پرش به محتوا
منوی اصلی
جستجو
ایجاد حساب کاربری
ورود
ابزارهای شخصی
مخفی کردن محتوا
(بالا)
ریشه‌شناسی و نام‌ها
تاریخ
تغییر زیرمجموعه تاریخ
تیم‌ها و موقعیت‌ها
تغییر زیرمجموعه تیم‌ها و موقعیت‌ها
قوانین
تغییر زیرمجموعه قوانین
ایمنی و سلامت مغز
لیگ‌ها و مسابقات
تغییر زیرمجموعه لیگ‌ها و مسابقات
محبوبیت و تأثیر فرهنگی
تغییر زیرمجموعه محبوبیت و تأثیر فرهنگی
گونه‌ها و ورزش‌های مرتبط
همچنین ببینید
یادداشت‌ها
پانویس‌ها
منابع
مطالعهٔ بیشتر
پیوندهای خارجی
فوتبال آمریکایی
96 زبان
مقاله
بحث
خواندن
مشاهدهٔ منبع
مشاهدهٔ تاریخچه
ابزارها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
این مقاله دربارهٔ گونهٔ آمریکایی فوتبال گریدیرون است. برای سایر معانی، به «فوتبال آمریکایی (ابهام‌زدایی)» مراجعه کنید.
فوتبال آمریکایی
لارری فیتزجرالد (به رنگ آبی) در حال گرفتن پاس است در حالی که کورتلند فینگان (به رنگ قرمز) در پرو بُر 2009 دفاع می‌کند.
بالاترین نهاد حاکم فدراسیون بین‌المللی فوتبال آمریکایی
نام‌های مستعار
فوتبال‑گریدیرون
اولین بازی    6 نوامبر 1869
نئوبراونزویک، نیوجرسی، ایالات متحده
(پرینستون در برابر روتگرز)
ویژگی‌ها
تماس کامل
اعضای تیم    11 (هر دو تیم می‌توانند بازیکنان را بین داون‌ها آزادانه تعویض کنند)
نوع
بازی تیمی توپ‌پایه
تجهیزات
توپ فوتبال
کلاه ایمنی فوتبال
پدها (شانه، ران، زانو و به‌اختیار پد آرنج)
محل برگزاری   زمین فوتبال (مستطیل: 120 یارد طول، 53 + 1⁄3 یارد عرض)
واژه‌نامه    واژه‌نامهٔ فوتبال آمریکایی
حضور
کشور یا منطقه   در سراسر جهان (در آمریکای شمالی بیشترین محبوبیت)
المپیک نشان داده شد در المپیک تابستانی 1904 و 1932، فوتبال پرچمی در المپیک تابستانی 2028
بازی‌های جهانی ورزش دعوتی در 2005، 2017 و 2022 (فوتبال پرچمی) بازی‌ها
فوتبال آمریکایی (که به‌سادگی «فوتبال» در آمریکای شمالی نامیده می‌شود)، همچنین به‌عنوان فوتبال گریدیرون شناخته می‌شود، یک ورزش تیمی است که توسط دو تیم یازده نفره بر روی یک زمین مستطیلی با میله‌های گل در هر انتها انجام می‌شود. تیم حمله، تیمی که توپ بیضی‌شکل را در اختیار دارد، سعی می‌کند با دویدن با توپ یا پرتاب آن، به سمت انتهای زمین پیش برود، در حالی که تیم دفاع، تیمی که توپ را در اختیار ندارد، سعی می‌کند پیشروی حمله را متوقف کند و خود توپ را به دست بگیرد. تیم حمله باید حداقل ده یارد را در چهار داون یا بازی پیش برود؛ اگر نتواند، توپ به تیم دفاع واگذار می‌شود، اما اگر موفق شود، مجموعهٔ جدیدی از چهار داون برای ادامهٔ پیشروی به او داده می‌شود. بازی توسط تیمی که امتیاز بیشتری دارد برنده می‌شود؛ امتیازها عمدتاً از طریق پیشروی توپ به منطقهٔ انتهایی تیم حریف برای تاچ‌داون یا زدن توپ از میان میله‌های گل حریف برای گل میدانی به دست می‌آید.
فوتبال آمریکایی در ایالات متحده تکامل یافت و از ورزش‌های فوتبال و راگبی نشأت گرفت. اولین مسابقهٔ فوتبال آمریکایی در 6 نوامبر 1869 بین دو تیم دانشگاهی روتگرز و پرینستون برگزار شد که قوانین آن بر پایهٔ قوانین فوتبال زمان خود بود. مجموعه‌ای از تغییرات قانونی که از 1880 به‌دست والتر کمپ، «پدر فوتبال آمریکایی»، تدوین شد، اسنپ، خط اسکرِیمِج، تیم‌های یازده نفره و مفهوم داون‌ها را ایجاد کرد. تغییرات قانونی بعدی پاس رو به جلو را قانونی کرد، منطقهٔ خنثی را ایجاد کرد و اندازه و شکل توپ را مشخص کرد. این ورزش ارتباط نزدیک با فوتبال کانادایی دارد که به‌طور موازی و در همان زمان با بازی آمریکایی تکامل یافت، اگرچه قوانین آن به‌صورت مستقل از قوانین کمپ توسعه یافت. اکثر ویژگی‌هایی که فوتبال آمریکایی را از راگبی و فوتبال متمایز می‌کند، در فوتبال کانادایی نیز حضور دارند. این دو ورزش به‌عنوان اصلی‌ترین گونه‌های فوتبال گریدیرون در نظر گرفته می‌شوند.
فوتبال آمریکایی پرطرفدارترین ورزش در ایالات متحده از نظر مخاطبان پخش تلویزیونی است. رایج‌ترین شکل‌های بازی، فوتبال حرفه‌ای و دانشگاهی هستند، در حالی که سطوح دیگر شامل فوتبال دبیرستانی و جوانان می‌شود. تا سال 2022، تقریباً 1.04 میلیون ورزشکار دبیرستانی در ایالات متحده این ورزش را انجام می‌دهند، به‌همراه 81 هزار ورزشکار دانشگاهی در NCAA و NAIA. لیگ ملی فوتبال (NFL) بالاترین متوسط حضور تماشاگران را در میان تمام لیگ‌های ورزشی حرفه‌ای جهان دارد. بازی قهرمانی آن، سوپر بول، در میان پربیننده‌ترین رویدادهای ورزشی باشگاهی جهان قرار دارد. در سال 2022، این لیگ حدود 18.6 میلیارد دلار درآمد سالانه داشت و به‌عنوان باارزش‌ترین لیگ ورزشی جهان شناخته شد. لیگ‌های حرفه‌ای و آماتور دیگر در سراسر جهان وجود دارند، اما این ورزش همانند سایر ورزش‌های آمریکایی مانند بیسبال یا بسکتبال، محبوبیت بین‌المللی گسترده‌ای ندارد؛ اما در بقیهٔ آمریکای شمالی، اروپا، برزیل و ژاپن پیروان رو به رشدی دارد.
ریشه‌شناسی و نام‌ها
مقالهٔ اصلی: فوتبال (کلمه)
در ایالات متحده، فوتبال آمریکایی به‌عنوان «فوتبال» شناخته می‌شود. اصطلاح «فوتبال» رسماً در کتاب قوانین فصل 1876 فصل فوتبال دانشگاهی تثبیت شد، زمانی که این ورزش برای اولین بار از قوانین سبک فوتبال به قوانین سبک راگبی تغییر یافت. اگرچه می‌توانست به‌راحتی در این مرحله «راگبی» نامیده شود، هاروارد، یکی از حامیان اصلی بازی سبک راگبی، مصالحه کرد و درخواست تغییر نام ورزش به «راگبی» را نداد. اصطلاحات «گریدیرون» یا «فوتبال آمریکایی» در کشورهای انگلیسی‌زبان که انواع دیگر فوتبال محبوب هستند، مانند بریتانیا، ایرلند، نیوزیلند و استرالیا، ترجیح داده می‌شوند.
تاریخ
مقاله‌های اصلی: تاریخ فوتبال آمریکایی و فوتبال آمریکایی در ایالات متحده
بخش از سری فوتبال آمریکایی در
تاریخ فوتبال آمریکایی
منشأ فوتبال آمریکایی
تاریخ اولیه‌مدرن تاریخ اولی بازی اولین لیگ حرفه‌ای اولین بازیکن حرفه‌ای والتر کمپ
روابط نزدیک با سایر کدها
بازی استرالیایی‌بستون کانادایی قرون‌وسطی تقسیم‌قدیم لیگ راگبی لیگ راگبی اتحادیه فوتبال
موضوعات
بازیکنان سیاه‌پوست در فوتبال حرفه‌ای مقایسهٔ فوتبال کانادایی سرفه‌ها واژه‌نامه تالار مشاهیر (دانشگاهی) تالار مشاهیر (حرفه‌ای) همجنسگرایی مقایسهٔ لیگ راگبی لیگ راگبی اتحادیه مقایسهٔ لیگ راگبی اتحادیه سال‌های فصل‌های کالج NFL
پرتال فوتبال آمریکایی
vte
تاریخ اولیه
فوتبال آمریکایی از ورزش‌های راگبی و فوتبال نشأت گرفت. راگبی، مانند فوتبال آمریکایی، ورزشی است که دو تیم رقابتی برای کنترل یک توپ می‌جنگند که می‌تواند از میان میله‌های گل شوت شود یا به ناحیهٔ هدف حریف دویده شود تا امتیاز کسب کند.
آنچه به‌عنوان اولین بازی فوتبال آمریکایی شناخته می‌شود، در 6 نوامبر 1869 بین روتگرز و پرینستون، دو تیم دانشگاهی، برگزار شد. هر تیم 25 بازیکن داشت و از یک توپ گرد استفاده می‌کرد که نمی‌توانست برداشته یا حمل شود. اما می‌توانست با پا، دست، سر یا کناره‌ها شوت یا ضربه بزند، هدف این بود که آن را به دروازهٔ حریف برسانند. روتگرز بازی را 6–4 برد.
بازی‌های دانشگاهی چند سال ادامه یافت و مسابقات با قوانین مدرسهٔ میزبان برگزار می‌شد. نمایندگان ییل، کلمبیا، پرینستون و روتگرز در 19 اکتبر 1873 برای ایجاد مجموعهٔ استانداردی از قوانین برای استفاده تمام مدارس ملاقات کردند. تعداد بازیکنان هر تیم به 20 نفر تنظیم شد و زمین‌های 400 در 250 فوت (122 متر × 76 متر) مشخص شد. هاروارد از این کنفرانس خودداری کرد، زیرا بازی سبک راگبی را که اجازه دویدن با توپ می‌داد، ترجیح می‌داد.
پس از بازی با دانشگاه مک‌گیل با استفاده از هر دو قانون آمریکایی (معروف به «بازی بوستون») برای اولین بازی و قوانین کانادایی (راگبی) برای دومین بازی، بازیکنان هاروارد سبک کانادایی را که تنها 11 نفر در زمین، دویدن با توپ بدون تعقیب توسط حریف، پاس رو به جلو، تکل و استفاده از توپ بیضی به جای توپ گرد را ترجیح می‌دادند، برگزیدند.
یک بازی هاروارد–ییل در سال 1875 که تحت قوانین سبک راگبی برگزار شد، توسط دو ورزشکار پرینستون مشاهده شد که تحت تأثیر آن قرار گرفتند. آن‌ها این ورزش را به پرینستون معرفی کردند؛ دستاوردی که انجمن پژوهشگران فوتبال حرفه‌ای آن را به «فروش یخچال به اسکیموها» تشبیه کرد. سپس پرینستون، هاروارد، ییل و کلمبیا توافق کردند که با استفاده از فرمتی از قوانین راگبی یونین با سیستم امتیازدهی اصلاح‌شده به بازی بین‌المللی بپردازند. این مدارس انجمن فوتبال بین‌الکالجی را تشکیل دادند، اگرچه ییل تا سال 1879 به آن نپیوست. بازیکن ییل، والتر کمپ، که اکنون به‌عنوان «پدر فوتبال آمریکایی» شناخته می‌شود، در سال 1880 تغییرات قانونی را به‌دست آورد که اندازهٔ هر تیم را از 15 به 11 بازیکن کاهش داد و اسنپ را برای جایگزینی اسکرام پرآشوب و نامنظم معرفی کرد.
در حالی که بازی بین روتگرز و پرینستون معمولاً به‌عنوان اولین بازی فوتبال آمریکایی شناخته می‌شود، چند سال پیش‌تر در سال 1862، باشگاه فوتبال وانیدا به‌عنوان قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال شناخته شده در ایالات متحده تأسیس شد. این تیم از فارغ‌التحصیلان مدارس پیش‌دبستانی برتر بوستون تشکیل می‌شد و از 1862 تا 1865 بازی می‌کرد.
تکامل بازی
والتر کمپ، «پدر فوتبال آمریکایی»، در سال 1878 زمانی که کپیتان تیم فوتبال دانشگاه ییل بود
خطرات مرتبط با این ورزش در یک کاریکاتور 1908 توسط ویلیام چارلز موریس نشان داده شد
معرفی اسنپ منجر به پیامد غیرمنتظره‌ای شد. پیش از اسنپ، استراتژی این بود که اگر اسکرام منجر به موقعیت بد می‌شد، توپ را پانت می‌کردند. اما گروهی از بازیکنان پرینستون دریافتند که چون اسنپ بدون مخالفت انجام می‌شود، می‌توانند توپ را به‌طور نامحدود نگه دارند تا حریف نتواند امتیاز بگیرد. در سال 1881، در بازی بین ییل و پرینستون، هر دو تیم از این استراتژی برای حفظ رکورد بی‌شکست خود استفاده کردند؛ هر تیم برای یک نیمه کامل توپ را نگه داشت و هیچ پیشرفتی نداشت، که منجر به تساوی 0–0 شد. این «بازی بلوک» برای تماشاگران و هواداران هر دو تیم بسیار نامطلوب بود.
تغییری در قوانین لازم بود تا این استراتژی متوقف شود و بازگشت به اسکرام در نظر گرفته شد. اما کمپ در سال 1882 قانون جدیدی پیشنهاد داد که هر تیم را به سه داون یا سه تکل محدود می‌کرد تا توپ را 5 یارد (4.6 متر) پیش ببرد؛ اگر در این سه داون موفق به پیشروی نشوند، توپ به تیم دیگر واگذار می‌شود. این تغییر به‌طور مؤثری فوتبال آمریکایی را از راگبی جدا کرد و خطوط پنج یاردی اضافه‌شده به زمین باعث شد ظاهر گریدیرون داشته باشد. دیگر تغییرات مهم شامل کاهش اندازهٔ زمین به 110 در 53 + 1⁄3 یارد (100.6 متر × 48.8 متر) و اتخاذ سیستم امتیازدهی که چهار امتیاز برای تاچ‌داون، دو امتیاز برای ایمنی و گل پس از تاچ‌داون، و پنج امتیاز برای گل از میدان می‌داد، بود. همچنین تکل زیر کمر قانونی شد و خط اسکرِیمِج ثابت شد.
با وجود این قوانین جدید، فوتبال همچنان یک ورزش خشن باقی ماند. ترکیب‌های خطرناک مانند «وِج پروازی» منجر به صدمات جدی و مرگ‌ها شد. در سال 1905، 19 کشته در سراسر کشور رخ داد که منجر به تهدید رئیس‌جمهور تئودور روزولت برای لغو بازی شد مگر اینکه تغییرات اساسی اعمال شود. در پاسخ، 62 کالج و دانشگاه در نیویورک سیتی در 28 دسامبر 1905 برای بحث دربارهٔ تغییرات قوانین ملاقات کردند. این مذاکرات منجر به تشکیل انجمن ورزشی بین‌الکالجی ایالات متحده شد که بعدها به‌عنوان انجمن ورزشی ملی کالج‌ها (NCAA) شناخته شد.
پاس رو به جلو قانونی در سال 1906 معرفی شد، اگرچه اثر آن در ابتدا به‌دلیل محدودیت‌های اعمال‌شده کم بود. ایدهٔ زمین 40 یاردی‌پهن‌تر توسط هاروارد به‌دلیل اندازهٔ استادیوم جدید هاروارد مخالفت شد. دیگر تغییرات قانونی همان سال شامل کاهش زمان بازی از 70 به 60 دقیقه و افزایش فاصلهٔ لازم برای اولین داون از 5 به 10 یارد (4.6 به 9.1 متر) بود. برای کاهش درگیری‌های داخلی و بازی‌های ناپاک بین تیم‌ها، منطقهٔ خنثی در عرض زمین قبل از اسنپ ایجاد شد. امتیازدهی نیز تنظیم شد: امتیازهای گل میدانی در 1909 به سه امتیاز کاهش یافت و امتیازهای تاچ‌داون در 1912 به شش امتیاز افزایش یافت. همچنین در 1912، طول زمین به 100 یارد (91 متر) کوتاه شد، دو منطقهٔ انتهایی 10 یاردی (9.1 متر) ایجاد شد و تیم‌ها به‌جای سه، چهار داون برای پیشروی 10 یارد (9.1 متر) دریافت کردند. جرمانهٔ «مخالف پاس» در 1914 اجرا شد و بازیکنان واجد شرایط برای اولین بار در 1918 اجازه گرفتند توپ را در هر نقطه‌ای از زمین بگیرند.
دورهٔ حرفه‌ای
پادج هفل‌فینگر، که به‌طور گسترده به‌عنوان اولین بازیکن حرفه‌ای فوتبال شناخته می‌شود
در 12 نوامبر 1892، پادج هفل‌فینگر 500 دلار (معادل 16 956 دلار در 2023) برای بازی در یک مسابقه برای انجمن ورزشی الی‌گنی به‌ازای مسابقه‌ای در برابر باشگاه ورزشی پیتسبرگ دریافت کرد. این اولین مورد ثبت‌شدهٔ پرداخت به بازیکن برای شرکت در یک بازی فوتبال آمریکایی است، اگرچه بسیاری از باشگاه‌های ورزشی در دهه 1880 مزایای غیرمستقیم مانند کمک به بازیکنان برای یافتن شغل، اعطای جام یا ساعت که بازیکنان می‌توانستند به‌عنوان پول به‌قرض بگیرند، یا پرداخت دو برابر هزینه‌ها را ارائه می‌دادند. با وجود این مزایا، بازی در آن زمان حس قوی آماتوریسم داشت و پرداخت مستقیم به بازیکنان مورد انتقاد یا حتی ممنوع بود.
با گذشت زمان، بازی حرفه‌ای رایج‌تر شد و همراه با افزایش دستمزدها و حرکت‌های غیرقابل پیش‌بینی بازیکنان، همچنین پرداخت غیرقانونی به بازیکنان دانشگاهی که هنوز در مدرسه بودند. لیگ ملی فوتبال (NFL)، گروهی از تیم‌های حرفه‌ای که در اصل در 1920 به‌عنوان انجمن فوتبال حرفه‌ای آمریکایی تأسیس شد، سعی در حل این مشکلات داشت. اهداف اعلام‌شده این لیگ شامل پایان دادن به جنگ‌های مزایده‌ای بر سر بازیکنان، جلوگیری از استفاده از بازیکنان دانشگاهی و لغو پرداخت به بازیکنانی که می‌خواستند تیم دیگری را ترک کنند، بود. تا سال 1922، NFL خود را به‌عنوان برترین لیگ فوتبال حرفه‌ای آمریکا تثبیت کرد.
در آن زمان، شکل غالب فوتبال در سطح دانشگاهی بازی می‌شد. NFL در سال 1925 اعتبار خود را زمانی که تیم NFL، پاتسویل مارونز، تیمی از ستاره‌های نوتر دام را در یک بازی نمایشگاهی شکست داد، افزایش داد. تمرکز بیشتر بر بازی پاس، به فوتبال حرفه‌ای کمک کرد تا در اواخر دهه 1930 از بازی دانشگاهی متمایز شود. فوتبال به‌طور کلی پس از بازی قهرمانی NFL 1958، مسابقه‌ای بین بالتیمور کلتس و نیویورک ژاینتس که هنوز به‌عنوان «بزرگ‌ترین بازی تاریخ» شناخته می‌شود، محبوبیت بیشتری یافت. این بازی با پیروزی 23–17 در زمان اضافه‌وقت توسط کلتس، توسط میلیون‌ها بیننده تلویزیونی مشاهده شد و تأثیر عمده‌ای بر محبوبیت این ورزش داشت. این همراه با نوآوری‌های لیگ فوتبال آمریکایی جدید (AFL) در اوایل دهه 1960، به فوتبال کمک کرد تا تا اواسط دهه 1960 به پرطرفدارترین ورزش در ایالات متحده تبدیل شود.
رقیب AFL در سال 1960 ظاهر شد و چالش‌کنندهٔ تسلط NFL بود. AFL در ابتدا در سکوت نسبی شروع کرد اما در نهایت رونق یافت، با قرارداد تلویزیونی اولیه با شبکه ABC. وجود AFL NFL محافظه‌کار را مجبور کرد تا به دالاس و مینه‌سوتا گسترش یابد تا لیگ جدید را از بین ببرد. در همین حال، AFL ویژگی‌های جدیدی به فوتبال حرفه‌ای در ایالات متحده افزود: زمان رسمی بر روی ساعت تابلو نمایشگر نگهداری می‌شد نه بر روی ساعت در جیب داور، تبدیل‌های دو امتیازی اختیاری پس از تاچ‌داون، نام‌ها روی پیراهن بازیکنان و چندین مورد دیگر، از جمله گسترش نقش بازیکنان اقلیت که توسط لیگ جذب می‌شدند، در مقابل NFL. AFL همچنین چندین بازیکن ستارهٔ دانشگاهی را که توسط تیم‌های NFL نیز انتخاب شده بودند، امضا کرد. رقابت برای بازیکنان در سال 1965 شدت گرفت، زمانی که نیویورک جت‌های AFL، جو نامث را به‌عنوان تازه‌وارد با قراردادی رکوردی 437 000 دلار (معادل 4.23 میلیون دلار در 2023) به‌دست آورد. پس از آن، قرارداد تلویزیونی پنج ساله و 40 میلیون دلاری با NBC به لیگ جوان کمک کرد تا ادامه یابد. جنگ مزایده‌ای برای بازیکنان در سال 1966 به‌پایان رسید وقتی مالکان NFL به AFL برای ادغام نزدیک شدند و دو لیگ توافقی را که در سال 1970 به‌طور کامل اجرایی شد، به‌دست آوردند. این توافق شامل پیش‌نویس مشترکی بود که هر سال برگزار می‌شد و یک مسابقهٔ قهرمانی جهانی بین قهرمانان هر لیگ برگزار می‌کرد. این مسابقه قهرمانی در پایان فصل 1966 آغاز شد. پس از تکمیل ادغام، دیگر مسابقه قهرمانی بین دو لیگ نبود و به مسابقهٔ قهرمانی NFL که به سوپر بول معروف شد، تبدیل شد.
فوتبال دانشگاهی سنتی از مسابقات باؤل پس از فصل حفظ کرد. هر باؤل با یک کنفرانس خاص مرتبط بود و کسب جایگاه در باؤل پاداشی برای برنده شدن در کنفرانس بود. این ساختار سودآور بود، اما معمولاً مانع از دیدار دو تیم برتر در یک مسابقهٔ قهرمانی ملی واقعی می‌شد، زیرا آن‌ها معمولاً به باؤل‌های کنفرانس‌های خود متعهد بودند. از سال 1992 تا کنون چندین سیستم برای تعیین قهرمان ملی فوتبال دانشگاهی استفاده شده است. اولین آن‌ها ائتلاف باؤل (Bowl Coalition) بود که از 1992 تا 1994 فعال بود. این در سال 1995 با ائتلاف باؤل (Bowl Alliance) جایگزین شد که در سال 1997 به سری مسابقات قهرمانی باؤل (BCS) تبدیل شد. ترتیب BCS مورد بحث بود و در سال 2014 با پلی‌آف فوتبال دانشگاهی (CFP) جایگزین شد.
تیم‌ها و موقعیت‌ها
مقالهٔ اصلی: موقعیت‌های فوتبال آمریکایی
نقشه‌ای از یک ترکیب پیش‌اسنپ معمولی. حمله (قرمز) در یک گونهٔ ترکیب I قرار گرفته است، در حالی که دفاع (آبی) در دفاع 4–3 قرار دارد. هر دو ترکیب قانونی هستند.
یک بازی فوتبال بین دو تیم یازده نفره انجام می‌شود. بازی با بیش از این تعداد بازیکن در زمین منجر به جریمه می‌شود. تیم‌ها می‌توانند هر تعداد بازیکن خود را بین داون‌ها تعویض کنند؛ این سیستم «پلاتون» جایگزین سیستم اولیه‌ای شد که قوانین تعویض محدود داشت و منجر به استفاده تیم‌ها از واحدهای تخصصی حمله، دفاع و تیم‌های ویژه شد. تعداد بازیکنانی که می‌توانند در فهرست فعال باشند بسته به لیگ متفاوت است؛ NFL فهرست 53 نفره دارد، در حالی که NCAA بخش I به تیم‌ها اجازه می‌دهد 63 بازیکن بورس‌دار در FCS و 85 بازیکن بورس‌دار در FBS داشته باشند.
بازیکنان فردی در یک بازی فوتبال باید شمارهٔ یونیفرم بین 1 تا 99 داشته باشند، اگرچه برخی تیم‌ها ممکن است برخی شماره‌ها را «بازنشسته» کنند و در دسترس بازیکنان نباشند. تیم‌های NFL ملزم به شماره‌گذاری بازیکنان بر اساس سیستم شماره‌گذاری تأیید شده توسط لیگ هستند و هر استثنایی باید توسط کمیسر تأیید شود. تیم‌های NCAA و NFHS «قویاً توصیه» می‌شود که بازیکنان حمله خود را بر اساس یک طرح شماره‌گذاری پیشنهادی لیگ شماره‌گذاری کنند.
اگرچه این ورزش تقریباً به‌طور انحصاری توسط مردان انجام می‌شود، زنان می‌توانند در فوتبال دبیرستانی، دانشگاهی و حرفه‌ای بازی کنند. هیچ زنی تا به‌حال در NFL بازی نکرده است، اما زنان در بازی‌های فوتبال دبیرستانی و دانشگاهی حضور داشته‌اند. در سال 2018، 1,100 از 225,000 بازیکن در فوتبال جوانان Pop Warner Little Scholars دختر بودند و حدود 11 ٪ از 5.5 میلیون آمریکایی که گزارش می‌دهند فوتبال تکل می‌زنند، زن هستند.
واحد حمله
یک کوارتر‌بک برای تیم Kiel Baltic Hurricanes زیر مرکز، آمادهٔ اسنپ
نقش واحد حمله پیشروی توپ به سمت انتهای زمین با هدف نهایی کسب تاچ‌داون است.
تیم حمله باید پیش از اسنپ در یک ترکیب قانونی قرار گیرد. ترکیب حمله غیرقانونی است اگر بیش از چهار بازیکن در پشت‌خط باشند یا کمتر از پنج بازیکن شماره‌دار 50–79 در خط حمله داشته باشند. بازیکنان می‌توانند موقتاً در موقعیتی قرار گیرند که صلاحیت آن متفاوت از شمارهٔ آن‌ها باشد به شرطی که بلافاصله تغییر را به داور گزارش دهند، که سپس به تیم دفاع اطلاع می‌دهد. هیچ بازیکنی از تیم‌ها، به‌جز مرکز (C)، اجازه ندارد در یا عبور از منطقهٔ خنثی تا اسنپ توپ بایستد. بازیکنان داخلی خط حمله تا اسنپ نمی‌توانند حرکت کنند.
موقعیت‌های اصلی پشت‌خط شامل کوارتر‌بک (QB)، هاف‌بک/تیل‌بک (HB/TB) و فول‌بک (FB) هستند. کوارتر‌بک رهبر حمله است. یا کوارتر‌بک یا مربی بازی‌ها را صدا می‌زند. کوارتر‌بک‌ها معمولاً پیش از ترکیب، بازی را در هادل به بازیکنان دیگر اطلاع می‌دهند. کوارتر‌بک پشت مرکز قرار می‌گیرد تا اسنپ را بگیرد و سپس توپ را تحویل می‌دهد، پرتاب می‌کند یا با آن می‌دود.
نقش اصلی هاف‌بک، که به‌عنوان رانینگ‌بک یا تیل‌بک نیز شناخته می‌شود، حمل توپ در بازی‌های دویدن است. هاف‌بک‌ها ممکن است به‌عنوان گیرنده نیز عمل کنند. فول‌بک‌ها معمولاً بزرگ‌تر از هاف‌بک‌ها هستند و عمدتاً به‌عنوان بلوکر عمل می‌کنند، اما گاهی در موقعیت‌های کوتاه‌فاصله یا خط هدف به‌عنوان رانر استفاده می‌شوند. آن‌ها به‌ندرت به‌عنوان گیرنده استفاده می‌شوند.
خط حمله (OL) شامل چند بازیکن است که عملکرد اصلی آن بلوک کردن اعضای خط دفاعی از تکل‌کنندهٔ حامل توپ در بازی‌های دویدن یا ساک کردن کوارتر‌بک در بازی‌های پاس است. رهبر خط حمله مرکز است که مسئول اسنپ توپ به کوارتر‌بک، بلوک و اطمینان از انجام وظایف دیگر بازیکنان خط در طول بازی است. در هر طرف مرکز، گاردها (G) قرار دارند، در حالی که تکل‌ها (T) در خارج از گاردها قرار می‌گیرند.
گیرنده‌های اصلی، واید ریسور (WR) و تایت اند (TE) هستند. واید ریسورها در یا نزدیک خط اسکرِیمِج قرار می‌گیرند و از خط جدا می‌شوند. هدف اصلی واید ریسور گرفتن پاس‌های پرتاب‌شده توسط کوارتر‌بک است، اما ممکن است به‌عنوان فریب یا بلوکر در بازی‌های دویدن عمل کنند. تایت اندها در خارج از تکل‌ها قرار می‌گیرند و هم به‌عنوان گیرنده و هم به‌عنوان بلوکر عمل می‌کنند.
واحد دفاع
بازیکنان دفاعی Dallas Cowboys بازیکن رانینگ‌بک Houston Texans آریان فاستر را مجبور به از دست دادن توپ می‌کنند.
نقش دفاع جلوگیری از امتیازگیری حمله از طریق تکل حامل توپ یا ایجاد تغییرات (اینترسپشن یا فامبل) است.
خط دفاع (DL) شامل اندهای دفاعی (DE) و تکل‌های دفاعی (DT) است. اندهای دفاعی در انتهای خط قرار می‌گیرند، در حالی که تکل‌های دفاعی در داخل، بین اندهای دفاعی قرار می‌گیرند. مسئولیت اصلی اندها و تکل‌ها متوقف کردن بازی‌های دویدن از بیرون و داخل، فشار بر کوارتر‌بک در بازی‌های پاس و اشغال خط است تا لاین‌بک‌ها بتوانند عبور کنند.
لاین‌بک‌ها پشت خط دفاع اما جلوی خط پشتی دفاعی قرار می‌گیرند. آن‌ها به دو نوع تقسیم می‌شوند: لاین‌بک‌های میانی (MLB) و لاین‌بک‌های بیرونی (OLB). لاین‌بک‌ها معمولاً به‌عنوان رهبران دفاع عمل می‌کنند و بازی‌های دفاعی را صدا می‌زنند، زیرا دیدگاهی از پشت‌خط حمله دارند. نقش‌های آن‌ها شامل دفاع از دویدن، فشار بر کوارتر‌بک و تکل بک‌ها، واید ریسورها و تایت اندها در بازی پاس است.
پشت‌خط دفاعی، که اغلب به‌عنوان ثانویه شناخته می‌شود، شامل کورنربک‌ها (CB) و سیف‌تی‌ها (S) است. سیف‌تی‌ها خود به دو دسته سیف‌تی آزاد (FS) و سیف‌تی قوی (SS) تقسیم می‌شوند. کورنربک‌ها در خارج از ترکیب دفاعی قرار می‌گیرند، معمولاً مقابل یک گیرنده برای پوشش او. سیف‌تی‌ها بین کورنربک‌ها اما در عقب‌تر در ثانویه قرار می‌گیرند. سیف‌تی‌ها به‌عنوان «آخرین خط دفاع» شناخته می‌شوند و مسئول متوقف کردن بازی‌های پاس عمیق و همچنین بازی‌های دویدن شکسته هستند.
واحد تیم‌های ویژه
کیکر جف رید از Pittsburgh Steelers یک کیک‌آف اجرا می‌کند.
واحد تیم‌های ویژه مسئول تمام بازی‌های کیک است. تیمی که توپ را در اختیار دارد سعی می‌کند تلاش‌های گل میدانی (FG)، پانت و کیک‌آف را اجرا کند، در حالی که تیم مخالف سعی می‌کند آن‌ها را بلاک یا بازگرداند.
سه موقعیت مخصوص به واحد گل میدانی و PAT (نقطه‌بعد‑تاچ‌داون) عبارتند از: کیکر (K یا PK)، هولدر (H) و اسنپر طولانی (LS). کار اسنپر طولانی اسنپ توپ فوتبال به هولدر است که آن را می‌گیرد و برای کیکر موقعیت می‌دهد. معمولاً در کیک‌آف هولدر وجود ندارد، زیرا توپ از روی تی کیک می‌شود؛ اما در شرایط خاص، مانند باد که مانع از ایستادن توپ بر روی تی می‌شود، ممکن است هولدر استفاده شود. بازیکنی که توپ را در تیم دریافت‌کننده می‌گیرد، «بازیکن بازگشت کیک‌آف» (KR) نامیده می‌شود.
موقعیت‌های مخصوص به پانت شامل پانتر (P)، اسنپر طولانی، آپ‌بک و گنر هستند. اسنپر طولانی توپ را مستقیماً به پانتر می‌سند، که سپس آن را قبل از برخورد به زمین می‌اندازد و کیک می‌کند. گنرها در خارج از خط قرار می‌گیرند و به سمت میدان می‌دوند تا بازیکن بازگشت پانت (PR) را تکل کنند. آپ‌بک‌ها کمی پشت خط اسکرِیمِج قرار می‌گیرند و محافظت اضافی برای پانتر فراهم می‌کنند.
قوانین
مقالهٔ اصلی: قوانین فوتبال آمریکایی
امتیازدهی
یک بازیکن برای Navy Midshipmen (پیراهن تیره) یک تاچ‌داون می‌زند در حالی که یک مدافع از Tulsa Golden Hurricane (به رنگ سفید) نگاه می‌کند. خط هدف با پیکلوون کوچک نارنجی علامت‌گذاری شده است.
در فوتبال، برنده تیمی است که در پایان بازی امتیاز بیشتری داشته باشد. روش‌های متعددی برای امتیازدهی وجود دارد. تاچ‌داون (TD) که شش امتیاز دارد، ارزشمندترین حرکت امتیازدهی در فوتبال آمریکایی است. تاچ‌داون زمانی رخ می‌دهد که توپ زنده به داخل، گرفته یا بازیابی شده در منطقهٔ انتهایی تیم حریف پیشروی کند. سپس تیم امتیازدهنده سعی می‌کند یک تبدیل (معمولاً به‌عنوان نقطه‌بعد‑تاچ‌داون یا PAT) انجام دهد که یک فرصت امتیازدهی تک است. این معمولاً از خط دو یا سه یاردی انجام می‌شود، بسته به سطح بازی. اگر PAT با یک کیک‌پلاس یا کیک‌دراپ از میان میله‌های گل عبور کند، یک امتیاز دارد که معمولاً «نقطهٔ اضافه» نامیده می‌شود. اگر PAT با چیزی که معمولاً یک تاچ‌داون است انجام شود، دو امتیاز دارد؛ این به‌عنوان تبدیل دو امتیازی شناخته می‌شود. به‌طور کلی، نقطهٔ اضافه تقریباً همیشه موفق است، در حالی که تبدیل دو امتیازی خطرناک‌تر است و احتمال شکست بیشتری دارد؛ بنابراین تلاش‌های نقطهٔ اضافه بسیار شایع‌تر از تلاش‌های تبدیل دو امتیازی هستند.
گل میدانی (FG) که سه امتیاز دارد، زمانی امتیاز می‌گیرد که توپ با کیک‌پلاس یا کیک‌دراپ از میان میله‌های گل دفاع عبور کند و از بالای میله‌های افقی عبور کند. در عمل، تقریباً تمام تلاش‌های گل میدانی با کیک‌پلاس انجام می‌شود. در حالی که کیک‌دراپ در روزهای اولیهٔ ورزش رایج بود، شکل توپ‌های مدرن باعث می‌شود که کیک‌دراپ به‌طور قابل‌اعتمادی انجام نشود. آخرین تلاش موفق کیک‌دراپ در NFL در سال 2006 بود؛ پیش از آن، آخرین کیک‌دراپ موفق در 1941 انجام شد. پس از یک تلاش PAT یا گل میدانی موفق، تیم امتیازدهنده باید توپ را به تیم دیگر کیک کند.
ایمنی (Safety) زمانی امتیاز می‌شود که حامل توپ در منطقهٔ انتهایی خود تکل شود. ایمنی‌ها دو امتیاز دارند که به دفاع تعلق می‌گیرد. علاوه بر این، تیمی که ایمنی را به‌دست آورده است باید توپ را از طریق یک کیک آزاد به تیم امتیازدهنده بزند.
زمین و تجهیزات
مقالهٔ اصلی: زمین فوتبال آمریکایی
یک زمین فوتبال همان‌طور که از پشت یک منطقهٔ انتهایی دیده می‌شود. میله‌های بلند و زرد نشان می‌دهند که توپ باید برای یک گل میدانی یا نقطهٔ اضافه موفق عبور کند. ناحیهٔ مستطیلی بزرگ با نام تیم علامت‌گذاری شده، منطقهٔ انتهایی است.
بازی‌های فوتبال بر روی یک زمین مستطیلی به طول 120 یارد (110 متر) و عرض 53 + 1⁄3 یارد (48.8 متر) انجام می‌شود. خطوطی که در انتهاها و کناره‌های زمین کشیده شده‌اند، به‌عنوان خط انتهایی و خطوط کناری شناخته می‌شوند. خطوط هدف 10 یارد (9.1 متر) از هر خط انتهایی به داخل کشیده شده‌اند.
پیلون‌های وزن‌دار در کنار خطوط کناری در گوشهٔ داخلی تقاطع با خطوط هدف و خطوط انتهایی قرار می‌گیرند. علامت‌های سفید بر روی زمین فاصلهٔ از منطقهٔ انتهایی را نشان می‌دهند. خطوط داخلی یا هش‌مارها خطوط کوتاه موازی هستند که هر 1 یارد (0.91 متر) را علامت‌گذاری می‌کنند. خطوط یاردی که می‌توانند تمام عرض زمین را پوشش دهند، هر 5 یارد (4.6 متر) یک‌بار علامت‌گذاری می‌شوند. یک خط به‌عرض یک یارد در هر انتهای زمین قرار دارد؛ این خط در بازی حرفه‌ای در مرکز خط دو یاردی و در بازی دانشگاهی در خط سه یاردی علامت‌گذاری می‌شود. اعداد نشان‌دهندهٔ فاصله از نزدیک‌ترین خط هدف به یارد بر روی هر دو طرف زمین هر ده یارد یک‌بار قرار می‌گیرند.
میله‌های هدف در مرکز صفحهٔ دو خط انتهایی قرار دارند. میلهٔ افقی این میله‌ها 10 فوت (3.0 متر) بالای زمین است، با ستون‌های عمودی در انتهای میلهٔ افقی که 18 فوت 6 اینچ (5.64 متر) از هم فاصله دارند برای بازی حرفه‌ای و دانشگاهی، و 23 فوت 4 اینچ (7.11 متر) برای بازی دبیرستانی. ستون‌ها به‌صورت عمودی 35 فوت (11 متر) در زمین‌های حرفه‌ای، حداقل 10 یارد (9.1 متر) در زمین‌های دانشگاهی و حداقل 10 فوت (3.0 متر) در زمین‌های دبیرستانی امتداد دارند. پایهٔ میله‌ها پددار است و نوارهای نارنجی معمولاً در نوک هر ستون قرار می‌گیرند تا قدرت و جهت باد را نشان دهند.
توپ فوتبال خود یک توپ سفیروید پرولات است که شبیه توپ‌های استفاده‌شده در راگبی یا فوتبال استرالیا است. برای نگه داشتن هوای فشرده درون آن، پیش از پیدایش لاستیک مصنوعی در داخل پوستهٔ چرمی، معمولاً از مثانهٔ خوک استفاده می‌شد. در تمام سطوح بازی، توپ به فشار 12 + 1⁄2 تا 13 + 1⁄2 psi (86 تا 93 kPa)، یا کمی زیر یک اتمسفر، باد می‌شود و وزن آن 14 تا 15 اونس (400 تا 430 g) است؛ جزئیات دقیق‌تر بسته به سطح بازی متفاوت است. در بازی حرفه‌ای، طول محوری توپ 11 تا 11 + 1⁄4 اینچ (28 تا 29 cm)، محیط طولی 28 تا 28 + 1⁄2 اینچ (71 تا 72 cm) و محیط کوتاه 21 تا 21 + 1⁄4 اینچ (53 تا 54 cm) است. در بازی‌های دانشگاهی و دبیرستانی، طول محوری 10 + 7⁄8 تا 11 + 7⁄16 اینچ (27.6 تا 29.1 cm)، محیط طولی 27 + 3⁄4 تا 28 + 1⁄2 اینچ (70 تا 72 cm) و محیط کوتاه 20 + 3⁄4 تا 21 + 1⁄4 اینچ (53 تا 54 cm) است.
مدت زمان و توقف‌های زمان
بازی‌های فوتبال در مجموع 60 دقیقه در بازی‌های حرفه‌ای و دانشگاهی طول می‌کشند و به دو نیمهٔ 30 دقیقه‌ای و چهار کوارتر 15 دقیقه‌ای تقسیم می‌شوند. بازی‌های فوتبال دبیرستانی 48 دقیقه طول دارند با دو نیمهٔ 24 دقیقه‌ای و چهار کوارتر 12 دقیقه‌ای. دو نیمه توسط یک دورهٔ نیمه‌وقت جدا می‌شوند و اولین و سومین کوارتر توسط یک استراحت کوتاه دنبال می‌شوند. پیش از شروع بازی، داور و کاپیتان هر تیم در میانه میدان برای پرتاب سکه ملاقات می‌کنند. تیم مهمان می‌تواند «سر» یا «دم» را صدا کند؛ برندهٔ پرتاب تصمیم می‌گیرد که توپ را دریافت کند یا کیک‌آف کند یا کدام دروازه را می‌خواهد دفاع کند. آن‌ها می‌توانند انتخاب خود را تا نیمهٔ دوم به تعویق بیندازند. مگر اینکه تیم برنده تصمیم به تعویق بگیرد، تیم بازنده گزینه‌ای که تیم برنده انتخاب نکرده است (دریافت، کیک یا انتخاب دروازه برای دفاع در نیمهٔ دوم) را برمی‌دارد. اکثر تیم‌ها ترجیح می‌دهند دریافت یا تعویق کنند، زیرا انتخاب کیک کردن توپ در آغاز بازی به تیم دیگر اجازه می‌دهد که دروازه‌ای را که می‌خواهد دفاع کند انتخاب کند.
تیم‌ها پس از اولین و سومین کوارتر دروازه‌ها را عوض می‌کنند. اگر یک داون در حال پیشرفت باشد وقتی کوارتر تمام می‌شود، بازی تا پایان داون ادامه می‌یابد. اگر تخلفات خاصی در حین بازی در حالی که زمان تمام شده باشد رخ دهد، کوارتر می‌تواند با یک داون بدون زمان تمدید شود.
بازی‌ها به‌دلیل توقف‌های بازی طولانی‌تر از زمان تعریف‌شده می‌شوند؛ متوسط زمان یک بازی NFL کمی بیش از سه ساعت است. زمان در یک بازی فوتبال توسط ساعت بازی اندازه‌گیری می‌شود. یک اپراتور مسئول شروع، توقف و کار با ساعت بازی بر اساس دستورالعمل‌های داور مربوطه است. یک ساعت بازی جداگانه برای نشان دادن مدت زمانی که حمله باید یک بازی را آغاز کند استفاده می‌شود. ساعت بازی پس از برخی توقف‌های اداری به 25 ثانیه تنظیم می‌شود و وقتی بازی بدون چنین توقف‌هایی ادامه دارد به 40 ثانیه تنظیم می‌شود. اگر حمله قبل از اینکه ساعت بازی «00» نشان دهد، بازی را آغاز نکند، تخلف «تاخیر بازی» برای حمله اعلام می‌شود.
پیشروی توپ و داون‌ها
کوارتر‌بک تیم Carolina Panthers، جیک دل‌هوم (شماره 17) در حال پرتاب پاس رو به جلو
دو روش اصلی برای پیشروی توپ توسط حمله وجود دارد: دویدن و پاس. در یک بازی معمولی، مرکز توپ را به‌صورت عقب‌گرد و بین پاهای خود به کوارتر‌بک می‌سپارد؛ این فرآیند اسنپ نام دارد. سپس کوارتر‌بک یا توپ را به رانینگ‌بک می‌دهد، پرتاب می‌کند یا با آن می‌دود. بازی زمانی تمام می‌شود که بازیکن با توپ تکل شود یا از خط خارج شود یا پاس بدون دریافت به زمین بخورد. پاس رو به جلو فقط زمانی قانونی است که پاس‌دهنده پشت خط اسکرِیمِج باشد؛ فقط یک پاس رو به جلو می‌توان در هر داون انجام داد. همانند راگبی، بازیکنان می‌توانند در هر لحظه از بازی توپ را به‌صورت عقب‌گرد پاس دهند.
حمله یک سری از چهار بازی را دریافت می‌کند که به‌عنوان داون‌ها شناخته می‌شوند. اگر حمله در چهار داون ده یارد یا بیشتر پیشروی کند، مجموعهٔ جدیدی از چهار داون به او داده می‌شود. اگر نتواند ده یارد پیشروی کند، مالکیت توپ به دفاع واگذار می‌شود. در اکثر موارد، اگر حمله به داون چهارم برسد، توپ را به تیم دیگر پانت می‌کند که باعث می‌شود آن‌ها از نقطه‌ای دورتر در میدان شروع کنند؛ اگر در محدودهٔ گل میدانی باشند، ممکن است به‌جای پانت سعی در گل میدانی داشته باشند. یک گروه از داوران، تیم زنجیره، هم‌زمان داون‌ها و اندازه‌گیری فواصل را پیگیری می‌کند. در تلویزیون، یک خط زرد به‌صورت الکترونیکی بر روی زمین نمایش داده می‌شود تا خط اولین داون را به بینندگان نشان دهد.
کیک کردن
کیکر Connor Barth از Tampa Bay Buccaneers سعی در گل میدانی دارد. این روش استاندارد برای گل میدانی یا نقطهٔ اضافه است.
دو دستهٔ کیک در فوتبال وجود دارد: کیک‌های اسکرِیمِج که می‌توانند توسط تیم حمله در هر داون از پشت یا روی خط اسکرِیمِج اجرا شوند، و کیک‌های آزاد. کیک‌های آزاد شامل کیک‌آف است که اولین و سومین کوارتر و اضافه‌وقت را آغاز می‌کند و پس از یک تلاش یا گل میدانی موفق می‌آید؛ کیک ایمنی پس از ایمنی می‌آید.
در کیک‌آف، توپ در خط 35 یاردی تیم کیک‌کننده در بازی‌های حرفه‌ای و دانشگاهی و در خط 40 یاردی در بازی‌های دبیرستانی قرار می‌گیرد. توپ می‌تواند دراپ‌کیک یا کیک‌پلاس باشد. اگر کیک‌پلاس انتخاب شود، توپ می‌تواند بر روی زمین یا روی تی قرار گیرد؛ در هر دو حالت می‌توان از هولدر استفاده کرد. در کیک ایمنی، تیم کیک‌کننده توپ را از خط 20 یاردی خود کیک می‌کند. آن‌ها می‌توانند پانت، دراپ‌کیک یا کیک‌پلاس کنند، اما در بازی حرفه‌ای نمی‌توان از تی استفاده کرد. هر عضو تیم دریافت‌کننده می‌تواند توپ را بگیرد یا پیشروی کند. توپ می‌تواند پس از عبور حداقل ده یارد و تماس با زمین یا تماس با هر عضو تیم دریافت‌کننده توسط تیم کیک‌کننده بازیابی شود.
سه نوع کیک اسکرِیمِج شامل کیک‌پلاس، دراپ‌کیک و پانت هستند. فقط کیک‌پلاس و دراپ‌کیک می‌توانند امتیاز بدهند. کیک‌پلاس روش استاندارد برای کسب امتیاز است، زیرا شکل نوک‌دار توپ باعث می‌شود دراپ‌کیک به‌طور قابل‌اعتمادی انجام نشود. پس از یک کیک اسکرِیمِج، تیم کیک‌کننده فقط می‌تواند توپ را پیشروی کند اگر توپ را در خط اسکرِیمِج گرفته یا بازیابی کند. اگر توپ توسط تیم کیک‌کننده پس از این خط لمس یا بازیابی شود، در نقطه‌ای که لمس شده مرده می‌شود. تیم کیک‌کننده از مداخله در فرصت دریافت‌کننده برای گرفتن توپ منع شده است. تیم دریافت‌کننده می‌تواند برای یک «فری‌کچ» سیگنال بدهد که دفاع را از بلاک یا تکل دریافت‌کننده منع می‌کند. بازی به‌سرعتی که توپ گرفته شد تمام می‌شود و توپ نمی‌تواند پیشروی کند.
داوران و تخلفات
همچنین ببینید: داور (فوتبال آمریکایی)، تیم زنجیره، و جریمه (فوتبال گریدیرون)
داوران در میانه میدان
داوران از زنجیره‌ها برای اندازه‌گیری اولین داون استفاده می‌کنند. در اینجا، توپ کمی کوتاه‌تر از میله است و بنابراین کوتاه‌تر از اولین داون است.
یک جعبهٔ نشانگر داون مدرن بر روی یک میله نصب شده و برای علامت‌گذاری خط اسکرِیمِج فعلی استفاده می‌شود. عدد روی نشانگر با یک دایال تغییر می‌کند.
داوران مسئول اجرای قوانین بازی و نظارت بر ساعت هستند. همهٔ داوران سوت دارند و پیراهن‌های راه‌راه سیاه‑سفید و کلاه‌های سیاه می‌پوشند به‌جز داور اصلی که کلاهش سفید است. هر یک یک پرچم زرد وزن‌دار دارند که به‌زمین پرتاب می‌شود تا نشان دهد تخلفی رخ داده است. داوری که چندین تخلف را مشاهده می‌کند، کلاه خود را به‌عنوان سیگنال ثانویه می‌اندازد. زنان می‌توانند به‌عنوان داور عمل کنند؛ سارا توماس در سال 2015 اولین داور زن NFL شد. هفت داور (در یک تیم هفت‌نفره استاندارد؛ سطوح پایین‌تر تا سطح دانشگاهی از داوران کمتری استفاده می‌کنند) هر کدام مسئولیت‌های متفاوتی دارند:
داور اصلی پشت و کنار بازیکنان حمله قرار دارد. داور اصلی نظارت و کنترل بازی را بر عهده دارد و مرجع امتیاز، شمارهٔ داون و هر تفسیر قانونی در بحث با سایر داوران است. داور تمام جریمه‌ها را اعلام می‌کند و تخلف را با کاپیتان تیم خاطی بحث می‌کند، برای ضربات غیرقانونی به کوارتر‌بک نظارت می‌کند، درخواست اندازه‌گیری اولین داون را می‌کند و هر زمان بازیکنی اخراج شد، سرمربی را مطلع می‌سازد. داور در سمت بازوی پاس کوارتر‌بک قرار می‌گیرد. در اکثر بازی‌ها، داور مسئول قرار دادن توپ قبل از یک بازی اسکرِیمِج است.
داور دوم (Umpire) در پشت‌خط دفاعی قرار دارد، به‌جز در NFL که داور دوم به‌صورت افقی در سمت مخالف ترکیب قرار می‌گیرد. داور دوم بازی را در خط اسکرِیمِج نظارت می‌کند تا اطمینان یابد که بیش از 11 بازیکن حمله قبل از اسنپ در زمین نیستند و هیچ بازیکن خط حمله به‌طور غیرقانونی در خط پاس حضور ندارد. داور دوم تماس بین بازیکنان خط حمله و دفاع را نظارت می‌کند و اکثر جریمه‌های هولدینگ را اعلام می‌کند. داور دوم تعداد زمان‌اوت‌ها، برندهٔ پرتاب سکه و امتیاز بازی را ثبت می‌کند. او همچنین به داور اصلی در موقعیت‌های مربوط به مالکیت توپ نزدیک به خط اسکرِیمِج کمک می‌کند، تعیین می‌کند آیا تجهیزات بازیکن قانونی است یا نه و توپ‌های خیس را قبل از اسنپ خشک می‌کند اگر بازی در باران باشد.
داور پشتی (Back Judge) عمیقاً در پشت‌خط دفاعی، پشت داور دوم قرار دارد. داور پشتی اطمینان می‌یابد که تیم دفاعی بیش از 11 بازیکن در زمین ندارد و تعیین می‌کند آیا دریافت‌ها قانونی هستند، آیا گل میدانی یا تلاش‌های نقطهٔ اضافه موفق هستند و آیا تخلف مداخله در پاس رخ داده است یا نه. داور پشتی همچنین مسئول ساعت بازی، زمان بین هر بازی، زمانی که ساعت بازی قابل مشاهده نیست، است.
سرخط‌دار/داور داون (Head Linesman/Down Judge) در یک انتهای خط اسکرِیمِج قرار دارد. سرخط‌دار/داور داون به‌دنبال هر تخلف خط اسکرِیمِج و استفادهٔ غیرقانونی از دست‌ها می‌گردد و به داور خط در فراخوانی تخلفات جابجایی یا حرکت غیرقانونی کمک می‌کند. سرخط‌دار/داور داون همچنین در تماس‌های خارج از مرز که در سمت خود میدان رخ می‌دهد حکم می‌دهد، تیم زنجیره را نظارت می‌کند و پیشرفت پیش‌روی رانینگ‌بک را زمانی که بازی به‌صورت صدا‌دار متوقف می‌شود، علامت‌گذاری می‌کند.
داور کناری (Side Judge) بیست یارد پایین از سرخط‌دار قرار دارد. داور کناری عمدتاً وظایف داور میدانی را تکرار می‌کند. در تلاش‌های گل میدانی و نقطهٔ اضافه، داور کناری به‌صورت افقی در کنار داور دوم قرار می‌گیرد.
داور خط (Line Judge) در انتهای خط اسکرِیمِج، مقابل سرخط‌دار قرار دارد. او تعویض بازیکنان، خط اسکرِیمِج در پانت‌ها و زمان‌بندی بازی را نظارت می‌کند. داور خط به داور اصلی اطلاع می‌دهد وقتی زمان در پایان یک کوارتر تمام می‌شود و به سرمربی تیم میزبان اطلاع می‌دهد وقتی پنج دقیقه تا نیمه‌وقت باقی مانده است. در NFL، داور خط همچنین به داور اصلی اطلاع می‌دهد وقتی دو دقیقه تا نیمه‌وقت باقی مانده است. اگر ساعت خراب شود یا غیرقابل استفاده باشد، داور خط به‌عنوان زمان‌سنج رسمی عمل می‌کند.
داور میدانی (Field Judge) بیست یارد پایین از داور خط قرار دارد. داور میدانی ساعت بازی را نظارت و کنترل می‌کند، تعداد بازیکنان دفاعی در زمین را می‌شمارد و به‌دنبال مداخلهٔ پاس توسط بازیکنان حمله و استفادهٔ غیرقانونی از دست‌ها توسط بازیکنان حمله می‌گردد. داور میدانی همچنین تصمیم‌گیری‌های مربوط به دریافت‌ها، بازیابی‌ها، محل توپ وقتی بازیکن خارج از مرز می‌شود و لمس غیرقانونی توپ‌های فامبل که از خط اسکرِیمِج عبور کرده‌اند را انجام می‌دهد. در تلاش‌های گل میدانی و نقطهٔ اضافه، داور میدانی زیر ستون مقابل داور پشتی مستقر است.
قاضی مرکزی (Center Judge) یک داور هشتم است که فقط در بالاترین سطح فوتبال دانشگاهی استفاده می‌شود. قاضی مرکزی به‌صورت افقی در کنار داور اصلی قرار می‌گیرد، همان‌طور که داور دوم در NFL انجام می‌دهد. قاضی مرکزی مسئول قرار دادن توپ پس از هر بازی است و بسیاری از مسئولیت‌های داور اصلی را دارد، به‌جز اعلام جریمه‌ها.
یک مجموعهٔ دیگر از داوران، تیم زنجیره، مسئول جابجایی زنجیره‌ها هستند. زنجیره‌ها، متشکل از دو چوب بزرگ با زنجیره‌ای 10 یاردی بین آن‌ها، برای اندازه‌گیری اولین داون استفاده می‌شوند. تیم زنجیره در طول بازی در کنار خطوط می‌ماند، اما اگر داوران درخواست کنند، زنجیره‌ها را به‌سرعت به میدان می‌آورند تا اندازه‌گیری کنند. یک تیم زنجیره معمولاً حداقل سه نفر دارد—دو عضو زنجیره هر یک از دو چوب را نگه می‌دارند، در حالی که نفر سوم نشانگر داون را نگه می‌دارد. نشانگر داون، یک چوب بزرگ با یک دایال روی آن است که پس از هر بازی چرخانده می‌شود تا داون فعلی را نشان دهد و معمولاً به‌محل تقریبی توپ منتقل می‌شود. سیستم زنجیره بیش از 100 سال استفاده شده و به‌عنوان معیاری دقیق برای فاصله در نظر گرفته می‌شود و به‌ندرت از سوی هر دو طرف مورد انتقاد قرار می‌گیرد.
ایمنی و سلامت مغز
همچنین ببینید: تجهیزات حفاظتی در فوتبال گریدیرون و مسائل بهداشتی در فوتبال آمریکایی
وینس آگنو با کلاه‌خود و پدهای شانه و ران زیر یونیفرم خود
فوتبال یک ورزش تمام‌تماس است و صدمات نسبتاً شایع هستند. بیشتر صدمات در طول تمرینات رخ می‌دهند، به‌ویژه آن‌هایی که شامل تماس بین بازیکنان می‌شود. برای سعی در پیشگیری از صدمات، بازیکنان ملزم به پوشیدن مجموعه‌ای از تجهیزات هستند. حداقل بازیکنان باید کلاه ایمنی فوتبال و مجموعه‌ای از پدهای شانه داشته باشند، اما لیگ‌های مختلف ممکن است پدهای اضافی مانند پدهای ران و محافظ، پدهای زانو، محافظ سینه و محافظ دندان را نیز الزامی کنند. بیشتر صدمات در اندام‌های تحتانی، به‌ویژه زانو رخ می‌دهد، اما تعداد قابل‌توجهی از صدمات به اندام‌های فوقانی نیز می‌رسد. رایج‌ترین انواع صدمات شامل کشیدگی‌ها، پیچ‌خوردگی‌ها، کبودی‌ها، شکستگی‌ها، دررفتگی‌ها و ضربه‌های مغزی (کونکشن) هستند.
ضربه‌های مغزی مکرر (و احتمالاً ضربه‌های زیر‌حجم‌ساز) می‌توانند خطر ابتلا به CTE (آسیب مزمن مغزی ناشی از ضربه) و مشکلات سلامت روانی مانند زوال عقل، بیماری پارکینسون و افسردگی را در زندگی بعدی افزایش دهند. ضربه‌های مغزی اغلب ناشی از تماس کلاه‑به‑کلاه یا تماس بالاتنه بین بازیکنان مخالف هستند، اگرچه کلاه‌ها از صدمات جدی‌تری مانند شکستگی جمجمه جلوگیری کرده‌اند. برنامه‌های مختلفی برای کاهش ضربه‌های مغزی با کاهش دفعات ضربه‌های کلاه‑به‑کلاه تلاش می‌کنند؛ برنامهٔ «Heads Up Football» سازمان USA Football هدف دارد ضربه‌های مغزی در فوتبال جوانان را با آموزش مربیان و بازیکنان دربارهٔ علائم ضربه مغزی، روش صحیح پوشیدن تجهیزات فوتبال و اطمینان از تناسب آن، و روش‌های تکل مناسب که از تماس کلاه‑به‑کلاه جلوگیری می‌کند، کاهش دهد. با این حال، مطالعه‌ای در مجلهٔ Orthopaedic Journal of Sports Medicine نشان داد که «Heads Up Football» مؤثر نبوده است؛ همان مطالعه اشاره کرد که اصلاحات گسترده‌تر اجراشده توسط Pop Warner Little Scholars و تیم‌های عضو آن، به‌طور قابل‌توجهی نرخ ضربه‌های مغزی را کاهش داده‌اند.
یک مطالعهٔ 2018 توسط سیستم بهداشت VA Boston و دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون نشان داد که فوتبال تکل قبل از سن 12 سالگی با شروع زودتر علائم CTE مرتبط است، اما با شدت علائم ارتباطی ندارد. به‌طور خاص، هر سال بازی فوتبال تکل زیر 12 سال، پیش‌بینی می‌کند که شروع زودتر مشکلات شناختی، رفتاری و خلقی به‌متوسط دو و نیم سال زودتر رخ دهد.
لیگ‌ها و مسابقات
یک بازی فوتبال دبیرستانی
لیگ ملی فوتبال (NFL) و انجمن ورزشی ملی کالج‌ها (NCAA) پرطرفدارترین لیگ‌های فوتبال در ایالات متحده هستند. لیگ ملی فوتبال در سال 1920 تأسیس شد و از آن زمان به بزرگ‌ترین و پرطرفدارترین ورزش در ایالات متحده تبدیل شده است. NFL بالاترین متوسط حضور تماشاگران را در میان تمام لیگ‌های ورزشی جهان دارد، با متوسط حضور 66,960 نفر در طول فصل NFL 2011. بازی قهرمانی NFL به‌نام سوپر بول شناخته می‌شود و از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی باشگاهی در سراسر جهان است. این بازی بین قهرمانان کنفرانس ملی فوتبال (NFC) و کنفرانس فوتبال آمریکایی (AFC) برگزار می‌شود و برندهٔ آن جام وینس لومباردی را دریافت می‌کند.
فوتبال دانشگاهی سومین ورزش پرطرفدار در ایالات متحده است، پس از بیسبال حرفه‌ای و فوتبال حرفه‌ای. NCAA، بزرگ‌ترین سازمان کالج، به سه بخش تقسیم می‌شود: بخش I، بخش II و بخش III. فوتبال بخش I به دو زیرمجموعه تقسیم می‌شود: بخش فوتبال باؤل (FBS) و بخش فوتبال قهرمانی (FCS). قهرمانان هر سطح بازی از طریق سیستم‌های پلی‌آف تحت نظارت NCAA تعیین می‌شوند؛ در حالی که قهرمان بخش I‑FBS تاریخی توسط نظرسنجی‌ها و سیستم‌های رتبه‌بندی مختلف تعیین می‌شد، این زیرمجموعه در سال 2014 یک سیستم پلی‌آف چهار تیمه اتخاذ کرد.
فوتبال دبیرستانی پرطرفدارترین ورزش در ایالات متحده است که توسط پسران انجام می‌شود؛ بیش از 1.1 میلیون پسر از سال 2007 تا 2008 در این ورزش شرکت کردند بر اساس نظرسنجی فدراسیون ملی انجمن‌های دبیرستانی (NFHS). اختلاف واضحی بین مشارکت پسران و دختران در فوتبال جوانان وجود دارد. تنها یک لیگ فوتبال جوانان در ایالات متحده برای دختران وجود دارد، GFL. NFHS بزرگ‌ترین سازمان برای فوتبال دبیرستانی است، با انجمن‌های عضو در تمام 50 ایالت و همچنین دیستریک کلمبیا. USA Football نهاد حاکم بر فوتبال جوانان و آماتور است و Pop Warner Little Scholars بزرگ‌ترین سازمان برای فوتبال جوانان است.
سایر لیگ‌های حرفه‌ای
لیگ‌های رقیب
موفق‌ترین لیگ که مستقیماً با NFL رقابت کرد، لیگ فوتبال آمریکایی (AFL) بود که از 1960 تا 1969 وجود داشت. AFL در سال 1964 به رقیب مهمی تبدیل شد قبل از امضای قرارداد تلویزیونی پنج ساله و 36 میلیون دلار با NBC. تیم‌های AFL شروع به امضای بازیکنان NFL کردند و محبوبیت لیگ رشد کرد تا بتواند NFL را به چالش بکشد. دو لیگ در فصل 1970 ادغام شدند و تمام تیم‌های AFL به NFL پیوستند. لیگ قبلی، کنفرانس فوتبال تمام‌امریکایی (AAFC) از 1946 تا 1949 فعال بود. پس از انحلال آن، دو تیم AAFC، کلیولند براونز و سانفرانسیسکو 49ers، به NFL پیوستند؛ تیم دیگری، بالتیمور کولتز به لیگ پیوست اما پس از یک سال در NFL منحل شد.
سعی‌های دیگر برای ایجاد لیگ‌های رقیب پس از ادغام AFL با NFL در 1970 کمتر موفق بودند، زیرا حقوق بازیکنان حرفه‌ای و قراردادهای تلویزیونی NFL به‌طور چشمگیری افزایش یافت و لیگ‌های دیگر نتوانستند به‌سطح شهرهای بزرگ دست یابند. لیگ جهانی فوتبال (WFL) دو فصل در 1974 و 1975 بازی کرد، اما با مشکلات مالی شدید مواجه شد و نتوانست بازیکنان خود را پرداخت کند. در دومین و آخرین فصل، WFL سعی کرد رتبه اعتباری پایداری ایجاد کند، اما قبل از تکمیل فصل منحل شد. لیگ فوتبال ایالات متحده (USFL) سه فصل از 1983 تا 1985 فعالیت کرد. این لیگ در ابتدا به‌عنوان لیگ رقیب در نظر گرفته نشده بود، اما ورود مالکان که به دنبال جذب استعدادهای بزرگ و به چالش کشیدن NFL بودند، منجر به افزایش دستمزدها و خسارات مالی شد. یک دعوی ضد انحصار 1.5 میلیارد دلاری علیه NFL موفق شد، اما لیگ تنها 1 دلار خسارت دریافت کرد که به‌صورت خودکار به 3 دلار تحت قانون ضد انحصار افزایش یافت.
لیگ‌های تکمیلی ملی
XFL اصلی، که در 2001 توسط وینس مک‌ماهون ایجاد شد، تنها یک فصل دوام آورد. با وجود قراردادهای تلویزیونی با NBC و UPN و انتظارات بالا، XFL به‌دلیل کیفیت پایین بازی و استفاده از ترفندهای نمایشی کشتی حرفه‌ای که در ابتدا رتبه‌ها و حضور تماشاگران را بالا برد، سقوط کرد. XFL در 2020 دوباره راه‌اندازی شد. اما پس از تنها پنج هفته بازی، عملیات لیگ به‌دلیل همه‌گیری مداوم COVID‑19 به‌تدریج به پایان رسید و در 13 آوریل اعلام ورشکستگی کرد. لیگ فوتبال متحد (UFL) در 2009 آغاز شد اما پس از تعلیق فصل 2012 به‌دلیل کاهش علاقه و عدم پوشش تلویزیونی بزرگ منحل شد. لیگ Alliance of American Football کمتر از یک فصل دوام آورد و نتوانست سرمایه‌گذاران را حفظ کند.
بازی‌های بین‌المللی
بازیکنان یکی از بخش‌های جوانان برنامهٔ فوتبال Borregos Salvajes از مؤسسهٔ فناوری و آموزش عالی مونتری، مکزیک سیتی
فوتبال آمریکایی لیگ‌های خود را در سراسر جهان دارد، اما هنوز به موفقیت و محبوبیت بین‌المللی سایر ورزش‌های آمریکایی مانند بیسبال یا بسکتبال نرسیده است؛ این ورزش در بقیهٔ آمریکای شمالی، اروپا، برزیل و ژاپن پیروان رو به رشدی دارد. این ورزش ورزش المپیک نیست، اما در المپیک تابستانی 1932 به‌عنوان ورزش نمایشی حضور داشت. در سطح بین‌المللی، کانادا، مکزیک و ژاپن به‌عنوان سطح دوم در نظر گرفته می‌شوند، در حالی که اتریش، آلمان و فرانسه در سطح سوم قرار می‌گیرند. این کشورها بسیار پایین‌تر از ایالات متحده هستند که در سطح بین‌المللی تسلط دارد.
NFL اروپا، لیگ توسعه‌ای NFL، از 1991 تا 1992 و سپس از 1995 تا 2007 فعالیت کرد. در زمان بسته شدن آن، NFL اروپا پنج تیم در آلمان و یک تیم در هلند داشت. در آلمان، لیگ فوتبال آلمانی (GFL) 16 تیم دارد و بیش از 40 فصل فعالیت می‌کند، با بازی قهرمانی لیگ که German Bowl نام دارد. این لیگ در ساختار ارتقا‑پایین‌آمدن با German Football League 2 (GFL2) که نیز 16 تیم دارد، عمل می‌کند. لیگ BIG6 European Football League به‌عنوان قهرمانی قاره‌ای برای اروپا عمل می‌کند و بین شش تیم برتر اروپایی رقابت می‌کند.
بریتانیا نیز در طول دورهٔ NFL Europe چند تیم داشت. این افزایش محبوبیت ورزش باعث شد NFL در سال 2007 به این کشور بازگردد و اکنون سری بین‌المللی NFL در لندن برگزار می‌کند که در حال حاضر شامل چهار بازی فصل عادی است. علاقه و رشد مستمر در هر دو ورزش و سری باعث شکل‌گیری احتمال ایجاد یک تیم NFL در لندن شده است.
یک سیستم لیگ فوتبال آمریکایی در بریتانیا، BAFANL، از 1983 تحت عناوین مختلف فعالیت می‌کند. در حال حاضر 70 تیم در سطوح مختلف فوتبال تماس‌دار در بریتانیا فعالیت می‌کنند که هدف آن ارتقا به بخش بالاتر است؛ تیم‌های بخش برتر برای بردن Britbowl، مسابقهٔ باؤل سالانهٔ فوتبال بریتانیا که از 1985 برگزار می‌شود، رقابت می‌کنند. در سال 2007، لیگ فوتبال آمریکایی دانشگاهی بریتانیا (BUAFL) تأسیس شد. از 2008، BUAFL به‌صورت رسمی با لیگ ملی فوتبال (NFL) از طریق سازمان شریک NFL UK مرتبط شد. در سال 2012، لیگ و تیم‌های BUAFL به BUCS ملحق شدند پس از اینکه فوتبال آمریکایی به‌عنوان یک ورزش رسمی BUCS شناخته شد. در دورهٔ 2007 تا 2014، BUAFL از 42 تیم و 2,460 شرکت‌کننده به 75 تیم و بیش از 4,100 نفر درگیر رشد کرد.
فدراسیون‌های فوتبال آمریکایی در آفریقا، قاره‌ها، آسیا، اروپا و اقیانوسیه حضور دارند؛ در مجموع 75 فدراسیون ملی فوتبال تا سال 2023 وجود دارد. فدراسیون بین‌المللی فوتبال آمریکایی (IFAF)، یک نهاد حاکم بین‌المللی متشکل از فدراسیون‌های قاره‌ای، مسابقاتی مانند قهرمانی جهان IFAF، قهرمانی جهان زنان IFAF، قهرمانی جهان U‑19 IFAF و قهرمانی جهان فوتبال پرچمی را برگزار می‌کند. IFAF همچنین مسابقهٔ سالانه International Bowl را سازماندهی می‌کند. IFAF از کمیتهٔ بین‌المللی المپیک (IOC) به‌صورت موقت به‌عنوان یک ورزش شناخته شده است. چند مانع عمده بر سر راه هدف IFAF برای کسب وضعیت ورزش المپیک وجود دارد؛ این شامل مشارکت عمدهٔ مردان در بازی‌های بین‌المللی و برنامهٔ سه‌هفته‌ای کوتاه المپیک است. اندازهٔ بزرگ تیم‌ها نیز دشواری دیگری است، زیرا محدودیت 10,500 ورزشکار و مربی در المپیک وجود دارد. فوتبال آمریکایی همچنین با مشکل کمبود دیده‌شدن جهانی مواجه است. نایجل ملویل، مدیرعامل USA Rugby، اشاره کرد که «فوتبال آمریکایی به‌عنوان یک ورزش در سطح جهانی شناخته می‌شود، اما در سطح جهانی بازی نمی‌شود». برای حل این مشکلات، تلاش‌های بزرگی برای ترویج فوتبال پرچمی، نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ فوتبال آمریکایی، در سطح بین‌المللی انجام شده است. فوتبال پرچمی برای حضور در المپیک تابستانی 2028 فهرست شده است، منتظر تأیید نهایی توسط کمیتهٔ بین‌المللی المپیک.
محبوبیت و تأثیر فرهنگی
ایالات متحده
مقالهٔ اصلی: فوتبال آمریکایی در ایالات متحده
تیم Boise State Broncos اولین تیم فوتبالی بود که در سال 1986 یک میدان آبی طراحی کرد.
«بیسبال هنوز به‌عنوان سرگرمی ملی شناخته می‌شود، اما فوتبال به‌مراتب ورزش محبوب‌تری در جامعهٔ آمریکایی است»، به گفتهٔ شون مک‌آدام از ESPN.com. در یک نظرسنجی 2014 توسط Harris Interactive، فوتبال حرفه‌ای به‌عنوان پرطرفدارترین ورزش رتبه‌بندی شد و فوتبال دانشگاهی سومین پس از فوتبال حرفه‌ای و بیسبال بود؛ 46 ٪ از شرکت‌کنندگان برخی از اشکال این بازی را به‌عنوان ورزش مورد علاقهٔ خود رتبه‌بندی کردند. فوتبال حرفه‌ای از سال 1985 به‌عنوان پرطرفدارترین ورزش در نظرسنجی‌ها قرار داشته است، زمانی که برای اولین بار از بیسبال پیشی گرفت. فوتبال حرفه‌ای بیشتر در میان ساکنان شرق ایالات متحده و مناطق روستایی محبوب است، در حالی که فوتبال دانشگاهی بیشتر در جنوب ایالات متحده و میان افراد دارای مدرک تحصیلات تکمیلی و پسادکتری محبوب است. فوتبال همچنین پرطرفدارترین ورزش برای ورزشکاران دبیرستانی و دانشگاهی در ایالات متحده است. تا سال 2022، بنیاد ملی فوتبال گزارش داد که نزدیک به 1.04 میلیون ورزشکار دبیرستانی این ورزش را انجام می‌دهند، به‌همراه 81,000 ورزشکار دانشگاهی در NCAA و NAIA؛ در مقایسه، دومین ورزش پرطرفدار، بسکتبال، حدود 920,000 شرکت‌کننده در دبیرستان و 63,000 در دانشگاه داشت.
سوپر بول پرطرفدارترین رویداد ورزشی تک‌روزه در ایالات متحده است و از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی باشگاهی جهان از نظر تماشای تلویزیونی است. NFL در سال 2022 حدود 12 میلیارد دلار درآمد داشت. بازی‌های سوپر بول هشت تا ده پربیننده‌ترین پخش‌های تاریخ آمریکا را شامل می‌شود؛ سوپر بول LVII که در 12 فوریه 2023 برگزار شد، توسط 115.1 میلیون آمریکایی تماشا شد و دومین پرتماشاگر پس از فرود ماه Apollo 11 (125 میلیون بیننده) است.
فوتبال آمریکایی نقش مهمی در فرهنگ آمریکایی دارد. روز برگزاری سوپر بول به‌عنوان یک تعطیلات ملی غیررسمی در نظر گرفته می‌شود و در بخش‌هایی از کشور مانند تگزاس، این ورزش به‌عنوان یک دین مقایسه می‌شود. فوتبال همچنین به سایر تعطیلات مرتبط است؛ روز سال نو به‌طور سنتی تاریخ برگزاری چندین باؤل فوتبال دانشگاهی، از جمله Rose Bowl، است. با این حال، اگر روز سال نو یکشنبه باشد، باؤل‌ها به تاریخ دیگری منتقل می‌شوند تا با برنامهٔ معمول NFL در یکشنبه تداخل نداشته باشند. فوتبال شکرگزاری یک سنت دیگر آمریکایی است که میزبان بسیاری از بازی‌های دبیرستانی، دانشگاهی و حرفه‌ای است. قوانین ضمنی مانند بازی کردن در درد و فداکاری برای تیم در فرهنگ فوتبال ترویج می‌شود.


تفاوت بین فوتبال آمریکایی و فوتبال (فوتبال بین‌المللی) در اینجا به تفصیل توضیح داده شده است.

فوتبال یک اصطلاح کلی است که برای بسیاری از ورزش‌ها استفاده می‌شود. فوتبال آمریکایی که در ایالات متحده و کانادا به عنوان فوتبال شناخته می‌شود و همچنین به عنوان گریدیرون شناخته می‌شود، یک ورزش تیمی است که توسط دو تیم ۱۱ نفره در یک زمین مستطیلی با دروازه در هر انتها بازی می‌شود.

فوتبال یا فوتبال انجمن، که معمولاً در سراسر جهان به جز ایالات متحده و کانادا به عنوان فوتبال شناخته می‌شود، یک ورزش تیمی است که با یک توپ کروی بین دو تیم ۱۱ نفره بازی می‌شود. تقریباً ۲۵۰ میلیون بازیکن در بیش از ۲۰۰ کشور و وابستگی آن را به محبوب‌ترین ورزش جهان تبدیل کرده است.

داوطلبان می‌توانند هنگام آماده شدن برای بخش امور جاری آزمون IAS، به مقاله زیر مراجعه کنند.

فوتبال در مقابل فوتبال - تحلیل تطبیقی

در زیر تفاوت‌های بین فوتبال و فوتبال در قالب جدول ارائه شده است. داوطلبان می‌توانند به جدول زیر مراجعه کرده و تفاوت‌های دو مورد را تجزیه و تحلیل کنند:

فوتبال (فوتبال آمریکایی) فوتبال
فوتبال یک اصطلاح کلی است که برای اشاره به بسیاری از ورزش‌هایی استفاده می‌شود که از پا و دست برای گلزنی استفاده می‌کنند. فوتبال انجمن، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، راگبی، فوتبال گیلیک، فوتبال گریدیرون. در بیشتر نقاط جهان، فوتبال به معنای فوتبال است و در آمریکا، فوتبال به معنای فوتبال آمریکایی است. فوتبال اصطلاحی است که در آمریکا، کانادا و استرالیا برای اشاره به محبوب‌ترین ورزش جهانی یعنی فوتبال که به عنوان فوتبال انجمن نیز شناخته می‌شود، استفاده می‌شود. اولین مسابقه فوتبال آمریکایی بین ۲ تیم کالج در ۶ نوامبر ۱۸۶۹ بین راتگرز و پرینستون برگزار شد. اولین مسابقه بین‌المللی فوتبال/فوتبال که توسط فیفا به رسمیت شناخته شد، بین اسکاتلند و انگلیس برگزار شد. این مسابقه در ۳۰ نوامبر ۱۸۷۲ برگزار شد. فوتبال آمریکایی عمدتاً در آمریکا و کانادا بازی می‌شود. فوتبال یا فوتبال انجمن محبوب‌ترین ورزشی است که در بیشتر کشورها بازی می‌شود. در فوتبال آمریکایی، توپ به شکل یک بیضی کشیده است. محیط توپ در مرکز ۵۶ سانتی‌متر و طول توپ ۲۸ سانتی‌متر است. وزن توپ ۰.۸۷۵ پوند است. توپ‌های فوتبال کروی هستند. محیط توپ فوتبال بین ۶۸ سانتی‌متر و ۷۰ سانتی‌متر است. فشار در توپ فوتبال بین ۸.۵ تا ۱۵.۶ پوند بر اینچ مربع است. وزن توپ فوتبال در محدوده ۴۱۰ گرم تا ۴۵۰ گرم است. در فوتبال آمریکایی زمین حدود ۱۱۰ متر طول و حدود ۵۰ متر عرض دارد. طول زمین فوتبال در محدوده ۱۰۰ تا ۱۱۰ متر و عرض آن در محدوده ۶۴ متر تا ۷۵ متر است. در فوتبال آمریکایی مسابقه به ۴ کوارتر ۱۵ دقیقه‌ای تقسیم می‌شود. بعد از کوارتر دوم یک استراحت نیمه‌وقت وجود خواهد داشت. بازی می‌تواند به طور مکرر متوقف شود. در فوتبال مسابقه ۹۰ دقیقه است و به ۲ نیمه ۴۵ دقیقه‌ای تقسیم می‌شود. بعد از نیمه اول ۴۵ دقیقه‌ای یک وقفه در مسابقه وجود خواهد داشت. بسته به نوع مسابقات و مراحل مسابقات، اگر مسابقات در پایان ۹۰ دقیقه به تساوی برسند، وقت اضافه در نظر گرفته می‌شود و اگر باز هم به تساوی برسند، مسابقه با ضربات پنالتی تعیین خواهد شد. هدف در فوتبال آمریکایی کسب امتیاز است. امتیازات می‌توانند با شوت کردن توپ بین دروازه به نام گل میدانی به دست آیند. امتیازات همچنین می‌توانند با حمل توپ فراتر از خط لمس حریف به دست آیند. توپ با دست حمل می‌شود. هر بار که توپ فراتر از خط لمس حمل شود، به آن تاچ‌داون می‌گویند. هدف در فوتبال گلزنی است. ۱ گل زمانی به دست می‌آید که توپ از خط دروازه عبور کند، می‌توان آن را از طریق گل‌های میدانی، ضربات کرنر، ضربات آزاد یا پنالتی به ثمر رساند. از دست‌ها برای گلزنی یا پاس دادن توپ استفاده نمی‌شود. فقط پا، سر یا سینه می‌توانند برای پاس دادن یا گلزنی استفاده شوند. یک دروازه‌بان وجود دارد که هدف آن جلوگیری از گلزنی تیم مقابل با جلوگیری از عبور توپ از خط دروازه است. خطوط مشخص شده در امتداد انتهای و طرفین زمین به عنوان خطوط انتهایی و خطوط کناری شناخته می‌شوند. خطوط گل ۱۰ یارد (۹.۱ متر) به سمت داخل از هر خط انتهایی مشخص شده‌اند. خطوط یارد که می‌توانند در عرض زمین امتداد داشته باشند، هر ۵ یارد (۴.۶ متر) مشخص شده‌اند. یک خط یک یاردی در هر انتهای زمین قرار داده شده است. اعدادی که فاصله تا نزدیکترین خط گل را به یارد نشان می‌دهند، در هر ۱۰ یارد در هر دو طرف زمین قرار داده شده‌اند. دروازه‌ها در مرکز صفحه دو خط انتهایی قرار دارند. میله عرضی این پست‌ها ۳ متر بالاتر از زمین است و ستون‌های عمودی در انتهای میله عرضی ۵.۶۴ متر از هم فاصله دارند. خطوط مرزی طولانی‌تر خطوط لمس و خطوط مرزی کوتاه‌تر (که دروازه‌ها روی آن قرار دارند) خطوط گل هستند. یک دروازه مستطیلی در وسط هر خط گل قرار دارد. لبه‌های داخلی ستون‌های عمودی دروازه باید ۷.۳۲ متر (۲۴ فوت) از هم فاصله داشته باشند و لبه پایینی میله عرضی که توسط ستون‌های دروازه پشتیبانی می‌شود باید ۲.۴۴ متر (۸ فوت) بالاتر از زمین باشد. معمولاً شبکه‌هایی پشت دروازه قرار می‌گیرد. در فوتبال آمریکایی ۳ تا ۶ داور به علاوه بررسی اتاق وجود دارد. در فوتبال ۱ داور با ۲ داور کمک می‌کند. یک کمک داور ویدیویی نیز وجود دارد. در فوتبال آمریکایی می‌توان به تعداد مورد نیاز تعویض انجام داد. تعداد تعویض‌ها نامحدود است. فیفا فقط ۳ تعویض را در فوتبال مجاز می‌داند. در فوتبال آمریکایی، محافظ‌هایی که بازیکنان استفاده می‌کنند عبارتند از محافظ دهان، پد پا، کلاه ایمنی، محافظ شانه، پد سینه. در فوتبال، تجهیزات محافظتی که بازیکنان استفاده می‌کنند، چکمه و محافظ ساق است. دروازه‌بانان مجاز به پوشیدن دستکش هستند. محبوب‌ترین لیگ در فوتبال آمریکایی لیگ ملی فوتبال (NFL) است. این یکی از چهار لیگ ورزشی حرفه‌ای بزرگ در آمریکاست و از نظر درآمد، ثروتمندترین لیگ ورزشی حرفه‌ای است. در فوتبال/فوتبال انجمن، محبوب‌ترین لیگ‌ها عبارتند از لیگ قهرمانان اروپا (لیگ قاره‌ای اروپا که بین برترین تیم‌های لیگ‌های کشورهای مختلف برگزار می‌شود)، لیگ برتر انگلیس، لا لیگا اسپانیا، بوندسلیگا (که در آلمان برگزار می‌شود)، سری آ (در ایتالیا). فدراسیون بین‌المللی فوتبال آمریکایی (IFAF) نهاد حاکم بر فوتبال آمریکایی است. این سازمان در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در فرانسه است. فیفا (فدراسیون بین‌المللی فوتبال) نهاد حاکم بین‌المللی فوتبال/فوتبال انجمن است. فیفا در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد و ۲۱۱ انجمن ملی را به عنوان اعضای خود دارد. دفتر مرکزی فیفا در زوریخ است.

شباهت‌های بین فوتبال (فوتبال آمریکایی) و فوتبال عبارتند از:

هر دو فوتبال آمریکایی و فوتبال دارای ۲ تیم مقابل با ۱۱ عضو هستند
هر دو ورزش‌های تماسی هستند
هر دو بازی اجازه تعویض می‌دهند، اگرچه تعداد آنها متفاوت است.
هر دو ورزش دارای دروازه هستند، اگرچه ابعاد آنها متفاوت است.
هر دو ورزش دارای زمین‌های مستطیلی شکل هستند، اما طول و عرض متفاوت است.

پس از کسب اطلاعات در مورد تفاوت‌ها و شباهت‌های بین فوتبال و فوتبال، برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ورزش‌های مختلف، به لینک‌های زیر مراجعه کنید.

جام جهانی فیفا - فهرست برندگان و حقایق مهم
جام جهانی کریکت ICC - فهرست برندگان مردان و زنان
فهرست برندگان IPL (۲۰۰۸ - تا کنون)
فهرست اصطلاحات ورزشی برای آگاهی عمومی
فهرست جام‌ها و جوایز ورزشی
فهرست استادیوم‌های ورزشی در هند
اوپن استرالیا - فهرست برندگان
فهرست کامل تفاوت بین مقالات - تاریخ، سیاست، اقتصاد، جغرافیا و غیره

تفاوت بین فوتبال و فوتبال - یادداشت‌های UPSC: - دانلود PDF در اینجا
داوطلبان می‌توانند با مراجعه به صفحه برنامه درسی UPSC، الگوی کلی آزمون IAS را پیدا کنند.
لینک‌های مرتبط


فوتبال؟ فوتبال آمریکایی؟ فوتبال (soccer)؟ این ورزش‌ها ممکن است در بسیاری از کشورها نامی مشترک داشته باشند، اما شباهت‌ها به همین‌جا ختم می‌شود. در حالی که بیشتر مردم در سراسر جهان آن را صرفاً «فوتبال» می‌شناسند، در ایالات متحده (و ایرلند) این ورزش با نام «فوتبال آمریکایی» شناخته می‌شود. با این حال، ایالات متحده نسخهٔ خاص خود از فوتبال را نیز دارد: «فوتبال آمریکایی».

گیج شدید؟ ما اینجا هستیم تا به سوالات شما پاسخ دهیم.

این راهنمای مبتدی برای تفاوت‌های اصلی بین فوتبال و فوتبال آمریکایی است. این راهنما اطلاعات کافی برای شرکت در مکالمات مربوط به هر یک از این ورزش‌ها را در حالی که فرهنگ‌های جدید را در خارج از کشور تجربه می‌کنید، در اختیارتان قرار می‌دهد.

۱. پا
خب، بیایید از ابتدا شروع کنیم.
«فوتبال» (یا همان چیزی که از اینجا به بعد آن را فوتبال می‌نامیم) نام خود را از این واقعیت گرفته که باید از پاهایتان استفاده کنید. تا اینجا، همه چیز خوب است.
در مقابل، فوتبال آمریکایی اصلاً بر پایه پا نیست و بیشتر شامل پرتاب و حمل توپ به سمت جلو است.
چرا به آن فوتبال آمریکایی می‌گویند و نه «پرتاب‌توپ»؟ هیچ‌کس به طور قطعی نمی‌داند، اما یک پاسخ این است که نام در واقع به پای شما اشاره نمی‌کند، بلکه به سیستم اندازه‌گیری آمریکایی فوت و اینچ اشاره دارد - از آنجایی که طول توپ تقریباً یک فوت (حدود ۳۰ سانتی‌متر) است، این نام را انتخاب کردند. منطقی به نظر می‌رسد... درست است؟

۲. توپ
توپ‌های فوتبال ساده، گرد و برای ضربه زدن ایده‌آل هستند.
توپ‌های فوتبال آمریکایی بیشتر شبیه یک تخم‌مرغ نوک‌تیز (یا «کروی کشیده» اگر اصطلاح پیچیده‌تری را ترجیح می‌دهید) هستند، با درزهای بزرگی در یک طرف برای گرفتن محکم‌تر هنگام پرتاب. به آن‌ها گاهی اوقات «پوست خوک» نیز می‌گویند، ظاهراً به این دلیل که در ابتدا از پوست خوک ساخته می‌شدند (خدا را شکر که این تغییر کرد).

۳. زمین
زمین‌های فوتبال آمریکایی دقیقاً همان‌طور است که در تمام فیلم‌های دبیرستانی آمریکایی دیده‌اید. آن‌ها در فواصل ۱۰ یاردی (۹ متری) مشخص شده‌اند، با یک خط «منطقهٔ انتهایی» و دو ستون عمودی در هر انتها.
زمین فوتبال حتی ساده‌تر است، با دو نیم‌دایره مرکزی و یک «جعبه» ۱۸ یارد در مقابل دروازه. این نشان می‌دهد که دروازه‌بان - تنها بازیکنی که مجاز به استفاده از دستان خود است - اجازه دارد توپ را لمس کند.
هر دو زمین تقریباً ۱۰۰ متر طول دارند، اگرچه زمین‌های فوتبال بسیار عریض‌تر از زمین‌های فوتبال آمریکایی هستند.

۴. هدف
فوتبال معمولاً آن را ساده نگه می‌دارد. توپ را وارد دروازه کنید و گل بزنید. اگر بیشتر از حریف خود گل بزنید، بازی را می‌برید.
فوتبال آمریکایی همه چیز در مورد «تاچ‌داون» است - جلوگیری از تکل‌ها و حمل توپ به منطقهٔ انتهایی حریف. این امتیاز اولیه ۶ امتیاز دارد، به علاوه یک امتیاز اضافی برای ضربه زدن موفقیت‌آمیز به ستون‌ها پس از گلزنی.
تفاوت بزرگ اینجاست که بازی‌های فوتبال اغلب با تساوی به پایان می‌رسند، گاهی اوقات بدون اینکه هیچ گلی به ثمر برسد. در مقابل، بازی‌های فوتبال آمریکایی معمولاً پرگل هستند و به ندرت در پایان وقت قانونی مساوی می‌شوند. در صورت تساوی، بازی به «وقت اضافه» می‌رود - جایی که هر تیمی که ابتدا امتیاز بگیرد، برنده می‌شود.

۵. سرعت
فوتبال آمریکایی ممکن است پرگل‌تر باشد، اما سرعت کمتری دارد.
در حالی که فوتبال در دو نیمهٔ آزاد ۴۵ دقیقه‌ای انجام می‌شود، فوتبال آمریکایی به چهار ربع ۱۵ دقیقه‌ای تقسیم می‌شود. این ربع‌ها می‌توانند مدتی طول بکشند زیرا اغلب در پایان یک «بازی»، هنگامی که توپ‌بر روی زمین تکل می‌شود، ساعت متوقف می‌شود.
به همین دلیل، فوتبال آمریکایی دائماً متوقف و دوباره شروع می‌شود. همراه با پیچیدگی گیم‌پلی، این می‌تواند مانعی برای طرفداران تازه‌وارد باشد، اما مانعی است که ارزش شکستن دارد!

۶. بازیکنان
هر دو ورزش ۱۱ بازیکن در هر تیم در زمین دارند.
در فوتبال، همان ۱۱ بازیکن در کل بازی بازی می‌کنند، با چند تعویض. در حالی که تیم‌های فوتبال آمریکایی دائماً بازیکنان خود را بسته به اینکه تیم در حال حمله است یا دفاع، تغییر می‌دهند.
به عنوان مثال، موقعیت کوارتربک در فوتبال آمریکایی بخش مهمی از «حمله» است. کوارتربک زمانی بازی می‌کند که تیمش مالک توپ است، اما در هنگام مالکیت توپ توسط حریف، در کنار زمین می‌نشیند. این بدان معناست که تا حدود ۴۵ بازیکن می‌توانند در طول یک بازی در هر تیم شرکت کنند.

۷. نام‌های مستعار
شیرهای دیترویت، شاهین‌های دریایی سیاتل، خرس‌های شیکاگو - تیم‌های فوتبال آمریکایی همگی نام‌های مستعار رسمی سرگرم‌کننده‌ای دارند.
در طول تحصیل در خارج از کشور، جهان را کشف کنید.
تیم‌های فوتبال نیز نام‌های مستعار دارند، اما غیررسمی هستند. به جای حیوانات درنده یا دشمنان ترسناک، نام‌های مستعار در فوتبال اغلب به سادگی و چندان اصیلانه به رنگ پیراهنی که تیم خاص می‌پوشد اشاره می‌کنند. رئال مادرید «Los Blancos» (سفیدپوشان)، چلسی «The Blues» (آبی‌ها)، لیورپول «The Reds» (سرخ‌ها) و غیره.
همچنین برخی نام‌های مستعار کاملاً تصادفی در فوتبال وجود دارد که به نظر می‌رسد از هیچ‌جا آمده‌اند اما معمولاً به تاریخچهٔ تیم مربوط می‌شوند. چند نمونه عبارتند از نام‌هایی مانند «The Toffees» (شیرینی‌فروش‌ها)، «The Terriers» (تریرها) و «The Cherries» (گیلاس‌ها).

مواجهه با «The Terriers» ممکن است تهدیدآمیز به نظر نرسد، اما شاید این بخشی از استراتژی باشد.

۸. لیگ‌ها
همان ۳۲ تیم هر سال در لیگ NFL فوتبال آمریکایی با یکدیگر رقابت می‌کنند. مهم نیست که تیم شما جام Super Bowl ارزشمند را ببرد یا هر بازی را با نتیجه ۵۰-۰ ببازد، شما دوباره با همان تیم‌ها برای همان جایزه در فصل بعد بازی خواهید کرد.
تیم‌های بسیار بیشتری در فوتبال وجود دارد و لیگ‌ها به دسته‌های مختلف تقسیم می‌شوند. اگر در بالای دستهٔ خود قرار بگیرید، به دستهٔ بالاتر که تیم‌های بهتری در آنجا منتظر هستند، صعود می‌کنید. اگر در انتهای پایین قرار بگیرید، از «درِ تله» به لیگ پایین‌تر خواهید رفت.
آخرین اخبار مربوط به سفر، زبان‌ها و فرهنگ را در خبرنامهٔ GO دریافت کنید. من را ثبت‌نام کنید.
حتی می‌توانید (از نظر تئوری) تیم خود را با دوستان خود راه‌اندازی کنید و در نهایت با تیم‌هایی مانند بارسلونا یا بایرن مونیخ بازی کنید - ارزش یک تلاش را دارد، درست است؟

۹. نقل مکان
تیم‌های فوتبال آمریکایی همچنین به عنوان «حق امتیاز» شناخته می‌شوند. به این ترتیب، آن‌ها مجاز به جابجایی و نقل مکان به شهر دیگری از زمان به زمان هستند.
لاس وگاس ریدرها زمانی اوکلند ریدرها بودند، لس آنجلس شارژرز قبلاً سن دیگو شارژرز بودند و LA Rams به سنت لوئیس Rams تبدیل شدند، قبل از اینکه نظر خود را تغییر دهند و به LA بازگردند.
این در فوتبال کاملاً بی‌سابقه است، جایی که تیم‌ها در یک مکان می‌مانند، چه به خیر و چه به شر.

۱۰. دنبال‌کنندگان
بی‌گمان، هم فوتبال و هم فوتبال آمریکایی بسیار محبوب هستند. با این حال، با توجه به حضور جهانی قابل توجه فوتبال در مقایسه با تمرکز ملی‌تر فوتبال آمریکایی، منطقی است که آمار بینندگان بین این دو به طور قابل توجهی متفاوت باشد.
به عنوان مثال، فینال جام جهانی ۲۰۲۲ بین آرژانتین و فرانسه توسط حدود ۱.۵ میلیارد نفر تماشا شد - تقریباً یک‌پنجم جمعیت جهان.
فوتبال آمریکایی نیز از پایگاه طرفداران گسترده‌ای برخوردار است، اما با حداکثر حدود ۱۱۵ میلیون بیننده در طول آخرین Super Bowl، تقریباً ۱۳ برابر کمتر از معادل فوتبال جذب کرد.

علیرغم تفاوت‌هایشان، هم فوتبال و هم فوتبال آمریکایی فرهنگ و سنت‌های پر جنب و جوشی دارند که ارزش کاوش را دارند. امیدواریم این راهنما به شما در درک اصول اولیه در هنگام استقبال از یک ورزش جدید در خارج از کشور کمک کند.


مقدمه:
فوتبال آمریکایی ورزشی است که بیش از یک قرن در ایالات متحده بازی شده است. این یک بازی فیزیکی و سیاسی است که توسط دو گروه در یک زمین انجام می‌شود و هدف آن کسب امتیاز با رساندن توپ به منطقه انتهایی تیم مقابل است. تاریخ فوتبال آمریکایی را می‌توان به اوایل قرن نوزدهم ردیابی کرد، زمانی که از ترکیبی از فوتبال و راگبی تکامل یافت. از آن زمان، به یکی از محبوب‌ترین ورزش‌ها در ایالات متحده تبدیل شده است، با یک لیگ حرفه‌ای (لیگ ملی فوتبال، یا NFL) که هر ساله میلیاردها دلار سود ایجاد می‌کند.

تاثیر فوتبال آمریکایی بر فرهنگ و جامعه آمریکا غیرقابل انکار است. این ورزش هویت عمومی ما را شکل داده و نقش محوری در شکل‌گیری ارزش‌های اجتماعی، اقتصادی و هنری ما داشته است. در این مقاله، به بررسی راه‌های مختلفی که فوتبال آمریکایی بر فرهنگ و جامعه آمریکا تأثیر گذاشته است، می‌پردازیم.

تاثیر اقتصادی فوتبال آمریکایی:
لیگ ملی فوتبال (NFL) یک نیروی اقتصادی بزرگ در ایالات متحده است. این محبوب‌ترین لیگ ورزشی در این کشور است، با میلیون‌ها طرفدار و میلیاردها دلار سود سالانه. NFL بخش عمده‌ای از سود خود را از طریق قراردادهای تلویزیونی، معاملات تجاری و فروش بلیط به دست می‌آورد. سوپر بول، بازی تاج‌گذاری سالانه NFL، نیز یک رویداد اقتصادی بزرگ است. این رویداد از طریق فروش بلیط، قراردادهای تلویزیونی و معاملات حمایتی، صدها میلیون دلار سود ایجاد می‌کند.

میزبانی سوپر بول می‌تواند تأثیر اقتصادی قابل توجهی بر شهری که در آن برگزار می‌شود داشته باشد، زیرا هزاران توریست را جذب می‌کند و میلیون‌ها دلار فعالیت اقتصادی ایجاد می‌کند. حمایت مالی و تبلیغات نیز نقش مهمی در موفقیت اقتصادی فوتبال آمریکایی ایفا می‌کنند. بسیاری از بزرگترین شرکت‌های این کشور از تیم‌های NFL حمایت مالی می‌کنند و در طول بازی‌ها تبلیغ می‌کنند، و NFL با بسیاری از برترین برندهای جهان همکاری دارد. این حمایت‌ها و معاملات تبلیغاتی میلیاردها دلار سود برای NFL ایجاد می‌کنند و به تبدیل فوتبال آمریکایی به یکی از سودآورترین ورزش‌های جهان کمک می‌کنند.

تاثیر اجتماعی فوتبال آمریکایی:
1. نقش فوتبال آمریکایی در شکل‌دهی نقش‌ها و انتظارات جنسیتی: فوتبال آمریکایی ورزشی است که به طور سنتی با مردانگی همراه بوده و اغلب به عنوان راهی برای ترویج نقش‌های جنسیتی سنتی دیده می‌شود. با این حال، در سال‌های اخیر، توجه بیشتری به نقش زنان در فوتبال آمریکایی، هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان تماشاگر، معطوف شده است.
2. تأثیر فوتبال آمریکایی بر روابط نژادی و تنوع: فوتبال آمریکایی در رابطه با نژاد، تاریخ پیچیده‌ای دارد. در حالی که NFL در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای ترویج تنوع انجام داده است، مواردی از تبعیض نژادی و تنش در این ورزش نیز وجود داشته است.
3. تأثیر فوتبال آمریکایی بر غرور ملی و ناسیونالیسم: فوتبال آمریکایی اغلب به عنوان نمادی از فرهنگ آمریکایی دیده می‌شود و اغلب برای ترویج غرور ملی استفاده می‌شود. این ورزش اغلب در تعطیلات ملی‌گرایانه مانند روز یادبود و روز استقلال برگزار می‌شود و سرود ملی قبل از هر بازی NFL پخش می‌شود. فوتبال آمریکایی همچنین می‌تواند راهی برای گرد هم آمدن مردم و جشن گرفتن کشورشان باشد.

تاثیر فرهنگی فوتبال آمریکایی:
1. نقش فوتبال آمریکایی در فرهنگ عامه: فوتبال آمریکایی برای سال‌های زیادی حضور قابل توجهی در فرهنگ عامه داشته است. این ورزش در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی متعددی به تصویر کشیده شده است و بسیاری از موسیقیدانان آهنگ‌هایی در مورد این ورزش نوشته‌اند. فوتبال آمریکایی همچنین به عنوان پس‌زمینه‌ای برای تبلیغات متعددی استفاده شده است و اغلب برای فروش محصولاتی از اتومبیل گرفته تا آبجو استفاده می‌شود.
2. تأثیر فوتبال آمریکایی بر مد و طراحی: فوتبال آمریکایی تأثیراتی بر مد و طراحی نیز داشته است. پیراهن‌های فوتبال و سایر لباس‌های مرتبط با تیم‌ها در بین طرفداران محبوب هستند و اغلب تمایلی به پوشیدن رنگ‌های تیم‌ها در روزهای بازی وجود دارد. طراحی استادیوم‌های فوتبال و نشان‌های تیم‌ها نیز تحت تأثیر این ورزش قرار گرفته است و اغلب منعکس‌کننده فرهنگ و سنت‌های تیم‌ها و جوامع آنها است.
3. ارتباط بین فوتبال آمریکایی و فرهنگ غذا و نوشیدنی آمریکا: فوتبال آمریکایی و فرهنگ غذا و نوشیدنی ارتباط نزدیکی دارند. بسیاری از مردم بازی‌های فوتبال را در خانه یا در بارهای ورزشی تماشا می‌کنند و از خوردن و نوشیدن در حین تماشا لذت می‌برند. غذاهای سنتی فوتبال آمریکایی مانند بال مرغ، پیتزا و آبجو به طور جدایی‌ناپذیری با این ورزش مرتبط شده‌اند و اغلب بر برگزاری مهمانی‌های تماشای بازی در روزهای مسابقه تمرکز می‌شود.

نتیجه‌گیری:
در نتیجه، فوتبال آمریکایی تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ و جامعه آمریکا داشته است. این ورزش ارزش‌های اقتصادی، اجتماعی و هنری ما را شکل داده و نقش محوری در شکل‌گیری هویت عمومی ما داشته است. NFL و سوپر بول نیروهای اقتصادی بزرگی هستند و حمایت مالی و تبلیغات به تبدیل فوتبال آمریکایی به یکی از سودآورترین ورزش‌های جهان کمک کرده‌اند. این ورزش همچنین در شکل‌دهی نقش‌ها و انتظارات جنسیتی نقش داشته است و تاریخ پیچیده‌ای در رابطه با روابط نژادی و تنوع دارد. فوتبال آمریکایی همچنین در فرهنگ عامه حضور داشته و بر مد، طراحی و فرهنگ غذا و نوشیدنی تأثیر گذاشته است. با وجود هرگونه دشواری یا چالشی که با آن روبرو شده است، جذابیت پایدار فوتبال آمریکایی در فرهنگ آمریکا غیرقابل انکار است.


فوتبال آمریکایی ورزشی است که ریشه‌های عمیقی در بافت جامعه آمریکا دارد. نفوذ آن فراتر از مرزهای زمین بازی گسترش یافته و به جنبه‌های مختلف فرهنگ عامه نفوذ کرده است. از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی گرفته تا ترندهای مد و کمپین‌های تبلیغاتی، تأثیر فوتبال آمریکایی بر ذهنیت مردم این کشور غیرقابل انکار است.
در این مقاله، سفری جذاب را برای بررسی تأثیر عمیق فوتبال آمریکایی بر فرهنگ عامه و چگونگی شکل‌گیری هویت آمریکایی توسط این ورزش آغاز خواهیم کرد.
نور، دوربین، تاچ‌داون!
یکی از برجسته‌ترین راه‌هایی که فوتبال آمریکایی بر فرهنگ عامه تأثیر گذاشته، نمایش آن در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی است. فیلم‌ها و سریال‌های بی‌شماری درام و هیجان این ورزش را به تصویر کشیده‌اند و قلب مخاطبان سراسر جهان را تسخیر کرده‌اند. فیلم‌های کلاسیکی مانند «رودی» و «به یاد قهرمانان» داستان‌های الهام‌بخشی از شکست‌ناپذیرها و پیروزی بر سختی‌ها را روایت می‌کنند و ارزش‌های کلیدی این ورزش مانند عزم، کار تیمی و پشتکار را به نمایش می‌گذارند. به همین ترتیب، برنامه‌های تلویزیونی مانند «Friday Night Lights» و «The League» تجربه فوتبال را به خانه‌های میلیون‌ها بیننده آورده و حس اجتماع و اشتیاق به این ورزش را تقویت کرده‌اند.

برخی از مشهورترین نمونه‌ها عبارتند از:

«حیاط طولانی» (1974): این فیلم کلاسیک داستان بازیکنان سابق فوتبال کالج را روایت می‌کند که به زندان فرستاده شده و تیمی را برای بازی در برابر نگهبانان تشکیل می‌دهند. این فیلم به کارگردانی رابرت آلدریچ و با بازی برت رینولدز، ادی آلبرت و اد اونیل ساخته شد.
«یکشنبه‌های هر هفته» (1999): این فیلم نگاهی بی‌پرده به دنیای فوتبال حرفه‌ای دارد و آل پاچینو را در نقش سرمربی یک تیم در حال تلاش به تصویر می‌کشد. این فیلم به کارگردانی الیور استون و با بازی کامرون دیاز، جیمی فاکس و دنیس کواید ساخته شد.
«Friday Night Lights» (2004-2011): این سریال تحسین‌شده داستان یک تیم فوتبال دبیرستانی در تگزاس را روایت می‌کند و فشارهای موفقیت و اهمیت اجتماع را بررسی می‌کند. این سریال توسط پیتر برگ ساخته شد و کایل چندلر، کانی بریتون و تیلور کیتش در آن بازی کردند.

این ورزش همچنین در کارتون‌هایی مانند سیمپسون‌ها و فامیلی گای و بازی‌های ویدیویی مانند Madden NFL و NCAA Football به تصویر کشیده شده است.
جشنواره باشکوه سوپر بول
سوپر بول، بازی قهرمانی لیگ ملی فوتبال (NFL)، به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است. این فقط یک رویداد ورزشی نیست؛ بلکه یک تماشای باشکوه است که میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان مجذوب خود می‌کند. نمایش نیمه‌وقت، با اجرای برخی از بزرگترین نام‌ها در صنعت موسیقی، به یک رویداد بسیار مورد انتظار تبدیل شده است، با هنرمندانی مانند بیانسه، لیدی گاگا و جاستین تیمبرلیک که اجراهای فراموش‌نشدنی را ارائه می‌دهند که فراتر از مرزهای ورزش هستند. تبلیغ‌کنندگان نیز به گستردگی دسترسی سوپر بول پی برده‌اند و آن را به بستری اصلی برای نمایش محصولات خود و ایجاد تبلیغات به یاد ماندنی تبدیل کرده‌اند که اغلب بخشی از فرهنگ عامه می‌شوند، مانند تبلیغ نمادین اپل «1984» و کمپین «Whassup?» بودوایزر.

مد پیشرو با محافظ‌های شانه‌ای
فوتبال آمریکایی تأثیر بسزایی بر مد و سبک داشته است. پیراهن‌ها، کلاه‌ها و لوگوهای تیم‌های این ورزش به نمادهای نمادینی تبدیل شده‌اند که مردم با افتخار آن‌ها را در روزهای مسابقه و به عنوان بخشی از لباس‌های روزمره خود می‌پوشند. برندهای پوشاک ورزشی مانند نایک و آدیداس با ایجاد خطوطی از لباس و لوازم جانبی الهام گرفته از این ورزش، از محبوبیت فوتبال آمریکایی بهره‌برداری کرده‌اند. دنیای مد نیز از فرهنگ فوتبال الهام گرفته است و طراحان عناصری مانند محافظ‌های شانه‌ای، کت‌های ورزشی و رنگ‌های تیم را در مجموعه‌های خود گنجانده‌اند. این ادغام ورزش و مد به نفوذ فوتبال به زیرفرهنگ‌های مختلف، از استریت‌ور تا مد لوکس، کمک کرده و جایگاه آن را در فرهنگ عامه تثبیت کرده است.

سلبریتی‌هایی که پیراهن‌های NFL را به عنوان یک بیانیه مد به نمایش می‌گذارند، تأثیر این ورزش را بر فرهنگ عامه به اوج جدیدی رسانده‌اند. ستاره‌های سطح بالا از موسیقی، فیلم و مد به راحتی پیراهن‌های تیم را در رویدادهای فرش قرمز و فعالیت‌های روزمره می‌پوشند و روندها را ایجاد می‌کنند و طرفداران را تشویق می‌کنند تا لباس تیم‌های مورد علاقه خود را بپذیرند. با ترکیب زیبایی‌شناسی ورزشی با کوتور سطح بالا، این سلبریتی‌ها پیراهن‌های NFL را به قطعات مد مورد تقاضا تبدیل کرده‌اند و همکاری بین برندهای مد و تیم‌های ورزشی را تقویت کرده‌اند. با تأیید تیم‌ها و بازیکنان خاص، سلبریتی‌ها هیجان ایجاد می‌کنند، دامنه این ورزش را گسترش می‌دهند و حس رفاقت را در میان طرفداران تقویت می‌کنند. در این تقاطع پویا از ورزش و مد، پیراهن‌های NFL به چیزی بیش از کالا تبدیل شده‌اند - آن‌ها نمادهایی از سبک، اشتیاق و عشق مشترک به این بازی هستند.
جشن‌ها و تاچ‌داون‌ها
فوتبال آمریکایی نحوه معاشرت و گردهمایی مردم را شکل داده است. جشن‌گرفتن در پارکینگ، سنتی که شامل برپایی یک مهمانی در پارکینگ قبل از بازی است، به بخش جدایی‌ناپذیری از تجربه فوتبال تبدیل شده است. این سنت دوستان، خانواده و حتی غریبه‌ها را گرد هم می‌آورد و حس رفاقت و اجتماع را تقویت می‌کند.
غذا، نوشیدنی و جشن‌های مرتبط با جشن‌گرفتن در پارکینگ به یک هنر تبدیل شده است، با افرادی که مهارت‌های آشپزی خود را به نمایش می‌گذارند و سنت‌های منحصر به فردی را ایجاد می‌کنند که حول این ورزش می‌چرخد. چه در خانه و چه در یک بار ورزشی، تماشای یک بازی فوتبال به یک تجربه مشترک تبدیل شده است که فراتر از مرزهای اجتماعی و فرهنگی است و مردم را در عشق خود به این بازی متحد می‌کند.
گسترش تب فوتبال
نفوذ فوتبال آمریکایی محدود به ایالات متحده نیست. این ورزش در سطح بین‌المللی محبوبیت بیشتری پیدا کرده است و لیگ‌ها و پایگاه‌های طرفداران در سراسر جهان شکل گرفته‌اند. سری بین‌المللی NFL، که شامل بازی‌های فصل عادی خارج از ایالات متحده است، به گسترش دامنه جهانی این ورزش کمک کرده است.

تأثیر فوتبال آمریکایی بر فرهنگ عامه در کشورهایی مانند مکزیک، کانادا، بریتانیا و اخیراً آلمان مشهود است، جایی که باشگاه‌های طرفداران، فروش کالا و رتبه‌بندی تلویزیونی به طور مداوم در حال رشد هستند. جذابیت جهانی این ورزش همچنین منجر به توسعه بازی‌های ویدیویی مانند Madden NFL شده است که به پرفروش‌ترین‌ها تبدیل شده‌اند و جایگاه فوتبال را در فرهنگ عامه در سراسر جهان تثبیت کرده‌اند.
جشن گرفتن میراث، رسیدگی به نگرانی‌ها
با این حال، مهم است که اذعان کنیم فوتبال آمریکایی بدون جنجال نیست. این ورزش به دلیل نحوه برخورد با ایمنی بازیکنان، به ویژه در مورد ضربه‌های مغزی و آسیب‌های طولانی‌مدت مغز، مورد انتقاد قرار گرفته است. این بحث این ورزش را مجبور کرده است تا به این نگرانی‌ها رسیدگی کند و تغییراتی را برای اولویت دادن به رفاه بازیکنان اعمال کند. مسائلی مربوط به نژاد، جنسیت و گنجاندن جوامع حاشیه‌نشین در فوتبال نیز به پیش‌زمینه آمده است و بر نیاز به تنوع و نمایندگی بیشتر در این ورزش و تأثیر فرهنگی آن تأکید می‌کند.

تأثیر فوتبال آمریکایی بر فرهنگ عامه گسترده و دوربرد است. این ورزش از طریق فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، مد و گسترش جهانی به بخش جدایی‌ناپذیری از هویت آمریکایی تبدیل شده است. این ورزش ارزش‌های کار تیمی، عزم و اجتماع را تجسم می‌بخشد و در عین حال بستری را برای ابراز وجود و خلاقیت فراهم می‌کند.
با ادامه تکامل و انطباق فوتبال آمریکایی با زمان‌های در حال تغییر، تأثیر آن بر فرهنگ عامه بدون شک ادامه خواهد داشت و نحوه مصرف سرگرمی، ابراز وجود و ارتباط با دیگران را شکل می‌دهد.
بنابراین، دفعه بعد که شاهد تاچ‌داون بودید یا پیراهن تیم مورد علاقه خود را پوشیدید، به تأثیر عمیق فوتبال آمریکایی بر دنیای جذاب فرهنگ عامه به یاد داشته باشید.


تاریخ شفاهی تکنیکی برای تولید و حفظ اطلاعات اصیل و از نظر تاریخی جالب – منبع اصلی – از طریق یادآوری‌های شخصی از طریق مصاحبه‌های ضبط شده برنامه‌ریزی شده است. در زیر پیشنهاداتی برای هر کسی که قصد دارد بر اساس بهترین روش‌های مورد استفاده در برنامه تاریخ شفاهی مؤسسه اسمیتسونین در آرشیوهای مؤسسه اسمیتسونین، ضبط تاریخ شفاهی را آغاز کند، آورده شده است.
برای چاپ راهنمای ما در مورد نحوه انجام تاریخ شفاهی اینجا کلیک کنید.
تاریخ شفاهی چیست؟
شش اصل مصاحبه در تاریخ شفاهی
آماده‌سازی برای مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
نحوه پرسیدن سؤال در مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
پیشنهاداتی برای ضبط مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
موضوعات/سوالات پیشنهادی برای مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
پس از مصاحبه تاریخ شفاهی
مطالعات و منابع آنلاین
تاریخ شفاهی چیست؟
تاریخ شفاهی تکنیکی برای تولید و حفظ اطلاعات اصیل و از نظر تاریخی جالب – منبع اصلی – از طریق یادآوری‌های شخصی از طریق مصاحبه‌های ضبط شده برنامه‌ریزی شده است. این روش مصاحبه برای حفظ صداها، خاطرات و دیدگاه‌های افراد در تاریخ استفاده می‌شود. ابزاری است که همه ما می‌توانیم از آن برای تعامل و یادگیری از اعضای خانواده، دوستان و افرادی که در فضایی با آنها به اشتراک می‌گذاریم، در مصاحبه‌ای که تاریخ و دیدگاه منحصر به فرد آنها را به زبان خودشان ثبت می‌کند، استفاده کنیم. تاریخ شفاهی از سنت انتقال اطلاعات مهم از نسلی به نسل دیگر در خانواده یا قبیله نشأت می‌گیرد. در ایالات متحده، انجمن تاریخ شفاهی، مورخان شفاهی را به هم متصل می‌کند و طیف گسترده‌ای از اطلاعات در مورد تاریخ شفاهی ارائه می‌دهد.
تکنیک: روش‌شناسی تاریخ شفاهی را می‌توان به انواع مختلفی از پروژه‌ها از تاریخ خانوادگی تا پروژه‌های تحقیقاتی دانشگاهی در رشته‌های مختلف تطبیق داد. مصاحبه‌ها معمولاً باید به صورت یک به یک انجام شود، اگرچه مصاحبه‌های گروهی نیز می‌تواند موثر باشد.
به اشتراک گذاری: با همکاری یک مصاحبه‌گر آگاه و همدل، راوی ممکن است بتواند اطلاعاتی را به اشتراک بگذارد که حتی از به یاد آوردن آن آگاه نیست و ارتباط برقرار کند و به نتایجی در مورد تجربه خود برسد که بدون مصاحبه‌گر قادر به تولید آن نباشد.
حفظ: ضبط، مصاحبه را به صورت صدا یا ویدئو و بعداً به صورت متن برای استفاده توسط دیگران که از نظر زمان و/یا مکان از مصاحبه‌شونده فاصله دارند، حفظ می‌کند. تاریخ شفاهی همچنین کل مصاحبه را، به شکل اصلی آن، به جای تفسیر مصاحبه‌گر از آنچه گفته شده، حفظ می‌کند.
اطلاعات تاریخی مهم اصیل: مصاحبه‌گر آگاه می‌داند چه اطلاعاتی در اسناد وجود دارد و از مصاحبه تاریخ شفاهی برای جستجوی اطلاعات جدید، شفاف‌سازی یا تفسیر جدیدی از یک رویداد تاریخی استفاده می‌کند.
یادآوری‌های شخصی: مصاحبه‌گر باید از راوی اطلاعات دست اول را بخواهد. اینها خاطراتی هستند که راوی می‌تواند به طور قابل اعتمادی ارائه دهد، به عنوان مثال، رویدادهایی که در آنها شرکت کرده یا شاهد آن بوده یا تصمیماتی که در آن نقش داشته است. مصاحبه‌های تاریخ شفاهی می‌توانند شخصیت را منتقل کنند، انگیزه را توضیح دهند و افکار و ادراکات درونی را آشکار کنند.
مارتا راس: شش اصل مصاحبه در تاریخ شفاهی
مصاحبه‌گر تاریخ شفاهی باید تلاشی کند تا موقعیتی ایجاد کند که مصاحبه‌شونده بتواند به طور گسترده تأمل کند، به طور کامل به یاد بیاورد و آزادانه در مورد موضوع مصاحبه ارتباط برقرار کند و فضایی را حفظ کند که در آن تمایل داشته باشد آن یادآوری‌ها را به طور کامل بیان کند.
شش نکته زیر اساسی برای تمرین خوب تاریخ شفاهی است.
1. تحقیق: آمادگی کامل به مصاحبه‌گر این امکان را می‌دهد که بداند چه سوالاتی باید بپرسد و برای ایجاد صمیمیت با مصاحبه‌شونده ضروری است. تحقیق در طول مصاحبه نتیجه‌بخش است، زمانی که دانش مصاحبه‌گر از نام‌ها، تاریخ‌ها و مکان‌ها می‌تواند حافظه مصاحبه‌شونده را تحریک کند.
2. صمیمیت: صمیمیت خوب با مصاحبه‌شونده با رویکرد مناسب، اطلاع‌رسانی در مورد هدف پروژه و آگاه‌سازی در مورد نقش و حقوق آنها ایجاد می‌شود. تماس یا بازدید قبل از مصاحبه برای آشنایی و بحث در مورد رویه‌ها توصیه می‌شود.
3. خویشتن‌داری: مصاحبه‌گر با تجربه با رعایت تکنیک‌های خوب مصاحبه، صمیمیت را حفظ می‌کند: کارآمد اما غیر مزاحم بودن با تجهیزات، شروع از ابتدا و پیشروی به صورت زمانی، پرسیدن سؤالات باز، گوش دادن دقیق بدون قطع کردن، پیگیری جزئیات یا مسیرهای غیرمنتظره اطلاعات، به چالش کشیدن اطلاعات مشکوک به روشی غیر تهدیدآمیز و به طور کلی حفظ فضایی که مصاحبه‌شونده احساس کند می‌تواند به طور کامل و صادقانه پاسخ دهد.
4. عقب‌نشینی: هر جلسه مصاحبه را با پرسیدن یک سؤال "کاهنده"، مانند ارزیابی تجربیات مورد بحث، به پایان برسانید. همه جلسات باید برنامه‌ریزی و زمان‌بندی شوند تا قبل از خسته شدن مصاحبه‌شونده به پایان برسند.
5. بازبینی: مصاحبه‌گران باید به مصاحبه‌های خود بلافاصله پس از آن گوش دهند تا تکنیک‌های مصاحبه خود را تجزیه و تحلیل کنند و جزئیاتی را برای پیگیری در جلسات بعدی انتخاب کنند.
6. احترام: احترام زیربنای هر جنبه از تاریخ شفاهی است - احترام به مصاحبه‌شونده به عنوان یک فرد، تجربه او، نحوه یادآوری آن تجربه و نحوه توانایی و تمایل او به بیان آن یادآوری‌ها. حفظ احترام به مصاحبه‌شونده و تمرین مصاحبه تاریخ شفاهی برای موفقیت به عنوان یک مصاحبه‌گر ضروری است.
توجه: مارتا راس "مادر" تاریخ شفاهی در منطقه میانه آتلانتیک است و در دهه 1970 و 1980 در دانشگاه مریلند تدریس می‌کرد.
آماده‌سازی برای مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
1. یک مصاحبه‌شونده انتخاب کنید.
2. از مصاحبه‌شونده بپرسید که آیا علاقه‌مند است یا خیر.
3. اگر مصاحبه‌شونده علاقه‌مند است، زمان و مکان مصاحبه را تعیین کنید. همچنین هرگونه اطلاعات پس‌زمینه را که مصاحبه‌شونده ممکن است بخواهد ارائه دهد، درخواست کنید. در مورد بهترین مکان بررسی کنید - مکانی آرام که مزاحم شما نشوند. حداقل دو ساعت برای جلسه مصاحبه درخواست کنید.
4. یک ایمیل پیگیری بنویسید که برنامه‌های مصاحبه را تأیید کند و در مورد اهداف، حقوق قانونی و نحوه رسیدگی به مصاحبه‌ها بحث کند. یک لیست کلی از موضوعات را ارائه دهید و از آنها بخواهید در مورد موضوعاتی که می‌خواهند پوشش دهند فکر کنند.
5. تحقیقات بیوگرافی اولیه در مورد مصاحبه‌شونده خود انجام دهید. جستجو در اینترنت انجام دهید. نشریات و پروفایل‌ها را بخوانید. از دیگران در مورد موضوعاتی که باید پوشش دهید، داستان‌هایی که باید بگویند بپرسید.
6. یک جدول زمانی از رویدادهای مهم در زندگی آنها تهیه کنید. فهرستی از نام‌های شخصی و اصطلاحات مهم در زندگی آنها، مانند نام‌های جغرافیایی که به آن سفر کرده‌اند، نام‌های اعضای مهم خانواده یا جامعه تهیه کنید. یک پوشه از عکس‌های مصاحبه‌شونده و دنیای او تهیه کنید. اینها در طول مصاحبه هنگامی که مصاحبه‌شونده گیج شود یا نام‌ها را فراموش کند، بسیار ارزشمند خواهند بود.
7. طرح سؤال را بازنویسی کنید، آن را به این مصاحبه‌شونده مرتبط کنید، موضوعاتی که به آنها مربوط نمی‌شود را حذف کنید و زمینه‌هایی مانند سازمان‌هایی که در آن درگیر بوده‌اند و غیره را اضافه کنید.
8. با تجهیزات تمرین کنید، تمرین کنید، تمرین کنید تا زمانی که بتوانید در خواب از آن استفاده کنید. با اعضای خانواده و دوستان تمرین مصاحبه کنید. سپس تمام فایل‌هایی را که ایجاد کرده‌اید حذف کنید تا ضبط‌کننده با ظرفیت کامل باشد. اطمینان حاصل کنید که تمام تنظیمات با برگه راهنما مطابقت دارد. اطمینان حاصل کنید که تمام قطعات تجهیزات لازم، مانند سیم برق ضبط‌کننده و سیم رابط را دارید.
9. روز قبل از مصاحبه، زمان و مکان را تأیید کنید.
10. همراه داشته باشید: تجهیزات، سیم رابط، تلفن همراه (در صورت بروز مشکلات تجهیزات)، طرح سؤال، جدول زمانی، اصطلاحات، عکس‌ها و غیره، فرم‌های قانونی، کاغذ اضافی برای یادداشت‌برداری و قلم. همچنین قرص گلو یا آب نبات سفت همراه داشته باشید، در صورت خشک شدن گلو. در صورت امکان، یک دوربین بیاورید و از مصاحبه‌شونده در طول مصاحبه عکس بگیرید.
11. هنگام ورود، صدا را در اتاق ارزیابی کنید. تجهیزات را خاموش کنید، درها را ببندید و مبلمان را به آرایش راحت رو به روی یکدیگر به اندازه‌ای تنظیم کنید که بتوانید عکس‌ها را در دست داشته باشید اما خیلی نزدیک نباشید. تجهیزات را طوری تنظیم کنید که بتوانید به طور مداوم و محتاطانه آن را کنترل کنید، بدون اینکه از مصاحبه‌شونده دور شوید.
12. دوباره لیست موضوعات و مجوزها را مرور کنید.
13. در مورد آلبوم‌های اسکرپ‌بوک، مقالات خبری، جوایز و غیره که ممکن است بخواهند بیاورند، بپرسید.
نحوه پرسیدن سؤال در مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
1. مکانی آرام برای انجام مصاحبه پیدا کنید که توسط تلفن‌ها، اعضای خانواده، حیوانات خانگی، صدای ترافیک و غیره مزاحم نشوید. دو لیوان آب بگیرید. یک عکس بگیرید. تلفن‌های همراه و غیره را خاموش کنید.
2. به مصاحبه‌شونده خود توضیح دهید که چه می‌کنید.

حقوق قانونی آنها را توضیح دهید.
توضیح دهید که مصاحبه احتمالاً چگونه استفاده خواهد شد.
توضیح دهید که آنها می‌توانند انتخاب کنند به چه سؤالاتی پاسخ دهند و ضبط را می‌توان در هر زمان خاموش کرد.

3. از مصاحبه‌شونده بخواهید سند هدیه را امضا کند و در صورت داشتن آن را خودتان نیز امضا کنید.
4. از طرحی از موضوعاتی که می‌خواهید پوشش دهید، با سؤالات پیگیری که از قبل آماده کرده‌اید، استفاده کنید. همچنین عکس‌ها و یک لیست نام و اصطلاح شخصی و جدول زمانی را با خود بیاورید.
5. با سؤالات آسان مانند نام، محل و زمان تولد، نام اعضای خانواده شروع کنید.
6. به مصاحبه‌شونده اجازه دهید صحبت کند.
7. سؤالات "باز" بپرسید، مانند، در مورد آن بگویید، توصیف کنید، چه چیزی را به یاد دارید؟

اگر مصاحبه‌شونده فقط با بله یا نه پاسخ دهد، بپرسید چگونه، چرا، چه زمانی، کجا، چه کسی.
آنچه مصاحبه‌شونده انتخاب می‌کند به شما بگوید و نحوه گفتن آن به همان اندازه پاسخ‌های واقعی که می‌دهند، آموزنده و آشکارکننده است.

8. از سؤالات "بسته" که می‌تواند با بله یا نه یا یک واقعیت واحد به پایان برسد، اجتناب کنید.

مثال‌ها، آیا آنجا بودید؟ تاریخ آن چه بود؟ آیا آن را دوست داشتید؟
اگر پاسخ کوتاهی دریافت کردید، با بگویید بیشتر، چه کسی، چه چیزی، چه زمانی، کجا، چرا پیگیری کنید.

9. از سؤالات هدایت‌کننده خودداری کنید - آیا این بود یا آن؟ یا فکر می‌کردم مهم‌ترین چیز این بود... اینها نشان داده شده‌اند که بر پاسخ مصاحبه‌شونده تأثیر می‌گذارند و مصاحبه شما را خراب می‌کنند.
10. یک سؤال در یک زمان بپرسید و سعی کنید سؤالات ساده بپرسید.
11. سعی کنید سؤالات پیگیری بپرسید - بیشتر بگویید، چه کسی، چه چیزی، کجا.
12. برای تحریک حافظه آنها، از "سؤالات بیانیه" مانند "در سال 1956، شما برای انجام تحقیقات به تبت سفر کردید. این سفر چگونه اتفاق افتاد؟" استفاده کنید.
13. بر روی ثبت تجربیات شخصی آنها تمرکز کنید، نه داستان‌هایی در مورد دیگران یا آنچه شنیده‌اند. اگر داستان‌های کلی دریافت می‌کنید، بگویید در مورد نقش خود بگویید، توصیف کنید که آن روز چه احساسی داشتید یا با آن بحران چگونه کنار آمدید و غیره.
14. نگران سکوت نباشید. اجازه دهید مصاحبه‌شونده فکر کند و قبل از پاسخ دادن وقت بگذارد. به طرح خود نگاه کنید و موضوعات را بررسی کنید اگر مصاحبه‌شونده برای فکر کردن نیاز به زمان داشته باشد.
15. توجه داشته باشید که چه نوع سؤالاتی مصاحبه‌شونده بهتر به آنها پاسخ می‌دهد و سعی کنید سبک خود را با آنچه برای آنها بهتر کار می‌کند تطبیق دهید.
16. اجازه دهید مصاحبه‌شونده موضوعاتی را به شما پیشنهاد دهد که ممکن است به آنها فکر نکرده باشید.
17. اجازه دهید مصاحبه‌شونده به موضوعاتی که در طرح شما نیست، منحرف شود. اینها می‌توانند بهترین بخش مصاحبه شما باشند.
18. پس از یک ساعت یا کمتر، بپرسید که آیا مصاحبه‌شونده می‌خواهد استراحت کند. آخرین کلمات را هنگام خاموش کردن ضبط‌کننده یادداشت کنید.
19. با تکان دادن سر، لبخند زدن، گوش دادن دقیق، بازخورد به مصاحبه‌شونده ارائه دهید. سعی کنید از پاسخ‌های کلامی بیش از حد که روی مصاحبه‌شونده ضبط می‌شوند، مانند "واقعاً!" یا "اوه-اوه، اوه-اوه" اجتناب کنید.
20. از سؤال کردن مودبانه در مورد اطلاعاتی که ممکن است نادرست باشد نترسید - درخواست شفاف‌سازی کنید یا چیزی شبیه به "اوه، من گیج شده‌ام، فکر می‌کردم خانم ایکس در آن دخیل بوده است" بگویید.
21. سؤالاتی را که مصاحبه‌شونده به آنها پاسخ نمی‌دهد، دوباره بیان کنید - ممکن است آنچه را که فکر می‌کردید پرسیده‌اید نشنیده باشند. اما آنها حق دارند پاسخ ندهند اگر نمی‌خواهند.
22. به مصاحبه‌شونده اجازه دهید "داستان" را بگوید. بیشتر مصاحبه‌ها یک داستان مورد علاقه دارند. آنها به نوعی آن را در می‌آورند، پس اجازه دهید اتفاق بیفتد! اجازه دهید تکرار وجود داشته باشد زیرا جزئیات اضافی ممکن است در نسخه دوم ظاهر شود، اما اجازه ندهید مصاحبه‌شونده به طور مداوم داستان یکسانی را بارها و بارها بگوید.
23. در صورت امکان، برای تحریک حافظه یا درخواست آوردن آلبوم عکس از سفرها یا رویدادهای خانوادگی و غیره، تصاویر را بیاورید. از مصاحبه‌شونده دعوت کنید تا تصاویر را به مصاحبه بیاورد.
24. اجازه دهید مصاحبه‌شونده صحبت کند. سعی کنید داستان‌های خود را نگوئید، "بله! وقتی من آنجا بودم..." یا ارائه نظرات خود. اگر نظر خواسته شد، توضیح دهید که مصاحبه برای ثبت دیدگاه آنها طراحی شده است، نه شما.
25. مصاحبه معمولاً بیشتر از 1 ساعت و نیم تا 2 ساعت طول نمی‌کشد. پس از آن، هم مصاحبه‌گر و هم مصاحبه‌شونده خسته می‌شوند و تمرکز خود را از دست می‌دهند.
26. مصاحبه را به طور مؤدبانه به پایان برسانید و از آنها بخواهید زندگی و موضوعاتی را که در مورد آنها بحث کرده‌اید ارزیابی کنند.
27. از مصاحبه‌شونده بخواهید هر نام یا مکانی را که متوجه نشدید، هجی کند.
28. تمیز کنید. اطمینان حاصل کنید که تمام قطعات تجهیزات را دارید.
29. هنگام خروج، گزینه‌های باز را برای بازگشت برای مصاحبه اضافی نگه دارید.
پیشنهاداتی برای ضبط مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
1. گزینه‌های ضبط‌کننده زیادی وجود دارد که یک فایل صوتی با کیفیت حفظ بدون فشرده‌سازی را ضبط می‌کند. اگر به ضبط‌کننده دسترسی ندارید، اکثر تلفن‌های هوشمند نرم‌افزار ضبطی دارند که یک فایل صوتی MP3 را ضبط می‌کند.
2. در صورت امکان، یک فایل صوتی WAV بدون فشرده‌سازی را با 24 بیت ضبط کنید.
3. در صورت امکان از میکروفون‌های خارجی استفاده کنید.
4. اتاق را از نظر نویزهای اضافی مانند موتورها، فن‌ها، حیوانات خانگی، صدای ترافیک و غیره بررسی کنید.
5. ضبط‌کننده را تست کنید تا میزان صدای مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده را بررسی کنید و ببینید که آیا هرگونه استاتیک یا صدای محیط را دریافت می‌کند یا خیر.
6. با مقدمه‌ای شروع کنید که مشخص کند چه کسی مصاحبه می‌شود، چه کسی مصاحبه را انجام می‌دهد، کجا، چه زمانی و هدف مصاحبه چیست.
7. بپرسید که آیا اجازه ضبط مصاحبه را دارید.
8. از صحبت کردن در حین به اشتراک گذاشتن مصاحبه‌شونده خودداری کنید. در عوض، سعی کنید از نشانه‌های فیزیکی برای نشان دادن اینکه گوش می‌دهید، مانند تکان دادن سر و یادداشت‌برداری، به جای تأیید "اوه-اوه" استفاده کنید.
9. فایل‌ها را از ضبط‌کننده به رایانه، هارد دیسک خارجی و/یا فضای ابری آپلود کنید تا مطمئن شوید که فایل را از دست نمی‌دهید.
10. فایل را به روشی نام‌گذاری کنید که بعداً بتوانید آن را شناسایی کنید. به عنوان مثال، LastnameFirstname_Date_Interview#_File#
11. از فایل دیجیتال خود کپی تهیه کنید. یک نسخه را در یک هارد دیسک خارجی و/یا فضای ابری ذخیره کنید.
موضوعات و سؤالات پیشنهادی برای مصاحبه‌های تاریخ شفاهی
1. نام کامل شما چیست؟
2. آیا اجازه دارم این مصاحبه را ضبط کنم؟
3. کجا و چه زمانی به دنیا آمدید؟
4. چه کسانی در خانواده شما بودند؟

نام والدین شما چیست؟
آیا نام‌های سنتی در خانواده شما وجود دارد؟
آنها چه نوع کاری انجام می‌دادند؟

5. آیا اعضای دیگری از خانواده در نزدیکی شما زندگی می‌کردند؟

درباره آنها بگویید.
چگونه با هم آشنا شدند؟
آنها چه کار می‌کردند؟
چه زمانی می‌دیدیدشان؟

6. جامعه شما خارج از خانواده‌تان چگونه بود؟

چگونه با آنها آشنا شدید؟
چه نوع فعالیت‌هایی با هم انجام می‌دادید؟
درباره محله خود بگویید.

7. اجداد شما از کجا آمده‌اند؟

چه زمانی به ایالات متحده آمدند؟
اولین بار کجا ساکن شدند؟
آیا نام خانوادگی شما هنگام مهاجرت به ایالات متحده تغییر کرد؟
آیا هنوز سنت‌هایی از آنها وجود دارد؟
والدین و پدربزرگ و مادربزرگ شما به چه زبانی صحبت می‌کردند؟

8. چه بازی‌هایی را در دوران کودکی انجام می‌دادید؟

چه اسباب‌بازی‌هایی داشتید؟
با چه کسی بازی می‌کردید؟
کجا بازی می‌کردید؟
آیا سرگرمی داشتید؟
آیا سرگرمی‌ها و علایق شما در طول زمان تغییر کرده است؟
آیا چیزی جمع می‌کردید؟ کارت‌های بیسبال، عروسک‌ها و غیره.

9. درباره تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود بگویید؟

درباره مدرسه ابتدایی/دبیرستان خود توصیف کنید.
چه موضوعاتی را مطالعه کردید؟
درباره علایق خود در دوران مدرسه بگویید.
آیا معلم تأثیرگذاری داشتید؟
نقش‌های رهبری در سازمان‌ها/کلاس‌ها؟
سرگرمی‌ها و علایق شما به عنوان یک کودک چه بود؟
آیا زیاد کتاب می‌خواندید، اگر بله، چه موضوعاتی؟
آیا به باشگاه‌ها یا سازمان‌های تأثیرگذاری تعلق داشتید؟
آیا اهداف/رویاهایی برای وقتی بزرگ می‌شدید داشتید؟
نقش‌های جنسیتی چگونه بر شما در تحصیلات K-12 تأثیر گذاشت؟

10. خانواده شما چه تعطیلاتی را جشن می‌گرفت؟

چگونه آنها را جشن می‌گرفتید؟
مورد علاقه شما در تعطیلات چه بود؟

11. درباره خانه‌ای که در آن بزرگ شدید بگویید.

چگونه مبله شده بود؟
آیا اتاق خود را داشتید؟
بیشتر وقت خود را کجا می‌گذراندید؟
آیا در دوران کودکی به خانه دیگری نقل مکان کردید؟
درباره خانه جدید بگویید.
جامعه شما چگونه تغییر کرد؟

12. وعده‌های غذایی در خانواده شما چگونه بود؟

چه غذاهایی می‌خوردید؟
چه کسی غذا را می‌پخت؟
چه کسی بعد از غذاها را تمیز می‌کرد؟

13. آیا حیوان خانگی داشتید؟ آنها را توصیف کنید.

چه کسی از آنها مراقبت می‌کرد؟

14. چه نوع لباس‌هایی می‌پوشیدید؟

از کجا آنها را می‌گرفتید/چه کسی آنها را می‌ساخت؟
چه زمانی لباس‌های جدید می‌گرفتید؟

15. خانواده شما چگونه رفت و آمد می‌کردند؟

آیا ماشین داشتید؟ آیا از حمل و نقل عمومی استفاده می‌کردید؟
اگر ماشین داشتید، چه زمانی آن را گرفتید؟ چه کسی آن را رانندگی می‌کرد؟
آیا با آن به تعطیلات می‌رفتید؟
چه زمانی یاد گرفتید رانندگی کنید؟ ماشین اول خود را توصیف کنید.
چه نوع حمل و نقل عمومی در دسترس بود؟

16. چه نوع سرگرمی را دوست داشتید؟

به چه چیزی گوش می‌دادید؟
آیا در دوران کودکی تلویزیون تماشا می‌کردید؟ چه می‌دیدید؟
چه لحظات مهمی را تماشا می‌کردید؟

17. پزشک خانواده شما چه کسی بود؟ آنها را توصیف کنید.

آیا بیماری‌های همه‌گیر یا بیماری‌هایی را به یاد دارید؟
آیا خانواده شما درمان‌های خانگی داشتند؟ اگر بله، توصیف کنید.

18. اولین شغل شما چه بود؟

یک روز کاری معمولی را توصیف کنید.
چقدر پول در می‌آوردید؟
چه مدت آن شغل را داشتید؟
چه درس‌هایی آموختید؟
شغل‌های اضافی و جزئیات - مسیر شغلی را ردیابی کنید، تغییرات
درباره مربیان تأثیرگذار بگویید.
به یاد ماندنی‌ترین جنبه‌های آن موقعیت چه بود؟

19. آیا به دانشگاه رفتید؟

درباره سال‌های دانشگاه خود بگویید.
کدام مدرسه؟ چگونه تصمیم گرفتید به آنجا بروید؟
رشته شما چه بود؟
مربیان تأثیرگذار؟
آیا یک ترم را در خارج از کشور گذراندید؟
علایق اصلی خود را توصیف کنید.
چه موفقیت‌ها/دستاوردها و چالش‌ها/ناامیدی‌هایی داشتید؟
درباره چالش‌های جنسیتی که در دانشگاه با آن روبرو شدید بگویید.

20. رویدادهای تاریخی مانند 11 سپتامبر، طوفان‌ها، رکود بزرگ، جنگ‌های جهانی، بلایای طبیعی، اعتصاب‌ها و اکنون کووید-19 و غیره چگونه بر شما تأثیر گذاشته‌اند؟

آیا این رویدادها بر جامعه شما تأثیر گذاشتند؟

پس از مصاحبه تاریخ شفاهی
1. فایل‌های مصاحبه را طبق دستورالعمل به رایانه، هارد دیسک خارجی و/یا فضای ابری دانلود کنید.
2. در رایانه خود، روی فایل راست کلیک کنید و "تغییر نام" را انتخاب کنید. آن را با این فرمت نام‌گذاری کنید: LastnameFirstname_Date_Interview#_File#، به عنوان مثال، JonesSandra_04-30-2020_1.
3. برای اطمینان از اینکه به درستی پخش می‌شود، روی فایل کلیک کنید.
4. تا زمانی که کپی تهیه نکرده‌اید، فایل‌ها را از رایانه خود پاک نکنید.
5. فایل‌ها را از ضبط‌کننده پاک کنید تا ضبط‌کننده برای مصاحبه بعدی خالی شود.
6. یک خلاصه یک پاراگرافی از آنچه در مصاحبه گفته شده است، با ارائه جزئیات فنی بنویسید. همچنین فهرستی از حدود دوازده نام و اصطلاح برای فهرست‌بندی ارائه دهید. از این برای شناسایی مصاحبه در آینده استفاده خواهد شد.
7. یک لیست طولانی‌تر از تمام نام‌ها، اصطلاحات و غیره برای رونویسی تهیه کنید.
8. یک مقدمه برای رونوشت تهیه کنید که نمای کلی از مصاحبه را برای خواننده ارائه دهد و به او کمک کند تا بفهمد چه چیزی را در آستانه خواندن است. مقدمه باید یک پاراگراف آغازین داشته باشد که بیان کند چرا فرد انتخاب شده است، یعنی اهمیت یا دستاوردهای ویژه فرد؛ اطلاعات مربوط به مکان و شرایط خاص مصاحبه‌ها، به عنوان مثال، خانه یا دفتر مصاحبه‌شونده؛ تحقیقاتی که مصاحبه‌گر برای آماده شدن برای مصاحبه انجام داده است، یعنی کتاب‌هایی که خوانده شده یا آلبوم‌های اسکرپ‌بوکی که بررسی شده است، و هرگونه رابطه قبلی با صمیمیت ویژه بین مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده، به عنوان مثال، دوستان برای 25 سال، نوه یا فرزند. مصاحبه‌گر همچنین باید یک شرح حال یک یا دو پاراگرافی از خود تهیه کند، از جمله پیشینه و تجربیات مصاحبه‌گر مربوط به انجام این مصاحبه خاص.
9. فرم قانونی امضا شده، طرح سؤال، جدول زمانی و غیره را فتوکپی یا اسکن کنید.
10. یک یادداشت پیگیری به مصاحبه‌شونده بنویسید و از وقت و خاطرات آنها تشکر کنید.
مطالعات و منابع آنلاین
Abrams, Lynn. Oral History Theory, second edition. New York: Routledge, 2016.
Boyd, Douglas A. Oral history and digital humanities: voice, access, and engagement. Springer, 2014.
Frisch, Michael. A Shared Authority: Essays on the Craft and Meaning of Oral and Public History. Albany: State University of New York Press, 1990.
Gluck, Sherna Berger, and Daphne Patai, eds. Women's words: The feminist practice of oral history. Routledge, 2016.
Murphy, Kevin P., Jennifer L. Pierce, and Jason Ruiz. "What Makes Queer Oral History Different." The Oral History Review 43, no. 1 (2016): 1-24.
Neuenschwander, John A. A guide to oral history and the law. Oxford University Press, USA, 2014.
Perks, Robert and Alistair Thomson, The Oral History Reader, third edition. New York: Routledge, 2016.
Ritchie, Donald A. Doing oral history. Oxford University Press, 2014.
Thompson, Paul. The voice of the past: Oral history. Oxford university press, 2017.
Oral History in the Digital Age https://www.oralhistory.org/oral-history-in-the-digital-age/ وب‌سایت انجمن تاریخ شفاهی، که هر جنبه از تاریخ شفاهی را از تاریخ شفاهی خانوادگی و اجتماعی تا پروژه‌های تحقیقاتی دانشگاهی پوشش می‌دهد.
راهنمای مصاحبه تاریخ شفاهی و فولکلور اسمیتسونین https://folklife.si.edu/the-smithsonian-folklife-and-oral-history-interviewing-guide/smithsonian حاوی دستورالعمل‌هایی است که فولکلوریست‌های اسمیتسونین در طول سال‌ها برای جمع‌آوری فولکلور و تاریخ شفاهی از اعضای خانواده و جامعه ایجاد کرده‌اند، با یک راهنمای کلی برای انجام مصاحبه و همچنین یک لیست نمونه از سؤالاتی که ممکن است برای نیازها و شرایط خود تطبیق دهید، و اطلاعاتی در مورد حفظ و استفاده.
انجمن تاریخ شفاهی: https://www.oralhistory.org/
لیست بحث تاریخ شفاهی: H-Oralhist http://www.h-net.msu.edu/~oralhist/ لیست بحث تاریخ شفاهی است.
برنامه‌های درسی تاریخ شفاهی کتابخانه کنگره http://www.loc.gov/teachers/classroommaterials/lessons/index.html#topic230
راهنمای تاریخ شفاهی مرکز فولکلور ورمونت https://www.vermontfolklifecenter.org/events/oral-history-an-introduction