فهرست مجلات
Behav Sci (Basel)
PMC6523404

چکیده
ویژگی‌های فیزیکی انسان و ادراک آن‌ها توسط مغز تحت فشار انتخاب طبیعی برای بهینه‌سازی موفقیت تولیدمثلی قرار دارند. مردان و زنان استراتژی‌های متفاوتی برای جذاب به نظر رسیدن دارند و در شناسایی زیبایی در افراد علایق متفاوتی نشان می‌دهند. با این حال، مردان و زنان در تمام فرهنگ‌ها بر این توافقند که چه کسی جذاب است و چه کسی نیست، و در سراسر جهان افراد جذاب منابع بیشتری به‌دست می‌آورند و موفقیت تولیدمثلی بیشتری نسبت به دیگران دارند. مغز حداقل سه ماژول متشکل از نواحی متصل به‌هم را برای قضاوت درباره جذابیت چهره به کار می‌گیرد: یکی برای شناسایی، یکی برای تفسیر و یکی برای ارزش‌گذاری. عناصر کلیدی که در قضاوت دخیل هستند، سن و سلامت، همچنین تقارن، میانگینی، نسبت‌های چهره و بدن، رنگ و بافت چهره می‌باشند. این عناصر همگی سیگنال‌های پرهزینه‌ای از تناسب تولیدمثلی هستند زیرا فریب‌پذیری آن‌ها دشوار است. با این حال، افراد با استفاده از ترفندهایی مانند رنگ‌کردن مو، آرایشی و سبک‌های پوشاک دیگران را فریب می‌دهند، در حالی که همزمان سعی می‌کنند تقلب‌کنندگان را شناسایی کنند. افراد ممکن است خود نیز خود را فریب دهند، به‌ویژه درباره جذابیت خود، و از اقدامات خود‑سیگنالینگ برای نشان دادن ارزش واقعی خود به خود استفاده کنند. نوروساینس زیبایی بهترین‌گونه با در نظر گرفتن فشارهای تکاملی برای حداکثر کردن تناسب تولیدمثلی قابل درک است.

کلیدواژه‌ها: زیبایی چهره، جذابیت، زیست‌شناسی تکاملی، سیگنال‌های پرهزینه، آرایشی، فریب، خود‑سیگنالینگ

1. مقدمه
طبیعت انسان شامل تمایل به جذاب بودن است و به‌طور تاریخی بسیاری از هنرهای زیبا بازنمایی‌های زیبایی انسانی هستند. زمان، پول و انرژی عاطفی زیادی صرف بهبود ظاهر خود برای رسیدن به هدف زیبایی می‌شود. افراد وقتی فکر می‌کنند برای دیگران جذاب هستند، احساس بهتری نسبت به خود دارند. ما بخش‌هایی از مغز خود را به ارزیابی ویژگی‌های جذابیت اختصاص می‌دهیم که به‌طور شگفت‌انگیزی در میان فرهنگ‌ها مشابه است. بدن‌های ما نه تنها برای عملکرد بلکه برای تطبیق تصویر جذابیت با دیگران شکل می‌گیرد.

پاسخ ساده «زیبایی برای جذب شریک است» دیگر برای توضیح وفور داده‌ها درباره ترجیحات انسانی برای زیبایی کافی نیست. جذابیت بخشی از رتبه‌بندی وضعیت ما در میان همسالان همان‌جنس است و ما فعالانه دیگران و خود را درباره ظاهر شخصی‌مان فریب می‌دهیم.

این مرور برای قرار دادن مطالعه ظاهر شخصی و زیبایی در چارچوب زیست‌شناسی تکاملی تدوین شده است. این چارچوب نظری بهترین توضیح را برای عجیب‌وغریب، جهانی بودن و رفتارهای غیرمنتظره افراد در تلاش برای جذاب بودن و جستجوی افراد زیبا ارائه می‌دهد.

2. زیست‌شناسی تکاملی زیبایی
اصل زیست‌شناسی تکاملی این است که وقتی تنوع ژنتیکی در جمعیتی از یک ویژگی که شانس بقا و تولیدمثل فرد را بهبود می‌بخشد (و ژن‌های او را به نسل‌های بعدی می‌برد) وجود داشته باشد، آن ویژگی با بهترین بهبود به‌صورت طبیعی انتخاب می‌شود و در جمعیت شایع‌تر می‌شود. در نهایت آن فنوتیپ تقریباً جهانی می‌شود و واریانت ژنتیکی تولیدکننده فنوتیپ مورد پسند «ثابت» در جمعیت می‌شود.

برخی فنوتیپ‌ها به‌دست آوردن غذا را برای فرد بهبود می‌بخشند، مانند استقامت دویدن یا مهارت دستی. اما آن فنوتیپ‌هایی که مستقیماً شانس تولیدمثل را افزایش می‌دهند، مانند جذب شریک و دریافت کمک در پرورش فرزندان، تحت فشار انتخابی قوی‌تری قرار دارند، زیرا مستقیماً بر فراوانی انتقال آن ژن‌ها به نسل بعدی تأثیر می‌گذارند.

2.1. استراتژی تولیدمثلی
مردان و زنان استراتژی‌های متفاوتی برای موفقیت تولیدمثلی دارند که در طول ده‌ها هزار سال پیشاتاریخی شکل گرفته‌اند. زنان به دنبال مردانی هستند که نه تنها منابع مادی بلکه ژن‌های خوب برای فرزندانشان فراهم کنند، در حالی که مردان به دنبال یک یا چند شریک زنانه با ژن‌های خوب هستند که برخی از آن‌ها ممکن است منابعی به آن‌ها بدهند. استراتژی هر جنس شامل تبلیغ به شریک‌های احتمالی و رقابت با اعضای همان جنس برای نشان دادن ارزش خود است (مروری در [1]). نمایش این ویژگی‌ها «جذابیت» یا «زیبایی» نامیده می‌شود.

2.2. جهانی بودن قضاوت‌های جذابیت
ارزیابی‌های جذابیت به‌طور شگفت‌انگیزی بین مردان و زنان و در میان گروه‌های مختلف افراد مشابه است. یک متاآنالیز شامل ۹۱۹ مطالعه و بیش از ۱۵٬۰۰۰ مشاهده‌کننده گزارش داد که مردم، هم درون فرهنگ‌ها و هم بین فرهنگ‌ها، دربارهٔ اینکه چه کسی جذاب است و چه کسی نیست، توافق دارند [2]. مردان و زنان و همچنین افراد در تمام سنین دربارهٔ جذابیت توافق دارند. این نشان می‌دهد که قضاوت‌های جذابیت فیزیکی به‌صورت ژنتیکی در مغز انسان تعبیه شده‌اند و احتمالاً در مرحلهٔ اولیهٔ تکامل ما ثابت شده‌اند. این ابزارهای ارزیابی در مرحلهٔ بسیار اولیهٔ رشد انسانی در دسترس هستند. نوزادان شش ماهه مدت زمان بیشتری به چهره‌هایی که بزرگسالان آن‌ها را جذاب می‌دانند، نگاه می‌کردند و زمان کمتری به چهره‌های غیرجذاب اختصاص می‌دادند [3].

2.3. افراد جذاب موفق‌ترند
قضاوت‌های جذابیت پیامدهای واقعی دارند زیرا این قضاوت‌ها نشانه‌های سلامت و تناسب فرد هستند که توانایی انتقال ژن‌های خوب و پرورش موفق فرزندان را نشان می‌دهند. جذابیت مهم‌ترین پیش‌بینی‌کنندهٔ انتخاب شریک مورد ترجیح است [4]. در واقع، در دنیای مدرن، جذابیت فیزیکی به‌طور معناداری با موفقیت تولیدمثلی مرتبط است [5]. زنی که شریک مردی را انتخاب می‌کند که نه تنها مواد ژنتیکی خوب بلکه منابع نیز فراهم می‌کند، به‌طور متوسط موفقیت بیشتری نسبت به زنی که چنین حمایتی ندارد، دارد [6].

این به این معنی است که جذابیت و توانایی تشخیص دقیق جذابیت تحت فشار انتخابی تکاملی قرار دارند. بنابراین، تعجب‌آور نیست که مغز سامانه‌های تخصصی برای ارزیابی دقیق ویژگی‌های جذابیت مانند سن، سلامت و پتانسیل تولیدمثلی توسعه داده است.

3. نوروساینس شناسایی چهره
3.1. مکان‌های مغزی
پژوهش‌های گسترده دربارهٔ نواحی مغزی مورد استفاده در ارزیابی زیبایی عمدتاً برای شناسایی چهره گزارش شده‌اند [7] و پژوهش‌های کمتری دربارهٔ قضاوت‌های بدنی وجود دارد [8]. مکان‌های مغزی مورد استفاده برای قضاوت زیبایی چهره از توزیع و شدت فعال‌سازی متفاوتی نسبت به آن‌هایی که برای ارزیابی زیبایی هنرهای بصری غیرچهره‌ای به کار می‌روند، برخوردارند [9] که نشان‌دهندهٔ اهمیت تکاملی زیبایی چهره است. اگرچه چند مکان به‌هم پیوسته‌اند تا مسیر ارزیابی زیبایی را نشان دهند، این به این معنا نیست که این تنها راهی است که مغز این قضاوت‌ها را انجام می‌دهد و تحت شرایط خاص، پلاستیسیتی مغز می‌تواند نواحی دیگری را برای رسیدن به ارزیابی‌ها به کار گیرد.

مغز حداقل سه ماژول یا حوزهٔ شناختی را برای تصمیم‌گیری دربارهٔ ارزش جذابیت به کار می‌گیرد. نواحی پس‌سری و تمپورال قشر ابتدا برای پردازش نمای چهره استفاده می‌شوند [10]. گیره‌های پس‌سری تحتانی (IOG) ویژگی‌های چهره را درک می‌کنند و اطلاعات را به ناحیهٔ صورت فوزیفورم (FFA) در گیرهٔ فوزیفورم (FG) برای شناسایی چهره می‌فرستند [11]. FFA موقعیت ویژگی‌های چهره (به‌ویژه چشم‌ها، بینی و دهان) و فاصلهٔ آن‌ها را شناسایی و پردازش می‌کند [12]. افراد هنگام قضاوت چهره‌های ناآشنا الگوهای حرکت چشم متمایزی (مسیرهای اسکن) دارند [13] و همزمان ناحیهٔ FFA را در این روند فعال می‌کنند [14]. آسیب به FFA منجر به پروسپگانوزیا می‌شود، حالتی که بیماران نمی‌توانند چهره‌ها را به‌وسیلهٔ بینایی شناسایی یا جذابیت چهره را به‌دقت قضاوت کنند، اگرچه می‌توانند همان افراد را از طریق صدا شناسایی کنند [9,15]. FG به‌سرعت بیشتر به چهره‌های جذاب نسبت به غیرجذاب واکنش نشان می‌دهد [16] که نشان می‌دهد شناسایی آسان ویژگی‌های جذاب ممکن است حتی پیش از درگیر شدن بقیهٔ مغز در ارزیابی رخ دهد.

IOG به ماژول دوم متصل می‌شود که شامل شیار تمپورال فوقانی (STS) برای تفسیر حرکات چهره مانند نگاه چشم، حرکت لب و حالات چهره است [8]. سپس FFA و IOG با نواحی دیگر مغز مانند ناحیهٔ چهرهٔ پس‌سری (OFA) و لوب‌های تمپورال قدامی ونترال (vATLs) برای انتزاع ویژگی‌ها و ارزیابی تعامل می‌کنند [17] و همچنین آمیگدالا، اینسولا و سیستم لیمبیک برای محتوای عاطفی حالات چهره و حرکات [8].

اطلاعات از STS به ماژول سوم، قشر پیشانی‌پیش‌پوش (OFC) شامل هستهٔ اکومبنس، برای قضاوت زیبایی و تولید پاداش‌های عصبی (دوپامین و سایر نوروترانسمیترها) برای یافتن آن می‌رسد [18]. OFC با فعالیت بیشتر به چهره‌های جذاب نسبت به غیرجذاب واکنش نشان می‌دهد [6]. وقتی به مردان چهره‌های زنان زیبا نشان داده شد و مغزشان با fMRI اسکن شد، چهره‌های جذاب به‌طور خاص هستهٔ اکومبنس در ناحیهٔ کائودیت را نسبت به چهره‌های متوسط فعال می‌کردند [19]. تحریک ترانس‌کرانیال قشر پیش‌پیش‌پوش (dlPFC) جذابیت ادراک‌شدهٔ چهره‌ها را افزایش داد اما بر قضاوت‌های دیگر مانند سن تأثیری نداشت [20]. این مطالعات نشان می‌دهند که ارزش اما نه ویژگی‌های چهره در این نواحی قشر ماژول سوم تصمیم‌گیری می‌شود.

بدن‌های انسان، چه خود و چه دیگران، به‌صورت انتخابی در لوب‌های تمپورال توسط ناحیهٔ بدن اکس‌استریات (EBA) و ناحیهٔ بدن فوزیفورم (FBA) درک می‌شوند، چه به‌صورت نمای کامل بدن، شکل‌های ساده یا سیلوئت‌ها [21]. سپس OFC، به‌ویژه هستهٔ اکومبنس و قشر پیشانی‌پیش‌پوش قدامی، برای قضاوت زیبایی بدن‌های برهنه به کار می‌روند [22]. نواحی مشابهی برای ارزیابی مجسمه‌ها و بدن‌های واقعی به‌صورت مشابه به کار می‌روند [23].

3.2. فعال‌سازی مغزی خاص جنسیت
مغزهای مردان و زنان هنگام ارزیابی ظاهر و زیبایی به‌طور متفاوتی فعال می‌شوند که با تفاوت‌های استراتژی تولیدمثلی آن‌ها سازگار است. برای دگرجنس‌گرایان، چهره‌های جنس مخالف سیستم‌های ارزیابی و پاداش مغزی مانند آمیگدالا، قشر سینگولیت و اینسولا را بیشتر از چهره‌های همان جنس تحریک می‌کند، که نشان می‌دهد این‌ها اهمیت بیشتری دارند [6]. هر دو جنس دگرجنس‌گرای مرد و زن تمایل به مشاهده چهره‌های جذاب دارند، اما مردان با تمایل بیشتری برای مشاهده زنان زیبا نسبت به مردان صرف تلاش می‌کنند، در حالی که زنان انرژی مساوی‌ای برای مشاهده هر دو چهرهٔ مردان و زنان زیبا صرف می‌کنند [24]. مردان زمان واکنش کمتری به چهره‌های زیبا نشان می‌دهند نسبت به زنان، که نشان‌دهندهٔ بار شناختی بیشتر هنگام پردازش چهره‌های جذاب است [25]. مطابق با این، مطالعات تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد که قشر پیشانی‌پیش‌پوش میانی‌پشت (vmPFC) مردان نسبت به ویژگی‌های فیزیکی مانند جوانی و جنسیت چهره‌ها حساس‌تر از زنان است [26].

4. قضاوت‌های ظاهر و زیبایی
4.1. تفاوت‌های جنسیتی در ویژگی‌ها و ادراک جذابیت
هورمون‌های جنسی، تستوسترون در مردان و استروژن در زنان، عمدتاً ویژگی‌های بدنی و چهره‌ای که جذابیت را تعریف می‌کند، رانده می‌شوند و همچنین مغز را برای تشخیص و ارزش‌گذاری این ویژگی‌ها بازسازی می‌کنند. آغاز بلوغ سطح هورمون‌ها را افزایش می‌دهد و بدن‌های مرد و زن را شکل می‌دهد. مردان نسبت شانه به کمر خود را افزایش می‌دهند، ریش می‌رویند و خط فکشان برجسته‌تر می‌شود. برای زنان، سینه‌ها رشد می‌کنند، نسبت باسن به کمر افزایش می‌یابد و خط فک و ویژگی‌های چهره نرم‌تر می‌شود. چندین ناحیه مغزی یا گیرنده‌های استروژن/پروژسترون یا گیرنده‌های آندروژن را بیان می‌کنند و ساختار و واکنش‌های مغزی به‌طور متفاوتی در مردان و زنان از دورهٔ بلوغ شروع می‌شود [6].

زنان به‌قدری به ویژگی‌های چهرهٔ مردان حساس هستند که تنها با نگاه به عکس‌هایشان می‌توانند به‌درستی یک گروه مرد را بر اساس سطح تستوسترون در بزاقشان رتبه‌بندی کنند [27]. جالب است که در حالی که یک زن برای یک رابطهٔ کوتاه‌مدت مردی با تستوسترون بالا را ترجیح می‌دهد، برای یک شریک بلندمدت مردی با تستوسترون کمی کمتر را می‌پسندد و والدین او (که ممکن است برای مراقبت از نوزادان در صورت ترک مرد نیاز به کمک داشته باشند) حتی تستوسترون کمتر را ترجیح می‌دهند [28]. برجسته‌سازی مردانگی در عکس‌های مردان در واقع آن‌ها را کمتر جذاب می‌کند [26].

از سوی دیگر، استروژن به‌صورت یکنواخت زیبایی زنانه را هدایت می‌کند [29]. در یک آزمایش، چهره‌های زنان به‌گونه‌ای تغییر یافتند که ویژگی‌های زنانه‌اشان بیش از حد برجسته شد و ۹۵٪ مردان و زنان تصمیم گرفتند که زنانه‌سازی چهره‌های زنان جذابیت آن‌ها را افزایش می‌دهد. همان نتیجه برای چهره‌های اروپایی، آفریقایی و آسیایی نیز مشاهده شد [30]. در مطالعه‌ای دیگر، استروژن در زنان در طول دورهٔ ماهانه آن‌ها اندازه‌گیری شد. هم مردان و هم زنان دیگر جذابیت آن‌ها را ارزیابی کردند. زنان با سطوح بالاتر استروژن امتیازهای بالاتری برای زنانه‌گی، جذابیت و سلامت دریافت کردند. جالب است که وقتی زنان از آرایش رنگی استفاده کردند، این همبستگی از بین رفت، که نشان می‌دهد آرایش به‌طور واقعی «جبران» سطوح پایین‌تر استروژن می‌شود [31].

4.2. ادراک سن
جوانی جزء اصلی جذابیت چهره است [32] و زیرساخت بسیاری از ویژگی‌های خاصی است که مردم برای قضاوت جذابیت به‌دنبال آن می‌گردند. چهره‌های مسن‌تر به‌عنوان کمتر جذاب، کمتر دوست‌داشتنی، کمتر متمایز و کمتر پرانرژی ارزیابی می‌شوند [33]. ظاهر پیری پس از اوج زندگی به‌عنوان حمله‌ای به عزت‌نفس و اعتماد به‌نفس تلقی می‌شود [34].

به‌ویژه، سن همراه با سایر علائم پوستی و بدنی برای ارزیابی موقعیت فرد در جامعه، جذابیت به‌عنوان شریک و پتانسیل تولیدمثلی به کار می‌رود [35,36]. به‌طور سنتی، مردان بیشتر از زنان با افزایش سن منابعی جمع می‌کنند (که آن‌ها را شریک جذاب‌تری می‌سازد)، در حالی که زنان بیشتر از مردان با افزایش سن باروری خود را از دست می‌دهند. بنابراین، کاهش شدید جذابیت با افزایش سن زنان پس از یائسگی عمدتاً توسط ادراک مردان رانده می‌شود، در حالی که ادراک افزایش قدرت مردان با سن عمدتاً به‌دلیل نظرات زنان است [37].

مردم حساسیت فوق‌العاده‌ای به سن دیگران دارند و قضاوت‌کنندگان بسیار دقیقی برای سن یکدیگر هستند، به‌طوری که ضریب همبستگی سن ادراک‌شده با سن واقعی ۰٫۹۵ است [38]. تنها با مشاهدهٔ یک تکه پوست، افراد می‌توانند سن را به‌دقت قضاوت کنند، با ضریب همبستگی بیش از ۰٫۶۰ [39]. مهم‌ترین عوامل در قضاوت سن از تصاویر چهره، اندازهٔ چشم‌ها و لب‌ها و یکنواختی رنگ پوست است، صرف‌نظر از اینکه آن رنگ چه باشد [34].

4.3. ادراک سلامت
مردم از نشانه‌های خاصی در ظاهر دیگران برای قضاوت دربارهٔ سلامت آن شخص استفاده می‌کنند، شامل تاریخچه و وضعیت فعلی سلامت. ارزیابی‌های سلامت اغلب با ارزیابی‌های سن در تعیین زیبایی همپوشانی دارند، مانند در مورد سفینه (قسمت سفید چشم). سفینه با افزایش سن یا سلامت ضعیف تیره‌تر و رنگ‌دار می‌شود و سفیدی سفینه به‌طور قوی با ادراک جوانی، سلامت و جذابیت همبستگی دارد [40].

4.4. تقارن
در سراسر پادشاهی حیوانات و قطعاً در میان انسان‌ها، تقارن بدنی سیگنال قوی‌ای از سلامت گذشته و حال است. تقارن دوطرفه نشانهٔ عدم وجود نقص مادرزادی یا رشد، سوءتغذیه یا عفونت انگلی است که همه این‌ها بیماری‌های رایج در زندگی بقا هستند [41]. اگرچه تغییرات جزئی اغلب پیامد عملکردی ندارند، اما تأثیر چشمگیری بر ادراک زیبایی دارند [42]. عدم وجود تاریخچهٔ بیماری نشانهٔ خوب تناسب تولیدمثلی است و ترجیح برای تقارن به‌صورت جهانی وجود دارد [43]، که نشان می‌دهد این ترجیح توسط انتخاب طبیعی به‌صورت سخت‌کد در قضاوت‌های مغزی تعبیه شده و نه از فرهنگ ناشی می‌شود.

زنان مردانی با چهره‌های تقارن‌دار را ترجیح می‌دهند و می‌توانند مردان تقارن‌دار را از بوی آن‌ها تشخیص دهند [6]. متأسفانه برای تولیدکنندگان عطر، بوی آندروستنون بوی ناخوشایند زیر بغل است. ترجیح او برای تقارن در دورهٔ باروری ماهانهٔ زن بیشتر می‌شود [44]، که اثر شناخته‌شده‌ای برای چندین ترجیح زنانه است که به‌عنوان تغییرات تخمک‌گذاری شناخته می‌شود.

4.5. ویژگی‌های متوسط
سر فرانسیس گالتون، خویشاوند چارلز داروین و مخترع اثر انگشت، در حال مطالعهٔ چهره‌های جنایتکاران برای شناسایی ویژگی‌های تشخیصی چهره بود و اولین بار گزارش داد که چهرهٔ متوسطی که از ترکیب چهره‌های جنایتکاران ساخته شده، جذاب‌تر از چهره‌های فردی است [45]. ترجیح برای متوسط در تمام فرهنگ‌ها یافت می‌شود [46] و با رشد کودکان پس از ۵ سالگی تقویت می‌شود [47]. جالب است که ترجیح مردان برای چهره‌های زنان با میانگینی چهره همبستگی دارد، اما جذابیت خودادراکی زنان با میانگینی چهره آن‌ها همبستگی ندارد [48].

دلایل متعددی برای ترجیح ویژگی‌های چهرهٔ متوسط وجود دارد. یک توضیح ساده این است که ترکیب چهره‌ها تمایل دارد ویژگی‌های نامتقارن یا نابرابر افراد را صاف کند. دلیل دوم این است که طبیعت یادگیری فرهنگی ویژگی یا رفتارهای رایج را ترجیح می‌دهد [49]. دلیل سوم این است که اگر ویژگی‌های چهره تحت کنترل ژنتیکی باشند و سازگار باشند، انتخاب طبیعی به سمت قلهٔ تناسبی که ما به‌عنوان متوسط می‌شناسیم، تمایل دارد. در نهایت، زیبایی متوسط ممکن است به این دلیل باشد که بیش‌ترین انتظار را دارد و کم‌ترین بار شناختی برای شناسایی و تفسیر را تحمیل می‌کند [4].

با وجود ترجیح برای متوسط، برجسته‌سازی برخی ویژگی‌های کلیدی چهره در واقع جذابیت چهره‌ها را بهبود می‌بخشد [26]، به این معنی که متوسط جذاب است، اما چهره‌های با ویژگی‌های غیرعادی ممکن است جذاب‌تر باشند. این پدیده (که در سراسر پادشاهی حیوانات مشاهده می‌شود) به‌عنوان «تغییر سیگنال» شناخته می‌شود: ترجیح برای یک ویژگی اساسی و ترجیح افزایشی برای شکل افراطی آن [50]. پاسخ تغییر سیگنال ممکن است ویژگی ساده‌ای را که مغز در ارزش‌گذاری چهره بیش از حد وزن می‌دهد، شناسایی کند. محدودیتی برای جذابیت ویژگی‌های افراطی وجود دارد و شکل افراطی که خارج از دامنهٔ تجربهٔ عادی باشد، کار اضافی برای مغز ایجاد می‌کند که سپس آن شکل را عجیب و زشت می‌داند.

4.6. نسبت‌های چهره
به‌عنوان موجودات اجتماعی، انسان‌ها نیت‌ها و احساسات دیگران را از چهره‌هایشان می‌خوانند و رفتار خود را بر این اساس تنظیم می‌کنند. مردم همچنین چهره را به‌عنوان عامل مهمی برای تعیین جذابیت می‌دانند که سیگنال تناسب تولیدمثلی است. همان‌طور که پیشتر بحث شد، افراد هر دو جنس و تقریباً تمام فرهنگ‌ها دربارهٔ اینکه کدام چهره‌ها جذاب هستند و کدام نیستند، توافق دارند. ویژگی‌هایی که مردم جذاب می‌دانند، تا حدی توسط هورمون‌های جنسی شکل می‌گیرد، از جمله فک قوی‌تر یا نرم‌تر و شکل چشم بزرگ‌تر یا کوچکتر [51]. با این حال، فرآیندهای شناختی که جذابیت را تعیین می‌کنند، همیشه به‌صورت آگاهانه در دسترس نیستند. ترکیب‌های چهره از گروهی از دانشجویان تهیه شد؛ یک ترکیب از چهره‌های بیشترین جذابیت و دیگری از چهره‌های کمترین جذابیت [26]. افرادی که این دو ترکیب را کنار هم می‌بینند می‌توانند بر این توافق کنند که کدام یک جذاب‌تر است، اما بیان کدام ویژگی منجر به این تصمیم دشوار است.

چشم‌ها هدف خاصی از چهرهٔ انسانی برای تعاملات اجتماعی و ارزیابی زیبایی هستند. مغز از ناحیهٔ شیار تمپورال فوقانی برای دنبال کردن حرکات چشم دیگران و تعیین جهت نگاه آن‌ها استفاده می‌کند [52]. این ناحیه زودتر رشد می‌کند و نوزادان در عرض چند ماه یاد می‌گیرند که نگاه مادرشان را دنبال کنند [53]. تشخیص چشم مستقیماً به واحد پردازش عاطفی اساسی مغز – آمیگدالا – متصل است [54].

در مقابل، برجستگی گوش‌ها و بینی سیگنال‌های زیبایی نیستند، زیرا طول هر دو گوش [55] و بینی [56] نسبت به بقیهٔ چهره با افزایش سن ادامه می‌یابد.

4.7. نسبت‌های بدنی
شکل بدن نیز سیگنال تناسب تولیدمثلی است. مردم به‌صورت جهانی ترجیحی برای شکل بدن به‌صورت نسبت کمر به باسن برای مردان ۰٫۹ و برای زنان ۰٫۷ دارند [36]. در یک مطالعه، به مردان تصاویر زنان برهنه قبل و بعد از جراحی که نسبت کمر به باسن آن‌ها را به‌نزدیک ۰٫۷ نزدیک‌تر کرد، نشان داده شد که نزدیک شدن به ایده‌آل به‌طور خاص قشر پیشانی‌پیش‌پوش و قشر سینگولیت قدامی را فعال می‌کند [57]، نواحی که همچنین برای قضاوت جذابیت چهره به کار می‌روند. این ترجیحات در سنین پایین ظاهر می‌شوند؛ کودکانی که تنها ۳ سال دارند شکل‌های بدنی استاندارد را نسبت به آن‌هایی که نسبت پا به تنه تغییر یافته دارند، ترجیح می‌دهند [58].

حرکت دیگران نیز برای انسان‌های اجتماعی بسیار جالب است. ناحیهٔ بدن اکس‌استریات (EBA) در ناحیهٔ پس‌سری-تمپورال به‌صورت انتخابی در ارزیابی بدن‌ها و حرکت‌های انسانی فعال می‌شود [21] و این فعال‌سازی برای دگرجنس‌گرایان بیشتر برای بدن‌های جنس مخالف نسبت به همان جنس است [59].

4.8. اندازهٔ پا
همان‌طور که زنان پیر می‌شوند و فرزند می‌دارند، اندازهٔ پا نسبت به قد آن‌ها افزایش می‌یابد [60,61]. بنابراین، پاهای نسبتاً کوچک سیگنال جوانی و پتانسیل تولیدمثلی نادیده‌نشده‌ای هستند. جای تعجب نیست که هر دو جنس پاهای کوچک در زنان را ترجیح می‌دهند. در مجموعه‌ای از مطالعات، تصاویر مردان و زنان به‌گونه‌ای تغییر یافت که اندازهٔ پا نسبت به قد افزایش یا کاهش یافت. ناظران این تصاویر، چه مردان و چه زنان، نسبت طبیعی پا به قد در مردان را نسبت به پاهای بسیار کوچک یا بزرگ ترجیح دادند. اما به‌طور عمده، پاهای نسبتاً کوچک زنان را جذاب‌تر از نسبت طبیعی می‌دانستند [62,63]. کفش‌های پاشنه‌بلند زنان با بالا بردن پاشنه نسبت به انگشتان و کوتاه کردن فاصلهٔ پاشنه تا انگشتان، ظاهر پاهای کوچکتر را ایجاد می‌کند. این کفش معمولاً فقط انگشتان را می‌پوشاند و نه قوس پا، که ظاهر قدم کوچک را بیشتر برجسته می‌کند.

4.9. رنگ چهره و چین و چروک‌ها
با وجود تنوع در رنگ پوست زیرین، یکنواختی رنگ پوست با افزایش جذابیت و ظاهر سالم در هر فرهنگی که بررسی شده است، همبستگی دارد [64,65]. افرادی که تصویر برش‌خورده‌ای از گونه را می‌بینند می‌توانند سن را به‌دقت بر اساس یکنواختی رنگ پوست قضاوت کنند [39]. در طب سنتی چینی، رنگ پوست به‌عنوان ابزار تشخیصی برای بیماری استفاده می‌شود [66].

در میان سفیدپوستان، مردان رنگ‌های قرمز در چهرهٔ زنان را جذاب‌تر می‌دانند زیرا این رنگ به‌عنوان نشانه‌ای از سلامت تلقی می‌شود [67]. برای این زنان، رنگ‌زدایی چهره با سطح استرادیول آن‌ها همبستگی دارد و ممکن است به مردان نشانه‌ای دربارهٔ باروری بدهد [68].

گرادیان رنگ چهره نیز مهم است زیرا با پیر شدن پوست، تضاد رنگی بین مو، چشم و پوست چهره کاهش می‌یابد [69]. این یافته در بسیاری از گروه‌های قومی، از جمله سفیدپوستان، چینی‌ها، لاتین‌آمریکایی‌ها و آفریقای جنوبی‌ها، ثابت است [70]. چین و چروک‌ها با افزایش سن و قرار گرفتن در معرض آفتاب افزایش می‌یابند و نشانهٔ قوی برای قضاوت سن هستند [71]. تغییر رنگ پوست با سن به‌عنوان از دست دادن سلامت تفسیر می‌شود، در حالی که چین و چروک به‌عنوان نشانه‌ای از سن و از دست دادن باروری درک می‌شود [71].

5. سیگنال‌های پرهزینه و فریب
5.1. سیگنال‌های پرهزینه
مغز تمرکز خود را بر این ویژگی‌های جذابیت و زیبایی توسعه داده است زیرا نه تنها معیارهای قابل اعتمادی از سلامت و تناسب تولیدمثلی هستند، بلکه (یا در طول بیشتر تاریخ تکاملی ما) فریب‌پذیری آن‌ها دشوار است. ویژگی‌هایی که به‌صورت واقعی تناسب تولیدمثلی را نشان می‌دهند، به‌عنوان سیگنال‌های پرهزینه شناخته می‌شوند [72]. سیگنال‌های پرهزینه‌ای که خاص یک جنس هستند، تحت فشار انتخاب جنسی قوی قرار می‌گیرند. یک جنس ویژگی‌ای را که تناسب تولیدمثلی را نشان می‌دهد ترجیح می‌دهد و شریکانی را که آن ویژگی را دارند انتخاب می‌کند. نسل بعدی یک جنس را که سیگنال پرهزینه را ترجیح می‌دهد و جنس دیگر را که آن را نشان می‌دهد تولید می‌کند. این پدیده به‌عنوان اثر سبیل سبز شناخته می‌شود، پس از مثال فرضی دو مجموعه ژن که هم‌زمان تکامل می‌یابند: یک مجموعه که سبیل سبز در مردان تولید می‌کند و مجموعهٔ دیگر که سبیل سبز را در زنان ترجیح می‌دهد. این می‌تواند به تکامل فرار از ویژگی‌های افراطی منجر شود، مانند شاخ‌های بسیار بزرگ گوزن یا پرهای بسیار بزرگ طاووس. عنصر کلیدی این است که سیگنال پرهزینه باید به‌صورت زیستی دشوار برای تولید باشد، وگرنه فریب‌کاران بدون تناسب تولیدمثلی لازم می‌توانند آن ویژگی را نشان دهند و فرصت‌های جفت‌گیری ناعادلانه به‌دست آورند.

اکثریت، اگر نه تمام، ویژگی‌های توصیف‌شده در اینجا به‌عنوان نشانه‌های جذابیت و زیبایی، سیگنال‌های پرهزینه هستند. آن‌ها نشان‌دهندهٔ رشد سالم، عدم وجود بیماری و سطح هورمون‌های جنسی که باروری را نشان می‌دهد، هستند. فرهنگ انسانی زیورآلات بدنی و دارایی‌ها را به سیگنال‌های پرهزینه اضافه کرده است. این‌ها نشانه‌های اضافی ثروت و به‌دست آوردن منابع هستند که همچنین تناسب تولیدمثلی را نشان می‌دهند، از جمله لباس‌های تزئینی و جواهرات، مسکن‌های لوکس و دارایی‌های تجملی.

5.2. فریب
انسان‌ها همچنین راه‌هایی ابداع کرده‌اند تا دیگران را دربارهٔ تناسب تولیدمثلی واقعی خود فریب دهند با جعل سیگنال‌های پرهزینه.

5.2.1. آرایش و لوازم آرایشی
زنان در سراسر جهان از آرایش برای تغییر ظاهر خود استفاده می‌کنند. شناسایی چهره توسط مغز با آرایش سنگین دشوارتر می‌شود، به‌ویژه اگر چهره ابتدا بدون آرایش دیده شده باشد [73]. آرایش می‌تواند آن‌قدر فریب‌کار باشد که عملکرد نرم‌افزارهای شناسایی خودکار چهره را مختل می‌کند [74].

همان‌طور که پیشتر اشاره شد، استفاده از آرایش تأثیر سطوح متغیر استروژن بر ادراک جذابیت را خنثی می‌کند [27]. با تیره‌کردن رنگ مو و روشن‌کردن رنگ پوست، لوازم آرایشی برای مقابله با این نشانهٔ پیری با افزایش تضاد به کار می‌روند [62]. آرایش همچنین رنگ پوست را یکنواخت می‌کند و برای افرادی که تصاویر چهره‌های آرایش‌دار و بدون آرایش را مشاهده کردند، تعداد تثبیت‌های چشمی و زمان نگاه مثبتاً با یکنواختی رنگ پوست همبستگی داشت [66]. به‌طور کلی، آرایش سن ادراک‌شدهٔ زنان را کاهش می‌دهد و هرچه زن مسن‌تر باشد، کاهش سن ادراک‌شده بیشتر است [75]. این مزایای اجتماعی قابل‌توجهی دارد، زیرا استفاده از آرایش منجر به افزایش ادراک دوست‌داشتنی بودن، توانمندی و قابل‌اعتماد بودن می‌شود [76]، همچنین برتری و پرستیژ [77].

آرایش چشم اندازهٔ چشم‌های زنان را بزرگ‌تر نشان می‌دهد [78] و بیش‌ترین تأثیر را بر جذابیت بر اساس ارزیابی هر دو جنس مرد و زن دارد [65]. ناظران به چشم‌های زنان با آرایش چشم ۴۰٪ بیشتر از زنان بدون آرایش نگاه می‌کنند و اگر بقیهٔ چهره نیز آرایش شده باشد، توجه به چشم‌ها ۸۰٪ افزایش می‌یابد [79]. رژلب که اندازه و شکل لب را برجسته می‌کند، زمان نگاه افراد به لب‌ها را ۲۶٪ افزایش می‌دهد [68].

فریب توسط لوازم آرایشی پیامدهای اقتصادی قابل‌اندازی دارد. مهمانان مرد در یک رستوران فرانسوی بیشتر به پیشخدمت‌های آرایش‌دار انعام می‌دادند و وقتی انعام می‌دادند، مبلغ بیشتری نسبت به پیشخدمت‌های بدون آرایش می‌دادند. برای مهمانان زن تفاوتی مشاهده نشد، اگرچه هر دو جنس مهمانان فکر می‌کردند پیشخدمت‌ها با آرایش جذاب‌تر هستند [80]. در نظریهٔ اقتصاد کلان، «اثر رژلب» (که اولین بار توسط لئونارد لاودر، تاجر لوازم آرایشی، مطرح شد) افزایش فروش رژلب‌ها در دوران رکود اقتصادی است، زیرا زنان به‌دنبال لذت‌های کوچک برای جبران خسارات و افزایش مزیت ظاهری در محیط رقابتی‌تر می‌گردند. مرور رکودهای اقتصادی در ۵۰ سال گذشته تأیید کرد که در دوران رکود زنان تمایل دارند خرید محصولاتی که ظاهرشان را بهبود می‌بخشد افزایش دهند و خرید محصولاتی که ظاهر را بهبود نمی‌بخشند کاهش یابد [81].

5.2.2. تشخیص فریب
حفظ ارزش سیگنال‌های پرهزینه در برابر فریب نیازمند این است که افراد بتوانند فریبکاران را شناسایی و تنبیه کنند. در داخل مغز، قشر پیشانی و آمیگدالا اجزای کلیدی «کشف‌کنندهٔ دروغ» هستند، همان‌طور که یک بیمار با آسیب به این ناحیه نتوانست فریب را تشخیص دهد، اگرچه در سایر زمینه‌ها شناختی عادی بود [82]. مغز به‌ویژه به اطلاعات منفی حساس است، که اهمیت تشخیص تقلب‌کنندگان و صحنه‌سازان را برجسته می‌کند. آزمایش‌ها نشان دادند که افراد به‌طور قابل‌توجهی بیشتر چهرهٔ انسانی را در صورتی که با شایعات منفی همراه باشد، حفظ و به‌صورت آگاهانه پردازش می‌کنند تا در صورتی که با شایعات مثبت یا خنثی همراه باشد [83]. از آنجا که زنان در تشخیص اینکه چه کسی سیگنال‌های پرهزینه را در میان شریک‌های احتمالی و رقبای خود فریب می‌دهد، ذی‌نفع بیشتری دارند، تعجب‌آور نیست که مطالعات متعدد نشان داده‌اند زنان در تشخیص دروغ و استنتاج احساسات از نشانه‌های ظریف بهتر از مردان عمل می‌کنند [71].

5.3. خودفریب و خود‑سیگنالینگ
بهترین راه برای قانع کردن دیگران به یک دروغ، باور کردن آن توسط خود فرد است و انتخاب طبیعی به‌قدر کافی قوی است تا مکانیزم فریب‌خودی ژنتیکی را بسازد [84]. مطالعات بسیاری نشان می‌دهند که مردم به‌صورت عینی در ارزیابی دیگران دقیق هستند اما خود را با یک سوگیری خوش‌بینانه می‌بینند.

5.3.1. خودارزیابی
مردم دربارهٔ جذابیت دیگران با ضریب همبستگی ۰٫۷۹ توافق دارند، اما همبستگی بین ارزیابی‌های خود و معیارهای عینی جذابیت فردی به‌طور شگفت‌انگیزی پایین است: ۰٫۲۴ برای مردان و ۰٫۲۵ برای زنان [85]. مردم تصویری از خود دارند که بسیار بهتر از آنچه دیگران می‌بینند است. برای مثال، عکس‌های داوطلبان به‌گونه‌ای ترکیب شد که به‌تدریج جذاب‌تر یا کمتر جذاب شد. سپس شرکت‌کنندگان، هم اروپایی‌های غربی و هم آسیایی، از میان مجموعهٔ عکس‌ها، تصویری که دقیق‌ترین بازنمایی از خودشان بود را انتخاب کردند. انتخاب میانه تصویری بود که ۲۰٪ جذاب‌تر بود [86]. آن‌ها همچنین سریع‌تر عکس جذاب‌تر را نسبت به عکس واقعی خود تشخیص می‌دادند، که نتیجه‌ای آشکار است چون افراد اشیاء را سریع‌تر تشخیص می‌دهند وقتی که با نمایهٔ ذهنی خود مطابقت داشته باشد.

5.3.2. خودفریب
مغز می‌تواند همزمان باور درست و نادرست داشته باشد زیرا از ماژول‌های شناختی خاص حوزه‌ای تشکیل شده است که هر یک برای حل یک مشکل خاص تکامل یافته‌اند [87]. به‌عنوان مثال، قشر پیشانی میانی (mPFC) برای پردازش اطلاعات مربوط به خود اساسی است اما هنگام پردازش اطلاعات غیرمرتبط با خود ساکت می‌ماند [88]. این ماژول‌ها به‌صورت محکم به‌هم متصل نیستند و همهٔ آن‌ها در دسترس آگاهی نیستند. اغلب این ماژول‌ها تصمیمی می‌گیرند که بعدها توسط تفکر آگاهانه توجیه می‌شود [89].

جذابیت چهره برای افراد آن‌قدر برجسته است که می‌تواند نظرات نامرتبط را تحت تأثیر قرار دهد، مانند ادراک عدالت. در بازی «پیشنهاد نهایی»، بازیکنی پیشنهادی عددی از پول دریافت می‌کند که می‌تواند آن را بپذیرد یا به‌عنوان ناعادلانه رد کند. بازیکنان مرد پیشنهادهای عادلانه را از زنان جذاب می‌پذیرند که از زنان غیرجذاب رد می‌کردند [90]، که نشان می‌دهد مرد می‌تواند خود را فریب دهد تا باور کند پیشنهادی عادلانه است فقط به‌دلیل اینکه پیشنهاددهنده زیباست.

5.3.3. خود‑سیگنالینگ
از آنجا که جهان مکان رقابتی است، افراد نگران سطح تناسب تولیدمثلی و وضعیت اجتماعی خود هستند. اما آن‌ها نمی‌توانند وضعیت خود را با قطعیت بدانند، بخشی به‌دلیل این است که خود را دربارهٔ ارزش خود فریب می‌دهند. بنابراین، از سیگنال‌های مختلف به خود استفاده می‌کنند تا ارزش خود را نشان دهند [91]، مانند غلبه بر چالش‌ها یا به‌دست آوردن کالاهای گران‌قیمت یا اهدای سخاوتمندانه، حتی زمانی که هیچ‌کس دیگری از آن مطلع نیست. خود‑سیگنالینگ بسیاری از رفتارهای افراد در خریدهای مخفی، خصوصی یا ناشناس یا تراکنش‌های خیریه را توضیح می‌دهد [92]. بسیاری از تلاش‌های افراد برای تغییر یا بهبود ظاهر خود فراتر از آنچه معمول یا برای دیگران آشکار است، مانند برخی انواع جراحی‌های زیبایی و حتی سوراخ‌کاری یا تتو در نواحی بدن که توسط مو یا لباس پوشیده می‌شود، می‌تواند به‌عنوان سیگنال به خود درک شود.

6. نتیجه‌گیری
دکتر تئودوسیوس دوژانسکی، ژنتیک‌دان مشهور، در سال ۱۹۷۳ نوشت: «هیچ چیز در زیست‌شناسی معنایی ندارد مگر در نور تکامل». از آنجا که فرم انسانی و مغز در طول ۵ میلیون سال از زمان جد مشترک آخرین‌مان با میمون‌ها تکامل یافته‌اند، می‌توان گفت هیچ چیز در زیبایی معنایی ندارد مگر در نور مغز. انتخاب طبیعی افرادی را که تناسب تولیدمثلی بیشتری دارند و همچنین کسانی که نشانه‌های تناسب بیشتری نشان می‌دهند، ترجیح می‌دهد، و همچنین افرادی که می‌توانند این نشانه‌ها را تشخیص دهند.

سیگنال‌های پرهزینهٔ تناسب برای انسان‌ها شامل سلامت، جوانی و نسبت‌های ایده‌آل هستند. مغز ماژول‌هایی برای درک شکل‌های چهره و بدن، تفسیر معنای آن‌ها و سپس اختصاص ارزش – زیبا و جذاب یا نه – تکامل داده است. از آنجا که مردان و زنان استراتژی‌های تولیدمثلی متفاوتی دارند و هورمون‌های جنسی بدن آن‌ها را شکل می‌دهند، مغز به‌این ویژگی‌ها که توسط این الگوهای توسعهٔ جنس‑خاص شکل می‌گیرند، تنظیم می‌شود تا دربارهٔ جذابیت تصمیم‌گیری کند. یک یافتهٔ کلیدی این است که مردان و زنان در تمام فرهنگ‌ها دربارهٔ اینکه چه مردان و چه زنان جذاب هستند و چه نیستند، توافق دارند.

مردم از لوازم آرایشی و روش‌های جراحی برای جعل سیگنال‌های پرهزینه استفاده می‌کنند، در حالی که همزمان همیشه در جستجوی تشخیص تقلب‌کنندگان هستند. فریبکاران زمانی که خود به دروغ باور داشته باشند، قانع‌کننده‌تر هستند و ما شواهد فراوانی از خودفریب در زیبایی داریم. در این مه‌آلودی رقابت، مردم از خود‑سیگنالینگ برای نشان دادن ارزش خود به خود استفاده می‌کنند. هیچ‌یک از این‌ها معنایی ندارند مگر در نور نوروساینس زیبایی.

منابع مالی
این پژوهش هیچ‌گونه بودجهٔ خارجی دریافت نکرده است.

تضاد منافع
نویسنده هیچ تضاد منافع اعلامی ندارد.

مراجع
1. Bovet J. The Evolution of Feminine Beauty. In: Kapoula Z., Volle E., Renoult J., Andreatta M., editors. Exploring Transdisciplinarity in Art and Sciences. Springer International; Heidelberg, Germany: 2018. pp. 327–357.
2. Langlois J., Rubenstein A., Larson A., Hallam M., Smoot M. Maxim or Myths of Beauty? A meta-analytic and theoretical review. Psychol. Bull. 2000;126:390–423. doi: 10.1037/0033-2909.126.3.390.
3. Ramsey J., Langlois J., Hoss R., Rubenstein A., Griffin A. Origins of a stereotype: Categorization of facial attractiveness by 6-month-old infants. Dev. Sci. 2004;7:201–211. doi: 10.1111/j.1467-7687.2004.00339.x.
4. Halberstadt J. Proximate and ultimate origins of a bias for prototypical faces. In: Forgas J., Haselton M., von Hippel W., editors. Evolution and the Social Mind. Psychology Press; Sydney, Australia: 2007. pp. 245–262.
5. Jokela M. Physical attractiveness and reproductive success in humans: Evidence from the late 20th century United States. Evol. Hum. Behav. 2009;30:342–350. doi: 10.1016/j.evolhumbehav.2009.03.006.
6. Thornhill R., Gangestad S.W. The Evolutionary Biology of Human Female Sexuality. Oxford University Press; Oxford, UK: 2008.
7. Hahn A.C., Perrett D.I. Neural and behavioral responses to attractiveness in adult and infant faces. Neurosci. Biobehav. Rev. 2014;46:591–603. doi: 10.1016/j.neubiorev.2014.08.015.
8. Kirsch L., Urgesi C., Cross E. Shaping and reshaping the aesthetic brain: Emerging perspectives on the neurobiology of embodied aesthetics. Neurosci. Biobehav. Rev. 2016;62:56–68. doi: 10.1016/j.neubiorev.2015.12.005.
9. Hu C.-P., Huang Y., Eickhoff S.B., Peng K., Sui J. Seeking the Common Beauty in the Brain: A Meta-Analysis of fMRI Studies of Beautiful Human Faces and Visual Art. [(accessed on 11 February 2019)]; Available online: https://www.biorxiv.org/content/biorxiv/early/2018/06/25/081539.full.pdf
10. Haxby J.V., Hoffman E.A., Gobbini M.I. Human neural systems for face recognition and social communication. Biol. Psychiatry. 2002;51:59–67. doi: 10.1016/S0006-3223(01)01330-0.
11. Kanwisher N., Yovel G. The fusiform face area: A cortical region specialized for the perception of faces. Philos. Trans. R. Soc. B. 2006;361:2109–2128. doi: 10.1098/rstb.2006.1934.
12. Liu J., Harris A., Kanwisher N. Perception of face parts and face configurations: An fMRI study. J. Cogn. Neurosci. 2010;22:203–211. doi: 10.1162/jocn.2009.21203.
13. Kanan C., Bseiso D.N., Ray N.A., Hsiao J.H., Cottrell G.W. Humans have idiosyncratic and task-specific scanpaths for judging faces. Vis. Res. 2015;108:67–76. doi: 10.1016/j.visres.2015.01.013.
14. Wiese H., Kloth N., Güllmar D., Reichenbach J.R., Schweinberger S.R. Perceiving age and gender in unfamiliar faces: An fMRI study on face categorization. Brain Cognit. 2012;78:163–168. doi: 10.1016/j.bandc.2011.10.012.
15. Iaria G., Fox C.J., Waite C.T., Aharon I., Barton J.J.S. The contribution of the fusiform gyrus and superior temporal sulcus in processing facial attractiveness: Neuropsychological and neuroimaging evidence. Neuroscience. 2008;155:409–422. doi: 10.1016/j.neuroscience.2008.05.046.
16. Bzdok D., Langner R., Caspers S., Kurth F., Habel U., Zilles K., Laird A., Eickhoff S.B. ALE meta-analysis on facial judgments of trustworthiness and attractiveness. Brain Struct. Funct. 2011;215:209–2231. doi: 10.1007/s00429-010-0287-4.
17. Collins J.A., Olson I.R. Beyond the FFA: The role of the ventral anterior temporal lobes in face processing. Neuropsychologia. 2014;61:65–67. doi: 10.1016/j.neuropsychologia.2014.06.005.
18. Senior C. Beauty in the brain of the beholder. Neuron. 2003;38:525–528. doi: 10.1016/S0896-6273(03)00293-9.
19. Aharon I., Etcoff N., Ariely D., Chabris C., O’Connor E., Breiter H. Beautiful faces have variable reward value: fMRI and behavioral evidence. Neuron. 2001;32:537–551. doi: 10.1016/S0896-6273(01)00491-3.
20. Ferrari C., Lega C., Tamietto M., Nadal M., Cattaneo Z. I find you more attractive…after (prefrontal cortex) stimulation. Neuropsychologica. 2015;72:87–93. doi: 10.1016/j.neuropsychologia.2015.04.024.
21. Downing P.E., Peelen M.V. The role of occipitotemporal body-selective regions in person perception. Cogn. Neurosci. 2011;2:186–226. doi: 10.1080/17588928.2011.582945.
22. Martin-Loeches M., Hernandez-Tamames J.A., Martin A., Urritia M. Beauty and ugliness in the bodies and faces of others: An fMRI study of person esthetic judgement. Neuroscience. 2014;77:486–497. doi: 10.1016/j.neuroscience.2014.07.040.
23. Di Dio C., Canessa N., Cappa S., Rizzolatti G. Specificity of esthetic experience for artworks: An fMRI study. Front. Hum. Neurosci. 2011;5:1–14. doi: 10.3389/fnhum.2011.00139.
24. Levy B., Ariely D., Mazar N., Chi W., Lukas S., Elman I. Gender differences in the motivational processing of facial beauty. Learn. Motiv. 2008;39 doi: 10.1016/j.lmot.2007.09.002.
25. Zhang Z., Deng Z. Gender, facial attractiveness, and early and late event-related potential components. J. Integr. Neurosci. 2012;11:477–487. doi: 10.1142/S0219635212500306.
26. Ito A., Fujii T., Abe N., Kawasaki I., Hayashi A., Ueno A., Yoshida K., Sakai S., Mugikura S., Takahashi S., et al. Gender differences in ventromedial prefrontal cortex activity associated with valuation of faces. Neuroscience. 2016;328:194–200. doi: 10.1016/j.neuroscience.2016.04.047.
27. Roney J., Hanson K., Durante K., Maestripieri D. Reading men’s faces. Proc. Biol. Sci. 2006;273:2169–2175. doi: 10.1098/rspb.2006.3569.
28. Kruger D. Male facial masculinity influences attributions of personality and reproductive strategy. Pers. Relatsh. 2006;13:451–463. doi: 10.1111/j.1475-6811.2006.00129.x.
29. Lephart E.D. A review of the role of estrogen in dermal aging and facial attractiveness in women. J. Cosmet. Dermatol. 2018;17:282–288. doi: 10.1111/jocd.12508.
30. Perrett D. In Your Face: The New Science of Human Attraction. Palgrave Macmillan; London, UK: 2010.
31. Law Smith M.J., Perrett D.I., Jones B.C., Cornwell R.E., Moore F.R., Feinberg D.R., Boothroyd L.G., Durrani S.J., Stirrat M.R., Whiten S., et al. Facial appearance is a cue to oestrogen levels in women. Proc. R. Soc. 2005;273:135–140. doi: 10.1098/rspb.2005.3296.
32. Tatarunaite E., Playle R., Hood K., Shaw W., Richmond S. Facial attractiveness: A longitudinal study. Am. J. Orthod. Dentofac. Orthop. 2005;127:676–682. doi: 10.1016/j.ajodo.2004.01.029.
33. Ebner N.C. Age of face matters: Age-group differences in ratings of young and old faces. Behav. Res. Methods. 2008;40:130–136. doi: 10.3758/BRM.40.1.130.
34. Gupta M., Gilchrest B.A. Psychosocial aspects of aging skin. Dermatol. Clin. 2005;23:643–648. doi: 10.1016/j.det.2005.05.012.
35. Korthase K., Trenholme I. Perceived age and perceived physical attractiveness. Percept. Mot. Ski. 1982;54:1251–1258. doi: 10.2466/pms.1982.54.3c.1251.
36. Kwart D.G., Foulsham T., Kingstone A. Age and beauty are in the eye of the beholder. Perception. 2012;41:925–938. doi: 10.1068/p7136.
37. Berry D.S., McArthur L.Z. Some components and consequences of a babyface. J. Pers. Soc. Psychol. 1985;48:312–323. doi: 10.1037/0022-3514.48.2.312.
38. Nkengne A., Bertin C., Stamatas G., Giron A., Rossi A., Issachar N., Fertil B. Influence of facial skin attributes on the perceived age of Caucasian women. J. Eur. Acad. Dermatol. Venerol. 2008;22:982–991. doi: 10.1111/j.1468-3083.2008.02698.x.
39. Matts P.J., Fink B., Grammer K., Burquest M. Color homogeneity and visual perception of age, health, and attractiveness of female facial skin. J. Am. Acad. Dermatol. 2007;57:977–984. doi: 10.1016/j.jaad.2007.07.040.
40. Russell R., Sweda J., Porcheron A., Mauger E. Sclera color changes with age and is a cue for perceiving age, health, and beauty. Psychol. Aging. 2014;29:626–635. doi: 10.1037/a0036142.
41. Alam M., Dover J. On beauty: Evolution, psychosocial considerations, and surgical enhancement. Arch. Dermatol. 2001;137:795–807.
42. Jones B., Little A., Burt D., Perrett D. When facial attractiveness is only skin deep. Perception. 2004;33:569–576. doi: 10.1068/p3463.
43. Buss D., Abbot M., Angleitner A. International preferences: Evolutionary hypotheses tested in 37 cultures. J. Cross Cult. Psychol. 1990;21:5–47. doi: 10.1177/0022022190211001.
44. Rhodes G. The evolutionary psychology of facial beauty. Annu. Rev. Psychol. 2006;57:199–226. doi: 10.1146/annurev.psych.57.102904.190208.
45. Galton F. Inquiries into Human Faculty and Its Development. Macmillian; London, UK: 1883.
46. Rubenstein A.J., Langlois J.H., Roggman L.A. What makes a face attractive and why: The role of averageness in defining facial beauty. In: Rhodes G., Zebrowitz L.A., editors. Facial Attractiveness: Evolutionary, Cognitive, and Social Perspectives. Ablex; Westport, CT, USA: 2002.
47. Vingilis-Jarmemko L., Maurer D., Vingilis-Jarmemko L., Maurer D. The influence of averageness on children’s judgments of facial attractiveness. Exp. Child Psychol. 2013;115:624–639. doi: 10.1016/j.jecp.2013.03.014.
48. Muñoz-Reyes J.A., Iglesias-Julios M., Pita M., Turiegano E. Facial Features: What Women Perceive as Attractive and What Men Consider Attractive. PLoS ONE. 2015;10:e0132979. doi: 10.1371/journal.pone.0132979.
49. Richerson P.J., Boyd R. Not by Genes Alone: How Culture Transformed Human Evolution. Univ. Chicago Press; Chicago, IL, USA: 2005.
50. Ramachandran V.S. The Tell‑Tale Brain. W.W. Norton & Co.; New York, NY, USA: 2011.
51. Little A., Jones B., DeBruine L. Facial attractiveness: Evolutionary based research. Philos. Trans. R. Soc. B. 2011;366:1638–1659. doi: 10.1098/rstb.2010.0404.
52. Santhouse A., Howard R., ffytche D. Visual hallucinatory syndromes and the anatomy of the visual brain. Brain. 2000;123:2055–2064. doi: 10.1093/brain/123.10.2055.
53. D’Entremont B., Hains S.M.J., Muir D.W. A demonstration of gaze following in 3‑ to 6‑month‑olds. Infant Behav. Dev. 1997;20:560–572. doi: 10.1016/S0163-6383(97)90048-5.
54. Whalen P., Kagan J., Cook R., Davis F.C., Kim H., Polis S., McLaren D., Somerville L., McLean A., Maxwell J., et al. Human amygdala responsivity to masked fearful eye whites. Science. 2004;306:2061. doi: 10.1126/science.1103617.
55. Tan R., Osman V., Tan G. Ear size as a predictor of chronological age. Arch. Gerontol. Geriatr. 1997;25:187–191. doi: 10.1016/S0167-4943(97)00010-1.
56. Edelstein D. Aging of the normal nose in adults. Laryngoscope. 1996;106:1–25. doi: 10.1097/00005537-199609001-00001.
57. Platek S., Singh D. Optimal Waist‑to‑Hip Ratios in Women Activate Neural Reward Centers in Men. PLoS ONE. 2010;5:e9042. doi: 10.1371/journal.pone.0009042.
58. Di Dio C., Berchio C., Massaro D., Lombardi E., Gilli G., Marchetti A. Body aesthetic preference in preschoolers and attraction to canon violation: An exploratory study. Psychol. Rep. 2018;121:1053–1071.
59. Cazzato V., Siega S., Urgesi C. What women like: Influence of motion and form on aesthetic body perception. Front. Psychol. 2012;3:235. doi: 10.3389/fpsyg.2012.00235.
60. Bird A.R., Menz H.B., Hyde C.C. The effect of pregnancy on footprint parameters. A prospective investigation. J. Am. Podiatr. Med. Assoc. 1999;89:405–409. doi: 10.7547/87507315-89-8-405.
61. Block R.A., Hess L.A., Timpano E.V., Serlo C. Physiologic changes in the foot during pregnancy. J. Am. Podiatr. Med. Assoc. 1985;75:297–299. doi: 10.7547/87507315-75-6-297.
62. Fesler D., Nettle D., Afshar Y., Pinheiro Ide A., Bolyanatz A., Mulder M.B., Cravalho M., Delgado T., Gruzd B., Correia M.O., et al. A cross‑cultural investigation of the role of foot size in physical attractiveness. Arch. Sex. Behav. 2005;34:267–276. doi: 10.1007/s10508-005-3115-9.
63. Voracek M., Fisher M.L., Rupp B., Lucas D., Fessler D.M. Sex differences in relative foot length and perceived attractiveness of female feet: Relationships among anthropometry, physique and preference ratings. Percept. Mot. Ski. 2007;104:1123–1138. doi: 10.2466/pms.104.4.1123-1138.
64. Fink B., Grammar K., Matts P.J. Visible skin color distribution plays a role in the perception of age, attractiveness, and health in female faces. Evol. Hum. Behav. 2006;27:433–442. doi: 10.1016/j.evolhumbehav.2006.08.007.
65. Samson N., Fink B., Matts P.J. Visible skin condition and perception of human facial appearance. Int. J. Cosmet. Sci. 2010;32:167–184. doi: 10.1111/j.1468-2494.2009.00535.x.
66. Kushi M. Your Face Never Lies. Avery Publishing Group, Inc.; Wayne, NJ, USA: 1983.
67. Pazda A.D., Thorstenson C.A., Elliot A.J., Perrett D.I. Women’s facial redness increases their perceived attractiveness: Mediation through perceived healthiness. Perception. 2016;45:739–754. doi: 10.1177/0301006616633386.
68. Jones B.C., Hahn A.C., Fishers C.I., Winceniak J., Kandrik M., Robersts S.C., Little A.C., DeBruine L.M. Facial coloration tracks changes in Women’s Estradiol. Psychoneuroendocrinology. 2015;56:29–34. doi: 10.1016/j.psyneuen.2015.02.021.
69. Porcheron A., Mauger E., Russel R. Aspects of facial contrast decrease with age and are cues for age perception. PLoS ONE. 2013;8:e57985. doi: 10.1371/journal.pone.0057985.
70. Porcheron A., Mauger E., Soppelsa F., Liu Y., Ge L., Pascalls O., Russell R., Morizot F. Facial contrast is a cross‑cultural cue for perceiving age. Front. Psychol. 2017;8:1208. doi: 10.3389/fpsyg.2017.01208.
71. Fink B., Matts P.J. The effects of skin color distribution and topography cues on the perception of female facial age and health. J. Eur. Acad. Derm. Venerol. 2007;22:493–498. doi: 10.1111/j.1468-3083.2007.02512.x.
72. Miller G. Spent: Sex, Evolution, and Consumer Behavior. Penguin Group; New York, NY, USA: 2009.
73. Ueda S., Koyama T. Influence of make‑up on facial recognition. Perception. 2010;39:260–264. doi: 10.1068/p6634.
74. Dantcheva A., Chen C., Ross A. Can facial cosmetics affect the matching accuracy of face recognition systems? In Proceedings of the 5th IEEE International Conference on Biometrics: Theory, Applications and Systems (BTAS), Washington, DC, USA, 23–27 September 2012;
75. Russell R., Batres C., Courreges S., Kaminski G., Soppelsa F., Morizot F., Porceron A. Differential effects of makeup on perceived age. Br. J. Psychol. :2018. doi: 10.1111/bjop.12337.
76. Etcoff N., Stock S., Haley L., Vickery S., House D. Cosmetics as features of the extended human phenotype: Modulation of the perception of biologically important facial signals. PLoS ONE. 2011;6:e25656. doi: 10.1371/journal.pone.0025656.
77. Mileva V., Jones A., Russell R., Little A. Sex differences in the perceived dominance and prestige of women with and without cosmetics. Perception. 2016;45:1166–1183. doi: 10.1177/0301006616652053.
78. Jones A., Porcheron A., Russell R. Makeup changes the apparent size of facial features. Psychol. Aesthet. Creat. Arts. 2018;12:359–368. doi: 10.1037/aca0000152.
79. Cula G., Wu I.-T., Barkovic S., Appa Y. Quantifying the effect of makeup on facial attractiveness. J. Am. Acad. Dermatol. 2010;62 doi: 10.1016/j.jaad.2009.11.612.
80. Guegen N., Jacob C. Enhanced female attractiveness with use of cosmetics and male tipping behavior in restaurants. J. Cosmet. Sci. 2011;62:283–290.
81. Hill S.E., Rodenheffer C.D., Griskevicius V., Durante K., White A.E. Boosting beauty in an economic decline: Mating, spending, and the Lipstick Effect. J. Personal. Soc. Psychol. 2012;103:275–291. doi: 10.1037/a0028657.
82. Shermer M. The Science of Good and Evil. Henry Holt & Co.; New York, NY, USA: 2004. p. 177.
83. Anderson E., Siegel E., Bliss‑Moreau E., Barrett L. The visual impact of gossip. Science. 2011;332:1446–1448. doi: 10.1126/science.1201574.
84. Trivers R. The Elements of a Scientific Theory of Self‑Deception, in Natural Selection and Social Theory: Selected Papers of Robert Trivers. Oxford Univ. Press; Oxford, UK: 2002.
85. Feingold A. Good looking people are not what we think. Psychol Bull. 1992;111:304–341. doi: 10.1037/0033-2909.111.2.304.
86. Epley N., Whitchurch E. Mirror, Mirror on the wall: Enhancement in self‑recognition. Personal. Soc. Psychol. Bull. 2008;34:1159–1170. doi: 10.1177/0146167208318601.
87. Kurzban R. Why Everyone Else Is a Hypocrite. Princeton University Press; Princeton, NJ, USA: 2012.
88. Gusnard D.A., Akbudak E., Shulman G.L., Raichle M.E. Medial prefrontal cortex and self‑referential mental activity: Relation to a default mode of brain function. Proc. Natl. Acad. Sci. USA. 2001;98:4259–4264. doi: 10.1073/pnas.071043098.
89. Shermer M. The Believing Brain. Henry Holt & Co.; New York, NY, USA: 2011.
90. Ma Q., Hu Y., Jiang S., Meng L. The undermining effect of facial attractiveness on brain responses to fairness in the Ultimatum Game. Front. Neurosci. 2015;9:77. doi: 10.3389/fnins.2015.00077.
91. Bodner R., Prelec D. Self‑signaling and diagnostic utility in everyday decision making. In: Brocas I., Carillo J., editors. Collected Essays in Psychology and Economics. Oxford Univ. Press; Oxford, UK: 2002.
92. Yarosh D. Why Luxury is Valuable: Status Aspirations and Self‑Signaling Create Premium Value in Luxury Consumers Goods. [(accessed on 15 January 2019)]; Available online: http://www.danyarosh.com/why-luxury-is-valuable.html

مقالات از Behavioral Sciences به‌موجب مجوز Multidisciplinary Digital Publishing Institute (MDPI) ارائه شده‌اند.


از دانشنامهٔ آزاد ویکی‌پدیا
زیبایی‌شناسی تکاملی به نظریه‌های روان‌شناسی تکاملی اشاره دارد که در آن‌ها استدلال می‌شود ترجیحات زیبایی‌شناختی اساسی انسان خردمند برای افزایش بقا و موفقیت تولیدمثلی تکامل یافته‌اند.[۱]
بر اساس این نظریه، مواردی مانند ترجیح رنگ، نسبت‌های بدن جفت ترجیحی، اشکال، پیوندهای عاطفی با اشیاء و بسیاری دیگر از جنبه‌های تجربهٔ زیبایی‌شناختی را می‌توان با ارجاع به تکامل انسان توضیح داد.[۲]
زیبایی‌شناسی و روان‌شناسی تکاملی[ویرایش]
استدلال شده است که بسیاری از صفات حیوانی و انسانی برای افزایش بقا و موفقیت تولیدمثلی تکامل یافته‌اند. روان‌شناسی تکاملی این موضوع را به صفات روان‌شناختی از جمله ترجیحات زیبایی‌شناختی گسترش می‌دهد. به طور کلی، این صفات به عنوان سازگاری با محیط زیست در دوران پلیستوسن در نظر گرفته می‌شوند و لزوماً در محیط کنونی ما سازگار نیستند. مثال‌ها شامل انزجار از غذاهای فاسد شدهٔ بالقوه مضر؛ لذت از رابطه جنسی و خوردن غذاهای شیرین و چرب؛ و ترس از عنکبوت‌ها، مارها و تاریکی است.[۱]
همهٔ فرهنگ‌های شناخته شده نوعی هنر دارند. این جهان‌شمولی نشان می‌دهد که هنر با سازگاری‌های تکاملی مرتبط است. احساسات قوی مرتبط با هنر نیز همین موضوع را نشان می‌دهند.[۱]
ترجیحات هنری منظره و هنرهای تجسمی[ویرایش]

سان رافائل گران سابانا، ونزوئلا.
یک انتخاب مهم برای یک ارگانیسم متحرک، انتخاب زیستگاه مناسب برای زندگی است. استدلال می‌شود که انسان‌ها ترجیحات زیبایی‌شناختی قوی برای مناظری دارند که در محیط زیست اجدادی زیستگاه‌های خوبی بودند. هنگامی که از کودکان خردسال انسان از ملیت‌های مختلف خواسته می‌شود که کدام منظره را ترجیح می‌دهند، از میان مجموعه‌ای از عکس‌های منظره استاندارد، ترجیح قوی برای ساواناها با درختان وجود دارد. ساوانای آفریقای شرقی محیط زیست اجدادی است که در آن بخش زیادی از تکامل انسان رخ داده است. همچنین ترجیحی برای مناظری با آب، با مناطق باز و جنگلی، با درختانی با شاخه‌هایی در ارتفاع مناسب برای بالا رفتن و برداشتن غذا، با ویژگی‌هایی که اکتشاف را تشویق می‌کنند مانند مسیری یا رودخانه‌ای که از دید خارج می‌شود، با حیوانات بازی دیده شده یا ضمنی و با برخی ابرها وجود دارد. همهٔ اینها ویژگی‌هایی هستند که اغلب در هنر تقویمی و در طراحی پارک‌های عمومی به تصویر کشیده می‌شوند.[۱]
یک نظرسنجی از ترجیحات هنری در بسیاری از کشورها نشان داد که نقاشی واقع‌گرایانه ترجیح داده می‌شود. ویژگی‌های مورد علاقه آب، درختان و سایر گیاهان، انسان‌ها (به ویژه زنان زیبا، کودکان و چهره‌های تاریخی شناخته شده) و حیوانات (به ویژه حیوانات بزرگ وحشی و اهلی) بودند. آبی، پس از سبز، رنگ مورد علاقه بود. با استفاده از این نظرسنجی، نویسندگان مطالعه نقاشی‌ای را ساختند که ترجیحات هر ملت را نشان می‌دهد. با وجود فرهنگ‌های مختلف، نقاشی‌ها همه شباهت قوی به هنر تقویمی منظره نشان دادند. نویسندگان استدلال کردند که این شباهت در واقع به دلیل نفوذ صنعت تقویم غربی است. توضیح دیگر این است که این ویژگی‌ها همان‌هایی هستند که روان‌شناسی تکاملی پیش‌بینی می‌کند که به دلایل تکاملی محبوب باشند.[۱]
جذابیت فیزیکی[ویرایش]
استدلال شده است که نگرانی‌های تکاملی مختلف بر آنچه به عنوان جذابیت فیزیکی درک می‌شود تأثیر می‌گذارند.[۱][۳]
این ترجیحات مبتنی بر تکامل لزوماً ایستا نیستند، بلکه ممکن است بسته به نشانه‌های محیطی متفاوت باشند. بنابراین، در دسترس بودن غذا بر این تأثیر می‌گذارد که کدام اندازه بدن زن جذاب است که ممکن است دلایل تکاملی داشته باشد. جوامعی با کمبود غذا، اندازه بدن بزرگتر زنان را ترجیح می‌دهند تا جوامعی که غذای فراوانی دارند. در جامعه غربی، مردانی که گرسنه هستند، اندازه بدن بزرگتر زنان را ترجیح می‌دهند تا زمانی که گرسنه نیستند.[۴]
انتخاب جفت[ویرایش]
به نظر می‌رسد یک عملکرد سازگار مهم در خواستگاری، انتخاب شریک جفت با ویژگی‌هایی است که احتمالاً موفقیت تولیدمثلی را بهینه می‌کند (انتخاب برای تناسب).[۵] این ویژگی‌ها شامل ویژگی‌های خاص مردانه یا زنانه است که جذابیت زیبایی‌شناختی برای جنس مخالف دارند. انتخاب جنسی تمایل به ایجاد رقابت بین افراد از یک جنس دارد. داروین[۶] چنین رقابتی را به عنوان عامل شکل‌دهنده جنبه‌های متعددی از رفتار حیوانی در نظر می‌گرفت. داروین به ویژه بر تکامل چشمگیر نمایش زیبایی‌شناختی در پرندگان نر تأکید کرد. او همچنین معتقد بود که فرآیندی مشابه در انسان‌ها رخ داده است که منجر به تکامل زیبایی زنان و صدای شیرین‌تر و در مردان، به تکامل ریش شده است.
موسیقی‌شناسی تکاملی[ویرایش]
موسیقی‌شناسی تکاملی زیرشاخه‌ای از بیوموسیقی است که مکانیسم‌های روان‌شناختی درک و تولید موسیقی را در نظریه تکامل ریشه دارد. این شامل ارتباطات صوتی در گونه‌های حیوانی غیرانسانی، نظریه‌های تکامل موسیقی انسان و جهان‌شمولی‌های فرacross-cultural در توانایی و پردازش موسیقی است. همچنین شامل توضیحات تکاملی برای آنچه از نظر زیبایی‌شناختی خوشایند یا ناخوشایند در نظر گرفته می‌شود است.
مطالعات ادبی داروین[ویرایش]
مطالعات ادبی داروین (که به عنوان داروینیسم ادبی نیز شناخته می‌شود) شاخه‌ای از نقد ادبی است که ادبیات، از جمله جنبه‌های زیبایی‌شناختی، را در چارچوب تکامل مطالعه می‌کند.[تلفیق نامناسب؟]
تکامل احساسات[ویرایش]
زیبایی‌شناسی با احساسات گره خورده است. چندین توضیح در مورد تکامل احساسات وجود دارد.[تلفیق نامناسب؟]
به عنوان مثال، احساس انزجار وجود دارد که استدلال شده است برای اجتناب از چندین عمل مضر مانند بیماری‌های عفونی ناشی از تماس با غذاهای فاسد، مدفوع و اجساد در حال پوسیدگی تکامل یافته است.[۷]
فرضیه پسر جذاب، اصل هندیکپ و هنر[ویرایش]

یک طاووس نر تمام تلاش خود را می‌کند تا با رقص و نمایش پرهای پر زرق و برق خود یک ماده طاووس را به خود جذب کند.
فرضیه پسر جذاب پیشنهاد می‌کند که انتخاب بهینه یک ماده در میان پتانسیل جفت‌ها، یک نر است که ژن‌های آن بهترین شانس موفقیت تولیدمثلی را با داشتن صفتی (هایی) که برای سایر زنان جذاب است، تولید کند. گاهی اوقات این صفت ممکن است هیچ فایده‌ای برای تولیدمثل به خودی خود نداشته باشد، به جز جذب زنان، به دلیل فرار فیشری. دم طاووس ممکن است یک مثال باشد. همچنین به عنوان نمونه‌ای از اصل هندیکپ دیده شده است.
استدلال شده است که توانایی مغز انسان به مراتب از آنچه برای بقا در ساوانا مورد نیاز است بیشتر است. یک توضیح می‌تواند این باشد که مغز انسان و صفات مرتبط (مانند توانایی هنری و خلاقیت) معادل دم طاووس برای انسان‌ها هستند. بر اساس این نظریه، اجرای برتر هنر مهم بود زیرا جفت‌ها را جذب می‌کرد.[۱]
منابع[ویرایش]

^ a b c d e f g Dutton, Denis. 2003. 'زیبایی‌شناسی و روان‌شناسی تکاملی' در "راهنمای آکسفورد برای زیبایی‌شناسی". انتشارات دانشگاه آکسفورد.
^ Wang, H.M., Chen, K. H., & Chou, G. J. 2011. 'عناصر لذت‌بخش در طراحی عاطفی'، طراحی محصولات و رابط‌های لذت‌بخش.
^ Carey, Bjorn. 2006. 'قوانین جذابیت در بازی عشق'، "Live Science."
^ Nettle, D. (2009). "تأثیرات اکولوژیکی بر تنوع رفتاری انسان: مروری بر یافته‌های اخیر". روند در بوم‌شناسی و تکامل. 24 (11): 618–24. doi:10.1016/j.tree.2009.05.013. PMID 19683831.
^ Bernstein, C.; Bernstein, H. (1997). "ارتباطات جنسی". مجله زیست‌شناسی نظری. 188 (1): 69–78. Bibcode:1997JThBi.188...69B. doi:10.1006/jtbi.1997.0459. PMID 9299310.
^ Darwin, C (1871). تبار انسان و انتخاب در رابطه با جنس. پرینستون، نیوجرسی: چاپ مجدد 1981 توسط انتشارات دانشگاه پرینستون
^ Tybur, J. M.; Lieberman, D.; Griskevicius, V. (2009). "میکروب‌ها، جفت‌گیری و اخلاق: تفاوت‌های فردی در سه حوزه عملکردی انزجار". مجله شخصیت و روان‌شناسی اجتماعی. 97 (1): 103–122. CiteSeerX 10.1.1.186.6114. doi:10.1037/a0015474. PMID 19586243.


قدردانی از زیبایی بخشی از زندگی روزمرهٔ بیشتر مردم است. ما آن را در طبیعت، در یکدیگر، در هنر و حتی در ایده‌ها می‌یابیم. دیدن چیزی زیبا احساس خوبی به ما می‌دهد.
اما این قدردانی از زیبایی یک پارادوکس جزئی را مطرح می‌کند.
مطالعات در مورد ترجیحات زیبایی‌شناختی انسان نشان داده‌اند که ارزیابی‌های ما از زیبایی بر روی ویژگی‌های خاصی همگرا می‌شوند: سادگی، تقارن، ترکیب رنگ‌ها و اشکال، نسبت‌ها و هندسه‌های خاص. با این حال، افراد می‌توانند دیدگاه‌های بسیار متفاوتی در مورد زیبایی داشته باشند، به ویژه وقتی صحبت از سلیقهٔ آن‌ها در موسیقی، هنر، لباس و سایر حوزه‌های خلاقیت انسانی می‌شود.
به نظر می‌رسد استانداردهای زیبایی تا حدی عینی هستند – در حالی که همزمان ذهنی نیز هستند. علم چگونه این معما را توضیح می‌دهد؟

بیشتر بخوانید: عشق در نگاه اول: آیا وجود دارد؟

روانشناسی و استانداردهای زیبایی
روانشناسی تکاملی در زمینهٔ انتخاب همسر، دیدگاه نظری جالبی ارائه می‌دهد و مطالعه‌ای که اوایل امسال در Scientific Reports منتشر شد، دلیل خوبی ارائه می‌کند که چرا ترجیحات زیبایی‌شناختی ما بر روی ویژگی‌های خاصی همگرا می‌شوند.
در این مطالعه، تیمی از روانشناسان از دانشگاه کانتز یافته‌های قبلی را تکرار کردند که افراد ترجیح زیبایی‌شناختی برای شکلی به نام خط زیبایی هاگارت (LoB) دارند. این خط یک منحنی S شکل خاص است و شرکت‌کنندگانی که وظیفه داشتند یک شکل S را بر اساس جذابیت انتخاب کنند، به طور مداوم همین شکل را انتخاب می‌کردند.
ویلیام هاگارت، هنرمند بریتانیایی، در کتاب خود در سال 1753 با عنوان "تحلیل زیبایی" پیشنهاد کرد که خطوط موج‌دار از خطوط مستقیم یا منحنی جذابیت بصری بیشتری دارند. LoB او از آن زمان به عنوان یک مرجع در زمینه‌های مختلف طراحی، از محوطه‌سازی تا آرایشگری، بوده است.
اما در حالی که مطالعهٔ جدید شواهد تجربی از ترجیح مردم برای LoB هاگارت ارائه داد، توضیحی نیز برای اینکه چرا ما به این شکل خاص جذب می‌شویم، ارائه کرد.
محققان ترجیحات LoB هاگارت را در زمینهٔ منحنی طبیعی بدن ما، به ویژه جایی که خط S شکل با درجات مختلف انحنای کمر زنان مطابقت داشت، آزمایش کردند. شرکت‌کنندگان زنانی را که انحنای کمر آن‌ها به LoB هاگارت نزدیک‌تر بود، از نظر بصری جذاب‌تر می‌دانستند.

تکامل زیبایی
نویسندگان این مطالعه اشاره می‌کنند که این شکل خاص همچنین به درجهٔ بهینهٔ انحنای کمر برای افراد بارداری که می‌خواهند بدون آسیب به کمر، نوزادی را حمل کنند، نزدیک است. بنابراین، افرادی که این ویژگی را دارند، احتمالاً بیشتر از دورهٔ بارداری جان سالم به در می‌برند و به فرزندان سالم متولد می‌شوند.
مطالعاتی مانند این استدلال می‌کنند که انسان‌ها تکامل یافته‌اند تا ویژگی‌هایی را که زمانی مزایای تناسب اندام تکاملی را ارائه می‌دادند، یا هنوز هم ارائه می‌دهند، قدردانی کنند. اما همچنین مهم است توجه داشته باشیم که نیروهای تکاملی دیگری – فراتر از نیروهای درگیر در انتخاب همسر – می‌توانند توضیح دهند که چرا ترجیحات زیبایی‌شناختی ما همگرا شده‌اند تا چیزهایی مانند تقارن و ریتم را زیبا بیابیم.
انسان‌ها ممکن است به تقارن و نسبت‌های خاص جذب شوند، به عنوان مثال، زیرا این چیزها به ما کمک می‌کنند تا الگوهای ادراکی را در محیط خود شناسایی کنیم. از طریق آن‌ها ما دسته‌بندی می‌کنیم و مدل‌های ذهنی از جهان ایجاد می‌کنیم. برای تعامل موفقیت‌آمیز با محیط خود، باید بتوانیم بین چیزهایی مانند غذا، سرپناه، سایر انسان‌ها و شکارچیان تمایز قائل شویم.
اما، همانطور که قبلاً گفته شد، ادراکات ما از زیبایی نیز به روش‌های جالب و ظریف متفاوت است – و یک دیدگاه نظری متفاوت می‌تواند به ما کمک کند تا این موضوع را درک کنیم.

جذابیت به نظر شما چه معنایی دارد؟
آنچه ما جذاب می‌دانیم فراتر از ظاهر فیزیکی است. این نوع قضاوت‌های زیبایی‌شناختی خارج از چارچوب توضیحی برخی از دیدگاه‌های تکاملی قرار می‌گیرند و در عوض، احتمالاً به شدت با احساس هویت، ارائهٔ خود و علامت‌دهی اجتماعی مرتبط هستند.
انسان‌ها حیوانات اجتماعی عمیقی هستند که در جمع‌ها شکوفا می‌شوند. ما همچنین به ویژگی‌های произвольного واقعیت معنا می‌بخشیم، تا زمانی که اهمیت ویژه‌ای برای ما داشته باشند.
به عنوان مثال، کسی که خود را یک محیط زیست‌گرا می‌داند، ممکن است بگوید رنگ مورد علاقهٔ او سبز است زیرا به طبیعت مرتبط است. در همین حال، یک ملیت فرانسوی ممکن است بیشتر به رنگ آبی جذب شود زیرا یادآور تیم‌های ورزشی فرانسه است.
در هر دو سناریو، افراد ترجیحات رنگی زیبایی‌شناختی دارند که به احساس هویت آن‌ها اشاره می‌کند و در عین حال ممکن است به دیگران در گروه اجتماعی خود علامت دهد.

بیشتر بخوانید: آیا ما بیشتر به حفظ گونه‌هایی که از نظر زیبایی‌شناختی جذاب هستند اهمیت می‌دهیم؟

چه چیزی باعث جذابیت می‌شود؟
در یک مقالهٔ سال 2020، تیمی تحقیقاتی به رهبری یورگ فینگرهوت از مدرسهٔ ذهن و مغز برلین در آلمان دریافت که ملاحظات زیبایی‌شناختی نقش اساسی در نحوهٔ مفهوم‌سازی خود ما دارند. یافته‌ها به چیزی به نام اثر خود زیبایی‌شناختی اشاره می‌کند: تغییرات در ترجیحات زیبایی‌شناختی ما می‌تواند ایده‌های ما در مورد خودمان را نیز تغییر دهد.
فینگرهوت می‌گوید: «وقتی افراد تصور می‌کنند که تغییری در آنچه که آن‌ها را خوشحال می‌کند، در نوع آثار هنری که دوست دارند، ایجاد می‌شود، فکر می‌کنند که این موضوع بر آن‌ها در هستهٔ وجودشان – بر هویت آن‌ها تأثیر می‌گذارد.» «این موضوع هم در مورد تغییر سلیقهٔ موسیقی و هم در مورد تغییر ترجیحات آن‌ها برای هنر صدق می‌کند.»
به عبارت دیگر، مردم از طریق ترجیحات زیبایی‌شناختی خود، که می‌تواند به تقریباً هر کیفیت произвольного در محیط خود مرتبط باشد، خود را درک می‌کنند.
بنابراین، در حالی که تکامل ممکن است آنچه را که در دیگران جذاب می‌یابیم را برای اهداف انتخاب همسر محدود کند، استانداردهای زیبایی هیچ محدودیتی ندارند. انسان‌ها می‌توانند به هر چیزی که انتخاب می‌کنند، معنا و زیبایی ببخشند.

بیشتر بخوانید: چگونه شبکه‌های اجتماعی در حال تغییر تصویر خود ما هستند؟


فهرست مقالات
Front Psychol
PMC7078348

چکیده
تحقیقات دربارهٔ پردازش شناختی جذابیت چهره عمدتاً بر چهره‌های بزرگسال متمرکز بوده است. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های نوزاد با پردازش در چهره‌های بزرگسال یکسان نیست. بنابراین، لازم است شواهد مربوط به پردازش جذابیت چهره در هر دو نوع چهره خلاصه و مقایسه شوند و سازوکارهای زیربنایی آن‌ها بررسی گردد. در این مقاله ابتدا مطالعات مربوط به پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال، شامل پردازش توجهی و حافظه‌ای، مرور می‌شود و سپس سازوکارهای زیربنایی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. پس از آن، مطالعات مربوط به جذابیت چهره در چهره‌های نوزاد مرور شده و سازوکارهای زیربنایی آن نیز بررسی می‌شود. سپس مقایسهٔ مستقیم بین دو نوع پردازش شناختی انجام می‌گیرد. نتایج نشان داد که سازوکارهای پردازش جذابیت در چهره‌های بزرگسال و نوزاد عمدتاً تحت تأثیر دیدگاه‌های انتخاب شریک و پرورش فرزند، به ترتیب، در روان‌شناسی تکاملی قرار دارند. در نهایت، جهت‌گیری‌های پژوهشی آینده پیشنهاد می‌شود.

کلیدواژه‌ها: چهرهٔ بزرگسال، چهرهٔ نوزاد، جذابیت چهره، پردازش شناختی، روان‌شناسی تکاملی

مقدمه
چهره‌ها می‌توانند به‌صورت خودکار بر روی ابعاد ویژگی‌های مختلف ارزیابی شوند. با استفاده از تکنیک کاهش بُعد، انواع ویژگی‌های چهرهٔ بزرگسال (Oosterhof و Todorov, 2008؛ Sutherland et al., 2013) و چهرهٔ نوزاد (Collova et al., 2019) به ترتیب به «ارزش/قابلیت نزدیک شدن» برای چهره‌های بزرگسال و «دوستی» برای چهره‌های نوزاد کاهش یافتند. جذابیت چهره، که به تجربهٔ احساسی خوشایند و تمایل به نزدیک شدن ناشی از یک چهره انسانی اشاره دارد (Rhodes, 2006)، به‌طور نزدیک با مثبت‌گرایی/منفی‌گرایی کلی در ارزیابی چهره‌های بزرگسال و نوزاد مرتبط است. جذابیت چهره همچنین به دو مؤلفه تقسیم می‌شود: جذابیت جنسی و بامزه‌گی (Rhodes, 2006). بعدها Geldart (2010) پیشنهاد داد که زیبایی زنانه می‌تواند عمدتاً با جذابیت، زیبایی، دلپذیری و بامزه‌گی توصیف شود. به‌وضوح، جذابیت در چهره‌های بزرگسال عمدتاً با دلپذیری و زیبایی توصیف می‌شود، در حالی که در چهره‌های نوزاد عمدتاً با بامزه‌گی توصیف می‌شود. شواهد نشان داده‌اند که ارزیابی بامزه‌گی در یک چهره مستقل از جذابیت، دلپذیری و زیبایی است (Geldart, 2010). بنابراین ممکن است مکانیزم‌های متفاوتی برای پردازش شناختی جذابیت در چهره‌های بزرگسال و نوزاد وجود داشته باشد. با این حال، مطالعات دربارهٔ جذابیت چهره عمدتاً بر چهره‌های بزرگسال متمرکز هستند. در این مرور، پردازش شناختی جذابیت چهره در هر دو چهرهٔ بزرگسال و نوزاد خلاصه و مقایسه شد. سپس سازوکارهای زیربنایی متفاوت و مشترک مورد بحث قرار گرفت تا نمایی جامع‌تر از جذابیت چهره ارائه شود.

پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال
مطالعات پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال عمدتاً بر پردازش توجهی و حافظه‌ای متمرکز بوده‌اند. نتایج معمولاً بر پایهٔ دیدگاه انتخاب شریک در روان‌شناسی تکاملی تفسیر می‌شوند.

چهره‌های بسیار جذاب (HA) می‌توانند توجه بصری را جلب کنند (Sui و Liu, 2009؛ Lindell و Lindell, 2014) که این امر در نوزادان و کودکان نیز مشاهده شده است (Slater et al., 2000؛ Van Duuren et al., 2003؛ Griffey و Little, 2014). علاوه بر این، جذابیت چهره می‌تواند به چندین شکل بر توجه بصری تأثیر بگذارد. لازم به ذکر است که میزان تعصب توجهی ناشی از جذابیت چهره ممکن است بین مردان و زنان متفاوت باشد؛ در این پاراگراف فقط به تعصب توجهی ناشی از جذابیت چهره صرف‌نظر از جنس ناظر پرداخته می‌شود.

اولاً، در مقایسه با چهره‌های کم‌جذاب (LA)، افراد تمایل به حفظ توجه و همچنین جداسازی توجه از چهره‌های HA نشان می‌دهند (Maner et al., 2007a, b؛ Silva et al., 2016). به‌عنوان مثال، مطالعات ردیابی حرکت چشم نشان دادند که افراد مدت زمان ثابت‌نگری طولانی‌تری بر روی چهره‌های HA نسبت به چهره‌های LA دارند (Shimojo et al., 2003؛ Dewall و Maner, 2008؛ Kou et al., 2016) که این اثر حتی زمانی که چهره‌ها در صحنه‌های طبیعی نمایش داده می‌شدند نیز مشهود بود (Leder et al., 2010, 2016؛ Mitrovic et al., 2016).

ثانیاً، رفتار ردیابی هدف یا توجه پایدار می‌تواند توسط جذابیت هدف و مزاحم تنظیم شود. به‌عنوان مثال، مطالعه‌ای اخیر نشان داد که عملکرد ردیابی چهره‌های HA بالاتر از چهره‌های LA است هنگامی که شرکت‌کنندگان مجبور به ردیابی چهره‌های متحرک در میان مزاحمان و گزارش مکان نهایی هر هدف می‌شدند (Li et al., 2016). وقتی چهره‌های HA به‌عنوان مزاحم عمل می‌کردند، نرخ موفقیت ردیابی هدف کاهش یافت (Liu و Chen, 2012).

جذابیت چهره بر فعالیت‌های عصبی مرتبط با توجه، مانند پتانسیل مثبت دیرهنگام (LPP) که یک مؤلفهٔ مثبت دیرهنگام در امواج پتانسیل مرتبط با رویداد (ERP) است، تأثیر می‌گذارد. یکی از عملکردهای محتمل LPP ممکن است نشانگر تخصیص توجه باشد. از این منظر، پژوهشگران دریافتند که چهره‌های کارتونی HA LPP بزرگ‌تری نسبت به چهره‌های LA القا می‌کنند (Lu et al., 2014). با این حال، باید توجه داشت که عملکرد LPP پیچیده است و نقش سایر عملکردها در این نتایج نیاز به بررسی بیشتری دارد.

چرا افراد به چهره‌های HA بیشتر توجه می‌کنند؟ دیدگاه انتخاب شریک در روان‌شناسی تکاملی می‌تواند پاسخی برای این سؤال ارائه دهد. بر اساس نظریهٔ انتخاب شریک، زنان ممکن است بر موقعیت اجتماعی شریک‌های بالقوه تأکید کنند، در حالی که مردان بر جذابیت شریک‌های بالقوه تمرکز می‌کنند (Dewall و Maner, 2008). مطابق این نظریه، مطالعات نشان داده‌اند که تعصب توجهی به چهره‌های HA به‌طور قوی تحت تأثیر عوامل زیستی مانند جنس هدف و سطح هورمونی ناظر قرار می‌گیرد.

اولاً، جنس هدف ممکن است اثر جذابیت چهره بر توجه بصری را تعیین کند. برخی مطالعات نشان داده‌اند که مردان ممکن است تعصب توجهی قوی‌تری به چهره‌های HA جنس مخالف نشان دهند نسبت به زنان (Fugita et al., 1977؛ van Straaten et al., 2010؛ Valuch et al., 2015؛ Mitrovic et al., 2018). برای مثال، شواهد نشان داد که مردان هتروسکشوال زمان کمتری را بر روی چهره‌های LA نسبت به چهره‌های HA جنس مخالف می‌گذرانند، در حالی که بین چهره‌های LA و HA در میان زنان هتروسکشوال تفاوت معناداری مشاهده نشد (van Straaten et al., 2010). شواهد نوروفیزیولوژیکی نیز نشان داد که چهره‌های HA جنس مخالف N170 و LPP بزرگ‌تری نسبت به چهره‌های LA جنس مخالف در مردان هتروسکشوال القا می‌کنند (Morgan و Kisley, 2014؛ Zhang et al., 2018). مطالعات بعدی نشان دادند که هر دو شرکت‌کنندهٔ زن و مرد تعصب توجهی به چهره‌های HA زنانه اما نه به چهره‌های HA مردانه نشان می‌دهند (Maner et al., 2003, 2007a). به‌عنوان مثال، مطالعه‌ای ردیابی چشم نشان داد که شرکت‌کنندگان زمان ثابت‌نگری کلی و زمان اولین ثابت‌نگری طولانی‌تری برای چهره‌های HA نسبت به چهره‌های LA دارند. جالب است که اختلاف زمان ثابت‌نگری بین HA و LA برای چهره‌های زنانه بزرگ‌تر از چهره‌های مردانه بود (Leder et al., 2010). به‌طور سازگار، شواهد نوروفیزیولوژیکی نیز نشان داد که زنان هتروسکشوال تفاوت بزرگ‌تری در پاسخ LPP به چهره‌های HA نسبت به LA از همان جنس نسبت به مردان هتروسکشوال نشان می‌دهند (Hahn et al., 2016). بر اساس نظریهٔ تکاملی، زنان ممکن است بر رقبای بالقوهٔ خود در انتخاب شریک تمرکز کنند، زیرا این رقبای HA تهدیدی برای جذب شریک مناسب هستند (Maner et al., 2007b; Maner و Ackerman, 2015). بنابراین، زنان نیز ممکن است تعصب توجهی به چهره‌های HA زنانه نشان دهند. اما مردان HA ممکن است تهدیدی برای دیگر مردان در انتخاب شریک نباشند؛ بنابراین مردان تعصب توجهی به چهره‌های HA مردانه نشان نمی‌دهند. به این ترتیب، نظریهٔ تکاملی پیش‌بینی می‌کند که هر دو جنس به چهره‌های HA زنانه تعصب توجهی نشان می‌دهند.

دوماً، وضعیت رابطهٔ عاشقانه و سطح هورمونی ناظر نیز می‌تواند نقش مهمی در تعیین تعصب توجهی به چهره‌های HA داشته باشد. بر پایهٔ نظریهٔ تکاملی می‌توان فرض کرد که نسبت به افراد غیر مجرد، افراد مجرد ممکن است منابع توجهی بیشتری به افراد HA اختصاص دهند. به‌طور سازگار، مطالعات نشان دادند که تعصب توجهی به چهره‌های HA در میان شرکت‌کنندگانی که تحت تأثیر عشق رمانتیک قرار گرفته‌اند یا در یک رابطهٔ رمانتیک پایدار هستند، کمتر است (Maner et al., 2008؛ Itier و Batty, 2009). در مقایسه، همبستگی قوی‌تری بین مدت زمان ثابت‌نگری کلی و جذابیت چهره در شرکت‌کنندگان مجرد مشاهده شد (Leder et al., 2016). مهم است که یک مطالعهٔ طولی نشان داد افراد هتروسکشوال پس از برقراری رابطهٔ رمانتیک، توجه کمتری به چهره‌های HA نشان می‌دهند (Koranyi و Rothermund, 2012).

در نهایت، نظریهٔ تکاملی پیش‌بینی می‌کند که زنان در دورهٔ باروری ممکن است به چهره‌های HA مردانه بیشتر توجه کنند، زیرا این چهره‌ها ممکن است نمایانگر کیفیت ژنتیکی بالا باشند. به‌طور سازگار، زنانی که نزدیک به تخمک‌گذاری و باروری بالا هستند، زمان بیشتری را به نگاه کردن به چهره‌های HA مردانه اختصاص می‌دهند نسبت به زنانی که باروری پایین دارند (Anderson et al., 2010). شواهد الکتروفیزیولوژیکی نیز نشان داد که ناهماهنگی بصری (vMMN) القا شده توسط چهره‌های HA مردانه در زنان هتروسکشوال در فاز تخمک‌گذاری بزرگ‌تر است نسبت به فاز قاعدگی (Zhang et al., 2018). این vMMN نشانگر پردازش خودکار توجهی است (Kremláček et al., 2016). به‌طور کلی، این یافته‌ها نشان می‌دهند که عوامل زیستی به‌طور قابل‌توجهی تعصب توجهی به چهره‌های HA را تحت تأثیر قرار می‌دهند و نظریهٔ تکاملی را حمایت می‌کنند.

مشابه پردازش توجهی، جذابیت چهره می‌تواند بر پردازش حافظه‌ای نیز تأثیر بگذارد. با این حال، اثرات جذابیت چهره بر پردازش حافظه‌ای متناقض هستند. برای مثال، مطالعات پیشین نشان دادند که حافظهٔ چهره‌های HA نسبت به چهره‌های LA در میان افراد هتروسکشوال برتر است (Zhang et al., 2016)، در حالی که مطالعه‌ای دیگر نتایج مخالف یافت (Wiese H. et al., 2014). شواهد تصویربرداری عصبی نشان داد که حافظه بهتر برای چهره‌های HA بازتاب‌دهندهٔ اتصال عملکردی قوی‌تر بین قشر پیشانی‌پشت‌سفید مرتبط با پاداش (OFC) و نواحی هیپوکامپی مرتبط با حافظه است (Itier و Batty, 2009). علاوه بر این، مطالعات نشان دادند که حافظهٔ هر دو چهرهٔ HA و LA بهتر از چهره‌های با جذابیت متوسط است (Fleishman et al., 1976؛ Lin et al., 2016). این نتایج ناسازگار نشان می‌دهند که پردازش حافظه‌ای جذابیت چهره ممکن است تحت تأثیر عوامل پیچیده‌ای باشد. با این وجود، نظریهٔ تکاملی همچنان چارچوب نظری پایه برای توضیح پردازش حافظه‌ای جذابیت چهره باقی می‌ماند.

مطابق با نظریهٔ تکاملی، عوامل زیستی مانند جنس هدف و سطح هورمونی ناظر نیز در پردازش حافظه‌ای جذابیت چهره نقش مهمی دارند. اولاً، چهره‌های HA زنانه بهتر از چهره‌های HA مردانه به یاد می‌مانند. برای مثال، مطالعه‌ای دربارهٔ حافظهٔ فضایی نشان داد که هر دو مرد و زن عملکرد بهتری در به‌خاطر سپردن مکان چهره‌های HA زنانه نسبت به مردانه دارند (Becker et al., 2005). به‌طور متناظر، مطالعه‌ای ERP نشان داد که فعالیت‌های عصبی در مراحل یادگیری و شناسایی برای چهره‌های HA زنانه بالاتر از چهره‌های LA زنانه در میان افراد هتروسکشوال است (Zhang et al., 2011). تمام این شواهد نشان می‌دهند که حافظهٔ چهره‌های HA زنانه بهتر از حافظهٔ چهره‌های LA زنانه است.

دومین عامل، وضعیت رابطهٔ عاشقانه است. بر پایهٔ نظریهٔ روان‌شناسی تکاملی می‌توان فرض کرد که زنانی که در عشق و روابط پایدار هستند، حافظهٔ ضعیف‌تری از چهره‌های HA مردانه دارند، که این امر برای ثبات روابط رمانتیک آن‌ها مفید است. به‌طور سازگار، زنانی که در یک رابطهٔ هتروسکشوال هستند، در به‌خاطر سپردن چهره‌های HA مردانه عملکرد ضعیف‌تری نسبت به زنان مجرد نشان می‌دهند (Karremans et al., 2011). علاوه بر این، زنان هتروسکشوال در روابط رمانتیک با کیفیت بالا، خاطرات کاذب بیشتری از چهره‌های HA مردانه دارند (Watkins et al., 2017).

بر خلاف پردازش توجهی، پردازش حافظه‌ای جذابیت چهره تحت تأثیر عوامل اضافی است. مهم‌ترین عامل، ویژگی‌های چهره است. علاوه بر جذابیت چهره، تمایز چهره نیز می‌تواند بر پردازش حافظه‌ای تأثیر بگذارد (Sarno و Alley, 1997؛ Wickham و Morris, 2003؛ Bainbridge et al., 2013). تمایز چهره به میزان انحراف یک چهره از چهرهٔ متوسط اشاره دارد. چهره‌های با تمایز بیشتر بهتر به یاد می‌مانند (Sarno و Alley, 1997). اگرچه برخی مطالعات نشان داده‌اند که جذابیت رابطهٔ یکنواختی با تمایز دارد، برخی دیگر رابطهٔ U‑شکل بین این دو را پیشنهاد می‌کنند. برای مثال، برخی مطالعات نشان دادند که جذابیت چهره با تمایز چهره به‌صورت منفی همبستگی دارد (Rhodes و Tremewan, 1996؛ Peskin و Newell, 2004؛ Rhodes, 2006) که نشان‌دهندهٔ تمایز کمتر برای چهره‌های HA است. در مقابل، مطالعات دیگر نشان دادند که چهره‌های غیرمتعارف (هم HA و هم LA) نسبت به چهره‌های متوسط تمایز بیشتری دارند (Perrett et al., 1994؛ Wickham و Morris, 2003؛ Mende‑Siedlecki et al., 2013). واضح است که چهرهٔ با تمایز بیشتر آسان‌تر به یاد می‌ماند. بنابراین، نتایج مختلطی در مطالعات مربوط به پردازش حافظه‌ای جذابیت چهره بدون کنترل تمایز مشاهده شده است.

به‌طور خلاصه، شواهد موجود از مطالعات رفتاری، ردیابی چشم و الکتروفیزیولوژیکی اثر جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال بر پردازش توجهی و حافظه‌ای را نشان می‌دهند. با این حال، تنها تعداد کمی از مطالعات fMRI برای بررسی سازوکارهای عصبی زیربنایی پردازش توجهی و حافظه‌ای جذابیت چهره طراحی شده‌اند. معمولاً یک چهرهٔ HA به‌عنوان مشوقی در نظر گرفته می‌شود که می‌تواند مدار پاداش شامل هستهٔ اکومبن (NAcc)، قشر پیش‌پیشانی میانی، قشر پیشانی‌پشت‌سفید خلفی و OFC را فعال کند (Senju و Csibra, 2008). یک مطالعهٔ fMRI نشان داد که فعال‌سازی‌های OFC بین چهره‌های HA و LA جنس مخالف فقط برای مردان متفاوت بود که با نظریهٔ تکاملی هم‌خوانی داشت (Cloutier et al., 2008). علاوه بر این، پژوهشگران بررسی کردند که چگونه وظیفه و وضعیت توجهی بر فعالیت‌های مغزی القا شده توسط جذابیت تأثیر می‌گذارند. اولاً، مشاهدهٔ منفعل چهره‌های HA زنانه ممکن است NAcc را فعال کند، در حالی که نواحی پاداش زیرقشری و پارالیمبیک تنها زمانی فعال می‌شوند که شرکت‌کنندگان در یک وظیفهٔ فعال فشار کلید شرکت می‌کردند (Aharon et al., 2001). ثانیاً، فعالیت‌های مغزی در استریاتوم ونتری با جذابیت چهره افزایش می‌یابد، اما فقط زمانی که نگاه چهره مستقیم باشد (Kampe et al., 2001). ثالثاً، وقتی شرکت‌کنندگان جذابیت چهره را به‌طور صریح قضاوت می‌کردند، فعالیت‌های عصبی در شبکه‌ای گسترده شامل قشر پس‌سفید ونتری، قشر پیشانی‌پشت‌سفید قدامی، قشر پاریتال پشتی dorsal، قشر پیشانی‌پشت‌سفید inferior dorsolateral و قشر پیشانی میانی با سطح جذابیت چهره همبستگی داشت؛ اما این همبستگی‌ها تنها در ناحیهٔ پس‌سفید ونتری باقی می‌ماند وقتی افراد به‌طور صریح به جذابیت چهره توجه نمی‌کردند (Gredebäck et al., 2010). این نتایج fMRI نقش مهم مدار پاداش را در پردازش فعال جذابیت چهره تأیید می‌کند؛ اما برای بررسی چگونگی تمایل جذابیت چهره به تعصب توجه و حافظه به مطالعات بیشتری نیاز است.

پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های نوزاد
چهرهٔ نوزاد انسانی یک تحریک بصری با اهمیت تکاملی است. ترجیح به چهره‌های نوزاد در فرهنگ‌های مختلف ثابت است (Esposito et al., 2014). مطالعات نشان داده‌اند که افراد تمایل دارند به چهره‌های نوزاد توجه کنند (Tobias et al., 2007؛ Lucion et al., 2017). برخلاف جذابیت چهره در بزرگسالان، ارزش تکاملی جذابیت چهره در نوزادان انتخاب شریک نیست؛ یافته‌های مربوط به چهره‌های نوزاد معمولاً از منظر روان‌شناسی تکاملی از دیدگاه پرورش فرزند تفسیر می‌شوند.

همان‌طور که پیشتر اشاره شد، جذابیت جنسی و بامزه‌گی دو ویژگی اصلی جذابیت چهره در بزرگسالان و نوزادان هستند. بامزه‌گی چهره ویژگی‌ای است که با نوزادان و کودکان مرتبط است؛ مانند چشم‌های بزرگ و گرد، سر بزرگ، صورت گرد و گونه‌های پر. این ویژگی‌های بامزه‌گی طرح «نقش‌نوزاد» (baby schema) را می‌سازند که می‌تواند رفتار مراقبتی ناظر را تقویت کند (Kringelbach et al., 2016). چهره‌های نوزاد با ویژگی‌های نقش‌نوزاد بالا به‌عنوان بامزه‌تر از سایر چهره‌های نوزاد ارزیابی می‌شوند (Borgi et al., 2014). علاوه بر این، چهره‌های بامزه‌تر ممکن است واکنش‌های احساسی مثبت قوی‌تری القا کنند (Almanza‑Sepulveda et al., 2018) و انگیزهٔ مراقبت بیشتری ایجاد کنند (Glocker et al., 2009a). یک مطالعهٔ الکتروماگنتیک نشان داد که چهره‌های نوزاد نامطلوب حرکات بیشتری در عضلهٔ پیشانی (corrugator) و عضلهٔ بالابر لب (levator labii superioris) ایجاد می‌کنند که نشانگر اثرات منفی است (Bräuer et al., 2005). بنابراین، جذابیت چهره در نوزادان توسط بامزه‌گی تعیین می‌شود.

جذابیت چهره در نوزادان می‌تواند بر توجه و سایر پردازش‌های شناختی این چهره‌ها تأثیر بگذارد. شواهد نشان داده‌اند که هم بزرگسالان و هم کودکان زمان بیشتری را برای نگاه کردن به چهره‌های بامزه‌تر نسبت به چهره‌های کمتر بامزه صرف می‌کنند (Hildebrandt و Fitzgerald, 1978؛ Parsons et al., 2011a؛ Téglás et al., 2012؛ Sprengelmeyer et al., 2013؛ Borgi et al., 2014). به‌طور متناظر، مطالعات نوروفیزیولوژیکی نشان دادند که چهره‌های بامزه نوزاد هنگام ارزیابی بامزه‌گی، نواحی مغزی مرتبط با توجه مانند پیش‌قشر (precuneus) را فعال می‌کنند (Glocker et al., 2009b). این نتایج نشان‌دهندهٔ ترجیح ناظر به چهره‌های نوزاد HA هستند.

از منظر روان‌شناسی تکاملی که بر پرورش فرزند تأکید دارد، زنان نقش مهم‌تری نسبت به مردان در پرورش فرزند دارند. بنابراین، نظریهٔ تکاملی پیش‌بینی می‌کند که زنان به چهره‌های نوزاد بیشتر اهمیت می‌دهند و به جذابیت چهره در نوزادان حساس‌ترند. مطالعات نشان دادند که زنان مادر لبخند بیشتری به چهره‌های نوزاد می‌زنند و واکنش عروقی بیشتری به نوزاد خود نشان می‌دهند (Téglás et al., 2012). چهره‌های نوزاد همچنین تعصب توجهی قوی‌تر و پایدارتر برای زنان نسبت به مردان ایجاد می‌کنند (Posner و Cohen, 1984). همان‌طور که انتظار می‌رفت، شواهد نشان دادند که زنان در یک وظیفهٔ فشار کلید که به آن‌ها اجازه می‌داد مدت زمان نمایش تحریک را کنترل کنند، زمان بیشتری را به نگاه کردن به چهره‌های بامزه نوزاد اختصاص می‌دهند (Hahn et al., 2013). علاوه بر این، زنان به سطوح مختلف بامزه‌گی در چهره‌های نوزاد حساس‌ترند و عموماً احساسات مثبت‌تری نسبت به چهره‌های نوزاد دارند (Glocker et al., 2009a؛ Sprengelmeyer et al., 2009؛ Lobmaier et al., 2010؛ Parsons et al., 2011b؛ Lehmann et al., 2013). در سطح نوروفیزیولوژیکی، چهره‌های بامزه نوزاد نواحی مغزی زنان مجرد را فعال می‌کنند که مرتبط با پاداش و انگیزهٔ تمایل هستند، مانند استریاتوم/NAcc و قشر پیشانی میانی ونتری (Glocker et al., 2009b؛ Yin et al., 2017). به‌طور کلی، این نتایج نشان می‌دهند که چهرهٔ بامزه نوزاد می‌تواند پاداش مهمی برای زنان باشد و پردازش شناختی آن‌ها را تقویت می‌کند.

مطابق با نظریهٔ تکاملی، عوامل دیگری مرتبط با پرورش فرزند نیز می‌توانند پردازش شناختی جذابیت در چهره‌های نوزاد را تحت تأثیر قرار دهند. اولاً، سطح هورمونی ناظر مهم است. برای مثال، زنان پیش‌قاعدگی نسبت به بامزه‌گی چهره حساس‌ترند نسبت به زنان پس‌قاعدگی و زنان مصرف‌کنندهٔ قرص‌های ضدبارداری که می‌توانند سطح هورمون‌هایشان را به‌طور مصنوعی افزایش دهند (Sprengelmeyer et al., 2009). همچنین زنان در دورهٔ تخمک‌گذاری نسبت به زنان در فاز لوتئال حساسیت بیشتری به تفاوت‌های بامزه‌گی نشان می‌دهند (Al‑Janabi و Finkbeiner, 2014). زمان نگاه به چهره‌های بامزه نوزاد برای زنانی که سطح تستوسترون بزاقی آن‌ها بالا است، طولانی‌تر است (Hahn et al., 2015a). دومین عامل تمایلات مادری است که با علاقه به تعامل با نوزادان مرتبط است؛ زنان با تمایلات مادری قوی‌تر بیشتر تمایل به فشار کلید برای افزایش زمان نگاه به چهره‌های بامزه نوزاد دارند (Hahn et al., 2015b). این نتایج با نظریهٔ تکاملی هم‌خوانی دارد. نهایتاً، عوامل دیگری می‌توانند تمایل به پرورش فرزند و در نتیجه پردازش شناختی جذابیت چهره در نوزادان را تحت تأثیر قرار دهند. برای مثال، چهره‌های نوزاد با ناهنجاری (مثلاً شق لب، اسکلروزیس، همانیوما) جذابیت کمتری دارند (Lewis et al., 2017؛ Huffmeijer et al., 2018) و زمان کمتری برای مشاهده این چهره‌ها نسبت به چهره‌های سالم صرف می‌شود (Parsons et al., 2011b). مطالعه‌ای دیگر نشان داد که مادران نوزادان با شق لب توجه بصری کمتری به چهرهٔ کودک خود، به‌ویژه به ناحیهٔ اطراف دهان، اختصاص می‌دهند (De Pascalis et al., 2017). به‌طور متناظر، مطالعه‌ای الکتروفیزیولوژیکی نشان داد که فعالیت‌های عصبی (N170 و P2) القا شده توسط چهره‌های نوزاد با شق لب نسبت به چهره‌های نوزاد سالم کمتر است (Huffmeijer et al., 2018).

مقایسهٔ پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال و نوزاد
بر اساس نظریهٔ تکاملی، دو رویداد برای تولیدمثل انسان حیاتی هستند: انتخاب شریک و پرورش فرزند. برای دستیابی به این دو هدف، انسان‌ها ممکن است توانایی پردازش تحریکاتی مرتبط با این اهداف را توسعه دهند. تحریکات بصری، به‌ویژه چهره‌ها، مهم‌ترین نشانه‌های ارتباطات بین‌فردی هستند. جذابیت چهره می‌تواند سازگاری برای انتخاب شریک باشد زیرا نشانگر جنبه‌های مهمی از کیفیت شریک مانند سلامت، کیفیت ژنتیکی بالا و باروری است (Thornhill و Gangestad, 1999؛ Fink و Penton‑Voak, 2002؛ Rhodes, 2006). بنابراین طبیعی است که انسان‌ها تعصب شناختی نسبت به چهره‌های HA داشته باشند. با این حال، انگیزه‌های پشت تعصب نسبت به چهره‌های HA بزرگسال و HA نوزاد متفاوت هستند. بنابراین، تفاوت‌ها و ارتباطاتی بین سازوکارهای پردازش شناختی جذابیت چهره در بزرگسالان و نوزادان وجود دارد.

در مورد سازوکارهای مشترک، شواهد به‌طور مستمر نشان داده‌اند که پردازش شناختی هر دو چهرهٔ بزرگسال و نوزاد می‌تواند با افزایش جذابیت چهره تقویت شود (Sui و Liu, 2009؛ Senese et al., 2013). در سطح رفتاری، تعصب توجهی به چهره‌های HA در هر دو نوع چهره مشاهده شده است که با زمان واکنش یا حرکت چشم نشان داده می‌شود (Shimojo et al., 2003؛ Maner et al., 2007a, b؛ Dewall و Maner, 2008؛ Sui و Liu, 2009؛ Senese et al., 2013؛ Sprengelmeyer et al., 2013؛ Borgi et al., 2014؛ Kou et al., 2016؛ Leder et al., 2016؛ Mitrovic et al., 2016؛ Silva et al., 2016). در سطح نوروفیزیولوژیکی، چهره‌های HA می‌توانند پاسخ‌های مغزی بالاتری نسبت به چهره‌های LA در نواحی مانند استریاتوم/NAcc، پیش‌قشر، قشر پیشانی میانی ونتری یا مؤلفه‌های ERP مانند N170، N2، نگیسیتهٔ خلفی اولیه (EPN)، LPP و vMMN که ممکن است مرتبط با پردازش توجهی و پاداشی باشند، القا کنند (Werheid et al., 2007؛ Glocker et al., 2009b؛ van Hooff et al., 2011؛ Chen et al., 2012؛ Zhang و Deng, 2012؛ Morgan و Kisley, 2014؛ Wiese H. et al., 2014؛ Hahn et al., 2016). این الگوهای مشترک پردازش شناختی با روان‌شناسی تکاملی سازگار است و اهمیت تکاملی جذابیت چهره در هر دو نوع چهره را نشان می‌دهد.

علاوه بر پردازش‌های مشترک، تفاوت‌هایی بین پردازش جذابیت چهره در بزرگسالان و نوزادان وجود دارد. برای مثال، تعصب توجهی به چهره‌های HA توسط جنس هدف در بزرگسالان و توسط جنس ناظر در نوزادان تعیین می‌شود. همان‌طور که پیشتر اشاره شد، این تفاوت‌ها ممکن است ناشی از منابع مختلف انگیزهٔ تولیدمثل باشد؛ انگیزه‌های بزرگسالان و نوزادان به ترتیب از انتخاب شریک و پرورش فرزند ناشی می‌شوند. از آنجا که چارچوب نظری متفاوت است، یافته‌های مربوط به پردازش شناختی جذابیت چهره در بزرگسالان و نوزادان باید جداگانه مورد بحث قرار گیرند.

در مورد چهرهٔ بزرگسال، نظریهٔ تکاملی پیش‌بینی می‌کند که هر چهره‌ای که به انتخاب شریک مناسب کمک کند، جذاب تلقی می‌شود. تحت این چارچوب نظری، فرضیه‌ای به نام «زیبایی زنانه توجه را جلب می‌کند» مطرح می‌شود. بر اساس این فرضیه، نسبت به چهره‌های مردانه، چهره‌های HA زنانه ممکن است تعصب شناختی بیشتری دریافت کنند. سه دلیل برای این ادعا وجود دارد. اولاً، در انتخاب شریک، مردان ممکن است به دنبال شریک‌های با کیفیت بالا باشند تا احتمال تولید نسل را افزایش دهند؛ بنابراین جذابیت چهره در چهره‌های زنانه نشانگر مؤثری است. ثانیاً، اگرچه زنان ممکن است همان انگیزهٔ مردان را در انتخاب شریک داشته باشند، اما بیشتر بر منابع اجتماعی و وضعیت اجتماعی شریک تأکید می‌کنند (Li et al., 2002؛ Dewall و Maner, 2008). به‌نسبت، جذابیت چهره در مردان برای زنان به همان اندازه مهم نیست. اگرچه زنان تعصب توجهی به چهره‌های HA مردانه نسبت به LA نشان می‌دهند (Silva et al., 2016)، تعصب توجهی به چهره‌های HA جنس مخالف برای مردان به‌مراتب قوی‌تر است (Kleck و Rubenstein, 1975؛ Fugita et al., 1977؛ van Straaten et al., 2010؛ Valuch et al., 2015؛ Mitrovic et al., 2018). با این حال، باید توجه داشت که جذابیت در چهره‌های مردانه ممکن است برای زنان در شرایط مختلف (مثلاً در فاز تخمک‌گذاری) متفاوت باشد. سومین دلیل، زنان در انتخاب شریک ممکن است به دنبال رقبای هم‌جنس بالقوه باشند تا استراتژی‌های مناسبی برای جلوگیری از جذب شریک فعلی یا آینده توسط این رقبای HA اتخاذ کنند (Maner et al., 2007b). از آنجا که منابع شناختی محدود است، اختصاص منابع به رقبای هم‌جنس نسبت به اختصاص به شریک‌های HA مردانه منطقی‌تر است. بنابراین، نظریهٔ تکاملی پیش‌بینی می‌کند که فقط چهره‌های HA زنانه می‌توانند توجه هر دو جنس را جلب کنند و نتایج متعددی این فرضیه را تأیید می‌کنند (Maner et al., 2003, 2007a؛ Levy et al., 2008؛ Lovén et al., 2011).

اگرچه فرضیهٔ «زیبایی زنانه توجه را جلب می‌کند» توسط مجموعه‌ای از مطالعات پشتیبانی می‌شود، شواهد دیگری به نفع فرضیهٔ «زیبایی جنس مخالف توجه را جلب می‌کند» وجود دارد که پیشنهاد می‌کند هر دو جنس به چهره‌های HA جنس مخالف توجه انتخابی نشان می‌دهند (Maner et al., 2003). برای مثال، مطالعه‌ای نشان داد که زنان نیز نسبت به چهره‌های HA مردانه تعصب توجهی نشان می‌دهند (Silva et al., 2016). نوروفیزیولوژی نیز نشان داد که چهره‌های HA جنس مخالف LPP بزرگ‌تری نسبت به چهره‌های LA در میان افراد هتروسکشوال القا می‌کنند (van Hooff et al., 2011). با این حال، اگرچه برخی پژوهشگران تعصب توجهی به چهره‌های HA مردانه در میان زنان را یافتند، آن‌ها نیز اشاره می‌کنند که این اثر به‌مراتب ضعیف‌تر از تعصب توجهی به چهره‌های HA زنانه در میان مردان است (van Straaten et al., 2010؛ Valuch et al., 2015). اختلاف بین دو فرضیه «زیبایی زنانه توجه را جلب می‌کند» و «زیبایی جنس مخالف توجه را جلب می‌کند» نیاز به بررسی‌های بیشتری دارد.

در مورد چهره‌های نوزاد، نظریهٔ تکاملی پیشنهاد می‌کند که جذابیت یا بامزه‌گی یک مکانیزم حفاظتی قدرتمند است که برای بقاهای نوزاد مفید است؛ از طریق جلب توجه، تقویت نیت پرورشی، القای احساس مثبت و رفتارهای محافظتی و کاهش احتمال پرخاشگری علیه نوزاد (Borgi et al., 2014). علاوه بر این، بامزه‌گی نوزاد می‌تواند نشانگر سلامت آن باشد (Golle et al., 2015). بر اساس نظریهٔ تعارض والد‑فرزندی (Trivers, 1974)، والدین ممکن است تا زمانی که خطر مرگ نوزاد کاهش نیابد، سرمایه‌گذاری در نوزاد را به تعویق بیندازند تا حداکثر سرمایه‌گذاری والدین به دست آید. بنابراین، یک نوزاد بامزه ممکن است نسبت به نوزاد کمتر بامزه، مراقبت و پرورش بیشتری دریافت کند. به عبارت دیگر، ناظران ممکن است منابع شناختی بیشتری به چهره‌های نوزاد HA اختصاص دهند نسبت به چهره‌های نوزاد LA. از آنجا که انگیزه‌ها برای پردازش جذابیت در چهره‌های بزرگسال و نوزاد متفاوت است، تفاوت‌های مشاهده‌شده می‌تواند از دیدگاه‌های مختلف تفسیر شود.

اولاً، از دیدگاه انتخاب شریک، جنس چهره عامل تعیین‌کننده‌ای در پردازش جذابیت چهره است؛ اما از دیدگاه پرورش فرزند، جنس چهره مهم نیست و به‌جای آن جنس ناظر مهم‌تر است. بنابراین شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد جنس چهره نوزاد بر پردازش جذابیت تأثیر می‌گذارد. دوماً، از دیدگاه انتخاب شریک، مردان (نه زنان) بر جذابیت فیزیکی شریک تأکید می‌کنند؛ بنابراین اثر جذابیت بر پردازش شناختی برای ناظران مرد بیشتر است (Kleck و Rubenstein, 1975؛ Fugita et al., 1977؛ van Straaten et al., 2010؛ Valuch et al., 2015؛ Mitrovic et al., 2018). اما از دیدگاه پرورش فرزند، زنان نقش مهم‌تری دارند؛ بنابراین زنان نسبت به مردان حساسیت بیشتری به جذابیت چهره‌های نوزاد نشان می‌دهند (Glocker et al., 2009a؛ Sprengelmeyer et al., 2009؛ Lobmaier et al., 2010). سومین نکته، از دیدگاه انتخاب شریک، وضعیت رابطهٔ عاشقانه عامل کلیدی در تصمیم‌گیری برای جستجوی شریک است؛ بنابراین افراد مجرد تعصب شناختی قوی‌تری به چهره‌های HA بزرگسال نسبت به افراد غیر مجرد نشان می‌دهند (Karremans et al., 2011؛ Mitrovic et al., 2016). اما از دیدگاه پرورش فرزند، سطح هورمونی زنان مهم است؛ بنابراین زنان با سطح هورمونی بالا نسبت به زنان با سطح هورمونی پایین حساسیت بیشتری به جذابیت چهره‌های نوزاد نشان می‌دهند (Sprengelmeyer et al., 2009).

به‌طور خلاصه، در چارچوب نظری روان‌شناسی تکاملی، مجموعه‌ای از یافته‌ها دربارهٔ جذابیت چهره در هر دو چهرهٔ بزرگسال و نوزاد می‌توانند از طریق انگیزه‌های تولیدمثلی توضیح داده شوند. با این حال، باید توجه داشت که روان‌شناسی تکاملی تنها نظریه‌ای نیست که می‌تواند نتایج تجربی را توضیح دهد. عوامل دیگری نیز ممکن است بر پردازش شناختی جذابیت چهره تأثیر بگذارند. برای مثال، شواهدی که نشان می‌دهد زنان نه تنها به چهره‌های HA مردانه بلکه به چهره‌های HA زنانه تعصب توجهی نشان می‌دهند، می‌تواند از منظرهای دیگری مانند انعطاف‌پذیری در جهت‌گیری جنسی یا حساسیت بیشتر در ارزیابی جذابیت هم‌جنس توضیح داده شود. اما از آنجا که این مرور عمدتاً به دیدگاه تکاملی می‌پردازد، این احتمالات در اینجا مورد تأکید قرار نگرفتند و ممکن است در مطالعات آینده مورد بحث قرار گیرند.

خلاصه و چشم‌اندازها
در مجموع، مکانیزم‌های مشترک و متفاوتی در پردازش شناختی جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال و نوزاد وجود دارد. از یک سو، شباهت‌هایی بین پردازش جذابیت در این دو نوع چهره وجود دارد؛ یعنی انسان‌ها به‌طور کلی تعصب شناختی نسبت به چهره‌های جذاب‌تر برای هر دو گروه نشان می‌دهند که نشان‌دهندهٔ اهمیت تکاملی جذابیت چهره است. از سوی دیگر، عوامل مختلفی ممکن است پردازش شناختی چهره‌های بزرگسال و نوزاد را تعیین کنند. برای مثال، جنس چهره، از منظر «زیبایی زنانه توجه را جلب می‌کند»، عامل تعیین‌کننده پردازش چهره‌های بزرگسال است، در حالی که جنس ناظر، عامل تعیین‌کننده پردازش چهره‌های نوزاد است. دیدگاه‌های انتخاب شریک و پرورش فرزند در روان‌شناسی تکاملی به‌عنوان مکانیزم‌های بالقوه برای پردازش جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال و نوزاد پیشنهاد می‌شوند. مطالعات بیشتری برای روشن‌سازی دقیق‌تر این سازوکارها مورد نیاز است.

اولاً، بامزه‌گی معمولاً به‌عنوان ویژگی اصلی جذابیت چهرهٔ نوزاد در نظر گرفته می‌شود. با این حال، بامزه‌گی می‌تواند ویژگی چهرهٔ بزرگسال نیز باشد. در چهره‌های بزرگسال، بامزه‌گی و جذابیت به‌نظر می‌رسد در فرهنگ‌های غربی دو ویژگی مستقل باشند (Geldart, 2010). اما در فرهنگ‌های شرقی مانند ژاپن، چهرهٔ زنانهٔ بامزه به‌عنوان جذاب تلقی می‌شود. تحقیقات در ژاپن نشان می‌دهد که بامزه‌گی نشانگر جذابیت غیرجنسی در چهره‌های زنانه برای زنان است، در حالی که برای مردان هم جذابیت جنسی و هم غیرجنسی را نشان می‌دهد (Cole et al., 2015). شواهد نوروفیزیولوژیکی نشان داد که چهره‌های بامزهٔ بزرگسال در میان مردان ژاپنی با فعال‌سازی در نواحی وسیعی مانند قشر ایستمال دوطرفه، قشر پیشانی قدامی دوطرفه و قشر پیشانی راست تحتانی مرتبط هستند (Wiese E. et al., 2014). اما اینکه آیا سازوکارهای پردازش شناختی بامزه‌گی مشابه سازوکارهای پردازش جذابیت در چهره‌های بزرگسال هستند یا خیر، هنوز ناشناخته است. بنابراین مقایسهٔ این سازوکارها بین فرهنگ‌های شرقی و غربی می‌تواند مسیر جالبی برای تحقیق باشد.

دومین نکته این است که اکثر یافته‌ها می‌توانند توسط نظریهٔ تکاملی که بر انگیزهٔ تولیدمثل در پردازش جذابیت چهره تأکید دارد، تبیین شوند. اما تحت برخی شرایط، انگیزهٔ تولیدمثل نسبتاً ضعیف می‌شود. جهت‌گیری جنسی یکی از مهم‌ترین عواملی است که ممکن است پردازش جذابیت چهره در چهره‌های بزرگسال را تحت تأثیر قرار دهد. برای مثال، مطالعه‌ای ردیابی چشم نشان داد که هم زنان هتروسکشوال و هم مردان همجنس‌گرا زمان ثابت‌نگری کلی و تعداد ثابت‌نگری‌های مکرر بیشتری بر روی چهره‌های HA مردانه نشان می‌دهند که با جهت‌گیری جنسی آن‌ها هم‌خوانی دارد (Mitrovic et al., 2016). شواهد نوروفیزیولوژیکی نشان داد که فعالیت‌های OFC برای چهره‌های HA مردانه نسبت به HA زنانه در میان زنان هتروسکشوال و مردان همجنس‌گرا بالاتر است، در حالی که در میان مردان هتروسکشوال و زنان همجنس‌گرا برای چهره‌های HA زنانه بالاتر است (Manera et al., 2014). بنابراین نظریه‌های دیگری باید برای توضیح این یافته‌ها توسعه یابند. برای مثال، Sato et al. (2007) مدل سه‌گانهٔ نورواستتیک را پیشنهاد کردند که بر چارچوب شناختی عصب‌شناسی به‌جای چارچوب تکاملی تأکید دارد. بر پایهٔ این مدل، تجربه‌های زیبایی ممکن است از تعامل بین سیستم‌های عاطفه‑ارزش‌گذاری (شامل پاداش، عاطفه و تمایل/لذت)، حس‑حرکت (شامل حس، ادراک و سیستم حرکتی) و معنا‑دانش (شامل تخصص، زمینه و فرهنگ) ناشی شوند. تحریکات HA می‌توانند این سیستم‌ها را در افرادی که به این تحریکات تمایل دارند، فعال کنند. علاوه بر مدل نورواستتیک، مدل رفتار شناختی می‌تواند چارچوب دیگری برای توضیح نتایج مربوط به جذابیت چهره باشد. بر پایهٔ مدل رفتار شناختی اختلال تصویر بدنی، پردازش شناختی برای تحریکات سازگار با طرح‌وارهٔ خود در افراد با طرح‌وارهٔ بدنی ناسازگار تسهیل می‌شود (Chaminade و Okka, 2013). بر این اساس، Kou et al. (2016) نشان دادند که زنانی که از جذابیت چهرهٔ خود ناراضی‌اند، تعصب توجهی به چهره‌های LA زنانه نشان می‌دهند. نظریه‌های دیگری به‌جز نظریهٔ تکاملی باید برای بررسی‌های آینده مورد بررسی قرار گیرند.

سومین نکته این است که علاوه بر چهره، نشانه‌های دیگری می‌توانند جذابیت یک فرد را بیان کنند، مانند وضعیت اجتماعی، شخصیت، جذابیت بدن و جذابیت صدا. برخی از این نشانه‌ها به جذابیت چهره نزدیک هستند و ممکن است سازوکارهای مشابهی داشته باشند. برای مثال، در بزرگسالان، جذابیت چهرهٔ زنان با شکل بدن (نسبت کمر‑به‑بازو) مرتبط است، در حالی که جذابیت چهرهٔ مردان با درآمد مرتبط است (Shin et al., 2018). یک مطالعهٔ ردیابی چشم نشان داد که هم مردان و هم زنان زمان بیشتری را به نگاه کردن به هدف‌های مردانه با وضعیت اجتماعی بالا نسبت به هدف‌های زنانه با وضعیت اجتماعی بالا اختصاص می‌دهند (Dewall و Maner, 2008). برای نوزادان، پیشنهاد شده است که صدا و بوی مثبت نوزاد می‌تواند به بامزه‌گی نوزاد کمک کند (Kremláček et al., 2016). برای مثال، صدای سیلابی که توسط پسران ۳ ماهه تولید می‌شود، بامزه‌تر ارزیابی می‌شود حتی اگر نام آن‌ها به نام دختر داده شده باشد (Nuku و Bekkering, 2008). مطالعات بیشتری برای روشن‌سازی سازوکارهای پردازش این نشانه‌ها و آزمون نظریهٔ تکاملی در این زمینه‌ها لازم است. علاوه بر این، ادغام و تعامل بین نشانه‌های مختلف جذابیت نیز شایستگی بررسی دارد.

مشارکت نویسندگان
HK در نوشتن دست‌نوشته مشارکت داشت. QX در جمع‌آوری داده‌ها مشارکت کرد. TB در طراحی مطالعه و بازنگری انتقادی دست‌نوشته مشارکت داشت. همهٔ نویسندگان متن نهایی را خوانده و تأیید کردند.

بیانیهٔ تضاد منافع
نویسندگان اعلام می‌دارند که تحقیق در غیاب هرگونه رابطهٔ تجاری یا مالی که می‌تواند به‌عنوان تضاد منافع بالقوه تعبیر شود، انجام شده است.

یادداشت‌های پایی
منابع مالی. این پژوهش توسط برنامهٔ آموزش دانشمندان جدید دانشگاه پزشکی زونی ([(2017)5733‑014])، بنیاد استارتاپ پژوهشی دانشگاه پزشکی زونی (F‑875 و F‑990) و پروژهٔ پژوهشی مرکز علوم انسانی پزشکی در دانشگاه‌های گویژو (2019jd035) پشتیبانی شد.


۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱
۳ دقیقه مطالعه
مغز چگونه هنر را درک می‌کند؟
مفهوم «زیبایی‌شناسی» از فلسفه هنر قرن هجدهم نشأت می‌گیرد و بر اساس آن، درک زیبایی از طریق فرآیندی خاص و متمایز از ارزیابی اشیاء معمولی صورت می‌گیرد. بنابراین، تصور می‌شود که قدردانی ما از یک نقاشی باشکوه، از نظر شناختی با قدردانی ما از، مثلاً، یک سیب متفاوت است. حوزه «نورواستتیک» این تمایز بین هنر و اشیاء غیرهنری را با هدف شناسایی نواحی مغزی که به‌طور خاص قدردانی زیبایی از آثار هنری را واسطه می‌کنند، پذیرفته است.
با این حال، مطالعات علوم اعصاب و زیست‌شناسی تکاملی این جداسازی هنر از غیرهنر را به چالش می‌کشند. مطالعات تصویربرداری عصبی انسان به‌طور قانع‌کننده‌ای نشان داده‌اند که نواحی مغزی درگیر در پاسخ‌های زیبایی‌شناختی به آثار هنری با نواحی مغزی که ارزیابی اشیاء با اهمیت تکاملی مانند مطلوبیت غذا یا جذابیت جفت‌های بالقوه را واسطه می‌کنند، همپوشانی دارند. بنابراین، بعید است که سیستم‌های مغزی خاصی برای قدردانی از آثار هنری وجود داشته باشد؛ بلکه سیستم‌های زیبایی‌شناختی عمومی وجود دارند که تعیین می‌کنند یک شیء چقدر جذاب است، چه یک تکه کیک باشد و چه یک قطعه موسیقی.
ما قصد داشتیم بفهمیم کدام قسمت‌های مغز در ارزیابی زیبایی‌شناختی نقش دارند. ما ۹۳ مطالعه تصویربرداری عصبی بینایی، شنوایی، چشایی و بویایی را جمع‌آوری کردیم و از تحلیل‌های آماری برای تعیین اینکه کدام نواحی مغزی به‌طور مداوم در این ۹۳ مطالعه فعال شده‌اند، استفاده کردیم. ما بر روی مطالعات مربوط به پاسخ‌های زیبایی‌شناختی مثبت تمرکز کردیم و حس لامسه را حذف کردیم، زیرا مطالعات کافی برای رسیدن به نتایج قابل اعتمادی وجود نداشت.
نتایج نشان داد که مهم‌ترین قسمت مغز برای ارزیابی زیبایی‌شناختی، اینسولای قدامی است، بخشی از مغز که در یکی از چین‌های عمیق قشر مغز قرار دارد. این یک غافلگیری بود. اینسولای قدامی معمولاً با احساسات منفی مانند انزجار و درد همراه است و آن را به یک نامزد غیرمعمول برای «مرکز زیبایی‌شناختی» مغز تبدیل می‌کند. چرا بخشی از مغز که برای پردازش درد و انزجار مهم است، به مهم‌ترین ناحیه برای قدردانی از هنر تبدیل می‌شود؟
تفسیر ما از این نتیجه از نظریه‌های شناختی احساسات ناشی می‌شود که استدلال می‌کنند پردازش زیبایی‌شناختی، در هسته خود، ارزیابی ارزش یک شیء است - به عبارت دیگر، ارزیابی اینکه آیا یک شیء «برای من خوب است» یا «برای من بد است». ماهیت این ارزیابی به شدت به وضعیت فیزیولوژیکی فعلی من بستگی دارد. دیدن کیک شکلاتی در صورت گرسنگی منجر به احساسات زیبایی‌شناختی مثبت می‌شود، اما در صورت مریضی منجر به احساس انزجار می‌شود. اشیائی که نیازهای فیزیولوژیکی فعلی را برآورده می‌کنند، منجر به احساسات زیبایی‌شناختی مثبت (مانند لذت) می‌شوند. آنهایی که با این نیازها مخالفت می‌کنند، منجر به احساسات منفی (مانند دوری) می‌شوند.
اینسولای قدامی چگونه در این داستان جای می‌گیرد؟ با در نظر گرفتن تضاد بین محیط‌های داخلی و خارجی، اینسولای قدامی به نظر می‌رسد که بیشتر با اولی مرتبط است تا دومی. این بخشی از سیستم «درونی‌حسی» مغز است که وضعیت اندام‌های بدن ما را ارزیابی می‌کند. سایر قسمت‌های مغز، سپس، مستقیماً به اشیاء در محیط خارجی پاسخ می‌دهند: مسیرهای حسی مغز. (بخشی از قشر مغز که به نظر می‌رسد به‌ویژه برای پردازش اطلاعات در سراسر چندین حالت حسی مهم است، قشر پیش‌پیشانی مداری است.)
نواحی مغزی مانند اینسولای قدامی و قشر پیش‌پیشانی مداری که توسط بوها یا طعم‌های مطبوع فعال می‌شوند، همچنین همان قسمت‌هایی از مغز هستند که هنگام شگفتی از نقاشی‌های رنسانس یا کنسرت‌های باروک فعال هستند. تقریباً هیچ مدرکی وجود ندارد که آثار هنری نواحی احساسی متمایزی را نسبت به نواحی درگیر در ارزیابی اشیاء روزمره مهم برای بقا فعال کنند. بنابراین، معقول‌ترین فرضیه تکاملی این است که سیستم زیبایی‌شناختی مغز ابتدا برای ارزیابی اشیاء با اهمیت بیولوژیکی، از جمله منابع غذایی و جفت‌های مناسب، تکامل یافته است و بعداً برای آثار هنری مانند نقاشی‌ها و موسیقی به کار گرفته شد. هرچقدر هم که فیلسوفان معتقد باشند که مغز ما دارای یک سیستم تخصصی برای قدردانی از آثار هنری است، تحقیقات نشان می‌دهد که پاسخ‌های مغز ما به یک تکه کیک و یک قطعه موسیقی در واقع بسیار مشابه است.
آیا شما دانشمندی هستید که در علوم اعصاب، علوم شناختی یا روانشناسی تخصص دارید؟ و آیا مقاله مروری اخیر را خوانده‌اید که می‌خواهید درباره آن بنویسید؟ لطفاً پیشنهادات را برای سردبیر Mind Matters، Gareth Cook، روزنامه‌نگاری برنده جایزه پولیتزر در Boston Globe ارسال کنید. می‌توانید با او از طریق garethideas AT gmail.com یا Twitter @garethideas تماس بگیرید.


سرود گریگوری چیست؟
سرود گریگوری نوعی آواز مذهبی به زبان لاتین (و گاهی یونانی) است که قرن‌ها در کلیسای کاتولیک روم به کار رفته است. از ابتدا، سرود گریگوری دو ویژگی اصلی متمایزکننده داشته است:

این سرود بدون همراهی است، به این معنی که هیچ ساز موسیقی همراه با آواز نیست.
این سرود تک‌آوازی است، به این معنی که فقط یک خط ملودیک وجود دارد که همه خوانندگان آن را دنبال می‌کنند. این با موسیقی مذهبی و غیرمذهبی بعدی که در آن صداهای مختلف (سوپرانو، آلتو و غیره) ممکن است خطوط آوازی متفاوت، اگرچه هماهنگ، را بخوانند، تفاوت دارد.

سرود گریگوری چه زمانی توسعه یافت؟
اوج دوره توسعه سرود گریگوری، اروپا در قرن نهم و دهم میلادی بود.
به‌طور گیج‌کننده‌ای، این فرم نام خود را از پاپ گریگوری اول گرفته است که اغلب به او اعتبار اختراع سرود گریگوری در طول عمرش داده شده است. این اتفاق خیلی زودتر، در اواخر قرن ششم میلادی رخ داد: با این حال، محققان امروزی معتقدند که سرود گریگوری بعداً توسعه یافت و از سنت‌های آهنگسازی هم از رم و هم از گل (فرانسه امروزی) الهام گرفت.

فرم سونات چیست؟
سمفونی چیست؟
کنسرتو گروسو چیست؟
تفاوت بین کنسرتو و سمفونی چیست؟
۲۰ سمفونی برتر تمام دوران

سرود گریگوری چگونه اجرا می‌شود؟ و برای چه نوع صداهایی مناسب است؟
سرود گریگوری در ابتدا به یکی از دو صورت اجرا می‌شد: توسط مردان و زنان در رهبانان، در نمازخانه‌های صومعه‌ها و ساختمان‌های مشابه؛ و توسط گروه‌های کر (مردان یا پسران) در کلیساها.
اساساً، سرود گریگوری یا در طول مراسم عشای ربانی کاتولیک روم، یا در طول مراسم عبادتی صومعه‌ای - توالی مراسم مذهبی یا اوقات دعا در میان جوامع مذهبی - اجرا می‌شد.
سرود گریگوری دیگر در هیچ‌کدام از این محیط‌ها الزامی نیست. با این حال، هنوز هم به عنوان مناسب‌ترین موسیقی برای عبادت توسط کلیسای کاتولیک در نظر گرفته می‌شود.

کادنزا چیست؟
روباتو چیست؟
کنسرتو چیست؟
کرشندو چیست؟

سرود گریگوری چگونه بر موسیقی کلاسیک بعدی تأثیر گذاشت؟
این فرم موسیقی زیبا و معنوی تأثیر عمیقی بر الگوهای موسیقی قرون وسطی و رنسانس گذاشت. به عنوان مثال، روشی که نت‌نویسی موسیقی مدرن روی خطوط حامل انجام می‌شود، مستقیماً از نت‌نویسی موسیقی گریگوری توسعه یافته است. کلید باس و علائم تغییر دهنده تخت، طبیعی و دیز همگی از نت‌نویسی گریگوری آمده‌اند.
ملودی‌های سرود گریگوری نیز راه خود را به سرودها و آهنگ‌ها یافتند و به شکل‌گیری چندصدایی قرون وسطی و رنسانس کمک کردند. اغلب از سرودها به عنوان کانتوس فرموس، یا یک ملودی ثابت استفاده می‌شد که ملودی کرال چندصدایی می‌تواند حول آن توسعه یابد. آنتیفون‌های ماریایی، به ویژه آلما ردیمپتوریز ماتر، اغلب توسط آهنگسازان رنسانس تنظیم می‌شدند.

ریتورنلو چیست؟
بل کانتو چیست؟
شرزو چیست؟
چهارنوازی زهی چیست؟

بعداً، کلیسای کاتولیک تنظیم‌های چندصدایی (با گروه‌های مختلف که ملودی‌های مختلف را می‌خوانند) را جایگزین سرود گریگوری تک‌آوازی در طول بخش‌های معمولی مراسم عشای ربانی - آن قسمت‌هایی از مراسم عشای ربانی که در طول سال ثابت می‌مانند - معرفی کرد.
در جای دیگر، آهنگسازانی از جمله ویلیام برد و توماس لوئیس دی ویکتوریا تنظیم‌های چندصدایی از بخش‌های متغیر - آن قسمت‌هایی از مراسم عشای ربانی که روزانه در طول سال کلیسا تغییر می‌کنند - را نوشتند. این تنظیم‌های چندصدایی اغلب حاوی ردپایی از سرود گریگوری اصلی هستند، قبل از اینکه با تنظیم‌های چندصدایی جایگزین شود.
سرود گریگوری چه زمانی و چرا احیا شد؟
در اواخر قرن بیستم، سرود گریگوری به طور چشمگیری محبوب شد و به مخاطبانی فراتر از کسانی که معمولاً این موسیقی زیبا را فقط در کلیساها، نمازخانه‌ها و صومعه‌ها می‌شنیدند، رسید. بخشی از افزایش جدید علاقه به دلیل گروه آلمانی Enigma بود که نمونه‌هایی از سرود گریگوری را در تک‌آهنگ موفق خود در سال ۱۹۹۰، Sadeness (Part I) گنجانده بود.
چند سال بعد، آلبومی با عنوان Chant منتشر شد که سرود گریگوری را به اجرا درآورده توسط راهبان بندیکتین Santo Domingo de Silos در اسپانیا به نمایش می‌گذاشت. این موسیقی در واقع در دهه ۱۹۷۰ ضبط شده بود، اما اکنون به یک موفقیت تبدیل شد. و چه موفقیتی: Chant به پرفروش‌ترین آلبوم سرود گریگوری تمام دوران تبدیل شد.

سه قطعه زیبای سرود گریگوری
آلما ردیمپتوریز ماتر
این ملودی زیبا یکی از چهار "آنتیفون ماریایی" - سرودهایی به ستایش از مریم مقدس - است که در جوامع مذهبی پس از کمپلین، آخرین مراسم دعای روز، خوانده می‌شود.
آوه رژینا کائوروم
همراه با "آلما ردیمپتوریز ماتر" در بالا، این یکی از چهار آنتیفون ماریایی است که در پایان روز خوانده می‌شود. دوباره، این قطعه کوتاه، گویا و زیبا است.
کیریه اِلِیسون
به معنای "خداوند، رحم کن"، "کیریه اِلِیسون" (یا به سادگی "کیریه") دعایی است که در طول مراسم عشای ربانی کاتولیک روم ارائه می‌شود. به طور سنتی، اغلب به صورت سرود گریگوری تنظیم می‌شد.
برای یافتن تعاریف موسیقی دیگر که ممکن است نمی‌دانید، به فرهنگ لغت اصطلاحات موسیقی ما مراجعه کنید.
تصویر: Giles Clarke / Getty Images