| ویکتوریایی |
|---|
| ۱۸۳۷–۱۹۰۱ |
|
ملکه ویکتوریا |
|
حاکمان | ملکه ویکتوریا |
| ترتیب زمانی | دوره رژانسی دوره ادواردین |
|
بسیاری وضعیت زنان در دوران ویکتوریا را به عنوان مصداقی از تضاد فاحش بین قدرت و ثروت ملی بریتانیا و آنچه بسیاری، هم در آن زمان و هم اکنون، شرایط اجتماعی وحشتناک آن می‌دانند، تلقی کرده‌اند. در این دوران که نام آن به سلطنت یک حاکم زن، ملکه ویکتوریا، اشاره دارد، زنان حق رای، اقامه دعوی یا مالکیت اموال (در صورت ازدواج) را نداشتند. در عین حال، پس از انقلاب صنعتی، زنان به طور فزاینده‌ای در نیروی کار مشغول به کار شدند. ایده‌های فمینیستی در میان طبقات متوسط تحصیل‌کرده گسترش یافت، قوانین تبعیض‌آمیز لغو شدند و جنبش حق رای زنان در سال‌های پایانی دوران ویکتوریا به تکاپو افتاد.
در دوران ویکتوریا، زنان، حداقل از نظر طبقات متوسط، به عنوان متعلق به حوزه خانگی دیده می‌شدند و این کلیشه از آن‌ها می‌خواست تا خانه‌ای تمیز را برای فرزندان و شوهران خود فراهم کنند، آن‌ها را مجبور به تهیه غذا می‌کرد و مادران را مجبور به تربیت فرزندانشان می‌کرد. حقوق زنان در این دوران به شدت محدود بود و پس از ازدواج، مالکیت دستمزد، اموال فیزیکی (به جز املاک) و تمام پول نقد حاصل از آن را از دست می‌دادند.[۱]
پیش از تصویب قانون مالکیت زنان متاهل ۱۸۷۰ و قانون مالکیت زنان متاهل ۱۸۸۲، حقوق مالکیت و قانونی زنان متاهل در بریتانیا به شدت محدود یا تقریباً وجود نداشت. طبق قانون عرفی انگلیس، یک زن متاهل استقلال قانونی خود را از دست می‌داد، نمی‌توانست قرارداد ببندد یا اقامه دعوی کند و اموال و تعهدات او بیشتر تابع شوهرش می‌شد و زوجین به یک نهاد قانونی واحد تبدیل می‌شدند. هرگونه دارایی شخصی که همسر در طول ازدواج به دست می‌آورد، به طور موثر تحت کنترل کامل شوهرش قرار می‌گرفت. یک زن متاهل نمی‌توانست بدون رضایت شوهرش هیچ گونه دارایی را تصرف کند.[۲] در صورت طلاق، زنان عموماً حقی در هیچ گونه دارایی که در طول ازدواج جمع‌آوری کرده بودند نداشتند و معمولاً فقیر می‌شدند. زنان در برخی موارد می‌توانستند بخشی از دارایی‌هایی را که پیش از ازدواج داشتند حفظ کنند. علاوه بر جهیزیه، توافق‌نامه‌های پیش از ازدواج به طور موثر به زنان متاهل اجازه می‌داد تا منافع خود را در املاک و مستغلات متعلق به خود یا به ارث رسیده حفظ کنند که تحت امانت قرار می‌گرفت و به آن‌ها اجازه می‌داد درآمد جداگانه‌ای از شوهر خود داشته باشند.
در کشورهای دیگر مانند فرانسه، زنان حق قانونی خود را در هر گونه دارایی که پیش از ازدواج داشتند حفظ می‌کردند.[۳] با این حال، طبق قانون ناپلئونی، در طول ازدواج، وضعیت قانونی همسر به طور موثری مشابه وضعیت او طبق قانون عرفی انگلیس بود (شوهر به طور قانونی بر تمام دارایی‌های خانواده کنترل داشت و زنان نمی‌توانستند دارایی‌هایی را که پیش از ازدواج داشتند بدون اجازه شوهر خود تصرف کنند). یک تفاوت قابل توجه این بود که طبق قانون فرانسه، پس از طلاق، تمام دارایی‌های به دست آمده در طول ازدواج به طور مساوی تقسیم می‌شد.[۴]
ازدواج حق یک زن را برای رضایت به رابطه جنسی با شوهرش لغو می‌کرد و به او "مالکیت" موثری بر بدن او می‌داد. اما از دیدگاه فمینیستی مدرن، این رضایت متقابل زناشویی به یک قرارداد برای دادن خود به شوهرش به دلخواه تبدیل شد و این را به نوعی بردگی داوطلبانه تبدیل کرد.[۵] بحث‌های علمی در مورد فساد جنسی زنان ویکتوریایی در قوانین (قانون مبارزه با بیماری‌های واگیردار) و گفتمان و نهادهای پزشکی (بیمارستان و پناهگاه لاک لندن) تجسم یافته بود.[۶]
حقوق و امتیازات زنان ویکتوریایی محدود بود و زنان مجرد و متاهل مجبور بودند با سختی‌ها و محرومیت‌های ناهمگون زندگی کنند. زنان ویکتوریایی هم از نظر مالی و هم از نظر جنسی در مضیقت بودند و نابرابری‌هایی را در ازدواج و جامعه تحمل می‌کردند. تمایزات شدیدی بین حقوق مردان و زنان در این دوران وجود داشت. به مردان ثبات، وضعیت مالی و قدرت بیشتری بر خانه‌های خود نسبت به زنان داده می‌شد. ازدواج برای زنان ویکتوریایی به قراردادهایی تبدیل شد[۷] که خروج از آن‌ها در دوران ویکتوریا، به ویژه بدون تخصص حقوقی، بسیار دشوار یا غیرممکن بود. گروه‌های حقوق زنان برای برابری مبارزه کردند و به مرور زمان در دستیابی به حقوق و امتیازات پیشرفت‌هایی داشتند. با این حال، بسیاری از زنان ویکتوریایی کنترل و حتی خشونت شوهران خود، از جمله خشونت جنسی، سوء استفاده کلامی و محرومیت اقتصادی یا جنسی را تحمل می‌کردند[۸] و راهی برای خروج نداشتند. در حالی که شوهرها در روابط با زنان دیگر شرکت می‌کردند، همسران از خیانت رنج می‌بردند، زیرا حقی برای طلاق به این دلیل نداشتند و طلاق یک تابوی اجتماعی محسوب می‌شد.[۹]

"فرشته در خانه"[ویرایش]
در دوران ویکتوریا، مفهوم "پاتر فامیلیاس" به معنای شوهر به عنوان سرپرست خانواده و رهبر اخلاقی خانواده‌اش، به طور محکم در فرهنگ بریتانیا ریشه دوانده بود. نقش مناسب یک همسر این بود که شوهرش را دوست داشته باشد، او را گرامی بدارد و از او اطاعت کند، همانطور که در پیمان‌های ازدواجش بیان شده بود. جایگاه همسر در سلسله مراتب خانواده پس از شوهرش بود، اما به هیچ وجه بی‌اهمیت تلقی نمی‌شد. وظایف همسر برای مراقبت از شوهر و تربیت صحیح فرزندان، از ارکان اساسی ثبات اجتماعی از نظر ویکتوریایی‌ها تلقی می‌شد.[۱۰]
تصویرهایی از همسران ایده‌آل در فرهنگ ویکتوریایی فراوان بود و الگوهایی را برای زنان فراهم می‌کرد. همسر صبور، فداکار و ایده‌آل ویکتوریایی در "فرشته در خانه"، شعری محبوب از کاونتری پتمور، که در سال ۱۸۵۴ منتشر شد، به تصویر کشیده شده است:

باید مرد را خوشحال کرد؛ اما خوشحال کردن او
لذت زن است؛ به درون گودال
ضرورت‌های تسکین‌دهنده او
او بهترین خود را می‌ریزد، خود را می‌اندازد...
او با عشقی که خسته نمی‌شود، دوست دارد؛
و وقتی، آه، واویلا، او تنها دوست دارد،
از طریق وظیفه پرشور، عشق بالاتر می‌رود،
همانطور که علف دور یک سنگ بلندتر می‌شود.[۱۱]

ویرجینیا وولف فرشته را اینگونه توصیف کرد:

بسیار دلسوز، بسیار جذاب، کاملاً بی‌خودخواه. او در هنرهای دشوار زندگی خانوادگی مهارت داشت. او روزانه خود را فدا می‌کرد... به طور خلاصه، او چنان ساخته شده بود که هیچ ذهنی نداشت، بلکه همیشه ترجیح می‌داد با ذهن‌ها و خواسته‌های دیگران همدردی کند. بالاتر از همه... او پاک بود. تصور می‌شد پاکی او زیباترین ویژگی اوست.[۱۲]

انتشارات بسیاری از دوران ویکتوریا وجود دارد که جهت‌گیری مبهمی را در مورد نقش مرد در خانه و ازدواجش ارائه می‌دهد. توصیه‌هایی مانند "بار، یا بهتر است بگوییم امتیاز، خوشحال کردن خانه فقط بر عهده همسر نیست. چیزی از سوی ارباب و سرپرست نیز مورد نیاز است و اگر او در سهم خود شکست بخورد، بدبختی خانگی حتمی است" (که در سال ۱۸۸۳ در کتاب آداب و رسوم اجتماعی ما اثر دافنه دیل منتشر شد) در بسیاری از نشریات آن زمان رایج بود.[۱۳]
منتقدان ادبی آن زمان پیشنهاد می‌کردند که ویژگی‌های زنانه برتر ظرافت، حساسیت، همدلی و مشاهده دقیق به زنان رمان‌نویس بینش برتری در مورد داستان‌هایی در مورد خانه، خانواده و عشق می‌دهد. این امر کار آن‌ها را برای زنان طبقه متوسط که رمان‌ها و نسخه‌های سریالی شده‌ای را که در بسیاری از مجلات ظاهر می‌شدند، می‌خریدند، بسیار جذاب می‌کرد. با این حال، برخی از فمینیست‌های اولیه خواستار آرزوهایی فراتر از خانه بودند. در پایان قرن، "زن جدید" دوچرخه‌سواری می‌کرد، شلوار می‌پوشید، به امضای دادخواست‌ها می‌پرداخت، از فعالیت‌های مأموریتی در سراسر جهان حمایت می‌کرد و در مورد حق رای صحبت می‌کرد.[۱۴] فمینیست‌های قرن بیستم با لحنی خصمانه به مضمون "فرشته خانه" واکنش نشان دادند، زیرا احساس می‌کردند این هنجار هنوز به آرزوهای آن‌ها آسیب می‌رساند. روشنفکر فمینیست ویرجینیا وولف قاطعانه گفت. در سخنرانی‌ای برای لیگ خدمات زنان در سال ۱۹۴۱، او گفت: "کشتن فرشته در خانه بخشی از شغل یک نویسنده زن بود."[۱۵]

"ژنرال خانه"[ویرایش]

ایزابلا بیتون، که اصطلاح "ژنرال خانه" را ابداع کرد.
"ژنرال خانه" اصطلاحی است که ایزابلا بیتون در سال ۱۸۶۱ در راهنمای تأثیرگذار خود، کتاب مدیریت خانه خانم بیتون، ابداع کرد. در اینجا او توضیح داد که بانوی خانه قابل مقایسه با فرمانده یک ارتش یا رهبر یک سازمان است. برای اداره یک خانه محترم و تأمین شادی، آسایش و رفاه خانواده خود، او باید وظایف خود را با هوش و دقت انجام دهد. به عنوان مثال، او باید خدمتکاران خود را سازماندهی، تفویض اختیار و آموزش دهد، که کار آسانی نبود زیرا بسیاری از آن‌ها قابل اعتماد نبودند. خوانندگان طبقه متوسط بالای ایزابلا بیتون ممکن است تعداد زیادی "خدمتکار" نیز داشته باشند، کارکنانی که نیاز به نظارت توسط بانوی خانه داشتند. بیتون به خوانندگان خود توصیه می‌کند تا یک "دفتر حسابداری خانه" برای پیگیری هزینه‌ها نگهداری کنند. او توصیه می‌کند ورودی‌های روزانه و بررسی موجودی ماهانه را انجام دهید. علاوه بر پیگیری دستمزد خدمتکاران، بانوی خانه مسئول پیگیری پرداخت به بازرگانان مانند قصاب‌ها و نانوایی‌ها نیز بود. اگر خانه‌ای توانایی استخدام یک خدمتکار را داشت که وظایف او شامل نگهداری حساب‌های خانه بود، بیتون به خوانندگان توصیه می‌کند تا به طور مرتب حساب‌های خدمتکاران را بررسی کنند تا مطمئن شوند که مشکلی وجود ندارد.[۱۶]

بیتون جدولی از موقعیت‌های خدمتکاران داخلی و مقیاس حقوق سالانه مناسب آن‌ها ("در لباس رسمی" به این معنی است که کارفرما غذا و لباس کار ارائه می‌دهد) ارائه کرد. تعداد زیاد خدمتکاران ویکتوریایی و وظایف آن‌ها نشان می‌دهد که چرا تخصص در امور لجستیکی برای بانوی خانه مفید خواهد بود. بیتون به خوانندگان خود توصیه می‌کند تا یک "دفتر حسابداری خانه" برای پیگیری هزینه‌ها نگهداری کنند. او توصیه می‌کند ورودی‌های روزانه و بررسی موجودی ماهانه را انجام دهید. علاوه بر پیگیری دستمزد خدمتکاران، بانوی خانه مسئول پیگیری پرداخت به بازرگانان مانند قصاب‌ها و نانوایی‌ها نیز بود. اگر خانه‌ای توانایی استخدام یک خدمتکار را داشت که وظایف او شامل نگهداری حساب‌های خانه بود، بیتون به خوانندگان توصیه می‌کند تا به طور مرتب حساب‌های خدمتکاران را بررسی کنند تا مطمئن شوند که مشکلی وجود ندارد.[۱۶]
بیتون جدولی از موقعیت‌های خدمتکاران داخلی و مقیاس حقوق سالانه مناسب آن‌ها ("در لباس رسمی" به این معنی است که کارفرما غذا و لباس کار ارائه می‌دهد) ارائه کرد. تعداد زیاد خدمتکاران ویکتوریایی و وظایف آن‌ها نشان می‌دهد که چرا تخصص در امور لجستیکی برای بانوی خانه مفید خواهد بود.

| موقعیت خدمتکار (خدمتکاران مرد) | وقتی در لباس رسمی نباشد | وقتی در لباس رسمی باشد |
|---|---|---|
| مدیر خانه | 10–80 پوند | – |
| خدمتکار | 25–50 پوند | 20–30 پوند |
| سرخدمتکار | 25–50 پوند | – |
| آشپز | 20–50 پوند | – |
| باغبان | 10–30 پوند | – |
| پیشخدمت | 20–60 پوند | 15–25 پوند |
| سرخدمتکار | 15–30 پوند | 15–25 پوند |
| درشکه چی | – | 20–35 پوند |
| اسب‌دار | 15–30 پوند | 12–25 پوند |
| پیشخدمت | – | 2–20 پوند |
| پسر خدمتکار | 8–18 پوند | 6–14 پوند |
| اسب‌دار | 6–12 پوند | – |
| موقعیت خدمتکار (خدمتکاران زن) | وقتی هیچ کمک اضافی برای چای، شکر و آبجو در نظر گرفته نمی‌شود | وقتی کمک اضافی برای چای، شکر و آبجو در نظر گرفته می‌شود |
| سرخانه‌دار | 20–45 پوند | 18–40 پوند |
| خدمتکار خانم | 12–25 پوند | 10–20 پوند |
| سرپرستار | 15–30 پوند | 13–26 پوند |
| آشپز | 11–30 پوند | 12–26 پوند |
| خدمتکار ارشد | 12–20 پوند | 10–17 پوند |
| لباس‌شویی ارشد | 12–18 پوند | 10–15 پوند |
| خدمتکار همه کاره | 9–14 پوند | 7 پوند 10 شیلینگ–11 پوند |
| خدمتکار ارشد | 8–12 پوند | 6 پوند 10 شیلینگ–10 پوند |
| خدمتکار اتاق | 9–14 پوند | 8–13 پوند |
| پرستار بچه | 8–12 پوند | 5–10 پوند |
| لباس‌شویی | 9–11 پوند | 8–12 پوند |
| خدمتکار آشپزخانه | 9–14 پوند | 8–12 پوند |
| خدمتکار | 5–9 پوند | 4–8 پوند |

"ژنرال خانه" انتظار می‌رفت مهمانی‌هایی را سازماندهی کند که از مضامین مختلفی مانند نوستالژی و کیمیاگری استفاده کنند و شام‌هایی را برگزار کند تا به شوهرش اعتبار ببخشد و همچنین امکان شبکه‌سازی آن‌ها را فراهم کند. بیتون دستورالعمل‌های مفصلی در مورد نحوه نظارت بر خدمتکاران در آماده‌سازی شام و توپ‌ها ارائه می‌دهد. آداب و رسوم رعایت شده در ارسال و دریافت دعوت‌نامه‌های رسمی و همچنین آداب و رسوم رعایت شده در خود رویدادها ذکر شده است. بانوی خانه نقش مهمی در نظارت بر آموزش کودکان خردسال نیز داشت. بیتون به وضوح بیان می‌کند که جایگاه یک زن در خانه است و وظایف خانگی او در اولویت قرار دارد. فعالیت‌های اجتماعی به عنوان یک فرد کمتر مهم از مدیریت خانه و معاشرت به عنوان همراه شوهرش است. آن‌ها باید به شدت محدود شوند:

بعد از ناهار، می‌توان از تماس‌ها و بازدیدهای صبحگاهی استفاده کرد و آن‌ها را دریافت کرد.... بازدیدهای تشریفاتی یا مودبانه... معمولاً پس از شام خوردن در خانه یک دوست یا پس از یک توپ، پیک‌نیک یا هر مهمانی دیگری مورد نیاز است. این بازدیدها باید کوتاه باشد، اقامتی بین پانزده تا بیست دقیقه کافی است. یک خانم که به دیدن می‌رود می‌تواند شال یا روسری خود را بردارد؛ اما نه شال و نه کلاه....[۱۶]

کتاب‌های راهنمای مربوط به کارهای خانه و وظایف یک همسر ایده‌آل در دوران ویکتوریا فراوان بود و در میان طبقه متوسط به خوبی به فروش می‌رسید، اگرچه بار سازماندهی مهمانی‌ها بسیار دشوار بود. علاوه بر کتاب مدیریت خانه خانم بیتون، کتاب‌های پرستاری از نوزادان و مدیریت کودکان خردسال (۱۸۶۶) و کارهای خانه عملی؛ یا وظایف یک زن خانه دار (۱۸۶۷) اثر خانم فردریک پدلی و از آشپزخانه تا زیر شیروانی اثر جین الن پانتون وجود داشت که در یک دهه ۱۱ بار تجدید چاپ شد. شیری فورستر مورفی، پزشک و نویسنده پزشکی، کتاب تأثیرگذار خانه‌های ما و نحوه سالم نگه داشتن آن‌ها (۱۸۸۳) را نوشت، قبل از اینکه در دهه ۱۸۹۰ به عنوان رئیس پزشکی لندن خدمت کند.[۱۷]

زندگی خانگی طبقه کارگر[ویرایش]

زندگی خانگی یک خانواده طبقه کارگر بسیار راحت‌تر نبود. استانداردهای قانونی برای حداقل شرایط مسکن یک مفهوم جدید در دوران ویکتوریا بود و یک زن طبقه کارگر مسئول حفظ خانواده خود تا حد امکان تمیز، گرم و خشک در مسکن‌هایی بود که اغلب به معنای واقعی کلمه در حال پوسیدن بودند (خانه‌های تراس‌دار قبل از مقررات در انگلستان). در لندن، ازدحام در زاغه‌های مسکونی طبقه کارگر بیداد می‌کرد. (به زندگی و کار مردم در لندن مراجعه کنید.) زندگی خانواده‌ها در یک اتاق غیرمعمول نبود. بدترین مناطق نمونه‌هایی داشتند مانند ۹۰ نفر شلوغ در یک خانه ۱۰ اتاقه یا ۱۲ نفر که در یک اتاق (۷ فوت ۳ اینچ در ۱۴ فوت) زندگی می‌کردند.[۱۸] اجاره‌ها گزاف بود. ۸۵ درصد از خانوارهای طبقه کارگر در لندن حداقل یک‌پنجم درآمد خود را برای اجاره می‌پرداختند و ۵۰ درصد یک‌چهارم تا نیمی از درآمد خود را برای اجاره می‌پرداختند، وضعیتی که امروزه مورد حسادت قرار می‌گیرد. هرچه محله فقیرتر بود، اجاره‌ها از نظر مطلق بالاتر بود، واقعیتی که آدام اسمیت را گیج کرد. اجاره‌ها در منطقه Old Nichol نزدیک هاکنی، به ازای هر فوت مکعب، پنج تا یازده برابر اجاره‌های خیابان‌ها و میدان‌های مجلل در وست اند لندن بود.[۱۹] صاحبان مسکن زاغه‌ها شامل همسالان، روحانیون و صندوق‌های سرمایه‌گذاری برای املاک اعضای متوفی طبقات بالای جامعه بودند.[۱۹]

کارهای خانگی برای زنانی که خدمتکار نداشتند به معنای شستشو و تمیز کردن زیاد بود. گرد و غبار زغال سنگ از اجاق‌ها (و کارخانه‌ها) آفت زندگی خانه‌داری زن ویکتوریایی بود. توسط باد و مه حمل می‌شد، روی پنجره‌ها، لباس‌ها، مبلمان و فرش‌ها می‌نشست. شستن لباس و رختخواب معمولاً یک روز در هفته انجام می‌شد، با دست در یک وان بزرگ روی یا مسی شسته می‌شد، که اعتقاد بر این بود که بهداشت را ترویج می‌کند و نفوذات شیطانی را دور نگه می‌دارد. مقداری آب گرم می‌شد و به وان شستشو اضافه می‌شد و شاید یک مشت سود برای نرم کردن آب.[۲۰] پرده‌ها هر دو هفته یکبار پایین آورده و شسته می‌شدند. اغلب آنقدر با دود زغال سیاه شده بودند که قبل از شستشو باید در آب نمک خیس می‌شدند. تمیز کردن آستانه چوبی جلوی خانه هر روز صبح نیز یک کار مهم برای حفظ احترام بود.[۲۱]

خشونت خانگی و سوء استفاده[ویرایش]
قانون مردان را افراد می‌دانست و به رسمیت شناختن حقوق زنان به عنوان افراد مستقل فرآیندی کند بود و تا اواخر قرن بیستم به طور کامل به انجام نمی‌رسید (در کانادا، زنان از طریق پرونده "شخصیت‌ها"، ادواردز در برابر کانادا (دادستان کل) در سال ۱۹۲۹ به رسمیت شناخته شدند). زنان حقوق مربوط به دارایی‌هایی را که با خود به ازدواج می‌آوردند از دست می‌دادند، حتی پس از طلاق، درست مانند دارایی مشترک. یک شوهر کنترل قانونی کاملی بر هر درآمدی که همسرش به دست می‌آورد داشت. زنان مجاز به باز کردن حساب بانکی نبودند و زنان متاهل نمی‌توانستند بدون تأیید قانونی شوهر خود قرارداد منعقد کنند. این محدودیت‌های مالکیت، ترک یک ازدواج ناموفق یا اعمال هرگونه کنترل بر امور مالی خود را در صورت ناتوانی یا عدم تمایل شوهر به انجام آن، برای یک زن دشوار یا غیرممکن می‌کرد.

خشونت خانگی علیه زنان با گذشت قرن نوزدهم توجه بیشتری را از سوی اصلاح‌طلبان اجتماعی و حقوقی به خود جلب کرد. اولین قانون مبارزه با بی‌رحمی به حیوانات در سودان در سال ۱۸۲۴ تصویب شد، اما حمایت قانونی از خشونت خانگی به زنان تا قانون آیین دادرسی کیفری ۱۸۵۳ داده نشد. حتی این قانون نیز خشونت یک مرد علیه همسر و فرزندانش را به طور صریح ممنوع نمی‌کرد. بلکه محدودیت‌هایی را در میزان نیرویی که مجاز بود اعمال کند، تعیین می‌کرد، زیرا "دولت برای خود" قدرت نیروی نامحدود را حفظ کرده بود.[۲۲]
چالش دیگر متقاعد کردن زنانی که قربانی خشونت خانگی بودند برای استفاده از راه حل‌های قانونی محدودی بود که در دسترس آن‌ها قرار داشت. در سال ۱۸۴۳، سازمانی که توسط فعالان حقوق حیوانات و طرفداران اعتدال تأسیس شد، برای کمک به این هدف اجتماعی ایجاد شد. سازمانی که به عنوان موسسه همکار برای بهبود و اجرای قوانین برای حمایت از زنان و کودکان شناخته می‌شد، بازرسانی را استخدام می‌کرد که پیگرد قانونی بدترین موارد را انجام می‌دادند. این سازمان تلاش خود را بر روی زنان طبقه کارگر متمرکز کرد، زیرا عمل ویکتوریایی این بود که انکار شود خانواده‌های طبقه متوسط یا اشرافی به چنین مداخله‌ای نیاز دارند. گاهی اوقات ترک‌هایی در نمای ظاهری وجود داشت که به اطلاع عموم می‌رسید. در سال ۱۸۶۰، جان والتر، نماینده مجلس برکشایر، در مجلس عوام اظهار داشت که اگر اعضا "به افشاگری‌های دادگاه طلاق نگاه کنند، ممکن است بترسند که اگر اسرار همه خانه‌ها فاش شود، این حملات بی‌رحمانه به زنان فقط به طبقات پایین محدود نمی‌شود".[۲۳] یک عامل بازدارنده قوی برای همسران طبقه متوسط یا اشرافی برای پیگیری راه حل‌های قانونی یا طلاق، ننگ اجتماعی و طرد شدن بود که در صورت آشکار شدن در یک محاکمه عمومی به دنبال آن می‌آمد.

طلاق و جدایی[ویرایش]
تغییرات بزرگی در وضعیت زنان در طول قرن نوزدهم رخ داد، به ویژه در مورد قوانین ازدواج و حقوق قانونی زنان برای طلاق یا حضانت فرزندان. وضعیتی که پدران همیشه حضانت فرزندان را دریافت می‌کردند و مادر را بدون هیچ حقی رها می‌کردند، به آرامی شروع به تغییر کرد. قانون حضانت از کودکان ۱۸۳۹ به مادران با شخصیت بی‌نقص اجازه دسترسی به فرزندان خود در صورت جدایی یا طلاق می‌داد و قانون علل ازدواج ۱۸۵۷ به زنان دسترسی محدودی به طلاق می‌داد. اما در حالی که شوهر فقط باید زنای همسرش را ثابت می‌کرد، یک زن باید ثابت می‌کرد که شوهرش نه تنها زنا کرده است، بلکه زنا با محارم، چند همسری، خشونت یا ترک کرده است. اگر همسر به زنا با محارم یا چند همسری رضایت می‌داد یا خشونت را می‌خواست، این رفتار از نظر قانونی مجاز بود.[نیاز به منبع] قانون حضانت از کودکان ۱۸۷۳ دسترسی به کودکان را برای همه زنان در صورت جدایی یا طلاق گسترش داد. در سال ۱۸۷۸، پس از اصلاح قانون علل ازدواج، زنان می‌توانستند جدایی را به دلیل خشونت درخواست کنند و حضانت فرزندان خود را مطالبه کنند. قضات حتی دستورات حفاظتی را برای همسرانی که شوهرانشان به جرم حمله شدید محکوم شده بودند، صادر می‌کردند. یک تغییر مهم توسط اصلاحیه قانون مالکیت زنان متاهل ۱۸۸۴ ایجاد شد. این قانون به رسمیت شناخت که زنان چتتل نیستند، یا دارایی متعلق به شوهر، بلکه یک شخص مستقل و جداگانه هستند. از طریق قانون حضانت از کودکان ۱۸۸۶، زنان می‌توانستند در صورت فوت شوهرشان، تنها سرپرست فرزندان خود شوند. حقوق زنان به تدریج تغییر کرد تا اینکه در نهایت بتوانند برای همیشه شوهران خود را ترک کنند. برخی از تاریخ‌های مهم عبارتند از:

۱۸۷۰: زنان می‌توانستند پولی را که به دست می‌آوردند نگه دارند
۱۸۷۸: حق دریافت نفقه و حضانت فرزند به رسمیت شناخته شد

جنسیّت[ویرایش]

فحشا و پزشکی[ویرایش]
فحشا یک نگرانی اجتماعی در دوران ویکتوریا مربوط به جنسیت، اخلاق، طبقه و پزشکی بود.[۲۴] در گفتمان ویکتوریایی، اصطلاح "فاحشه" معمولاً به زنان طبقه پایین که در روابط جنسی نامشروع شرکت داشتند اشاره داشت، در حالی که اصطلاح "زن سقوط کرده" معمولاً به زنان طبقه متوسط دارای روابط جنسی نامشروع اشاره داشت.[۲۴]
کار ویلیام اکتون نشان می‌دهد که چگونه باورهای محدودکننده اخلاقی عاملیت جنسی را محدود کردند و به ایجاد سلسله مراتب جنسیتی در انگلستان ویکتوریایی کمک کردند.[۲۵] تأثیر دکترین پزشکی اکتون در نهادهایی مانند بیمارستان و پناهگاه لاک لندن و قوانین مربوط به بیماری‌های واگیردار (۱۸۶۴، ۱۸۶۶ و ۱۸۶۹) منعکس شده است.[۲۴]
بیمارستان و پناهگاه لاک لندن[ویرایش]
اولین بیمارستان لاک در انگلستان توسط ویلیام برومفیلد در سال ۱۷۴۷ به عنوان یک نهاد خیریه برای درمان جنبه‌های فیزیکی بیماری‌های مقاربتی ناشی از فحشا تأسیس شد.[۲۴] بیمارستان لاک لندن از مردان و زنانی که به بیماری‌های مقاربتی مبتلا بودند درمان می‌کرد، اگرچه فقط زنان در پناهگاه لاک درمان می‌شدند.[۲۴] مورخ ماریا ایزابل رومرو روییز تفاوت بین بیمارستان لاک و پناهگاه لاک را از نظر درمان فیزیکی افراد مبتلا (در بیمارستان‌ها) و درمان ذهنی فساد جنسیتی تحلیل می‌کند.[۲۴]
گفتمان‌های پزشکی جایگزین[ویرایش]
برخی از محققان استدلال می‌کنند که دکترین و عمل پزشکی اکتون کل چشم‌انداز پزشکی دوران ویکتوریا را منعکس نمی‌کند.[۲۵] کار پزشکانی مانند سر جیمز پگت نشان می‌دهد که چشم‌انداز گفتمان‌های پزشکی، به ویژه در مورد جنسیت، بسیار کمتر محدودکننده و سرکوب‌کننده بود.[۲۵] پگت رد کرد باورهای سرکوب‌کننده و جنسیتی در مورد هیستری و معتقد بود که مردان بیشتر مستعد ابتلا به حملات عاطفی هستند و برخی از متخصصان پزشکی را به ایجاد ترس برای سرکوب عاملیت جنسی متهم کرد.[۲۵] کارها و ایده‌هایی که پگت ترویج می‌کرد در مجلات پزشکی مانند لنست محبوب بود و با خشم یا تحقیر گسترده‌ای روبرو نشد.[۲۵]
اخلاق جنسی ویکتوریایی[ویرایش]
از یک زن انتظار می‌رفت که فقط با یک مرد، شوهرش رابطه جنسی داشته باشد. با این حال، برای مردان قابل قبول بود که شرکای متعددی در طول زندگی خود داشته باشند. برخی از شوهرها روابط خارج از ازدواج طولانی‌مدت داشتند در حالی که همسرانشان در ازدواج می‌ماندند زیرا طلاق یک گزینه نبود.[۹] اگر زنی رابطه جنسی با مرد دیگری داشت، به عنوان "تباه شده" یا "سقوط کرده" تلقی می‌شد و تصور می‌شد که پیمان ازدواج را نقض کرده است. ادبیات و هنر ویکتوریایی پر از نمونه‌هایی از زنانی بود که به دلیل انحراف از انتظارات اخلاقی بهای سنگینی می‌پرداختند. برخی از نویسندگان و هنرمندان همدلی خود را با سرکوب زنان نشان دادند، اما برخی از آثار آموزنده بودند و هنجار فرهنگی را تقویت می‌کردند.
بسیاری از مردم در دوران ویکتوریا "از نظر واقعی بی‌اطلاع و از نظر عاطفی سرد در مورد مسائل جنسی بودند".[۲۶] برای جلوگیری از روابط جنسی پیش از ازدواج، قانون جدید فقرا مقرر می‌کرد که "زنان مسئولیت مالی بارداری‌های خارج از ازدواج را بر عهده دارند". در سال ۱۸۳۴، زنان از نظر قانونی و مالی مسئول فرزندان نامشروع خود شدند.[۹] روابط جنسی برای زنان نمی‌توانست فقط در مورد میل و احساس باشد: این یک لوکس بود که برای مردان محفوظ بود. پیامدهای روابط جنسی برای زنان میل‌های فیزیکی را که زنان می‌توانستند داشته باشند از بین می‌برد.

زن طرد شده اثر ریچارد ردگراو (۱۸۵۱). یک پدر سالار دختر و نوزاد نامشروع خود را از خانه خانواده بیرون می‌کند. زنان حقوق قانونی کمی برای محافظت از خود داشتند، از جمله حمایت از فرزند یا اشتغال امن.

بیداری وجدان اثر ویلیام هولمن هانت (۱۸۵۳). یک زن "سقوط کرده" را نشان می‌دهد که در حال زندگی با مردی خارج از ازدواج است، در لحظه‌ای که ناگهان متوجه اشتباه خود می‌شود و تصمیم می‌گیرد فضیلت خود را بازگرداند.

"گذشته و حال، شماره ۱" اثر آگوستوس اگ (۱۸۵۸) حاوی نمادهایی است که نشان‌دهنده زنای همسر است و کشف خیانت او توسط شوهرش است.

بندر پورتسموث اثر جیمز تیسوت، ۱۸۷۷. این اثر بازنگری تیسوت از کار قبلی خود، رودخانه تیمز است. طبق گالری تیت، این اثر به دلیل اخلاقیات جنسی سوال‌برانگیز شخصیت‌هایش در آکادمی سلطنتی در سال ۱۸۷۶ شوکه کننده بود.

یافته غرق شده اثر جورج فردریک واتس، حدود سال ۱۸۵۰، بدن زنی را نشان می‌دهد که زیر طاق پل واترلو شسته شده است، پس از اینکه برای فرار از شرم زن "سقوط کرده" خود را به رودخانه انداخته است.

قوانین پیشگیری از بیماری‌های واگیردار[ویرایش]
وضعیت زنانی که به عنوان "ناپاک" تلقی می‌شدند از طریق قوانین پیشگیری از بیماری‌های واگیردار، که از سال ۱۸۶۴ آغاز شد، بدتر شد. زنانی که به عنوان ناپاک مشکوک بودند، تحت معاینه تناسلی اجباری قرار می‌گرفتند. امتناع از این کار با زندان مجازات می‌شد. تشخیص بیماری به معنای حبس اجباری در بیمارستان تا زمانی که زن بهبودی یابد بود.
این قانون پیشگیری از بیماری فقط بر زنان اعمال می‌شد، که به عنوان نقطه اصلی تجمع برای فعالانی که استدلال می‌کردند این قانون هم بی‌اثر است و هم به طور ناعادلانه به زنان آسیب می‌رساند، تبدیل شد.[۲۸] زنان می‌توانستند از خیابان‌ها برداشته شوند، به اتهام فحشا بدون هیچ گونه مدرکی مشکوک شوند و تحت معاینه قرار گیرند، همانطور که به طور بدنام برای دوشس مانچستر رخ داد. این معاینات توسط افسران پلیس مرد انجام می‌شد و اغلب دردناک و شرم‌آور بود. پس از دو تمدید قانون در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۹، این قوانین در سال ۱۸۹۶ لغو شدند. جوزفین باتلر یک فعال حقوق زنان بود که برای لغو این قوانین مبارزه کرد و تلاش‌های او زمانی شکست خورد که مخالفت افزایش یافت و ابتکار عمل پایه حمایتی خود را شکست داد.
آموزش[ویرایش]
از زنان به طور کلی انتظار می‌رفت که ازدواج کنند و وظایف خانگی و مادری را انجام دهند تا اینکه به دنبال آموزش رسمی باشند. حتی زنانی که در یافتن شوهر موفق نبودند، به طور کلی انتظار نمی‌رفت که مدرک دانشگاهی بگیرند و به عنوان پرستار بچه یا حامی اعضای دیگر خانواده خود به کار مشغول شوند. چشم‌انداز آموزش برای زنان بهبود یافت زمانی که کالج ملکه در خیابان هارلی، لندن در سال ۱۸۴۸ تأسیس شد - هدف از این کالج ارائه یک آموزش قابل بازاریابی به پرستاران بچه بود. بعداً، کالج دختران چلtenham و سایر مدارس دخترانه عمومی تأسیس شدند و فرصت‌های آموزشی برای زنان را افزایش دادند و در نهایت منجر به توسعه انجمن‌های ملی حق رای زنان در سال ۱۸۹۷ شد، اگرچه فمینیست‌های مدرن این مؤسسات را به عنوان آموزشی در نظر نمی‌گیرند.[۲۹]
زنان در نیروی کار[ویرایش]

یک بنای یادبود زنان کارگر فولاد در بیستون، انگلستان.
زنان طبقه کارگر اغلب مشاغلی داشتند تا نیازهای مالی خانواده خود را برآورده کنند و اطمینان حاصل کنند که درآمد خانواده در صورت بیمار، مجروح یا فوت شوهر حفظ می‌شود. تا اواخر دوران ویکتوریا، جبران خسارت کارگران وجود نداشت و اگر شوهر ناتوان یا تمایلی به انجام آن نداشت، ناتوانی در پرداخت اجاره و اقامت در کارخانه بدنام ویکتوریایی اغلب اجتناب‌ناپذیر بود.
در طول دوران ویکتوریا، برخی از زنان در صنایع سنگین مانند استخراج زغال سنگ و تولید فولاد مشغول به کار بودند. اگرچه تعداد آن‌ها با تغییر قوانین اشتغال کاهش یافت، اما زنان همچنان می‌توانستند در نقش‌های خاصی مشغول به کار باشند. قبل از قانون معادن و کلنی‌های ۱۸۴۲، زنان (و کودکان) به عنوان "حمل‌کنندگان" کار می‌کردند که وان‌های زغال سنگ را از طریق شفت‌های باریک معادن حمل می‌کردند. در ولفرهامپتون، قانون تأثیر چندانی بر اشتغال زنان در معادن نداشت، زیرا آن‌ها عمدتاً در بالای زمین در معادن زغال سنگ کار می‌کردند، زغال سنگ را مرتب می‌کردند، قایق‌های کانال را بارگیری می‌کردند و سایر کارهای سطحی.[۳۰] زنان به طور سنتی "تمام وظایف اصلی را در کشاورزی" در تمام شهرستان‌های انگلستان انجام می‌دادند، همانطور که یک تحقیق دولتی در سال ۱۸۴۳ نشان داد. تا اواخر دهه ۱۸۶۰، کار کشاورزی سودآور نبود و زنان به سمت اشتغال صنعتی روی آوردند.[۳۱]

تصویرسازی ۱۸۷۱ از زنان کارگر در یک کارخانه کبریت در لندن
در مناطق دارای کارخانه‌های صنعتی، زنان می‌توانستند در خطوط مونتاژ برای مواردی از قفل گرفته تا کنسرو مشغول به کار شوند. خدمات لباسشویی صنعتی بسیاری از زنان را استخدام می‌کرد (از جمله ساکنان تیمارستان‌های مگدالنا که برای کار خود دستمزد دریافت نمی‌کردند). زنان همچنین به طور معمول در کارخانه‌های نساجی که در شهرهایی مانند منچستر، لیدز و بیرمنگام به وجود آمدند، مشغول به کار بودند. کار کردن برای دستمزد اغلب از خانه در لندن انجام می‌شد، اگرچه بسیاری از زنان به عنوان "فروشندگان دوره گرد" یا فروشندگان خیابانی کار می‌کردند که مواردی مانند تره، اسطوخودوس، گل یا گیاهان دارویی را که از بازار میوه و سبزیجات اسپیتفیلدز جمع‌آوری می‌کردند، می‌فروختند. بسیاری از زنان طبقه کارگر به عنوان لباس‌شور کار می‌کردند و لباس‌ها را با پرداخت هزینه می‌شستند.[۳۲] پرورش حیوانات در آپارتمان‌های زاغه‌نشین رایج بود، مانند سگ‌ها، غازها، خرگوش‌ها و پرندگان، برای فروش در بازارهای حیوانات و پرندگان. بازرسان مسکن اغلب دام‌ها را در زیرزمین‌های زاغه‌نشین پیدا می‌کردند، از جمله گاوها و الاغ‌ها.[۱۸] ریسندگی و پیچیدن پشم، ابریشم و سایر انواع کارهای قطعه‌ای راهی رایج برای کسب درآمد از کار در خانه بود، اما دستمزدها بسیار پایین بود و ساعات کار طولانی بود. اغلب برای کسب درآمد کافی به ۱۴ ساعت کار در روز نیاز بود.[۳۳] مونتاژ و پرداخت مبلمان کارهای قطعه‌ای رایج در خانه‌های طبقه کارگر در لندن بود که نسبتاً خوب پرداخت می‌شد. زنان به ویژه به عنوان "پولیشرهای فرانسوی" ماهر شناخته می‌شدند که پرداخت نهایی مبلمان را انجام می‌دادند.
پایین‌ترین دستمزد برای زنان طبقه کارگر در لندن ساخت جعبه کبریت و مرتب کردن پارچه‌های پاره بود، جایی که پارچه‌های پاره شده و آلوده به کک و شپش مرتب می‌شدند تا برای تولید کاغذ خمیر شوند.[۳۴] کار با سوزن رایج‌ترین شغل پولی برای زنان کارگر در خانه بود، اما کار دستمزد کمی داشت و زنان اغلب مجبور بودند ماشین‌های خیاطی را اجاره کنند اگر نمی‌توانستند آن‌ها را خریداری کنند. این صنایع تولیدی خانگی به عنوان "صنایع عرق‌گین" شناخته شدند. کمیته منتخب مجلس عوام صنایع عرق‌گین را در سال ۱۸۹۰ به عنوان "کارهایی که با دستمزدهای ناکافی و ساعات کاری طولانی در شرایط غیربهداشتی انجام می‌شود" تعریف کرد. تا سال ۱۹۰۶، چنین کارگرانی حدود یک پنی در ساعت درآمد داشتند.[۳۵]
زنان نمی‌توانستند انتظار داشته باشند که برای کار یکسان با مردان دستمزد یکسانی دریافت کنند، با وجود اینکه زنان به احتمال مردان ازدواج کرده و از فرزندان حمایت می‌کردند. در سال ۱۹۰۶، دولت دریافت که میانگین دستمزد هفتگی کارخانه برای یک زن بین ۱۱ شیلینگ و ۳ پنس تا ۱۸ شیلینگ و ۸ پنس بود، در حالی که میانگین دستمزد هفتگی مرد حدود ۲۵ شیلینگ و ۹ پنس بود.[۳۶] کارفرمایان بسیاری زنان را ترجیح می‌دادند زیرا می‌توانستند "به راحتی برای تحمل خستگی جسمی شدیدتر از مردان ترغیب شوند".[۳۷] مراقبت از کودک هزینه ضروری دیگری برای بسیاری از زنان کارگر بود. زنان باردار تا روز زایمان کار می‌کردند و به محض اینکه از نظر جسمی قادر بودند به کار بازمی‌گشتند. در سال ۱۸۹۱، قانونی تصویب شد که به زنان اجازه می‌داد چهار هفته پس از زایمان از کار در کارخانه مرخصی بگیرند، اما بسیاری از زنان نمی‌توانستند این مرخصی بدون حقوق را تحمل کنند و قانون اجرا نشد.[۳۸]
اشتغال طبقه متوسط[ویرایش]
با گسترش آموزش برای زنان و دختران، سواد به طبقات کارگر در دوران ویکتوریا گسترش یافت، برخی از زنان بلندپرواز توانستند مشاغل حقوق‌بگیر در زمینه‌های جدید مانند فروشندگان، صندوق‌داران، منشی و ماشین‌نویس پیدا کنند.[۳۹] کار به عنوان خدمتکار، مانند خدمتکار یا آشپز، رایج بود، اما رقابت زیادی برای استخدام در خانه‌های معتبرتر و با حقوق بالاتر وجود داشت. دفاتر ثبت نام خصوصی برای کنترل استخدام خدمتکاران واجد شرایط ایجاد شدند.
در طول دوران ویکتوریا، مشاغل قابل احترام برای زنان از خانواده‌های طبقه متوسط به طور عمده به کار به عنوان معلم یا پرستار بچه محدود می‌شد. با فراگیر شدن استفاده از تلفن، کار به عنوان اپراتور تلفن به یک شغل قابل احترام برای زنان طبقه متوسط نیاز به اشتغال تبدیل شد.
سه رشته پزشکی در طول قرن نوزدهم برای زنان باز شد: پرستاری، مامایی و پزشکی. با این حال، فقط در پرستاری، که تحت نظارت و اقتدار پزشکان مرد بود، زنان به طور گسترده پذیرفته شدند. بسیاری از ویکتوریایی‌ها معتقد بودند که حرفه پزشک فقط به جنس مرد تعلق دارد و یک زن نباید در این زمینه دخالت کند، بلکه باید به قراردادهای الهی پایبند باشد. فلورانس نایتینگل (۱۸۲۰–۱۹۱۰) یک چهره مهم در نوسازی حرفه پرستاری بود و با ترویج آموزش برای زنان و آموزش آن‌ها شجاعت، اعتماد به نفس و خوداظهاری را ترویج کرد.

تفریحات[ویرایش]

تصویرسازی جیمز تیسوت از مردان و زنانی که در دوران ویکتوریا (۱۸۹۵) در یک اتوبوس سفر می‌کنند.
تفریحات زنان طبقه متوسط شامل سرگرمی‌های سنتی مانند خواندن، گلدوزی، موسیقی و صنایع دستی سنتی بود. زنان طبقه بالای جامعه صنایع دستی خود را به بازارهای خیریه اهدا می‌کردند، که به این زنان اجازه می‌داد نقش‌های خود را به نمایش بگذارند و بفروشند.[۴۰][۴۱]
فرصت‌های تفریحی بیشتر با رشد دستمزدهای واقعی و کاهش ساعات کاری افزایش یافت. در مناطق شهری، روز کاری نه ساعته به طور فزاینده‌ای هنجار شد. قانون تعطیلات بانکی ۱۸۷۱ با ایجاد تعدادی تعطیلات ثابت، به حرکت به سمت یک روز کاری هشت ساعته کمک کرد. با کمک قانون تعطیلات بانکی ۱۸۷۱، که تعدادی تعطیلات ثابت ایجاد کرد، یک سیستم تعطیلات سالانه معمول ایجاد شد، که با کارمندان یقه سفید شروع شد و به طبقه کارگر گسترش یافت.[۴۲][۴۳] حدود ۲۰۰ استراحتگاه ساحلی به لطف هتل‌های ارزان و کرایه‌های ریلی ارزان ظاهر شد، گسترش تعطیلات بانکی و محو شدن بسیاری از ممنوعیت‌های مذهبی در مورد فعالیت‌های غیرمذهبی در روزهای یکشنبه. ویکتوریایی‌های طبقه متوسط با استفاده از خدمات ریلی به استراحتگاه‌های ساحلی سفر می‌کردند. تعداد زیادی از مردم با سفر به روستاهای ماهیگیری آرام مانند ورثینگ، مورکامب و اسکاربرو، آن‌ها را به مراکز گردشگری بزرگ تبدیل کردند و کارآفرینان مانند توماس کوک گردشگری و سفرهای خارج از کشور را به عنوان مدل‌های تجاری قابل اجرا دیدند.[۴۴]
تا اواخر دوران ویکتوریا، صنعت تفریحی در تمام شهرها ظهور کرده بود و زنان زیادی در آن شرکت داشتند. سرگرمی‌های زمان‌بندی شده و ارزان‌قیمت را ارائه می‌داد، از جمله رویدادهای ورزشی، سالن‌های موسیقی و تئاتر محبوب. زنان دیگر مجاز به شرکت در برخی از ورزش‌ها، مانند تیراندازی با کمان نبودند.[۴۵]

فعالیت بدنی[ویرایش]
در اوایل قرن نوزدهم، اعتقاد بر این بود که فعالیت بدنی برای زنان خطرناک و نامناسب است. به دختران آموزش داده می‌شد که سلامتی خود را برای زایمان بچه‌های سالم حفظ کنند و یکی از مزایای استفاده از کرست این بود که تنفس را محدود کند. علاوه بر این، تفاوت‌های فیزیولوژیکی بین جنس‌ها به تقویت نابرابری‌های اجتماعی بین مردان و زنان کمک کرد. یک نویسنده زن ناشناس استدلال کرد که زنان برای پر کردن نقش‌های مردانه در نظر گرفته نشده‌اند، زیرا "زنان به طور کلی کوچکتر و ضعیف‌تر از مردان هستند. مغز آن‌ها بسیار سبک‌تر است و برای همان میزان کار بدنی یا ذهنی که مردان قادر به انجام آن هستند، مناسب نیستند".[۴۶] با این حال، تا پایان قرن، درک پزشکی از مزایای ورزش، گسترش گسترده‌ای در فرهنگ بدنی برای دختران ایجاد کرد. در سال ۱۹۰۲، مجله دختران مجموعه‌ای از مقالاتی را در مورد "چگونه قوی باشیم" منتشر کرد و اعلام کرد: "اعتقادات قدیمی در مورد سلامتی، رژیم غذایی، ورزش و لباس به طور کامل از بین رفته است و زنان در حال کنار گذاشتن ایده‌های قدیمی و استقبال از رژیم جدید با اشتیاق و انرژی هستند که نویدبخش آینده است."[۴۷]

مجله دختران، مقالاتی را در مورد تشویق دختران به انجام تمرینات روزانه یا یادگیری بازی یک ورزش منتشر می‌کرد. ورزش‌های محبوب برای دختران شامل هاکی، گلف، دوچرخه‌سواری، تنیس، شمشیربازی و شنا بود.[۴۸] البته، بسیاری از این ورزش‌ها به طبقات متوسط و بالا محدود می‌شدند که می‌توانستند مواد و زمان آزاد لازم را برای بازی فراهم کنند. با این حال، گنجاندن دختران در فرهنگ بدنی فضای جدیدی را برای دختران ایجاد کرد تا خارج از خانه قابل مشاهده باشند و در فعالیت‌هایی شرکت کنند که قبلاً فقط برای پسران در دسترس بود. ورزش به یک جنبه مرکزی از زندگی بسیاری از دختران طبقه متوسط تبدیل شد، به طوری که برخی از مفسران اجتماعی نگران بودند که این امر بر نگرانی‌های فرهنگی دیگر سایه افکند. به عنوان مثال، یک مقاله در مجله دختران در سال ۱۹۰۲ در مورد "ورزش برای دختران" خواند: "اگر برخی از دختران مدرن و حتی مادران، به نظر می‌رسد که هاکی هدف اصلی همه آموزش است! لحن مدارس و مادران نشان می‌دهد که آموزش فکری در درجه دوم قرار دارد."[۴۹]
اسب‌سواری به یک فعالیت تفریحی محبوب در میان زنان طبقه متوسط در حال ظهور تبدیل شد. راهنماهای متعددی برای اسب‌سواری منتشر شد. برای زنان، حفظ وقار در حین اسب‌سواری بسیار مهم بود، زیرا جنجال همراه با دوچرخه‌سواری موازی با تابوی سوار شدن به اسب به همان روشی که مردان انجام می‌دادند بود. شلوارهای اسب‌سواری و شلوارهای سواری برای زنان معرفی شدند، زیرا دلیل عملی جلوگیری از سایش بود، اما هنوز زیر دامن پوشیده می‌شدند.[۵۰]
نویسنده سفر ایزابلای برد (۱۸۳۱–۱۹۰۴) در به چالش کشیدن این تابو نقش مهمی داشت. در سن ۴۲ سالگی، به توصیه پزشک به خارج از کشور سفر کرد. در هاوایی، او متوجه شد که سوار شدن به اسب با زین‌های کناری غیرعملی است و به سوار شدن به اسب تغییر رویه داد.

زنان و فعالیت‌های بدنی[ویرایش]

تصویرسازی از زنان کارگر فولاد در بیستون، انگلستان.
زنان طبقه کارگر اغلب مشاغلی داشتند تا نیازهای مالی خانواده خود را برآورده کنند و اطمینان حاصل کنند که درآمد خانواده در صورت بیمار، مجروح یا فوت شوهر حفظ می‌شود. تا اواخر دوران ویکتوریا، جبران خسارت کارگران وجود نداشت و اگر شوهر ناتوان یا تمایلی به انجام آن نداشت، ناتوانی در پرداخت اجاره و اقامت در کارخانه بدنام ویکتوریایی اغلب اجتناب‌ناپذیر بود.
در طول دوران ویکتوریا، برخی از زنان در صنایع سنگین مانند استخراج زغال سنگ و تولید فولاد مشغول به کار بودند. اگرچه تعداد آن‌ها با تغییر قوانین اشتغال کاهش یافت، اما زنان همچنان می‌توانستند در نقش‌های خاصی مشغول به کار باشند. قبل از قانون معادن و کلنی‌های ۱۸۴۲، زنان (و کودکان) به عنوان "حمل‌کنندگان" کار می‌کردند که وان‌های زغال سنگ را از طریق شفت‌های باریک معادن حمل می‌کردند. در ولفرهامپتون، قانون تأثیر چندانی بر اشتغال زنان در معادن نداشت، زیرا آن‌ها عمدتاً در بالای زمین در معادن زغال سنگ کار می‌کردند، زغال سنگ را مرتب می‌کردند، قایق‌های کانال را بارگیری می‌کردند و سایر کارهای سطحی.[۳۰] زنان به طور سنتی "تمام وظایف اصلی را در کشاورزی" در تمام شهرستان‌های انگلستان انجام می‌دادند، همانطور که یک تحقیق دولتی در سال ۱۸۴۳ نشان داد. تا اواخر دهه ۱۸۶۰، کار کشاورزی سودآور نبود و زنان به سمت اشتغال صنعتی روی آوردند.[۳۱]

تصویرسازی ۱۸۷۱ از زنان کارگر در یک کارخانه کبریت
در مناطق دارای کارخانه‌های صنعتی، زنان می‌توانستند در خطوط مونتاژ برای مواردی از قفل گرفته تا کنسرو مشغول به کار شوند. خدمات لباسشویی صنعتی بسیاری از زنان را استخدام می‌کرد (از جمله ساکنان تیمارستان‌های مگدالنا که برای کار خود دستمزد دریافت نمی‌کردند). زنان همچنین به طور معمول در کارخانه‌های نساجی که در شهرهایی مانند منچستر، لیدز و بیرمنگام به وجود آمدند، مشغول به کار بودند. کار کردن برای دستمزد اغلب از خانه در لندن انجام می‌شد، اگرچه بسیاری از زنان به عنوان "فروشندگان دوره گرد" یا فروشندگان خیابانی کار می‌کردند که مواردی مانند تره، اسطوخودوس، گل یا گیاهان دارویی را که از بازار میوه و سبزیجات اسپیتفیلدز جمع‌آوری می‌کردند، می‌فروختند. بسیاری از زنان طبقه کارگر به عنوان لباس‌شور کار می‌کردند و لباس‌ها را با پرداخت هزینه می‌شستند.[۳۲] پرورش حیوانات در آپارتمان‌های زاغه‌نشین رایج بود، مانند سگ‌ها، غازها، خرگوش‌ها و پرندگان، برای فروش در بازارهای حیوانات و پرندگان. بازرسان مسکن اغلب دام‌ها را در زیرزمین‌های زاغه‌نشین پیدا می‌کردند، از جمله گاوها و الاغ‌ها.[۱۸] ریسندگی و پیچیدن پشم، ابریشم و سایر انواع کارهای قطعه‌ای راهی رایج برای کسب درآمد از کار در خانه بود، اما دستمزدها بسیار پایین بود و ساعات کار طولانی بود. اغلب برای کسب درآمد کافی به ۱۴ ساعت کار در روز نیاز بود.[۳۳] مونتاژ و پرداخت مبلمان کارهای قطعه‌ای رایج در خانه‌های طبقه کارگر در لندن بود که نسبتاً خوب پرداخت می‌شد. زنان به ویژه به عنوان "پولیشرهای فرانسوی" ماهر شناخته می‌شدند که پرداخت نهایی مبلمان را انجام می‌دادند.
پایین‌ترین دستمزد برای زنان طبقه کارگر در لندن ساخت جعبه کبریت و مرتب کردن پارچه‌های پاره بود، جایی که پارچه‌های پاره شده و آلوده به کک و شپش مرتب می‌شدند تا برای تولید کاغذ خمیر شوند.[۳۴] کار با سوزن رایج‌ترین شغل پولی برای زنان کارگر در خانه بود، اما کار دستمزد کمی داشت و زنان اغلب مجبور بودند ماشین‌های خیاطی را اجاره کنند اگر نمی‌توانستند آن‌ها را خریداری کنند. این صنایع تولیدی خانگی به عنوان "صنایع عرق‌گین" شناخته شدند. کمیته منتخب مجلس عوام صنایع عرق‌گین را در سال ۱۸۹۰ به عنوان "کارهایی که با دستمزدهای ناکافی و ساعات کاری طولانی در شرایط غیربهداشتی انجام می‌شود" تعریف کرد. تا سال ۱۹۰۶، چنین کارگرانی حدود یک پنی در ساعت درآمد داشتند.[۳۵]
زنان نمی‌توانستند انتظار داشته باشند که برای کار یکسان با مردان دستمزد یکسانی دریافت کنند، با وجود اینکه زنان به احتمال مردان ازدواج کرده و از فرزندان حمایت می‌کردند. در سال ۱۹۰۶، دولت دریافت که میانگین دستمزد هفتگی کارخانه برای یک زن بین ۱۱ شیلینگ و ۳ پنس تا ۱۸ شیلینگ و ۸ پنس بود، در حالی که میانگین دستمزد هفتگی مرد حدود ۲۵ شیلینگ و ۹ پنس بود.[۳۶] کارفرمایان بسیاری زنان را ترجیح می‌دادند زیرا می‌توانستند "به راحتی برای تحمل خستگی جسمی شدیدتر از مردان ترغیب شوند".[۳۷] مراقبت از کودک هزینه ضروری دیگری برای بسیاری از زنان کارگر بود. زنان باردار تا روز زایمان کار می‌کردند و به محض اینکه از نظر جسمی قادر بودند به کار بازمی‌گشتند. در سال ۱۸۹۱، قانونی تصویب شد که به زنان اجازه می‌داد چهار هفته پس از زایمان از کار در کارخانه مرخصی بگیرند، اما بسیاری از زنان نمی‌توانستند این مرخصی بدون حقوق را تحمل کنند و قانون اجرا نشد.[۳۸]
اشتغال طبقه متوسط[ویرایش]
با گسترش آموزش برای زنان و دختران، سواد به طبقات کارگر در دوران ویکتوریا گسترش یافت، برخی از زنان بلندپرواز توانستند مشاغل حقوق‌بگیر در زمینه‌های جدید مانند فروشندگان، صندوق‌داران، منشی و ماشین‌نویس پیدا کنند.[۳۹] کار به عنوان خدمتکار، مانند خدمتکار یا آشپز، رایج بود، اما رقابت زیادی برای استخدام در خانه‌های معتبرتر و با حقوق بالاتر وجود داشت. دفاتر ثبت نام خصوصی برای کنترل استخدام خدمتکاران واجد شرایط ایجاد شدند.
در طول دوران ویکتوریا، مشاغل قابل احترام برای زنان از خانواده‌های طبقه متوسط به طور عمده به کار به عنوان معلم یا پرستار بچه محدود می‌شد. با فراگیر شدن استفاده از تلفن، کار به عنوان اپراتور تلفن به یک شغل قابل احترام برای زنان طبقه متوسط نیاز به اشتغال تبدیل شد.
سه رشته پزشکی در طول قرن نوزدهم برای زنان باز شد: پرستاری، مامایی و پزشکی. با این حال، فقط در پرستاری، که تحت نظارت و اقتدار پزشکان مرد بود، زنان به طور گسترده پذیرفته شدند. بسیاری از ویکتوریایی‌ها معتقد بودند که حرفه پزشک فقط به جنس مرد تعلق دارد و یک زن نباید در این زمینه دخالت کند، بلکه باید به قراردادهای الهی پایبند باشد. فلورانس نایتینگل (۱۸۲۰–۱۹۱۰) یک چهره مهم در نوسازی حرفه پرستاری بود و با ترویج آموزش برای زنان و آموزش آن‌ها شجاعت، اعتماد به نفس و خوداظهاری را ترویج کرد.

تغییرات در قوانین طلاق و حقوق زنان[ویرایش]
وضعیت زنان در دوران ویکتوریا به تدریج بهبود یافت، به ویژه در مورد قوانین ازدواج و حقوق قانونی زنان برای طلاق یا حضانت فرزندان. وضعیتی که پدران همیشه حضانت فرزندان را دریافت می‌کردند و مادر را بدون هیچ حقی رها می‌کردند، به آرامی شروع به تغییر کرد. قانون حضانت از کودکان ۱۸۳۹ به مادران با شخصیت بی‌نقص اجازه دسترسی به فرزندان خود در صورت جدایی یا طلاق می‌داد و قانون علل ازدواج ۱۸۵۷ به زنان دسترسی محدودی به طلاق می‌داد. اما در حالی که شوهر فقط باید زنای همسرش را ثابت می‌کرد، یک زن باید ثابت می‌کرد که شوهرش نه تنها زنا کرده است، بلکه زنا با محارم، چند همسری، خشونت یا ترک کرده است. اگر همسر به زنا با محارم یا چند همسری رضایت می‌داد یا خشونت را می‌خواست، این رفتار از نظر قانونی مجاز بود.[نیاز به منبع] قانون حضانت از کودکان ۱۸۷۳ دسترسی به کودکان را برای همه زنان در صورت جدایی یا طلاق گسترش داد. در سال ۱۸۷۸، پس از اصلاح قانون علل ازدواج، زنان می‌توانستند جدایی را به دلیل خشونت درخواست کنند و حضانت فرزندان خود را مطالبه کنند. قضات حتی دستورات حفاظتی را برای همسرانی که شوهرانشان به جرم حمله شدید محکوم شده بودند، صادر می‌کردند. یک تغییر مهم توسط اصلاحیه قانون مالکیت زنان متاهل ۱۸۸۴ ایجاد شد. این قانون به رسمیت شناخت که زنان چتتل نیستند، یا دارایی متعلق به شوهر، بلکه یک شخص مستقل و جداگانه هستند. از طریق قانون حضانت از کودکان ۱۸۸۶، زنان می‌توانستند در صورت فوت شوهرشان، تنها سرپرست فرزندان خود شوند. حقوق زنان به تدریج تغییر کرد تا اینکه در نهایت بتوانند برای همیشه شوهران خود را ترک کنند. برخی از تاریخ‌های مهم عبارتند از:

۱۸۷۰: زنان می‌توانستند پولی را که به دست می‌آوردند نگه دارند
۱۸۷۸: حق دریافت نفقه و حضانت فرزند به رسمیت شناخته شد

منابع بیشتر[ویرایش]

آدامز، جیمز الی، ویراستار. دانشنامه دوران ویکتوریا (۴ جلد. ۲۰۰۴)، مقاله‌های کوتاهی در مورد طیف گسترده‌ای از موضوعات توسط کارشناسان
آلتیک، ریچارد دنیل. مردم و ایده‌های ویکتوریایی: یک همراه برای خواننده مدرن ادبیات ویکتوریایی. (۱۹۷۴) آنلاین رایگان
اندرسون، پاتریشیا. عشق در زمان ویکتوریا: جنسیت، طبقه و جنسیت در انگلستان قرن نوزدهم (کتاب‌های اساسی، ۱۹۹۵).
اتوود، نینا. بدن فاحشه: بازنویسی فحشا در انگلستان ویکتوریایی (روتلدج، ۲۰۱۵).
بارت-دوکروک، فرانسوا. عشق و کار در انگلستان ویکتوریایی (ورسو، ۱۹۹۱).
برانکا، پاتریشیا. خواهران ساکت: زنان طبقه متوسط در خانه ویکتوریایی. (انتشارات دانشگاه کارنگی ملون، ۱۹۷۵).
دلامونت، سارا و لورنا دافین، ویراستاران. زن قرن نوزدهم: دنیاهای فرهنگی و فیزیکی او (۱۹۷۸).
دافین، دیوید و گوردون، پیتر. فرهنگسازمان‌های زنان بریتانیایی، ۱۸۲۵-۱۹۶۰ (روتلدج، ۲۰۱۴).
فلاندرز، جودیت. داخل خانه ویکتوریایی: پرتره‌ای از زندگی خانگی در انگلستان ویکتوریایی (۲۰۰۴).
گورام، دبرا. دختر ویکتوریایی و آرمان زنانه (روتلدج، ۲۰۱۲).
هاوکینز، سو. پرستاری و کار زنان در انگلستان قرن نوزدهم: جستجوی استقلال (روتلدج، ۲۰۱۰).
کنت، کریستوفر. "تاریخ اجتماعی ویکتوریایی: پس از تامپسون، پس از فوکو، پسامدرن." مطالعات ویکتوریایی (۱۹۹۶): ۹۷–۱۳۳. JSTOR ۳۸۲۸۷۹۹
کنت، سوزان کینگزلی. جنس و حق رای در بریتانیا ۱۸۶۰–۱۹۱۴ (۱۹۸۷)
کرامر، دیوید. "جورج گیسینگ و کار زنان: زمینه سازی موقعیت زنان." مجله سالانه انگلیسی ادبیات در گذار، ۴۳.۳ (۲۰۰۰): ۳۱۶–۳۳۰.
ماتوس، جیل ال. بدن‌های ناپایدار: بازنمایی‌های جنسیت و باروری در انگلستان ویکتوریایی (انتشارات دانشگاه منچستر، ۱۹۹۵).
میچل، سالی. زندگی روزمره در انگلستان ویکتوریایی. (۱۹۹۶).
میچل، سالی. دختر جدید: فرهنگ دختران در انگلستان، ۱۸۸۰–۱۹۱۵ (۱۹۹۵).
مورچ، لیدیا. زندگی روزمره زنان ویکتوریایی (ABC-CLIO، ۲۰۱۳).
موری، جنت هوروویتز. زنان قوی‌خواه و صداهای گمشده دیگر از انگلستان قرن نوزدهم (۱۹۸۲).
اوکانر، الین. فرهنگسازان ویکتوریایی (۲۰۰۳).
پرکین، هارولد. ریشه‌های جامعه مدرن انگلیسی: ۱۷۸۰-۱۸۸۰ (۱۹۶۹) ISBN 0710045670
پرکین، جوآن. زنان ویکتوریایی (جان موری، ۱۹۹۳؛ انتشارات دانشگاه نیویورک، ۱۹۹۵).
پووی، ماری. توسعه‌های ناهموار: کار ایدئولوژیک جنسیت در انگلستان میانه ویکتوریایی (انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۱۹۸۸).
رابرتز، آدام چارلز، ویراستار. همراه ویکتوریایی فرهنگ (۲۰۰۳).
رودریک، گوردون. آموزش و آرمان زنانه در انگلستان ویکتوریایی و ادواردین (روتلدج، ۲۰۱۶).
راس، الن. عشق و باروری در انگلستان ویکتوریایی (۱۹۹۳).
واتسون، لیلی. زندگی سیاه و مرگ در یک زاغه ویکتوریایی (۲۰۱۱).
وایت، جودیت. زنان و سیاست در انگلستان قرن نوزدهم (۱۹۹۱).
منابع اولیه[ویرایش]

گودوین، هاروی (۱۸۸۵). خطاب به زنان. لندن: انجمن ترویج دانش مسیحی.

پیوندها[ویرایش]


ویژگی ویژه‌ی تحریریه
توسط گوگل آرتس اند کلتور
مصاحبه با سارا گراهام
انی کنی (حدود سال ۱۹۱۰) منبع اصلی: کتابخانه‌ی LSE
فهمیدا رحمان در مورد کارهایی که برای برابری دموکراسی باید انجام شود
تنها ۴۰ درصد از زنان بریتانیایی در سال ۱۹۱۸ حق رای به دست آوردند. چه زنانی از این حق محروم شدند و پس از ۱۰۰ سال، حق رای امروز چقدر فراگیر است؟ فهمیدا رحمان از WebRoots Democracy بررسی می‌کند...
چه کسانی واقعاً از قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ بهره‌مند شدند؟
قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ یک نقطه عطف در تاریخ رای‌گیری بود. پس از مبارزه‌ای طولانی و طاقت‌فرسا که بیش از ۸۰ سال به طول انجامید، حق رای در نهایت به زنانی داده شد که بالای ۳۰ سال سن داشتند و یا عضو یا همسر عضو دفتر دولت محلی، صاحب‌ملک یا فارغ‌التحصیل رای‌دهنده در حوزه‌ی دانشگاهی بودند.
این قانون حدود ۸.۴ میلیون زن را واجد شرایط رای‌دادن کرد، اما زنان تنها ذینفعان نبودند. حدود ۵.۶ میلیون مرد کارگر بالای ۲۱ سال یا ۱۹ سال که در ارتش خدمت می‌کردند نیز واجد شرایط شدند.
قبل از تصویب این قانون، تنها مردانی که شرایط خاصی از نظر مالکیت را داشتند می‌توانستند رای دهند. بنابراین، این فقط داستانی از مردان و زنان نبود، بلکه داستانی از مردان نخبه و بقیه جامعه بود.
انی کنی (از مجموعه‌ی کتابخانه‌ی LSE)
چه گروه‌هایی از زنان توسط این قانون محروم شدند؟
به دلیل شرایط لازم برای واجد شرایط بودن، تنها ۴۰ درصد از زنان در سال ۱۹۱۸ حق رای به دست آوردند. و این زنان تقریباً به‌طور کامل از طبقه‌ی متوسط بودند. بنابراین، کسانی که محروم شدند زنانی بودند که با دو مشکل مواجه بودند: طبقه‌ی کارگر بودن و زن بودن. اما بسیاری از این زنان کارگر در واقع در خط مقدم جنبش حق رای بودند.
بحث‌ها در مورد جنبش حق رای بیشتر بر روی زنان طبقه‌ی متوسط متمرکز است، اما این هدف در واقع حمایت زیادی از سوی زنان کارگر دریافت کرد. در واقع، برخی از اولین حامیان جنبش حق رای از جنبش کارگری و اتحادیه‌های شمال بودند. این شامل انی کنی، کارگر ریسندگی اولدهام، که ۱۳ بار به دلیل تلاش‌هایش زندانی شد، و سلینا کوپر، کارگر نساجی که از ۱۰ سالگی و به عنوان اولین زن کارگر که برای حزب کارگر مستقل نامزد شد، از موقعیت خود برای استدلال در مورد حق رای زنان در کنفرانس‌های حزبی استفاده کرد.
هنگامی که این قانون تصویب شد، این زنان از حقوقی که همتایان طبقه‌ی متوسطشان داشتند، محروم شدند و از آنجایی که قانون ۱۹۱۸ شامل گسترش حق رای به همه مردان بالای ۲۱ سال و پرسنل نظامی بالای ۱۹ سال نیز می‌شد، تعادل قدرت رای‌گیری همچنان به سمت مردان متمایل بود. علاوه بر این، از آنجایی که فقط به زنان طبقه‌ی متوسط حق رای داده شد، تعادل کلی قدرت رای‌گیری نیز به سمت نخبگان متمایل ماند.
روسری ابریشمی موتور سیکلت حق رای (۱۹۰۸) موزه‌ی لندن
روسری موتور سیکلت حق رای از ابریشم سفید ژاپنی (از مجموعه‌ی موزه‌ی لندن)
چرا حق رای برابر، قابل دسترس و تقاطعی مهم است؟
رای‌های ما ارز ما هستند و ما آن را در صندوق رای خرج می‌کنیم. در یک دموکراسی برابر، ما در زمان انتخابات گرد هم می‌آییم تا صدایمان شنیده شود. کسانی که رای می‌دهند، شنیده می‌شوند. به همین دلیل است که حق رای برابر، قابل دسترس و تقاطعی مهم است.
مفهوم تقاطع، چگونگی ترکیب اشکال مختلف سرکوب برای نه تنها تقویت نابرابری، بلکه ایجاد مشکلات بسیار خاص برای کسانی که تحت تأثیر قرار می‌گیرند را تشخیص می‌دهد. در حالی که یک زن به دلیل جنسیت خود با موانعی روبرو است، برای زنان طبقه‌ی کارگر این موانع با مشکلاتی که مختص کارگران است، تشدید می‌شود. این موضوع به طور کامل در انگیزه‌های مردم برای پیوستن به جنبش حق رای در اوایل سال ۱۸۰۰ منعکس شده بود. برای زنان کارگر، جنبش حق رای در کنار جنبش کارگری مبارزه می‌شد و بسیاری از آنها در اطراف دستمزد برابر و شرایط کاری بسیج می‌شدند.
اما تقاطع فقط در مورد طبقه و جنسیت نیست، بلکه در مورد تمام انواع سرکوب است. نژاد یک مثال کلیدی است. حتی امروزه، بیشتر افراد رنگین‌پوست از طبقه‌ی کارگر هستند، اما مشکلاتی که ما با آن روبرو هستیم تا حد زیادی با تبعیض نژادی تشدید می‌شود. و برای زنان رنگین‌پوست، این مشکلات سه برابر است. پس از سال ۱۹۱۸، این جمعیت نیز از گفتمان سیاسی محروم شده بودند. تنها ۱۰ سال پس از قانون اولیه، در سال ۱۹۲۸، حق رای فراگیر برقرار شد و زنان به همان شرایطی که مردان داشتند، حق رای دریافت کردند.
زنان حق رای‌دهنده‌ی هندی، راهپیمایی تاج‌گذاری زنان (۱۷ ژوئن ۱۹۱۱) موزه‌ی لندن
زنان حق رای‌دهنده‌ی هندی در راهپیمایی تاج‌گذاری زنان (از مجموعه‌ی موزه‌ی لندن)
پس از ۱۰۰ سال، چه زنانی هنوز در تصویر سیاسی گم شده‌اند؟
سفر به سوی حق رای برابر در سال ۱۹۱۸ و نه در سال ۱۹۲۸ به پایان نرسید. ۱۰۰ سال پس از قانون اولیه، بسیاری از زنان و مردانی که کم‌بینا یا معلول هستند، هنوز قادر به رای دادن مستقل و مخفی نیستند، همانطور که حق آنها طبق قانون حقوق بشر ۱۹۹۸ است. بسیاری از رای‌دهندگان دارای معلولیت‌های حرکتی، اختلالات بینایی و اختلالات شناختی برای رای دادن بدون کمک دیگری تلاش می‌کنند. ممکن است برخی خوش‌شانس نباشند که یک همراه یا مراقب برای کمک به آنها داشته باشند.
برای بی‌خانمان‌ها، توانایی ثبت‌نام بدون آدرس ثابت به این معنی است که از نظر تئوری باید بتوانند این کار را انجام دهند. اما الزام اضافی برای چاپ یک فرم، به جای ثبت‌نام آنلاین، یک مانع قابل توجه برای بسیاری ایجاد می‌کند. تا همین اواخر، بسیاری از بازماندگان خشونت خانگی نیز از ثبت‌نام برای رای دادن منع شده بودند زیرا این به این معنی بود که نام و آدرس آنها در فهرست انتخاباتی عمومی ظاهر می‌شود.
رزا می بیلی‌نگهورس (۱۹۰۸) منبع اصلی: کتابخانه‌ی LSE
رزا می بیلی‌نگهورس (از مجموعه‌ی کتابخانه‌ی LSE)
اگرچه انجام این کار به صورت ناشناس امکان‌پذیر بود، اما مدارک لازم برای واجد شرایط بودن برای اکثر افراد بسیار دشوار بود. در ۷ مارس ۲۰۱۸، ۱۰۰ سال پس از اینکه اولین زنان توانستند رای دهند، این قانون اصلاح شد تا هدف آن دسترسی بیشتر به رای دادن باشد، اما هنوز نتایج آن را ندیده‌ایم.
دموکراسی فقط در مورد عمل فیزیکی رای دادن نیست، بلکه در مورد مشارکت در تصمیم‌گیری‌های سیاسی است. اما بسیاری از گروه‌ها از این موضوع احساس انزوا می‌کنند. بخش بزرگی از این امر به دلیل عدم نمایندگی در پارلمان است. حتی امروزه، تنها ۳۲ درصد از اعضای بریتانیایی پارلمان زن هستند و تنها ۷.۸ درصد آنها BME هستند - در حالی که این رقم ۱۴ درصد از جمعیت است. برای بخش‌های بزرگی از جمعیت طبقه‌ی کارگر و BME، این فقدان نمایندگی به احساس بی‌صدایی و سلب صلاحیت ترجمه می‌شود - نتیجه‌ای که از طریق آمار پایین مشارکت در میان این گروه‌ها قابل مشاهده است.

این خانه‌ای است که مرد ساخت (۱۹۰۹) منبع اصلی: کتابخانه‌ی LSE
کارت پستال خانه‌ای که مرد ساخت (از مجموعه‌ی کتابخانه‌ی LSE)
چه کارهایی هنوز باید برای برابری بیشتر دموکراسی انجام شود؟
در یک دموکراسی برابر، همه رای‌دهندگان باید حق داشته باشند که به طور مستقل و مخفی رای دهند و ما باید اطمینان حاصل کنیم که آنها توانایی استفاده از این حق را دارند.
موانع ثبت‌نام باید از بین برود. برای بازماندگان خشونت خانگی، گام‌های بزرگی برداشته شده است. اما نباید اینجا متوقف شود. مسائل عملی نباید مانع از رای دادن هیچ‌کس، از جمله بی‌خانمان‌ها، شود.
برای رای‌دهندگان دارای معلولیت و اختلالات بینایی، یک گزینه رای‌گیری آنلاین امن و از راه دور، وسیله‌ای برای رای دادن مخفی و مستقل فراهم می‌کند. ما در WebRoots Democracy کارهای زیادی انجام داده‌ایم تا توجه را به این موضوع جلب کنیم و در کنار بسیاری از سازمان‌های خیریه معلولیت در بریتانیا، خواستار آزمایش‌های رای‌گیری آنلاین از راه دور شده‌ایم. در حال حاضر قرار است این فناوری در اسکاتلند و ولز آزمایش شود.
و البته، باید تلاش‌هایی برای ایجاد فرایند سیاسی برابر و قابل دسترس برای همه اعضای جامعه بریتانیا انجام شود.
کارگر زن (۱۹۰۷) توسط فدراسیون ملی کارگران زن منبع اصلی: کتابخانه‌ی LSE
مجله‌ی اتحادیه کارگری زنان، کارگر زن (از مجموعه‌ی کتابخانه‌ی LSE)
اعتبار: تمام رسانه‌ها
داستان‌های برجسته شده ممکن است در برخی موارد توسط یک طرف ثالث مستقل ایجاد شده باشند و همیشه نشان‌دهنده‌ی دیدگاه‌های موسسات ذکر شده در زیر که محتوا را ارائه کرده‌اند، نباشند.
داستان‌هایی از این مجموعه‌ها
بیشتر کاوش کنید
موضوع مرتبط
راه به سوی برابری
جشن گرفتن داستان‌های پشت حقوق زنان در بریتانیا
مشاهده‌ی موضوع


ویکتوریا، با قلبی مهربان و روحی شاداب، استعداد نقاشی و طراحی داشت؛ او در خانه توسط معلم خصوصی آموزش دید و در طول زندگی‌اش به طور مرتب دفتر خاطرات می‌نوشت. با مرگ ویلیام چهارم در سال ۱۸۳۷، در سن ۱۸ سالگی ملکه شد.

ملکه ویکتوریا با دوران شکوفایی صنعتی، پیشرفت اقتصادی و به‌ویژه گسترش امپراتوری بریتانیا گره خورده است. گفته می‌شد هنگام مرگ او، امپراتوری بریتانیا در سراسر جهان گسترده بود و خورشید در آن غروب نمی‌کرد.

در اوایل دوران حکومتش، او تحت تأثیر دو مرد قرار داشت: نخست‌وزیر اولش، لرد ملبورن، و سپس همسرش، شاهزاده آلبرت، که در سال ۱۸۴۰ با او ازدواج کرد. هر دو مرد به او آموختند که چگونه در یک «پادشاهی مشروطه» حکومت کند، جایی که پادشاه قدرت بسیار کمی داشت اما می‌توانست از نفوذ زیادی برخوردار باشد.

آلبرت به هنر، علم، تجارت و صنعت علاقه زیادی داشت؛ پروژه‌ای که بیشتر به خاطر آن به یاد آورده می‌شود، نمایشگاه بزرگ سال ۱۸۵۱ بود که سود حاصل از آن به تأسیس مجموعه موزه‌های ساوت کنسینگتون در لندن کمک کرد.

ازدواج او با شاهزاده آلبرت بین سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۷، نه فرزند به دنیا آورد. بیشتر فرزندان او با خانواده‌های سلطنتی دیگر اروپا ازدواج کردند.

ادوارد هفتم (متولد ۱۸۴۱) با الکساندرا، دختر کریستیان نهم دانمارک ازدواج کرد. آلفرد، دوک ادینبرو و ساکس-کوبورگ و گوتا (متولد ۱۸۴۴) با ماری روسیه ازدواج کرد. آرتور، دوک کانوت (متولد ۱۸۵۰) با لوئیز مارگارت پروس ازدواج کرد. لئوپولد، دوک آلبانی (متولد ۱۸۵۳) با هلن والدک-پیرمونت ازدواج کرد.

ویکتوریا، شاهدخت سلطنتی (متولد ۱۸۴۰) با فردریش سوم، امپراتور آلمان ازدواج کرد. آلیس (متولد ۱۸۴۳) با لودویگ چهارم، دوک بزرگ هسن و راین ازدواج کرد. هلنا (متولد ۱۸۴۶) با کریستیان شلسویگ-هولشتاین ازدواج کرد. لوئیز (متولد ۱۸۴۸) با جان کمپبل، نهمین دوک آرگایل ازدواج کرد. بیتریس (متولد ۱۸۵۷) با هنری باتنبرگ ازدواج کرد.

ویکتوریا در سال ۱۸۴۵، خانه‌ی اسبورن (که بعداً توسط ادوارد هفتم به ملت اهدا شد) را در جزیره وایت به عنوان خانه‌ی خانوادگی خرید و آلبرت در سال ۱۸۵۲، بالمورال را خرید.

ویکتوریا به شدت به همسرش وابسته بود و پس از مرگ او در سال ۱۸۶۱ در سن ۴۲ سالگی، دچار افسردگی شد. او یک همسر فداکار و مشاور مورد اعتماد خود در امور دولتی را از دست داده بود. او تا پایان دوران حکومتش لباس سیاه پوشید.

تا اواخر دهه ۱۸۶۰، او به ندرت در ملاء عام ظاهر می‌شد؛ اگرچه او هرگز به وظایف رسمی خود بی‌توجهی نکرد و به ملاقات با وزیران و بازدیدکنندگان رسمی خود ادامه داد، اما تمایلی به از سرگیری کامل زندگی عمومی خود نداشت.

او در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ متقاعد شد که شخصاً پارلمان را افتتاح کند، اما به دلیل انزواطلبی مورد انتقاد گسترده قرار گرفت و جنبش جمهوری‌خواهی قوی شکل گرفت.

بین سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۸۲، هفت بار به جان ویکتوریا سوء قصد شد - نگرش شجاعانه او نسبت به این حملات، محبوبیت او را به شدت افزایش داد.

با گذشت زمان، تشویق‌های خصوصی خانواده‌اش و توجه اغراق‌آمیز بنجامین دیزرائیلی، نخست‌وزیر در سال ۱۸۶۸ و از ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۰، ملکه را به تدریج وادار به از سرگیری وظایف عمومی خود کرد.

در سیاست خارجی، نفوذ ملکه در سال‌های میانی دوران حکومتش معمولاً برای حمایت از صلح و آشتی به کار می‌رفت. در سال ۱۸۶۴، ویکتوریا به وزیران خود فشار آورد تا در جنگ پروس و دانمارک مداخله نکنند و نامه او به امپراتور آلمان (که پسرش با دخترش ازدواج کرده بود) در سال ۱۸۷۵ به جلوگیری از جنگ دوم فرانسه و آلمان کمک کرد.

در مورد مسئله شرق در دهه ۱۸۷۰ - موضوع سیاست بریتانیا در قبال امپراتوری رو به زوال ترکیه در اروپا - ویکتوریا (برخلاف گلادستون) معتقد بود که بریتانیا، در حالی که برای اصلاحات ضروری فشار می‌آورد، باید برتری ترکیه را به عنوان سدی در برابر روسیه حفظ کند و در زمانی که بریتانیا ممکن بود درگیر جنگ شود، دو حزبی بودن را حفظ کند.

محبوبیت ویکتوریا با افزایش احساسات امپریالیستی از دهه ۱۸۷۰ به بعد رشد کرد. پس از شورش هند در سال ۱۸۵۷، حکومت هند از شرکت هند شرقی به تاج و تخت منتقل شد و مقام فرماندار کل به نایب‌السلطنه ارتقا یافت و در سال ۱۸۷۷ ویکتوریا تحت قانون عناوین سلطنتی که توسط دولت دیزرائیلی تصویب شد، ملکه امپراتور هند شد.

در طول دوران طولانی حکومت ویکتوریا، قدرت سیاسی مستقیم از حاکم دور شد. مجموعه‌ای از قوانین پایه‌های اجتماعی و اقتصادی رای‌دهندگان را گسترش داد.

این قوانین شامل قانون اصلاحات دوم سال ۱۸۶۷؛ معرفی رأی مخفی در سال ۱۸۷۲، که فشار بر رای‌دهندگان از طریق رشوه یا ارعاب را غیرممکن می‌کرد؛ و قانون نمایندگی مردم سال ۱۸۸۴ بود - همه صاحبان خانه و مستأجران در اقامتگاه‌هایی به ارزش حداقل ۱۰ پوند در سال و صاحبان زمین به ارزش ۱۰ پوند در سال، حق رای داشتند.

علیرغم این کاهش قدرت حاکم، ویکتوریا نشان داد که پادشاهی که از سطح بالایی از اعتبار برخوردار است و آماده است تا جزئیات زندگی سیاسی را فرا بگیرد، می‌تواند تأثیر مهمی داشته باشد.

این امر با میانجی‌گری او بین مجلس عوام و مجلس اعیان، در جریان تصویب پرمناقشه قانون الغای کلیسای ایرلند در سال ۱۸۶۹ و قانون اصلاحات ۱۸۸۴ نشان داده شد.

در دوران حکومت ویکتوریا بود که ایده مدرن پادشاه مشروطه، که نقش آن باید بالاتر از احزاب سیاسی باقی بماند، شروع به تکامل کرد. اما خود ویکتوریا همیشه بی‌طرف نبود و فرصت را غنیمت شمرد تا نظرات خود را، گاهی اوقات به شدت، به طور خصوصی بیان کند.

پس از قانون اصلاحات دوم سال ۱۸۶۷ و رشد سیستم دو حزبی (لیبرال و محافظه‌کار)، فضای مانور ملکه کاهش یافت. آزادی او برای انتخاب فردی که باید پست نخست‌وزیری را اشغال کند، به طور فزاینده‌ای محدود شد.

در سال ۱۸۸۰، او به طور ناموفق تلاش کرد تا از ویلیام گلادستون - که او را به اندازه تحسین دیزرائیلی دوست نداشت و به سیاست‌های او بی‌اعتماد بود - از رسیدن به مقام نخست‌وزیری جلوگیری کند. او ترجیح می‌داد مارکیس هارتینگتون، سیاستمدار دیگری از حزب لیبرال که به تازگی در انتخابات عمومی پیروز شده بود، را ببیند. او به هدف خود نرسید.

او از حامیان قوی امپراتوری بود، که او را هم به دیزرائیلی و هم به مارکیس سالزبری، آخرین نخست‌وزیرش نزدیک‌تر کرد.

اگرچه در برخی جهات محافظه‌کار بود - مانند بسیاری در آن زمان با دادن حق رای به زنان مخالف بود - در مسائل اجتماعی، تمایل داشت از اقداماتی برای بهبود وضعیت فقرا حمایت کند، مانند کمیسیون سلطنتی در مورد مسکن. او همچنین از بسیاری از موسسات خیریه درگیر در آموزش، بیمارستان‌ها و سایر زمینه‌ها حمایت کرد.

ویکتوریا و خانواده‌اش به لطف بهبود حمل و نقل و سایر تغییرات فنی مانند گسترش روزنامه‌ها و اختراع عکاسی، در مقیاسی بی‌سابقه سفر کردند و دیده شدند. ویکتوریا اولین پادشاه حاکمی بود که از قطارها استفاده کرد - او اولین سفر ریلی خود را در سال ۱۸۴۲ انجام داد.

در سال‌های پایانی زندگی خود، او به نماد امپراتوری بریتانیا تبدیل شد. جشن‌های طلایی (۱۸۸۷) و الماس (۱۸۹۷)، که برای بزرگداشت پنجاهمین و شصتمین سالگرد به تخت نشستن ملکه برگزار شد، با نمایش‌ها و مراسم عمومی بزرگ مشخص شد. در هر دو مناسبت، کنفرانس‌های استعماری با حضور نخست‌وزیران مستعمرات خودگردان برگزار شد.

علیرغم سن پیشرفته‌اش، ویکتوریا تا پایان به وظایف خود ادامه داد - از جمله سفر رسمی به دوبلین در سال ۱۹۰۰. جنگ بوئر در آفریقای جنوبی بر پایان دوران حکومتش سایه افکند. همانطور که در جنگ کریمه تقریباً نیم قرن قبل، ویکتوریا نیروهای خود را بررسی کرد و از بیمارستان‌ها بازدید کرد؛ او از شکست‌های بریتانیا در طول این کارزار دلسرد نشد: «ما به امکانات شکست علاقه‌مند نیستیم؛ آنها وجود ندارند.»

ویکتوریا در خانه اسبورن در جزیره وایت، در ۲۲ ژانویه ۱۹۰۱ پس از حکومتی که تقریباً ۶۴ سال به طول انجامید، درگذشت - طولانی‌ترین در تاریخ بریتانیا. پسرش، ادوارد هفتم جانشین او شد.

او در کنار شاهزاده آلبرت در مقبره سلطنتی فراگمور در ویندسور به خاک سپرده شد، که او آن را برای محل استراحت نهایی آنها ساخته بود. بالای در مقبره، کلمات ویکتوریا حک شده است:

«خداحافظ ای محبوب‌ترین، در اینجا بالاخره با تو استراحت خواهم کرد، با تو در مسیح دوباره برخیزم.»


تا به حال، کل جهان به اندازه همه‌گیری کووید-۱۹ نسبت به خطرات انکار علم آگاه نبوده است. جنبش ضد واکسن و سایر گروه‌های منکر علم، مشکلات بسیار جدی برای بهداشت عمومی در بسیاری از کشورها ایجاد کرده‌اند؛ کشورهایی که به‌طور متناقضی به‌عنوان مراکز پیشرو در تحقیقات علمی شناخته می‌شوند.
این امر مستلزم اقدام فوری برای مقابله با انکار علم و ترویج یک جامعه مدنی آگاه به علم است. طرز فکر علمی، با تأکید بر استدلال مبتنی بر شواهد و ارزیابی منطقی، و همچنین مدارا و ذهن‌باز بودن، می‌تواند به ساختن جوامع دموکراتیک بهتر کمک کند (Koertge 2005). برای این وظایف ترویج علم، رشته روان‌شناسی می‌تواند بسیار مفید باشد. روان‌شناسی با سازوکارهای شناختی، عاطفی و انگیزشی که زیربنای رفتار و فرآیندهای فکری ما هستند و چگونگی تأثیر عوامل اجتماعی و رشدی بر آن‌ها، سروکار دارد. این شامل سازوکارهای شناختی، عاطفی و انگیزشی است که زیربنای افکار و باورهای ضدعلمی ما را تشکیل می‌دهند. اگرچه روان‌شناسی به تنهایی ممکن است برای مقابله با انکار علم کافی نباشد، اما حمایت و ترویج مؤثر یک نگرش علمی در میان عموم مردم مستلزم در نظر گرفتن داده‌ها، فرضیه‌ها و سازوکارهایی است که روان‌شناسان ارائه می‌دهند. برای این کار، کتاب حاضر، "انکار علم: چرا اتفاق می‌افتد و چه باید کرد"، نوشته روان‌شناسان آموزشی گیل ام. سیناترا و باربارا کی. هوفر، می‌تواند بسیار مفید باشد.
کتاب سیناترا و هوفر یک بررسی گسترده از ادبیات مربوط به روان‌شناسی انکار علم است که می‌تواند به خوانندگان عادی کمک کند تا آنچه روان‌شناسان در طول دهه‌های اخیر تحقیق در مورد این موضوع آموخته‌اند را درک کنند. اگرچه شاید بیش از حد بر آمریکا متمرکز باشد، اما این کتاب نه تنها برای خود روان‌شناسان، بلکه برای فیلسوفان تجربی، متخصصان ارتباطات علمی و معلمان نیز بسیار مفید خواهد بود. توصیه‌های عملی متعددی که سیناترا و هوفر برای ترویج درک و پذیرش علم در محیط‌های بسیار خاص، مانند کلاس‌های درس یا اتاق‌های خبر روزنامه‌ها، ارائه می‌دهند، به‌ویژه جالب توجه است.
این کتاب در دو بخش ساختار یافته است. بخش اول شامل سه فصل است و مشکل انکار علم و همچنین نقش بالقوه آموزش علم در کاهش آن را ارائه می‌دهد. بخش دوم سعی می‌کند پنج توضیح غیرانحصاری برای انکار علم را بر اساس پنج سازوکار روان‌شناختی مختلف که روان‌شناسان به خوبی با آن‌ها آشنا هستند، ارائه دهد: سوگیری شناختی، شناخت معرفتی، انگیزه، احساسات و نگرش‌ها. در نهایت، کتاب با فصلی به پایان می‌رسد که خلاصه‌ای از نحوه جلوگیری از انکار علم ارائه می‌دهد.
فصل اول مشکل انکار علم را معرفی می‌کند و توجیهاتی را برای اینکه چرا این یک مشکل بسیار جدی است، ارائه می‌دهد. نکته اصلی این فصل این است که انکار علم نه تنها نگران‌کننده است زیرا به تضعیف چیزی ارزشمند – علم و پژوهش علمی – کمک می‌کند، بلکه به دلیل پیامدهای منفی آن نیز نگران‌کننده است، همانطور که قبلاً اشاره شد. انکار علم حداقل از زمان انقلاب علمی رایج بوده است، اما تغییرات اخیر در جامعه ما باعث شده است که اشکال و روش‌های جدیدی به خود بگیرد. به همین دلیل است که شناخت روان‌شناسی انکار علم مهم است.
فصل دوم بر نحوه برخورد با ادعاهای علمی آنلاین تمرکز دارد. امروزه بیشتر مردم برای یافتن اطلاعات در مورد موضوعات علمی به اینترنت مراجعه می‌کنند. با این حال، چندین مشکل مانع از به‌دست آوردن اطلاعات صحیح آنلاین می‌شوند. در میان این موارد، غیرقابل اعتماد و ناخودآگاه‌ترین راه‌هایی که اغلب برای ارزیابی اعتبار منابع اینترنتی استفاده می‌کنیم، تمایل ما به ترجیح دادن حکایات شخصی بر داده‌های آماری یا نحوه طراحی الگوریتم‌های جستجو که تمایل دارند حباب‌های فیلتری را تقویت کنند که تعصبات خود ما را تقویت می‌کنند، وجود دارد. همه این عوامل در کنار هم می‌توانند منجر به انکار علم شوند.
فصل سوم نقش آموزش علم در مبارزه با انکار علم را مورد بحث قرار می‌دهد. آمریکایی‌ها در علم چندان قوی نیستند. آمادگی ضعیف معلمان و نقش نسبتاً کم دانش علمی در برنامه درسی تا حدی مسئول این وضعیت است. با این حال، برخلاف آنچه در نگاه اول ممکن است به نظر برسد، نویسندگان استدلال می‌کنند که افزایش دانش علمی به احتمال زیاد مشکل را حل نخواهد کرد. راه حل ممکن است نه از طریق آموزش حقایق علمی بیشتر، بلکه با آموزش تمرین علمی بیشتر باشد. کتاب‌های درسی علوم اغلب دیدگاهی کاملاً ساده‌شده و گمراه‌کننده از نحوه انجام تحقیقات توسط دانشمندان ارائه می‌دهند. نویسندگان استدلال می‌کنند که آموزش علوم جذاب‌تر، فعال‌تر و مبتنی بر تمرین به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا بهتر درک کنند که علم چیست و چگونه تفکر علمی را به سؤالات روزمره مرتبط کنند.
بخش دوم کتاب با فصل چهارم آغاز می‌شود که به بررسی چگونگی سوگیری‌های شناختی که می‌توانند ما را به سمت انکار علم سوق دهند، می‌پردازد. بیشتر ما خود را بسیار منطقی‌تر از آنچه واقعاً هستیم می‌دانیم. اما واقعیت این است که چندین فرآیند شناختی مانع درک ادعاهای علمی می‌شوند. برای مثال، انسان‌ها تمایل دارند بیش از حد به آنچه روان‌شناس دنیل کانمن "سیستم ۱" تفکر نامیده است، تکیه کنند. سیستم ۱ می‌تواند باعث شود که جهان را بسیار ساده‌تر از آنچه واقعاً هست ببینیم و باعث شود که فقط بر شواهدی تمرکز کنیم که باورهای از پیش تعیین‌شده ما را تأیید می‌کنند. علاوه بر این، نظریه‌های شهودی ما در مورد نحوه کارکرد چیزها، توهم درک یا تمایل رایج ما به قضاوت نادرست از گستره دانش خود در مورد یک موضوع خاص نیز می‌تواند در ایجاد انکار علم نقش داشته باشد.
فصل پنجم به اهمیت شناخت معرفتی می‌پردازد. مردم نه تنها باورهایی در مورد موضوعات علمی خاص دارند، بلکه باورهایی در مورد ماهیت دانش علمی نیز دارند. این باورها اغلب به عنوان "شناخت معرفتی" شناخته می‌شوند. برخی از باورهای معرفتی می‌توانند مانع درک و پذیرش علم شوند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند آن را تسهیل کنند. برای مثال، در حالی که دیدگاه‌های مطلق‌گرایانه و چندگرا (یعنی نسبی‌گرایانه) از دانش تمایل دارند با طرز فکر علمی در تضاد باشند و در نهایت می‌توانند منجر به انکار علم شوند، ارزیابی‌گرایی، یا این دیدگاه که شواهد باید نقش مهمی در ارزیابی اعتبار ادعاهای تجربی داشته باشند، می‌تواند آن را تقویت کند. شواهد روان‌شناختی نشان می‌دهد که آموزش رسمی و عوامل اجتماعی می‌توانند بر توسعه یک یا نوع دیگر از شناخت معرفتی تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، بحث‌های "هم‌ارزی کاذب" در روزنامه‌نگاری علمی می‌تواند به دیدگاه‌های نسبی‌گرایانه در مورد دانش کمک کند. مجموعه‌ای از تصورات غلط رایج در مورد ماهیت علم نیز می‌تواند مانع از توسعه شناخت معرفتی ارزیابی‌گرایانه شود. این شامل ایده‌های نادرست در مورد ماهیت نظریه‌های علمی یا نقشی که عدم قطعیت در علم ایفا می‌کند، می‌شود.
فصل ششم نقش انگیزه‌ها را در انکار علم تحلیل می‌کند. انگیزه‌هایی غیر از انگیزه‌های صرفاً معرفتی، یعنی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و غیره، می‌توانند بر نحوه تفسیر شواهد تأثیر بگذارند و در نهایت منجر به رد ادعاهای علمی شوند. برای مثال، شواهد نشان داده‌اند که محافظه‌کاری سیاسی با بدبینی نسبت به موضوعات علمی خاص مرتبط است، اگرچه سوگیری‌های انگیزشی هر دو طرف طیف سیاسی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. نویسندگان هویت اجتماعی را به عنوان نیروی قدرتمند دیگری که استدلال مبتنی بر انگیزه در مورد علم را هدایت می‌کند، به رسمیت می‌شناسند و از پذیرش یک موضع علمی جلوگیری می‌کنند اگر با جهان‌بینی گروه خود در تضاد باشد. به همین دلیل، نشان دادن به منکران بالقوه علم که هویت آن‌ها، به‌ویژه هویت‌های مذهبی، نباید با پذیرش شواهد علمی در تضاد باشد، برای ترویج اعتماد به علم بسیار مهم است.
فصل هفتم به بررسی ادبیات مربوط به تأثیر احساسات و نگرش‌ها در درک و پذیرش علم می‌پردازد. احساسات مثبت تمایل دارند دانش علمی را تقویت کنند زیرا باعث می‌شوند افراد بیشتر در استراتژی‌های یادگیری فعال شرکت کنند. مشکل البته این است که برخی از موضوعات بیشتر باعث ایجاد احساسات منفی می‌شوند، به عنوان مثال، تکامل و تغییرات آب و هوایی. به همین دلیل، باید تلاش کرد تا هنگام آموزش موضوعات بحث‌برانگیز، احساسات مثبت را ترویج کرد، برای مثال، با برجسته کردن اینکه چگونه اقدامات شخصی کوچک می‌توانند به مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک کنند. می‌توان مورد مشابهی را برای نگرش‌ها مطرح کرد: نگرش‌های مثبت نسبت به علم تمایل دارند حلقه‌های بازخورد مثبتی را ترویج کنند که یادگیری را تقویت می‌کنند، در حالی که نگرش‌های منفی تمایل دارند بی‌اعتمادی و رد علم را ایجاد کنند.
کتاب سیناترا و هوفر با فصل هشتم به پایان می‌رسد که خلاصه‌ای از همه چیزهایی که می‌توان برای جلوگیری و مبارزه با انکار علم در سطوح مختلف، از اقدامات فردی تا سیاست‌گذاری، انجام داد، ارائه می‌دهد. به چند نمونه اشاره می‌کنم. در سطح فردی، می‌توانیم سعی کنیم یک نگرش علمی و قدردانی از حقیقت را توسعه دهیم، سوگیری‌های شناختی خود را کنترل کنیم، سواد الگوریتمی خود را ارتقا دهیم و به احزاب حامی علم رای دهیم. در سطح آموزش علم، معلمان می‌توانند باورها، نگرش‌ها و هویت دانش‌آموزان خود را در نظر بگیرند و سعی کنند آن‌ها را در تمرین علمی در مورد مشکلات واقعی درگیر کنند. در سطح روزنامه‌نگاری علمی، متخصصان ارتباطات علمی می‌توانند رسانه‌ها را وادار کنند تا توجه بیشتری به علم نشان دهند، به منکران علم اجازه ندهند در بحث‌ها جایگاه برابر داشته باشند و بر روش‌هایی که دانشمندان به نتایج خود می‌رسند، تأکید کنند. در نهایت، سیاست‌گذاران می‌توانند آموزش علم را در همه سطوح حمایت کنند و از علم برای طراحی سیاست‌های خود استفاده کنند.
انکار علم همه ما را که خود را دوستداران علم می‌دانیم، نگران می‌کند، خواه دانشمند، فیلسوف، معلم، روزنامه‌نگار یا سیاست‌گذار باشیم. انکار علم پدیده‌ای پیچیده است که برای مقابله با آن به اقدامات چندوجهی نیاز دارد. این اقدامات باید قطعاً آنچه را که روان‌شناسان در مورد عوامل شناختی، عاطفی و انگیزشی درگیر در رد علم آموخته‌اند، در نظر بگیرند. به همین دلیل است که "انکار علم: چرا اتفاق می‌افتد و چه باید کرد" کتاب مهمی است.
قدردانی
این کار با قرارداد تحقیقاتی پیش‌دکتری Xunta de Galicia (ED481A-2021/274) تأمین مالی شده است. همچنین می‌خواهم از توبیاس اولر (دانشگاه لوند) تشکر کنم که در ماه‌هایی که این بررسی نوشته می‌شد، از من میزبانی کرد.
یادداشت ناشر
اسپرینگر نچر به لحاظ ادعاهای قضایی در نقشه‌ها و وابستگی‌های سازمانی بی‌طرف باقی می‌ماند.


لیست مجلات
Front Psychol
PMC6129743

چکیده
تصمیم‌گیری انسان، ساده‌سازی‌های سیستماتیک و انحرافاتی از اصول عقلانیت ('میانبرها') را نشان می‌دهد که ممکن است منجر به نتایج تصمیم‌گیری نامطلوب ('سوگیری‌های شناختی') شود. در حال حاضر سه دیدگاه نظری غالب در مورد منشاء میانبرها و سوگیری‌های شناختی وجود دارد: یک دیدگاه روان‌شناختی-شناختی، یک دیدگاه بوم‌شناختی و یک دیدگاه تکاملی. با این حال، این دیدگاه‌ها عمدتاً توصیفی هستند و هیچ‌کدام چارچوب توضیحی جامعی برای مکانیسم‌های زیربنایی سوگیری‌های شناختی ارائه نمی‌دهند. برای افزایش درک ما از سوگیری‌های شناختی و میانبرها، یک چارچوب شبکه عصبی برای سوگیری‌های شناختی پیشنهاد می‌کنیم که توضیح می‌دهد چرا مغز ما به‌طور سیستماتیک تمایل دارد به تصمیم‌گیری میانبر ('نوع 1') پیش‌فرض شود. ما استدلال می‌کنیم که بسیاری از سوگیری‌های شناختی از مکانیسم‌های ذاتی مغز ناشی می‌شوند که برای عملکرد شبکه‌های عصبی بیولوژیکی اساسی هستند. برای اثبات دیدگاه خود، چهار اصل اساسی شبکه عصبی را تشخیص داده و توضیح می‌دهیم: (1) تداعی، (2) سازگاری، (3) حفظ و (4) تمرکز. این اصول در (همه) شبکه‌های عصبی ذاتی هستند که در اصل برای انجام عملکردهای بیولوژیکی، ادراکی و حرکتی مشخص بهینه شده‌اند. آنها اساس گرایش ما به تداعی و ترکیب (اطلاعات نامرتبط)، اولویت دادن به اطلاعاتی که با وضعیت فعلی ما (مانند دانش، نظرات و انتظارات) سازگار است، حفظ اطلاعاتی که گاهی اوقات بهتر است نادیده گرفته شوند و تمرکز بر اطلاعات غالب در حالی که اطلاعات مرتبطی که مستقیماً فعال نیستند نادیده گرفته می‌شوند، را تشکیل می‌دهند. مکانیسم‌های فرضی مکمل یکدیگر هستند و انحصاری نیستند. برای سوگیری‌های شناختی مختلف، آنها ممکن است درجات مختلفی در تحریف اطلاعات مشارکت داشته باشند. دیدگاه فعلی نه تنها دیدگاه‌های سه گانه قبلی را تکمیل می‌کند، بلکه یک چارچوب یکپارچه و الزام‌آور برای بسیاری از پدیده‌های سوگیری شناختی ارائه می‌دهد.
کلمات کلیدی: سوگیری‌های شناختی، میانبرها، تصمیم‌گیری، عقلانیت، پردازش اطلاعات، شبکه‌های عصبی، مغز، علوم اعصاب
مقدمه
در زندگی روزمره، ما دائماً قضاوت‌ها و تصمیماتی (آگاهانه یا ناخودآگاه) می‌گیریم بدون اینکه از نتیجه آنها آگاه باشیم. ما معمولاً قوانین منطق و احتمال را نقض می‌کنیم و به قوانین تصمیم‌گیری ساده و تقریباً بهینه ('میانبرها') متوسل می‌شویم تا احتمال یک نتیجه قابل قبول را به حداکثر برسانیم. این ممکن است در شرایطی با محدودیت‌های زمانی، کمبود یا بارگذاری بیش از حد اطلاعات، یا زمانی که هیچ راه حل بهینه‌ای وجود ندارد، موثر باشد (سایمون، 1955؛ گیگرنزر و گایس‌مایر، 2010). ما همچنین تمایل داریم در صورتی که مشکلات آشنا به نظر برسند و احساس نکنیم که نیاز به جمع‌آوری اطلاعات بیشتر داریم، از میانبرها استفاده کنیم. میانبرها می‌توانند در موقعیت‌های روزمره و زمانی که هزینه زمانی استدلال در نظر گرفته شود، نتایج کاملاً قابل قبولی را به همراه داشته باشند. با این حال، تصمیمات افراد ممکن است از اصول منطق، محاسبه و احتمال به روش‌هایی که نامطلوب هستند منحرف شود و منجر به تصمیمات نامطلوب از نظر زمان و تلاش سرمایه‌گذاری شده (هزینه‌ها) با توجه به اطلاعات موجود و مزایای مورد انتظار (شایفر و لو بوف، 2002) شود. عقلانیت در اینجا به عنوان فرآیندهای تصمیم‌گیری تعریف می‌شود که در دستیابی به اهداف شخصی موثر هستند. این لزوماً شامل پیروی از استانداردهای هنجاری دقیق، مانند قوانین منطق و احتمال بیزی (القیام و ایوانز، 2011) نمی‌شود. به عنوان مثال، سوگیری تأیید ممکن است با دلایل استدلالی ایجاد شود: به عنوان استدلال‌کنندگان ماهر، ممکن است همیشه به‌طور فعال به دنبال استدلال‌هایی باشیم که به خوبی از نظرات ما دفاع کنند و/یا دیگران را متقاعد کنند، به جای جستجوی حقیقت (مرسیه و اسپربر، 2011a،b). این بدان معناست که استدلال و متقاعدسازی ممکن است در برخی موارد برای اهداف شخصی موثرتر از حقیقت باشند. این با دیدگاه "نرمالیسم نرم" (به عنوان مثال، اور، 2007؛ استاپل و بال، 2014) مطابقت دارد که ارزیابی کیفیت تصمیم‌گیری لزوماً به استانداردهای هنجاری نیاز ندارد، بلکه ممکن است با آنها غنی یا تقویت شود. با این حال، در بسیاری از موارد، تفکر موثر شخصی شامل اصول منطقی یا عقلانی، مانند استدلال غیرمتناقض یا تمرکز بر اطلاعات مرتبط و وزن‌دهی مناسب به آنها در حالی که اطلاعات نامربوط را نادیده می‌گیریم، خواهد بود. تصمیمات نامطلوبی که ممکن است از فرآیندهای تصمیم‌گیری میانبر ناشی شوند، به عنوان "سوگیری‌های شناختی" (تورسکی و کانمن، 1974) شناخته می‌شوند. هنگام استفاده از میانبرها، ما معمولاً در مورد تصمیمات و قضاوت‌های خود بسیار مطمئن هستیم، حتی زمانی که شواهد کمیاب است و از گرایش‌های شناختی خود آگاه هستیم (ریسِن، 2015). در راستای این، سوگیری‌های شناختی خاص بسیار فراگیر و پایدار هستند. همچنین، آنها به‌طور شگفت‌آوری سیستماتیک هستند: در طیف گسترده‌ای از شرایط مختلف، افراد تمایل دارند از میانبرهای مشابه استفاده کنند و سوگیری‌های شناختی یکسانی را نشان دهند (شایفر و لو بوف، 2002؛ کانمن، 2011). این سازگاری ظاهری به یک توضیح کلی نیاز دارد.
به گفته لیدر و همکاران (2017)، کشف سوگیری‌های شناختی و شک و تردید بعدی در مورد عقلانیت انسان، پایه‌های اقتصاد، علوم اجتماعی و مدل‌های عقلانی شناخت را به لرزه در می‌آورد. اگر تفکر انسان شکل درونی‌شده‌ای از منطق کلاسیک و توسعه‌یافته را نشان ندهد که باید با چنین استاندارد هنجاری مطابقت داشته باشد (ایوانز، 2002)، عقلانیت انسان مورد سوال قرار می‌گیرد. اگر سیستم‌های هنجاری جایگزین در دسترس نباشند یا خودسرانه باشند (کوئن، 1981؛ دنت، 1989)، مبنایی برای استخراج قوانین یکپارچه شناخت از مجموعه‌ای از اصول اساسی وجود ندارد (لیدر و همکاران، 2017). به نظر ما، بنابراین، مهم است که بینش بیشتری در مورد منشاء و مکانیسم‌های زیربنایی میانبرها و سوگیری‌های شناختی به دست آوریم. این ممکن است راهنمایی بیشتری برای چگونگی توضیح و مدل‌سازی فرآیندهای شناختی به منظور درک و پیش‌بینی رفتار انسان ارائه دهد. در این زمینه، ادبیات سه دیدگاه غالب در مورد منشاء میانبرها و سوگیری‌های شناختی را ارائه می‌دهد: یک دیدگاه روان‌شناختی-شناختی، یک دیدگاه بوم‌شناختی و یک دیدگاه تکاملی. این سه دیدگاه مکمل یکدیگر هستند و جنبه‌های مختلفی از تفکر میانبر را برجسته می‌کنند. با این حال، آنها هیچ توضیح کلی ارائه نمی‌دهند که چرا سوگیری‌های شناختی رخ می‌دهند و چرا اینقدر سیستماتیک، پایدار و سازگار در افراد و شرایط مختلف هستند. آنها همچنین چارچوبی با اصول یا مکانیسم‌های یکپارچه سازگار با دانش علوم اعصاب ارائه نمی‌دهند. این کمبودها بحث مداومی را در ادبیات در مورد میزان بازتاب تصمیم‌گیری انسان از یک استاندارد عقلانی یا هنجاری و اینکه آیا باید در برابر چنین سیستمی ارزیابی شود یا خیر، تحریک کرده است (به عنوان مثال، القیام و ایوانز، 2011). با این حال، تاکنون این بحث منجر به مجموعه‌ای از اصول و اصولی که بتواند مبنایی برای توضیح بیان شناخت و (بی‌عقلانیت) انسان باشد، نشده است. برای ارائه این راهنمایی، ما یک چارچوب اولیه از اصول بر اساس ویژگی‌های ذاتی مغز، یعنی ویژگی‌هایی که برای شبکه‌های عصبی بیولوژیکی اساسی هستند، ترسیم خواهیم کرد.
دیدگاه‌های فعلی در مورد سوگیری‌های شناختی
دیدگاه روان‌شناختی-شناختی (یا میانبرها و سوگیری‌ها) (ایوانز، 2008؛ کانمن و کلاین، 2009) سوگیری‌های شناختی را به محدودیت‌های داده‌های موجود و ظرفیت پردازش اطلاعات انسان نسبت می‌دهد (سایمون، 1955؛ برادبنت، 1958؛ کانمن، 1973، 2003؛ نورمن و بابرو، 1975). در این دیدگاه، ما تمایل داریم از قوانین تصمیم‌گیری ساده و تقریباً بهینه ('میانبرها') برای بهینه‌سازی احتمال یک نتیجه قابل قبول استفاده کنیم. این ممکن است در شرایطی با محدودیت‌های زمانی، کمبود یا بارگذاری بیش از حد اطلاعات، یا زمانی که هیچ راه حل بهینه‌ای وجود ندارد، موثر باشد (سایمون، 1955؛ گیگرنزر و سلتن، 2002). ما همچنین در صورتی که مشکلات آشنا به نظر برسند و احساس نکنیم که نیاز به جمع‌آوری اطلاعات بیشتر داریم، تمایل به استفاده از میانبرها داریم. میانبرها می‌توانند در موقعیت‌های روزمره و زمانی که هزینه زمانی استدلال در نظر گرفته شود، نتایج کاملاً قابل قبولی را به همراه داشته باشند. با این حال، تصمیمات افراد ممکن است به روش‌هایی که نامطلوب هستند از اصول منطق، محاسبه و احتمال منحرف شود و منجر به تصمیمات نامطلوب از نظر زمان و تلاش سرمایه‌گذاری شده (هزینه‌ها) با توجه به اطلاعات موجود و مزایای مورد انتظار (شایفر و لو بوف، 2002) شود. عقلانیت در اینجا به عنوان فرآیندهای تصمیم‌گیری تعریف می‌شود که در دستیابی به اهداف شخصی موثر هستند. این لزوماً شامل پیروی از استانداردهای هنجاری دقیق، مانند قوانین منطق و احتمال بیزی (القیام و ایوانز، 2011) نمی‌شود. به عنوان مثال، سوگیری تأیید ممکن است با دلایل استدلالی ایجاد شود: به عنوان استدلال‌کنندگان ماهر، ممکن است همیشه به‌طور فعال به دنبال استدلال‌هایی باشیم که به خوبی از نظرات ما دفاع کنند و/یا دیگران را متقاعد کنند، به جای جستجوی حقیقت (مرسیه و اسپربر، 2011a،b). این بدان معناست که استدلال و متقاعدسازی ممکن است در برخی موارد برای اهداف شخصی موثرتر از حقیقت باشند. این با دیدگاه "نرمالیسم نرم" (به عنوان مثال، اور، 2007؛ استاپل و بال، 2014) مطابقت دارد که ارزیابی کیفیت تصمیم‌گیری لزوماً به استانداردهای هنجاری نیاز ندارد، بلکه ممکن است با آنها غنی یا تقویت شود. با این حال، در بسیاری از موارد، تفکر موثر شخصی شامل اصول منطقی یا عقلانی، مانند استدلال غیرمتناقض یا تمرکز بر اطلاعات مرتبط و وزن‌دهی مناسب به آنها در حالی که اطلاعات نامربوط را نادیده می‌گیریم، خواهد بود. تصمیمات نامطلوبی که ممکن است از فرآیندهای تصمیم‌گیری میانبر ناشی شوند، به عنوان "سوگیری‌های شناختی" (تورسکی و کانمن، 1974) شناخته می‌شوند. هنگام استفاده از میانبرها، ما معمولاً در مورد تصمیمات و قضاوت‌های خود بسیار مطمئن هستیم، حتی زمانی که شواهد کمیاب است و از گرایش‌های شناختی خود آگاه هستیم (ریسِن، 2015). در راستای این، سوگیری‌های شناختی خاص بسیار فراگیر و پایدار هستند. همچنین، آنها به‌طور شگفت‌آوری سیستماتیک هستند: در طیف گسترده‌ای از شرایط مختلف، افراد تمایل دارند از میانبرهای مشابه استفاده کنند و سوگیری‌های شناختی یکسانی را نشان دهند (شایفر و لو بوف، 2002؛ کانمن، 2011). این سازگاری ظاهری به یک توضیح کلی نیاز دارد.
به گفته لیدر و همکاران (2017)، کشف سوگیری‌های شناختی و شک و تردید بعدی در مورد عقلانیت انسان، پایه‌های اقتصاد، علوم اجتماعی و مدل‌های عقلانی شناخت را به لرزه در می‌آورد. اگر تفکر انسان شکل درونی‌شده‌ای از منطق توسعه‌یافته را نشان ندهد که باید با چنین استاندارد هنجاری مطابقت داشته باشد (ایوانز، 2002)، عقلانیت انسان مورد سوال قرار می‌گیرد. اگر سیستم‌های هنجاری جایگزین در دسترس نباشند یا خودسرانه باشند (کوئن، 1981؛ دنت، 1989)، مبنایی برای استخراج قوانین یکپارچه شناخت از مجموعه‌ای از اصول اساسی وجود ندارد (لیدر و همکاران، 2017). به نظر ما، بنابراین، مهم است که بینش بیشتری در مورد منشاء و مکانیسم‌های زیربنایی میانبرها و سوگیری‌های شناختی به دست آوریم. این ممکن است راهنمایی بیشتری برای چگونگی توضیح و مدل‌سازی فرآیندهای شناختی به منظور درک و پیش‌بینی رفتار انسان ارائه دهد. در این زمینه، ادبیات سه دیدگاه غالب در مورد منشاء میانبرها و سوگیری‌های شناختی را ارائه می‌دهد: یک دیدگاه روان‌شناختی-شناختی، یک دیدگاه بوم‌شناختی و یک دیدگاه تکاملی. این سه دیدگاه مکمل یکدیگر هستند و جنبه‌های مختلفی از تفکر میانبر را برجسته می‌کنند. با این حال، آنها هیچ توضیح کلی ارائه نمی‌دهند که چرا سوگیری‌های شناختی رخ می‌دهند و چرا اینقدر سیستماتیک، پایدار و سازگار در افراد و شرایط مختلف هستند. آنها همچنین چارچوبی با اصول یا مکانیسم‌های یکپارچه سازگار با دانش علوم اعصاب ارائه نمی‌دهند. این کمبودها بحث مداومی را در ادبیات در مورد میزان بازتاب تصمیم‌گیری انسان از یک استاندارد عقلانی یا هنجاری و اینکه آیا باید در برابر چنین سیستمی ارزیابی شود یا خیر، تحریک کرده است (به عنوان مثال، القیام و ایوانز، 2011). با این حال، تاکنون این بحث منجر به مجموعه‌ای از اصول و اصولی که بتواند مبنایی برای توضیح بیان شناخت و (بی‌عقلانیت) انسان باشد، نشده است. برای ارائه این راهنمایی، ما یک چارچوب اولیه از اصول بر اساس ویژگی‌های ذاتی مغز، یعنی ویژگی‌هایی که برای شبکه‌های عصبی بیولوژیکی اساسی هستند، ترسیم خواهیم کرد.
دیدگاه بوم‌شناختی
دیدگاه بوم‌شناختی اشاره می‌کند که میانبرها می‌توانند در موقعیت‌های عملی و طبیعی موثر باشند (گیگرنزر، 2000؛ گلدشتاین و گیگرنزر، 2002؛ گیگرنزر و گایس‌مایر، 2010). این دیدگاه سوگیری‌های شناختی را به عدم تطابق بین میانبرها و زمینه یا محیطی که در آن به کار می‌روند نسبت می‌دهد (کلین، 1993، 1998، 2008). سوگیری‌ها زمانی رخ می‌دهند که افراد میانبرهای مبتنی بر تجربه ('تصمیم‌گیری طبیعی‌گرایانه': کلین، 1993، 1998، 2008) را در شرایط ناشناخته یا ناآشنا که با مدل ذهنی آنها مطابقت ندارد، به کار می‌برند، همانطور که در آزمایش‌هایی که در اکثر محیط‌های مصنوعی یا آزمایشگاهی انجام می‌شود، یا زمانی که افراد فاقد تخصص مربوطه هستند. در این دیدگاه، افراد از میانبرهای موثری استفاده می‌کنند (که از طریق یادگیری یا تجربه به دست آمده‌اند) که بر اساس نظم‌های فضایی-زمانی زمینه و محیطی که به طور معمول در آن زندگی و کار می‌کنند ('عقلانیت بوم‌شناختی') استوار هستند. فقط از طریق تجربه گسترده و یادگیری اختصاصی می‌توان وظایف شناختی دشوار را شهودی‌تر کرد (کلین، 1998، 2008). یک پیش‌شرط برای توسعه میانبرهای مناسب (یعنی برای یادگیری موثر) این است که محیط باید به اندازه کافی پایدار و قابل پیش‌بینی باشد و بازخورد و تعداد و تنوع زیادی از تجربیات را فراهم کند (شانتو، 1992؛ کلین، 1998). پس از آموزش کافی، متخصصان معمولاً می‌توانند به طور موثر به پردازش میانبر تکیه کنند، اما ممکن است در صورت مشاهده ناآشنایی با یک مسئله خاص ('عقلانیت تطبیقی') به استدلال آگاهانه روی آورند.
دیدگاه تکاملی
دیدگاه تکاملی سوگیری‌های شناختی را به عدم تطابق بین میانبرهای تکاملی ('عقلانیت تکاملی': هاسلتون و همکاران، 2009) و زمینه یا محیط فعلی نسبت می‌دهد (توبی و کاسمیدز، 2005). در این دیدگاه، همان میانبرهایی که شانس بقای اجداد ما را در محیط طبیعی خود به حداکثر می‌رساند، می‌توانند منجر به رفتارهای ناسازگار ('سوگیری‌شده') شوند زمانی که در محیط‌های مصنوعی فعلی ما استفاده می‌شوند. میانبرهایی که به عنوان مثال این نوع عدم تطابق پیشنهاد شده‌اند، سوگیری عمل (تمایل به عمل حتی زمانی که هیچ توجیه منطقی برای انحراف از گزینه پیش‌فرض عدم عمل وجود ندارد: پت و زک‌هاوزر، 2000؛ اشبی و همکاران، 2017)، اجتناب از ضرر (بی‌میلی به از دست دادن یک شیء بیشتر از مطلوبیت مرتبط با به دست آوردن آن: کانمن و تورسکی، 1984) و میانبر کمیابی (تمایل به نسبت دادن ارزش ذهنی بیشتر به اقلامی که به دست آوردن آنها دشوارتر است یا تقاضای بیشتری دارند: میتونه و ساوادوری، 2009) هستند. در حالی که دیدگاه‌های تکاملی و بوم‌شناختی هر دو بر این تأکید می‌کنند که سوگیری فقط زمانی رخ می‌دهد که عدم تطابق بین میانبرها و شرایطی که در آن به کار می‌روند وجود داشته باشد، آنها در مورد منشاء این عدم تطابق متفاوت هستند: دیدگاه بوم‌شناختی فرض می‌کند که میانبرهای کافی در حال حاضر وجود ندارند یا به طور نامناسبی به کار می‌روند، در حالی که دیدگاه تکاملی فرض می‌کند که آنها عمدتاً از نظر ژنتیکی تعیین شده‌اند. در هر دو دیدگاه، سوگیری‌ها همچنین ممکن است مصنوعات تجربی باشند که زمانی رخ می‌دهند که مشکلات (که در اصل می‌توانند به طور عقلانی حل شوند) در قالب‌های غیرمعمول یا آزمایشگاهی ارائه می‌شوند (هاسلتون و همکاران، 2005، 2009).
در حالی که هر سه دیدگاه (یا چارچوب) در مورد سوگیری‌های شناختی توصیف‌ها و بینش‌هایی را در مورد تمایل به انحراف از عقلانیت دقیق ارائه می‌دهند، محدودیت‌های خود را نیز دارند. به عنوان مثال، محدودیت ظرفیت به عنوان یک سازه توضیحی مرکزی می‌تواند به راحتی منجر به توضیحات تاوتولوژیک شود. یافته‌های تجربی در مورد میانبرها و سوگیری‌ها اغلب با محدودیت ظرفیت در منابع پردازش توضیح داده می‌شوند، در حالی که این محدودیت ظرفیت از واقعیت تجربی میانبرها و سوگیری‌ها استنباط می‌شود. این یک دایره معیوب کلاسیک است: آنچه باید توضیح داده شود (ظرفیت خروجی محدود) بخشی از سازه توضیحی (ظرفیت ورودی محدود) است. توضیح سوگیری عمدتاً شامل بیان مجدد و عمومی‌تر مشکل است که از نظر منطقی غیرقابل رد است (نومان، 1987). پیش‌بینی اینکه چه زمانی یک کار تصمیم‌گیری معین از ظرفیت شناختی ما فراتر می‌رود و منجر به سوگیری شناختی می‌شود، دشوار است. به طور مشابه، در مورد سازه عدم تطابق، تعیین اینکه چه زمانی یک مشکل به اندازه کافی از یک زمینه معین متفاوت است تا استدلال سوگیری‌شده را القا کند، دشوار است. مهم‌تر از آن، محدودیت ظرفیت و عدم تطابق توضیح نمی‌دهند که چرا سوگیری‌ها، مانند خرافات (اسکینر، 1948؛ ریسن، 2015) یا اعتماد به نفس بیش از حد، به‌طور مداوم رخ می‌دهند، حتی زمانی که ما (آگاه) از آنها هستیم و زمان و دانش کافی برای انجام بهتر داریم (کانمن، 2011؛ ریسن، 2015). دیدگاه‌های روان‌شناختی و بوم‌شناختی همچنین توضیح نمی‌دهند که چرا بسیاری از میانبرها و سوگیری‌ها در افراد و شرایط مختلف بسیار سازگار هستند، یعنی چرا افراد، صرف نظر از تخصص و شخصیت، به‌طور سیستماتیک همان ویژگی‌های غیرمنطقی را در استدلال و قضاوت نشان می‌دهند (شایفر و لو بوف، 2002). این شباهت میانبرها با این واقعیت در تضاد است که در انواع دیگر وظایف، افراد مختلف رویکردها و روش‌های کاری متنوعی را نشان می‌دهند که می‌تواند منجر به انواع خطاها یا راه‌حل‌های مختلفی شود زمانی که این وظایف (بیش از حد) دشوار، نامشخص یا ناآشنا هستند (شایفر و لو بوف، 2002). علاوه بر این، توضیحات فعلی همیشه در مورد اینکه چرا این سازگاری در تصمیم‌گیری انسان بسیار خاص یا معمولی است، واضح نیستند. چرا ما بیشتر به اعتماد به نفس بیش از حد تمایل داریم تا عدم اعتماد به نفس، به تأیید به جای رد، یا نادیده گرفتن احتمالات کوچک در برخی شرایط در حالی که در شرایط دیگر آنها را بیش از حد ارزیابی می‌کنیم (به عنوان مثال، کانمن، 2011)؟ چرا ما انتخاب‌های ریسک‌گریز را زمانی انجام می‌دهیم که نتیجه مورد انتظار مثبت باشد، اما انتخاب‌های ریسک‌پذیر را برای جلوگیری از نتایج منفی انجام می‌دهیم، یعنی اثر شبه‌مطمئن (تورسکی و کانمن، 1981b؛ هاردمن، 2009)؟ علاوه بر این، بسیاری از توضیحات سوگیری‌های شناختی نیز بسیار خاص هستند و به راحتی تعمیم نمی‌یابند، در برخی موارد حتی با منطق خود در تضاد هستند. به عنوان مثال، در برخی شرایط، میانبرها و سوگیری‌ها به نظر می‌رسد شامل افزایش مقدار اطلاعات پردازش شده (نه کاهش آن) می‌شوند. نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از غفلت از نرخ پایه (اطلاعات خاص به اطلاعات عمومی ترجیح داده می‌شود: تورسکی و کانمن، 1982)، مغالطه پیوند (ترکیبی از شرایط به احتمال بیشتری از تنها یکی از آن شرایط در نظر گرفته می‌شود: تورسکی و کانمن، 1983)، سوگیری داستان (داستان‌های منسجم و باورپذیر راحت‌تر از حقایق ساده پذیرفته و به یاد آورده می‌شوند: ترنر، 1996؛ داوس، 2001) و سوگیری نمایندگی (احتمال تعلق یک موجودیت به یک دسته خاص بر اساس شباهت آن به ویژگی‌های معمولی آن دسته به جای نرخ پایه ساده آن ارزیابی می‌شود: تورسکی و کانمن، 1974). میانبرها همچنین در موقعیت‌های تصمیم‌گیری نسبتاً ساده و آشکار بدون فشار زمانی استفاده می‌شوند، مانند اثر شبه‌مطمئن (به عنوان مثال، داشتن مشکل در پذیرش ضرر در سهام)، اثر مالکیت (نسبت دادن ارزش بیشتر به اقلام صرفاً به دلیل مالکیت آنها: کانمن و همکاران، 1990)، خرافات، مغالطه پیوند، سوگیری داستان یا سوگیری حذف (تمایل به قضاوت اقدامات مضر به عنوان بدتر یا کمتر اخلاقی از حذف‌های مشابه یا بی‌عملی: بارون و ریتوف، 2004؛ بارون، 2008). سرانجام، سوگیری‌ها در رفتار حیوانات بالاتر و پایین‌تر مشاهده می‌شوند (سويس و همکاران، 2018). به‌ویژه برای حیوانات، ادبیات مثال‌های زیادی از سوگیری‌ها را نشان می‌دهد (به عنوان مثال، داوکینز و براکمن، 1980؛ چن و همکاران، 2006؛ لاکشمینارایانان و همکاران، 2008). این سوگیری‌های حیوانی معمولاً بر اساس اصول بقای تکاملی توضیح داده می‌شوند. اما اخیراً سوگیری‌های شبیه به انسان در زیرمجموعه‌ای از هوش مصنوعی، به نام یادگیری ماشین مشاهده شده است. برنامه‌های کامپیوتری با ویژگی‌های مشابه شبکه‌های عصبی بیولوژیکی، مانند توانایی "یادگیری" از همبستگی‌ها و روندها در ورودی‌های معنایی و متنی بدون اینکه به طور صریح برنامه‌ریزی شده باشند (یعنی شبکه‌های عصبی مصنوعی) کلیشه‌ها و تعصبات فرهنگی انسان را نشان داده‌اند (کالیسکان و همکاران، 2017). جدا از عملکرد مکانیسم‌های تکاملی اساسی، به نظر می‌رسد که بعید است حیوانات سوگیری‌ها را با توسعه راه‌حل‌های 'میانبر' هوشمند و عملی در فرآیندهای تصمیم‌گیری خود نشان دهند. این در مورد پدیده‌های شبیه به سوگیری در شبکه‌های عصبی مصنوعی نیز صدق می‌کند. در اینجا، باید توجه داشت که این ناسازگاری‌ها مشاهدات کلی‌گرا هستند و احتمالاً نماینده تمام مظاهر سوگیری نیستند، که هر کدام همیشه نیاز به تجزیه و تحلیل سوگیری خاص در آن موقعیت و نحوه حل آن بسته به مقدار، نوع و کیفیت اطلاعات دارند.
اکثر این اعتراضات مربوط به توضیحات روان‌شناختی و (تا حدودی) بوم‌شناختی است و به طور حاشیه‌ای به دیدگاه تکاملی مربوط می‌شود. در شکل فعلی خود، دیدگاه تکاملی می‌تواند بسیاری از سوگیری‌های روان‌شناختی و اجتماعی (و سایر سوگیری‌های مرتبط با بقا) را توضیح دهد، مانند تفکر گروهی، متقابل بودن، دوست داشتن و سوگیری درون‌گروهی، در حالی که فقط به تعداد محدودی از سوگیری‌های شناختی صرفاً مربوط می‌شود. سرانجام، تعداد زیاد (اغلب بسیار مشابه) سوگیری‌ها که یکی از آنها اغلب یک مثال خاص از دیگری است، به یک چارچوب یکپارچه و الزام‌آور برای مکانیسم‌های زیربنایی نیاز دارد.
یک چارچوب شبکه عصبی برای سوگیری‌های شناختی
برای افزایش درک ما از میانبرها و سوگیری‌های شناختی، یک دیدگاه شبکه عصبی را پیشنهاد می‌کنیم که توضیح می‌دهد چرا مغز ما به‌طور سیستماتیک تمایل دارد به تصمیم‌گیری میانبر پیش‌فرض شود. در این دیدگاه، تصمیم‌گیری انسان توسط ویژگی‌های طراحی اساسی پردازش اطلاعات عصبی تعیین می‌شود. این ویژگی‌های اساسی در اصل برای انجام عملکردهای بیولوژیکی، ادراکی و حرکتی مشخص توسعه یافته‌اند که به‌طور اجتناب‌ناپذیر منجر به انحراف از قوانین انتزاعی منطق و احتمال می‌شوند. با این کار، ما به‌طور صریح از استعاره رایج کامپیوتر برای شناخت انسان فاصله می‌گیریم و به جای آن یک "چارچوب شبکه عصبی" را قرار می‌دهیم که با نحوه عملکرد مغز ما سازگار است. این چارچوب جدید بر اساس (و سازگار با) اصول اساسی بیولوژیکی و فیزیولوژیکی است که مغز ما را به عنوان یک شبکه عصبی بیولوژیکی تشکیل می‌دهد ('سیستم 1' یا 'نوع 1' پردازش). این نه تنها دیدگاه‌های سه گانه قبلی را تکمیل می‌کند، بلکه بینش‌های اساسی‌تر و کلی‌تری را در مورد رفتار شناختی انسان ارائه می‌دهد.
همانطور که چرچلند (1987) اظهار داشت: "عملکرد اصلی سیستم‌های عصبی، قرار دادن قسمت‌های بدن در جایی است که باید باشند تا ارگانیسم بتواند زنده بماند." چارچوب شبکه عصبی بر دیدگاه تکاملی بسط می‌یابد و با به رسمیت شناختن این واقعیت که عملکرد مغز ما بر اساس مکانیسم‌های جهانی است که به ما به عنوان یک گونه کمک کرده است تا زنده بمانیم، بسط می‌یابد. در طول تکامل حیوانات بالاتر، مکانیسم‌هایی که برای همه شبکه‌های عصبی بیولوژیکی مشخص هستند (مانند تشخیص همزمانی، تسهیل، سازگاری و مهار متقابل) امکان ظهور قابلیت‌های پیچیده (به عنوان مثال، مهارت‌های حرکتی، تشخیص الگو و یادگیری ارتباطی) را فراهم کردند. این قابلیت‌ها ('نوع 1') برای حفظ یکپارچگی فیزیکی ما (داماسیو، 1994) در یک محیط (طبیعی) ضروری هستند (به عنوان مثال، جستجوی غذا، تشخیص خطر، مبارزه یا فرار). با این حال، آنها بسیار متفاوت از عملکردهای شناختی "بالاتر" مانند استدلال تحلیلی و نمادین ('نوع 2') هستند که بعداً از این مکانیسم‌های عصبی باستانی توسعه یافته‌اند. همانطور که داماسیو (1994، ص 128) بیان کرد: "طبیعت دستگاه عقلانیت را نه تنها بر اساس دستگاه تنظیم بیولوژیکی، بلکه از آن و با آن ساخته است." با وجود منشاء اولیه خود، فرآیندهای حسی-حرکتی بسیار پیچیده هستند و به پردازش موازی مداوم جریان‌های حسی ورودی عظیم متکی هستند. پیچیدگی محاسباتی این فرآیندها زمانی آشکار می‌شود که ما سعی می‌کنیم آنها را در ماشین‌های منطقی (کامپیوترها و ربات‌ها) مدل‌سازی و شبیه‌سازی کنیم. مغز ما به‌طور مداوم و کارآمد این نوع پردازش را بدون هیچ تلاشی انجام می‌دهد. با این حال، مغز ما برای عملکردهای شناختی که شامل تفکر آگاهانه یا تحلیلی (به عنوان مثال، محاسبه، آمار، تجزیه و تحلیل، استدلال، انتزاع، تفکر مفهومی) هستند، بهینه نشده است و فقط در تمدن‌های مدرن برای "بقای" ضروری شده‌اند. چارچوب شبکه عصبی ما تصور می‌کند که تصمیم‌گیری سوگیری‌شده از عدم تطابق بین ویژگی‌های طراحی اصلی مغز ما به عنوان یک شبکه عصبی برای انجام عملکردهای حسی-حرکتی و حفظ یکپارچگی بیولوژیکی از یک طرف و ماهیت بسیاری از مسائل مفهومی یا تحلیلی از طرف دیگر ناشی می‌شود.
این ویژگی‌های طراحی اصلی نحوه حل مسائل شناختی را تعیین می‌کنند، یعنی چگونه ما به تفکر نوع 1 پیش‌فرض می‌شویم. به عنوان مثال، در تفکرات شناختی، ما به‌طور مداوم وزن بیشتری به تغییرات ناگهانی و گام به گام نسبت به تغییرات آهسته و تدریجی می‌دهیم و تمایل داریم پدیده‌ها را بر اساس تفاوت‌های نسبی و مقایسه‌ها به جای مقادیر مطلق ('اثر تضاد') قضاوت کنیم. تغییرات نسبی اغلب به عنوان مهم‌تر یا تعیین‌کننده‌تر از مقادیر مطلق دیده می‌شوند. بنابراین، ما قیمت رادیو ماشین را با قیمت کل ماشین مقایسه می‌کنیم و تلاش بیشتری برای به دست آوردن تخفیف 1 یورویی در 5 یورو نسبت به تخفیف 5 یورویی در 1000 یورو می‌کنیم. این تمایل ممکن است ناشی از این واقعیت باشد که تناسب و تفاوت‌های نسبی در ادراک انسان غالب هستند (به عنوان مثال، قانون وبر-فخنر: فخنر، 1860 یا قانون فیتس: فیتس، 1954). عدم تطابق بین ماهیت مسائل شناختی و وظایف حسی-حرکتی که مغز برای آنها بهینه شده است، توضیح می‌دهد که چرا ما می‌توانیم به‌راحتی و بدون تلاش وظایف حسی-حرکتی بسیار پیچیده را انجام دهیم (که معمولاً شامل جریان‌های داده موازی عظیم است)، در حالی که در حل مسائل شناختی، منطقی یا ریاضی که از نظر محاسباتی بسیار ساده‌تر هستند، کند هستیم و با دشواری مواجه می‌شویم. همچنین توضیح می‌دهد که چرا برخی از میانبرها و سوگیری‌ها شامل افزایش مقدار اطلاعات پردازش شده (نه کاهش آن) می‌شوند.
چارچوب شبکه عصبی پیشنهادی شامل چهار اصل اساسی است که برای عملکرد شبکه‌های عصبی بیولوژیکی مشخص هستند. این مکانیسم‌ها و ویژگی‌های اساسی عصبی در (همه) شبکه‌های عصبی ذاتی هستند و بنابراین در سراسر مغز رخ می‌دهند که به‌طور کامل از مجموعه‌های متصل از نورون‌های شلیک‌کننده تشکیل شده است. این اصول عبارتند از: (1) تداعی (بار، 2007)، (2) سازگاری (تامسون، 2000)، (3) حفظ و (4) تمرکز. اساساً، این مکانیسم‌ها - که در بخش‌های بعدی به تفصیل مورد بحث قرار می‌گیرند - منجر به تغییر (تحریف یا تبدیل) داده‌های اصلی و پردازش آن (به عنوان مثال، وزن‌دهی اهمیت آن) می‌شوند. همه شبکه‌های عصبی معمولاً شامل تداعی به عنوان بنیادی‌ترین اصل خود هستند. مغز ما تمایل زیادی به یافتن ارتباطات، انسجام، پیوندها و الگوها در اطلاعات موجود دارد.


جهت‌گیری شناختی چیست؟

جهت‌گیری شناختی یک فرآیند فکری سیستماتیک است که ناشی از تمایل مغز انسان به ساده‌سازی پردازش اطلاعات از طریق فیلتری از تجربه و ترجیحات شخصی است. این فرآیند فیلتر کردن یک مکانیسم مقابله‌ای است که به مغز امکان می‌دهد حجم زیادی از اطلاعات را به سرعت اولویت‌بندی و پردازش کند. در حالی که این مکانیسم مؤثر است، محدودیت‌های آن می‌تواند باعث بروز خطا در تفکر شود.

اساساً، جهت‌گیری‌های شناختی به انسان‌ها کمک می‌کنند تا میانبرهای ذهنی برای کمک به پیمایش زندگی روزمره پیدا کنند، اما اغلب می‌توانند منجر به تفسیرها و قضاوت‌های غیرمنطقی شوند.

جهت‌گیری‌های شناختی اغلب از مشکلات مربوط به حافظه، توجه و سایر اشتباهات ذهنی ناشی می‌شوند. این‌ها اغلب فرآیندهای تصمیم‌گیری ناخودآگاه هستند که باعث می‌شود افراد به راحتی تحت تأثیر قرار گیرند بدون اینکه عمداً متوجه آن شوند. فرآیند فیلتر کردن و مکانیسم مقابله‌ای مورد استفاده برای پردازش سریع حجم زیادی از اطلاعات، هیوریستیک نامیده می‌شود.

مفهوم جهت‌گیری شناختی برای اولین بار توسط آموس توِرسکی و دنیل کانمن در سال 1972 معرفی شد. ممکن است نتوان تمایل ذاتی مغز به استفاده از میانبرها را به طور کامل از بین برد، اما درک وجود جهت‌گیری‌ها می‌تواند هنگام تصمیم‌گیری مفید باشد.

اگرچه ممکن است از بین بردن تمایل ذاتی مغز انسان به استفاده از میانبرها غیرممکن باشد، جهت‌گیری‌های شناختی می‌توانند برای فرآیند تصمیم‌گیری مفید باشند.

انواع جهت‌گیری شناختی

در طول شش دهه تحقیق در مورد قضاوت و تصمیم‌گیری انسان در روان‌شناسی شناختی، روان‌شناسی اجتماعی و اقتصاد رفتاری، فهرست به‌طور مداوم در حال تکاملی از جهت‌گیری‌های شناختی شناسایی شده است. این موارد شامل موارد زیر است:

جهت‌گیری بازیگر-ناظر. تمایل یک فرد به نسبت دادن موقعیت خود به علل بیرونی در حالی که رفتارهای دیگران را به علل درونی نسبت می‌دهد.
جهت‌گیری لنگر انداختن. تمایل مغز به تکیه بیش از حد بر اولین اطلاعاتی که هنگام تصمیم‌گیری دریافت می‌کند.
جهت‌گیری توجهی. تمایل یک فرد به توجه به یک شی یا ایده واحد در حالی که از دیگران منحرف می‌شود.
جهت‌گیری در دسترس بودن. تمایل مغز به این نتیجه‌گیری که یک مورد شناخته شده معرف کل است، در حالی که در واقعیت اینطور نیست.
هیوریستیک در دسترس بودن. تمایل به استفاده از اطلاعاتی که به سرعت به ذهن می‌آید هنگام تصمیم‌گیری بر اساس آینده.
اثر دنباله‌روی. تمایل مغز به این نتیجه‌گیری که چیزی باید مطلوب باشد زیرا دیگران آن را می‌خواهند.
نقطه کور جهت‌گیری. تمایل مغز به تشخیص جهت‌گیری دیگران اما نه جهت‌گیری خود.
توهم خوشه‌بندی. تمایل مغز به دیدن الگویی در آنچه در واقع یک دنباله تصادفی از اعداد یا رویدادها است.
جهت‌گیری تأیید. تمایل مغز به ارزش قائل شدن برای اطلاعات جدیدی که از ایده‌های موجود پشتیبانی می‌کند.
اثر دانینگ-کروگر. تمایل یک فرد با دانش یا شایستگی محدود در یک زمینه خاص به اغراق در مهارت‌های خود در آن زمینه.
اثر اجماع کاذب. تمایل یک فرد به اغراق در میزان توافق دیگران با او.
اثر قاب‌بندی. تمایل مغز به رسیدن به نتایج متفاوت هنگام بررسی یکسان اطلاعات، بسته به نحوه ارائه اطلاعات.
ثبات عملکردی. تمایل به دیدن اشیاء فقط در یک راه خاص استفاده شوند.
تفکر گروهی. تمایل مغز به ارزش قائل شدن برای اجماع.
اثر هاله. تمایل به تأثیرگذاری یک برداشت فرد در یک زمینه بر نظر در زمینه دیگر.
جهت‌گیری پس‌نگری. تمایل به تفسیر رویدادهای گذشته به عنوان قابل پیش‌بینی‌تر از آنچه واقعاً بودند.
اثر اطلاعات نادرست. تمایلی که اطلاعاتی که پس از یک رویداد ظاهر می‌شود، با خاطره یک رویداد اصلی تداخل داشته باشد.
جهت‌گیری منفی. تمایل مغز به قرار دادن اهمیت ناخودآگاه بیشتر بر رویدادهای منفی نسبت به رویدادهای مثبت.
جهت‌گیری مجاورت. جهت‌گیری مجاورت تمایل ناخودآگاه به ارائه رفتار ترجیحی به افرادی است که از نظر فیزیکی نزدیک هستند. به عنوان مثال، یک کارمند حضوری که قبل از یک کارمند راه دور برای افزایش حقوق در نظر گرفته می‌شود، زیرا در مجاورت مستقیم با مافوق خود قرار دارد.
جهت‌گیری تازگی. تمایل مغز به قرار دادن ارزش ناخودآگاه بیشتر بر آخرین اطلاعاتی که در مورد یک موضوع دریافت می‌کند.
جهت‌گیری خدمت به خود. تمایل یک فرد به سرزنش نیروهای بیرونی هنگام وقوع رویدادهای بد اما دادن اعتبار به خود هنگام وقوع رویدادهای خوب.
اثر هزینه غرق شده. همچنین به عنوان مغالطه هزینه غرق شده شناخته می‌شود، این تمایل مغز به ادامه سرمایه‌گذاری در چیزی است که به وضوح کار نمی‌کند تا از شکست جلوگیری شود.
جهت‌گیری بازماندگان. تمایل مغز به تمرکز بر نتایج مثبت به نفع نتایج منفی. یک پدیده مرتبط، اثر شترمرغ است که در آن افراد به طور استعاری سرهای خود را در شن فرو می‌برند تا از اخبار بد اجتناب کنند.

علائم و اثرات جهت‌گیری

از آنجایی که جهت‌گیری شناختی اغلب یک فرآیند ناخودآگاه است، تشخیص جهت‌گیری در شخص دیگری آسان‌تر از خود فرد است. با این حال، برخی از راه‌های تشخیص جهت‌گیری عبارتند از:

اگر فرد موفقیت را به خود نسبت دهد، در حالی که موفقیت دیگران را به شانس نسبت می‌دهد.
اگر فرد فرض کند که دانش بیشتری در مورد یک موضوع نسبت به آنچه واقعاً دارد دارد.
اگر فرد اصرار بر سرزنش عوامل بیرونی به جای خود داشته باشد.
اگر فرد فقط به آنچه که تأیید کننده نظرات خود است توجه کند.
و اگر فرد فرض کند همه نظرات او را به اشتراک می‌گذارند.

افراد باید تمام تلاش خود را برای دوری از این علائم انجام دهند، زیرا همه بر نحوه تفسیر فرد از جهان اطراف خود تأثیر می‌گذارند. حتی اگر فرد عینی، منطقی و قادر به ارزیابی دقیق محیط اطراف خود باشد، باز هم باید مراقب پذیرش هرگونه جهت‌گیری شناختی ناخودآگاه جدید باشد.

تأثیر جهت‌گیری شناختی بر تجزیه و تحلیل داده‌های توسعه نرم‌افزار

جهت‌گیری‌های شناختی می‌توانند با تغییر دیدگاه‌های افراد یا تأثیرگذاری بر کار آنها بر افراد تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، در حوزه فنی، جهت‌گیری‌های شناختی می‌توانند بر تجزیه و تحلیل داده‌های نرم‌افزار و مدل‌های یادگیری ماشین تأثیر بگذارند.

آگاهی از اینکه چگونه جهت‌گیری انسان می‌تواند تجزیه و تحلیل را مبهم کند، اولین گام مهم برای جلوگیری از آن است. در حالی که ابزارهای تجزیه و تحلیل داده می‌توانند به مدیران کسب و کار کمک کنند تا تصمیمات مبتنی بر داده بگیرند، باز هم انتخاب اینکه چه داده‌هایی باید تجزیه و تحلیل شوند بر عهده انسان است. به همین دلیل مهم است که مدیران کسب و کار درک کنند که جهت‌گیری‌های شناختی که هنگام انتخاب داده‌ها رخ می‌دهند می‌توانند باعث ایجاد نتایج نادرست در ابزارهای دیجیتالی مورد استفاده در تجزیه و تحلیل پیش‌بینی‌کننده و تجزیه و تحلیل تجویزی شوند.

به عنوان مثال، تحلیلگران داده می‌توانند از مدل‌سازی پیش‌بینی‌کننده بدون بررسی داده‌ها از نظر جهت‌گیری استفاده کنند، که می‌تواند منجر به نتایج غیرمنتظره شود. این جهت‌گیری‌ها همچنین می‌توانند بر اقدامات توسعه‌دهندگان تأثیر بگذارند. برخی از نمونه‌های جهت‌گیری شناختی که می‌توانند به طور ناخواسته بر الگوریتم‌ها تأثیر بگذارند عبارتند از کلیشه‌سازی، اثر دنباله‌روی، آماده‌سازی، ادراک انتخابی و جهت‌گیری تأیید.

جهت‌گیری شناختی همچنین می‌تواند منجر به جهت‌گیری یادگیری ماشین شود، پدیده‌ای که زمانی رخ می‌دهد که یک الگوریتم نتایج سیستماتیکاً مغرضانه تولید می‌کند، به دلیل مفروضاتی که در فرآیند یادگیری ماشین انجام شده است. جهت‌گیری یادگیری ماشین اغلب از داده‌های ضعیف یا ناقص ناشی می‌شود که منجر به پیش‌بینی‌های نادرست می‌شود. جهت‌گیری همچنین ممکن است توسط افرادی که سیستم‌های یادگیری ماشین را طراحی و آموزش می‌دهند معرفی شود، زیرا این الگوریتم‌ها می‌توانند جهت‌گیری‌های شناختی ناخواسته توسعه‌دهندگان را منعکس کنند. برخی از انواع جهت‌گیری که بر یادگیری ماشین تأثیر می‌گذارند عبارتند از جهت‌گیری تعصب، جهت‌گیری الگوریتم، جهت‌گیری نمونه، جهت‌گیری اندازه‌گیری و جهت‌گیری حذف.

نکاتی برای غلبه بر و جلوگیری از جهت‌گیری

برای جلوگیری از جهت‌گیری شناختی و سایر انواع جهت‌گیری ناشی از آن، سازمان‌ها باید داده‌های مورد استفاده برای آموزش مدل‌های یادگیری ماشین را از نظر عدم جامعیت بررسی کنند.

دانشمندان داده‌ای که الگوریتم‌ها را توسعه می‌دهند باید نمونه‌های داده را به گونه‌ای شکل دهند که جهت‌گیری الگوریتمی و سایر انواع جهت‌گیری یادگیری ماشین را به حداقل برساند، و تصمیم‌گیرندگان باید ارزیابی کنند که چه زمانی استفاده از فناوری یادگیری ماشین مناسب یا نامناسب است. داده‌های مربوط به افراد باید نماینده نژادها، جنسیت‌ها، پیشینه‌ها و فرهنگ‌های مختلفی باشد که ممکن است تحت تأثیر منفی قرار گیرند.

آگاهی و حکمرانی خوب دو روش اصلی هستند که می‌توانند به جلوگیری از جهت‌گیری یادگیری ماشین کمک کنند. این بدان معناست که اقدامات زیر باید انجام شود:

داده‌های آموزشی مناسب باید انتخاب شوند.
سیستم‌ها باید آزمایش و تأیید شوند تا اطمینان حاصل شود که نتایج جهت‌گیری را منعکس نمی‌کنند.
سیستم‌ها باید در حین انجام وظایف خود نظارت شوند.
ابزارها و منابع اضافی باید استفاده شوند، مانند ابزار What-If گوگل یا ابزارک منبع باز AI Fairness 360 IBM.

سازمان‌ها می‌توانند با اقدام خودکار و انسانی برای جهت‌گیری جبران کنند، اما ممکن است نتوانند آن را به طور کامل از بین ببرند. اما همه جهت‌گیری‌ها ذاتاً مضر نیستند. جهت‌گیری الگوریتمی، به عنوان مثال، فرآیندی است که یک الگوریتم برای تعیین نحوه مرتب‌سازی و سازماندهی داده‌ها استفاده می‌کند. مهم است که اطمینان حاصل شود که نوع جهت‌گیری ذاتاً مضر نیست و برای وظیفه در دست منطقی است.

درباره جهت‌گیری در هوش مصنوعی و روندهای کلیدی موجود در این مقاله بیشتر بیاموزید.

آخرین به‌روزرسانی در آوریل 2023

ادامه خواندن درباره جهت‌گیری شناختی

کاهش این اشکال جهت‌گیری هوش مصنوعی از توسعه‌دهندگان و آزمایش‌کنندگان

مقابله با مشکل جهت‌گیری هوش مصنوعی در مبدأ: داده‌های آموزشی

تصمیم‌گیری خوب مبتنی بر داده از دام‌های رایج اجتناب می‌کند

8 نوع جهت‌گیری در تجزیه و تحلیل داده‌ها و نحوه جلوگیری از آنها

تمایز بین جهت‌گیری خوب و بد هوش مصنوعی

تعمق بیشتر در استراتژی‌های کسب و کار هوش مصنوعی

##### تنوع شناختی توسط: راهول آواتی
##### هوش مصنوعی فوق‌العاده (ASI) توسط: نیک بارنی
##### محاسبات شناختی توسط: کینزا یاسر
##### جهت‌گیری یادگیری ماشین (جهت‌گیری هوش مصنوعی) توسط: الکساندر گیلیس