحتی در دسترس همه، در هر کجا قرار می‌دهد. و فراتر از این، ابزارهای تجسم‌سازی برنده جوایز ما، به لطف فیلترهای تعاملی و پلتفرم‌های شهودی، امکان تعامل با داده‌ها را مانند هرگز قبل فراهم می‌کنند. GED: به همه کمک می‌کند تا در این گفتگو مشارکت کنند.


یونان که از نظر اقتصادی با مشکل مواجه است، پیش از برگزاری رفراندوم بحث‌برانگیز آخر هفته، توسط بانک مرکزی اروپا مهلت دریافت کرده است. «شان بقای متغیر ضعیف‌ترین اقتصاد منطقه یورو برای بازارهای مالی جهانی بسیار مهم است»، امروز فایننشال تایمز می‌نویسد. «ادامه عضویت آن در اتحادیه پولی اروپا، حداقل یک اصلاحات مخرب بازار را جلوگیری می‌کند.»
در حالی که تیترهای رسانه‌ها در مورد احتمال و تأثیرات احتمالی خروج این کشور از منطقه یورو (که با عنوان "Grexit" شناخته می‌شود) فراوان است، هاوارد هادسون، سردبیر موسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی دانشگاه ملل متحد ماستریخت در زمینه نوآوری و فناوری (UNU-MERIT)، با دکتر توماس زیزمر، محقق ارشد، مصاحبه کرد تا دیدگاه‌های تخصصی در مورد این وضعیت را به دست آورد. زیزمر از دسامبر 1996 استاد اقتصاد در دانشکده کسب و کار و اقتصاد دانشگاه ماستریخت بوده و همچنین عضو آکادمی فناوری و ارزیابی نوآوری اروپا است.

هاوارد هادسون (HH): از منظر صرفاً اقتصادی، اروپایی‌ها در صورت خروج یونان از یورو چقدر ضرر خواهند کرد؟
توماس زیزمر (TZ): حداقل در کشورهای ثروتمند، حدود 1000 یورو به ازای هر نفر. این پول باید از قبل در مکانیسم پایداری اروپا باشد، اما سوال این است که چقدر پول واقعاً در آن وجود دارد؟ من مطمئن نیستم که آیا پول توسط کشورهای عضو منتقل شده است یا اینکه اینها فقط تعهدات هستند. اما حتی اگر پول در صندوق باشد و از صندوق پرداخت کنیم، ممکن است مجبور شویم آن را برای بحران بعدی دوباره پر کنیم.

HH: اگر یونان خارج شود، آیا احتمال سرایت این مشکل به ایتالیا، پرتغال یا اسپانیا وجود دارد؟
TZ: شما هرگز نمی‌دانید که اول کجا ظاهر می‌شود! با نرخ‌های بهره فعلی، کسانی که مشکل دارند، صندوق‌های بازنشستگی هستند. آنها دیگر تقریباً هیچ بهره‌ای دریافت نمی‌کنند، بنابراین این امر مشکلاتی ایجاد می‌کند، به ویژه با جمعیت رو به پیری اروپا. این می‌تواند مشکل بعدی باشد. در هلند، آنها از قبل قوانینی برای کاهش بازنشستگی‌ها دارند.

HH: در سال 1997، 70 اقتصاددان برجسته هشداری را ارسال کردند مبنی بر اینکه اروپا برای یک ارز واحد آماده نیست. آنها چه گفتند؟
TZ: بله، من یکی از آنها بودم! جزئیات در آن زمان به طور حاد این بود که بسیاری از کشورها به هیچ وجه به قانون کسری 3 درصدی نرسیده بودند: اسپانیا بسیار بالاتر بود، بریتانیا بسیار بالاتر بود و اتریش بسیار بالاتر بود. بنابراین ترس این بود که اگر همه همزمان وارد شوند، با رکود مواجه شویم. در واقع، تأثیر کوچکی مانند سال 1998 - علاوه بر بحران آسیا - وجود داشت، اما در مقایسه با آنچه که اکنون داریم، نسبتاً کوچک بود.

اتحادیه اقتصادی و پولی اروپا مسیر اشتباهی را برای اروپا تعیین می‌کند، ترجمه شده از مقاله اصلی هلندی توسط سوئیلی برودین و هرمان پیپرز.

HH: با بازگشت به امروز، دو طرف به سادگی صحبت کردن را متوقف کرده‌اند و ما اکنون منتظر رفراندوم یونان در روز یکشنبه هستیم. چقدر از این موضوع یک بحران سیاسی است تا یک بحران اقتصادی؟
نظرسنجی‌ها می‌گویند که یونانی‌ها به پیشنهادات اروپا "بله" می‌گویند، بنابراین آنها می‌خواهند در یورو بمانند. اما اگر تسیپراس استعفا دهد، همانطور که اعلام کرده است، باید دولت جدیدی تشکیل شود. این مشکل اول در کوتاه مدت است. مشکل واقعی بعدی این خواهد بود که اگر پیشنهادی مانند آخرین پیشنهاد از اتحادیه اروپا را دریافت کنند، باید بگویند چگونه بودجه‌ها را در آینده پوشش دهند تا از افزایش بیشتر بدهی‌ها جلوگیری کنند.

HH: آسیب‌پذیرترین افراد در یونان بالاترین قیمت را می‌پردازند: فقر کودکان 40 درصد، بیکاری جوانان تقریباً 60 درصد و سالمندان با کاهش بازنشستگی مواجه هستند. چرا؟
TZ: به زبان ساده، بدون مالیات، زندگی اقتصادی وجود ندارد. اگر مالیات نپردازید، زیرساخت ندارید، آموزش بدی دارید، همه این کالاهای عمومی وجود ندارند. این در مورد اداره ضعیف مالیات است. حتی پس از اینکه قول داده شد مالیات بیشتری پرداخت شود، نیروهای قوی در حال تضعیف این روند بوده‌اند، مانند اخراج مقامات مالیاتی بلندپرواز.

HH: اما این همچنین یک سوال سیاست‌گذاری بر اقتصاد است. این سوالی بود که شتاب سیاسی کشورها را به سمت یک اتحادیه پولی سوق داد که برای آن آماده نبودند؛ با این حال، فرانسه و آلمان اولین کشورهایی بودند که قوانین را شکستند یا خم کردند.
TZ: خب، برای آلمان این یک سال بود و بین 0.5٪ تا 1٪ در بودجه بود، به هر حال در رکود، در سال 2003 با شکست ICT. اما تفاوت بزرگی در این وجود دارد، زیرا فرانسه می‌داند که هیچ‌کس برای بدهی‌هایش پول نمی‌پردازد. سیگنالی واضح نیز به ایتالیا داده شد. بر خلاف یونان، ایرلند و پرتغال، فرانسه و ایتالیا آنقدر بزرگ هستند که نتوان آنها را نجات داد. آنها باید راه حل‌های خود را پیدا کنند و این را می‌دانند. گناه واقعی آلمان این است که یونان را به منطقه یورو پیشنهاد یا مجبور کرده است، حتی اگر به وضوح معیارهای لازم را برآورده نمی‌کند. این یک نکته است. نکته دیگر نامربوط، الحاق بلغارستان و رومانی به اتحادیه اروپا بود که آرزوی ناتو بود. اگر توافقات سیاسی زیادی داشته باشید که از نظر اقتصادی محکم نیستند، همیشه خطر خروج کشورها در صورت عدم کارکرد آنها وجود دارد.

HH: آیا آلمان فراموش کرده است که چگونه کشورهای اروپایی در سال 1953 بدهی‌های آن را لغو کردند؟
TZ: تاریخ رویدادهای بدهی دراماتیک بسیار جالب است و همیشه برجسته نمی‌شود. اولاً، لغو سال 1953 به تجربه داشتن بدهی بیش از حد پس از جنگ جهانی اول مرتبط بود که منجر به ظهور هیتلر شد. هیچ کس نمی‌خواست این اتفاق دوباره بیفتد! ثانیاً، متحدان خیلی زود در کنفرانس‌های صلح پس از جنگ جهانی دوم فهمیدند که رویارویی بعدی بین شرق و غرب خواهد بود - بنابراین حفظ برلین یکی از نکات مهم بود. با بازگشت به امروز، این در مورد آینده اتحادیه اروپا است. داشتن قوانین مشترک دشوار است، اما اگر گروه‌های مشترک داشته باشید، قوانین مشترک دارید. اگر کسی قوانین را نخواهد، خروج باید عادی باشد.

HH: چگونه یونان می‌تواند بهبود یابد؟
TZ: سوال برای یونان این است که آیا خروج از گروه یورو کمک می‌کند یا خیر. بازگشت به دراخما و طی کردن روند کاهش ارزش ممکن است کمک نکند. اساساً کاهش ارزش همان کاهش قیمت‌ها و کاهش دستمزدها است؛ این کار قبلاً انجام شده است و تا کنون کمک چندانی نکرده است. امید این است که صادرات پس از دو سال افزایش یابد، اما آنچه که خیلی سریعتر اتفاق می‌افتد این است که واردات متوقف می‌شود زیرا خیلی گران می‌شوند. و اقتصادی مانند یونان نیاز به واردات ماشین‌آلات دارد، و اگر واردات را کاهش دهید، سرمایه‌گذاری را نیز کاهش می‌دهید. بنابراین این شبیه یک برنامه رشد نیست و به هیچ وجه راه حل قطعی نیست.

آنچه یونان به آن نیاز دارد، تحت دولت فعلی یا دولت بعدی، توافقی در مورد اینکه چه کسی هزینه‌ها را پرداخت می‌کند. این بدان معناست که بار بیشتری بر دوش کسانی که می‌توانند مالیات بیشتری بپردازند. همانطور که اشاره کردید افراد فقیر زیادی وجود دارند، بنابراین اگر آنها را از افزایش مالیات معاف نکنید، بسیار دشوار خواهد بود. افراد ثروتمند باید بیشتر بپردازند و احتمالاً برخی از طبقه متوسط نیز، اما افراد ثروتمند همیشه راهی برای تنوع بخشیدن به پول خود پیدا می‌کنند. این آسان نیست، اما به عنوان مثال، می‌توانید مالیات بر مالکیت زمین را افزایش دهید زیرا نمی‌تواند حرکت کند، اما سپس به یک سیستم ثبت‌نام نیاز دارید و یونانی‌ها هنوز پس از سال‌ها قول دادن آن را راه‌اندازی نکرده‌اند. بنابراین شما واقعاً به یک دولت رادیکال نیاز دارید که بگوید، "یا مالیات بر این متر مربع پرداخت می‌شود یا به مالکیت دولت در می‌آید." آنچه آنها انجام داده‌اند افزایش مالیات بر برق است زیرا ایده این است که به هر حال افراد ثروتمند از برق بسیار بیشتری نسبت به افراد فقیر استفاده می‌کنند؛ این یک مالیات بسیار مترقی است، اگرچه اگر مقدار اساسی به صورت رایگان ارائه نشود، می‌تواند برای فقرا نیز سخت باشد. شما همچنین باید از تأثیر آن بر قیمت مواد غذایی جلوگیری کنید، بنابراین باید سبزیجات و سایر مواد غذایی اساسی را از مالیات بر ارزش افزوده معاف کنید تا جبران شود، در غیر این صورت دوباره به فقرا ضربه می‌زنید.

HH: آیا درس‌های دیگری هم وجود دارد که بتوان گرفت؟
TZ: برای من به عنوان یک اقتصاددان توسعه، شباهت شگفت‌انگیزی با آنچه کشورهای آمریکای لاتین در دهه 1970 و قبل از آن داشتند، می‌بینم. دقیقاً همان چیز: توافق بر سر هزینه‌ها در پارلمان اما نه در مورد نحوه پرداخت. این یک درگیری سیاسی است، بنابراین آسان نیست. تئوری خوب است: به شما می‌گوید که بودجه را متعادل کنید، حداقل اگر 180 درصد تولید ناخالص داخلی بدهی داشته باشید، اما این یک سازش سیاسی است. این اساس توسعه است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بینش‌های تخصصی مانند این، به وبلاگ UNU-MERIT مراجعه کنید.