در این مقاله، ما سفری دقیق و در عین حال جذاب را در چشم‌انداز دو غول الهیاتی – کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم – آغاز می‌کنیم. اگر به الهیات یا تاریخ علاقه دارید، یا صرفاً کنجکاو هستید، این راهنما برای شما طراحی شده است.

مقدمه‌ای بر کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم

بیایید با درک این موضوع شروع کنیم که چرا این بحث دیرینه هنوز هم مرتبط است.

چرا کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم در گذر زمان مقاومت کرده است؟ چرا این مواضع الهیاتی همچنان محققان، الهیدانان و افراد غیرمتخصص را به یک اندازه مجذوب خود می‌کند؟ این بحث به سؤالات اساسی در مورد اراده آزاد، فیض الهی و رستگاری می‌پردازد. این فقط یک بحث برای بحث نیست. بلکه تلاشی برای درک بافت اساسی باورهای ماست.

در این بخش، به پیدایش هر دو کالوینیسم و آرمینیانیسم می‌پردازیم، اصول اساسی آنها را بررسی می‌کنیم و اهمیت گفتمان آنها را در جامعه معاصر درک می‌کنیم.

درک این دیدگاه‌های الهیاتی مانند درک بلوک‌های سازنده سنت‌های مختلف مسیحی است. این یک کاوش ضروری برای هر کسی است که به بینش‌های الهیاتی عمیق‌تری متعهد است.

خب، آیا شروع کنیم؟

اهمیت این بحث

دو غول فکری را تصور کنید که در یک مسابقه شطرنج چند قرنه‌ای درگیر شده‌اند. این همان کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم است. این بحث بسیار مهم است زیرا به سؤالات اساسی در مورد اراده آزاد انسان، فیض الهی و ماهیت رستگاری می‌پردازد.

به آن فکر کنید – چگونه می‌توانیم مفهوم یک خدای قادر مطلق را با اراده آزادی که به ما اعطا کرده است، آشتی دهیم؟ فیض خدا در جهان چگونه عمل می‌کند؟ و وقتی صحبت از رستگاری می‌شود، آیا از پیش تعیین شده است، یا ما در آن نقش داریم؟

این سؤالات صرفاً کنجکاوی‌های الهیاتی نیستند. بلکه اساس بسیاری از باورمندان برای ساختن درک خود از ایمان هستند. پاسخ‌ها – یا جستجوی پاسخ‌ها – می‌تواند نحوه زندگی یک فرد، نحوه شکل‌گیری جوامع و نحوه عملکرد کلیساها را شکل دهد.

این بحث، مانند یک گلیم باستانی، با تاریخ‌های غنی، باورهای عمیق و جستجوی مداوم برای درک بافته شده است. این گفتگویی است که قرن‌هاست متفکران و باورمندان را در یک بررسی عمیق از وضعیت انسان در رابطه با الهی درگیر کرده است.

پس، کلاه‌های تفکر خود را بگذارید و عمیق‌تر به مسابقه شطرنج الهیاتی جذاب کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم بپردازیم.

کالوینیسم چیست؟

بیایید به عقب برگردیم و بررسی کنیم که کالوینیسم از کجا آمده است.

کالوینیسم! این فقط یک کلمه نیست. بلکه یک چارچوب الهیاتی کامل است که از قرن شانزدهم به بعد، مسیر تاریخ مسیحیت را شکل داده است. کالوینیسم به نام اصلاح‌طلب فرانسوی، جان کالوین، اغلب با دوره اصلاحات همراه است، زمانی که جنبش پروتستان در حال افزایش بود.

اما صبر کنید، کالوینیسم دقیقاً به چه معناست؟

دریافت 4 دوره آنلاین رایگان برای رشد کلیسا + 2 کتاب الکترونیکی و موارد دیگر!

دسترسی به 4 دوره، 2 کتاب الکترونیکی، چت گروهی زنده، کلاس‌های آنلاین زنده و موارد دیگر! رشد مورد نظر خدا را برای وزارت خود دریافت کنید – امروز حساب رایگان خود را دریافت کنید!

تاریخچه کالوینیسم

جان کالوین، متولد 1509 در فرانسه، یکی از چهره‌های کلیدی در اصلاحات پروتستان بود. نوشته‌های او، به ویژه موسسه دین مسیحی، پایه و اساس آنچه اکنون به عنوان کالوینیسم شناخته می‌شود را بنا نهاد.

افکار کالوین ریشه در اقتدار کتاب مقدس و حاکمیت خدا داشت. او استدلال کرد که کتاب مقدس منبع نهایی حقیقت است و اراده خدا بر امور انسانی برتر است.

اصول اساسی کالوینیسم

بیایید به اصل مطلب برسیم. کالوینیسم اغلب با اختصار TULIP خلاصه می‌شود:

فساد کامل: این ایده نشان می‌دهد که در نتیجه سقوط انسان، هر جنبه‌ای از وجود انسان – خواه ذهن، اراده یا احساسات – توسط گناه فاسد شده است. در این حالت، انسان‌ها قادر به پیروی یا حتی انتخاب اراده خدا به تنهایی نیستند.

انتخاب غیرمشروط: انتخاب غیرمشروط اعتقاد به این است که از ازل، خدا افراد خاصی را برای رستگاری انتخاب کرده است. این انتخاب بر اساس هیچ شایستگی یا عملی پیش‌بینی شده از طرف شخص نیست، بلکه صرفاً بر اساس رحمت و اراده حاکمیت خدا است. این سنگ بنای دکترین اصلاح شده پیش‌قدرت است.

فدیه محدود: که به عنوان "فدیه خاص" نیز شناخته می‌شود، این اصل بیان می‌کند که مرگ عیسی مسیح بر روی صلیب، فدیه‌ای فراگیر برای همه نبود، بلکه فدیه‌ای خاص برای کسانی بود که خدا انتخاب کرده است. این بدان معناست که فداکاری مسیح هدف خاصی دارد و در نهایت برای کسانی که انتخاب شده‌اند مؤثر است.

فیض مقاومت‌ناپذیر: این اصل حفظ می‌کند که فیض نجات‌بخش خدا به طور مؤثری بر کسانی که او برای نجات تعیین کرده است اعمال می‌شود. اساساً، کسانی که خدا انتخاب کرده است، ناگزیر به ایمانی نجات‌بخش می‌رسند، زیرا نمی‌توانند در نهایت در برابر اراده الهی خدا برای نجات خود مقاومت کنند.

پایداری قدیسان: نقطه نهایی TULIP تأکید می‌کند که کسانی که در مسیح انتخاب شده‌اند، قطعاً در ایمان پایداری خواهند داشت. به عبارت دیگر، کسانی که واقعاً نجات یافته‌اند، هرگز به دلیل فیض حفظ کننده خدا از ایمان خود دور نخواهند شد.

هر یک از این اصول به طور عمیق با هم تنیده شده‌اند و به طور جمعی سنگ بنای الهیات کالوینیستی را تشکیل می‌دهند، که بر حاکمیت خدا در امور رستگاری و فیض تأکید می‌کند. این اصول هم مورد ستایش و هم مورد بحث الهیدانان قرار گرفته‌اند و همچنان الهام‌بخش تأملات الهیاتی غنی هستند.

خب، این هم آن! نگاهی به منشأ و باورهای اصلی کالوینیسم. این یک دیدگاه الهیاتی غنی و از نظر تاریخی مهم است که همچنان بر تفکر و عمل مسیحی امروز تأثیر می‌گذارد.

آرمینیانیسم چیست؟

وقت آن است که با همتای کالوینیسم آشنا شویم.

آرمینیانیسم، که اغلب به عنوان وزنه تعادل کالوینیسم دیده می‌شود، اهمیت تاریخی و جوهر الهیاتی خود را دارد. مانند دو روی یک سکه، این دیدگاه‌های الهیاتی یکدیگر را تکمیل و به چالش می‌کشند.

اگر این پست در مورد کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم را دوست دارید، این راه حل شوکه کننده برای معضل اراده آزاد را نیز دوست خواهید داشت.

تاریخچه آرمینیانیسم

آرمینیانیسم در اوایل قرن هفدهم به عنوان پاسخی به کالوینیسم پدید آمد. این نام خود را از یاکوبوس آرمینیوس، یک الهیدان هلندی گرفته است. آرمینیوس در ابتدا از حامیان سرسخت کالوینیسم بود، اما با گذشت زمان، در مورد جنبه‌های خاصی از دکترین کالوینیستی، به ویژه پیش‌قدرت، تردیدهایی ایجاد کرد.

آرمینیوس و پیروانش، که به عنوان Remonstrants شناخته می‌شدند، برداشت متفاوتی از رستگاری و اراده آزاد انسان ارائه دادند. پنج ماده Remonstrance به طور رسمی در سال 1610 منتشر شد و به عنوان پایه الهیات آرمینیانی عمل می‌کند. این الهیات مورد استقبال قرار گرفت و تأثیر قابل توجهی بر فرقه‌های مختلف پروتستان داشته است.

باورهای اصلی آرمینیانیسم

حالا بیایید به جزئیات بپردازیم. آرمینیانیسم چه می‌گوید؟ در هسته خود، آرمینیانیسم بیان می‌کند:

اراده آزاد انسان: بر خلاف دیدگاه کالوینیستی فساد کامل، آرمینیانی‌ها معتقدند که در حالی که انسان‌ها سقوط کرده‌اند، کاملاً از اراده آزاد محروم نشده‌اند. در دیدگاه آرمینیانی، فیض خدا به عنوان تسهیل‌کننده‌ای دیده می‌شود که توانایی انتخاب ایمان را باز می‌گرداند. این بدان معناست که افراد ظرفیت واقعی برای پذیرش یا رد فیض خدا از طریق اراده آزاد خود را دارند.

انتخاب مشروط: این مفهوم پیشنهاد می‌کند که انتخاب خدا از افراد برای رستگاری بر اساس پیش‌دانش او از انتخاب‌های اراده آزاد آنها است. اساساً، پیش‌قدرت خدا مشروط به پاسخ فرد به فیض او است. در این دیدگاه، خدا هم دانا و هم حاکم است، اما تصمیمات انسان در انتخاب خدا نقش دارند.

فدیه عمومی: طبق آرمینیانیسم، فدیه مسیح برای همه افراد قابل اجراست. این بدان معناست که عیسی برای همه انسان‌ها جان خود را فدا کرد و رستگاری را به هر انسانی بدون استثناء ارائه می‌دهد. این در تضاد با باور کالوینیستی فدیه محدود است که بیان می‌کند مسیح فقط برای برگزیدگان جان خود را فدا کرد.

فیض قابل مقاومت: آرمینیانی‌ها معتقدند که فیض خدا می‌تواند مقاومت شود و در نهایت رد شود. در حالی که خدا فیض خود را به همه مردم گسترش می‌دهد و آرزو می‌کند که همه توبه کنند، افراد می‌توانند از اراده آزاد خود برای مقاومت و رد این فیض استفاده کنند. این دیدگاه حفظ می‌کند که خدا آزادی انسان را لغو نمی‌کند.

عدم اطمینان از پایداری: آرمینیانی‌ها معتقدند که ایمان مداوم فرد برای رستگاری نهایی ضروری است. این باور است که اگر فرد پس از آمدن به ایمان، تصمیم به رویگرداندن از خدا بگیرد، ممکن است از فیض بیفتد. رستگاری به عنوان یک رابطه پویا دیده می‌شود که نیازمند تعهد مداوم است و می‌تواند از طریق ارتداد شکسته شود.

به طور خلاصه، آرمینیانیسم بر اراده آزاد و مسئولیت انسان در فرآیند رستگاری تأکید می‌کند و در عین حال حاکمیت و فیض خدا را به رسمیت می‌شناسد. این دیدگاه الهیاتی پایه و اساس سنت‌های مختلف مسیحی را تشکیل می‌دهد و همچنان در بحث‌های الهیاتی معاصر مرتبط است.

اگر از این مقاله لذت می‌برید، همچنین می‌خواهید بیشتر در مورد دیدگاه‌های مسیحی در مورد فلسفه زمان و رابطه خدا با آن بخوانید.

خب، این هم پایان این پست در مورد کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم.

دریافت 4 دوره آنلاین رایگان برای رشد کلیسا + 2 کتاب الکترونیکی و موارد دیگر!

دسترسی به 4 دوره، 2 کتاب الکترونیکی، چت گروهی زنده، کلاس‌های آنلاین زنده و موارد دیگر! رشد مورد نظر خدا را برای وزارت خود دریافت کنید – امروز حساب رایگان خود را دریافت کنید!

TULIP کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم: تجزیه و تحلیل مقایسه‌ای

اکنون که اصول اساسی کالوینیسم و آرمینیانیسم را درک کردیم، بیایید آنها را در کنار هم قرار دهیم و آنها را در برابر یکدیگر بسنجیم. تضادها و شباهت‌ها چیست و چرا مهم هستند؟

فساد کامل در برابر اراده آزاد انسان

کالوینیسم: فساد کامل در کالوینیسم بیان می‌کند که انسان‌ها ذاتاً گناهکار هستند و قادر به انتخاب خدا یا انجام کار خوب به تنهایی نیستند.

آرمینیانیسم: اراده آزاد انسان، از سوی دیگر، بیان می‌کند که انسان‌ها، اگرچه گناهکار هستند، اما کاملاً از توانایی انتخاب محروم نیستند.

این یک واگرایی قابل توجه است. در حالی که هر دو بر طبیعت گناهکار انسان توافق دارند، کالوینیسم انسان را کاملاً ناتوان می‌بیند، در حالی که آرمینیانیسم به توانایی انتخاب قائل است.

انتخاب غیرمشروط در برابر انتخاب مشروط

کالوینیسم: انتخاب غیرمشروط اعتقاد به این است که خدا افراد را برای رستگاری صرفاً بر اساس اراده خود انتخاب کرده است، نه بر اساس هیچ شایستگی یا انتخابی از طرف فرد.

آرمینیانیسم: انتخاب مشروط بیان می‌کند که انتخاب خدا بر اساس پیش‌دانش او از کسانی است که آزادانه او را انتخاب می‌کنند.

در اینجا، کالوینیسم بر انتخاب حاکمیت خدا تأکید می‌کند، در حالی که آرمینیانیسم بر انتخاب انسان و پیش‌دانش خدا تأکید می‌کند.

فدیه محدود در برابر فدیه عمومی

کالوینیسم: فدیه محدود به این معناست که فداکاری مسیح منحصراً برای برگزیدگان بوده و فقط برای رستگاری آنها مؤثر است.

آرمینیانیسم: فدیه عمومی، برعکس، بیان می‌کند که مسیح برای همه مردم جان خود را فدا کرد و فدیه او برای همه در دسترس است.

در این مورد، ما بر تمرکز کالوینیسم بر خاص بودن فداکاری مسیح برای برگزیدگان و تأکید آرمینیانیسم بر جهان‌شمولی فدیه می‌بینیم.

فیض مقاومت‌ناپذیر در برابر فیض قابل مقاومت

کالوینیسم: فیض مقاومت‌ناپذیر تأکید می‌کند که فراخوان خدا به رستگاری نمی‌تواند توسط کسانی که او انتخاب کرده است مقاومت شود.

آرمینیانیسم: فیض قابل مقاومت بیان می‌کند که یک فرد می‌تواند انتخاب کند که فیض خدا را رد کند.

این تضاد دیدگاه کالوینیسم از اراده الهی غالب در فرآیند رستگاری و دیدگاه آرمینیانیسم از عاملیت انسان در پذیرش یا رد فیض را برجسته می‌کند.

پایداری قدیسان در برابر عدم اطمینان از پایداری

کالوینیسم: پایداری قدیسان به این معناست که کسانی که توسط خدا انتخاب شده‌اند، ناگزیر در ایمان پایداری خواهند داشت.

آرمینیانیسم: عدم اطمینان از پایداری بیان می‌کند که ممکن است یک ایماندار واقعی از فیض بیفتد.

این تفاوت به اطمینان کالوینیسم از استقامت برگزیدگان در مقابل موضع آرمینیانیسم که پایداری تضمین شده نیست، اشاره دارد.

در نتیجه، در حالی که هر دو کالوینیسم و آرمینیانیسم به دنبال بیان دکترین کتاب مقدسی رستگاری هستند، اما در تأکید بر حاکمیت الهی و اراده آزاد انسان تفاوت‌های قابل توجهی دارند. این تمایزات کاتالیزور بحث‌های الهیاتی بوده و اشکال مختلف سنت‌های مسیحی را شکل داده است.

چه چیزی اراده آزاد لیبرترین است؟

خب، بیایید کاپوت را باز کنیم و این مفهوم اراده آزاد لیبرترین را بررسی کنیم. چگونه در معادله بزرگ کالوینیسم و آرمینیانیسم قرار می‌گیرد؟

دریافت 4 دوره آنلاین رایگان برای رشد کلیسا + 2 کتاب الکترونیکی و موارد دیگر!

دسترسی به 4 دوره، 2 کتاب الکترونیکی، چت گروهی زنده، کلاس‌های آنلاین زنده و موارد دیگر! رشد مورد نظر خدا را برای وزارت خود دریافت کنید – امروز حساب رایگان خود را دریافت کنید!

تعریف اراده آزاد لیبرترین

اراده آزاد لیبرترین یک مفهوم فلسفی و الهیاتی است که بیان می‌کند افراد توانایی واقعی برای انتخاب‌هایی دارند که توسط شرایط خارجی، پیش‌دانش الهی یا جبرگرایی علّی تعیین یا پیش‌تعیین نشده‌اند. اساساً، این باور است که انسان‌ها عاملان فعالی هستند که کنترل اعمال و تصمیمات خود را دارند.

اراده آزاد لیبرترین در آرمینیانیسم

خب، بیایید آرمینیانیسم را در این تصویر وارد کنیم. به یاد دارید که در مورد اراده آزاد انسان به عنوان یک اصل اساسی آرمینیانیسم صحبت کردیم؟ خب، اینجاست که اراده آزاد لیبرترین وارد می‌شود. آرمینیانیسم به شدت با اراده آزاد لیبرترین همسو است. این بیان می‌کند که حتی اگر انسان‌ها دارای طبیعت گناهکار باشند، باز هم می‌توانند انتخاب‌های آزادی انجام دهند – و این شامل تصمیم به پذیرش یا رد فیض خدا است. طبق آرمینیانیسم، فیض خدا توانایی انسان را برای انتخاب آزادانه در مورد رستگاری خود فعال می‌کند.

اراده آزاد لیبرترین و کالوینیسم

اکنون، با تغییر دنده به کالوینیسم، در اینجا جایی است که اوضاع کمی پیچیده می‌شود. کالوینیسم چندان به اراده آزاد لیبرترین علاقه‌مند نیست. به یاد داشته باشید فساد کامل و فیض مقاومت‌ناپذیر از TULIP کالوینیسم؟ کالوینیسم معتقد است که به دلیل فساد کامل، انسان‌ها نمی‌توانند انتخاب آزادانه‌ای در مورد رستگاری خود داشته باشند. علاوه بر این، با فیض مقاومت‌ناپذیر، برگزیدگان نمی‌توانند به فراخوان خدا "نه" بگویند. این مفاهیم اساساً با مفهوم اراده آزاد لیبرترین در تضاد هستند.

تقاطع و تضاد

بنابراین، ما کالوینیسم و آرمینیانیسم را در یک رقص الهیاتی در اطراف مفهوم اراده آزاد لیبرترین درگیر کرده‌ایم. اراده آزاد لیبرترین توسط آرمینیانیسم پذیرفته می‌شود زیرا تصویری از یک انسان را ترسیم می‌کند که، اگرچه گناهکار است، اما توانایی انتخاب خدا را دارد. کالوینیسم، با این حال، در جهت متفاوتی می‌رقصد و بر حاکمیت خدا و نوعی فیض که نمی‌توانید در برابر آن مقاومت کنید اگر بخشی از برگزیدگان باشید، تأکید می‌کند.

در اصل، اراده آزاد لیبرترین یکی از ارکان اصلی است که آرمینیانیسم را از کالوینیسم متمایز می‌کند. این یک جزء کلیدی در گفتمان و بحث گسترده‌تر در مورد عاملیت انسان، حاکمیت الهی و مکانیسم‌های رستگاری است. دیدگاه‌های متفاوت در مورد اراده آزاد لیبرترین در کالوینیسم و آرمینیانیسم به طور عمیقی بر بحث‌های الهیاتی و درک سوتریولوژی تأثیر گذاشته است.

اگر به دنبال عمیق‌تر شدن هستید، این بحث ارتباط نزدیکی با مشکل منطقی شر دارد.

کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم – معضل

اکنون، بیایید به جزئیات بپردازیم. شکاف بین کالوینیسم و آرمینیانیسم صرفاً یک نزاع الهیاتی نیست. بلکه یک بحث عمیق است که قرن‌هاست در جریان است. اما دقیقاً چه چیزی باعث شده است که این دو طرف درگیر شوند؟

نقاط اختلاف بین کالوینیسم و آرمینیانیسم

1. ماهیت اراده آزاد

کالوینیسم: کالوینیسم حفظ می‌کند که انسان‌ها، به دلیل طبیعت کاملاً فاسد خود، آزادی انتخاب خدا یا رستگاری را ندارند. فقط فیض خدا می‌تواند چنین انتخابی را فعال کند.

آرمینیانیسم: برعکس، آرمینیانیسم تأکید می‌کند که انسان‌ها دارای اراده آزاد لیبرترین هستند. در حالی که انسان‌ها گناهکار هستند، باز هم می‌توانند انتخاب‌هایی انجام دهند، از جمله تصمیم به پذیرش یا رد فیض خدا.

این یک تفاوت قابل توجه است. در حالی که هر دو بر طبیعت گناهکار انسان توافق دارند، کالوینیسم انسان را کاملاً ناتوان می‌بیند، در حالی که آرمینیانیسم به توانایی انتخاب قائل است.

2. دامنه فدیه

شبکه فیض نجات‌بخش خدا چقدر گسترده است؟ خب، کالوینیسم تأکید می‌کند که نسبتاً انتخابی است. فدیه محدود اعتقاد به این است که مرگ مسیح فقط برای برگزیدگان بوده است.

آرمینیانیسم، از سوی دیگر، معتقد به فدیه عمومی است که بیان می‌کند مسیح برای همه مردم جان خود را فدا کرد و فدیه او برای همه در دسترس است.

3. مکانیسم انتخاب

چگونه خدا افراد را برای رستگاری انتخاب می‌کند؟ کالوینیسم از انتخاب غیرمشروط حمایت می‌کند، این ایده که خدا افراد را صرفاً بر اساس اراده خود انتخاب کرده است، نه بر اساس هیچ شایستگی یا انتخابی از طرف فرد.

در مقابل، آرمینیانیسم معتقد به انتخاب مشروط است که این ایده است که انتخاب خدا بر اساس پیش‌دانش او از کسانی است که آزادانه او را انتخاب می‌کنند.

4. پایداری در ایمان

آیا ایمانداران واقعی می‌توانند رستگاری خود را از دست بدهند؟ کالوینیسم می‌گوید نه. این به پایداری قدیسان می‌آموزد، به این معنی که برگزیدگان ناگزیر در ایمان پایداری خواهند داشت.

آرمینیانیسم دیدگاه متفاوتی دارد. این بیان می‌کند که ممکن است یک فرد پس از آمدن به ایمان، اگر تصمیم به رویگرداندن از خدا بگیرد، از فیض بیفتد.

5. نقش حاکمیت خدا و مسئولیت انسان

در کالوینیسم، حاکمیت خدا به حدی تأکید می‌شود که خدا بر همه رویدادها، از جمله انتخاب افراد برای رستگاری، کنترل دارد.

در آرمینیانیسم، تعادلی بین حاکمیت خدا و مسئولیت انسان وجود دارد. اراده حاکمیت خدا با اراده آزاد انسان کار می‌کند.

چرا کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم مهم است؟

نکته اصلی این است: این نقاط اختلاف صرفاً انتزاعات الهیاتی نیستند. آنها به ماهیت خدا، انسان‌ها و فرآیند رستگاری می‌پردازند. آنها به سؤالاتی می‌پردازند که قرن‌هاست مورد تفکر قرار گرفته‌اند: ما چقدر آزاد هستیم؟ ماهیت فیض الهی چیست؟ حاکمیت خدا چگونه عمل می‌کند؟

درک ظرافت‌های بین کالوینیسم و آرمینیانیسم بینش‌هایی را در مورد سنت‌های مختلف مسیحی و نحوه تفسیر آنها از کتاب مقدس و الهیات ارائه می‌دهد. این بحث برای شکل‌دهی تفکر، عمل و هویت مسیحی ضروری است. این صرفاً انتخاب طرف نیست. بلکه درگیر شدن با سؤالات الهیاتی عمیقی است که ایمان را به چالش می‌کشند و غنی می‌کنند.

اگر این مقاله را دوست دارید، همچنین می‌خواهید بیشتر در مورد دیدگاه‌های مسیحی در مورد فلسفه زمان و رابطه خدا با آن بخوانید.

خب، این هم پایان این پست در مورد کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم.

دریافت 4 دوره آنلاین رایگان برای رشد کلیسا + 2 کتاب الکترونیکی و موارد دیگر!

دسترسی به 4 دوره، 2 کتاب الکترونیکی، چت گروهی زنده، کلاس‌های آنلاین زنده و موارد دیگر! رشد مورد نظر خدا را برای وزارت خود دریافت کنید – امروز حساب رایگان خود را دریافت کنید!

تاریخچه *کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم*

دوستان علاقه‌مند به تاریخ، این برای شماست. این بحث الهیاتی از هیچ‌جا سر بر نیاورده است. ریشه دارد. پس بیایید سوار ماشین زمان تاریخی خود شویم و ببینیم چگونه بحث کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم شکل گرفت.

اصلاحات و ظهور کالوینیسم

سفر ما در قرن شانزدهم با اصلاحات پروتستان آغاز می‌شود. جان کالوین، یک الهیدان و کشیش فرانسوی، یکی از چهره‌های کلیدی در اصلاحات بود. آموزه‌های او، به ویژه آنهایی که در شاهکارش، موسسه دین مسیحی، آمده است، پایه و اساس آنچه اکنون به عنوان کالوینیسم شناخته می‌شود را بنا نهاد. او بر حاکمیت خدا، پیش‌قدرت و رستگاری از طریق فیض به تنهایی تأکید کرد.

یاکوبوس آرمینیوس و تولد آرمینیانیسم

چند دهه جلوتر برویم و به یاکوبوس آرمینیوس می‌رسیم. او یک الهیدان هلندی بود که در ابتدا از حامیان باورهای کالوینیستی بود. با این حال، با تعمق در کتاب مقدس، در مورد جنبه‌های خاصی از دکترین کالوینیسم، به ویژه پیش‌قدرت، تردیدهایی ایجاد کرد. این منجر به توسعه یک چارچوب الهیاتی جایگزین شد که پس از مرگ او توسط پیروانش به نام آرمینیانیسم نامگذاری شد.

Synod of Dort

حالا، اینجاست که اوضاع داغ می‌شود. پس از مرگ آرمینیوس، پیروانش آموزه‌های او را در پنج ماده خلاصه کردند و آنها را در سندی به نام Remonstrance ارائه کردند. این سند با استقبال گرمی از سوی اردوگاه کالوینیستی مواجه نشد. با تشدید تنش‌ها، یک شورای کلیسایی به نام Synod of Dort در سال‌های 1618 تا 1619 برای رسیدگی به شکاف رو به رشد تشکیل شد. Synod Remonstrance را رد کرد و دکترین‌های کالوینیستی را تأیید کرد، به ویژه از طریق تدوین اختصار TULIP.

بحث در دنیای جدید

ریپل‌های الهیاتی در اروپا متوقف نشد. آنها از اقیانوس عبور کردند و بر تفکر مسیحی در آمریکا تأثیر گذاشتند. هر دو باور کالوینیستی و آرمینیانی زمین حاصلخیزی را در دنیای جدید یافتند، به ویژه در ایالات متحده. بیداری‌های بزرگ قرن‌های هجدهم و نوزدهم تحت تأثیر تفکر کالوینیستی قرار گرفتند، در حالی که متدیسم و سایر جنبش‌های انجیلی اغلب با آرمینیانیسم همسو بودند.

زمان‌های مدرن

حتی امروزه، بحث ادامه دارد. فرقه‌ها و مدارس الهیاتی مختلف به کالوینیسم یا آرمینیانیسم گرایش دارند. مبانی الهیاتی این سنت‌ها همچنان بر موعظه‌ها، تفسیرهای کتاب مقدسی و آموزش مسیحی تأثیر می‌گذارد.

یک بحث که فراتر از زمان است

کالوینیسم و آرمینیانیسم چارچوب‌های الهیاتی مهمی در مسیحیت بوده‌اند و احتمالاً به همین ترتیب باقی خواهند ماند. این بحث چیزی بیش از یک اتفاق تاریخی نیست. بلکه نشان‌دهنده کاوش‌های الهیاتی عمیقی است که قرن‌هاست ادامه دارد. با درک این تاریخ، فرد دیدگاه غنی‌تری نسبت به بافت چندوجهی تفکر و سنت مسیحی به دست می‌آورد.

لحظات و چهره‌های کلیدی در کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم

از Synod of Dort در قرن هفدهم تا بحث‌های امروز، این بحث با محققان و الهیدانان مختلف تکامل یافته است. بیایید بر برخی از لحظات و چهره‌های کلیدی در بحث کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم تأکید کنیم.

1. جان کالوین (1509-1564)

ما نمی‌توانیم در مورد کالوینیسم صحبت کنیم بدون اینکه از خود مرد، جان کالوین، نام ببریم. موسسه دین مسیحی سنگ بنای الهیات اصلاح شده است. او بر حاکمیت خدا، پیش‌قدرت و رستگاری از طریق فیض تأکید کرد.

2. یاکوبوس آرمینیوس (1560-1609)

پدر آرمینیانیسم، یاکوبوس آرمینیوس، در ابتدا کالوینیست بود. مطالعات عمیق او منجر به اختلاف نظر با آموزه‌های کالوین، به ویژه در مورد پیش‌قدرت شد.

3. Remonstrants

پس از مرگ آرمینیوس، پیروانش، که به عنوان Remonstrants شناخته می‌شدند، نقش مهمی در تدوین و ترویج الهیات آرمینیانی ایفا کردند. آنها آموزه‌های او را در پنج ماده خلاصه کردند که دکترین‌های کالوینیستی را به چالش می‌کشید.

4. Synod of Dort (1618-1619)

این شورای کلیسا یک لحظه محوری در این بحث بود. در اینجا بود که پاسخ کالوینیستی به Remonstrants به طور رسمی شکل گرفت و منجر به پنج ماده کالوینیسم، که با اختصار TULIP نشان داده می‌شود، شد.

5. جان وسلی (1703-1791)

با پیشروی به قرن هجدهم، جان وسلی، یک روحانی و الهیدان انگلیسی را وارد می‌کنیم که به بنیان‌گذاری جنبش متدیستی اعتبار داده می‌شود. وسلی یک آرمینیانی سرسخت بود و به ترویج باورهای آرمینیانی، به ویژه در ایالات متحده کمک کرد.

6. چارلز اسپرجن (1834-1892)

چارلز اسپرجن، "شاهزاده واعظان"، یک واعظ باپتیست در لندن در قرن نوزدهم بود. او از کالوینیسم دفاع کرد و از استانداردهای اخلاقی شل آرمینیانیسم انتقاد کرد.

7. قرن بیستم و فراتر از آن

این بحث به قرن بیستم و فراتر از آن ادامه یافت، با محققانی مانند R.C. Sproul، یک الهیدان اصلاح شده، که از کالوینیسم دفاع می‌کرد و راجر اولسون، یک الهیدان انجیلی، که از آرمینیانیسم حمایت می‌کرد.

8. جنبش جوان، بی‌قرار و اصلاح شده

در اوایل قرن بیست و یکم، جنبشی که به عنوان جوان، بی‌قرار و اصلاح شده شناخته می‌شود، شاهد احیای باورهای کالوینیستی در میان انجیلی‌های جوان‌تر بود، با چهره‌هایی مانند جان پایپر و مارک دریسکول در پیش‌خط.

9. انجمن آرمینیانی‌های انجیلی

انجمن آرمینیانی‌های انجیلی در قرن بیست و یکم تأسیس شد تا نماینده و ترویج الهیات آرمینیانی در پاسخ به جنبش اصلاح شده رو به رشد باشد.

بحث بین کالوینیسم و آرمینیانیسم با نزاع‌های الهیاتی پرشور، که توسط چهره‌های برجسته و لحظات تعیین‌کننده مشخص شده است، مشخص شده است. این بحث تاریخی و مداوم نشان‌دهنده تلاش صادقانه برای درک پیچیدگی‌های ایمان، فیض و آزادی انسان در چارچوب سنت مسیحی است.

چهره‌های تأثیرگذار در کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم

از جان کالوین و یاکوبوس آرمینیوس تا الهیدانان معاصر، فهرستی معتبر از حامیان در هر دو طرف وجود دارد.

کالوینیسم:

1. جان کالوین:

مبدع کالوینیسم، نوشته‌های جان کالوین، به ویژه موسسه دین مسیحی، همچنان پایه و اساس الهیات اصلاح شده است.

2. جاناتان ادواردز:

یک واعظ، فیلسوف و الهیدان آمریکایی، ادواردز به دلیل موعظه‌های آتشین خود شناخته می‌شود. او نقش مهمی در شکل‌دهی الهیات کالوینیستی در طول بیداری بزرگ اول ایفا کرد.

3. چارلز هادون اسپرجن:

اغلب به عنوان "شاهزاده واعظان" شناخته می‌شود، اسپرجن یک وزیر باپتیست در لندن در قرن نوزدهم بود. او از کالوینیسم دفاع کرد و به دلیل موعظه‌های پرشور و قدرتمندش شناخته می‌شود.

4. R.C. Sproul:

یک الهیدان مورد احترام در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، Sproul به دلیل توانایی‌اش در توضیح مفاهیم الهیاتی پیچیده به روشی قابل دسترس شناخته می‌شد. او یک حامی سرسخت الهیات اصلاح شده بود.

5. جان پایپر:

یک الهیدان و کشیش معاصر، پایپر یکی از چهره‌های کلیدی در احیای الهیات اصلاح شده در میان انجیلی‌ها است، به ویژه از طریق وزارت و نوشته‌های Desiring God خود.

آرمینیانیسم:

1. یاکوبوس آرمینیوس:

نام‌دار آرمینیانیسم، یاکوبوس آرمینیوس یک الهیدان هلندی بود که از آموزه‌های کالوینیسم به چالش کشید و زمینه‌های الهیات آرمینیانی را بنا نهاد.

2. جان وسلی:

بنیانگذار متدیسم، جان وسلی یک حامی سرسخت باورهای آرمینیانی بود. تأکید او بر تقدس شخصی و عدالت اجتماعی بر نسل‌های مسیحیان تأثیر گذاشته است.

3. هوگو گروتیوس:

یک حقوقدان و الهیدان هلندی، گروتیوس یک آرمینیانی اولیه بود که از آموزه‌های یاکوبوس آرمینیوس دفاع کرد و استدلال کرد که تحمل مذهبی باید وجود داشته باشد.

4. بیلی گراهام:

در حالی که او یک الهیدان نبود، اما مژده‌دهنده بیلی گراهام به آرمینیانیسم گرایش داشت. پیام فراگیر او از عشق خدا به همه بشریت منعکس کننده تأکید آرمینیانی بر فدیه جهان‌شمول است.

5. راجر ای. اولسون:

یک الهیدان معاصر، اولسون از طریق نوشته‌ها و آموزه‌های خود یک مدافع صریح الهیات آرمینیانی بوده است.

کالوینیسم و آرمینیانیسم توسط مجموعه‌ای از روشنفکران و الهیدانان حمایت شده‌اند. هر دو طرف با اعتقاد راسخ مشخص شده‌اند و به طور غنی به چشم‌انداز الهیاتی کمک کرده‌اند. این حامیان، هم گذشته و هم حال، سنت‌ها را شکل داده‌اند و به شکل‌دهی دیدگاه‌های بی‌شماری از باورمندان در سراسر جهان ادامه می‌دهند.

بهترین کتاب‌ها در مورد کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم

عینک مطالعه خود را بردارید و مستقر شوید، زیرا ما برخی از تأثیرگذارترین کتاب‌هایی را که بحث کالوینیسم و آرمینیانیسم را بررسی می‌کنند، بررسی می‌کنیم.

برای کالوینیسم:

1. "موسسه دین مسیحی" اثر جان کالوین

این شاهکار جان کالوین است و برای هر کسی که می‌خواهد اصول کالوینیسم را درک کند، ضروری است.

2. "پنج نکته کالوینیسم: تعریف شده، دفاع شده و مستند شده" اثر دیوید ان. استیل، کرتیس سی. توماس و اس. لانس کوین

این کتاب نگاهی مدرن و کامل به اختصار TULIP ارائه می‌دهد و اغلب به عنوان یک مرجع استاندارد در مورد پنج نکته کالوینیسم در نظر گرفته می‌شود.

3. "انتخاب شده توسط خدا" اثر R.C. Sproul

R.C. Sproul به طرز ماهرانه‌ای مفهوم پیش‌قدرت را توضیح می‌دهد و نحوه ارتباط آن با درک فرد از حاکمیت خدا و اراده آزاد انسان را نشان می‌دهد.

4. "خدا را آرزو کنید: مدیتیشن‌های یک لذت‌جوی مسیحی" اثر جان پایپر

جان پایپر استدلال قانع‌کننده‌ای را در مورد پیگیری شادی در خدا به عنوان هدف نهایی زندگی مسیحی ارائه می‌دهد و منعکس کننده دیدگاه کالوینیستی بر برتری خدا است.

برای آرمینیانیسم:

1. "الهیات آرمینیانی: اسطوره‌ها و واقعیت‌ها" اثر راجر ای. اولسون

این یک مطالعه ضروری برای درک آرمینیانیسم است، زیرا اولسون به سوءتفاهم‌ها می‌پردازد و باورهای واقعی الهیات آرمینیانی را بیان می‌کند.

2. "آثار آرمینیوس، جلد 1-3" اثر یاکوبوس آرمینیوس

برای یک منبع اصلی، این مجموعه سه جلدی شامل نوشته‌های اصلی یاکوبوس آرمینیوس، از جمله اعلامیه احساسات او و تفسیر او از متون مختلف کتاب مقدس است.

3. "چرا کالوینیست نیستم" اثر جری ال. والز و جوزف آر. دونگل

این کتاب با انتقاد از باورهای کالوینیستی و تأکید بر اهمیت اراده آزاد انسان، استدلالی را برای آرمینیانیسم ارائه می‌دهد.

4. "مواعظ جان وسلی: یک مجموعه" ویرایش شده توسط آلبرت سی. اوتلر و ریچارد پی. هایتزنراتر

وسلی، یک چهره کلیدی در آرمینیانیسم، موعظه‌های قدرتمندی را ارائه کرد که بر در دسترس بودن رستگاری برای همه تأکید داشت. این مجموعه برخی از تأثیرگذارترین موعظه‌های او را در بر می‌گیرد.

برای یک دیدگاه متعادل:

1. "آزادی کوزه‌گر: دفاع از اصلاحات و رد ادعاهای نورمن گایزلر درباره انتخاب شده اما آزاد" اثر جیمز آر. وایت

این کتاب از سنت اصلاح شده دفاع می‌کند و به انتقادها پاسخ می‌دهد و دیدگاه کالوینیستی را در مورد حاکمیت خدا ارائه می‌دهد.

2. "در برابر کالوینیسم" اثر راجر ای. اولسون و "برای کالوینیسم" اثر مایکل اس. هورتون

این مجموعه از دو کتاب، که از دیدگاه‌های متضاد نوشته شده‌اند، نگاهی متعادل به باورهای اصلی هر دو سیستم الهیاتی ارائه می‌دهد.

درک ظرافت‌های کالوینیسم و آرمینیانیسم نیازمند مطالعه دقیق است. این کتاب‌ها منابع فوق‌العاده‌ای برای کاوش در اعماق الهیاتی این دو دیدگاه ماندگار هستند. چه به دنبال درک یک طرف باشید و چه به دنبال یک مرور کلی متعادل، چیزهای زیادی برای کاوش و تأمل وجود دارد.

اگر این پست را دوست دارید، همچنین می‌خواهید بیشتر در مورد دیدگاه‌های مسیحی در مورد فلسفه زمان و رابطه خدا با آن بخوانید.

خب، این هم پایان این پست در مورد کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم.

دریافت 4 دوره آنلاین رایگان برای رشد کلیسا + 2 کتاب الکترونیکی و موارد دیگر!

دسترسی به 4 دوره، 2 کتاب الکترونیکی، چت گروهی زنده، کلاس‌های آنلاین زنده و موارد دیگر! رشد مورد نظر خدا را برای وزارت خود دریافت کنید – امروز حساب رایگان خود را دریافت کنید!

پرسش‌های متداول کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم:

*Q1: تفاوت اساسی بین کالوینیسم و آرمینیانیسم چیست؟*

کالوینیسم و آرمینیانیسم عمدتاً در دیدگاه‌های خود در مورد اراده آزاد انسان در رابطه با حاکمیت الهی و دامنه فدیه متفاوت هستند. کالوینیسم بر حاکمیت خدا تأکید می‌کند و معتقد است که خدا افراد خاصی را برای رستگاری پیش‌قدرت کرده است. آرمینیانیسم، از سوی دیگر، بر اراده آزاد انسان تأکید می‌کند و معتقد است که افراد انتخاب می‌کنند که فیض خدا را بپذیرند یا رد کنند.

*Q2: آیا کالوینیست‌ها به تبلیغ انجیل اعتقاد دارند؟*

بله، کالوینیست‌ها به تبلیغ انجیل اعتقاد دارند. با وجود اعتقاد به پیش‌قدرت، آنها معتقدند که تبلیغ انجیل وسیله‌ای است که خدا از طریق آن برگزیدگان خود را به رستگاری می‌رساند و همچنین دستوری از عیسی برای موعظه انجیل به همه ملت‌ها است.

*Q3: آیا کسی که به آرمینیانیسم اعتقاد دارد می‌تواند به امنیت ابدی نیز اعتقاد داشته باشد؟*

آرمینیانیسم به طور کلی معتقد است که ممکن است یک ایماندار از فیض بیفتد. با این حال، برخی از افرادی که خود را با آرمینیانیسم شناسایی می‌کنند ممکن است به نوعی امنیت ابدی نیز اعتقاد داشته باشند و بر فیض پایدار خدا تأکید کنند.

*Q4: اصلاحات چه تأثیری بر توسعه کالوینیسم و آرمینیانیسم داشت؟*

اصلاحات جنبشی بود که هدف آن اصلاح کلیسای کاتولیک روم بود و منجر به توسعه کلیساهای پروتستان شد. جان کالوین یکی از رهبران اصلاحات بود و آموزه‌های او پایه و اساس کالوینیسم را بنا نهاد. آرمینیانیسم بعداً به عنوان واکنشی به افراط‌های کالوینیسم توسعه یافت.

*Q5: آیا فرقه‌ای وجود دارد که به طور خاص با کالوینیسم یا آرمینیانیسم شناسایی شود؟*

بله. کلیساهای پرسبیترین و اصلاح شده به طور کلی کالوینیستی هستند. متدیست‌ها و وسلیانی‌ها و همچنین برخی از کلیساهای باپتیست معمولاً با آرمینیانیسم شناسایی می‌شوند.

*Q6: آیا می‌توان کسی ترکیبی از کالوینیسم و آرمینیانیسم باشد؟*

این امکان وجود دارد که کسی دیدگاه‌هایی داشته باشد که ترکیبی از باورهای کالوینیستی و آرمینیانی باشد. این اغلب به عنوان Calminianism شناخته می‌شود. با این حال، برخی استدلال می‌کنند که چنین موضعی ممکن است منجر به ناسازگاری‌های الهیاتی شود.

*Q7: این بحث بین کالوینیسم و آرمینیانیسم چه تأثیری بر زندگی مسیحی روزمره دارد؟*

این بحث می‌تواند بر دیدگاه فرد در مورد تبلیغ انجیل، اطمینان از رستگاری و درک ماهیت خدا تأثیر بگذارد. می‌تواند نحوه زندگی مسیحیان، نحوه شکل‌گیری جوامع و نحوه عملکرد کلیساها را شکل دهد.

*Q8: آیا کالوینیسم یا آرمینیانیسم به آموزه‌های کتاب مقدس وفادارتر است؟*

این یک سؤال بسیار مورد بحث است. کالوینیست‌ها استدلال می‌کنند که باورهای آنها به آموزه‌های کتاب مقدس، به ویژه آموزه‌های مربوط به حاکمیت خدا، وفادارتر است. آرمینیانی‌ها استدلال می‌کنند که دیدگاه‌های آنها بازتاب بهتری از آموزه‌های کتاب مقدس در مورد اراده آزاد انسان و عشق جهان‌شمول خدا است.

*Q9: Synod of Dort چه بود و چرا در بحث کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم اهمیت دارد؟*

Synod of Dort یک شورای کلیسا بود که در دوردرخت، هلند، از سال 1618 تا 1619 برگزار شد. این برای رسیدگی به اختلافات پیرامون آرمینیانیسم تشکیل شد. نتیجه Synod رد Remonstrance و تأیید دکترین‌های کالوینیستی، به ویژه از طریق تدوین اختصار TULIP بود.

*Q10: آیا می‌توان تفاوت‌های بین کالوینیسم و آرمینیانیسم را آشتی داد یا اینکه دیدگاه‌های الهیاتی ناسازگار هستند؟*

برخی معتقدند که می‌توان زمینه‌ای میانی یا سنتز بین کالوینیسم و آرمینیانیسم وجود داشت، در حالی که برخی دیگر معتقدند که آنها ناسازگار هستند. این بحث همچنان ادامه دارد.

پرسش برای نظرات: به نظر شما کدام دیدگاه الهیاتی، کالوینیسم در برابر آرمینیانیسم، بهترین نمایش‌دهنده پیام فیض در کتاب مقدس است و چرا؟ نظرات خود را در زیر به اشتراک بگذارید!


آرمینیانیسم سیستمی از باور است که تلاش می‌کند رابطه بین حاکمیت خداوند و اراده آزاد انسان را توضیح دهد، به‌ویژه در رابطه با نجات. آرمینیانیسم به نام یعقوب آرمینیوس (۱۵۶۰–۱۶۰۹)، الهیدان هلندی، نامگذاری شده است. در حالی که کالوینیسم بر حاکمیت خداوند تأکید دارد، آرمینیانیسم بر مسئولیت انسان تأکید می‌کند. اگر آرمینیانیسم به پنج نکته تقسیم شود، مشابه پنج نکته کالوینیسم، اینها خواهند بود:
(۱) فساد جزئی – بشریت فاسد است اما هنوز هم قادر به جستجوی خدا است. ما سقوط کرده و با گناه آلوده شده‌ایم اما نه به حدی که نتوانیم با کمک فیض پیشگیرانه از خدا، به سوی خدا بیاییم و نجات را بپذیریم. با وجود چنین فیضی، اراده انسان آزاد است و قدرت دارد تا تسلیم نفوذ روح‌القدس شود. توجه: بسیاری از آرمینیانی‌ها فساد جزئی را رد می‌کنند و دیدگاهی بسیار نزدیک به فساد کامل کالوینیستی دارند. (۲) انتخاب مشروط – خدا فقط کسانی را "انتخاب" می‌کند که می‌داند آنها انتخاب خواهند کرد که ایمان بیاورند. هیچ‌کس از قبل برای بهشت یا جهنم مقدر نشده است. (۳) کفاره نامحدود – عیسی برای همه مرد، حتی کسانی که انتخاب نشده‌اند و ایمان نخواهند آورد. مرگ عیسی برای تمام بشریت بود و هر کسی می‌تواند با ایمان آوردن به او نجات یابد. (۴) فیض قابل مقاومت – می‌توان در برابر فراخوان خدا برای نجات مقاومت کرد و/یا آن را رد کرد. اگر انتخاب کنیم، می‌توانیم در برابر کشش خدا به سوی نجات مقاومت کنیم. (۵) نجات مشروط – مسیحیان می‌توانند نجات خود را از دست بدهند اگر به طور فعال نفوذ روح‌القدس را در زندگی خود رد کنند. حفظ نجات برای حفظ آن توسط یک مسیحی ضروری است. توجه: بسیاری از آرمینیانی‌ها "نجات مشروط" را رد می‌کنند و در عوض به "امنیت ابدی" پایبند هستند.
تنها نکته آرمینیانیسم که کالوینیسم چهار نقطه‌ای آن را مطابق با کتاب مقدس می‌داند، نکته شماره ۳ – کفاره نامحدود است. اول یوحنا ۲:۲ می‌گوید: «او قربانی کفاره برای گناهان ماست، و نه تنها برای گناهان ما بلکه برای گناهان تمام جهان.» دوم پطرس ۲:۱ به ما می‌گوید که عیسی حتی پیامبران دروغین را که محکوم شده‌اند نیز خرید: «اما در میان مردم، پیامبران دروغین نیز بودند، همانطور که در میان شما معلمان دروغین خواهند بود. آنها مخفیانه بدعت‌های ویرانگر را معرفی می‌کنند، حتی منکر خداوند حاکم که آنها را خرید – و نابودی سریع را برای خود به ارمغان می‌آورند.» نجات عیسی برای هر کسی و همه کسانی که به او ایمان بیاورند در دسترس است. عیسی فقط برای کسانی که نجات خواهند یافت نمرد.
کالوینیسم چهار نقطه‌ای (موقعیت رسمی وزارت پرسش و پاسخ) معتقد است که چهار نکته دیگر آرمینیانیسم، با درجات مختلف، غیر کتابی هستند. رومیان ۳:۱۰–۱۸ به شدت استدلال می‌کند که فساد کامل وجود دارد. انتخاب مشروط، یا انتخاب بر اساس پیش‌دانش خدا از عمل انسان، حاکمیت خدا را کم‌رنگ می‌کند (رومیان ۸:۲۸–۳۰). فیض قابل مقاومت، قدرت و عزم خدا را دست کم می‌گیرد. نجات مشروط، نجات را پاداش کار می‌داند تا هدیه‌ای از فیض (افسسیان ۲:۸–۱۰). هر دو سیستم مشکلاتی دارند، اما ما کالوینیسم را از آرمینیانیسم مبتنی‌تر بر کتاب مقدس می‌دانیم. با این حال، هر دو سیستم نمی‌توانند به طور کافی رابطه بین حاکمیت خدا و اراده آزاد انسان را توضیح دهند – به این دلیل که برای ذهن محدود انسان غیرممکن است که مفهومی را درک کند که فقط خدا می‌تواند به طور کامل آن را درک کند.
**بازگشت به: سوالات در مورد الهیات**
**آرمینیانیسم چیست و آیا مطابق با کتاب مقدس است؟**


بله، اما به هیچ وجه به معنای کلوینیستی آن نیست.
من خود را بیشتر یا کمتر آرمینیانی می‌دانم و به پیش‌قدرت فردی اعتقاد دارم، اما برای ارائه یک پاسخ عینی‌تر، بیایید به ۵ نکته‌ای که اغلب برای خلاصه کردن آرمینیانیسم استفاده می‌شود نگاهی بیندازیم (که از این مقاله بازنویسی شده است، زیرا معمولاً سایت‌های کلوینیستی جزئیات مواضع مخالف خود را به دقت نشان نمی‌دهند، اما من در ۳۰ ثانیه جستجو در گوگل نتوانستم منبع آرمینیانی پیدا کنم):
۱ - اراده آزاد
شاید بدترین و نادرست‌ترین آموزه، آرمینیانی‌ها عموماً به اراده آزاد لیبرترین اعتقاد دارند. این را می‌توان به طور کلی به عنوان توانایی انجام ندادن تعریف کرد؛ به طور خاص، برای هر عملی که مردی انجام می‌دهد، هیچ چیز باعث یا به طور ضروری آن عمل را به وجود نیاورده است، به طوری که او نتواند کار دیگری انجام دهد، یا حداقل از انجام کاری که انجام داده است، خودداری کند. "هیچ چیز" شامل خواسته‌های خود مرد می‌شود، و جبرگرایی سازگار را حذف می‌کند.
این نکته به وضوح ایده اینکه خدا به نوعی ما را عروسکی می‌کند یا حتی اینکه خواسته‌های ما تعیین می‌کنند چه می‌کنیم را رد می‌کند.
۲ - انتخاب مشروط
این اساساً به این معنی است که انتخاب یک فرد به پذیرش انجیل مشروط است، که خدا از ازل می‌دانست. به عبارت دیگر، یک فرد صرفاً به این دلیل انتخاب می‌شود که انجیل را می‌پذیرد، که خدا همیشه می‌دانسته است. یا اینکه خدا فقط کسانی را به ایمان می‌آورد که می‌داند به طور مثبت پاسخ خواهند داد.
همه آرمینیانی‌ها به این دیدگاه پایبند نیستند؛ برخی به جای آن به انتخاب جمعی اعتقاد دارند، به این معنی که یک فرد با ایمان آوردن انتخاب می‌شود؛ انتخاب شدگان کسانی هستند که ایمان می‌آورند، نه کسانی که خدا تصمیم گرفته است ایمان بیاورند.
این به طور قاطع نقش انتخاب/نقش انسان را در نجات خود تثبیت می‌کند؛ او در آن مشارکت نمی‌کند، اما آن را به اختیار خود می‌پذیرد.
۳ - کفاره جهانی/عمومی
مرگ مسیح برای نجات همه کافی بود، اما فقط برای کسانی که ایمان می‌آورند مؤثر/اعمال می‌شود.
این پیش‌قدرت را به این معنا رد می‌کند که مسیح فقط برای برخی افراد مرده است که قطعاً نجات خواهند یافت، بلکه نجات به طور واقعی برای همه در دسترس است.
۴ - فیض قابل مقاومت
این به طور مستقیم با یک نکته کلیدی از کلوینیسم در تضاد است و بیان می‌کند که فیض خدا قابل مقاومت است؛ می‌توان دعوت واقعی به نجات را دریافت کرد و به همان اندازه که دیگری فرصت/فیض دارد، اما آن را رد کرد در حالی که دیگری این کار را نمی‌کند.
این بار دیگر تأکید می‌کند که پذیرش مسیح واقعاً یک انتخاب است، نه چیزی که از قبل تعیین شده باشد و ما گزینه دیگری نداشته باشیم.
۵ - سقوط از فیض
این اساساً به این معنی است که می‌توان نجات خود را از دست داد، نه صرفاً با گناه کردن بیش از حد، بلکه با رویگردانی عمدی و رد خدا.
این به وضوح پیش‌قدرت کلوینیستی را رد می‌کند، زیرا حتی پس از نجات، یک مرد هنوز این انتخاب را دارد که برود.
بنابراین پس از همه اینها، ممکن است تعجب کنید که چگونه می‌توانم هنوز به نوعی به پیش‌قدرت فردی اعتقاد داشته باشم، و پاسخ کوتاه مولینیسم است، که در اینجا وارد آن نمی‌شوم اما در پاسخ‌های دیگر در این SE آن را توضیح داده‌ام.


آرمینیانیسم و آرمینیایی‌ها به اینجا هدایت می‌شوند. نباید با آرمانیسم یا ارامنه اشتباه گرفته شود.
آرمینیانیسم یک جنبش در پروتستانتیسم است که در اوایل قرن هفدهم آغاز شد و بر اساس ایده‌های الهیاتی یاکوبوس آرمینیوس، الهیدان اصلاح‌شده هلندی، و حامیان تاریخی او که به رمونسترانت‌ها معروف بودند، شکل گرفت. آرمینیانیسم هلندی در ابتدا در رمونسترانس (۱۶۱۰)، یک بیانیه الهیاتی که به ایالت‌های عمومی هلند ارائه شد، بیان شد. این بیانیه تلاشی برای تعدیل دکترین‌های کالوینیسم در رابطه با تفسیر آن از تقدیر بود.
آرمینیانیسم کلاسیک که آرمینیوس سهم اصلی را در آن دارد و آرمینیانیسم وسلی که جان وسلی سهم اصلی را در آن دارد، دو مکتب فکری اصلی هستند. باورهای اصلی آرمینیانی عبارتند از این که فیض آماده‌ساز (پیشگیرانه) خدا برای تولد دوباره جهانی است و فیض توجیهی خدا که تولد دوباره را امکان‌پذیر می‌کند، قابل مقاومت است.
بسیاری از فرقه‌های مسیحی تحت تأثیر دیدگاه‌های آرمینیانی قرار گرفته‌اند، به‌ویژه باپتیست‌ها در قرن هفدهم، متدیست‌ها در قرن هجدهم و پنطیکاستی‌ها در قرن بیستم.

تاریخچه[ویرایش]

جنبش‌های پیشرو و تأثیرات الهیاتی[ویرایش]

به گفته راجر ای. اولسون، باورهای آرمینیوس، یعنی آرمینیانیسم، با او آغاز نشد.[۱] فرقه‌هایی مانند والدنسی‌ها و سایر گروه‌ها قبل از اصلاحات، مانند آرمینیانیسم، تأیید کرده‌اند که هر فرد می‌تواند در پاسخ به فیض خدا مقاومت کند یا تسلیم آن شود.[۲] الهیدان آناباتیست، بالتاسار هوبمایر، نیز تقریباً یک قرن قبل از او، دیدگاهی مشابه آرمینیوس را ترویج کرد.[۱] دکترین‌های نجات‌شناختی آرمینیانیسم و آناباتیست تقریباً معادل هستند.[۳][۴] به‌ویژه، منونیت‌ها از نظر تاریخی آرمینیانی بوده‌اند، خواه صریحاً دیدگاه آرمینیانی را بیان کرده باشند یا نه، و دکترین نجات‌شناسی کالوینیسم را رد کرده‌اند.[۵] الهیات آناباتیست به نظر می‌رسد بر یاکوبوس آرمینیوس تأثیر گذاشته باشد.[۳] حداقل، او "با دیدگاه آناباتیست همدلی داشت و آناباتیست‌ها معمولاً در موعظه‌های او حضور داشتند."[۴] به‌طور مشابه، آرمینیوس از الهیدان لوتری دانمارکی، نیلز هِمینگسن، به عنوان کسی که دیدگاه اساسی نجات‌شناسی او را در اختیار داشت، یاد می‌کند و ممکن است تحت تأثیر او قرار گرفته باشد.[۶]

ظهور آرمینیانیسم[ویرایش]

تصویر یاکوبوس آرمینیوس، از کُپرستیش (حکاکی) از تئاترم اروپائوم اثر ماتئوس مریان در سال ۱۶۶۲
یاکوبوس آرمینیوس یک کشیش و الهیدان هلندی در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم بود.[۷] او توسط تئودور بزای، جانشین انتخاب‌شده کالوین، آموزش دید، اما پس از بررسی متون مقدس، الهیات معلم خود را که خدا به‌طور غیرمشروط برخی را برای نجات انتخاب می‌کند، رد کرد.[۷] در عوض، آرمینیوس پیشنهاد کرد که انتخاب خدا مؤمنان است، و بدین ترتیب آن را مشروط به ایمان می‌کند.[۷] دیدگاه‌های آرمینیوس با مخالفت کالوینست‌های هلندی، به‌ویژه فرانسیسکوس گوماروس، مواجه شد، اما آرمینیوس قبل از اینکه بتوان یک کنفرانس ملی برگزار کرد، درگذشت.[۸]

آرمینیوس قبل از اینکه بتواند به درخواست ایالت‌های عمومی هلند برای ارائه یک مقاله ۱۴ صفحه‌ای در مورد دیدگاه‌های خود پاسخ دهد، درگذشت. پیروان آرمینیوس به جای او پاسخ دادند و پنج ماده رمونسترانس (۱۶۱۰) را تهیه کردند که در آن نقاط اختلاف خود را با کالوینیسم سخت‌گیرانه اعتراف‌نامه بلژیکی بیان کردند.[۸] به این ترتیب، پیروان آرمینیوس به رمونسترانت‌ها و پس از رمونسترانس متقابل در سال ۱۶۱۱، پیروان گوماروس به رمونسترانت‌های متقابل معروف شدند.[۹]

پس از برخی مانورهای سیاسی، کالوینست‌های هلندی توانستند شاهزاده موریس نساو را متقاعد کنند که با این وضعیت برخورد کند.[۷] موریس به‌طور سیستماتیک قضات آرمینیانی را از مقام برکنار کرد و یک کنفرانس ملی در دوردرخت فراخواند. این کنفرانس دوردرخت عمدتاً به کالوینست‌های هلندی (۱۰۲ نفر) اختصاص داشت، در حالی که آرمینیانی‌ها (۱۳ نفر ممنوع از رأی دادن) و نمایندگان کالوینست از سایر کشورها (۲۸ نفر) حضور داشتند و در سال ۱۶۱۸ محکومیت آرمینیوس و پیروانش را به عنوان بدعت منتشر کرد. بخشی از این انتشار، پنج ماده کالوینیسم در پاسخ به پنج ماده رمونسترانس بود.[۸]

آرمینیانی‌ها در سراسر هلند از مقام‌های خود برکنار، زندانی، تبعید و ملزم به سکوت شدند. دوازده سال بعد، هلند به‌طور رسمی از آرمینیانیسم به عنوان یک مذهب محافظت کرد، اگرچه خصومت بین آرمینیانی‌ها و کالوینست‌ها ادامه داشت.[۷] بیشتر رمونسترانت‌های اولیه نسخه کلاسیک آرمینیانیسم را دنبال می‌کردند. با این حال، برخی از آنها، مانند فیلیپ ون لیمبورخ، به سمت پلگیانیسم نیمه‌کامل و عقل‌گرایی حرکت کردند.[۱۰]

آرمینیانیسم در کلیسای انگلستان[ویرایش]

در انگلستان، دکترین‌های آرمینیانی[۱۱] به‌طور اساسی قبل و همزمان با آرمینیوس وجود داشت.[۱۲] مواد ۳۹ دین (نهایی شده در سال ۱۵۷۱) به اندازه کافی مبهم بودند که با تفسیرهای آرمینیانی یا کالوینستی سازگار بودند.[۱۲] آرمینیانیسم در کلیسای انگلستان اساساً ابراز نفی کالوینیسم بود و تنها برخی از الهیدان‌ها به آرمینیانیسم کلاسیک پایبند بودند، اما بقیه یا پلگیانیسم نیمه‌کامل یا پلگیانیسم بودند.[۷][۱۲][۱۳] در این زمینه خاص، مورخان معاصر ترجیح می‌دهند از اصطلاح "پیش‌آرمینیانی‌ها" به جای "آرمینیانی‌ها" برای تعیین گرایش‌های آن الهیدان‌هایی که به‌طور کلی از آرمینیانیسم کلاسیک پیروی نمی‌کردند، استفاده کنند.[۱۴] آرمینیانی‌های انگلیسی توسط آرمینیانی‌های پیوریتن مانند جان گودوین یا آرمینیانی‌های عالی‌رتبه مانند جرمی تیلور و هنری هاموند نمایندگی می‌شدند.[۱۲] آرمینیانی‌های آنگلیکانی قرن هفدهم مانند ویلیام لاد با پیوریتن‌های کالوینست مبارزه کردند.[۱۲] آنها در واقع آرمینیانیسم را به عنوان یک کلیسای دولتی می‌دیدند، ایده‌ای که با دیدگاه‌های آرمینیوس بیگانه بود.[۷] این موضع تحت حکومت (۱۶۲۵–۱۶۴۹) چارلز اول انگلستان به‌ویژه آشکار شد.[۱۲] پس از جنگ داخلی انگلستان (۱۶۴۲–۱۶۵۱)، چارلز دوم انگلستان، که پرسبیترین‌ها را تحمل می‌کرد، تفکر آرمینیانی را در کلیسای انگلستان احیا کرد.[۱۵] پس از بازسازی (۱۶۶۰)[۱۶] به مدت حدود پنجاه سال بر آن تسلط داشت.[۱۲]

باپتیست‌ها[ویرایش]

بحث بین پیروان کالوین و پیروان آرمینیوس مشخصه تاریخ کلیسای پس از اصلاحات است. جنبش نوظهور باپتیست در انگلستان قرن هفدهم، برای مثال، یک ریزنمونه از بحث تاریخی بین کالوینست‌ها و آرمینیانی‌ها بود. باپتیست‌های اولیه - که به دلیل اعتراف به "آشتی عمومی" یا نامحدود به "باپتیست‌های عمومی" نامیده می‌شدند - آرمینیانی بودند.[۱۷] جنبش باپتیست با توماس هلوس آغاز شد که پس از ترک مربی خود، جان اسمیت (که به باورهای مشترک و ویژگی‌های متمایز منونیت‌های واترلندر آمستردام روی آورده بود)، به لندن بازگشت تا اولین کلیسای باپتیست انگلیسی را در سال ۱۶۱۱ تأسیس کند. باپتیست‌های عمومی بعدی مانند جان گریفیت، ساموئل لاویدی و توماس گرانتام الهیات آرمینیانی اصلاح‌شده‌ای را که آرمینیانیسم آرمینیوس را منعکس می‌کرد، دفاع کردند. باپتیست‌های عمومی دیدگاه‌های آرمینیانی خود را در اعتراف‌نامه‌های متعددی، که تأثیرگذارترین آنها اعتراف‌نامه استاندارد ۱۶۶۰ بود، گنجاندند. در دهه ۱۶۴۰، باپتیست‌های خاص شکل گرفتند و از دکترین آرمینیانی منحرف شده و کالوینیسم قوی پرسبیترین‌ها و مستقل‌ها را پذیرفتند. کالوینیسم قوی آنها در اعتراف‌نامه‌هایی مانند اعتراف‌نامه باپتیست لندن ۱۶۴۴ و اعتراف‌نامه دوم لندن ۱۶۸۹ منتشر شد. اعتراف‌نامه لندن ۱۶۸۹ بعداً توسط باپتیست‌های کالوینست در آمریکا (که به آنها باپتیست‌های فیلادلفیا می‌گفتند) استفاده شد، در حالی که اعتراف‌نامه استاندارد ۱۶۶۰ توسط وارثان آمریکایی باپتیست‌های عمومی انگلیسی استفاده شد که به زودی به عنوان باپتیست‌های اراده آزاد شناخته شدند.[۱۸]

متدیست‌ها[ویرایش]

در مناقشه متدیست-کالوینست در اوایل دهه ۱۷۷۰ بین کشیشان آنگلیکانی جان وسلی و جورج وایتفیلد، وسلی با متهم شدن به پلگیانیسم نیمه‌کامل با پذیرش هویت آرمینیانی پاسخ داد.[۱۹] وسلی با باورهای آرمینیوس آشنایی محدودی داشت و عمدتاً دیدگاه‌های خود را بدون تکیه مستقیم بر آموزه‌های آرمینیوس تدوین کرد.[۲۰] وسلی به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر آرمینیانیسم انگلیسی قرن هفدهم و برخی از سخنگویان رمونسترانت قرار گرفت.[۲۱] با این حال، او به عنوان نماینده وفادار باورهای آرمینیوس شناخته می‌شود.[۲۲] وسلی نجات‌شناسی خود را از طریق انتشار یک نشریه با عنوان آرمینیانی (۱۷۷۸) و در مقالاتی مانند تقدیر به‌طور آرام بررسی شده دفاع کرد.[۲۳] برای حمایت از موضع خود، او به‌شدت بر فساد کامل تأکید کرد و در عین حال دکترین‌های دیگر، به‌ویژه فیض پیشگیرانه را روشن کرد.[۲۴][۲۵] در عین حال، وسلی با جبرگرایی که به ادعای او مشخصه دکترین‌های تقدیر کالوینستی بود، مخالفت کرد.[۲۶] او معمولاً مفهوم کمال مسیحی (کاملاً بالغ، نه "بی‌گناهی") را موعظه می‌کرد.[۷] سیستم تفکر او به عنوان آرمینیانیسم وسلی شناخته شده است که پایه‌های آن توسط او و واعظ همکارش، جان ویلیام فلچر، بنا شده است.[۲۷][۲۸] متدیسم نیز در پیچیدگی‌های الهیاتی خود در مورد نجات و عاملیت انسانی کاوش کرد.[۲۹][۳۰] در دهه ۱۸۳۰، در طول بیداری بزرگ دوم، ردپایی از تأثیر پلگیانی در جنبش قدیس‌پرستی آمریکایی ظاهر شد. در نتیجه، منتقدان الهیات وسلی گاهی اوقات به‌طور ناعادلانه یا برچسب‌گذاری نادرست تفکر گسترده‌تر آن را درک می‌کنند.[۳۱] با این حال، هسته اصلی آن به عنوان آرمینیانیسم شناخته می‌شود.[۲۵][۳۰]

پنطیکاستی‌ها[ویرایش]

پنطیکاستیسم ریشه در فعالیت‌های چارلز پارهام (۱۸۷۳–۱۹۲۹) دارد. منشأ آن به عنوان یک جنبش در احیای خیابان آزوسا در لس‌آنجلس در سال ۱۹۰۶ بود. این احیا توسط ویلیام جی. سیمور (۱۸۷۰–۱۹۲۲) رهبری شد.[۳۲] به دلیل پیشینه متدیستی و قدیس‌پرستی بسیاری از واعظان اولیه پنطیکاستی، کلیساهای پنطیکاستی معمولاً دارای شیوه‌هایی بودند که از آرمینیانیسم وسلی ناشی می‌شدند.[۳۳][۳۴] در طول قرن بیستم، با تثبیت و ادغام کلیساهای پنطیکاستی در اشکال استانداردتر، آنها شروع به تدوین الهیاتی کردند که کاملاً آرمینیانی بود.[۳۵] امروزه دو بزرگترین فرقه پنطیکاستی در جهان، مجمع خدایان و کلیسای پنطیکاستی خدا، دیدگاه‌های آرمینیانی مانند فیض قابل مقاومت[۳۶]، انتخاب مشروط[۳۴] یا امنیت مشروط مؤمن را در بر می‌گیرند.[۳۷]

چشم‌انداز فعلی[ویرایش]

فرقه‌های پروتستان[ویرایش]

طرفداران آرمینیانیسم در بسیاری از فرقه‌های پروتستان[۳۸] خانه دارند و گاهی اوقات باورهای دیگر مانند کالوینیسم نیز در همان فرقه وجود دارد.[۳۹] سنت الهیاتی لوتری شباهت‌هایی با آرمینیانیسم دارد[۴۰] و ممکن است برخی از کلیساهای لوتری به آن باز باشند.[۴۱] ادیانی که حداقل تا حدی به سمت آرمینیانیسم گرایش دارند شامل برخی از آنگلیکانی‌های عالی‌رتبه هستند.[۴۲] فرقه‌های آناباتیست، مانند منونیت‌ها، هوترها، آمی‌ش و برادران شوارتزنو، به الهیات آناباتیست پایبند هستند که نجات‌شناسی مشابه آرمینیانیسم را در "برخی جهات" در بر می‌گیرد.[۴۳][۴۴][۴۱] آرمینیانیسم در میان باپتیست‌های عمومی[۴۴]، از جمله زیرمجموعه باپتیست‌های عمومی که به عنوان باپتیست‌های اراده آزاد شناخته می‌شوند، یافت می‌شود.[۴۵] اکثریت باپتیست‌های جنوبی یک شکل سنتی از آرمینیانیسم را در بر می‌گیرند که شامل اعتقاد به امنیت ابدی است.[۴۶][۴۷][۴۸][۴۱] با این حال، بسیاری معتقدند که کالوینیسم در حال پذیرش است.[۴۹] برخی از حامیان آرمینیانیسم ممکن است در جنبش بازسازی در کلیساهای مسیحی و کلیساهای مسیح یافت شوند.[۴۵] علاوه بر این، در کلیسای ادونتیست روز هفتم یافت می‌شود.[۴۱] آرمینیانیسم (به‌ویژه الهیات وسلی-آرمینیانی) در کلیساهای متدیست[۵۰]، از جمله فرقه‌هایی که با سنت قدیس‌پرستی همسو هستند، مانند کلیسای ناصری، کلیسای ناصری، کلیسای متدیست آزاد، کلیسای وسلی[۴۵] و ارتش رستگاری[۵۱] آموزش داده می‌شود. همچنین در بخشی از کاریزماتیک‌ها، از جمله پنطیکاستی‌ها یافت می‌شود.[۴۵][۵۲][۴۴][۵۳]

حمایت علمی[ویرایش]

الهیات آرمینیانی حمایت الهیدانان، محققان کتاب مقدس و مدافعان در دوره‌های مختلف تاریخی و محافل الهیاتی را به دست آورده است. چهره‌های برجسته تاریخی شامل یاکوبوس آرمینیوس[۵۴]، سیمون اپیسکوپیوس[۱۰]، هوگو گروتیوس[۱۰]، جان گودوین[۵۵]، توماس گرانتام[۵۶]، جان وسلی[۵۷]، ریچارد واتسون[۵۸]، توماس اسموند سامرز[۵۸]، جان مایلی[۵۹]، ویلیام برت پوپ[۵۸] و هنری اورتون وایلی[۶۰] هستند.

در سنت‌های باپتیستی معاصر، مدافعان الهیات آرمینیانی شامل راجر ای. اولسون[۶۱]، اف. لروی فورلاینز[۶۲]، رابرت پیکریلی[۶۳] و جی. متیو پینسون[۶۴] هستند. در سنت متدیستی، حامیان برجسته شامل توماس اودن[۶۲]، بن ویترینگتون سوم[۶۵]، دیوید پاونسون[۶۶]، بی. جی. اوروپزا[۶۷]، توماس اچ. مکال[۶۱] و فرد ساندرز[۶۸] هستند. جنبش قدیس‌پرستی الهیدانانی مانند کارل او. بنگز[۶۹] و جی. کنت گرایدر[۶۴] را در خود جای داده است. علاوه بر این، محققانی مانند کیث دی. استنگلین[۷۰]، کریگ اس. کینر[۷۱] و گرانت آر. اسبورن[۷۲] نیز از دیدگاه‌های آرمینیانی حمایت می‌کنند.

الهیات[ویرایش]

میراث الهیاتی[ویرایش]

باورهای اصلی یاکوبوس آرمینیوس معمولاً به عنوان آرمینیانیسم شناخته می‌شود، اما به‌طور گسترده‌تر، این اصطلاح ممکن است آموزه‌های سیمون اپیسکوپیوس[۷۲]، هوگو گروتیوس، جان وسلی و دیگران را نیز در بر بگیرد. الهیات آرمینیانی معمولاً در یکی از دو گروه قرار می‌گیرد: آرمینیانیسم کلاسیک که از آموزه‌های آرمینیوس مشتق شده است و آرمینیانیسم وسلی که عمدتاً از وسلی مشتق شده است. این دو گروه تا حد زیادی همپوشانی دارند.

در سال ۵۲۹، در شورای دوم اورنج، سؤال این بود که آیا دکترین‌های آگوستین در مورد پیش‌بینی خدا باید تأیید شوند یا اینکه می‌توان پلگیانیسم نیمه‌کامل را تأیید کرد. پلگیانیسم یک شکل تعدیل‌شده پلگیانیسم است که می‌آموزد اولین گام نجات با اراده انسان آغاز می‌شود و نه با فیض خدا.[۷۳] تعیین شورای اورنج "نیمه‌آگوستینی" بود.[۷۴][۷۵][۷۶] این تعریف کرد که ایمان، اگرچه یک عمل آزادانه انسان است، اما از فیض خدا سرچشمه می‌گیرد که ذهن انسان را روشن می‌کند و او را قادر به باور می‌کند.[۷۷][۷۸][۷۹] این عمل فیض پیشگیرانه را توصیف می‌کند که به افراد غیرتجدیدپذیر اجازه می‌دهد تا به انجیل ایمان بیاورند و توبه کنند.[۸۰][۸۱] از طرف دیگر، شورا دکترین پیش‌قدرت آگوستین برای محکومیت را رد کرد.[۸۲] از آنجایی که آرمینیانیسم با این دیدگاه‌های نیمه‌آگوستینی همسو است[۷۶]، برخی آن را به عنوان بازپس‌گیری اجماع الهیاتی اولیه کلیسا می‌دانند.[۸۳] علاوه بر این، آرمینیانیسم را می‌توان به عنوان تنوع نجات‌شناختی کالوینیسم[۸۴] یا به‌طور خاص، به عنوان یک موضع الهیاتی میانه بین کالوینیسم و پلگیانیسم نیمه‌کامل در نظر گرفت.[۸۵]

آرمینیانیسم کلاسیک[ویرایش]

تصویر سیمون اپیسکوپیوس، (ناشناس)
آرمینیانیسم کلاسیک سیستم الهیاتی است که توسط یاکوبوس آرمینیوس ارائه شده و توسط برخی از رمونسترانت‌ها حفظ شده است.[۸۶] الهیدانانی مانند فورلاینز و اولسون این سیستم را "آرمینیانیسم کلاسیک"[۸۷][۸۸] نامیده‌اند، در حالی که دیگران مانند پیکریلی و پینسون ترجیح می‌دهند آن را "آرمینیانیسم اصلاح‌شده"[۸۹] یا "آرمینیانیسم اصلاح‌شده"[۹۰] بنامند.

آموزه‌های آرمینیوس با سولا فید و سولای گراتیا اصلاحات همسو بود، اما با آموزه‌های خاص مارتین لوتر، هولدریک زوینگلی، جان کالوین و سایر اصلاح‌طلبان پروتستان متمایز بود.[۹۱]

آرمینیانیسم کلاسیک در ابتدا در پنج ماده رمونسترانس بیان شد. "این نکات"، کیث دی. استنگلین و توماس اچ. مکال خاطرنشان می‌کنند، "با دیدگاه‌های آرمینیوس سازگار هستند. در واقع، برخی از آنها مستقیماً از بیانیه احساسات او آمده‌اند."[۹۲] فهرستی از باورهای آرمینیانیسم کلاسیک در زیر آمده است:

پیش‌بینی خدا و اراده آزاد انسان[ویرایش]

آرمینیانیسم پذیرای الهیات کلاسیک است که بیان می‌کند خدا همه‌جا حاضر، قادر مطلق و دانا مطلق است.[۹۳] در این دیدگاه، قدرت، دانش و حضور خدا هیچ محدودیتی از بیرون (یعنی خارج از طبیعت و شخصیت الهی او) ندارد.

علاوه بر این، دیدگاه آرمینیانی در مورد حاکمیت خدا بر اساس فرضیاتی است که از شخصیت خدا، به‌ویژه همان‌طور که در عیسی مسیح آشکار شده است، ناشی می‌شود.[۹۴] از یک طرف، حاکمیت الهی باید به گونه‌ای تعریف شود که خدا به هیچ وجه، حتی به طور ثانویه، نویسنده شر نباشد. این با شخصیت خدا مطابقت نخواهد داشت.[۹۵] از طرف دیگر، مسئولیت انسان در برابر شر باید حفظ شود.[۹۶] این دو فرضیه مستلزم یک روش خاص است که خدا با آن حاکمیت خود را هنگام تعامل با مخلوقات خود اعمال می‌کند.

از یک طرف، مستلزم این است که خدا بر اساس یک حالت محدود از پیش‌بینی عمل کند. این بدان معناست که خدا عمداً حاکمیت خود را اعمال می‌کند بدون اینکه هر رویدادی را تعیین کند. از طرف دیگر، مستلزم این است که انتخاب خدا "پیش‌قدرت بر اساس دانش قبلی"[۹۷] باشد.

در این رابطه، دانش قبلی خدا با اراده آزاد انسان به این صورت آشتی داده می‌شود: اراده آزاد انسان توسط گناه اولیه محدود شده است، اما فیض پیشگیرانه خدا توانایی پذیرش دعوت نجات را به بشریت باز می‌گرداند.[۹۸][۹۹] دانش قبلی خدا از آینده جامع و کامل است و بنابراین آینده قطعی است و به عمل انسان بستگی ندارد. خدا آینده را تعیین نمی‌کند، اما آن را می‌داند. قطعیت خدا و فوریت انسان سازگار است.[۱۰۰]

راجر اولسون این ایده‌های اساسی را به روشی عملی‌تر بیان می‌کند: ""آرمینیانیسم"، [...] صرفاً اصطلاحی است که ما در الهیات برای دیدگاهی استفاده می‌کنیم که گناهکارانی که انجیل را می‌شنوند، اراده آزاد دارند تا پیشنهاد فیض خدا را بپذیرند یا رد کنند و هیچ‌کس به جز کسانی که خود را آزادانه رد می‌کنند، از امکان نجات محروم نیست. اما آرمینیانیسم تاریخی شامل این باور است که فیض خدا برای تولد دوباره به همه جهانی است."[۱۰۱]

وضعیت انسان[ویرایش]

فساد کامل است: آرمینیوس بیان می‌کند "در این [حالت افتاده]، اراده آزاد انسان به سمت خیر واقعی نه تنها مجروح، ضعیف، خمیده و تضعیف شده است، بلکه زندانی، نابود و گمشده است. و قدرت‌های آن نه تنها بدون کمک فیض ناتوان و بی‌فایده هستند، بلکه هیچ قدرتی ندارند مگر آنچه که توسط فیض الهی برانگیخته شده است."[۱۰۲]

گستره و ماهیت کفاره[ویرایش]

کفاره برای همه است: مرگ عیسی برای همه مردم است، عیسی همه را به سوی خود می‌کشاند و همه فرصت نجات از طریق ایمان را دارند.[۱۰۳]

مرگ عیسی عدالت خدا را ارضا می‌کند: مجازات گناهان همه از طریق صلب عیسی پرداخت می‌شود. بنابراین، مرگ مسیح برای همه کفاره می‌کند، اما برای تحقق آن به ایمان نیاز دارد. آرمینیوس بیان می‌کند که "توجیه، هنگامی که به عنوان عمل یک قاضی استفاده می‌شود، یا صرفاً انتساب نیکوکاری از طریق رحمت است [...] یا اینکه انسان در برابر خدا [...] با رعایت عدالت بدون هیچ بخششی توجیه می‌شود."[۱۰۴] استیون اشبی توضیح می‌دهد: "آرمینیوس اجازه نمی‌دهد که توجیه صرفاً انتساب نیکوکاری باشد، بلکه می‌گوید که توجیه باید بر اساس عدالت باشد."[۱۰۵] گانتر ویلیام استیون نیز تأیید می‌کند که آرمینیوس با گفتن اینکه نیکوکاری مسیح به نیکوکاری مؤمن نسبت داده می‌شود، مخالفت نمی‌کند.[۱۰۶] فورلاینز این را این‌گونه بیان می‌کند: "ما در اتحاد با مسیح قرار می‌گیریم. بر اساس آن اتحاد، مرگ و نیکوکاری او را دریافت می‌کنیم."[۱۰۷]

تبدیل انسان[ویرایش]

خدا ابتکار عمل را در فرآیند نجات آغاز می‌کند و فیض او به همه مردم می‌رسد. این فیض، که اغلب به عنوان فیض پیشگیرانه شناخته می‌شود، بر همه مردم تأثیر می‌گذارد تا آنها را از انجیل متقاعد کند، آنها را به شدت به سمت نجات بکشاند و امکان ایمان صادقانه را فراهم کند. پیکریلی بیان می‌کند که "در واقع، این فیض به تولد دوباره نزدیک است که مگر اینکه نهایی مقاومت شود، اجتناب‌ناپذیر است."[۱۱۱] پیشنهاد نجات از طریق فیض به‌طور جبری به روش علت و معلولی عمل نمی‌کند، بلکه به روشی تأثیر و پاسخ عمل می‌کند که می‌تواند هم آزادانه پذیرفته شود و هم آزادانه رد شود.[۱۱۲]

انسان اراده آزادی برای پاسخ دادن یا مقاومت دارد: فیض خدا اراده آزادی را در مورد نجات به همه باز می‌گرداند و هر فرد، بنابراین، می‌تواند یا پیشنهاد انجیل را از طریق ایمان بپذیرد یا از طریق بی‌اعتقادی به آن مقاومت کند.[۱۱۳]

تبدیل هم‌افزایی است: همان‌طور که راجر اولسون بیان می‌کند: "[آرمینیوس] هم‌افزایی انجیلی را حفظ می‌کند، به این معنی که تمام قدرت، توانایی و اثربخشی در نجات به فیض اختصاص دارد، اما به انسان‌ها این امکان را می‌دهد که در برابر آن مقاومت نکنند. تنها "مشارکت" انسان عدم مقاومت در برابر فیض است."[۱۱۴]

انتخاب انسان[ویرایش]

انتخاب مشروط است: آرمینیوس انتخاب را به عنوان "تصمیم خدا تعریف کرد که از خود، از ازل، تصمیم گرفت مؤمنان را در مسیح توجیه کند و آنها را به حیات ابدی بپذیرد."[۱۱۵] خدا تنها کسی را تعیین می‌کند که نجات یابد و تعیین او این است که همه کسانی که به عیسی از طریق ایمان اعتقاد دارند، نجات یابند. آرمینیوس بیان می‌کند که "خدا هیچ‌کس را در مسیح در نظر نمی‌گیرد مگر اینکه از طریق ایمان با او پیوند خورده باشد."[۱۱۵]

خدا پیش‌قدرت را به آینده‌ای باشکوه تعیین می‌کند: پیش‌قدرت به معنای تعیین کسانی نیست که ایمان خواهند آورد، بلکه تعیین آینده‌ای باشکوه برای مؤمنان است. منتخب، بنابراین، برای فرزندپروری از طریق پذیرش، جلال و حیات ابدی پیش‌قدرت شده‌اند.[۱۱۶]

حفظ انسان[ویرایش]

مرتبط با ملاحظات آخرالزمانی، یاکوبوس آرمینیوس[۱۱۷] و رمونسترانت‌های اولیه معتقد بودند که آتش ابدی وجود دارد که در آن افراد بدکار توسط خدا در روز داوری انداخته می‌شوند.[۱۱۸]

حفظ مشروط است: همه مؤمنان اطمینان کامل از نجات دارند، به شرطی که در مسیح بمانند. نجات به ایمان وابسته است، بنابراین پایداری نیز به آن وابسته است.[۱۱۹] آرمینیوس معتقد بود که مؤمنان با فیض مسیح و روح القدس "توانمند می‌شوند تا با شیطان، گناه، دنیا و گوشت خود مبارزه کنند و بر این دشمنان پیروز شوند."[۱۲۰] علاوه بر این، مسیح و روح همواره برای کمک و یاری مؤمنان در وسوسه‌های مختلف حاضر هستند. اما این امنیت غیرمشروط نیست، بلکه مشروط است - "به شرطی که آنها [مؤمنان] برای مبارزه آماده باشند، از کمک او طلب کنند و خود را از دست ندهند، مسیح آنها را از سقوط حفظ می‌کند."[۱۲۱][۱۲۲]

امکان ارتداد[ویرایش]

آرمینیوس معتقد بود که یک مؤمن می‌تواند ارتداد کند (یعنی با رویگرداندن از مسیح و پیوستن دوباره به این دنیای شرور، وجدان خود را از دست بدهد یا به دکترین‌های صحیح پایبند نباشد). با این حال، در طول دوره زمانی که آرمینیوس در مورد این موضوع نوشت[۱۲۳]، او گاهی اوقات از ملاحظه ایمان خوانندگان خود با احتیاط بیشتری صحبت می‌کرد.[۱۲۴] به عنوان مثال، آرمینیوس در سال ۱۵۹۹ اظهار داشت که این موضوع نیاز به مطالعه بیشتر در متون مقدس دارد.[۱۲۵] آرمینیوس در "بیانیه احساسات" (۱۶۰۷) خود نیز گفت: "من هرگز آموزش نداده‌ام که یک مؤمن واقعی می‌تواند به‌طور کامل یا نهایی از ایمان بیفتد و هلاک شود. با این حال، پنهان نمی‌کنم که متونی از متون مقدس وجود دارد که به نظر من این جنبه را دارند و پاسخ‌هایی که من اجازه دیدن آنها را داشته‌ام، همه جنبه‌ها را برای درک من تأیید نمی‌کنند."[۱۲۶]

اما در نوشته‌های دیگر او اطمینان داشت که ارتداد امکان‌پذیر است.[۱۲۷] آرمینیوس در حدود سال ۱۶۰۲ نوشت: "فردی که در حال 'ساخته شدن' در کلیسای مسیح است، ممکن است در برابر ادامه این فرآیند مقاومت کند."[۱۲۸][۱۲۹] او با بیان این که عهد خدا (یرمیا ۲۳) "در خود عدم امکان انحراف از خدا را ندارد، بلکه وعده هدیه ترس را در بر دارد که آنها را از دور شدن از خدا تا زمانی که این ترس در قلب آنها شکوفا شود، باز می‌دارد."[۱۳۰] او سپس گفت که اگر داوود پادشاه در گناهان خود درگذشته بود، از دست می‌رفت.[۱۳۱] در سال ۱۶۰۲، آرمینیوس همچنین نوشت: "یک عضو با ایمان مسیح ممکن است بی‌فروغ شود، به گناه بیفتد و به‌طور کامل بمیرد و از مسیحیت دست بکشد."[۱۳۲]

برای آرمینیوس، یک طبقه خاص از گناه باعث ارتداد می‌شد، به‌ویژه گناهی که با بدخواهی همراه بود.[۱۰۶][۱۳۳] در سال ۱۶۰۵، آرمینیوس نوشت: "اما ممکن است یک مؤمن به گناه مرگباری بیفتد، همان‌طور که در مورد داوود دیده می‌شود. بنابراین، اگر در آن لحظه بمیرد، محکوم خواهد شد."[۱۳۴] استنگلین و مکال خاطرنشان می‌کنند که آرمینیوس به‌وضوح دو مسیر برای ارتداد را تعیین می‌کند: ۱. "رد" یا ۲. "گناه بدخواهانه".[۹۲][۱۰۶] اوروپزا نتیجه می‌گیرد: "اگر در موقعیت آرمینیوس ثبات وجود داشته باشد، او انکار نمی‌کند که ارتداد امکان‌پذیر است."[۱۳۵]

بخشش ارتداد[ویرایش]

استنگلین خاطرنشان می‌کند که آرمینیوس معتقد بود که اگر ارتداد از "بدخواهی" ناشی شود، قابل بخشش است.[۱۰۶][۱۳۶] اگر از "رد" ناشی شود، قابل بخشش نیست.[۱۳۷] پیروان آرمینیوس نیز معتقد بودند که، اگرچه ممکن است، ارتداد غیرقابل جبران نیست.[۱۳۸] آرمینیوس گفت که اگر کسی از گناهان خود توبه کند، خدا او را می‌بخشد.[۱۳۹]

آرمینیانیسم وسلی[ویرایش]

تصویر جان وسلی، اثر جورج رمنی
جان وسلی کاملاً با اکثریت دیدگاه‌های آرمینیوس موافق بود.[۲۲] آرمینیانیسم وسلی آرمینیانیسم کلاسیک با افزودن کمال وسلی است.[۱۴۴][۱۴۵] در اینجا برخی از مواضع در مورد مسائل خاص در آرمینیانیسم وسلی ذکر شده است:

ماهیت کفاره[ویرایش]

کفاره برای همه است: مرگ عیسی برای همه مردم بود، عیسی همه را به سوی خود می‌کشاند و همه از طریق ایمان فرصت نجات دارند.[۱۴۶]

عیسی مرد و عدالت خدا را ارضا کرد: مجازات گناهان همه از طریق صلب عیسی پرداخت می‌شود. بنابراین، مرگ مسیح برای همه کفاره می‌کند، اما برای تحقق آن به ایمان نیاز دارد. آرمینیوس بیان می‌کند که "توجیه، هنگامی که به عنوان عمل یک قاضی استفاده می‌شود، یا صرفاً انتساب نیکوکاری از طریق رحمت است [...] یا اینکه انسان در برابر خدا [...] با رعایت عدالت بدون هیچ بخششی توجیه می‌شود."[۱۴۷] استیون اشبی توضیح می‌دهد: "آرمینیوس اجازه نمی‌دهد که توجیه صرفاً انتساب نیکوکاری باشد، بلکه می‌گوید که توجیه باید بر اساس عدالت باشد."[۱۰۸] گانتر ویلیام استیون نیز تأیید می‌کند که آرمینیوس با گفتن اینکه نیکوکاری مسیح به نیکوکاری مؤمن نسبت داده می‌شود، مخالفت نمی‌کند.[۱۰۹]

کفاره دارای یک اثر جایگزینی است که فقط به منتخب محدود می‌شود. آرمینیوس معتقد بود که عدالت خدا از طریق جایگزینی ارضا می‌شود.[۱۱۰] هوگو گروتیوس آموزش داد که این به صورت دولتی ارضا می‌شود.[۱۱۱] به گفته راجر اولسون، آرمینیانی‌های تاریخی هر دو دیدگاه را در بر گرفته‌اند.[۱۱۲]

تبدیل انسان[ویرایش]

خدا ابتکار عمل را در فرآیند نجات آغاز می‌کند و فیض او به همه مردم می‌رسد. این فیض، که اغلب به عنوان فیض پیشگیرانه شناخته می‌شود، بر همه مردم تأثیر می‌گذارد تا آنها را از انجیل متقاعد کند، آنها را به شدت به سمت نجات بکشاند و امکان ایمان صادقانه را فراهم کند. پیکریلی بیان می‌کند که "در واقع، این فیض به تولد دوباره نزدیک است که مگر اینکه نهایی مقاومت شود، اجتناب‌ناپذیر است."[۱۱۱] پیشنهاد نجات از طریق فیض به‌طور جبری به روش علت و معلولی عمل نمی‌کند، بلکه به روشی تأثیر و پاسخ عمل می‌کند که می‌تواند هم آزادانه پذیرفته شود و هم آزادانه رد شود.[۱۱۲]

انسان اراده آزادی برای پاسخ دادن یا مقاومت دارد: فیض خدا اراده آزادی را در مورد نجات به همه باز می‌گرداند و هر فرد، بنابراین، می‌تواند یا پیشنهاد انجیل را از طریق ایمان بپذیرد یا از طریق بی‌اعتقادی به آن مقاومت کند.[۱۱۳]

تبدیل هم‌افزایی است: همان‌طور که راجر اولسون بیان می‌کند: "[آرمینیوس] هم‌افزایی انجیلی را حفظ می‌کند، به این معنی که تمام قدرت، توانایی و اثربخشی در نجات به فیض اختصاص دارد، اما به انسان‌ها این امکان را می‌دهد که در برابر آن مقاومت نکنند. تنها "مشارکت" انسان عدم مقاومت در برابر فیض است."[۱۱۴]

انتخاب انسان[ویرایش]

انتخاب مشروط است: آرمینیوس انتخاب را به عنوان "تصمیم خدا تعریف کرد که از خود، از ازل، تصمیم گرفت مؤمنان را در مسیح توجیه کند و آنها را به حیات ابدی بپذیرد."[۱۱۵] خدا تنها کسی را تعیین می‌کند که نجات یابد و تعیین او این است که همه کسانی که به عیسی از طریق ایمان اعتقاد دارند، نجات یابند. آرمینیوس بیان می‌کند که "خدا هیچ‌کس را در مسیح در نظر نمی‌گیرد مگر اینکه از طریق ایمان با او پیوند خورده باشد."[۱۱۵]

خدا پیش‌قدرت را به آینده‌ای باشکوه تعیین می‌کند: پیش‌قدرت به معنای تعیین کسانی نیست که ایمان خواهند آورد، بلکه تعیین آینده‌ای باشکوه برای مؤمنان است. منتخب، بنابراین، برای فرزندپروری از طریق پذیرش، جلال و حیات ابدی پیش‌قدرت شده‌اند.[۱۱۶]

حفظ انسان[ویرایش]

آرمینیوس[۱۱۷] و رمونسترانت‌های اولیه[۱۱۸] معتقد بودند که آتش ابدی وجود دارد که در آن افراد بدکار توسط خدا در روز داوری انداخته می‌شوند.

حفظ مشروط است: همه مؤمنان اطمینان کامل از نجات دارند، به شرطی که در مسیح بمانند. نجات به ایمان وابسته است، بنابراین پایداری نیز به آن وابسته است.[۱۱۹] آرمینیوس معتقد بود که مؤمنان با فیض مسیح و روح القدس "توانمند می‌شوند تا با شیطان، گناه، دنیا و گوشت خود مبارزه کنند و بر این دشمنان پیروز شوند."[۱۲۰] علاوه بر این، مسیح و روح همواره برای کمک و یاری مؤمنان در وسوسه‌های مختلف حاضر هستند. اما این امنیت غیرمشروط نیست، بلکه مشروط است - "به شرطی که آنها [مؤمنان] برای مبارزه آماده باشند، از کمک او طلب کنند و خود را از دست ندهند، مسیح آنها را از سقوط حفظ می‌کند."[۱۲۱][۱۲۲]

امکان ارتداد[ویرایش]

آرمینیوس معتقد بود که یک مؤمن می‌تواند ارتداد کند (یعنی با رویگرداندن از مسیح و پیوستن دوباره به این دنیای شرور، وجدان خود را از دست بدهد یا به دکترین‌های صحیح پایبند نباشد). با این حال، در طول دوره زمانی که آرمینیوس در مورد این موضوع نوشت[۱۲۳]، او گاهی اوقات از ملاحظه ایمان خوانندگان خود با احتیاط بیشتری صحبت می‌کرد.[۱۲۴] به عنوان مثال، آرمینیوس در سال ۱۵۹۹ اظهار داشت که این موضوع نیاز به مطالعه بیشتر در متون مقدس دارد.[۱۲۵] آرمینیوس در "بیانیه احساسات" (۱۶۰۷) خود نیز گفت: "من هرگز آموزش نداده‌ام که یک مؤمن واقعی می‌تواند به‌طور کامل یا نهایی از ایمان بیفتد و هلاک شود. با این حال، پنهان نمی‌کنم که متونی از متون مقدس وجود دارد که به نظر من این جنبه را دارند و پاسخ‌هایی که من اجازه دیدن آنها را داشته‌ام، همه جنبه‌ها را برای درک من تأیید نمی‌کنند."[۱۲۶]

اما در نوشته‌های دیگر او اطمینان داشت که ارتداد امکان‌پذیر است.[۱۲۷] آرمینیوس در حدود سال ۱۶۰۲ نوشت: "فردی که در حال 'ساخته شدن' در کلیسای مسیح است، ممکن است در برابر ادامه این فرآیند مقاومت کند."[۱۲۸][۱۲۹] او با بیان این که عهد خدا (یرمیا ۲۳) "در خود عدم امکان انحراف از خدا را ندارد، بلکه وعده هدیه ترس را در بر دارد که آنها را از دور شدن از خدا تا زمانی که این ترس در قلب آنها شکوفا شود، باز می‌دارد."[۱۳۰] او سپس گفت که اگر داوود پادشاه در گناهان خود درگذشته بود، از دست می‌رفت.[۱۳۱] در سال ۱۶۰۲، آرمینیوس همچنین نوشت: "یک عضو با ایمان مسیح ممکن است بی‌فروغ شود، به گناه بیفتد و به‌طور کامل بمیرد و از مسیحیت دست بکشد."[۱۳۲]

برای آرمینیوس، یک طبقه خاص از گناه باعث ارتداد می‌شد، به‌ویژه گناهی که با بدخواهی همراه بود.[۱۰۶][۱۳۳] در سال ۱۶۰۵، آرمینیوس نوشت: "اما ممکن است یک مؤمن به گناه مرگباری بیفتد، همان‌طور که در مورد داوود دیده می‌شود. بنابراین، اگر در آن لحظه بمیرد، محکوم خواهد شد."[۱۳۴] استنگلین و مکال خاطرنشان می‌کنند که آرمینیوس به‌وضوح دو مسیر برای ارتداد را تعیین می‌کند: ۱. "رد" یا ۲. "گناه بدخواهانه".[۹۲][۱۰۶] اوروپزا نتیجه می‌گیرد: "اگر در موقعیت آرمینیوس ثبات وجود داشته باشد، او انکار نمی‌کند که ارتداد امکان‌پذیر است."[۱۳۵]

بخشش ارتداد[ویرایش]

استنگلین خاطرنشان می‌کند که آرمینیوس معتقد بود که اگر ارتداد از "بدخواهی" ناشی شود، قابل بخشش است.[۱۰۶][۱۳۶] اگر از "رد" ناشی شود، قابل بخشش نیست.[۱۳۷]

آرمینیانیسم و دیدگاه‌های دیگر[ویرایش]

واگرایی با پلگیانیسم[ویرایش]

پلگیانیسم دکترین انکار گناه اولیه و فساد کامل است. هیچ سیستم آرمینیانی که بر اساس آرمینیوس یا وسلی بنا شده است، گناه اولیه یا فساد کامل را انکار نمی‌کند.[۱۵۹] آرمینیوس و وسلی هر دو به‌شدت تأکید کردند که وضعیت اساسی انسان وضعیتی است که در آن نمی‌تواند درست باشد، خدا را درک کند یا به دنبال او باشد.[۱۶۰] آرمینیوس پلگیانیسم را "دروغ بزرگ" نامید و اظهار داشت که "باید اعتراف کنم که از پیامدهای آن [این الهیات] متنفرم."[۱۶۱] دیوید پاونسون، یک کشیش بریتانیایی، این ارتباط را به عنوان "افتراآمیز" زمانی که به دکترین آرمینیوس یا وسلی نسبت داده می‌شود، محکوم می‌کند.[۱۶۲] بیشتر آرمینیانی‌ها تمام اتهامات پلگیانیسم را رد می‌کنند.[۱۶۳][۱۶۴]

واگرایی با پلگیانیسم نیمه‌کامل[ویرایش]

برخی از مکتب‌های فکری، به‌ویژه پلگیانیسم نیمه‌کامل، که می‌آموزد اولین گام نجات با اراده انسان آغاز می‌شود[۷۳]، اغلب با آرمینیانیسم اشتباه گرفته می‌شوند. اما آرمینیانیسم کلاسیک و آرمینیانیسم وسلی معتقدند که اولین گام نجات از طریق فیض پیشگیرانه خدا است، اگرچه "فیض بعدی شامل یک رابطه هم‌افزایی است."[۱۶۵][۱۶۶]

واگرایی با کالوینیسم[ویرایش]

دو سیستم کالوینیسم و آرمینیانیسم تاریخ، بسیاری از دکترین‌ها و تاریخ الهیات مسیحی را به اشتراک می‌گذارند. با این حال، به دلیل تفاوت‌های آنها در مورد دکترین‌های پیش‌قدرت الهی و انتخاب، بسیاری از مردم این دو مکتب فکری را در مقابل یکدیگر می‌بینند. تمایز این است که آیا خدا می‌خواهد همه را نجات دهد و در عین حال به افراد اجازه می‌دهد تا در برابر فیض مقاومت کنند (در دکترین آرمینیانی) یا اینکه خدا فقط می‌خواهد برخی را نجات دهد و فیض برای کسانی که انتخاب شده‌اند غیرقابل مقاومت است (در دکترین کالوینستی). بسیاری معتقدند که این تفاوت‌های الهیاتی تفاوت‌های مهمی در دکترین هستند، در حالی که برخی دیگر آنها را نسبتاً جزئی می‌دانند.[۱۶۷]

شباهت‌ها[ویرایش]

فساد کامل - آرمینیانی‌ها با کالوینست‌ها در مورد دکترین فساد کامل موافق هستند. تفاوت‌ها در درک این است که خدا چگونه این فساد اساسی انسان را برطرف می‌کند.[۱۶۸]

تفاوت‌ها[ویرایش]

ماهیت انتخاب - آرمینیانی‌ها معتقدند که انتخاب برای نجات به شرط ایمان است. دکترین انتخاب غیرمشروط کالوینستی بیان می‌کند که نجات نمی‌تواند به دست آید یا به دست آید و بنابراین به شرط ایمان نیست، بلکه وسیله‌ای است که خدا به آن وسیله تعیین می‌کند. به عبارت دیگر، آرمینیانی‌ها معتقدند که انتخاب خود را مدیون ایمان خود هستند، در حالی که کالوینست‌ها معتقدند که ایمان خود را مدیون انتخاب خود هستند.
ماهیت فیض - آرمینیانی‌ها معتقدند که از طریق فیض، خدا اراده آزاد را برای همه بشریت باز می‌گرداند تا بتوانند نجات را بپذیرند یا رد کنند و هر فرد، بنابراین، قادر به پذیرش دعوت انجیل از طریق ایمان یا مقاومت در برابر آن از طریق بی‌اعتقادی است. کالوینست‌ها معتقدند که فیض خدا برای فعال کردن نجات فقط به منتخب داده می‌شود و به طور غیرقابل مقاومت منجر به نجات می‌شود.
گستره کفاره - آرمینیانی‌ها، همراه با کالوینست‌های چهار نقطه‌ای یا آمیراالدیان، به کفاره جهانی اعتقاد دارند به جای دکترین کالوینستی که کفاره فقط به منتخب محدود می‌شود.[۱۶۹] هر دو طرف (با استثنای کالوینست‌های افراطی) توافق دارند که دعوت انجیل جهانی است و "باید به همه کسانی که می‌توانیم به آنها دسترسی داشته باشیم بدون هیچ تفاوتی ارائه شود."[۱۷۰]
حفظ در ایمان - آرمینیانی‌ها معتقدند که نجات و حیات ابدی آینده به شرطی ایمن است که در مسیح بمانند و می‌توانند از طریق ارتداد آن را از دست بدهند. کالوینست‌های سنتی معتقد به دکترین حفظ قدیسان هستند که بیان می‌کند از آنجایی که خدا برخی را برای نجات انتخاب کرده و به‌طور خاص برای گناهان آنها هزینه پرداخته است، آنها را از ارتداد حفظ می‌کند و کسانی که ارتداد می‌کنند هرگز واقعاً تولد دوباره نشده‌اند (یعنی دوباره متولد نشده‌اند) یا نجات نیافته‌اند. کالوینست‌های غیرسنتی و انجیلی‌های دیگر به دکترین امنیت ابدی اعتقاد دارند که بیان می‌کند اگر فردی یک بار نجات یافته باشد، نجات او هرگز در خطر نیست، حتی اگر فرد کاملاً ارتداد کند.

واگرایی با الهیات باز[ویرایش]

دکترین الهیات باز بیان می‌کند که خدا همه‌جا حاضر، قادر مطلق و دانا مطلق است، اما در مورد ماهیت آینده متفاوت است. الهیات باز ادعا می‌کند که آینده کاملاً تعیین نشده است (یا "مستقر") است زیرا مردم هنوز تصمیمات آزادانه خود را نگرفته‌اند. خدا، بنابراین، آینده را به‌طور کامل نمی‌داند، بلکه در احتمالات (اقدامات آزادانه انسان) و نه قطعیت‌ها (رویدادهای از پیش تعیین‌شده الهی) می‌داند.[۱۷۱] برخی از آرمینیانی‌ها، مانند پروفسور و الهیدان رابرت پیکریلی، این دکترین را به عنوان "آرمینیانیسم تغییر شکل‌یافته" رد می‌کنند.[۱۷۲] جوزف دونگل اظهار داشت که "الهیات باز در واقع فراتر از آرمینیانیسم کلاسیک به سمت الهیات فرآیند حرکت می‌کند."[۱۷۳] با این حال، برخی از آرمینیانی‌ها، مانند راجر اولسون، معتقدند که الهیات باز دیدگاهی است که یک مسیحی می‌تواند داشته باشد.[۱۷۴]

همچنین ببینید[ویرایش]

الهیات عهد
نجات در مسیحیت
فیض در مسیحیت
حاکمیت خدا در مسیحیت
ترتیب نجات
کفاره جایگزینی

تئوری ارضا
تئوری مجازات
تئوری دولتی

توجیه
اراده آزاد در الهیات
تجدیدپذیری تصمیم‌گیری
هم‌افزایی
ارتداد در مسیحیت

یادداشت‌ها و مراجع[ویرایش]

^ a b Olson 2014, p. 1.
^ Visconti 2003, pp. 253–.
^ a b Sutton 2012, p. 86.
^ a b Bangs 1985, p. 170.
^ Bender 1953. "منونیت‌ها از نظر تاریخی آرمینیانی بوده‌اند، خواه صریحاً دیدگاه آرمینیانی را بیان کرده باشند یا نه. آنها هرگز کالوینیسم را در شاخه سوئیس-جنوب آلمان یا در شاخه هلندی-شمال آلمان نپذیرفتند. هیچ اعتراف‌نامه‌ای منونیت در هیچ کشوری دکترین‌های پنج‌گانه کالوینیسم را آموزش نداده است. با این حال، در قرن بیستم، به‌ویژه در آمریکای شمالی، برخی از منونیت‌ها، تحت تأثیر برخی از مؤسسات کتاب مقدس و ادبیات تولید شده توسط این جنبش، کالوینیسم دکترین حفظ قدیسان را پذیرفته‌اند. در انجام این کار، آنها از آرمینیانیسم تاریخی جنبش آناباتیست-منونیت دور شده‌اند."
^ Olson 2013b. "من از "آرمینیانیسم" به عنوان یک اصطلاح مناسب در الهیات برای دیدگاهی استفاده می‌کنم که برخی از مردم قبل از آرمینیوس و بسیاری پس از او آن را در اختیار داشتند، که گناهکارانی که انجیل را می‌شنوند، اراده آزاد دارند تا پیشنهاد فیض خدا را بپذیرند یا رد کنند و هیچ‌کس به جز کسانی که خود را آزادانه رد می‌کنند، از امکان نجات محروم نیست. اما آرمینیانیسم تاریخی شامل این باور است که فیض خدا برای تولد دوباره به همه جهانی است."[101]
^ a b c d e f g h i Heron 1999, p. 128.
^ a b c Wynkoop 1967, chap. 3.
^ Loughlin 1907.
^ a b c Tyacke 1990, p. 24, .
^ a b c d e f g McClintock & Strong 1880.
^ MacCulloch 1990, p. 94. "اگر از برچسب "آرمینیانی" برای انگلیسی‌ها استفاده کنیم، باید با این واجد شرایط مهم این را انجام دهیم [اینکه آرمینیوس معمولاً منبع این ایده‌ها نیست]. "پیش‌آرمینیانی" اصطلاح دقیق‌تری برای تعیین گرایش آن الهیدان‌هایی است که به‌طور کلی از آرمینیانیسم کلاسیک پیروی نمی‌کنند."[14]
^ Delumeau, Wanegffelen & Cottret 2012, pp. 65–66.
^ Gonzalez 2014, pp. 225–226.
^ Torbet 1963, pp. 37, 145, 507.
^ Gunter 2007, p. 78.
^ Keefer 1987, p. 89. "آنچه وسلی از آرمینیوس می‌دانست از طریق دو منبع اصلی به او رسید. اول، او از طریق سخنگویان رمونسترانت چیزی از آرمینیوس می‌دانست. [...] وسلی عمدتاً از طریق نویسندگان قرن هفدهم انگلیسی، منبع آرمینیانی خود را می‌دانست، که منبع غالب او بود [...]."
^ a b Gunter 2007, p. 66–68.
^ Gunter 2007, p. 81.
^ Grider 1982, p. 55.
^ Grider 1982, pp. 55–56.
^ Knight 2018, p. 115.
^ Grider 1982, p. 53.
^ Bounds 2011, p. 50, .
^ Bounds 2011, p. 50. "جنبش قدیس‌پرستی آمریکایی، تحت تأثیر احیای چارلز فینی، تمایلاتی نرم پلگیانی را در میان واعظان و معلمان خود القا کرد [...] این به منتقدان الهیات وسلی فرصت داد تا به‌طور ناعادلانه یا نادرست تفکر گسترده‌تر آن را طبقه‌بندی کنند."[31]
^ Knight 2010, p. 201.
^ Knight 2010, p. 5.
^ Satama 2009, pp. 17–18.
^ Olson 2009, p. 93.
^ Stanglin & McCall 2021, p. 240. "[آ] فرقه پنطیکاستی، مانند مجمع خدایان، که در سال 1914 تأسیس شد، به‌طور گسترده آرمینیانی باقی مانده است وقتی صحبت از فیض قابل مقاومت[36]، انتخاب مشروط[34] یا امنیت مشروط مؤمن می‌شود."[37]
^ AG 2017. "اطمینان از نجات: مقاله موضعی". AG. در تاریخ 15 دسامبر 2021 بازیابی شد.
^ Akin 1993. "در دایره‌های پروتستان دو اردوگاه اصلی در مورد تقدیر وجود دارد: کالوینیسم و آرمینیانیسم. کالوینیسم در کلیساهای پرسبیترین، اصلاح‌شده و برخی باپتیست رایج است. آرمینیانیسم در کلیساهای متدیست، پنطیکاستی و بیشتر باپتیست رایج است."
^ Dorner 2004, p. 419. "از طریق مخالفت با پیش‌قدرت، آرمینیانیسم شباهتی با دکترین لوتری دارد، در شکلی که در قرن هفدهم به طور فزاینده‌ای به خود گرفت، اما این شباهت بیشتر سطحی است."
^ a b c d Olson 2012.
^ Sutton 2012, p. 56. "جالب این است که آناباتیست‌ها و آرمینیوس در برخی جهات مشابه هستند. آندروود نوشت که جنبش آناباتیست تقریباً یک قرن قبل از آرمینیوس در واکنش به کالوینیسم پیشی گرفت."[43]
^ a b c Olson 2014, pp. 2–3.
^ Olson 2009, p. 21.
^ Olson 2009, p. 25.
^ Olson 2009, p. 28.
^ a b c Driscoll 2013, p. 299.
^ a b Olson 2009, p. 29.
^ Keathley 2014, p. 716.
^ a b Keathley 2014, p. 749.
^ Kirkpatrick 2018, p. 118.
^ Stegall 2009, p. 485, n. 8.
^ Wilson 2017, p. 10, n. 30.
^ Stanglin & McCall 2012, p. 125.
^ Olson 2009, p. 47.
^ Marberry 1998, p. 30.
^ Osborne, Trueman & Hammett 2015, p. 134"[...] دیدگاه آرمینیانی اسبورن."
^ Pawson 1996, pp. 109–.
^ Olson 2009, p. 81.
^ Olson 2010. "آرمینیانیسم کلاسیک نمی‌گوید که خدا هرگز در اراده آزاد دخالت نمی‌کند. می‌گوید که خدا هرگز شر یا شر را تعیین یا قطعی نمی‌کند. [...] یک آرمینیانی می‌تواند در حالی که اراده آزاد لیبرترین را دوست دارد، این را در خود جای دهد - گویی این ذاتاً مرکزی است. آرمینیانیسم کلاسیک از همان ابتدا (با شروع آرمینیوس) به وضوح بیان کرده است که تنها دلیل ما برای اعتقاد به اراده آزاد این است که از این که خدا نویسنده گناه و شر است، جلوگیری کنیم و مسئولیت انسان در برابر گناه و شر را حفظ کنیم."[101]
^ Olson 2018. "آرمینیانیسم چیست؟ الف) اعتقاد به اینکه خدا خود را محدود می‌کند تا به انسان‌ها اراده آزاد بدهد تا در برابر فیض او مقاومت کنند تا خدا شر و شر را طراحی یا تعیین نکند؛ ب) اعتقاد به اینکه فیض خدا به همه جهانی است و همه را قادر می‌سازد تا از طریق ایمان نجات یابند."[101]
^ Picirilli 2002, pp. 42–43, 59-.
^ Pinson 2002, p. 140.
^ Picirilli 2002, p. 40.
^ Olson 2009, p. 142.
^ Arminius 1853a, p. 526.
^ Arminius 1853a, p. 316.
^ Arminius 1853c, p. 454.
^ Pinson 2002, p. 146.
^ a b c d e f Gann 2014.
^ Forlines 2011, p. 403.
^ Pinson 2002, pp. 149–150.
^ Picirilli 2002, p. 132.
^ a b Olson 2009, p. 189, note 20.
^ Arminius 1853b, p. 192.
^ Arminius 1853b, p. 219. The entire treatise occupies pages 196–452
^ Pawson 1996, p. 106.
^ Pawson 1996, pp. 97–98, 106.
^ Picirilli 2002, pp. 6–.
^ Schwartz & Bechtold 2015, p. 165.
^ Forlines 2001, pp. 313–321.
^ Olson 2009, p. 165.
^ Arminius 1853c, p. 311.
^ Arminius 1853c, p. 376. "First, you say, and truly, that hell-fire is the punishment ordained for sin and the transgression of the law."
^ Episcopius & Ellis 2005, p. 8. "Episcopius was singularly responsible for the survival of the Remonstrant movement after the Synod of Dort. We may rightly regard him as the theological founder of Arminianism, since he both developed and systematized ideas which Arminius was tentatively exploring before his death and then perpetuated that theology through founding the Remonstrant seminary and teaching the next generation of pastors and teachers."
^ Pinson 2002, pp. 227–. "Wesley does not place the substitionary element primarily within a legal framework [...] Rather [his doctrine seeks] to bring into proper relationship the ‘justice’ between God’s love for persons and God’s hatred of sin [...] it is not the satisfaction of a legal demand for justice so much as it is an act of mediated reconciliation."
^ Picirilli 2002, pp. 104–105, 132–.
^ Olson 2009, p. 224. "Arminius did not believe [in the governmental theory of atonement], neither did Wesley nor some of his nineteenth-century followers. Nor do all contemporary Arminians."
^ Wood 2007, p. 67.
^ Pinson 2002, pp. 239–240.
^ Wesley & Emory 1835, p. 247, "A Call to Backsliders".
^ Wesley 1827, p. 66, "Of Christian Perfection".
^ Wesley 1827, p. 45, "Of Christian Perfection".
^ Ridderbos 1997, p. 351. "[The certainty of salvation] does not rest on the fact that the church belongs to a certain "number", but that it belongs to Christ, from before the foundation of the world. Fixity does not lie in a hidden decree, therefore, but in corporate unity of the Church with Christ, whom it has come to know in the gospel and has learned to embrace in faith."
^ Walls & Dongell 2004, p. 76. "The most conspicuous feature of Ephesians 1:3–2:10 is the phrase 'in Christ', which occurs twelve times in Ephesians 1:3–14 alone [...] this means that Jesus Christ himself is the chosen one, the predestined one. Whenever one is incorporated into him by grace through faith, one comes to share in Jesus' special status as chosen of God."
^ Barth 1974, p. 108. "Election in Christ must be understood as the election of God's people. Only as members of that community do individuals share in the benefits of God's gracious choice."
^ Abasciano 2005.
^ Pinson 2002, pp. 138–139.
^ Forlines 2011, pp. 20–24.
^ Gonzalez 2014, p. 180.
^ Olson 2009, pp. 31–34, 55–59.
^ Olson 2014, p. 6.
^ Picirilli 2002, pp. 40, 59-. Picirilli actually objects so strongly to the link between Arminianism and Open theism that he devotes an entire section to his objections
^ Walls & Dongell 2004, p. 45.
^ Olson 2009, p. 199, note 67.

External links[edit]

The Society of Evangelical Arminians