فهرست مجلات
Front Psychol
PMC6664064

چکیده
شکاف بین روانشناسی تکاملی و مدل بیو-اجتماعی روابط جنسیتی مانع از درک کامل‌تری از نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی می‌شود. در یک حساب تکاملی جدید که مکمل هر دو نظریه موجود است، ما استراتژی‌های تاریخ زندگی را به عنوان یک مکانیسم میانی که نیروهای محیطی دور را به تغییرات در روابط جنسیتی پیوند می‌دهد، برجسته می‌کنیم. به‌طور خاص، نقش‌های جنسیتی سنتی در مقابل مدرن‌شده به‌عنوان شکل‌گرفته توسط استراتژی‌های تولیدی متمرکز بر حال در مقابل آینده‌نگر دیده می‌شوند که به خطرات مرگ و میر غیرقابل کنترل حساس هستند. نابرابری جنسیتی ناشی از ترکیبی از استراتژی‌های تولیدی متمرکز بر حال است که با محیط‌های پرخطر سازگار شده‌اند و سلسله مراتب سلطه ناشی از رقابت اجتماعی (یعنی احتمال به دست آوردن منابع مطلوب دیگران از طریق تلاش‌های شخصی) است. در مقابل، ارزش‌های برابری جنسیتی زمانی ایجاد می‌شوند که افراد به‌طور فزاینده‌ای استراتژی‌های تولیدی آینده‌نگر را در یک محیط رقابتی اما منظم و قابل کنترل که برای سلسله مراتب اعتبار مناسب است، به کار می‌گیرند. این حساب فعلی تفاسیر جدیدی از پدیده‌هایی از جمله تفاوت‌های جنسی در ترجیحات جفت، جنسیت‌گرایی و تعصب جنسیتی تا تغییرپذیری بین‌فرهنگی در سیستم‌های زناشویی و شیوه‌های فرهنگی ارائه می‌دهد. همه اینها برای حمایت از این دیدگاه است که روابط جنسیتی تکامل یافته، قابل تغییر و تحت تأثیر تعامل بین محیط‌های زیست‌محیطی و اجتماعی به روش‌هایی است که توسط مکانیسم تاریخ زندگی پیش‌بینی می‌شود.
کلمات کلیدی: نقش‌های جنسیتی، استراتژی‌های تاریخ زندگی، سرمایه‌گذاری والدین، عدم قطعیت محیطی، رقابت
هم ساخت‌گرایان اجتماعی (مانند وود و ایگلی، 2012) و هم روانشناسان تکاملی (مانند باس و شیمیت، 2011) به دنبال روشن کردن دو پدیده مرتبط در مورد روابط جنسیتی هستند: (1) تقسیم کار جنسیتی سنتی ("نقش‌های جنسیتی")، با زنان به عنوان домохозяйка و مراقب و مردان به عنوان تأمین‌کننده و محافظ (شلتون و جان، 1996؛ السینا و همکاران، 2011)، و (2) نابرابری قدرت بین جنس‌ها در مورد کنترل منابع تولیدی، اقتصادی و سیاسی ("نابرابری جنسیتی"). محققان از دیدگاه‌های نظری مختلف در مورد ریشه‌های دور و علل فوری چنین نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی بحث کرده‌اند، از گرایش‌های ذاتی تا ساخت تاریخی و از انتخاب جنسی (باس، 1995) تا ساختارهای اجتماعی پدرسالارانه (لرنر، 1986؛ هردی، 1997). دیدگاه مردم در مورد این مسائل بر نحوه برخورد آنها با نابرابری جنسیتی موجود تأثیر می‌گذارد.
مقاله حاضر به دنبال ترکیب نظریه تاریخ زندگی (دل جیویدیس و همکاران، 2015) با نظریه انتخاب جنسی (اندرسون، 1994) است. حساب ما حفظ می‌کند که روابط جنسیتی توسط استراتژی‌های تاریخ زندگی شکل می‌گیرد که به طور متوسط، موفقیت تولیدی فعلی یا آینده افراد را در محیط‌های زیست‌محیطی و اجتماعی مختلف ارتقا می‌دهد. هنگامی که اهداف تولیدی متمرکز بر حال در اولویت قرار گیرند، انتخاب جنسی تمایل دارد تفاوت‌های جنسیتی را به سمتی که از نقش‌های جنسیتی سنتی حمایت می‌کند، اغراق کند. چنین استراتژی متمرکز بر حال، هنگامی که با سلسله مراتب سلطه شکل‌گرفته توسط رقابت پرخاشگرانه و نامحدود (عمدتاً در بین مردان) ترکیب شود، ممکن است به نابرابری جنسیتی به نفع مردان کمک کند. در مقابل، هنگامی که اهداف تولیدی آینده‌نگر در اولویت قرار گیرند، زنان و مردان از نقش‌های جنسیتی سنتی "زنان به عنوان مراقب و مردان به عنوان تأمین‌کننده" رها می‌شوند. یک استراتژی آینده‌نگر همچنین ظهور سلسله مراتب مبتنی بر اعتبار را تسهیل می‌کند که توسط رقابت غیرپرخاشگرانه و مبتنی بر قانون اداره می‌شود، که به نوبه خود، نابرابری قدرت بین جنس‌ها را کاهش می‌دهد. بنابراین، روابط جنسیتی تا حد زیادی قابل تغییر در نظر گرفته می‌شوند، نه ثابت، و می‌توان آنها را با بررسی تعامل بین محیط‌های زیست‌محیطی و اجتماعی در تاریخ تکامل انسان، فرهنگ‌ها، محیط‌های رشد و موقعیت‌های گذرا به طور سیستماتیک توضیح داد. این حساب فعلی نابرابری جنسیتی را با تمرکز بر تفاوت‌های جنسیتی ثابت توجیه یا طبیعی نمی‌کند، و نه نابرابری جنسیتی را به عنوان یک اختراع صرفاً اجتماعی-تاریخی در نظر می‌گیرد. در عوض، ما به دنبال گسترش توضیحات تکاملی موجود و پیشبرد درک تغییرات وابسته به محیط از روابط جنسیتی هستیم.
نظریه‌های قبلی در مورد روابط جنسیتی
توضیحات متعددی از نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی ارائه شده است، از اختراع شخم برای کشاورزی فشرده (السینا و همکاران، 2011) تا پیشرفت کلی "مدرنیزاسیون" (به عنوان مثال، اینگل‌هارت و بیکر، 2000). این عناصر برجسته شده به طور جداگانه از فناوری و فرآیندهای تاریخی، در نظریه‌های جامع‌تری در مورد علل دور نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی ادغام شده یا توسط آنها توضیح داده می‌شوند، که می‌توان آنها را به طور گسترده به حساب‌های روانشناسی تکاملی (به عنوان مثال، باس و کنریک، 1998؛ باس و شیمیت، 2011) و حساب‌های بیو-اجتماعی (وود و ایگلی، 2002، 2012) طبقه‌بندی کرد.
روانشناسان تکاملی استدلال می‌کنند که حداقل برخی از تفاوت‌های جنسیتی در رفتارهای انسانی و پیش‌فرض‌های روانشناختی، به‌ویژه آنهایی که مربوط به جستجو و انتخاب جفت هستند، به فشارهای انتخابی انتخاب بین‌جنسی و رقابت درون‌جنسیتی ناشی از تعدادی از چالش‌های سازگارانه (باس، 1995؛ باس و کنریک، 1998؛ پوتس، 2010) نسبت داده می‌شوند. این چالش‌ها شامل شناسایی شرکای تولیدمثلی ارزشمند برای هر دو جنس، کاهش عدم قطعیت پدری برای مردان و برانگیختن سرمایه‌گذاری والدین در فرزندان برای زنان (باس و شیمیت، 1993؛ باس، 1995) است. مردان و زنان به دلیل نرخ تولیدمثلی بالاتر مردان با چالش‌های متفاوتی روبرو هستند که باعث نابرابری در سرمایه‌گذاری والدین بین جنس‌ها می‌شود (گیری، 2000؛ آرچر، 2009). "راه‌حل‌های" انتخاب جنسی برای این چالش‌های خاص جنسیتی مسئول پیش‌فرض‌های روانشناختی مربوط به جفت‌گیری و نقش‌های جنسیتی (باس و شیمیت، 2011) در نظر گرفته می‌شوند. به عنوان مثال، رقابت مردان با مردان برای به دست آوردن جفت‌ها ممکن است منجر به تمایل مردان به پرخاشگری و ریسک‌پذیری شود، در حالی که انتخاب مردان محافظ و با سرمایه‌گذاری بالا توسط زنان ممکن است به آنها اجازه دهد بیشتر وابسته و از ریسک اجتناب کنند (آرچر، 2009؛ پوتس، 2010).
در حالی که نظریه‌های مختلف روانشناسی تکاملی بر فرآیندهای مختلف انتخاب جنسی (به عنوان مثال، رقابت مردان با مردان یا انتخاب بین‌جنسیتی) تأکید متفاوتی دارند، همه آنها حفظ می‌کنند که تفاوت‌های جنسیتی در نهایت توسط انتخاب صفات قابل وراثت تولید می‌شوند، نه فرآیندهای غیرژنتیکی مانند یادگیری اجتماعی (باس و شیمیت، 2011). این توسط اجماع قوی در ژنتیک رفتاری پشتیبانی می‌شود که تقریباً تمام صفات روانشناختی و رفتاری انسان نشان‌دهنده تأثیر ژنتیکی قابل توجهی است (پلومین و همکاران، 2016). علاوه بر این، مردان و زنان به دلیل نرخ تولیدمثلی متفاوت و هزینه‌های جنسیتی متفاوت، فشارهای انتخابی جنسی متفاوتی را تجربه می‌کنند (تریورز، 1972؛ گیری، 2002). به عنوان مثال، وراثتی جنسیت‌گرایی (یعنی علاقه به رابطه جنسی اتفاقی) در زنان بیشتر از مردان (0.43 در مقابل 0.26؛ بیلی و همکاران، 2000) یافت شده است، که نشان می‌دهد محدودیت جنسی بیشتر زنان تحت تأثیر عوامل ژنتیکی است. این تأکید بر تأثیرات ژنتیکی اغلب با ذات‌گرایی ژنتیکی (یعنی در نظر گرفتن صفات سطحی یا پدیده‌های اجتماعی به عنوان تعیین‌شده توسط "ژن‌ها"، که جوهر ثابت ارگانیسم‌ها و دسته‌های اجتماعی را تشکیل می‌دهند؛ دار-نیمرود و هاین، 2011) اشتباه گرفته می‌شود، که اغلب منجر به سوء تفاهم روانشناسی تکاملی و حساب‌های تکاملی از جنسیت می‌شود.
بر خلاف این تصور نادرست، روانشناسان تکاملی معاصر به طور فعال ذات‌گرایی ژنتیکی را رد می‌کنند و با اذعان ورودی‌های غیرژنتیکی، محیطی و پلاستیسیته فنوتپی در استراتژی‌های تاریخ زندگی انسان (گیری، 2002) مخالفت می‌کنند. با این حال، فرضیه‌های اولیه روانشناسی تکاملی که پیوندهای ثابت فرآیندهای انتخاب جنسی را مستقیماً به تفاوت‌های جنسیتی مرتبط می‌کنند، نمی‌توانند اثرات محیطی پیچیده، از جمله تعاملات ژن-محیط (بیلی و همکاران، 2000) را در نظر بگیرند. همچنین، در نظر گرفتن تفاوت‌های جنسیتی در جفت‌گیری به عنوان بازتاب ماژول‌های متمایز عملکردی بدون در نظر گرفتن این احتمال که چنین تفاوت‌های جنسیتی در جفت‌گیری ممکن است استراتژی‌هایی سازگار با چالش‌های محیطی مختلفی باشد که هر جنس با آن روبرو است، مشکل‌ساز است. حساب‌های تکاملی اخیرتر از تغییرات و تفاوت‌های جنسیتی در جفت‌گیری عواملی مانند نسبت جنسی عملیاتی، فشار پاتوژن، در دسترس بودن منابع و زمینه‌های فرهنگی و قانونی (به عنوان مثال، گنگستاد و سیمپسون، 2000؛ شیمیت، 2005؛ لی و زیچ، 2011) را در نظر گرفته‌اند. با این حال، این اثرات محیطی جداگانه بر جفت‌گیری هنوز در یک چارچوب نظری یکپارچه نشده‌اند و برای حساب کردن روابط جنسیتی گسترش نیافته‌اند (باس و شیمیت، 2011). در نتیجه، انتقادهای "ذات‌گرایانه" مداوم به حساب‌های روانشناسی تکاملی از روابط جنسیتی و نگرانی‌هایی مبنی بر اینکه چنین حساب‌هایی به توجیه نابرابری جنسیتی کمک می‌کنند (هردی، 1997؛ وود و ایگلی، 2002) وجود دارد.
به عنوان یک حساب رقیب، مدل بیو-اجتماعی وود و ایگلی (2002، 2012) نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی را به تعامل بین "محدودیت‌ها و فرصت‌هایی" نسبت می‌دهد که توسط ویژگی‌های فیزیکی و فعالیت‌های تولیدمثلی هر جنس تحمیل می‌شود و عوامل اجتماعی، فناوری و اقتصادی (وود و ایگلی، 2002، ص. 709). آنها استدلال می‌کنند که از آنجایی که محدودیت‌های بیولوژیکی خاص جنسیت تقسیم کار جنسیتی را کارآمدتر از همکاری غیرجنسیتی می‌کند، مردان در فعالیت‌های ماهرانه که آنها را از خانه دور می‌کند تخصص می‌یابند در حالی که زنان بر وظایف داخلی تمرکز می‌کنند. مردان از طریق انحصار "جنگ، کشاورزی و فعالیت‌های تولیدی" به وضعیت بالاتری دست می‌یابند که ثروت مادی بسیار بیشتری نسبت به کار خانگی ایجاد می‌کند (وود و ایگلی، 2002، ص. 716). در نهایت، تعمیم بیش از حد واقعیت اجتماعی تقسیم کار جنسیتی به ویژگی‌های ذاتی زنان و مردان از طریق "استنتاج متناظر" باعث می‌شود که مردم نابرابری جنسیتی را بسازند و توجیه کنند (وود و ایگلی، 2012). دیدگاه بیو-اجتماعی همچنین به صراحت ترجیحات جفت‌گیری انسان را به نابرابری جنسیتی مرتبط می‌کند. با این حال، بر خلاف نظریه‌های روانشناسی تکاملی، مدل بیو-اجتماعی ترجیحات جفت‌گیری جنسیتی را ناشی از سیستم‌های پدرسالارانه ساخته‌شده از نظر اجتماعی می‌داند، نه انتخاب جنسی (ایگلی و وود، 1999).
بنابراین، مانند حساب‌های تکاملی، مدل بیو-اجتماعی وجود تفاوت‌های جنسیتی را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، مانند سایر حساب‌های ساخت‌گرایانه اجتماعی (به عنوان مثال، هردی، 1997)، به یک توضیح ساخت‌گرایانه اجتماعی برای روابط جنسیتی و پیش‌فرض‌های روانشناختی مربوطه بر اساس عوامل اجتماعی-تاریخی اخیر، مانند سیستم‌های پدرسالارانه که با تفاوت‌های جنسیتی در کارایی مشارکت کار سازگار می‌شوند، متوسل می‌شود (وود و ایگلی، 2002، 2012). با این حال، یافته‌های مردم‌نگاری فراوانی این دیدگاه را به چالش می‌کشند و نشان می‌دهند که بسیاری از جوامع شکارچی-گردآورنده، که در آن محدودیت‌های بیولوژیکی در مشارکت کار زنان برجسته است، روابط جنسیتی نسبتاً برابر دارند (به عنوان مثال، سنت مادری در یک جامعه شکار و باغبانی در جزیره واناتینای؛ لپوفسکی، 1993؛ زنان شکارچی آگتا؛ گودمن و همکاران، 1985). نابرابری در کارایی مشارکت کار جنسیتی همچنین نمی‌تواند شیوع نقش‌های جنسیتی در جوامع سنتی را توضیح دهد که به طور قابل توجهی در سهم مردان در معیشت متفاوت است (مارلو، 2000) یا پایداری نقش‌های جنسیتی جنسیت‌گرایانه در جوامع مدرن با حداقل نابرابری در پتانسیل درآمدی (به عنوان مثال، ایوانز و دیکمن، 2009؛ ایبرت و همکاران، 2014). این محدودیت‌ها نشان می‌دهد که مدل بیو-اجتماعی باید با مکانیسم‌های تکاملی تکمیل شود که امکان دارد زنان و مردان در محیط‌های مختلف با درجات مختلف تناسب به نابرابری جنسیتی دست یابند.
به طور خلاصه، روانشناسی تکاملی و مدل بیو-اجتماعی بینش‌های مشترکی در مورد روابط جنسیتی دارند در حالی که در مورد نقش انتخاب جنسی و عوامل اجتماعی-تاریخی اختلاف نظر دارند. مهم است که توجه داشته باشیم که مکانیسم‌های تکاملی دور مانند سرمایه‌گذاری والدین (تریورز، 1972) و انتخاب جنسی (اندرسون، 1994) با عوامل بیو-اجتماعی و اجتماعی-فرهنگی نزدیک‌تر و قابل تغییرتر ناسازگار نیستند. به عنوان مکمل هر دو نظریه، حساب تاریخ زندگی ما مکانیسم‌های میانی را که تکامل و بروز روابط جنسیتی را در محیط‌های زیست‌محیطی و اجتماعی مختلف اداره می‌کنند، توضیح می‌دهد. این به ما امکان می‌دهد فرضیه‌های خاص‌تری در مورد تفاوت‌های فردی و جمعیت در ویژگی‌های روانشناختی مربوط به نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی ایجاد کنیم.
یک حساب تاریخ زندگی از نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی
نظریه تاریخ زندگی برای توضیح تفاوت‌های فردی انسان در طیف وسیعی از ویژگی‌های روانشناختی و اجتماعی بر اساس مبادلات بین موفقیت تولیدمثلی فعلی و آینده (دل جیویدیس و همکاران، 2015) به کار گرفته شده است. "استراتژی‌های تاریخ زندگی"، که نشان‌دهنده خوشه‌هایی از صفات هستند که اهداف تولیدمثلی فعلی یا آینده‌نگر را ارائه می‌دهند (از جمله صفات مربوط به جفت‌گیری و نقش‌های جنسیتی)، به خطرات محیطی در طول طول عمر حساس هستند، اگرچه تجربیات اولیه زندگی به ویژه مهم هستند (چیشولم، 1999). بنابراین، دیدگاه تاریخ زندگی بیشتر به توضیح انعطاف‌پذیری رفتاری وابسته به محیط (در حدود هنجارهای واکنش) مربوط می‌شود تا به دنبال توضیحات تکاملی خاص برای صفات و رفتارهای خاص مشاهده‌شده در محیط مدرن است.
در اینجا، ما "تأثیرات محیطی" را به دو نیروی فراگیر تقسیم می‌کنیم: (1) خطرات ذاتی (اغلب به شدت و غیرقابل پیش‌بینی تقسیم می‌شوند)، که نشان‌دهنده تهدیدات مرگ و میر است که نمی‌توان از طریق تلاش‌های فردی از آنها اجتناب کرد (الیس و همکاران، 2009؛ چانگ و لو، 2017)، و (2) رقابت اجتماعی، که نشان‌دهنده درجه‌ای است که تلاش‌های فردی بر دسترسی فرد به منابع مطلوب دیگران در همان جامعه تأثیر می‌گذارد. هر دو نیرو به عنوان نیروهای شکل‌دهنده اساسی حیات زیستی قابل وراثت (ماکارثور و ویلسون، 1967) نظریه‌پردازی شده‌اند و در طول تاریخ تکامل انسان وجود داشته‌اند. بر این اساس، آنها ارزش‌های فرهنگی کسب‌شده را شکل می‌دهند که به نوبه خود منجر به تغییرات بین‌فرهنگی و منطقه‌ای در روابط خانوادگی، روند قتل و ادراکات اخلاقی (هکمن و هروشکا، 2013؛ ون لیوون و همکاران، 2014) می‌شوند. در دوران مدرن، خطرات ذاتی ممکن است به شکل بلایا، حوادث و بیماری‌ها ظاهر شوند، در حالی که رقابت اجتماعی معمولاً به شکل مسابقات مبتنی بر اعتبار غیرپرخاشگرانه در عرصه آموزشی و شغلی (ژو و همکاران، 2018) است، اما همچنین ممکن است به شکل رقابت مبتنی بر سلطه پرخاشگرانه (به عنوان مثال، اراذل و اوباش که برای رتبه‌های بالاتر در سازمان‌های مافیایی رقابت می‌کنند، تاجرانی که در جنگ‌های قیمت برای تصاحب سهم بازار شرکت می‌کنند) ظاهر شود. تجربیات اولیه این رویدادها برای تنظیم استراتژی‌های تاریخ زندگی فردی در طول رشد (چیشولم، 1999؛ بلسکی و همکاران، 2012) عمل می‌کنند. در عین حال، این رویدادها همچنین ممکن است به عنوان نشانه‌های خارجی برای برانگیختن رفتارهایی که با استراتژی تاریخ زندگی مربوطه در موقعیت‌های گذرا سازگار هستند (گریسکوویچ و همکاران، 2011؛ ژو و همکاران، 2019) عمل کنند.
اثرات خطرات ذاتی بر نقش‌های جنسیتی
در جامعه انسانی، شدت و غیرقابل پیش‌بینی بودن (به عنوان مثال، قحطی، پاتوژن‌ها، بلایا و خشونت) از طریق اثرات غیرمستقیم خود بر خانواده‌ها (به عنوان مثال، خشونت والدین و دلبستگی ناامن) نشان داده شده است که "سرعت" افراد را در تاریخ زندگی تسریع می‌کند، که به صورت بلوغ فیزیولوژیکی زودتر، شروع رابطه جنسی زودتر و تولیدمثل زودتر آشکار می‌شود (الیس و اسکس، 2007؛ بلسکی و همکاران، 2010a، b، 2012؛ به بلسکی، 2012 برای یک بررسی مراجعه کنید). همه این عوامل به طور موثری طول دوران تولیدمثلی زن را طولانی می‌کنند و در نهایت شانس داشتن حداقل یک فرزند قبل از مواجهه با مرگ و میر در محیط‌های خطرناک را برای هر دو جنس به حداکثر می‌رسانند (الیس و همکاران، 2009). به عنوان استثنایی بر پیوند ادعایی بین خطرات ذاتی و تاریخ زندگی تسریع‌شده، شیمیت (2005) در یک مطالعه بین‌فرهنگی دریافت که بسیاری از شاخص‌های خطرات ذاتی (به عنوان مثال، نرخ مرگ و میر نوزادان) با جنسیت‌گرایی محدود در سطح جمعیت ارتباط منفی دارند. با این حال، مهم است توجه داشته باشیم که جنسیت‌گرایی (یعنی پذیرش رابطه جنسی اتفاقی) لزوماً نشان‌دهنده اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال نیست. در واقع، بیشتر دلایلی که جوانان برای روابط جنسی کوتاه‌مدت ارائه می‌دهند، با تولیدمثل در کشورهای مرفه ارتباطی ندارد (ریگان و درایر، 1999). این ممکن است توضیح دهد که چرا جنسیت‌گرایی با سایر شاخص‌های تاریخ زندگی متمرکز بر حال (به عنوان مثال، نرخ بارداری نوجوانان) و شاخص توسعه انسانی و تولید ناخالص داخلی (شیمیت، 2005) همبستگی مثبت دارد.
با این حال، این استراتژی‌ها هزینه‌های بلندمدت برای سلامت، روابط و رقابت‌پذیری فرزندان افراد را به همراه دارند (چیشولم، 1999؛ گیری، 2000، 2002). به‌طور خاص، اگرچه هر دو جنس از یک استراتژی تولیدمثلی متمرکز بر حال سود می‌برند، اما زنان هزینه‌های بسیار بیشتری از این استراتژی را متحمل می‌شوند. فعالیت‌های تولیدمثلی مانند بارداری، شیردهی و مراقبت از کودکان مانعی بزرگ برای مشارکت زنان در بیشتر فعالیت‌های تولیدی اقتصادی ایجاد می‌کند (وود و ایگلی، 2012). آسیب‌پذیری و ناتوانی نسبی زنان در طول این دوره‌های بحرانی همچنین وابستگی آنها به تأمین مردان را افزایش می‌دهد، حتی در جوامع سنتی که در آن زنان و مردان به طور کلی سهم مشابهی در معیشت دارند (مارلو، 2003). علاوه بر این، به دلیل عدم تعادل سرمایه‌گذاری والدین اولیه در پستانداران (از جمله انسان‌ها) و عدم قطعیت پدری ناشی از تخمک‌گذاری پنهان (گیری، 2000؛ باس و شیمیت، 2011)، مادران مستعد ارائه مراقبت مستقیم بیشتری به فرزندان خود نسبت به پدران هستند (تریورز، 1972). در مقابل، مردان از نظر تولیدمثلی بیشتر از سرمایه‌گذاری در فرزندان موجود سود می‌برند (باس و شیمیت، 1993). در واقع، در بیشتر جوامع شکارچی-گردآورنده، پدران مراقبت مستقیم کمتری از فرزندان خود نسبت به مادران ارائه می‌دهند (مارلو، 2000). این بیشتر شکاف سرمایه‌گذاری والدین بین زنان و مردان را گسترش می‌دهد به طوری که هرچه زنان فرزندان بیشتری داشته باشند، زمان و انرژی کمتری برای فعالیت‌های غیرتولیدی در اختیار دارند.
شایان ذکر است که سرمایه‌گذاری والدین نامتعادل یک طبیعت ثابت بشریت نیست. انسان‌ها در مقایسه با پستانداران دیگر در سرمایه‌گذاری پدری استثنایی هستند (گیری، 2000). با این حال، مراقبت مشترک از والدین و پرورش گسترده (ارائه و آموزش کودکان) بازدهی کاهشی در محیط‌های فقیر و خطرناک دارد (کوئینلان، 2007)، که ممکن است سرمایه‌گذاری پدری را محدود کند و در نتیجه بار مراقبت از کودکان را بیشتر بر دوش زنان بگذارد. به عبارت دیگر، هزینه‌های بالاتر زنان در تولیدمثل تنها زمانی به سرمایه‌گذاری نامتعادل والدین و نقش‌های جنسیتی سنتی (یعنی زنان به عنوان مراقب و مردان به عنوان تأمین‌کننده) کمک می‌کند که هزینه‌های پایبندی به چنین نقش‌های جنسیتی سفت و سختی برای دستیابی به موفقیت تولیدمثلی بالاتر در مواجهه با خطرات ذاتی ضروری تلقی شود.
اثرات رقابت اجتماعی بر نقش‌های جنسیتی
از آنجایی که تسلط اکولوژیکی گونه‌های انسان بر بسیاری از خطرات ذاتی غلبه کرده است، انسان‌ها به بدترین دشمن خود به دلیل رقابت اجتماعی (الکساندر، 1989) تبدیل شده‌اند. رقابت بیش از حد در جامعه انسانی فشار انتخابی را بر کیفیت یا رقابت‌پذیری فرزندان افزایش می‌دهد. این به طور موثری هزینه‌های تولیدمثلی را برای هر دو جنس افزایش می‌دهد و ترجیح می‌دهد که تولیدمثل را به تعویق بیندازد و فرزندان کمتری داشته باشد، که به تخصیص انرژی و منابع بیش از حد به رشد، نگهداری بدن و تلاش‌های والدین اجازه می‌دهد (گیری، 2002؛ دل جیویدیس و همکاران، 2015). افزایش هزینه‌های پرورش فرزند می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر تاریخ زندگی انسان و سرمایه‌گذاری والدین داشته باشد زیرا تولد نوزادان انسان زودرس است و وابستگی طولانی‌مدت کودکان انسان (واکر و همکاران، 2010). علاوه بر این، با انباشت و وراثت ثروت در جوامع پایدار و امن، سرمایه‌گذاری افزایش‌یافته از هر دو والدین (به ویژه پدران) نه تنها نرخ بقای فرزندان را بهبود می‌بخشد، بلکه توسعه مهارت‌ها و وضعیت اجتماعی آنها را نیز افزایش می‌دهد (میس، 1998؛ گیری، 2000). بنابراین، در یک محیط پایدار و امن، رقابت اجتماعی غیرپرخاشگرانه برای "مسابقه تسلیحاتی" سرمایه‌گذاری والدین مطلوب است، زیرا برای فرزندان مهم می‌شود که در مهارت‌هایی که به کسب اعتبار افزایش‌دهنده تناسب اندام کمک می‌کند، برتری داشته باشند (هنریش و گیل-وایت، 2001). در همین حال، تخمک‌گذاری پنهان زنان، همراه با یک مکانیسم پیوند زوجی، مردان را نیز به سرمایه‌گذاری بلندمدت در شرکا و فرزندان خود تشویق می‌کند (گیری، 2000). مردانی که مایل‌تر و قادرتر به سرمایه‌گذاری هستند، تمایل دارند از کسانی که نیستند بیشتر تولیدمثل کنند و باعث می‌شوند انتخاب جنسی سرمایه‌گذاری پدری را ترجیح دهد (گیری، 2000). این در نهایت شکاف سرمایه‌گذاری والدین بین جنس‌ها را کاهش می‌دهد و نقش‌های جنسیتی انعطاف‌پذیرتر و برابری جنسیتی را تقویت می‌کند.
مهم است که رقابت اجتماعی را با رقابت وابسته به تراکم اشتباه نگیریم. مدل‌های اولیه تاریخ زندگی رقابت را معادل تراکم جمعیت یا انتخاب K در نظر می‌گیرند و برعکس انتخاب r و خطرات ذاتی (به عنوان مثال، ماکارثور و ویلسون، 1967). در واقع، تحقیقات نشان داده است که افرادی که در معرض نشانه‌های تراکم جمعیت (Sng و همکاران، 2017) قرار دارند، جهت‌گیری بیشتری به سمت جفت‌گیری بلندمدت، سن ازدواج دیرتر و باروری کمتر و سرمایه‌گذاری والدین بیشتر نشان می‌دهند. با این حال، این مطالعات اثرات خطرات ذاتی را در نظر نگرفته‌اند. علاوه بر این، فرض اینکه رقابت با خطرات ذاتی معکوس است، در سطح جمعیت معتبر نیست: بسیاری از کشورهای ناپایدار و جنگ‌زده (به عنوان مثال، عراق، 93 نفر در هر کیلومتر مربع) تراکم جمعیت بالاتری نسبت به کشورهای باثبات و مرفه (به عنوان مثال، ایالات متحده، 36 نفر در هر کیلومتر مربع؛ سازمان ملل متحد، امور اقتصادی و اجتماعی، 2019) دارند. از آنجایی که نرخ تولیدمثلی افزایش‌یافته ناشی از خطرات ذاتی ممکن است تلفات جمعیت ناشی از خطرات ذاتی را جبران کند، محیط‌های خشن و غیرقابل پیش‌بینی نیز می‌توانند تراکم جمعیت بالایی داشته باشند. کمبود منابع یا توزیع نابرابر منابع در چنین محیط‌هایی نیز می‌تواند رقابت اجتماعی را تشدید کند. بنابراین، یک مدل تاریخ زندگی از روابط جنسیتی باید تعامل بین خطرات ذاتی و رقابت اجتماعی را در نظر بگیرد.
تعامل بین نیروهای محیطی که بر روابط جنسیتی تأثیر می‌گذارد
هنگامی که رقابت اجتماعی با خطرات ذاتی ترکیب شود، ممکن است منجر به روابط جنسیتی برابر نشود. اولاً، رقابت افزایش‌یافته در شرایط خطرناک ممکن است منجر به رقابت پرخاشگرانه و سلسله مراتب سلطه شود. رقابت بین مردان اغلب شامل مسابقات فیزیکی و حتی خشونت در تاریخ تکامل انسان است (آرچر، 2009؛ پوتس، 2010). در واقع، جنگ‌های اولیه بین گروه‌های مردان اغلب شامل به اسارت گرفتن زنان به عنوان برده یا "غنیمت" (لرنر، 1986) بود. انگیزه اصلی رقابت بین مردان در جوامع پیش از کشاورزی اغلب جنگیدن بوده است (گات، 2000). تا زمانی که ازدواج یک همسری و نهادهای اجتماعی ضد خشونت در جوامع بزرگ‌تر ایجاد نشود، امکان به دست آوردن همسران متعدد از طریق زور، رقابت را به سمت یک مسابقه سلطه سوق می‌دهد که به نفع مردان قوی و جنگجو است. این چرخه باطل انتقام و انتقام‌جویی اغلب منجر به عدم قطعیت در دسترس بودن منابع می‌شود که به نوبه خود رقابت پرخاشگرانه را حتی در مناطق غنی از منابع تقویت می‌کند (گات، 2000). این ترکیب از خطرات ذاتی و رقابت سلطه ممکن است نقش‌های جنسیتی سنتی را تقویت کند و وابستگی زنان را به مردان به عنوان محافظ افزایش دهد. در همین حال، در چنین محیط‌هایی، مردان همچنین با تهدیدهای افزایش‌یافته عدم قطعیت پدری از سوی رقبای همجنس مواجه می‌شوند که اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال را دنبال می‌کنند. برای به حداکثر رساندن قطعیت پدری برای تلاش‌های جفت‌گیری خود، مردان ممکن است استراتژی‌های کنترلی را برای انحصار شرکای زن خود اتخاذ کنند، از خشونت اجباری تا "خفه کردن، تلقین، نظارت، شایعه‌پراکنی، قوانین ارث و قوانین" (هردی، 1997، ص. 25). محدود کردن خودمختاری و تحرک زنان ناشی از این امر موانع بیشتری برای مشارکت زنان در فعالیت‌های تولیدی که نیازمند انباشت مهارت و تبادل اجتماعی است (وود و ایگلی، 2002، 2012) ایجاد می‌کند و به طور موثری زنان را از نظر اقتصادی به مردان وابسته می‌کند.
بازده کاهش‌یافته سرمایه‌گذاری والدین و رقابت افزایش‌یافته بین مردان تنها پیامدهای ترکیب خطرات ذاتی نیست، بلکه بر بیان رقابت اجتماعی و ساختار اجتماعی حاصل نیز تأثیر می‌گذارد. جوهره قدرت در جامعه انسانی توانایی ارائه یا سلب منابع ارزشمند (اندرسون و بردهال، 2002) است، از جمله دسترسی به جفت‌ها. رقابت اجتماعی به افراد موفق اجازه می‌دهد تا منابع را کنترل کنند و/یا جفت‌ها را بدون چالش‌های مکرر از سوی زیردستان کنترل کنند و منجر به سلسله مراتب وضعیت می‌شود (الکساندر، 1989؛ کامینز، 2006). دو مسیر برای وضعیت بالا در جوامع انسانی وجود دارد. افراد می‌توانند با نشان دادن مهارت‌ها یا دانش استثنایی در حوزه‌های ارزشمند و تمایل به به اشتراک گذاشتن چنین اطلاعاتی با هم‌نوعان خود، احترام آزادانه دیگران را به دست آورند (هنریش و گیل-وایت، 2001). چنین رقابت مبتنی بر اعتبار به فرهنگ خاص انسان و استراتژی‌های تاریخ زندگی آینده‌نگر نیاز دارد که انرژی و منابع بیشتری را به ساخت مهارت، انباشت دانش و اشتراک‌گذاری نوع‌دوستانه اختصاص دهند. در نتیجه، رقابت مبتنی بر اعتبار و سلسله مراتب اعتبار حاصل شکننده هستند در مواجهه با خطرات ذاتی، که افراد را وادار می‌کند تا اهداف تولیدمثلی کوتاه‌مدت را در اولویت قرار دهند و اغلب از طریق خشونت و تاکتیک‌های سلطه‌گرانه به دنبال آن باشند (دالی و ویلسون، 1990). به عبارت دیگر، انسان‌ها می‌توانند در رقابت مبتنی بر اعتبار و مطابقت با سلسله مراتب اعتبار در محیط‌هایی با خطرات ذاتی کم شرکت کنند. با این حال، در محیط‌های خشن و غیرقابل پیش‌بینی، به رقابت مبتنی بر سلطه متوسل می‌شوند که شبیه رقابت در سایر گونه‌ها است.
سلسله مراتب سلطه شکل‌گرفته توسط اشکال پرخاشگرانه رقابت بیشتر به نفع مردان است. تفاوت‌های جنسیتی در قدرت بدنی، پرخاشگری و رقابت‌پذیری روانی همگی به نفع مردان در مبارزه یا ایجاد تهدید هستند. سلسله مراتب قدرت تحت سلطه به نوبه خود نقش‌های جنسیتی سنتی را تقویت می‌کند و موفقیت تولیدمثلی مردان را از طریق انحصار (چند یا جوان‌تر) شرکای زن (پوتس، 2010) به حداکثر می‌رساند. در واقع، تحقیقات نشان داده است که زنان جذابیت بیشتری به مردانی با رفتار سلطه‌گر نشان می‌دهند (سادالا و همکاران، 1987). شواهد مردم‌نگاری همچنین نشان می‌دهد که سیستم‌های جفت‌گیری چندهمسری در جوامعی با توزیع نابرابر ثروت و تغییرات بیشتر در وضعیت مردان بیشتر رایج است (مارلو، 2000). داده‌های مربوط به موفقیت تولیدمثلی نشان می‌دهد که در جوامع سنتی معاصر (شکارچی-گردآورنده و چوپان-باغبان) و جوامع کشاورزی باستانی، مردان (نه زنان) تنوع و دامنه بیشتری در فرصت‌های تولیدمثلی در جوامع طبقه‌بندی‌شده‌تر نشان می‌دهند (بتزیگ، 2012). در جوامع کشاورزی باستانی، افرادی که دارای بالاترین وضعیت بودند (به عنوان مثال، امپراتوران) معمولاً وضعیت خود را از طریق سلطه حفظ می‌کردند (بتزیگ، 2012). بنابراین، تا حدی که رقابت سلطه در جوامع پیش‌آمده غالب است، نابرابری جنسیتی در این جوامع با طبقه‌بندی بیشتر افزایش می‌یابد. علاوه بر این، هنگامی که چنین سلسله مراتب سلطه‌ای با تمرکز بر موفقیت تولیدمثلی فعلی در مواجهه با خطرات ذاتی ترکیب شود، انتخاب زنان محدود می‌شود (هردی، 1997) به این دلیل که وابستگی آنها به مردان ممکن است تنها راه برای ارتقای اهداف تولیدمثلی فعلی آنها باشد. در جوامع چندهمسری که دسترسی زنان به منابع را محدود می‌کند، زنان معمولاً ترجیح می‌دهند یکی از همسران متعدد یک مرد مرفه باشند تا تنها همسر یک مرد فقیر (بتزیگ، 1986).
رقابت اجتماعی که به صورت مسابقات غیرپرخاشگرانه بر اساس مهارت و نوع‌دوستی بیان می‌شود، همچنین می‌تواند به طور بالقوه به نفع افراد با وضعیت بالا منجر شود (هنریش و گیل-وایت، 2001). یک تحقیق نشان داد که زنان ترجیح می‌دهند مردان با وضعیت بالا و کم سلطه را در روابط بلندمدت ترجیح دهند، اما یک مرد با سلطه را در روابط کوتاه‌مدت ترجیح دهند (اسنایدر و همکاران، 2008). به نظر می‌رسد این امر در جوامع سنتی نیز صادق است. به عنوان مثال، تحقیقات در مورد جوامع هندی نشان داد که مردان با اعتبار بالاتر، اما نه سلطه، به طور غیرمستقیم از طریق سن اولین تولیدمثل شرکای زن خود، تعداد فرزندان بیشتری دارند (فون رودن و همکاران، 2011). به طور مشابه، یک مطالعه اخیر بر روی شکارچیان پیرمیه باکا نشان داد که اعتبار (که با محبوبیت در یک بازی هدیه نشان داده می‌شود) به طور مثبتی با موفقیت مردان در بازار جفت‌گیری پیش‌بینی می‌شود (چوداری و همکاران، 2015). مهم‌تر از آن، تا حدی که رقابت مبتنی بر اعتبار نیازمند مهارت‌های اجتماعی است، مردان در این رقابت برتری ندارند، زیرا زنان به طور کلی نمرات بالاتری در نوع‌دوستی، توافق‌پذیری و مهارت‌های اجتماعی دارند (مک‌دونالد، 1995؛ پتریادس و فورنهام، 2000). هنگامی که رقابت مبتنی بر اعتبار با ازدواج تحمیلی، فناوری‌های پیشگیری از بارداری و فرصت‌های اقتصادی فزاینده‌ای که کمتر به قدرت بدنی متکی هستند، ترکیب شود، رقابت مبتنی بر اعتبار می‌تواند نقش‌های جنسیتی سنتی را به نقش‌های جنسیتی انعطاف‌پذیرتر تبدیل کند و برابری جنسیتی را تقویت کند.
تحلیل‌های فوق منجر به مجموعه‌ای از پیش‌بینی‌ها در مورد نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی می‌شود (به جدول 1 برای خلاصه پیش‌بینی‌های نظری در محیط‌هایی با ابعاد مختلف مراجعه کنید). به‌طور خاص، در جوامعی که رقابت اجتماعی کم و خطرات ذاتی کم است، نقش‌های جنسیتی سنتی و متمرکز بر حال غالب خواهند بود. با این حال، زنان در چنین جوامعی از وضعیت اجتماعی مشابهی با مردان برخوردار خواهند بود. در مقابل، جوامعی که رقابت اجتماعی بالا و خطرات ذاتی کم دارند، نقش‌های جنسیتی مدرن‌شده و ارزش‌های برابر جنسیتی را تقویت می‌کنند. با این حال، هنگامی که خطرات ذاتی با رقابت اجتماعی ترکیب شوند، اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال در اولویت قرار می‌گیرند و به نقش‌های جنسیتی سنتی کمک می‌کنند. علاوه بر این، رقابت بین مردان در محیط‌های خشن و غیرقابل پیش‌بینی سلسله مراتب سلطه را تقویت می‌کند که به نفع مردان است و در نهایت نابرابری جنسیتی را تداوم می‌بخشد. در نهایت، در جوامعی که پایدار و امن هستند اما رقابتی نیستند، مردان ممکن است سعی کنند پتانسیل تولیدمثلی خود را با اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال تحقق بخشند، در حالی که زنان اهداف تولیدمثلی کم‌هزینه‌تر و آینده‌نگر را ترجیح می‌دهند. یک مصالحه احتمالاً منجر به جداسازی متوسط نقش‌های جنسیتی می‌شود. در همین حال، فقدان سلسله مراتب سلطه مردانه به درجه‌ای از برابری جنسیتی اجازه می‌دهد.
جدول 1
خلاصه پیش‌بینی‌های نظری استراتژی‌های تولیدمثلی، ساختارهای اجتماعی و پیامدهای روابط جنسیتی در شرایط محیطی مختلف.
| | رقابت اجتماعی کم | رقابت اجتماعی بالا |
|---|---|---|
| خطرات ذاتی کم | استراتژی‌های تولیدمثلی متمرکز بر حال
طبقه بندی اجتماعی کم
نقش‌های جنسیتی ترکیبی
نابرابری جنسیتی کم | استراتژی‌های تولیدمثلی آینده‌نگر
طبقه بندی اجتماعی مبتنی بر اعتبار
نقش‌های جنسیتی مدرن‌شده
نابرابری جنسیتی کم |
| خطرات ذاتی بالا | استراتژی‌های تولیدمثلی متمرکز بر حال
طبقه بندی اجتماعی کم
نقش‌های جنسیتی سنتی
نابرابری جنسیتی کم | استراتژی‌های تولیدمثلی متمرکز بر حال
طبقه بندی اجتماعی مبتنی بر سلطه
نقش‌های جنسیتی سنتی
نابرابری جنسیتی بالا |

پیامدهای حساب تاریخ زندگی
دو پیامد کلی را می‌توان از تجزیه و تحلیل فوق استنباط کرد. اول و مهمتر، این واقعیت که فرآیندهای تکاملی، از جمله انتخاب جنسی، که نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی را شکل می‌دهند، انعطاف‌پذیر هستند و ثابت نیستند. تغییرات سریع در روابط جنسیتی می‌تواند ناشی از تکامل فرهنگی (نیوسون و ریچرسون، 2009) و تغییرات محیطی ظریف‌تر در یک جامعه باشد. شایان ذکر است که این ممکن است بسیاری از یافته‌ها در مورد ترجیحات جفت جنسیتی (به عنوان مثال، باس و همکاران، 2001؛ چانگ و همکاران، 2011)، جنسیت‌گرایی (شیمیت، 2005؛ کندریک و همکاران، 2015) و تعصب جنسیتی (به عنوان مثال، گلیک و همکاران، 2000؛ گلیک و فیسکه، 2001) را توضیح دهد. دوم، تعامل بین خطرات ذاتی و رقابت اجتماعی می‌تواند به عنوان یک مکانیسم میانی برای توضیح تغییرات وابسته به محیط در روابط جنسیتی عمل کند. این به ما امکان می‌دهد پدیده‌های فرهنگی و تاریخی مختلفی را که مربوط به نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی هستند، به روشی جدید تفسیر کنیم.
نقش‌های جنسیتی تکامل یافته و قابل تغییر هستند
ترجیحات جفت جنسیتی ممکن است نقش‌های جنسیتی غالب در جامعه را نشان دهند. به‌طور خاص، ترجیحات مردان برای مهارت‌های داخلی و باروری زنان منعکس‌کننده نقش جنسیتی سنتی زنان به عنوان домохозяйка و مراقب است. این مکمل ترجیح زنان برای وضعیت اجتماعی و توانایی‌های تأمین‌کننده مردان است که منعکس‌کننده نقش جنسیتی سنتی مردان به عنوان تأمین‌کننده و محافظ است. تحقیقات قبلی نشان داده است که چنین تفاوت‌های جنسیتی در ترجیحات جفت در سراسر فرهنگ‌ها وجود دارد (باس، 1989، 1995؛ باس و شیمیت، 1993). به‌طور کلی، زنان تمایل دارند به چشم‌اندازهای مالی و وضعیت اجتماعی اولویت دهند، در حالی که مردان تمایل دارند به جوانی و ظاهر فیزیکی اولویت دهند (شکل‌فورد و همکاران، 2005؛ فورنهام، 2009). این الگو در مطالعات مقطعی که ترجیحات جفت را در اقتصادهای بزرگ در طول دهه‌ها ردیابی می‌کنند، ثابت مانده است (ایالات متحده 1939-1996: باس و همکاران، 2001؛ چین 1980-2008: چانگ و همکاران، 2011؛ برزیل 1984-2014: سوزا و همکاران، 2016). در همه این مطالعات، چشم‌اندازهای مالی توسط هر دو جنس، به‌ویژه مردان، ارزش بیشتری پیدا کرده‌اند (که ممکن است نشان‌دهنده افزایش رقابت اجتماعی باشد)، در حالی که مردان اهمیت کمتری به مهارت‌های داخلی و باکره بودن می‌دهند. این تا حدی منعکس‌کننده مدرنیزاسیون نقش‌های جنسیتی و ارزش‌های برابر جنسیتی در این جوامع است که با دوره‌های طولانی رشد اقتصادی صلح‌آمیز پس از جنگ جهانی دوم در جوامع رقابتی همزمان است.
علاوه بر این، ترجیحات جفت جنسیتی نیز در جوامع مختلف متفاوت است و به نظر می‌رسد به خطرات ذاتی بستگی دارد. تحقیقات نشان داده است که در چنین محیط‌های خطرناکی، زنان مردانی را با نشانه‌های ژن‌های خوب (به عنوان مثال، ویژگی‌های متقارن؛ گنگستاد و سیمپسون، 2000) یا وضعیت سلطه (کامینز، 2006) ترجیح می‌دهند تا احتمال بقای فرزندان خود را افزایش دهند. به عنوان مثال، زنان در گروه‌های شکارچی-گردآورنده هادزا در تانزانیا ترجیحات افزایش‌یافته‌ای برای تقارن در چهره‌های جنس مخالف (به ویژه زمانی که باردار یا شیرده هستند) در مقایسه با افراد در انگلستان نشان دادند (لیتل و همکاران، 2007). به‌طور مشابه، در یک مطالعه بین‌فرهنگی 29 کشوری، شیوع پاتوژن با اهمیت درک‌شده بیشتر جذابیت برای هر دو جنس و اهمیت کمتر سرمایه‌گذاری پدری برای زنان مرتبط بود (گنگستاد و باس، 1993). یک مطالعه اخیر نشان داد که ترجیح زنان برای مردان با چهره‌های مردانه با شاخص سلامت ملی ارتباط منفی دارد (دبروین و همکاران، 2010). این یافته‌ها با یک دیدگاه بیش از حد ساده‌شده از انتخاب جنسی که اثرات محیطی را نادیده می‌گیرد، سازگار نیستند و به توضیح تفاوت‌های جنسیتی در نقش‌های جنسیتی در جوامع مختلف کمک می‌کنند.
حتی در یک جامعه، ترجیحات جفت فردی به روش‌های قابل پیش‌بینی متفاوت است. مطالعات نشان داده‌اند که استقلال مالی و قدرت زنان (مور و همکاران، 2006) و تحصیلات (کاسر و شارما، 1999) با اهمیت کمتری که آنها به چشم‌اندازهای مالی در ترجیحات جفت خود می‌دهند، مرتبط است. به‌طور مشابه، لو و همکاران (2015) مشاهده کردند که زنانی که وضعیت اقتصادی-اجتماعی بالایی دارند یا در مناطق شهری زندگی می‌کنند، در مقایسه با کسانی که وضعیت اقتصادی-اجتماعی پایینی دارند یا در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، ویژگی‌های خوب پدری (به عنوان مثال، مراقبت، عشق به کودکان) را نسبت به ویژگی‌های خوب تأمین‌کننده (به عنوان مثال، شغل موفق، بلندپرواز) و ویژگی‌های ژن‌های خوب (به عنوان مثال، ورزشکار، ورزشی) در اولویت قرار می‌دهند. علاوه بر این، مطالعات تجربی نشان داده‌اند که مردانی که در استراتژی تاریخ زندگی متمرکز بر حال شناسایی شده‌اند، ترجیح بیشتری به باروری و ویژگی‌های ژن‌های خوب نشان می‌دهند و به چهره‌های زنانه نئوتنی که نشان‌دهنده باروری هستند حساس‌تر هستند. به‌طور کلی، این شواهد با حساب تاریخ زندگی از نقش‌های جنسیتی سازگار است و نشان می‌دهد که نقش‌های جنسیتی سنتی ممکن است استراتژی‌هایی باشند که با خطرات ذاتی سازگار شده‌اند. در مقابل، استراتژی‌های آینده‌نگر با نقش‌های جنسیتی مدرن و برابری جنسیتی مرتبط هستند.
همانطور که جنبه دیگری از جفت‌گیری انسان، جهت‌گیری جنسیت‌گرایانه نشان‌دهنده پذیرش افراد از رابطه جنسی بدون تعهد است (سیمپسون و گنگستاد، 1991). همانطور که قبلاً ذکر شد، سطح جمعیت جنسیت‌گرایی ممکن است نشان‌دهنده اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال یا روابط جنسیتی نباشد (به عنوان مثال، در جوامع برابر جنسیتی، زنان تمایل به جنسیت‌گرایی بیشتری نسبت به مردان دارند؛ شیمیت، 2005). با این حال، از دیدگاه تاریخ زندگی، پیش‌بینی می‌کنیم که تفاوت‌های جنسیتی در جنسیت‌گرایی باید تابعی از شیوع اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال باشد. در حمایت از این پیش‌بینی، شیمیت (2005) دریافت که بزرگی تفاوت‌های جنسیتی در جنسیت‌گرایی در کشورهای مختلف متفاوت است. به‌طور خاص، نرخ بارداری نوجوانان و نرخ باروری، هر دو نشان‌دهنده اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال، با جنسیت‌گرایی زنان ارتباط منفی داشتند اما با جنسیت‌گرایی مردان ارتباطی نداشتند و به تفاوت‌های جنسیتی بزرگتر در جنسیت‌گرایی کمک کردند. به‌طور مشابه، یک مطالعه اخیر نشان داد که زنان، اما نه مردان، تمایل کمتری به رابطه جنسی غیرمتعهد در ایالت‌های ایالات متحده با محیط‌های چالش‌برانگیز (به عنوان مثال، نرخ بالای بارداری نوجوانان، امید به زندگی پایین) گزارش کرده‌اند، اگرچه تفاوت جنسیتی مشابه در نگرش‌ها یا رفتار جنسیت‌گرایانه یافت نشد (کندریک و همکاران، 2015).
در نهایت، حساب تاریخ زندگی بینش‌هایی را در مورد تفاوت‌های جنسیتی در تعصب جنسیتی ارائه می‌دهد، که به عنوان قضاوت‌های خصمانه یا "نیکوکارانه" از جنس مخالف تعریف می‌شود که توجیه کننده رفتار افراد بر اساس جنسیت آنها است (گلیک و فیسکه، 2001). تعصب جنسیتی اغلب به عنوان توجیهی برای نقش‌های جنسیتی سنتی و سیستم‌های پدرسالارانه در نظر گرفته می‌شود (بارتو و المرز، 2010). با این حال، این همچنین بازتابی از سازگارهای تکاملی هر دو جنس برای پیشبرد منافع تولیدمثلی خود در مواجهه با خطرات ذاتی و رقابت اجتماعی است. تحقیقات قبلی به طور کلی نشان داده است که مردان امتیاز بالاتری نسبت به زنان در تعصب جنسیتی خصمانه و نیکوکارانه دارند (به عنوان مثال، گلیک و فیسکه، 2001). این قابل درک است از دیدگاه تکاملی، زیرا مردان از توجیه نقش‌های جنسیتی سنتی که تسهیل اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال را تسهیل می‌کنند، سود بیشتری می‌برند. بر این اساس، مردان باید انگیزه بیشتری برای نشان دادن نگرش‌های تعصب‌آمیز بیشتر نسبت به زنان داشته باشند، به‌ویژه زمانی که با خطرات ذاتی مواجه می‌شوند. علاوه بر این، در جوامعی با نابرابری بیشتر بین جنس‌ها در مورد سرمایه‌گذاری والدین (که نشان‌دهنده اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال است)، مردان باید تعصب جنسیتی خصمانه‌تری نشان دهند در حالی که زنان باید تعصب جنسیتی خصمانه را رد کنند. سازگار با این پیش‌بینی، گلیک و همکاران (2000) دریافتند که در 19 کشور، تعصب جنسیتی مردان با پذیرش بیشتر تعصب جنسیتی بین جنس‌ها مرتبط است. علاوه بر این، نیوسون و ریچرسون (2009) با استفاده از داده‌های نظرسنجی ارزش‌های جهانی نشان دادند که کشورهایی با کاهش زودتر باروری (که نشان‌دهنده پذیرش فرهنگی اهداف تولیدمثلی آینده‌نگر است) نگرش‌های توانمندسازی جنسیتی بالاتری (متضاد با نگرش‌های تعصب‌آمیز) نشان می‌دهند. این یافته‌ها، اگرچه مقدماتی هستند، نشان می‌دهند که استراتژی‌های تاریخ زندگی ممکن است بر نگرش‌ها و باورهای مربوط به روابط جنسیتی تأثیر بگذارد.
به طور خلاصه، شواهد متعدد نشان می‌دهد که ترجیحات جفت جنسیتی، که از نقش‌های جنسیتی سنتی حمایت می‌کنند، احتمالاً استراتژی‌هایی هستند که با خطرات ذاتی سازگار شده‌اند. به‌طور مشابه، تفاوت‌های جنسیتی در جنسیت‌گرایی و تعصب جنسیتی نیز بهتر به عنوان محصولات تکاملی استراتژی‌های تاریخ زندگی انعطاف‌پذیر در نظر گرفته می‌شوند تا جنبه‌های ثابت طبیعت انسان یا مصنوعات صرفاً اجتماعی-تاریخی. با این حال، تحقیقات بیشتری برای حمایت از فرضیه‌های دقیق مورد نیاز است.
پیامدهای پیش‌بینی حساب تاریخ زندگی
دو پیامد کلی را می‌توان از تجزیه و تحلیل فوق استنباط کرد. اول و مهمتر، این واقعیت که فرآیندهای تکاملی، از جمله انتخاب جنسی، که نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی را شکل می‌دهند، انعطاف‌پذیر هستند و ثابت نیستند. تغییرات سریع در روابط جنسیتی می‌تواند ناشی از تکامل فرهنگی (نیوسون و ریچرسون، 2009) و تغییرات محیطی ظریف‌تر در یک جامعه باشد. شایان ذکر است که این ممکن است بسیاری از یافته‌ها در مورد ترجیحات جفت جنسیتی (به عنوان مثال، باس و همکاران، 2001؛ چانگ و همکاران، 2011)، جنسیت‌گرایی (شیمیت، 2005؛ کندریک و همکاران، 2015) و تعصب جنسیتی (به عنوان مثال، گلیک و همکاران، 2000؛ گلیک و فیسکه، 2001) را توضیح دهد. دوم، تعامل بین خطرات ذاتی و رقابت اجتماعی می‌تواند به عنوان یک مکانیسم میانی برای توضیح تغییرات وابسته به محیط در روابط جنسیتی عمل کند. این به ما امکان می‌دهد پدیده‌های فرهنگی و تاریخی مختلفی را که مربوط به نقش‌های جنسیتی و نابرابری جنسیتی هستند، به روشی جدید تفسیر کنیم.
چالش‌ها
چندین چالش در پیش است. اول، شناسایی منابع خطرات ذاتی در محیط‌های مدرن در حالی که اثرات ژنتیکی را حذف می‌کنیم، دشوار است. تحقیقات قبلی اثرات خانوادگی ناامیدکننده (به عنوان مثال، نسبت درآمد به نیاز؛ بلسکی و همکاران، 2012)، تغییرات زندگی یا رویدادهای منفی زندگی (به عنوان مثال، برومباخ و همکاران، 2009؛ ژو و همکاران، 2018)، فقدان والدین (به عنوان مثال، چانگ و لو، 2018) و قرار گرفتن در معرض خشونت (به عنوان مثال، برومباخ و همکاران، 2009) را بررسی کرده‌اند. با این حال، هیچ یک از این اندازه‌ها نشان‌دهنده تأثیرات محیطی خالص نیستند، زیرا مطالعات ژنتیک رفتاری نشان داده‌اند که خطرات محیطی در محیط خانوادگی مشترک (به عنوان مثال، سبک‌های فرزندپروری، دلبستگی مادرانه) تا حدی توسط اثرات ژنتیکی توضیح داده می‌شوند (پلومین و همکاران، 2016). با این حال، خطرات ذاتی ارزیابی‌شده به شکل رویدادهای غیرقابل کنترل (به عنوان مثال، مرگ همسر) کمتر احتمال دارد که با اثرات ژنتیکی درهم آمیخته شوند. بنابراین، برای آزمایش فرضیه‌های ما، مهم است که از ارزیابی‌هایی استفاده شود که واریانس ژنتیکی کمتری دارند و نتایج را با احتیاط تفسیر کنند.
چالش دوم، نیاز به کار نظری و تجربی بیشتر برای روشن کردن فشارهای تکاملی متفاوت برای رقابت سلطه در مقابل رقابت مبتنی بر اعتبار در یک چارچوب تاریخ زندگی است. به‌عنوان دو شکل رقابت اجتماعی یا جستجوی وضعیت، سلطه و اعتبار از نظر مفهومی قابل تفکیک هستند (هنریش و گیل-وایت، 2001). با این حال، ممکن است سلسله مراتب سلطه و اعتبار هر دو در بیشتر موارد وجود داشته باشند و با یکدیگر ترکیب شوند (هنریش و گیل-وایت، 2001). رقابت سلطه ممکن است در محیط‌های پرخطر غالب باشد، زیرا اهداف تولیدمثلی متمرکز بر حال رقابت بین مردان را تحریک می‌کند و رویارویی پرخاشگرانه را تشویق می‌کند (گات، 2000). در مقابل، رقابت مبتنی بر اعتبار ممکن است در محیط‌های با خطرات ذاتی کم‌تر غالب باشد، زیرا توسعه مهارت و نوع‌دوستی هر دو به تلاش‌های بدنی آینده‌نگر نیاز دارند. تفاوت‌های فردی در استراتژی‌های سلطه-بنیاد یا اعتبار-بنیاد ممکن است به استراتژی‌های تاریخ زندگی بستگی داشته باشد (استراتژی‌های تاریخ زندگی تسریع‌شده ممکن است افراد را به سمت تکیه بر سلطه سوق دهد). به این ترتیب، استراتژی‌های تاریخ زندگی در سطح فرهنگ ممکن است بر ماهیت سلسله مراتب وضعیت و ساختارهای اجتماعی تأثیر بگذارد. علاوه بر این، از آنجایی که رقابت مبتنی بر اعتبار به طور گسترده به ظرفیت فرهنگی انسان بستگی دارد (هنریش و گیل-وایت، 2001)، هیچ همتای خوبی در گونه‌های غیرانسانی وجود ندارد. بنابراین، تحقیقات نظری و تجربی بیشتری برای گسترش چارچوب تاریخ زندگی به مبادله بالقوه بین سلطه و اعتبار در پویایی وضعیت و ساختارهای اجتماعی مورد نیاز است.
چالش سوم، تشخیص نابرابری جنسیتی از نقش‌های جنسیتی است - اگرچه اغلب به هم مرتبط هستند (به ایگلی و وود، 1999 مراجعه کنید) - و اجتناب از این اشتباه که همه نقش‌های جنسیتی را به عنوان تجسم نابرابری جنسیتی در نظر بگیریم. همانطور که شواهد مردم‌نگاری نشان می‌دهد، تقسیم کار جنسیتی (به عنوان مثال، تأمین مردان) و شیوه‌های نابرابری جنسیتی (به عنوان مثال، سیستم‌های جفت‌گیری چندهمسری) ممکن است از فشارهای محیطی مستقل ناشی شوند (مارلو، 2000). این همچنین هشدار می‌دهد که ارزیابی نابرابری جنسیتی با استفاده از یک شاخص واحد، زیرا نابرابری جنسیتی می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد و حتی در تنظیمات اجتماعی به ظاهر نیکوکارانه پنهان شود.
در نهایت، موضع ما نباید به عنوان نوعی ذات‌گرایی جنسیتی اشتباه گرفته شود. ما با مدل بیو-اجتماعی (وود و ایگلی، 2002، 2012) و سایر حساب‌های ساخت‌گرایانه اجتماعی موافق هستیم که نابرابری جنسیتی نباید صرفاً به دلیل ریشه‌های تکاملی توجیه شود. ما همچنین با این ایده که نابرابری جنسیتی صرفاً یک مصنوع اجتماعی-تاریخی است که محکوم به حذف از طریق "پیشرفت اجتماعی" یا "مدرنیزاسیون" است، مخالف هستیم. رویدادهایی مانند انقلاب‌های خشونت‌آمیز، جنگ‌ها و درگیری‌های داخلی ممکن است پیشرفت اجتماعی به سمت برابری جنسیتی را مختل کنند. علاوه بر این، حتی جوامع مدرن که به طور گسترده ارزش‌های برابر جنسیتی را ترویج می‌کنند، از خطرات ذاتی به شکل جرم، درگیری‌های خانوادگی و آشوب‌های اجتماعی مصون نیستند، که ممکن است رقابت را به سمت سلطه مردانه سوق دهد. برای ایجاد تمایل واقعی به برابری جنسیتی و نقش‌های جنسیتی انعطاف‌پذیر، حساب تاریخ زندگی فعلی پیشنهاد می‌کند که باید جامعه خود را به سمت یک محیط پایدار و امن با رقابت غیرپرخاشگرانه مبتنی بر اعتبار تغییر دهیم.
یادداشت نویسنده
بودجه. این تحقیق با حمایت یک کمک هزینه صندری (CPG2019-0008-FSS) از دانشگاه ماکائو انجام شد.
یادداشت‌ها
مقالات از Frontiers in Psychology در اینجا با مجوز از Frontiers Media SA ارائه شده‌اند.


زنان، رفتار و تکامل: درک مناظره بین تکامل‌گرایان فمینیست و روانشناسان تکاملی
لورِت تی لیسِن. علوم سیاسی زیستی. مارس ۲۰۰۷
چکیده
از اوایل دهه ۱۹۹۰، تکامل‌گرایان فمینیست اغلب از روانشناسان تکاملی انتقاد کرده‌اند و ایراداتی به تحلیل‌های آن‌ها از رفتار تولیدمثلی مردان و زنان انسان وارد کرده‌اند. تکامل‌گرایان فمینیست، روانشناسان تکاملی مختلف را به تداوم کلیشه‌های جنسیتی، استفاده از روش‌شناسی سوال‌برانگیز و نشان دادن رویکردی سرد نسبت به فمینیسم متهم کرده‌اند. اگرچه این انتقادات بارها مطرح شده‌اند، اما خود این درگیری به طور کامل تحلیل نشده است. بنابراین، من این درگیری را هم از نظر ریشه‌ها و هم پیامدهای آن مورد بررسی مجدد قرار می‌دهم. من دریافتم که رویکردها و دیدگاه‌های تکامل‌گرایان فمینیست و روانشناسان تکاملی کاملاً متفاوت هستند، که منجر به این می‌شود بسیاری از دومی در حوزه‌های بوم‌شناسی رفتاری، نخستی‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی فعالیت کنند. این سه حوزه، به طور جذاب برای تکامل‌گرایان فمینیست، بر رفتار اجتماعی و تأثیرات متغیرهای محیطی تأکید دارند؛ در مقابل، روانشناسی تکاملی به فرضیاتی متکی شده است که انعطاف‌پذیری مکانیسم‌های روانشناختی و انعطاف‌پذیری رفتار انسان را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند. در بوم‌شناسی رفتاری، نخستی‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی، تکامل‌گرایان فمینیست به راحتی می‌توانند تعصبات قدیمی را اصلاح کرده و فرضیه‌های جدید را به طور عملی آزمایش کنند، و بینش‌های جدیدی را در مورد رفتار مردان و زنان ارائه دهند، ظهور و تداوم پدرسالاری را توضیح دهند و به طور بالقوه به یک هدف اصلی فمینیستی، یعنی برابری جنسیتی، نزدیک‌تر شوند.
سلب مسئولیت PubMed
مقالات مشابه

تأثیر کلیشه‌های فمینیستی و هویت جنسی بر خود-شناسایی فمینیستی و اقدام جمعی.
مور ای، استاتی اس. مور ای و همکاران. مجله روانشناسی اجتماعی. ۳ مه ۲۰۲۰؛ ۱۶۰(۳):۲۶۷-۲۸۱. doi: 10.1080/00224545.2019.1644280. منتشر شده در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹. مجله روانشناسی اجتماعی. ۲۰۲۰. PMID: 31322058
روانشناسی تکاملی با فمینیسم برابری‌طلب سازگار است، اما با فمینیسم جنسیتی نیست: پاسخی به ایگلی و وود (۲۰۱۱).
کوله بی‌ایکس. کوله بی‌ایکس. روانشناسی تکاملی. ۱۱ ژانویه ۲۰۱۲؛ ۱۰(۱):۳۹-۴۳. doi: 10.1177/147470491201000104. روانشناسی تکاملی. ۲۰۱۲. PMID: 22833845 مقاله رایگان PMC.
یافتن ارزش‌گذاری در روانشناسی تکاملی: بررسی استدلال‌های نلسون.
آمی‌تانی وای. آمی‌تانی وای. تاریخ و فلسفه علوم زیستی. ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۳؛ ۴۵(۳):۳۶. doi: 10.1007/s40656-023-00590-7. تاریخ و فلسفه علوم زیستی. ۲۰۲۳. PMID: 37477714
فمینیسم و روانشناسی: تحلیل نیم قرن تحقیق در مورد زنان و جنسیت.
ایگلی ای‌اچ، ایتون ای، رز اس‌ام، ریگر اس، مک‌هیو ام‌سی. ایگلی ای‌اچ و همکاران. روانشناسی آمریکایی. آوریل ۲۰۱۲؛ ۶۷(۳):۲۱۱-۳۰. doi: 10.1037/a0027260. منتشر شده در ۲۷ فوریه ۲۰۱۲. روانشناسی آمریکایی. ۲۰۱۲. PMID: 22369245 بررسی.
برابری جنسیتی و وضعیت مطلق زنان: آزمایشی از مدل‌های فمینیستی تجاوز جنسی.
مارتین کی، ویرا‌تیس ال‌ام، بریتتو اس. مارتین کی و همکاران. خشونت علیه زنان. آوریل ۲۰۰۶؛ ۱۲(۴):۳۲۱-۳۹. doi: 10.1177/1077801206286311. خشونت علیه زنان. ۲۰۰۶. PMID: 16567334 بررسی.

به آن ارجاع داده شده است

درگیری جنسیتی در خانواده انسان.
لاوسون دی‌دبلیو، آلامی اس، سومِفان اُدی. لاوسون دی‌دبلیو و همکاران. علوم تکاملی انسان. ۲۴ آوریل ۲۰۲۳؛ ۵:e12. doi: 10.1017/ehs.2023.8. مجموعه الکترونیکی ۲۰۲۳. علوم تکاملی انسان. ۲۰۲۳. PMID: 37587929 مقاله رایگان PMC. بررسی.

اصطلاحات MeSH
LinkOut - منابع بیشتر

منابع متن کامل

انتشارات دانشگاه کمبریج


روان‌شناسی تکاملی و فمینیسم دو رویکرد جامع به روابط جنسیتی و ارتباطات جنسیتی هستند. روان‌شناسان تکاملی بر این باورند که پژوهش‌های علمی به وضوح به این نتیجه می‌رسند که رفتارهای جفت‌گیری مردان و زنان به دلیل مواجهه هر جنس با مشکلات تطبیقی متفاوت در دورهٔ تکامل زیستی، متفاوت است. تصور رایج این است که اگر روان‌شناسی تکاملی منطقی باشد، فمینیسم منطقی نیست؛ یا اگر فلسفه فمینیستی نکات معتبری داشته باشد، روان‌شناسی تکاملی معقول نیست. به عبارت دیگر، انسان‌ها محصول طبیعت یا پرورش‌اند. با این حال، نظریه‌پردازانی نیز وجود دارند که سعی کرده‌اند پل‌هایی بین این دو رویکرد بسازند. مهم‌ترین و مؤثرترین بحث بین حامیان روان‌شناسی تکاملی و فمینیسم در حوزهٔ نقش‌های جنسیتی رخ داده است. مسأله این است که آیا زیست‌شناسی یا ساختار اجتماعی عامل اصلی نقش‌های جنسیتی است که در جوامع انسانی می‌بینیم.

روان‌شناسان تکاملی انکار می‌کنند که رفتار مردان و زنان صرفاً نتیجهٔ شرطی‌سازی اجتماعی باشد. در عوض، آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که طبیعت انسانی متمایزی وجود دارد. رفتار مردان و زنان نتیجهٔ روان‌شناسی انسانی است که بر پایهٔ تقسیم زیستی جنس‌هاست. انسان‌ها «صفحهٔ سفید» نیستند که توسط نیروهای مختلف اجتماعی و فرهنگی در جوامع مختلف پر می‌شود. هر جنس تمایلاتی برای رفتار دارد که محصول تکامل از طریق انتخاب طبیعی است. نقش‌های اجتماعی متمایزی که به هر جنس اختصاص می‌یابد، صرفاً ساختارهای اجتماعی نیستند؛ تفاوت‌های ذاتی در روان‌شناسی بین مردان و زنان احتمال ایجاد نقش‌های اجتماعی هماهنگ با زیست‌شناسی تکاملی را افزایش می‌دهد. روان‌شناسان تکاملی ادعا نمی‌کنند که فرهنگ هیچ تأثیری بر رفتار ندارد؛ بلکه می‌گویند فرهنگ‌های مختلف جهان خود تحت تأثیر طبیعت انسانی هستند و فرهنگ‌هایی که با طبیعت انسانی هم‌راستا باشند، احتمال بیشتری برای شکوفایی و بقا دارند.

فمینیست‌ها تمایل دارند ایدهٔ ساختار اجتماعی واقعیت را بپذیرند؛ بنابراین، آن‌ها اغلب واقعیت‌های اجتماعی و فرهنگی را به عنوان خلاقیت‌های انسانی می‌بینند که مستقل از عوامل زیستی هستند. اما فمینیست‌هایی نیز وجود دارند که هم روان‌شناسی تکاملی و هم ساختارگرایی اجتماعی را رد می‌کنند. آن‌ها دیدگاهی سوم، یعنی دیدگاه زیست‑اجتماعی می‌پذیرند که تأثیر متقابل زیست‌شناسی و جامعه بر یکدیگر را به رسمیت می‌شناسد. از این منظر، نقش‌های اجتماعی بیش‌ترین نقش را در شکل‌دادن به رفتار انسانی دارند؛ اما زیست‌شناسی در تعیین این نقش‌ها در جوامع خاص نقش اساسی دارد. علاوه بر این، هورمون‌ها یکی از سه عامل اصلی مؤثر بر رفتار انسانی هستند، همراه با هویت و انتظارات دیگران.

در بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های میان روان‌شناسی تکاملی و فمینیسم، موقعیت زیست‑اجتماعی به‌عنوان یکی از متقاعدکننده‌ترین و مستحکم‌ترین رویکردهای فمینیستی در نظر گرفته می‌شود. نظریهٔ زیست‑اجتماعی به دو روش مهم به روان‌شناسی تکاملی نزدیک است: از دانش عینی استفاده می‌کند و خود را در سنت مثبت‌گرایانه می‌بیند، و این که زیست‌شناسی با جامعه و فرهنگ در شکل‌گیری رفتار انسانی تعامل دارد را به رسمیت می‌شناسد. به این ترتیب، رویکرد زیست‑اجتماعی بازتاب‌دهندهٔ موقعیتی فمینیستی است که به اندازهٔ کافی با روان‌شناسی تکاملی مشترک دارد تا بتواند مبادلهٔ فکری پربار بین آن‌ها داشته باشد.

توضیحات تکاملی دربارهٔ تفاوت‌های جنسیتی
یک روان‌شناس تکاملی پیشرو، دیوید باس، ادعا می‌کند که فمینیست‌ها و روان‌شناسی تکاملی در چند نکتهٔ مهم توافق دارند. به‌نظر او، آن‌ها موافقند که مردان در سراسر جهان منابع و قدرت را انحصار می‌کنند، مردان اغلب زنان را از طریق منابعی که در اختیار دارند کنترل می‌کنند، و کنترل بر جنسیت و تولید مثل ویژگی مرکزی تسلط مردان بر زنان است (Buss, 1996).

برای تأیید این ادعا که مردان معمولاً در سرتاسر جهان بر منابع و قدرت تسلط دارند، باس می‌گوید: «دانشمندان سال‌ها سعی کردند فرهنگی بیابند که در آن مردان در حوزه‌های قدرت سیاسی آشکار و منابع مادی بر زنان تسلط نداشته باشند. اگرچه شایعاتی دربارهٔ فرهنگ‌هایی که در آن زنان بر مردان تسلط دارند شنیده می‌شود، هیچ‌یک در ادبیات مستند نشده است» (Buss, 1996, ص. 297). بنابراین تقریباً تمام یا تقریباً تمام فرهنگ‌ها پدرسالارانه‌اند. با این حال، زنان نیز قدرت قابل‌توجهی کسب می‌کنند؛ مثلاً توانایی انتخاب شریک، حق طلاق در شرایط خاص، محدود کردن دسترسی مردان به جنسیت زنان و تأثیر شخصی بر اعضای خانواده. اما کلی‌گویی که مردان به‌طور جهانی بر منابع و قدرت کنترل دارند، همچنان صادق است. به‌عنوان مثال در ایالات متحده، مردان از نظر اقتصادی بهتر از زنان عمل می‌کنند، قدرت سیاسی بیشتری دارند و در بالاترین موقعیت‌های تجاری حضور دارند، هرچند استثناهای فردی متعددی نیز وجود دارد (Buss, 1996).

باس همچنین معتقد است که مردان اغلب از طریق داشتن منابع زنان را کنترل می‌کنند. «اگر مردان منابعی که زنان می‌خواهند یا نیاز دارند در اختیار داشته باشند، می‌توانند از این منابع برای کنترل زنان استفاده کنند. در حوزهٔ جفت‌گیری، مردان از منابع خود برای جذب زنان بهره می‌برند. در روابط، زنانی که از نظر اقتصادی کمبود دارند اغلب احساس می‌کنند تحت سلطهٔ شوهر یا دوست‌پسر خود هستند تا از دست دادن این منابع بترسند. همان‌طور که در حوزه‌های دیگر، قانون طلایی احتمالاً اعمال می‌شود: کسی که طلا دارد، قانون را می‌سازد» (Buss, 1996, ص. 298).

به‌ویژه، باس می‌گوید مردان اغلب بیش‌ترین علاقه را به کنترل جنسیت و تولید مثل زنان دارند. «از منظر میان‌فرهنگی، روش‌هایی که مردان برای کنترل جنسیت زنان به کار می‌برند، به‌حدی شگفت‌انگیز است که می‌توان گفت حیرت‌انگیز. پوشاندن چهرهٔ زن برای مخفی کردن سیگنال‌های جنسی او از مردان دیگر است. قرار دادن زنان در حرم‌ها به پادشاه یا امپراتور دسترسی جنسی و تولیدی انحصاری می‌دهد. انواع ختنهٔ تناسلی، مانند قطع کلیتوریس و انفیبولاسیون، به‌نظر می‌رسد برای جلوگیری از جستجوی لذت جنسی یا روابط جنسی با مردان غیرشوهر طراحی شده‌اند، اگرچه این روش‌های کنترل اغلب توسط خویشاوندان زن انجام می‌شود و ممکن است «به‌صورت داوطلبانه» توسط زن برای افزایش جذابیتش برای مردان پذیرفته شود. در فرهنگ ما، مردان، به‌ویژه مردان حسود، با محدود کردن تماس زنان با مردان دیگر، با انحصار زمان زن، با تهدید به آسیب به زن یا مرد رقیب برای نشانه‌های خیانت، و با اصرار بر پوشیدن زیورآلات مالکانه، جنسیت زنان را کنترل می‌کنند. با وجود تنوع در تاکتیک‌های مردان، واضح است که تلاش‌های مردان برای کنترل زنان عمدتاً بر جنسیت متمرکز است و هم فمینیست‌ها و هم روان‌شناسان تکاملی بر این نکته توافق دارند» (Buss, 1996, ص. 298‑299).

سرمایه‌گذاری والدین متفاوت
دو مفهوم مهم که پایهٔ درک روان‌شناسان تکاملی از تفاوت‌های جنسی را تشکیل می‌دهند، سرمایه‌گذاری والدین متفاوت و انتخاب جنسی هستند. «سرمایه‌گذاری والدین متفاوت به این واقعیت اشاره دارد که مردان و زنان در مقدار منابعی که در فرزندان سرمایه‌گذاری می‌کنند متفاوتند. تخم‌ها عموماً هزینهٔ تولید بیشتری نسبت به اسپرم دارند. در پستانداران، این تفاوت اولیه کوچک با بارداری داخلی طولانی‌مدت تشدید می‌شود. یک مادهٔ پستاندار جنین را که به کیسهٔ آمنیوتیک بزرگ نیاز دارد حمل می‌کند و برای چند ماه اولویت تغذیه‌ای او را می‌گیرد. پس از تولد، مادهٔ پستاندار نوزاد را شیر می‌دهد و دوباره تغذیهٔ خود را برای تغذیهٔ فرزند قربانی می‌کند. در برخی گونه‌ها، مانند انسان، فرزندان حتی پس از جدایی نیز باید تغذیه و مراقبت شوند. بنابراین حداقل سرمایه‌گذاری والدین برای ماده‌های پستاندار بسیار زیاد است» (Kenrick et al., 2004).

در مقابل، مردان می‌توانند با سرمایه‌گذاری بسیار کمتر فرزندان داشته باشند؛ آن‌ها تنها به انرژی برای رابطهٔ جنسی نیاز دارند. اما سرمایه‌گذاری والدین متفاوت به تنهایی نمی‌تواند برخی از تفاوت‌های فیزیکی مهم بین مردان و زنان را توضیح دهد؛ برای این منظور نیاز به مفهوم انتخاب جنسی نیز داریم.

انتخاب جنسی
«انتخاب جنسی فرایندی است که ویژگی‌هایی را که به افراد مزیت رقابتی در به‌دست‌آوردن شریک، داشتن شریک با باروری بالا و در نهایت موفقیت باروری می‌دهد، ارتقا می‌دهد. انتخاب جنسی با انتخاب طبیعی متفاوت است؛ انتخاب طبیعی به فرایند تکامل ویژگی‌هایی می‌پردازد که باروری و بقا را ارتقا می‌دهد. چارلز داروین از وجود مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، عمدتاً در مردان بالغ، مانند رنگ‌آمیزی پرزرق‌وبرق، صداهای پرزرق‌وبرق، نمایش‌های پرزرق‌وبرق، اندازهٔ بزرگ‌نمایی‌شده و تزئیناتی مانند شاخ، دندان‌های بزرگ و شاخک‌ها، که به‌نظر می‌رسیدند بر بقا مردان مضر هستند، تعجب کرد. او پرسید که چگونه این ویژگی‌ها می‌توانند در مواجهه با هزینه‌های بقا تکامل یابند و حفظ شوند. راه‌حل این بود که این ویژگی‌ها یا از طریق انتخاب شریک (معمولاً توسط زنان) یا از طریق رقابت بین افراد همان جنس (معمولاً مردان) برای دسترسی و کنترل بر باروری افراد جنس مخالف تکامل یافته‌اند. معمولاً ویژگی‌های مردانه مرتبط با سلاح یا اندازهٔ بزرگ توسط رقابت مرد‑به‑مرد حفظ می‌شود، در حالی که نمایش‌های بصری و صوتی در انتخاب شریک نقش دارند، اگرچه استثناهایی نیز وجود دارد» (Moller, 2008, ص. 77‑78).

تکامل تفاوت‌های جنسی در روان‌شناسی جفت‌گیری
با در نظر گرفتن دو مفهوم سرمایه‌گذاری والدین متفاوت و انتخاب جنسی، می‌توان تکامل نقش‌های جنسی را توضیح داد. «نقش‌های جنسی در زمینهٔ جفت‌گیری به دلیل تفاوت در نرخ‌های تولیدی بالقوهٔ هر جنس، که تعداد فرزندانی است که هر جنس می‌تواند در واحد زمان تولید کند، تکامل می‌یابند. این به این دلیل است که تفاوت در نرخ‌های تولیدی بالقوه به معنای عدم وجود نسبت جنسی عملی یک‑به‑یک است؛ یعنی تعداد مردان آمادهٔ جفت‌گیری برابر با تعداد زنان آمادهٔ جفت‌گیری در هر زمان نیست. در نتیجه، تعداد نسبتاً زیادی از یک جنس برای جفت‌گیری با تعداد نسبتاً کمی از جنس دیگر رقابت می‌کنند. این منجر به نقش‌های جنسی می‌شود که اعضای جنس اول برای یافتن شریک با شدت بیشتری رقابت می‌کنند و اعضای جنس دوم در انتخاب شریک محتاط‌تر هستند» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 263).

در انسان‌ها، سرمایه‌گذاری زنان در بارداری و پرورش نوزاد بیشتر از مردان است. جنسی که سرمایه‌گذاری بیشتری می‌کند نرخ تولیدی بالقوهٔ کمتری دارد. بنابراین رقابت میان مردان برای یافتن شریک جنس مخالف بیشتر از رقابت میان زنان است و زنان در انتخاب شریک محتاط‌ترند. به این ترتیب، روان‌شناسی‌های متفاوتی برای جفت‌گیری در هر جنس تکامل یافته‌اند. به‌دلیل سازگاری‌های طبیعی و انتخاب جنسی، تفاوت‌های روان‌شناسی زیر شکل گرفته‌اند: تمایل به جفت‌گیری و انتخاب‌پذیری در شریک جنسی، تمایل به ریسک‌پذیری و پرخاشگری، سرمایه‌گذاری اقتصادی والدین، نقش سن و جذابیت فیزیکی در جفت‌گیری، تعهد جنسی در مقابل تعهد عاطفی، و حسادت جنسی در مقابل حسادت عاطفی (Davies & Shackelford, 2008).

آمادگی برای جفت‌گیری و تعداد شریک‌های جنسی مورد انتظار: «نرخ تولیدی بالقوهٔ نسبتاً پایین زنان به این معناست که در مقایسه با مردان، آن‌ها از داشتن چند شریک کوتاه‌مدت سود تولیدی کمی می‌برند. علاوه بر این، زنان خطر مرگ در زمان زایمان و هدر رفتن سرمایه‌گذاری والدین حداقلی بزرگ خود را در صورتی که فرزندشان زنده نماند، متحمل می‌شوند. بنابراین انتظار می‌رود که زنان روان‌شناسی‌ای تکامل یافته داشته باشند که آن‌ها را نسبتاً محتاط در جفت‌گیری و انتخاب‌پذیر می‌کند. در مقابل، نرخ تولیدی بالقوهٔ نسبتاً بالای مردان و سرمایه‌گذاری حداقلی پایین آن‌ها به این معناست که مردان می‌توانند با داشتن چند شریک موفقیت تولیدی خود را افزایش دهند. بنابراین انتظار می‌رود که مردان روان‌شناسی‌ای تکامل یافته داشته باشند که تمایل به داشتن تعداد زیاد شریک‌های کوتاه‌مدت جنسی دارند و در انتخاب شریک بی‌تفاوت هستند، چرا که هر دو این ویژگی‌ها به تأمین چندین شریک کمک می‌کند» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 265).

سرمایه‌گذاری اقتصادی والدین: «سرمایه‌گذاری حداقلی بزرگ زنان نسبت به مردان به این معناست که نگرانی اصلی تولیدی یک زن اطمینان از رسیدن فرزندش به سن تولیدی است تا از هدر رفتن این سرمایه‌گذاری جلوگیری شود. بنابراین انتظار می‌رود که زنان به‌ویژه به دنبال یافتن شریک بلندمدتی باشند که بتواند به‌صورت اقتصادی در پرورش فرزندان سرمایه‌گذاری کند. این شامل مردانی است که نه تنها منابع قابل‌توجهی دارند، بلکه موقعیت اجتماعی یا تسلط بالایی نیز نشان می‌دهند، چرا که این عوامل معمولاً با دسترسی به منابع مرتبط هستند» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 266).

ریسک‌پذیری و پرخاشگری در رقابت درون‌جنسی: «نرخ تولیدی بالقوهٔ بالاتر مردان به این معناست که واریانس موفقیت تولیدی میان مردان بیشتر از میان زنان است. بنابراین، در مقایسه با زنان، رقابت درون‌جنسی برای مردان سودهای تولیدی بیشتری از برنده شدن دارد و خطر شکست تولیدی کامل از باختن بیشتر است. این شرایط احتمالاً فشارهای انتخاب جنسی را بر مردان ایجاد کرده است تا روان‌شناسی‌ای تکامل یافته داشته باشند که نسبت به زنان تمایل بیشتری به ریسک‌پذیری دارد» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 268).

سن و جذابیت فیزیکی: «استراتژی ترکیبی تولیدی برای مردان نیز مزایای تولیدی دارد. از آنجا که بقا و رشد فرزند بهتر از طریق سرمایه‌گذاری دو‌نفره (پدر و مادر) تضمین می‌شود، مردان در حالی که به دنبال چند شریک کوتاه‌مدت هستند، باید انگیزه‌ای برای داشتن حداقل یک شریک بلندمدت و سرمایه‌گذاری در پرورش فرزندان مشترک داشته باشند. به این ترتیب، مردان می‌توانند موفقیت تولیدی خود را با تضمین بقا برای برخی از فرزندان افزایش دهند، در حالی که ممکن است فرزندان دیگری را بدون سرمایه‌گذاری رها کنند.

پدران نیاکان احتمالاً با سرمایه‌گذاری در فرزندان شریک بلندمدت خود، تناسب ژنتیکی خود را افزایش می‌دادند، حتی اگر زن و خویشاوندانش منابع کافی برای تضمین بقا داشته باشند. این به این دلیل است که فرایند تکامل به‌صورت رقابتی عمل می‌کند؛ یعنی افراد بر اساس تناسب نسبی خود نسبت به دیگران انتخاب یا فیلتر می‌شوند، نه بر اساس سطح مطلقی از تناسب. بنابراین کودکانی که سرمایه‌گذاری اقتصادی بیشتری دریافت می‌کنند، احتمالاً نسبتاً تناسب بالاتری دارند و موفقیت تولیدی بیشتری کسب می‌کنند.

در زمینهٔ هر دو نوع جفت‌گیری، چون باروری مردان در طول عمر کمتر نوسان دارد نسبت به زنان، مردان تمایل بیشتری به باروری دارند تا زنان. از آنجا که زنان بین شروع بلوغ و اواسط تا اواخر دههٔ ۲۰ سالگی بیشترین باروری را دارند، مردان تمایل دارند شریک‌های نسبتاً جوان‌تری را ترجیح دهند. ویژگی‌های فیزیکی مانند پوست بدون چین و چروک، موهای غیر خاکستری، نشانگر جوانی نسبی هستند و مردان زنان با این ویژگی‌ها را جذاب‌تر می‌دانند و تمایل بیشتری به داشتن آن‌ها به‌عنوان شریک دارند. این ترجیح نه تنها اطمینان می‌دهد که شریک بلندمدت مرد باروری دارد، بلکه به مردان اجازه می‌دهد تا از مزیت تولیدی بزرگ حاصل از داشتن چند شریک کوتاه‌مدت بهره‌برداری کنند. بنابراین مردان به جوانی و جذابیت فیزیکی در هر دو نوع شریک اهمیت زیادی می‌دهند» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 270).

تعهد جنسی در مقابل تعهد عاطفی: «تفاوت جنسیتی در نوع سرمایه‌گذاری والدین نشان می‌دهد که احتمالاً تفاوت‌های روان‌شناسی دیگری در زمینهٔ روابط بلندمدت نیز تکامل یافته‌اند. چون زنان به‌صورت داخلی بارور می‌شوند، مردان هرگز نمی‌توانند مطمئن باشند که فرزندی که شریک بلندمدتشان به دنیا می‌آورد، متعلق به آن‌هاست. بنابراین بزرگ‌ترین تهدید برای موفقیت تولیدی مرد ممکن است این باشد که بدون آگاهی سرمایه‌گذاری اقتصادی خود را به فرزندانی که ژنتیکی به او تعلق ندارند، اختصاص دهد؛ به‌عبارت دیگر، مردی که همسرش توسط مرد دیگری باردار می‌شود، نه تنها موفقیت تولیدی رقبایشان را تقویت می‌کند، بلکه منابع کمتری برای سرمایه‌گذاری در فرزندانی که ژنتیکی به او تعلق دارند و برای جذب شریک‌های کوتاه‌مدت دارد. این منجر به این انتظار می‌شود که مردان روان‌شناسی‌ای تکامل یافته داشته باشند که ترجیح می‌دهند شریک بلندمدتشان زنی باشد که نشان می‌دهد رابطهٔ جنسی‌اش وفادار است و احتمالاً به‌طور جنسی به او وفادار خواهد بود.

در مقابل، بزرگ‌ترین تهدید برای موفقیت تولیدی زن ممکن است سرمایه‌گذاری فیزیولوژیکی‌اش در فرزندی باشد که در صورت قطع سرمایه‌گذاری اقتصادی شریک بلندمدتش (به‌دلیل جدایی یا انتقال منابع به زن دیگری) می‌میرد. این منجر به این انتظار می‌شود که زنان ترجیح دهند شریک بلندمدتشان مردی باشد که تعهد عاطفی بالایی نشان می‌دهد؛ زیرا تعهد عاطفی نشانگر تمایل به ارائهٔ مداوم منابع است» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 272).

حسادت جنسی در مقابل حسادت عاطفی: «زمانی که شریک در یک رابطهٔ بلندمدت خیانت جنسی یا عاطفی می‌کند، او در حال اجرای استراتژی جفت‌گیری است که به‌منظور افزایش موفقیت تولیدی خود، به هزینهٔ شریک دیگر عمل می‌کند. این وضعیت رقابت بین‌جنسی ایجاد می‌کند و بنابراین فشارهای انتخاب جنسی برای پیشگیری از خیانت جنسی یا عاطفی در هر جنس متفاوت است. چون خیانت جنسی برای مردان تهدید بزرگ‌تری برای موفقیت تولیدی آن‌هاست، مردان احتمالاً روان‌شناسی‌ای تکامل یافته دارند که به‌ویژه برای جلوگیری از خیانت جنسی شریکشان انگیزه دارند؛ بنابراین مردان بیشتر احتمال دارد که حسادت جنسی تجربه کنند. در مقابل، چون خیانت عاطفی برای زنان تهدید بزرگ‌تری است، زنان روان‌شناسی‌ای تکامل یافته دارند که به‌ویژه برای جلوگیری از خیانت عاطفی شریکشان انگیزه دارند؛ بنابراین زنان بیشتر احتمال دارد که حسادت عاطفی تجربه کنند» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 273‑274).

خلاصهٔ این بخش این است که مردان و زنان در زمان‌های پیشین با چالش‌های تطبیقی متفاوتی مواجه بودند که منجر به توسعهٔ روان‌شناسی‌های متفاوت جنسیتی شد. برای مردان مسئله یافتن زنانی بود که ارزش تولیدی داشته باشند؛ چون می‌خواهند ژن‌هایشان در نسل بعدی تکرار شود، تمایل دارند به‌قدر ممکن به زنان بارور دسترسی جنسی داشته باشند. یکی از اصلی‌ترین نشانه‌های باروری زنان، جوانی و زیبایی است. علاوه بر این، به‌دلیل عدم قطعیت دربارهٔ این‌که آیا فرزند زنی که با او رابطه جنسی داشته‌اند، متعلق به مرد است یا نه، مردان تمایل به کنترل جنسیت زنان دارند.

در مورد زنان، مشکل اصلی تأمین منابع کافی در دوران بارداری و شیردهی است. زنانی که زنده می‌مانند و فرزندانشان موفق می‌شوند، آن‌هایی هستند که موفق می‌شوند این مشکل را با یافتن مردان قابل‌اعتماد که منابع کافی، به‌ویژه منابع غذایی، فراهم می‌کنند، حل کنند. این مردان قابل‌اعتماد معمولاً جاه‌طلب، پرکار، دارای وضعیت اجتماعی بالا و تمایل به تعهد بلندمدت به خانواده دارند. این تفاوت‌های روان‌شناسی که مردان به زنان فیزیکی جذاب جذب می‌شوند و تمایل به کنترل جنسیت آن‌ها دارند، در حالی که زنان به مردانی جذب می‌شوند که منابع قابل‌اعتمادی فراهم می‌کنند، الگوهای فعلی جفت‌گیری مرد و زن را شکل می‌دهد (Buss, 1996).

اگرچه این ترجیحات جنسیتی به‌صورت ذاتی تعیین می‌شوند، تصمیمات دربارهٔ شریک صرفاً تحت تأثیر عوامل تکاملی نیستند. تکامل به‌عنوان یک تمایل به رفتارهای خاص عمل می‌کند، اما عوامل روان‌شناسی اجتماعی نیز در انتخاب شریک نقش دارند. شباهت در هوش، علایق و ارزش‌ها به‌همراه آشنایی بیشتر با شریک در برخی جوامع می‌تواند تمایل مردان به جستجوی زنان جذاب و تمایل زنان به جستجوی مردان دارای منابع را تحت تأثیر قرار دهد (Fernald, 2008). بنابراین، روان‌شناسی تکاملی تفاوت‌های جنسیتی در شخصیت و نگرش نسبت به جفت‌گیری را به‌عنوان نتیجهٔ عوامل تکاملی توضیح می‌دهد که می‌توانند توسط تغییرات اجتماعی و فرهنگی تعدیل شوند.

استفاده از روان‌شناسی تکاملی برای توضیح خشونت مردانه
یک مثال برجسته از نحوهٔ توضیح رفتار توسط روان‌شناسان تکاملی، خشونت مردانه است. باس می‌گوید «خشونت یک استراتژی واحد، یکنواخت یا بی‌توجه به زمینه نیست؛ بلکه احتمالاً بسیار وابسته به زمینه است و تنها در زمینه‌هایی که شبیه به زمینه‌هایی است که نیاکان ما با مشکلات تطبیقی خاصی مواجه بودند و از آن‌ها سود خاصی بردند، فعال می‌شود» (Buss, 1999a, ص. 283‑284). او مثال مردانی را می‌زند که همسرانشان را می‌زنند تا مشکل تطبیقی احتمالی خیانت زن را حل کنند. دلیل این رفتار تهاجمی این است که احتمال خیانت در وضعیت آن‌ها بیشتر است؛ ممکن است ارزش شریک مرد کمتر از همسرش باشد یا به‌تازگی منابعی که زنان ارزش می‌گذارند از دست داده باشد و در نتیجه جذابیت او به‌عنوان شریک کاهش یافته باشد. می‌توان پیش‌بینی کرد که مردان در چنین شرایطی نسبت به مردانی که همسرشان احتمال کمتری برای خیانت دارد یا از رابطه خارج می‌شود، رفتار تهاجمی بیشتری نشان می‌دهند.

باس همچنین بر ضرورت شناخت هزینه‌های خشونت هنگام ارزیابی مزایای تطبیقی چنین رفتاری تأکید می‌کند و می‌گوید این هزینه‌ها بسته به فرهنگ و زیرفرهنگ متفاوت است. در فرهنگ‌های شرف‌محور، قتل دختری که رابطهٔ پیش‌ازدواجی داشته و شرف خانواده را خدشه‌دار کرده، می‌تواند وضعیت مرد را ارتقا دهد. در میان دانشگاهیان، استفاده از خشونت ممکن است منجر به طرد شود زیرا نادیده‌گیری هنجارهای رفتاری است. مثالی از وضعیتی که هزینه‌ها کم است، زمانی است که زورگویی به کودکانی می‌پردازد که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند واکنش نشان دهند؛ در این موارد هزینهٔ خشونت معمولاً کم است و احتمال زورگویی افزایش می‌یابد. برعکس، وقتی مردان قوی در خانوادهٔ زنی که ازدواج کرده وجود داشته باشند، احتمال کمتری دارد که شوهر به خشونت خانگی بپردازد زیرا احتمال انتقام‌گیری بالا است.

باس نتیجه می‌گیرد که تنوع در نتایج نمونه‌ها، نمونه‌های مخالف برای نظریه‌های زیستی نیست و حمایت از نظریه‌های صرفاً مبتنی بر یادگیری نیست. روان‌شناسی تکاملی نیازی به حل مسألهٔ طبیعت در مقابل یادگیری ندارد، زیرا مدل تعاملی ارائه می‌دهد که «خشونت توسط مشکلات تطبیقی خاصی که در زمینه‌های هزینه‑فایدهٔ خاصی مواجه می‌شوند، فراخوانی می‌شود. به‌صورت اصولی، مکانیزم‌های تولیدکنندهٔ خشونت می‌توانند در تمام طول زندگی فرد در حالت خواب باشند، اگر زمینه‌های مربوطه پیش نیاید. خشونت، بر این اساس، بر پایهٔ مکانیزم‌های روان‌شناسی تکاملی است، اما ثابت یا غیرقابل تغییر نیست و تحت هر شرایطی «دفع» نمی‌شود» (Buss, 1999a, ص. 285).

مالاموت (1996) نیز سعی کرد نظریهٔ جامعی دربارهٔ تجاوز جنسی مردانه علیه زنان ارائه دهد که ترکیبی از تأثیر فرآیندهای تکاملی و یادگیری اجتماعی باشد. در نظریهٔ او، ذهنی که توسط فرآیندهای تکاملی شکل گرفته است، با محیط فیزیکی و فرهنگ‌هایی که ذهن‌های انسانی خود تولید کرده‌اند، تعامل می‌کند. تمایل مردان به داشتن تعداد بیشتری شریک جنسی نسبت به زنان به این معناست که مردان و زنان جهت‌گیری‌های متفاوتی نسبت به رابطهٔ غیرشخصی دارند. از منظر روان‌شناسی تکاملی، «ذهن مرد بیشتر از ذهن زن به‌وسیلهٔ تکامل برای شرکت در رابطهٔ غیرشخصی که شامل پیوندهای عاطفی نیست، آماده می‌شود» (Malamuth, 1996, ص. 276). اما این جهت‌گیری به‌تنهایی کافی نیست تا مواردی که مردان به‌طور جنسی به زنان تجاوز می‌کنند، توضیح دهد. واضح است که همهٔ مردان به‌طور جنسی زنان را مجبور نمی‌کنند؛ بنابراین لازم است شرایطی که در آن تجاوز جنسی محتمل‌تر است، مشخص شود.

شرایطی که منجر به تجاوز جنسی علیه زنان می‌شود، می‌تواند با بررسی علل نزدیک مانند تأثیرات محیطی به‌علاوهٔ علل دوری مانند مکانیزم‌های جنسی توضیح داده شود. به‌دلیل دلایل تکاملی، مردان تمایل بیشتری به رابطهٔ غیرشخصی دارند، اما این علت نهایی باید با اجتماعی‌سازی و یادگیری ترکیب شود تا اعمال تهاجمی جنسی مانند تجاوز رخ دهد. یک پروفایل شخصیتی از «مردانگی خصمانه» وجود دارد که در مردانی که از طرف زنان آسیب و رد شدن تجربه کرده‌اند، شکل می‌گیرد. این تجربیات با خشم نسبت به زنان و تمایل به تسلط بر آن‌ها همبستگی بالایی دارد. بنابراین، مردانگی خصمانه می‌تواند به دو مؤلفه تقسیم شود: «(1) یک جهت‌گیری ناامن، دفاعی و خصمانه/بی‌اعتماد، به‌ویژه نسبت به زنان؛ و (2) لذت از کنترل یا تسلط بر زنان» (Malamuth, 1996, ص. 282).

ملاموت انگیزه‌های این اعمال را به‌صورت مبارزهٔ قدرت و تمایل به حفظ برتری مردانه توصیف می‌کند که شبیه به روایت‌های فمینیستی است. به‌عنوان مثال، زنان با جذابیت جنسی قدرت و کنترل دارند که برای مردان با پروفایل مردانگی خصمانه تهدیدآمیز است. اجبار جنسی چنین زنانی به مردان خصمانه کمک می‌کند تا اضطراب ناشی از رد احتمالی را کاهش دهند، در حالی که با از بین بردن توانایی زنان برای انتخاب، برتری خود را حفظ می‌کنند. با تحقیر زنان، آن‌ها قدرت و توانایی زنان برای اعمال کنترل را کاهش می‌دهند. در این حوزهٔ آسیب‌پذیری شخصی شدید، تجاوز نیز به مردان خصمانه این احساس را می‌دهد که در کنترل هستند و انتظارات برتری مردانه را برآورده می‌کنند.

نحوهٔ توضیح خشونت مردانه توسط باس و ملاموت نشان می‌دهد که اگر می‌خواهیم ارتباطات مردانه و زنانه را درک کنیم، لازم است نقش هر دو عامل تکاملی و جامعه‌شناختی را که زیر بنای چنین رفتارهایی هستند، بررسی کنیم. با این حال، روان‌شناسان تکاملی توضیح‌های جنسیتی که بر نقش‌های اجتماعی تأکید دارند، رد می‌کنند. اگرچه این توضیح‌های فمینیستی بر این ایدهٔ پایه می‌شوند که عوامل زیستی و اجتماعی به‌عنوان علل رفتار انسانی با هم تعامل می‌کنند، روان‌شناسان تکاملی به نقش‌های اجتماعی همان سطح اثر علّی را نمی‌دهند که فمینیست‌ها می‌دهند. آن‌ها همچنین معتقدند که نظریه‌پردازان زیست‑اجتماعی که بر نقش‌های اجتماعی تمرکز دارند، در تأکید بر عوامل زیستی مانند هورمون‌ها درست می‌گویند، اما در رد نقش زیست‌شناسی تکاملی در توضیح تفاوت‌های جنسیتی اشتباه می‌کنند.

نقد نظریهٔ نقش‌های اجتماعی توسط دیویدز و شاکلفورد نشان می‌دهد که دیدگاه روان‌شناسی تکاملی دربارهٔ تفاوت‌های جنسیتی با رویکرد زیست‑اجتماعی ناسازگار است. آن‌ها نظریه‌پردازان زیست‑اجتماعی را متهم می‌کنند که فقط منشأ تکاملی تفاوت‌های فیزیکی بین جنس‌ها را می‌شناسند، در حالی که منشأ تکاملی تفاوت‌های روان‌شناختی بین جنس‌ها را نادیده می‌گیرند. «چگونه ممکن است فشارهای انتخابی متفاوت بین جنس‌ها شکل‌گیری بدن انسان را تحت تأثیر قرار داده باشند، اما شکل‌گیری مغز انسان از این فشارهای انتخابی متفاوت فرار کرده باشد؟» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 276). آن‌ها همچنین اشاره می‌کنند که «بر خلاف مدل زیست‑اجتماعی، اما مطابق با مدل روان‌شناسی تکاملی، شواهد نوروسایکولوژیکی به‌وضوح وجود تفاوت‌های جنسیتی در ساختار و عملکرد مغز انسان را نشان می‌دهد» (Davies & Shackelford, 2008, ص. 277).

توضیح زیست‑اجتماعی تفاوت‌های جنسیتی
منتقدان روان‌شناسی تکاملی اغلب از داده‌های انسان‌شناسی برای پرسش دربارهٔ تعمیم‌های گستردهٔ روان‌شناسان تکاملی دربارهٔ رفتار انسانی استفاده می‌کنند. آن‌ها می‌پرسند آیا تمام الگوهای فرهنگی مختلفی که انسان‌شناسان مشاهده کرده‌اند می‌توانند به یک ساختار عمیق فکری که بازتابی از سازگاری تکاملی ما با شرایط محیطی دورهٔ پلستوسن است، کاهش یابند؟ از منظر فمینیست‌های آگاه به انسان‌شناسی، روان‌شناسان تکاملی روندهای اخیر تفکر و رفتار انسانی در جوامع صنعتی را به‌عنوان ناشی از طبیعت انسانی نه تاریخ و فرهنگ، تفسیر می‌کنند. روان‌شناسان تکاملی معتقدند بسیاری از رفتارهای کنونی ما (مثلاً رفتارهای مرتبط با جنس) در دورهٔ طولانی شکار و جمع‌آوری شکل گرفته‌اند. اما برخی پژوهشگران آشنا با شواهد انسان‌شناسی ادعا می‌کنند که تکامل زیستی ما به‌عنوان گونه، ما را به‌طور عمده شکل نداده است (McKinnon, 2005).

دیدگاه ساختاری اجتماعی پدرسالاری
تحقیقات دربارهٔ جوامع شکارگری که اقتصادشان بر شکار و جمع‌آوری متمرکز است، امکان توضیح‌های جایگزین را فراهم می‌کند. یک‌سوم جوامع شکارگری که مشاهده شده‌اند، تقریباً برابری نسبی، از جمله برابری جنسیتی، دارند. این جوامع غیرپدرسالار الگوهای برابری تکمیلی دارند که در آن تسلط مردان در یک حوزه توسط تسلط زنان در حوزه‌ای دیگر جبران می‌شود. تعریف یک جامعهٔ برابر این است که اعضای آن آزادی فردی و فرصت برابر برای دسترسی به منابع و قدرت دارند. بر این اساس، شواهد انسان‌شناسی نشان می‌دهد که جوامعی بدون سلسله‌مراتب جنسیتی وجود دارند. بنابراین پدرسالاری جهانی نیست، هرچند در اکثر جوامع حاکم است (Wood & Eagly, 2002).

موقعیت زیست‑اجتماعی می‌گوید تفاوت‌های بین جنس‌ها تا حدی ناشی از تفاوت‌های آناتومیکی است، به‌ویژه این‌که زنان جنس باروری هستند. این تفاوت‌های زیستی با ویژگی‌های اقتصادی و ساختاری اجتماعی جوامع تعامل می‌کند. «تفاوت‌های فیزیکی جنس، در تعامل با شرایط اجتماعی و بوم‌شناختی، نقش‌های مردان و زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، زیرا برخی فعالیت‌ها توسط یک جنس کارآمدتر انجام می‌شود. بنابراین ممکن است برای یک جنس نسبت به دیگری آسان‌تر باشد که برخی فعالیت‌های روزمره را تحت شرایط خاص انجام دهد. مزایای این کارآمدی بیشتر به این دلیل است که مردان و زنان در روابط تکمیلی در جوامع هم‌پایدارند و به تقسیم کار می‌پردازند» (Wood & Eagly, 2002, ص. 702). نظریه‌پردازان زیست‑اجتماعی نقش‌های اجتماعی را به‌عنوان علل نزدیک یا فوری رفتار مردان و زنان می‌بینند، در حالی که علل دور یا نهایی این رفتارها را در زیست‌شناسی و ساختار اجتماعی می‌جایند.

از منظر زیست‑اجتماعی، فعالیت‌های تولیدی زنان و قدرت و اندازهٔ مردان می‌توانند اثراتی داشته باشند که بر پایهٔ شرایط اجتماعی، اقتصادی و بوم‌شناختی پیش‌بینی می‌شوند. اثرات تفاوت‌های فیزیکی جنسی یا تقویت می‌شوند یا تضعیف می‌شوند، بسته به عوامل اجتماعی، اقتصادی و بوم‌شناختی. شواهدی از ادبیات میان‌فرهنگی وجود دارد که نشان می‌دهد تقسیم کار بر پایهٔ جنس در اکثر جوامع جهانی است. در این تقسیم کار، بیشتر وظایف توسط یک جنس یا دیگری در یک جامعه خاص انجام می‌شود. با این حال، برای اکثر وظایف، تنوع قابل‌ملاحظه‌ای در اینکه کدام جنس آن را انجام می‌دهد وجود دارد و انعطاف‌پذیری زیادی در نقش‌های اقتصادی بین فرهنگ‌ها دیده می‌شود. تنها فعالیت‌هایی که مردان به‌طور عمده یا انحصاری انجام می‌دهند، شکار حیوانات بزرگ، معدن‌کاری، چوب‌برداری و پاک‌سازی زمین است. زنان عمدتاً یا انحصاری نقش‌های اقتصادی آشپزی، تهیهٔ سبزیجات و تأمین آب را بر عهده دارند.

در روایت باس، تضادی بین جهانی بودن پدرسالاری و این‌که زنان در برخی جوامع شکارگری 60 تا 80 درصد کالری را از طریق جستجوی غذا فراهم می‌کنند، وجود ندارد. اما نظریه‌پردازان فمینیست نتایج بسیار متفاوتی نسبت به باس دربارهٔ این واقعیت می‌گیرند. مک‌کینون جامعهٔ !Kung San در کالهاری را تحلیل می‌کند؛ در آن زنان سبزیجاتی که غذای اصلی را تشکیل می‌دهند، تأمین می‌کنند. چون گوشت به‌دست مردان به‌صورت پراکنده در دسترس است، خانواده بدون مشارکت مستمر زنان در تأمین غذا نمی‌تواند بقا یابد. مهم‌تر از همه، این زنان بر منابعی که خود به‌دست آورده‌اند، کنترل دارند. واضح است که این نمونهٔ کنترل زنان بر منابع غذایی با ادعای روان‌شناسان تکاملی که زنان در همه جا به منابع مردان وابسته‌اند، در تضاد است (McKinnon, 2005).

نگاهی گسترده‌تر به جوامع غیرپدرسالار از روایت Vanatinai، یک جامعهٔ جزیره‌ای کوچک شکارگری و جمع‌آوری در اقیانوس آرام جنوبی، به دست می‌آید. Vanatinai به برتری مردان اعتقاد ندارند و مردان هیچ اختیار رسمی یا قدرتی بر زنان ندارند. خشونت فیزیکی به شدت نادیده گرفته می‌شود و به‌ندرت رخ می‌دهد. «ساختار خویشاوندی ماتری‌لینال این جامعه به زنان دسترسی قابل‌توجهی به منابع مادی و مشارکت مهمی در فعالیت‌های اقتصادی و آیینی می‌دهد. الگوی مسکونی دو‌محله‌ای این گروه، به‌گونه‌ای است که زوج‌ها و فرزندانشان بین روستای مادر و پدر جابجا می‌شوند و هر دو جنس منبع حمایت اجتماعی و خویشاوندی دریافت می‌کنند. اگرچه رئیس‌جمهوری رسمی وجود ندارد، هر دو جنس به نقش «مرد بزرگ» یا «زن بزرگ» (gia) دسترسی دارند که اختیار غیررسمی و نفوذ می‌دهد» (Wood & Eagly, 2002, ص. 711).

با توجه به شواهد انسان‌شناسی، وود و ایگلی نتیجه می‌گیرند که زنان در جوامعی که به اقتصاد بازار کمک می‌کنند، احتمالاً وضعیت بالاتری دارند. در جوامعی که فقط به اقتصاد خانگی کمک می‌کنند، وضعیت آن‌ها معمولاً پایین است. آن‌ها همچنین اشاره می‌کنند که انسان‌شناسان چهار عامل کلیدی که با جوامع شدیداً پدرسالار مرتبط هستند را شناسایی کرده‌اند: فراوانی جنگ، توسعهٔ کشاورزی، پیشرفت‌های فناوری و کنترل بر جنسیت زنان. فعالیت‌های تولیدی زنان به‌همراه قدرت فیزیکی بیشتر مردان، به مردان اجازه داد تا نقش مرکزی‌تری در تولید غذا و کالاها در جوامعی که دیگر به‌طور عمده به شکار و جمع‌آوری وابسته نیستند، ایفا کنند. همین امر در زمینهٔ جنگ نیز صادق است (Wood & Eagly, 2002).

از منظر زیست‑اجتماعی، جنبه‌های مختلف پدرسالاری مانند کنترل مردان بر جنسیت زنان، دوگانگی معیارها، نگرانی مردان دربارهٔ اطمینان نسبی و ابراز حسادت جنسی، محصول شرایط تاریخی خاصی هستند. به‌عنوان مثال، کنترل بر جنسیت و اضطراب دربارهٔ نسبیت فقط زمانی مسأله می‌شود که ساختارهای اقتصادی‑اجتماعی خاصی بوجود آید. باروری برای مردان اهمیت اقتصادی پیدا می‌کند فقط پس از آنکه شیوه‌های اجتماعی توسعه یابد که فرزندان را معادل دارایی می‌داند. این شیوه‌ها با پیدایش کشاورزی صنعتی، توسعهٔ مؤسسهٔ مالکیت خصوصی، پیشرفت‌های فناوری و افزایش طبقه‌بندی اجتماعی همراه شد. به‌ویژه، «اطمینان نسبی زمانی تأثیر اقتصادی می‌یابد که دارایی از طریق خطوط پدری به ارث برسد و کنترل بر جنسیت زنان یکی از راه‌های مردان برای تضمین این اطمینان و مزیت اقتصادی است» (Wood & Eagly, 2002, ص. 715).

ویژگی متمایز رویکرد زیست‑اجتماعی این است که به شرایط زیستی مانند توان باروری زنان و اندازه و قدرت کمتر مردان برای توضیح ستم زنان می‌پردازد، بدون اینکه بگوید زیست‌شناسی به‌تنهایی زندگی اجتماعی را توضیح می‌دهد. در عوض، نظریه‌پردازان زیست‑اجتماعی از زیست‌شناسی به‌عنوان پایه‌ای برای توضیح اینکه چرا ساختارهای اجتماعی خاص به نابرابری زنان منجر شده‌اند، استفاده می‌کنند. آن‌ها از انگلس می‌پذیرند که سرنگونی زنان و از دست رفتن قدرت آن‌ها تاریخی است که با گسترش کشاورزی مقیاس‌دار و معرفی مالکیت خصوصی همراه بوده و از تفاوت‌های زیستی برای توضیح این نتایج استفاده می‌کنند.

رویکرد زیست‑اجتماعی علل دوری را برای توضیح شیوع بالای تسلط مردان در جوامع مختلف به کار می‌گیرد. این رویکرد توضیحی جایگزین برای توضیح‌های روان‌شناسی تکاملی بر پایهٔ سازگاری‌های ژنتیکی به محیط پیشینی می‌باشد. از منظر زیست‑اجتماعی، تغییرات تاریخی در ساختار اقتصادی جامعه، منجر به بوجود آمدن پدرسالاری شده است. ادعای روان‌شناسان تکاملی مبنی بر اینکه تمام جوامع پدرسالار هستند، وقتی شواهد انسان‌شناسی را بررسی می‌کنیم، به‌وضوح نادرست است. وضعیت زنان نسبت به ساختارهای اقتصادی و نقش‌های اجتماعی که در جوامع خاص نهاده شده‌اند، نسبی است. زیست‌شناسی باید فقط برای توضیح این‌که چرا جوامعی که توسط زنان حاکم نیستند، وجود ندارند، به کار رود.

باس متضادهای نظریهٔ تکاملی دربارهٔ پدرسالاری را با این‌که استراتژی‌های رقابتی مردان و ترجیحات شریک زنان به‌صورت هم‌تکامل شکل گرفته‌اند، بررسی می‌کند. زنان به‌عنوان قربانیان منفعل در تلاش مردان برای انحصار منابع نیستند؛ بلکه اعمال مردان و زنان بازتاب هم‌تکامل پدرسالاری است. باس می‌داند که نسبت دادن مسئولیت برابر به هر دو جنس برای ایجاد پدرسالاری می‌تواند به‌عنوان سرزنش قربانی تلقی شود. و نتیجهٔ حساب تکاملی او این است که توزیع نابرابر منابع امروز بازتاب طبیعت انسانی است، زیرا همان روان‌شناسی‌های متفاوت جنسیتی که منجر به پدرسالاری شدند، هنوز فعال هستند.

با این حال، باس نیز می‌گوید این تحلیل تکاملی نه از وجود سکس‌ئیسم انکار می‌کند و نه از باور به اجتناب‌پذیری پدرسالاری. «این تحلیل نابرابری منابع، وجود سایر عوامل مؤثر مانند تبعیض جنسی در پرداخت برابر برای کار یکسان را انکار نمی‌کند. همچنین این تحلیل به این معنا نیست که کنترل بیشتر مردان بر منابع اجتناب‌پذیر یا توجیه‌پذیر است» (Buss, 1996, ص. 309). بنابراین ممکن است یک روان‌شناس تکاملی برای دلایل غیرعلمی از برابری جنس‌ها در یک حوزه خاص حمایت کند. در واقع، بارون‑کوهن، نظریه‌پرداز تفاوت‌های جنسی در مغز، می‌گوید ممکن است مطلوب باشد که نتایج برابر جنس‌ها در ریاضیات و فیزیک از طریق سیاست‌های اجتماعی حاصل شود. او معتقد است که پژوهش‌ها نشان می‌دهد مغز مردان برای ریاضیات و فیزیک مناسب‌تر است، اما سیاست‌های اجتماعی باید امکان حضور نسبی برابر مردان و زنان در این حوزه‌ها را فراهم کند (Baron‑Cohen, 2007).

در هر صورت، روان‌شناسان تکاملی اهمیت کمتری به تبعیض و سکس‌ئیسم به‌عنوان منبع تفاوت‌های جنسیتی می‌دهند. برای مثال، باس معتقد است که بهتر است پیام‌های رسانه‌ای را به‌عنوان بهره‌برداری از مکانیزم‌های روان‌شناسی هر جنس ببینیم تا به‌عنوان عامل ایجاد قربانی‌سازی مردان توسط زنان. ارزش‌گذاری برتری مردانه در رسانه‌ها و نگاه منفی به برتری زنانه، بازتاب روان‌شناسی واقعی مردان و زنان است و نقش عمده‌ای در شکل‌دادن به این روان‌شناسی ندارد (Buss, 1999b).

اهمیت عملی این اختلافات نظری این است که بر تمام جنبه‌های تفکر ما دربارهٔ جنس تأثیر می‌گذارد. نظریه می‌تواند تأثیر عمده‌ای بر درک خودمان از جنس و ارتباط‌مان با دیگران داشته باشد. اگر بخواهیم زندگی‌مان را در حوزهٔ جنس به‌دست خود بگیریم، نظریه‌پردازی راهی برای تصمیم‌گیری آگاهانه فراهم می‌کند. روان‌شناسی تکاملی و فمینیسم دو نظریه هستند که می‌توانند پایهٔ یک نگرش فکری دربارهٔ جنس باشند و این نگرش بر ارتباطات جنسیتی و کارایی آن‌ها تأثیر می‌گذارد.


فروپاشی پل بزرگراه I-85 در لیندرگ و فاجعه ترافیکی ناشی از آن نشان داد که آتلانتا زیرساخت کافی برای امروز، چه رسد به آینده، ندارد. کمیسیون منطقه‌ای آتلانتا پیش‌بینی می‌کند که جمعیت منطقه آتلانتا تا سال 2040 به هشت میلیون نفر برسد، بنابراین این مسئله نیست که آیا این منطقه به بزرگراه‌های بیشتر یا حمل و نقل عمومی بیشتری نیاز دارد یا خیر، بلکه به هر دو نیاز دارد.

آتلانتا باید به ساختن شبکه‌ای از مسیرهای عوارضی ادامه دهد که گزینه سفر بدون تراکم را فراهم می‌کنند. افتتاح مسیرهای ویژه در بزرگراه I-75 در شهرستان هنری، تراکم ترافیک در ساعات اوج ترافیک بین بزرگراه‌های I-675 و مک‌داناو را تا 80 درصد کاهش داده است. وزارت حمل و نقل جورجیا (GDOT) در حال ساخت مسیرهای عوارضی در بزرگراه I-75 در شهرستان‌های کُب و چروکی و گسترش مسیرهای عوارضی I-85 در گویینت است. این سازمان قصد دارد مسیرهایی را به انتهای شمالی بزرگراه I-285 و SR 400 اضافه کند. بزرگراه‌های I-20 و سایر بخش‌های I-285 نیز به مسیرهای ویژه نیاز دارند.

این منطقه هنوز باید پیوند اصلی گمشده در شبکه بزرگراه‌های خود را برطرف کند - اتصال بین I-85 و SR 400 در بروکهیون و I-675 و I-285 در شهرستان کلیتون. GDOT قصد داشت I-485 را در این منطقه بسازد، اما محله به دلایل موجه با یک بزرگراه سطحی مخالفت کرد. گزینه بهتر، یک تونل شش خطه است که از محله‌ها عبور نمی‌کند. محققان دانشگاه جورجیا دریافتند که این تونل بیشتر از هر بهبود دیگری در بزرگراه، به بهبود تحرک در منطقه کمک می‌کند. این تونل تراکم ترافیک در Downtown Connector، I-285 و خیابان‌های فرعی را کاهش می‌دهد. برای کمک به تأمین مالی آن، رانندگان بر اساس میزان تراکم در تونل، عوارض متغیری پرداخت می‌کنند. این امکان‌پذیر است: فلوریدا یک تونل کامیونی برای اتصال بندر میامی به بزرگراه‌ها ساخته و فرانسه یک تونل زیر ورسای ساخته است.

منطقه آتلانتا همچنین باید خیابان‌های اصلی خود را بهبود بخشد. برخی از بخش‌های بزرگراه‌های اصلی، مانند SR 138 در شهرستان کلیتون و SR 120 در شهرستان فالتون، از زمان ساخت خود مدت‌ها پیش بهبود نیافته‌اند. این جاده‌های روستایی پرپیچ و خم، نرخ بالایی از مرگ و میر ناشی از تصادفات و سطوح بسیار بالایی از تراکم ترافیک دارند.

این منطقه همچنین باید یک مفهوم حمل و نقلی به نام شریان‌های مدیریت‌شده را آزمایش کند، که یک خیابان شش خطه، مانند SR 140 را در نظر می‌گیرد و بای‌پس‌های اختیاری و عوارضی (پل‌ها یا تونل‌ها) را در تقاطع‌های شلوغ اضافه می‌کند. اتوبوس‌ها و ون‌پول‌ها می‌توانند به صورت رایگان از بای‌پس‌ها استفاده کنند، در حالی که وسایل نقلیه برای صرفه‌جویی در انتظار در تقاطع‌های شلوغ، عوارض کمی - 25 سنت - پرداخت می‌کنند. این بای‌پس‌ها می‌توانند تراکم ترافیک در تقاطع‌ها را به طور قابل توجهی کاهش دهند و ساخت آنها می‌تواند تا حدی توسط درآمدهای عوارضی که ایجاد می‌کنند، تأمین مالی شود.

حمل و نقل عمومی نیز نقش مهمی در برنامه بلندمدت دارد. در حالی که گسترش خطوط ریلی جذاب به نظر می‌رسد، تراکم کم آتلانتا - جمعیت و اشتغال - اتوبوس‌ها را به گزینه بهتری برای حمل و نقل عمومی تبدیل می‌کند. کاهش مداوم سفرهای حمل و نقل عمومی به ازای هر نفر، که از زمان افتتاح MARTA کاهش یافته است، نشان می‌دهد که رویکرد فعلی به حمل و نقل عمومی در حال شکست است.

آتلانتا به یک سیستم حمل و نقل عمومی انعطاف‌پذیر نیاز دارد که خدمات اتوبوسرانی متنوعی را ارائه دهد. در ترافیک عادی، اتوبوس‌ها محبوب نیستند زیرا سریع‌تر از اتومبیل‌ها حرکت نمی‌کنند. اما اتوبوس‌ها در مسیرهای ویژه می‌توانند به طور قابل توجهی سریع‌تر از خودروها حرکت کنند و مسافران را تشویق کنند تا خودروهای خود را در خانه بگذارند. SRTA در حال حاضر خدمات اتوبوسرانی ویژه را در بزرگراه‌های منطقه، از جمله مسیرهای ویژه I-75 و I-85 ارائه می‌دهد و باید این کار را برای گسترش‌های آتی مسیرهای ویژه نیز انجام دهد.

خدمات حمل و نقل سریع اتوبوس (BRT) معمولاً در خیابان‌های اصلی حرکت می‌کند و مسیرهای اتوبوسرانی ویژه در بزرگراه‌ها را تکمیل می‌کند. BRT از چندین ابزار برای ایجاد خدمات سریع‌تر استفاده می‌کند، از جمله اولویت دادن به اتوبوس‌ها در چراغ‌های راهنمایی برای کمک به سریع‌تر شدن سفرهای اتوبوس نسبت به سفرهای اتومبیل. BRT به ویژه با شریان‌های مدیریت‌شده به خوبی کار می‌کند، که به اتوبوس‌ها اجازه می‌دهد از تقاطع‌های شلوغ عبور کنند.

کیث پارکر در MARTA شایسته تقدیر است که شبکه اتوبوسرانی این سازمان را بهبود بخشیده است. با این حال، شکاف‌هایی وجود دارد و بیشتر شبکه‌های اتوبوسرانی شهرستان‌های حومه کمبود دارند. دولت می‌تواند بودجه‌های تطبیقی را برای خدمات اتوبوسرانی محلی به سازمان‌های حمل و نقل عمومی، شهرستان‌ها و شهرها ارائه دهد. نهاد محلی 50 درصد از بودجه را تأمین می‌کند و دولت آن را تطبیق می‌دهد. این نوع تأمین مالی می‌تواند به بهبود خدمات اتوبوسرانی محلی در همه شهرستان‌های منطقه آتلانتا کمک کند.

اما شاید جذاب‌ترین گزینه‌ها از وسایل نقلیه خودران می‌آیند، که می‌توانند نحوه سفر ما را متحول کنند و انتظار می‌رود تقاضا برای خدمات حمل و نقل عمومی را در 30 سال آینده تا 50 درصد کاهش دهند. خودروهای خودران و اقتصاد اشتراکی امکاناتی را ارائه می‌دهند که مالکیت و عادات سفر آینده خودرو به طور قابل توجهی با امروز متفاوت خواهد بود.

اگر خودروهای خودران و اتوبوس‌ها آینده باشند، آتلانتا به زیرساخت‌هایی برای آنها نیاز خواهد داشت. اگر نرخ پذیرش کند باشد یا خودروهای خودران نتوانند جا بیفتند، آتلانتا هنوز به زیرساخت‌های بهتری نیاز دارد تا فقط با رشد پیش‌بینی‌شده جمعیت همگام شود. سرمایه‌گذاری در حمل و نقل مقرون به صرفه و پذیرش پروژه‌های زیرساختی که می‌توانند مستقیماً توسط کاربران خود تأمین مالی شوند - مانند بزرگراه‌های عوارضی و شریان‌های مدیریت‌شده - به آتلانتا امکان می‌دهد تا تقاضای آینده را برآورده کند.

باروخ فیگن‌بوم دستیار مدیر سیاست حمل و نقل در بنیاد Reason است. این مقاله در اصل در Atlanta Journal-Constitution منتشر شده است.


با ساکنان آتلانتا که صبح و عصر خود را در ترافیک سپری می‌کنند صحبت کنید، و انبوهی از داستان‌های وحشتناک را خواهید شنید: به نظر می‌رسد سطح ترافیک به دوران قبل از همه‌گیری بازگشته است. با شدت بیشتری.
تحلیل جدیدی از شرکت داده‌های املاک Clever نشان می‌دهد که این داستان‌های ترسناک ممکن است اغراق نباشند، با وجود جو غالب کار از خانه که قرار بود به کاهش تراکم ترافیک در شهرهای بزرگ مانند آتلانتا کمک کند.
مطالعه Clever از بهترین و بدترین شهرهای ایالات متحده برای رفت‌وآمد در سال ۲۰۲۳، آتلانتا را در رتبه پایین‌تر از پنج شهر اول از نظر رفت‌وآمد‌های طاقت‌فرسا، پرهزینه و زمان‌بر قرار می‌دهد – یک رتبه بدتر از، خب، لس‌آنجلس.
Clever با استفاده از منابع داده‌ای متنوع مانند اداره آمار کار ایالات متحده، اداره بزرگراه‌های فدرال وزارت حمل و نقل ایالات متحده، موسسه بروکینگز، INRIX، GasBuddy و Walkscore.com، بر روی طیف وسیعی از معیارها برای ۵۰ منطقه پرجمعیت آمریکا تمرکز کرد.
دسته بندی‌ها شامل: مسافت رفت‌وآمد یک‌طرفه به مایل، امتیاز حمل و نقل عمومی، هزینه‌های سالانه نگهداری خودرو و حق بیمه، هزینه‌های سالانه سوخت و ساعات از دست رفته در ترافیک در طول سال و غیره بود.
یافته‌های Clever نشان داد که آتلانتا به عنوان سومین شهر بد برای رفت‌وآمد در آمریکا رتبه‌بندی شده است، پس از شیکاگو و هیوستون به ترتیب. (نکته مثبت این است که یک رتبه بالاتر از رتبه آتلانتا در سال ۲۰۲۲ است.)
تحلیلگران دریافتند که ساکنان منطقه آتلانتا به طور متوسط ۲۲ درصد از درآمد خود را صرف هزینه‌های رفت‌وآمد می‌کنند. این مبلغ معادل ۱۰۱۳۸ دلار در سال است – که ۸.۴ درصد افزایش نسبت به سال گذشته است.
تصویری از ۱۰ مورد از بهترین رفت‌وآمد‌ها در میان ۵۰ شهر بزرگ آمریکا. Clever Real Estate
طبق این مطالعه، میانگین مسافت رفت‌وآمد یک‌طرفه در منطقه آتلانتا ۱۲.۸ مایل است. اما این رفت‌وآمد‌ها به طور متوسط ۳۲ دقیقه طول می‌کشد تا در هر طرف طی شود، که معادل حدود ۷۴ ساعت گیر افتادن در ترافیک در سال است.
به عبارت دیگر، این مدت زمان بیشتر از معادل یک تعطیلات آخر هفته سه روزه است که هر سال در ترافیک اطراف آتلانتا سپری می‌شود.
این مطالعه همچنین نشان داد که ۸۱ درصد از کارمندان آتلانتا با ماشین رفت‌وآمد می‌کنند – و تنها ۲ درصد از حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند. این روزها، حدود ۱۳ درصد از ساکنان منطقه آتلانتا از خانه کار می‌کنند، که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین ملی برای شهرها است، طبق گفته Clever.
Clever Real Estate
به طور کلی، تحلیلگران دریافتند که شهر لیک‌سیتی بهترین منطقه برای رفت‌وآمد در ایالات متحده است، جایی که تنها ۱۲ ساعت در سال صرف ترافیک می‌شود.
در سراسر کشور، کووید-۱۹ به نظر می‌رسد تعداد آمریکایی‌هایی را که رفت‌وآمد با ماشین را به حمل و نقل عمومی ترجیح می‌دهند، افزایش داده است، و شهرها اخیراً "بهبودهای متوسطی" در این زمینه داشته‌اند. تقریباً ۲۷ درصد از نیروی کار ایالات متحده در حال حاضر از خانه کار می‌کنند، طبق مطالعه Clever.
...
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید:
توییتر / فیسبوک
• بهترین پروژه بزرگ در خط لوله آتلانتا امروز چیست؟ همین حالا رای دهید! (Urbanize Atlanta)


آتلانتا مشکل مشابه بسیاری از شهرهای آمریکا را دارد، به‌ویژه شهرهایی که به قدمت بوستون و نیویورک نیستند؛ شهرهایی که سیستم حمل‌ونقل عمومی و مترو ساخته‌اند و از بین بردن آن‌ها بسیار دشوارتر از رها کردن ترامواهایی است که لس‌آنجلس و آتلانتا داشتند (اطلاعات جالبی در مورد اینکه چگونه تولیدکنندگان خودرو و لابی بزرگراه‌ها توانستند هزاران کیلومتر ریل تراموا را حذف کنند، وجود دارد).
ظهور خودرو نوآوری بود که نحوه ساخت شهرهای ما را تغییر داد. سال‌هاست که سعی می‌کنیم خودروهای بیشتری را جای دهیم، ماشین‌های آزادی‌بخش را. جاده‌ها را عریض‌تر می‌کنیم، چراغ‌های راهنمایی را تنظیم می‌کنیم، مسیرهای فرعی برای گردش سریع به خیابان‌های فرعی ایجاد می‌کنیم. حداقل پارکینگ را برای ساختمان‌های آپارتمانی، مغازه‌ها و رستوران‌های جدید اجباری کرده‌ایم. ساختمان‌ها را برای ایجاد پارکینگ تخریب کرده‌ایم.
اما نکته خنده‌داری وجود دارد: وقتی فضایی برای کاهش ترافیک ایجاد می‌کنید، خودروهای بیشتری می‌آیند و آن فضا را پر می‌کنند. جاده عریض‌شده به همان اندازه شلوغ است. در نهایت، برنامه‌ریزان به این نتیجه رسیده‌اند که افزایش جاده‌ها تقاضا را افزایش می‌دهد.
با این حال، ترافیک نشانه‌ای از موفقیت اقتصادی است. اما ترافیک بیش از حد می‌تواند در درازمدت توسعه اقتصادی را محدود کند. راه حل - دسترسی بیشتر به شهر را از طریق روش‌های دیگر فراهم کنید.
در مرکز آتلانتا - مرکز شهر، میدتاون و محله‌های اطراف، آتلانتا برای دوچرخه‌سواری مناسب‌تر شده و به آرامی برای عابران پیاده نیز دوستانه‌تر می‌شود. بخش زیادی از مرکز شهر با حمل‌ونقل عمومی قابل دسترسی است، با وجود شکایات در مورد مارتا، سیستم حمل‌ونقل ما. می‌توانید به راحتی در داخل شهر بدون ماشین زندگی کنید، اما بیشتر مردم این را درک نمی‌کنند. ما در حال تغییر مقررات منطقه‌ای برای کاهش حداقل پارکینگ مورد نیاز برای توسعه جدید هستیم. این کمک خواهد کرد.
شهرهای آمریکایی به این درک می‌رسند که بهتر کردن شرایط برای خودروها، شهر بهتری ایجاد نمی‌کند. بهتر کردن شرایط برای عابران پیاده، دوچرخه‌سواران و حتی اسکوترها، شهر بهتری ایجاد می‌کند.
بنابراین خلاصه می‌کنم: بهبود حمل‌ونقل عمومی، مسیرهای دوچرخه‌سواری/اسکوتر و پیاده‌روهای بهتر برای عابران پیاده، ترافیک را قابل تحمل‌تر می‌کند، زیرا شما راه دیگری برای تعامل با شهر خواهید داشت. آتلانتا در حال برداشتن گام‌های کوچکی برای انجام این کار است.
ماشین‌ها می‌توانند فوق‌العاده باشند، اما در مرکز شهر متراکم فوق‌العاده نیستند. کاوب، خودرو محورترین شهرستان منطقه آتلانتا، در حال درک این موضوع است که رای دادن علیه مشارکت در مارتا یک اشتباه بوده است. افرادی که مجبورند برای رفتن به محل کار به آتلانتا رانندگی کنند، از کمبود گزینه‌ها رنج می‌برند.
من یک فرد دیوانه هستم که تقریباً همه جا دوچرخه‌سواری می‌کند. من 7 سال است که ماشین نداشته‌ام. بیشتر جاها را با دوچرخه می‌روم. وقتی شروع کردم، برایم روشنگرانه بود و قصد ندارم به روش‌های متمرکز بر خودرو بازگردم. من تقریباً یک پیشگام در آتلانتا هستم، اما یک پیشگام خوشحال. رفت‌وآمدهای من در بیشتر روزها به اندازه رفت‌وآمدهای ماشینی سریع است، حتی اگر 10 مایل باشند و من یک دوچرخه‌سوار به‌ویژه سریع نباشم. برای جذب افراد بیشتر، به امکانات بیشتر متمرکز بر دوچرخه‌سواری، از جمله تکمیل کمربند، نیاز است، اما هر روز با افراد بیشتری که بدون ماشین زندگی می‌کنند، ملاقات می‌کنم.
آنقدرها هم سخت نیست. اگرچه من در سن 50 سالگی شروع کردم، اما با افراد جوان‌تری روبرو می‌شوم که به دنبال زندگی بدون پرداخت اقساط ماشین، بیمه و هزینه‌های نگهداری هستند. گزینه‌های اشتراک خودرو مانند Zipcar، Lyft و Uber این سبک زندگی را بسیار جذاب می‌کنند. هنگامی که ماشین‌های خودران بیایند، مراقب باشید، زیرا فرهنگ خودرو به طور چشمگیری تغییر خواهد کرد. سهام تولید خودرو خود را به زودی بفروشید. زمان در حال تغییر است.
مشاهدات من جدید نیست. آثار جین جیکوبز را بخوانید. او واقعاً درک کرد که یک شهر چیست و می‌تواند باشد.


ترافیک آتلانتا برای هر کسی که مجبور به رانندگی در شهر، اطراف آن یا از میان آن است، به یک سردرد تمام عیار تبدیل شده است. به دلیل الگوهای ترافیکی و جاده‌هایی که برای حجم ترافیکی که باید تحمل کنند برنامه‌ریزی نشده‌اند، زمان و پول زیادی هدر می‌رود. گلوگاه‌ها یکی از بزرگترین مشکلات در آتلانتا هستند و بسیاری از مسافران بدبخت روزانه با آن‌ها مواجه می‌شوند.

**آتلانتا به دلیل مشکلات ترافیکی شناخته شده است**

گزارش جهانی ترافیک INRIX 2022 اطلاعات ترافیکی را از 7 قاره، 50 کشور و بیش از هزار شهر بررسی کرد. پس از بررسی عمیق ترافیک در سراسر جهان، آتلانتا در رتبه 28 بعد از شهرهایی مانند لندن، شیکاگو و نیویورک قرار گرفت. این اطلاعات برای ساکنان آتلانتا غیرمنتظره نیست.

موسسه تحقیقات حمل و نقل آمریکا (ATRI) داده‌های GPS کامیون‌ها را از طریق ابتکارات تحرک حمل و نقل وزارت حمل و نقل ایالات متحده جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل کرده است. پایگاه داده داده‌های GPS کامیون‌های حمل و نقل بار را ارائه داد که سپس برای نظارت و تجزیه و تحلیل گلوگاه‌ها استفاده شد. اندازه‌گیری جابجایی بار در سراسر بزرگراه‌های ایالات متحده، تصمیمات بخش‌های دولتی و خصوصی را شکل می‌دهد.

از کل کشور، آتلانتا هشت جایگاه را در 100 گلوگاه برتر کامیون‌های سال 2023 به خود اختصاص داده است. جای تعجب نیست که هر کسی که در این جاده‌ها رانندگی می‌کند، آتلانتا شش جایگاه را در بیست مورد برتر به دست آورده است که دو مورد از آن‌ها در پنج مورد برتر قرار دارند. تنها ایالتی که رتبه بدتری دارد تگزاس است.

**آسیب دیده‌اید؟**

**از یک بازوی قوی کمک بگیرید**

**مشکلات ترافیکی در آتلانتا**

مشکلاتی که گلوگاه‌ها ایجاد می‌کنند می‌توانند با مشکلات دیگر در جاده تشدید شوند. برخی از این مشکلات عبارتند از:

*   تصادفات خودرو که خطوط را مسدود می‌کنند
*   شرایط آب و هوایی مانند جاده‌های یخی و دید ضعیف و غیره
*   افزایش ناگهانی ترافیک

گاهی اوقات چندین عامل در مشکلات ترافیکی نقش دارند. به عنوان مثال، هنگامی که گزارش هواشناسی یخبندان و برف را اعلام می‌کند و مدارس و مشاغل زودتر تعطیل می‌شوند، این امر باعث افزایش ترافیک می‌شود.

یخ ممکن است باعث ایجاد شرایط لغزنده شود که منجر به تصادفاتی شود که خطوط ترافیکی را مسدود می‌کنند. همراه با گلوگاه‌ها، این می‌تواند یک سناریوی کابوس‌وار و ناامن برای کسانی باشد که در مناطق خاصی سفر می‌کنند.

**9 نقطه دردسرساز برتر برای گلوگاه‌های آتلانتا**

این نه نقطه در رتبه‌بندی ملی توسط شاخص ازدحام ARTI در بین 100 مورد برتر قرار دارند. مسافران آتلانتا روزانه در این نقاط پول و زمان خود را از دست می‌دهند.

*   I-285 در I-85 (شمال) در رتبه چهارم ملی قرار دارد
*   I-20 در I-285 (غرب) در ازدحام ملی قرار دارد
*   I-20 در I-285 (شرق)
*   I-75 در I-285
*   I-285 در SR 400
*   I-75 در I-285 (شمال)
*   I-75 در I-675
*   I-75 در I-85
*   McDonough: I-75

**هزینه ازدحام ترافیک برای رانندگان آتلانتا چقدر است؟**

هیچ کس از گذراندن وقت در ترافیک لذت نمی‌برد. با این حال، هر روز، بدون استثنا، کسانی که در اطراف منطقه آتلانتا رفت و آمد می‌کنند، به دلیل ازدحام ناشی از گلوگاه‌ها در مناطقی مانند منطقه Spaghetti Junction که به درستی نامگذاری شده است، وقت خود را هدر می‌دهند. این شهر در رتبه 28 در سراسر جهان به عنوان شلوغ‌ترین شهر و دهمین شهر شلوغ در ایالات متحده قرار دارد.

به طور سالانه، رانندگان آتلانتا به طور متوسط 74 ساعت را در ترافیک از دست می‌دهند - کمی بیش از سه روز. سه روز از زندگی گرانبهای خود را در ترافیک آتلانتا هدر دادن نباید اتفاق بیفتد. این ساعات از شهروندان آتلانتا و مناطق اطراف دزدیده شده است.

ما فقط می‌توانیم تصور کنیم که اگر این زمان به خوبی صرف شود چه کارهایی می‌توان انجام داد تا به جای نشستن در ترافیک. اما به طور مشخص، می‌توانیم تصور کنیم که چه کارهایی می‌توان با پولی که در طول سال برای سوخت هدر می‌رود انجام داد. هزینه سالانه ازدحام به ازای هر راننده 1257 دلار است. این زمان و پول واقعاً جمع می‌شوند.

**برای مشاوره حقوقی رایگان، با ما تماس بگیرید**

**چگونه مشکلات ترافیکی بر ما تأثیر می‌گذارند**

تأخیر در رفت و آمد یک سردرد است، اما ترافیک مشکلات دیگری را نیز ایجاد می‌کند. مشکلات ترافیکی بسیاری از مسائل را تشدید می‌کنند. مشکلات زنجیره تامین زمانی رخ می‌دهد که رانندگان تحویل نمی‌توانند آنچه را که نیاز دارند تحویل دهند. این تأخیرها باعث کند شدن تحویل غذا و مواد ضروری نیز می‌شود.

عدم تحویل به موقع مواد ضروری و غیرضروری باعث ایجاد مشکلاتی برای مشاغل می‌شود. ارائه کالاها و خدمات قابل اعتماد زمانی که الگوهای ترافیکی پیش‌بینی مدت زمان تحویل را غیرممکن می‌کنند، دشوار است.

مناطق با ازدحام بالا مناطق مطلوب برای شروع یک کسب و کار جدید نیستند. به طور طبیعی، حتی این امر ساکنان بالقوه را از نقل مکان به این منطقه منصرف می‌کند. ترافیک مداوم ناخوشایند است و می‌تواند نقش مخربی در نحوه عملکرد جوامع ایفا کند.

**سرمایه‌گذاری در حمل و نقل عمومی می‌تواند کمک کند**

گروه تحقیقاتی منافع عمومی ایالات متحده (USPIRG) در سال 2022 مطالعه‌ای را انجام داد که بر افزایش سرمایه‌گذاری در پیشنهادات حمل و نقل عمومی این کشور تأکید کرد. حمل و نقل عمومی می‌تواند به بسیاری از مسائل زیر کمک کند:

*   کاهش مصرف نفت
*   کاهش زمان صرف شده در ترافیک
*   کاهش اثرات زیست محیطی
*   بهبود کیفیت زندگی
*   مزایای اقتصادی برای کسانی که مجبور نیستند خودروی شخصی خود را داشته باشند، نگهداری کنند، سوخت بزنند و بیمه کنند
*   رشد بازار کار در زمینه حمل و نقل عمومی بسیار بیشتر از مبلغ صرف شده برای نگهداری بزرگراه‌ها خواهد بود.

با خدمات اینترنتی ارائه شده در اتوبوس‌ها و قطارها، مسافران می‌توانند از زمان رفت و آمد برای بهره‌وری بیشتر در مشاغل خود یا تجربه اوقات فراغت استفاده کنند.

کاهش استفاده از سوخت‌های فسیلی

پیش‌بینی می‌شود فناوری حمل و نقل به طور فزاینده‌ای مرتبط شود زیرا تقاضا برای گزینه‌های بهتر بیشتر می‌شود. در سراسر جهان، مردم به گزینه‌های بیشتری نیاز دارند. ساکنان آتلانتا به ویژه از نشستن در ترافیک و پرداخت هزینه آن خسته شده‌اند.

**برنامه‌ریزی زیرساخت می‌تواند جایگزین‌هایی ارائه دهد**

بسیاری از شهرها با مشکلات ترافیکی مانند آتلانتا به دنبال برنامه‌ریزان زیرساخت هستند تا جایگزین‌های ایمنی را برای کمک به حل مشکلات ازدحام ترافیک ارائه دهند. برخی از این شهرها با افزودن روش‌های کارآمد و ایمن زیر برای مهار ترافیک در شهرهای خود سرمایه‌گذاری می‌کنند:

*   مسیرهای دوچرخه
*   مسیرهای اشتراک خودرو
*   مسیرهای ویژه اتوبوس
*   تونل‌های اتوبوس
*   ترامواها
*   مسیرهای تراموا

برای اینکه این جایگزین‌ها موثرتر باشند، باید از معیارهای طراحی منطقی استفاده کنند تا فقط یک خط به جاده‌های یکپارچه معمولی در شهرهای بزرگ اضافه کنند. ایجاد این موارد به عنوان خیابان‌های کاملاً جداگانه و فضاهای اختصاصی به بهبود مسیرهای ترافیکی کمک می‌کند.

**ایده‌های طراحی حمل و نقل**

شاید بتوان ایده‌های طراحی حمل و نقل را در برنامه‌ریزی شهری در اطراف آتلانتا پیاده‌سازی کرد. کاهش گلوگاه‌های ترافیکی که باعث می‌شود آتلانتا با هدر رفتن زمان و پول دست و پنجه نرم کند، می‌تواند زندگی را برای ساکنان و مشاغل این منطقه آسان‌تر کند. بدیهی است که توسعه و رشد جدید به مناطق شلوغ آتلانتا جذب نمی‌شوند که پیچیدگی احیای تمام مناطق شهر را افزایش می‌دهد.

برنامه‌ریزی شهری آگاهانه برای تقویت حمل و نقل در داخل و اطراف آتلانتا می‌تواند یک تغییر دهنده بازی برای بخش‌هایی از شهر باشد که به دلیل گیر افتادن در ترافیک در تلاش برای شکوفایی هستند.

**مشکلات در جاده‌های آتلانتا**

اگر در آتلانتا دچار تصادف ترافیکی، مشکل دیگری یا تخلف شده‌اید، برای کمک با John Foy & Associates تماس بگیرید. منطقه آتلانتا پر از موانع است. ما می‌دانیم چگونه در مسائل قانونی حرکت کنیم.